KultuGranie

Riot Games znów uderza w konkurencję

gamer.szogun@gmail.com (KultuGranie) — Fri, 06 Dec 2019 16:00:00 +0000

Jeszcze nie tak dawno temu Riot Games zwróciło na siebie oczy graczy z całego świata podczas obchodów 10-lecia League of Legends, a teraz spełniają powoli obietnice, które złożyli.

Podczas obchodów 10-lecia League of Legends Riot pochwaliło się całemu światu swoimi planami na rozwój nie tylko samej gry, ale całego jej uniwersum. To co jest najważniejsze to nowe gry od Riot, które mają korzystać z obecnego lore Runetery oraz rozwijać je o nowe historie.

Z dniem wczorajszym (05.12.2019) Riot Games na swoim oficjalnym profilu Facebook opublikowało znak towarowy Riot Forge. Jest to studio poskładane zarówno z pracowników Riot, jak i developerów zewnętrznych stworzone specjalnie do rozszerzenia biblioteki Riot Games. Przypominam, że każda nowa gra ma przedstawiać zupełnie inny gatunek (Bijatyka, sieciowy shooter, Hack&Slash), więc nowe studio będzie musiało udowodnić, że są co najmniej dobrzy we wszystkim.

Ja osobiście nie mogę się doczekać nowych produkcji od Riot. I nie chodzi mi o to, że mam nie wiadomo jakie zaufanie do marki, ale jestem zwyczajnie ciekawskim człowiekiem i chciałbym zobaczyć co z tego wszystkiego wyjdzie.

Autor: Szymon "Szogun" Rogowski

Co powinno pojawić się na następnej generacji?

gamer.szogun@gmail.com (KultuGranie) — Fri, 06 Dec 2019 08:02:00 +0000

Mimo, iż obecna generacja jeszcze się nie skończyła, to wszystko wskazuje na to, że niedługo będziemy musieli się z nią pożegnać. Wiele gier powstało jednak w takim okresie czasowym, że nie wszyscy mogli się z nimi zapoznać, ani nacieszyć. Jeśli chcecie wiedzieć, jakie to tytuły w mojej opinii zasługują na to aby pojawić się na Playstation 5 i XBOX Scarlett, zapraszam do czytania.

Rainbow Six Siege, Overwatch i cała reszta unikalnych gier multiplayer

Drugiej takiej strzelanki jak Rainbow Six: Siege na konsolach nie znajdziecie. Spokojna, taktyczna, nastawiona na myślenie i cierpliwość, i przez to jedyna w swoim rodzaju strzelanka, nadal cieszy się powodzeniem i zbiera wokół siebie masę graczy. Jeśli Ubisoft nie chce odcinać sobie sporego źródła dochodu, powinien myśleć już nad portem na nowe konsole, a może nawet kontynuacją. Zapewne tak właśnie jest, ponieważ francuskie studio znane jest z tego że na premiery nowych konsol wydaje liczne porty z poprzedniej generacji (Rayman Legends, Assassin’s Creed: Black Flag). Tak samo bez konkurencji na konsolach jest Overwatch od Blizzarda, Rocket League od Psyonix i cała reszta unikatowych tytułów, które nadal przyciągają do siebie rzesze graczy.

Red Dead Redemption 2 i pozostałe śliczne gry singleplayer

Pecetowa wersja Red Dead Redemption 2 onieśmiela grafiką, ale też wymaganiami sprzętowymi potrzebnymi do grania na maksymalnych ustawieniach. Nowe konsole byłyby więc doskonałą okazją do pokazania mocy nowych maszyn. W rozdzielczości 4K, sześćdziesięciu klatkach na sekundę i z suwakami przestawionymi na ultra, tytuł ten na pewno robiłby wrażenie. Na podobne porty zasługiwałoby również Uncharted 4, Horizon: Zero Dawn, Gears of War 5, i cała reszta podobnych tytułów dla pojedynczego gracza.

Playerunknown’s Battlegrounds, Fortnite, i inne Battle Royale

Przeniesienie tych gier na nowe konsole to niemalże pewniak - przynoszą one wysokie zyski wydawcom, a graczom niesamowitą radość i satysfakcję. W dobie wszech obecnych systemów Cross-play i Cross-progress, byłoby wręcz głupotą zrezygnowanie z przeportowania najpopularniejszych Battle Royali na świeże sprzęty. Sam gatunek, mimo że ustabilizował się i ma już swoistych monopolistów, nie powiedział jeszcze ostatniego słowa i może jeszcze graczy czymś zaskoczyć - ale to już pokaże nam przyszła generacja.

A co jeśli pogłoski okażą się prawdziwe i wszystkie nowe konsole dostaną wsteczną kompatybilność? Wtedy my, jako gracze, możemy się cieszyć - przede wszystkim z tego że cała biblioteka gier, które zgromadziliśmy na poprzednich maszynkach do grania, nadal jest grywalna. Najbardziej korzystne dla konsumenta jest rozwiązanie Microsoftu - jeśli kupimy jakąś grę we wstecznej kompatybilności na Xbox One X, jest duża szansa na to, że tytuł ten otrzymał łatkę poprawiającą rozdzielczość i ilość klatek na sekundę.
A co z Nintendo? Oni zapewne pójdą własną drogą, a póki Switch trzyma się dobrze, to kolejną konsolę wydadzą zapewne kilka lat później, więc rozważania na ten temat zostawiam sobie na przyszłość. Niezależnie od podjętych przez twórców decyzji odnośnie nowych urządzeń, najbliższe lata będą dla rynku konsol bardzo ciekawe.

Nie taki spoiler straszny jak Ciemna Strona go maluje

gamer.szogun@gmail.com (KultuGranie) — Thu, 05 Dec 2019 19:00:00 +0000

Nie da się ukryć, że Star Wars Jedi: Fallen Order to jedna z bardziej udanych produkcji wydanych przez Electronic Arts w ciągu ostatnich lat. Nie powinno to dziwić, gdyż za produkcję odpowiada bardzo uzdolnione studio Respawn Entertainment. I nagle, przed samymi Świętami Bożego Narodzenia, w najczarniejszy piątek czarnych piątków, dzieje się to...

Do telewizji trafia spot reklamowy tejże wspaniałej gry, a internet zaczyna płonąć. Gracze krzyczą z przerażenia, dziennikarze gaszą cały pożar benzyną, a ja stoję obok i zastanawiam się "O co ten cały raban?".
Podobno reklama kończy się strasznym spoilerem, który wręcz zabiera przyjemność z gry i niszczy życie dzieciom. Jest to tak dramatyczna sytuacja, że dziennikarze z niektórych serwisów wręcz wzywają osobę odpowiedzialną za ten spot na dywanik do dyrektora EA.

Cóż, jestem twardą osobą (a do tego ukończyłem grę), więc postanowiłem wejść za was w te ognie piekielne i sprawdzić co to się stanęło i...
Tak jak się spodziewałem, był to sztucznie napędzany shitstorm dla kliknięć. Nie chcę wam zdradzać za dużo, bo sam nieopatrznie mógłbym zaspoilerować grę zdecydowanie bardziej niż ten spot reklamowy. Powiem wam tak, to jest spoiler na poziomie Imperatora na plakacie ostatniej części Star Wars od Disneya. Warto też nadmienić, że o możliwych spoilerach były pogłoski jeszcze przed premierą gry.

Osobiście uważam, że został tutaj wykonany genialny ruch, który tylko zwiększy sprzedaż gry. Dla tych, którzy nie mają strachu w sercu, zostawiam ową reklamę.

Autor: Szymon "Szogun" Rogowski

Znamy pierwszego nabywcę Xbox Scarlett

gamer.szogun@gmail.com (KultuGranie) — Thu, 05 Dec 2019 14:00:00 +0000

Nowa generacja konsol jest coraz bliżej i możemy spodziewać się coraz większego zalewu informacji na ich temat. Czuję w kościach, że rok 2020 będzie bardzo ważny dla naszej branży, a sam Phill Spencer zdaje się to potwierdzać...

Microsoft wielokrotnie powtarzał, że XBOX Scarlett będzie posiadał wsteczną kompatybilność ze wszystkimi konsolami firmy. Szczerze mówiąc, jestem ciekaw czy będzie wstecznie kompatybilne również z pierwszym XKlockiem.

Phil Spencer, jako pierwszy człowiek na świecie, już korzysta z nowej konsoli. Poza ochami i achami z jego Twittera wynika parę rzeczy. Faktycznie gra w gry z poprzedniej generacji (Nic nie wiem o grach z X360 i XKlocka), połączył się z XBOX Live i używa kontrolera z poprzedniej generacji.

I zaczęło się ... w tym tygodniu przyniosłem moją konsolę Project Scarlett do domu i stała się ona moją główną konsolą, grając w gry, łącząc się ze społecznością i tak, używając kontrolera Elite Series 2, świetnie się bawiąc. Świetna praca zespołu, rok 2020 będzie niesamowitym rokiem.

Wygląda jednak na to, że Microsoft na premierę nowej konsoli zaoferuje nie tylko nowości, ale także lubiane przez wielu funkcje i gry wprowadzone podczas obecnej generacji. W sumie dziwnym by było, gdyby Microsoft ze względu na nową konsolę rezygnował też z XBOX Live. Oznacza to, że podczas najbliższej promocji można śmiało przedłużać swoją subskrypcję o kolejne 7 lat.

Autor: Szymon "Szogun" Rogowski

Gry kanapowo-sportowe. W co warto zaopatrzyć się do gry ze znajomymi.

gamer.szogun@gmail.com (KultuGranie) — Thu, 05 Dec 2019 07:00:00 +0000

Gdy odwiedzają cię znajomi i przynoszą czipsy i monsterki trzeba ich należycie ugościć. Jak inaczej pokazać swoją wyższość ponad inne grupy społeczne niż wspólna "jedna szybka" na split-screenie.
Dziś chciałbym wam przedstawić moją topkę gier, które MUSZĄ być ograne na wspólnym piciu coli.
(Jak zawsze, kolejność W WIĘKSZOŚCI przypadkowa)

FIFA

W żadnym wypadku nie jestem fanem FIFY ani tym bardziej autorytetem, jeśli chodzi o nowe mechaniki w każdej kolejnej części. Ale tu nie o tym.

FIFA idealnie nadaje się na wspólne posiedzenia, z kilku względów. Po pierwsze - mecze są dosyć szybkie, co pozwala na krążenie padów wśród zebranych. Dodatkowo tryby własnego turnieju, możliwość grania kilkoma drużynami w tymże. Po drugie - cena. Jeśli, tak jak w moim przypadku, traktujecie FIFĘ jako grę towarzyską, tylko i wyłącznie do grania ze znajomymi na kanapie - nie musicie kupować nowej części. A "roczną" używaną część można kupić nieraz za 50zł.

Oczywiście można próbować grać na serio, dobrymi drużynami, nawet są tacy, którzy robią zmiany w trakcie meczu. Ale powiedzmy sobie szczerze, czy nie lepiej grać trzecią ligą ugandyjską, gdzie zawodnicy ledwo mogą przebiec pół boiska?

Ah, no i najwspanialsza możliwość przy graniu wspólnie na kanapie - dodana chyba w 17 cieszynka dabowania. Nic nie denerwuje bardziej niż wpuszczenie "szmaty" przez bramkarza, żeby tylko zaraz zobaczyć dabującego przeciwnika.

MADDEN

Pierwszy raz w Maddena zagrałem "przez przypadek". Korzystając z tego, że posiadam Origin Access stwierdziłem, że może warto spróbować tego, czym tak bardzo ekscytują się ludzie za wielką wodą. I w żadnym wypadku się nie zawiodłem.

Może z zasadami piłki nożnej jestem bardziej zaznajomiony niż z zasadami futbolu amerykańskiego, ale ta niewiedza ma w sobie nutkę ekscytacji. Grając w Maddena pierwszy raz czułem się trochę jak 10 lat temu poznając Minecrafta - a co tu mogę zrobić? A jak rozwiązać to?

Całkowicie poważnie, mimo że ze względów oczywistych mało moich znajomych rozumie zasady futbolu, gra się w do wyśmienicie. A może dlatego, że właśnie nikt do końca nie rozumie co robić i działa to trochę jak kiedyś "chodź, pokaże ci fatalita nowego".

UFC

Mój absolutny faworyt, jeśli chodzi o krótkie rozgrywki. Nawet nie dla tego, że walki są krótkie (znaczy... ale to zaraz), zazwyczaj czas ustawiamy na realistyczny + tryb walki o pas - 5 rund po 5 minut. Co do długości walk, no tu czas jest względny. Jest to jedna z niewielu "bijatyk" którą można skończyć w... może 5 sekund? Zakochałem się własnie w tym realistycznym (no dobrze, względnie realistycznym) oddaniu fizyki, mechaniki i obrażeń. Wystarczy jeden dobrze wyczekany cios i przeciwnik kończy na plecach. A wtedy, wiadomo, pełny dosiad.

Ale żeby nie było za łatwo lubimy dodawać różne swoje zasady - najczęstszą jest "brak parteru", przez co walka jest bardziej dynamiczna i efektowna - nawet dla osób czekających na swoją kolej.

Mortal Kombat

Tak, wiem, że to nie stricte gra sportowa. Ale no nie oszukujmy się, kto by nie chciał zobaczyć takiego sportu na olimpiadzie.

Akurat MK bardzo nie trzeba tłumaczyć. Po prostu jest to przyjemna gra do pogrania w dużym gronie, bardzo efektowna. No i fatality. Najlepszy sposób na zniszczenie przyjaźni (zaraz po zdabowaniu w FIFIE).

Jak w przypadku FIFY, jeśli nie interesuje nas gra online i pięcie się w górę statystyk - Mortal Kombat XL można znaleźć za grosze.

Super Smash Bros

I znowu kolejna gra "niesportowa". Ale taki sam przypadek jak przy MK - po prostu to się dobrze ogląda, jak i w to gra. Co prawda zdaję sobie sprawę, że SSB jest mniej popularne niż taki MK, ale podstawowe zasady są na tyle łatwe, że wystarczy jeden, góra dwa pojedynki, żeby załapać, o co chodzi.

Zdaje też sobie sprawę, że jest to trochę ekskluzywny tytuł - wielkie N nie jest aż tak popularne w Polsce, ale wydaje mi się, że powoli się to zmienia. Co cieszy.

A jeśli ktoś nie ma albo nie chce kupować Switcha (czego nie rozumiem, jest na niego dostępne mnóstwo bardzo dobrych gier) to zawsze może zaopatrzyć się w DSa. A dokładniej polecałbym 2DS XL - nie warto dopłacać do 3DSa.

Mario Kart

Jest to jedyna "samochodówka" w moim zestawieniu. I znowu na konsolę, którą ma może 20 osób w Polsce. Ale, jak dla mnie, jest ona idealnie zbalansowana, jeśli chodzi o trudność/przystępność/efektowność. I jak kilka poprzednich tytułów idealnie potrafi zniszczyć przyjaźń (ah, niebieskie skorupy <3). Dodatkowo, jak przy SSB, można grać w kilku graczy naraz, bez problemu.

Mario Kart i Super Smash Bros. ma jeszcze jeden plus - sprzęt, na którym działa. Switcha można zabrać na uczelnie, do szkoły czy pracy i w wolnym czasie zagrać tę "jedną szybką".

A wy, w jakie gracie gry ze znajomymi przy wspólnych monstekach? Co ja według Was powinienem wypróbować na wspólnych posiedzeniach?

Zabawka Baby Yody trafiła do sprzedaży!

gamer.szogun@gmail.com (KultuGranie) — Tue, 03 Dec 2019 07:00:00 +0000

Baby Yoda – nazwana przez Internet postać z serialu The Mandalorian, który ukazuje się co piątek na platformie Disney + i jest serialem z Uniwersum Gwiezdnych wojen. W mgnieniu oka produkcja obiegła całą popkulturę. Disney szykuje pierwsze oficjalne zabawki przedstawiające Baby Yodę. Niestety rozczarowują.

Postać ta dostała swoje pierwsze oficjalne gadżety. Fani są zaczarowani zagrywką Disneya, ponieważ wykorzystano szkic koncepcyjny postaci, który umieszczono na różne produkty. Czego innego się spodziewać, w końcu ta postać szybko obiegła internet, a duże D chciało dać coś na szybko, żeby zarobić jeszcze bardziej na marce. Zabawki i inne produkty nie były przygotowane przed emisją serialu, aby też nie zdradzić tego ważnego elementu fabularnego. Oby następny merch z szyldu The Mandalorian był bardziej satysfakcjonujący.

Na portalu Etsy możemy zobaczyć pierwszą pluszową nieoficjalną zabawkę Baby Yody. Zrobiona jest ręcznie przez rosyjskiego artystę. Nawet jeśli ktoś by chciał złożyć zamówienie na taką zabawkę, będzie się musiał długo naczekać, ponieważ zrobienie takiej jednej zajmuje około 15 tygodni. Nie wiadomo jednak, jak Disney zareaguje na takie zagrywki ze strony fanów. Jak możemy się domyślić, pluszowy Yoda zbiera dużą aprobatę fanów.

Jeden z największych światowych producentów zabawek, Hasbro, ogłosił, że zabawki nieznanej rasy Yody pojawią się dopiero w 2020 roku.

Jak wam się podoba ta malutka wersja Yody? Komentarze jak zawsze są wasze. Poniżej znajduje się kilka gadżetów z wizerunkiem naszego małego stwora:

Dlaczego warto rozważyć Battlefield V po roku od premiery

gamer.szogun@gmail.com (KultuGranie) — Tue, 03 Dec 2019 07:00:00 +0000

Od premiery najnowszego Battlefielda minął rok. Przez ten czas, twórcy pracowali nad tym, by ich dziecko, które początkowo było koszmarem, stało się nawet dobre. Najróżniejsze działania DICE, dodawanie zawartości czy nowych map, było wyzwaniem, które było widocznie ciężkie na początku. Czy Battlefield V ma szansę na odkupienie? Czas na dość długą analizę ciężkiego przypadku gry EA.

Od dnia premiery ten dzban tam stoi

W kwestii fabuły powiem, że dodano od premiery jedną kampanię. "Ostatni Tygrys", bo tak się nazywa, opowiada historię prawie ostatniego Tygrysa i jego załogi. Mimo że sama kampania trwa może dwie godziny, jest solidnym kawałem dramatu. Dowódca, który po prostu służy ojczyźnie, SS wieszające dezerterów, mechanik, który jest zmęczony walką. I on, fanatycznie zindoktrynowany młodzieniec, jakich wielu podczas końcowej części II Wojny Światowej. Konflikt charakterów między młodym i ambitnym chłopakiem a człowiekiem, który zjadł nieco czołgów w czasie swojej kariery wojennej. Ciekawa kampania, której ukończenie daje nam wyjątkową skórkę na czołg. Niestety, z powodu błędów, gracze mogli po prostu brać ją za darmo przez jakiś czas w ramach rekompensaty, ponieważ nie pobierały się statystyki ukończenia.

Niestety, twórcy olali naprawienie singleplayera. Przez to mapy mają pełno dziur i źle nałożonych obiektów. Podobnie kuleje sztuczna inteligencja, która kiedyś potrafiła nie zauważyć nas z bliska, teraz widzi nas nawet, jak kucamy 300 metrów za nią. Ale szczęśliwie, teraz to wyjątek, a nie reguła gry. No i w kampanii "Nordlys" nadal w jednej z chatek możemy znaleźć dzban "DEBUG".

Rozgrzewka przedbitewna, czyli padnij i skacz przez minutę

Tak jak wspominałem, pojawiło się wiele map w trybie wieloosobowym. Między innymi Al Sundan czy Merkury. Pojawiło się ostatnio nieco map związanych z Pacyfikiem, jednym z najciekawszych frontów wojny. Tutaj trzeba przyznać, że twórcy kilka razy poszli na łatwiznę. Al Sundan to pełne przeniesienie mapy z kampanii "Pod niczyją flagą", gdzie po prostu wysadzamy określone miejsca. W singlu było to nudne i monotonne, ale dodanie 63 graczy, flag podboju i samolotów o dziwo sytuacji nie poprawiło. Wielu graczy narzeka na wielkość nowych map, wskazując przy tym, że walki są nudne na takich odległościach. Mimo to, Iwo Jima uznawana jest za jedną z najlepszych map w grze, łącząc korytarze jaskiń z wielkimi otwartymi polami.

Wprowadzenie USA oraz Japonii to dobry krok ze strony twórców, który sugeruje, że w przyszłości dostaniemy więcej nacji, w końcu twórcy idą z zawartością rok po roku wojny, dlatego najpierw mieliśmy Europę i lekko Afrykę, a dopiero teraz dostaliśmy Pacyfik.

Samotne biegi nie zawsze kończą się dobrze

Połatano także wiele strasznych dziur, które wcześniej straszyły graczy. Nie ma już niewidzialnych graczy, których śladem istnienia jest latający karabin. Nie ma już nieśmiertelnych wrogów, którym trzeba wsadzić 3 magazynki z MP40 w głowę, by się ruszyli. Zmieniono na minus TTK, czyli czas do zabicia, oznacza to, że czasami giniemy w milisekundę od zobaczenia wroga. Przez to niestety, trzeba gonić za fragami, by nie mieć na koniec 1:20.

Wraz z wprowadzeniem skórek elit, czyli specjalnych rodzajów wyglądu, można było poczuć, że EA chce zrobić to, czego nie udało się zrobić z Battlefrontem, ale robi to o wiele delikatniej. Jak zainwestujemy kasę, możemy od razu dostać kilka poziomów w trwających tydzień kawałkach rozdziałów Teatrów Wojny, podczas których zdobywamy wyposażenie z danego tygodnia, ale możemy również od razu zdobyć wszystko, co wyszło wcześniej, zanim kupiliśmy grę. Oraz dodatkowe skórki i paczki ulepszeń. Jest tego pełno, ale dzienne zadania pozwalają zarobić na tyle, żeby dało się kupić potrzebne rzeczy do wyposażenia, więc o ile uważam, że EA wprowadza lekkie P2W, nie robi tego na zasadzie kart z Battlefronta.

Momentami bycie jedynym budowniczym na punkcie jest niebezpieczne

W kwestii oprawy audiowizualnej nie zmieniło się wiele. Tak jak mówiłem, poprawiono wiele problemów z silnikiem, dzięki czemu mój GTX1050Ti z Ryzenem 7 1700 kręci 60FPS bez problemów, co w okolicach premiery było dużym problemem.

Czy oznacza to, że Battlefield V to tytuł, który jest godnym następcą jedynki? Dalej mam momentami wrażenie, że ogrywam jakieś DLC do jedynki. Czuję też, że twórcy postanowili zmyć plamę premiery i robią wszystko, by naprawić grę. Dlatego w końcu kupiłem ten tytuł po wcześniejszych próbach z Origin Access. Czy według was warto myśleć o BF V, czy lepiej grać w inne gry z serii?

Czy wirtualna rzeczywistość to przyszłość grania?

gamer.szogun@gmail.com (KultuGranie) — Mon, 02 Dec 2019 07:00:00 +0000

Pierwszą próbę stworzenia gogli do wirtualnej rzeczywistości podjęło się Oculus VR. Dzięki uzbieraniu niemal 2,5mln dolarów w serwisie crowdfundingowym pierwsze urządzenie o nazwie Oculus Rift CV1 miało premierę 28 marca 2016 roku. Od tej chwili minęło ponad 3,5 roku i wiele firm postanowiło rzucić rękawicę firmie. Czy sytuacja na rynku VR się poprawiła?

Pierwszy prototyp HTC Vive z 2016 roku

Szybko wyzwanie przyjęło Valve ze swoim zestawem gogli HTC Vive startując niemal tydzień później od konkurencji. Okazało się, że sprzęt w tamtym czasie był wyraźnie lepszy. Vive pozwalało na swobodne poruszanie się po cyfrowym świecie posiadając liczną ilość sensorów w samym hełmie oraz jesteśmy wstanie bez problemów poruszać się po pomieszczeniu, sytuacja wyglądał inaczej u Oculusa co pozwalał tylko rozglądać się dookoła w pozycji siedzącej.

Teraz możemy natrafić na pełen zestaw PS VR za 600 zł.
To jest kilkakrotnie mniej w porównaniu, chociażby do HTC Vive.

Okulary VR były bardziej ciekawostką niż potrzebą, w końcu miały ogromną cenę oraz nie posiadały zastosowań dla zwykłego Kowalskiego. Sytuacja zmieniła się w maju poprzedniego roku, kiedy Playstation pokazało Beat Saber na PS VR. Gra okazała się być strzałem w dziesiątkę nakręcając sprzedaż samych gogli. Na dodatek były o wiele tańsze od konkurencji na PC oraz łatwa w konfiguracji. Kilka minut i możesz już cieszyć się grą.

Wielokrotnie psułem wynik tylko dlatego,
że jakiś zaplątał się i nie trafiłem odpowiednio w kwadrat

Wszystkie trzy firmy nie postanowiły być gorsze od przeciwników. Małą rewolucję przyniósł po raz kolejny firma Oculus wypuszczając w maju tego roku Oculus Quest, pełnoprawne okulary VR bez żadnego okablowania czy podłączenia do komputera lub konsoli. Możesz nimi zagrać dosłownie wszędzie (choć producent zaleca używania ich w mieszkaniu), a irytujące uczucie zaplątania się w kablach nareszcie zniknęło.

No dobra, ale nie wszyscy muszą lubić Beat Saber.

To prawda, dlatego Sony stara się notorycznie upiększać swoją kolekcję gier VR, aby hełmy klientów nie leżały bezczynnie i nie zbierały kurzu. W samym 2019 r. ukazały się ciekawe produkcje takie jak: Blood & Truth, Everybody’s Golf VR, Ace Combat 7: Skies Unknown, No Man’s Sky VR, Immortal Legacy: The Jade Cipher, a dla najmłodszych nawet Space Junkies lub ChromaGunVR. Nawet miłośnicy japońskich animacji znajdą dla siebie coś jak Spice and Wolft VR popularnej serii light novel czy anime opartej na licencji marki Spice & Wolf.

Nieunikniona walka wielkich korporacji na nowym rynku?

Okazuje się, że nie wszyscy zainteresowani są tym tortem. Phil Spencer przedstawiciel Xboxa postanowił odnieść się w rozmowie z portalem Stevivor, że Project Scarlett (konsola Microsoftu nowej generacji) nie będzie wspierana technologią VR, bo jak sam twierdzi, konsumenci nie są tym zainteresowani. Uważa, że jeszcze to nie ten czas, jednak w nieokreślonej przyszłości może zyskać na popularności.

„Mam kilka problemów z VR - to technologia, która izoluje graczy, zamiast ich łączyć. Słuchamy naszych klientów, ich próśb i nikt nie chce rozwijania tej technologii. Zdecydowana większość wie, że jeżeli chcą doświadczyć wrażeń VR to są od tego inne miejsca, jak np. PC”.

Słowa potwierdza analityk NPD, Mat Piscatella, przyznając, że rynek VR dopiero raczkuje.

„Dane sugerują, że Phil Spencer ma rację w swojej ocenie technologii VR. Być może kiedyś ten segment gier się rozwinie, ale minęły lata i większość graczy nie obchodzą gry VR. To wciąż zbyt mała nisza, powiedziałbym: błąd statystyczny”.

Innego zdania jest na przykład zarząd giganta z Kalifornii. Facebook ogłosił zakup studia zajmujący się w technologii VR m.in. Beat Games. Brzmi znajomo? To właśnie oni stworzyli wcześniej wspomniane Beat Saber. Jak sam stwierdził jeden z dyrektorów, Mike Verdu. Ma być to kolejny krok rozbudowania VR Oculus Studios.

„Dzisiaj ogłaszamy, że Beat Games dołącza do nas w dążeniu do udostępnienia technologii VR większej liczbie ludzi na całym świecie. Dołączą do Oculus Studios jako niezależne studio w Pradze, nadal tworząc nowe sposoby doświadczania muzyki i gier VR. Ich osiągnięcia już są imponujące, ale wiemy, że wciąż mogą zrobić o wiele więcej w tym zakresie."

Seria Five Nights at Freddy's oficjalnie trafiła na konsole!

gamer.szogun@gmail.com (KultuGranie) — Sat, 30 Nov 2019 16:00:00 +0000

Znana seria indie-horrorów Five Nights at Freddy's trafiła właśnie na konsole Xbox One i Nintendo Switch. Studio Clickteam odpowiedzialne za port ogłosiło także, że mają w planach wydanie wersji na konsolę Playstation 4.

Do sprzedaży trafiły cztery tytuły - Five Nights at Freddy's 1,2,3 i 4. Każdy z nich kosztuje osobno 37.99zł na Xboxie One i około 32 złote na Switchu (8 dolarów w eShopie). Niestety nie ma możliwości kupić jednego pakietu, który zawierałby wszystkie te odsłony. Cena ta, wydaje się być w porządku, chociaż na Steamie tytuły te są tańsze - za pierwszą część zapłacicie 18zł, a za każdą kolejną 29zł.

Niestety na konsole nie trafiła cała seria - brakuje tutaj Five Nights at Freddy's: Sister Location, Ultimate Custom Night, oraz Freddy Fazbear's Pizzeria Simulator, które również były doceniane przez społeczność tej gry za bawienie się sprawdzoną formułą i rozszerzanie uniwersum tego horroru.

Link do serii Five Nights at Freddy's na Xboxie

Link do serii Five Nights at Freddy's na Switchu

Epic Games rozdaje świetną platformówkę!

gamer.szogun@gmail.com (KultuGranie) — Fri, 29 Nov 2019 16:30:00 +0000

Epic jak co tydzień rozdaje darmową produkcję, a tym razem padło na jedną z najlepszych platformówek, jaka kiedykolwiek powstała. Jeśli nigdy nie mieliście okazji spróbować, albo po prostu chcecie sobie przypomnieć tą kolorową przygodę, to od dnia dzisiejszego aż do 6 grudnia będziecie mogli to zrobić.

Rayman Legends zebrał wśród recenzentów i użytkowników bardzo pozytywne oceny - głównie za genialną kanapową kooperację, długość i zawartość gry (gra zawiera wszystkie poziomy z poprzedniczki i dorzuca drugie tyle całkowicie nowych plansz). Osobiście jest to jedna z moich ulubionych platformówek kiedykolwiek, mogąca się mierzyć tylko z serią New Super Mario Bros.

Jeśli jednak nie macie konta na Epicu, to wszystko co potrzebne aby zacząć zabawę z ich sklepem i grami znajdziecie tutaj - będziecie mogli utworzyć bezpłatne konto, pobrać launcher, a następnie cieszyć się darmowym Raymanem!

Czarny piątek u Blizzarda - co warto kupić?

gamer.szogun@gmail.com (KultuGranie) — Thu, 28 Nov 2019 14:00:00 +0000

Czarny piątek jak co roku oznacza duże zniżki na wszelakie gry, konsole, elektronikę i inne rzeczy, które nas cieszą. Blizzard postanowił z tej okazji przecenić część produkcji ze swojego katalogu, dzięki czemu możecie naprawdę sporo zaoszczędzić. Postanowiłem zaoszczędzić wam nieco czasu i wybrałem gry, które warto kupić podczas obecnej promocji.

Overwatch - 14,99 euro (19,99 euro za edycję legendarną)

Tę produkcję polecam naprawdę wszystkim. Jest to jedna z najlepszych strzelanek od lat, oferująca setki godzin zabawy, z barwnymi postaciami i utrzymana w ślicznej, kolorowej stylistyce. Kupienie jej w tym momencie wydaje się rozsądne - druga część nie ma nawet ogłoszonej daty premiery, więc fani nadal grają w część pierwszą, czego efektem jest duży ruch na serwerach i małe kolejki (poza rolą natarcia w grach rankingowych, naprawdę krótko czeka się na mecz). Edycja legendarna zapewni nam cyfrowy bonus w postaci kilku elementów kosmetycznych dla bohaterów.

Diablo III: Battle Chest - 19,98 euro

Jest to naprawdę dobra oferta, ponieważ w tej cenie dostajemy zarówno podstawowe Diablo III, jak i dodatek. Jeśli jednak zależy wam na tym, aby mieć naprawdę wszystko, to możecie dołożyć niecałe 10 euro i zakupić Diablo III Eternal Collection. Wtedy do całego zestawu dostaniecie jeszcze klasę nekromanty. Czy w tej cenie warto kupić tego Hack’n’Slasha? Moim zdaniem, zdecydowanie tak - to setki godzin wręcz uzależniającej zabawy.

World of Warcraft: Battle for Azeroth - 22,49 euro
Za niecałą stówkę dostaniemy wielkie rozszerzenie do jednego z najlepszych MMO kiedykolwiek. Możemy kupić także edycję cyfrową deluxe za 29,99 euro. Znajdziemy w niej dodatkowe wierzchowce i zwierzaka do naszej postaci oraz elementy kosmetyczne do innych gier Blizzarda. Jeżeli jednak dopiero zaczynacie przygodę z World of Warcraft, nie polecam kupować dodatku. Na początku zalecam skorzystanie z bezpłatnej wersji próbnej, która pozwala na rozwinięcie postaci do 20 poziomu. Jeśli uznacie, że będziecie się dobrze bawić, to pierwszy miesiąc abonamentu potrzebnego do grania przeceniono teraz o połowę, dzięki czemu kosztuje on 6,49 euro.

Jeśli chcecie zobaczyć pozostałe oferty, link do sklepu blizzarda znajduje się tutaj. Kto wie, być może znajdziecie coś dla siebie?

Quasi-realistyczne FPSy, czyli gdzie strzela się (prawie) jak w prawdziwości.

gamer.szogun@gmail.com (KultuGranie) — Thu, 28 Nov 2019 07:00:00 +0000

Każdy ze wspaniałej rzeszy graczy żyje w społeczeństwie i grał kiedyś w CoD-a. Ja, szczerze mówiąc, uwielbiam tę serię (no, może poza paroma wyjątkami). Battlefield też jest bardzo dobrą franczyzą, ale to z CoD-em właśnie wiąże moje wspomnienia. Jednak w pewnym momencie zaczęło mi w nich czegoś brakować. Był to realizm. W tym tekście chciałbym Wam przedstawić kilka, mniej lub bardziej znanych, gier, które właśnie realizmem (albo PRAWIE realizmem) stoją.

(Kolejność jak najbardziej przypadkowa, a przynajmniej tak mi się wydaje).

ARMA

Tej gry nie mogło zabraknąć tu na liście. Prawdopodobnie większość EPICKICH GRACZY zna tę serię. Co prawda ten tytuł połowicznie zalicza się do grona FPS - można w niej grać również z perspektywy trzeciej osoby, ale kto by się czepiał takich szczegółów.

Co wyróżnia ARMĘ? No cóż, była to (tak mi się wydaję) jedna z pierwszych gier tego typu. Tu nie potrzeba władować połowy magazynka w przeciwnika, ba, czasem w ogóle nie trzeba go trafić (odłamki robią swoje). Na pewno robotę też robi rozmiar gry - bitwy 100 na 100 to na prawdę coś niezapomnianego.

Co jeszcze tu znajdziemy?

Samoloty - check

Bezbronnych cywilów - check

Helikoptery - check

Pojazdy opancerzone - check

Czołgi - check

i dużo więcej, plus wszelakie różne wariacje wyżej wymienionych.

No i najważniejsze - MODY (i różne tryby gry). Moim ulubionym trybem jest bezapelacyjnie King of the Hill, gdzie dwie lub więcej drużyn walczą o dominację nad danym punktem. Coś jak tryby dominacji w CoDzie albo Battlefieldzie, ale na dużo, dużo większą skalę. Tu nie mamy kółka o średnicy 5m do obrony. Tu jest całe miasto.

Co do modów, może kojarzycie taką grę, nazywa się PUBG? Tak, on powstał w ARMIE. Znaczy, w ARMA zapoczątkowała cały tryb Battle Royale (tu mogę się mylić, możecie mnie poprawiać) a pierwszy ten tryb stworzył... Player Unknown.

Ah, no i ARMA nauczyła mnie, że 10-90fps to całkiem stabilny klatkarz.

<Doctroll>Nie ma lepszego od Operation Flashpoint pierwszego. ARMA niech sobie będzie, ale jako wychowany na Operation Flashpoint będę dalej go wielbił, te nowe gry to przekombinowane są</Doctroll>

Squad

Z tą grą wiąże się ciekawa historia. Tytuł ten powstał z moda o nazwie Project Reality do Battlefielda 2. Mod był tak popularny, że jego twórcy stwierdzili, że dobrym pomysłem będzie wydać go jako oddzielną grę. I siadło.

Squad jest typowym FPS-em, tj. nie można jak w ARMIE przełączyć się na TTP. Jednak co czyni go wyjątkowym? Wymuszanie komunikacji. W przeciwieństwie do ARMY, tu współpraca jest kluczowa (żeby nie było, nie neguje, że w ARMIE współpraca też jest ważna, ale w trybach, w które gram wystarczy zwykłe komunikowanie, gdzie widzimy wroga itd.).

Tu na przykład, jeśli potrzebujemy ostrzału moździerzowego nie wystarczy jeden "klik" dowódcy. Tu trzeba podać dokładne koordynaty na mapie, ktoś musi obliczyć odległość moździerza od celu, przeliczyć to na mile (tysiączne ALBO miliradiany, też musiałem to googlować), ktoś inny dowieść amunicje i wreszcie można strzelać. I prosić niebiosa, żeby ostrzał nie spadł akurat na ciebie.

Historia jednak lubi zataczać koło. Do Squada powstał mod...

Post Scriptum

Co tu dużo mówić, jest to mod, który jak jego ojciec stał się samodzielną grą. Przenosi on grę w realia Drugiej Wojny Światowej. Jest to praktycznie reskin Squada, ale jak ktoś, jak ja, lubi klimaty drugowojenne to poczuje się jak w domu.

Poza przeniesieniem prekursora na tereny okupowanej przez Niemców Europy gra dodaje kilka swoich smaczków. Pierwszy, który rzucił mi się w oczy to potrzeba manualnego przeładowania zamka czterotaktowego. Pierwszym "lewym klikiem" strzelamy, kolejny "lewy klik" przeładowuje broń.

Niestety, nie dane było mi dużo grać w ten tytuł przez problemy wieku dziecięcego, a gdy odwiedziłem go niedawno, serwery świeciły pustkami... (jedynie zapełnione były te niemieckojęzyczne).

Ale! Smutek jaki spowodował brak możliwości postrzelania do "Krauts" lub jankesów spowodował, że znalazłem inny tytuł.

Hell Let Loose

Ta gra wydaje się uproszczonym Squadem/Post Scriptum. Szczerze powiedziawszy, trudno mi wytłumaczyć dlaczego, ale takie są moje pierwsze wrażenia. Możliwe, że mniejsza skala daje takie wrażenie. Tu nie trzeba biegać tak dużo, jak w Squadzie, nie zawsze czujemy się tak osaczeni, jak w Post Scriptum.

Trudno mi powiedzieć coś więcej o tym tytule, nie ze względu na jakieś braki - po prostu wiele z tego typu gier robi dużo rzeczy tak samo albo bardzo podobnie, a nie chcę się za bardzo powtarzać.

Mogę jedynie wspomnieć, że i tu i w Squadzie czy PS znajdziemy pojazdy opancerzone, którymi sterują oczywiście gracze. Smaczku dodaje to, że praktycznie niemożliwe jest obsługiwanie czołgu w pojedynkę - tu do tego potrzebne są trzy osoby - kierowca, działonowy i spotter (szukacz? oznaczacz?) - jednak widziałem psychopatów, którym w pojedynkę udało się pokonać kilka czołgów przeciwnika.

Rising Storm 2: Vietnam

I kolejny mod na liście. Tym razem do klasycznego już Red Orchestra 2.

Pierwsza część, dziejąca się na Pacyfiku podczas Drugiej Wojny Światowej została wydana jako dodatek do RO2, następnie jako samodzielna gra. Część druga wyszła od razu jako standalone.

Tym razem gra przenosi nas, nie zgadniecie gdzie, do czasów wojny w Wietnamie (tej, której oczywiście nie było i Ameryka wcale jej nie przegrała). <Doctroll>Ale ten no, oni tego nie ukrywają, dlatego tak się cieszyli z Afganistanu, że Sowietom odpłacili i to z odsetkami za zwłokę.</Doctroll>

Z tego zestawienia jest ona "najłatwiejsza" i najmniej złożona. Brak tu manualnego ostrzału jak w Squadzie, złożonej taktyki czy ogromnych map (choć te wcale nie są małe). Jednak ta gra skupia się bardziej na akcji i "wybuchach".

Co ją wyróżnia?

Kilka mechanik stricte związanych z Wietnamem - tunele Vietcongu, pułapki i gadające po wietnamsku drzewa.

Idziecie sobie spokojnie z chłopakami z oddziału przez piękną dżunglę, podziwiacie widoki, wdychacie chłodną, morską bryzę. Nagle jeden z was dostaje w twarz pułapką Punji, drugiego rozrywa granat przyczepiony do patyka, a na pozostałych wybiega z tuneli 5 żołnierzy VC. Piękna gra.

Wracając do mechanik - bardzo ciekawie rozwiązany jest tu balans. Jak w prawdziwości USA ma przewagę technologiczną - lepsze bronie, wsparcie helikopterów (pilotowanych przez graczy z włączonym "Fortunate Son" na full - nie żartuje, zawsze jak latam Huey'em to włączam to na "pojazdowym" czacie głosowym). Ale VC ma przewagę w ticketach (punktach odrodzeń), tunelach, pułapkach czy trybie "maskowania" się przez zwiadem przeciwnika.

Tutaj jedynym działaniem graczy przy ostrzale jest oznaczenie punktu na mapie przez dowódcę squadu, na który później dowódca drużyny może zrzucić napalm/wezwać ostrzał itd.

Szczerze powiedziawszy, jest to chyba najprzyjemniejsza gra ze wszystkich tu wymienionych, ze względu na długość meczu - w takim Hell Let Loose mecz może trwać nawet półtorej godziny, gdzie nieraz zdarzy się że połowę tego czasu przesiedzimy w jednym okopie, próbując bronić się przed falami wroga. W RS2 prawie cały czas coś się dzieje, cały czas giniemy, ale też cały czas mamy pełno celów biegających po dżungli.

No i community w RS2 jest wspaniałe - nic nie buduję więzi lepiej niż wspólne okrzyki 'GO HOME G.I." podczas przepędzania zgniłego zachodu z pięknego, komunistycznego Wietnamu.

Na koniec, chcę dodać jeden tytuł. Niestety, większość nie będzie mogła (na razie) mieć z nim styczności, bo jest to tytuł na VR. A mowa tu o...

Onward

To jest gra dla której kupiłem Oculusa. I nie żałuję. W tym tytule naprawdę można nabawić się shellshock'u. Z tym, że nie jest to duży tytuł - porównałbym go bardziej do CS-a - są tu dość małe mapy, dość mało broni czy możliwości. Ale pikanterii dodaje to, że "naprawdę" jesteśmy w środku akcji.

Niech rekomendacją będą słowa mojej dziewczyny - "Obudziłam się w nocy bo coś trzasło - podniosłam się i zobaczyłam ciebie, w Oculusie, leżącego na ziemi, wyginającego się w jakieś nieboskie pozycje i mamroczącego do siebie, że musisz przeładować."

A Wy, lubicie takie bardziej realistyczne i taktyczne FPS-y? Jeśli tak, jaki jest wasz ulubiony? I za co zganicie mnie, że nie umieściłem w tym zestawieniu? Może z waszych propozycji uzbiera się temat na część drugą ;). Piszcie.

Abrams komentuje powrót Imperatora w Star Wars Rise of Skywalker!

gamer.szogun@gmail.com (KultuGranie) — Wed, 27 Nov 2019 14:00:00 +0000

Gwiezdne Wojny: Skywalker. Odrodzenie to kolejna część z serii kultowych filmów Star Wars od Lucasfilm. Dostarczono nam kolejne informacje na temat produkcji. Tym razem na temat Palpatine’a.

Nowa produkcja Lucasfilm stoi przed naprawdę trudnym zadaniem, o jakim twórcy nie myśleli nawet w 2015 wraz z premierą powrotu Star Wars na wielki ekran. Oznacza to koniec zapoczątkowanej w 1979 roku Gwiezdnej Sagi. Składa się ona z dziewięciu filmów.

J.J. Abrams został zapytany w wywiadzie dla portalu Uproxx o powody podjęcia decyzji dotyczącej ponownego pojawienia się Palpatine. Warto zauważyć, że Colin Trevorrow, czyli poprzedni reżyser części 9 nie brał tego pomysłu pod uwagę. Wszystko wskazuje na podjęcie decyzji przez Abramsa. Sam przyznaje; Gdy parzy na dziewięć epizodów jednej historii, niecodzienne byłoby niebranie pod uwagę Palpatine'a w części 9.

- Patrzysz na to, o czym mówi, kim jest, jak ważny jest i jaką mamy historię - jego nieobecność w trzeciej trylogii byłaby po prostu podejrzana. Byłoby to bardzo dziwne. To nie oznacza, że mieliśmy pewnego rodzaju biblię i wiedzieliśmy, co dokładnie się wydarzy krok po kroku. Kiedy z Larrym Kasdanem pracowaliśmy przy Przebudzeniu Mocy, nie tworzyliśmy z niczego. Świadomie patrzyliśmy na poprzednie filmy i wymyśliliśmy historię, która porusza określone rzeczy, tematy i pomysły, które były już poruszane, ale rozpoczynają one nową historię. Przeanalizowaliśmy wszystko, co było przedtem, aby zadać sobie pytanie: dokąd to prowadzi?

Gdy czytał scenariusz Ostatniego Jedi nie zobaczył w postanowieniach Riana Johnsona nic, co by popsuło jego pomysły. Chodzi tu o te, które brał pod uwagę przy produkowania Przebudzenia Mocy. Wiele motywów omawianych w 2014 roku wprowadził do tej ostatniej części.

Abrams jest doświadczony w udzielaniu wywiadów i odpowiedziach na pytania w sposób niejasny. Został zapytany o to, czy w części IX dowiemy się czegoś więcej o postaci Snoke’a. Możemy się domyślić, że odpowiedział wymijająco. Ma świadomość tworzenia zakończenia historii i przyznaje sam w sobie, że jest to trudniejsze niż 5 lat temu.

Postprodukcja zakończyła się 24 listopada i na tę chwile film jest gotowy do pokazania widzom. Co sądzicie o pojawieniu się Palpatine'a w ostatniej części? Dobry ukłon w stronę widza? A może żerowanie na nostalgii? Zapraszam do dyskusji w komentarzach.

Już są! Pierwsze recenzje Wiedźmina od Netlixa!

gamer.szogun@gmail.com (KultuGranie) — Wed, 27 Nov 2019 07:00:00 +0000

Ostatnimi czasy w internecie ukazały się pierwsze recenzje nowego serialu Netflixa, jakim jest Wiedźmin. Wybrani krytycy mieli szanse zapoznać się i obejrzeć 5 odcinków serialu. Fani tego zabójcy potworów mają powód do szczęścia. Wszak okazuje się, że mamy do czynienia z bardzo udaną produkcją. Stojącą na własnych nogach za sprawą aktorstwa i pięknej stronie wizualnej. Jednak okazuje się, iż ta adaptacja ma pewne odstępstwa od książek.

Kilku krytyków na całym świecie oraz bloggerów popkulturowych dostała przedwczesny dostęp do 5 epizodów produkcji. W sieci pojawiło się wiele komentarzy i opinii na temat Wiedźmina od dużego N. Trzeba przyznać, że zapowiada się naprawdę dobrze. Widzowie chwalą przede wszystkim aktorstwo; Rolę Henry’ego Cavilla wcielającego się w Geralta, jak i rolę Anyi Chalotry, która wciela się w czarodziejkę Yennefer. Kilka słów pochwały wypowiedziano też w stronę MyAnny Buring, grającą Tissai de Vires. Chwali się też stronę wizualną. Efekty specjalne, lokacje kostiumy oraz choreografię walk. Niezbyt mnie to zaskoczyło. W samym zwiastunie mogliśmy zobaczyć, jak Cavill sobie świetnie radzi z mieczem na tle zróżnicowanych lokacji. Poniżej możecie zobaczyć parę z tych recenzji:

Na początku chwalono aktorstwo:

Ostatni tweet tej nocy, ponieważ nie mogę skończyć piątego epizodu. Robi się coraz lepiej i lepiej z każdym odcinkiem. Szczególnie wyróżniają się Anya jako Yen, jak i MyAnna Buring jak Tissaia. Mam pewne uwagi, ale ogólnie, to było fantastyczne.

Całokształt:


Obejrzałem screenery Wiedźmina od Netfliksa i muszę przyznać: naprawdę mi się to podoba! Będę miał więcej do powiedzenia na ten temat, kiedy zejdzie embargo, ale serial ma dobrze dobraną obsadę, jest mądrze skonstruowany i ma dobre tempo. Solidna porcja nonsensu w stylu pulp-fantasy

A potem wizualia:

Strona wizualna serialu jest solidna. Miejsca, kostiumy i efekty są świetne - pod tym względem nie ma się o co martwić - Pisze jeden z recenzentów

Jesteśmy więc pewni, że mamy na co czekać. Netflix na szczęście nie zmarnował potencjału prozy Andrzeja Sapowskiego. Racja – to pierwsze reakcje, do nich trzeba podejść z ostrożnością. Z recenzją będziemy musieli się wstrzymać do czasu premiery, wtedy też embargo na recenzje zostanie wzniesione. Dla przypomnienia, Wiedźmin wystartuje 20 grudnia na wspomnianej platformie streamingowej. A jak wy się zapatrujecie na Wiedźmina? Komentarze są wasze.

Ori and the Blind Forest – historia zapierająca dech w piersiach

gamer.szogun@gmail.com (KultuGranie) — Mon, 25 Nov 2019 07:00:00 +0000

Zaimplementowane proste mechaniki, przepiękna grafika oraz dogłębne wykreowanie postaci poszczególnymi cechami, oraz historią. Z pozoru wygląda jak zwykła platformówka, ale podczas rozgrywki można poczuć, że gra wymaga od nas czegoś więcej.

Wielobarwny las, urodzajne rośliny oraz gęsta zieleń. Zwierzęta przebywające w nim nie miały na co narzekać. Jednak nic nie trwa wiecznie i zawsze ktoś będzie chciał zmienić ten stan rzeczy. Pewnego dnia nadleciał ptak Kuro, siejący strach oraz spustoszenie. Po ukradnięciu światła ze świętego drzewa wszystko obumarło, las zbliża się nieubłaganie ku zagładzie. Powiązanie z magicznym drzewem ma postać Ori, czyli główny bohater gry. Ori wiódł spokojne życie razem z niedźwiedzio podobnym zwierzęciem o imieniu Naru, ale pewnego dnia musiał go opuścić i żyć dalej. Tajemniczy duszek chce ożywić las. Nie będzie łatwo, ponieważ na swojej drodze spotka wielu wrogów, którzy nie dopuszczą do ożywienia lasu.

Odkrywanie umiejętności odkrywamy w stopniowym tempie. Przez kilka pierwszych minut umiemy tylko chodzić i skakać. Następnie napotykamy na towarzysza Seina w duchowej postaci. Dzięki niemu możemy atakować przeciwników oraz wyjaśnia nam wszystkie przedmioty, jakie znajdziemy po raz pierwszy. Twórcy, mimo że nie sięgają do innowacyjnych mechanik, a raczej działają na sprawdzonych rozwiązaniach, nadrabiają to dzięki kreatywności zaimplementowanej w lokacjach. Co chwilę odnajdujemy nowy sposób na walkę z potworami czy pokonywaniem przeszkód. Ciężko jest odczuć powtarzalność, przechodząc przez kolejne poziomy. Po czasie zaczynamy chodzić po ścianach albo nurkować na duże głębokości. W późniejszym etapie możemy nauczyć się szybowania w powietrzu, odbijając się od potworów, na dodatek możemy nadać kierunku, w jakim odbije się Ori.

Warto wspomnieć, że w przypadku Ori and the blind Forest mówi się o platformówce reprezentującej podgatunek „metroidvania” wyjaśniając, że gra została stworzona z myślą o graczu oraz jego przeżyciach związanych podczas ogrywania produkcji i mogę się z tym zgodzić. Gra wywiera niesamowite emocje na wykreowanej historii. Motywacja, uczucia czy nawet sam Ori ciekawi nas na tyle mocno, by przejść grę w całości. Pomimo słodkiej warstwy graficznej będzie wymagać od nas sprytu, cierpliwości oraz „szybkich palców”. Możemy spóźnić się ze skokiem nawet pół sekundy, a pożegnamy się z życiem. Sam mam już jestem w posiadaniu kilkudziesięciu zgonów, powtarzając poszczególne etapy w nieskończoność.

Twórcy zastosowali nietypowy system zapisów stanu gry. Nie doświadczymy tutaj automatycznego zapisania naszych postępów (występują drobne wyjątki, gdzie jest specjalne miejsce do zapisu), nie odnajdziemy również takiej funkcji w opcjach. Zapisanie gry kosztuje nas punktem mocy uzbieranej od zabijania potworków.

Czy to jest tytuł warty polecenia? Tak. Czy warto kupić ją dla młodego odbiorcy? Raczej nie. Oczywiście, jak spojrzymy graficznie na nią, to powinna być wręcz wskazania dla kilkuletnich pociech, ale gra wymaga zbyt wiele i zapewne po kilku próbach wyłączyliby grę, a jednocześnie jak to dzieci nigdy do niej nie wrócili. Starsi wyjadacze mają problem uporać się w niektórych momentach, a co dopiero mówić o dzieciaku wychowywanym w erze smartfonów, gdzie 99% gier mobilnych jest auto-trackerem lub auto-clickerem i zapewne szybko porzuci ową produkcję, gdzie ciągle jesteśmy skazani na śmierć. Czas poświęcony w Ori and the Blind Forest uczy nas, że możemy ponad x razy popełniać błąd, a ta dodatkowa próba może nam podpowiedzieć sugestią, czego jeszcze nie próbowaliśmy. Wystarczy tylko mieć trochę samozaparcia i wyciągać wnioski z naszych czynów.

Hello Neighbor - zalety gęsto przeplatane wadami

gamer.szogun@gmail.com (KultuGranie) — Fri, 22 Nov 2019 07:00:00 +0000

Hello Neighbor to jedna z tych gier, które wydają się być niezwykle zabawne, kiedy oglądamy, jak ktoś gra, ale kiedy sami zasiądziemy do tytułu, okazują się zwykłym średniakiem. Gra ta jest podręcznikowym przykładem tego, jak nie wykorzystać całego potencjału naprawdę ciekawego pomysłu.

Na czym polega ten naprawdę ciekawy pomysł? Otóż rdzeniem rozgrywki jest eksploracja domu naszego sąsiada, z tym że sam sąsiad w domu jest, i nie lubi niechcianych gości. Jeżeli tylko nas zobaczy, to złapie nas i wyrzuci przed drzwi swojego domu, oraz prawdopodobnie zastawi pułapki w miejscach, w których ostatnio byliśmy. I mimo że na początku spodziewałem się, że gra będzie czymś w rodzaju horroru, gdzie towarzyszyć nam będzie uczucie zaszczucia i bycia ofiarą, okazuje się, że jest to bardziej gra logiczna, tylko że z pierwszej osoby, o nieco bardziej abstrakcyjnym klimacie.

W akcie pierwszym wita nas scenka przerywnikowa gdzie nasz bohater, biegnąc ulicą za upuszczoną przez siebie piłką, słyszy przeraźliwy krzyk, dochodzący właśnie z tego domu. Zaraz po tym zyskujemy kontrolę nad postacią, możemy rozejrzeć się po okolicy, wejść do swojego domu, oraz poznać wszystkie mechaniki gry.

Celem aktu pierwszego jest otworzenie jednych, konkretnych drzwi w sąsiednim domu, co nie jest proste, ponieważ są one dobrze zabezpieczone. Sąsiad szybko przestaje straszyć i okazuje się irytującym utrudniaczem rozgrywki, przeszkadzając w rozwiązywaniu zagadek. Te są często nieintuicyjne i łatwo o momenty, w których można utknąć i poczuć bezradność. Zaraz po otworzeniu drzwi przyjdzie nam zwiedzać rozległą, ciemną piwnicę gdzie całość nabiera bardziej mrocznego klimatu, jednak nadal nie jest to nic konkretnego i ci, którzy nastawiali się na więcej, zostaną rozczarowani. Ot, piwnica antagonisty to po prostu rozległe, ciemne korytarze.

Akt pierwszy kończy scenka gdzie sąsiad nas łapie i zamyka w jego piwnicy, a teraz my musimy się dostać poza obszar domu. W takim razie… po co w ogóle trudziliśmy się, aby się tam dostać w pierwszym akcie?

Tym razem mieszkanie naszego oprawcy jest większe, ogrodzone wysokim płotem, a zagadki są jeszcze bardziej rozwleczone i nieintuicyjne. Choć jest jedna rzecz, za którą naprawdę doceniam tę grę - wiele zagadek można ukończyć na kilka sposobów, bo gra nie prowadzi nas za rączkę, za to zmusza do myślenia i kombinowania, co daje sporą satysfakcję przy trudniejszych łamigłówkach.

Zanim przejdę do apogeum, jakim jest trzeci akt Hello Neighbor, powiem wam największą bolączkę tego tytułu. Gra jest wprost najeżona błędami. I to nie takimi drobnymi błędami, przez które można się uśmiechnąć bądź je zignorować. Są to usterki psujące zabawę a czasami wręcz uniemożliwiające przejście gry. Szalejący silnik fizyczny często sprawiał, że przedmioty znikały po rzuceniu na podłogę i nie dało się ich podnieść a czasami same z siebie wystrzeliwały w powietrze. Jest to naprawdę spora wada, ponieważ niektóre zagadki bazują na fizyce. Dodatkowo sąsiad również lubi się zabawić i tak oto miałem sytuację, gdzie nagle utknął on pod wodą w jednym z pokoi. Innym razem sąsiada wyrzuciło poza mapę i mogłem swobodnie eksplorować jego domek.

A teraz pora na prawdziwy koszmar, czyli akt trzeci. Dom sąsiada jest teraz wprost olbrzymi, a zagadki zahaczają o absurd. Przykładowo, aby zamrozić wodę w jednym z pokoi musicie wziąć globus z poddasza sąsiada i włożyć go do zamrażarki, po czym szybko umieścić go na specjalnej platformie i pobiec na drugi koniec domu, do pomieszczenia z wodą. Jeśli nie wyrobimy się w czasie, globus rozmrozi się, i będzie trzeba powtarzać cały ten irytujący zabieg od nowa.

Oczywiście to nie najgorsza z sytuacji - wyobraźcie sobie, że mając wszystkie potrzebne przedmioty do otwarcia konkretnych drzwi, znajdujecie nowy pokój. Otwieracie więc delikatnie drzwi, a w środku jest… olbrzymi zasilany magnes, które wyciąga z waszego ekwipunku wszystkie metalowe przedmioty. Sprawia to, że musicie albo spędzić kolejne kilkanaście, a może nawet kilkadziesiąt minut na to, żeby go wyłączyć, bądź po prostu z bezradności wczytacie ostatni zapis.

Finałowa walka z sąsiadem to miła odskocznia - jest abstrakcyjna, dynamiczna, a wszelkie trudności da się rozwiązać bez jakiegokolwiek problemu. Na koniec obejrzymy krótką scenkę i napisy końcowe. No właśnie, cutscenki - za to należy się twórcom pochwała. Są one ładne i dobrze zrealizowane. Gra jako całość wygląda dobrze - jest to zasługa silnika Unreal Engine oraz przybranego stylu, który stawia na prostotę obiektów i bogatą paletę barw.

Fabuła gry jest dość oszczędna i pełna niedopowiedzeń. Jedni gracze będą niezadowoleni z takiego rozwiązania, reszta będzie wręcz wniebowzięta. Istnieje od groma osób, które lubią teoretyzować i rozwiązywać kolejne zagwozdki przedstawionego przez twórców świata, i chyba to właśnie o nich myśleli twórcy. Kolejne filmiki z nowymi zakończeniami oraz sekretami tej gry zbierają mnóstwo wyświetleń, czemu się nie dziwię - grę ogląda się naprawdę dobrze. To zasługa tego że materiały te bywają pocięte tak, że nie oglądamy jak ktoś męczy się pół godziny z jedną łamigłówką, tylko od razu oglądamy najciekawszą część zabawy.

Komu poleciłbym Hello Neighbor? Przede wszystkim osobom spragnionym wszelkiego rodzaju gier logicznych i przygodówek oraz tym, którzy mają ogromne pokłady cierpliwości. Cała reszta może bardzo szybko zmęczyć się z tym tytułem i rzucić go w kąt. Zalecam więc najpierw spróbować produkcji w abonamencie Xbox Game Pass, a jeśli będziecie chcieli spędzić z grą więcej czasu, to ewentualnie kupicie ją na własność.

Naprawdę trudno wydać ostateczny werdykt - z jednej strony gra strasznie mnie wymęczyła, a z drugiej dostarczyła sporo satysfakcji w pierwszych aktach. Być może w przyszłości sięgnę jeszcze po sequel tej produkcji, żeby zobaczyć czy coś się w tej nie do końca udanej formule zabawy zmieniło. Hello Neighbor byłby naprawdę dobrą grą, gdyby twórcy ją doszlifowali oraz popracowali nad designem zagadek i poziomów. W obecnym stanie jest to niestety gra tylko średnia, z potencjałem na poprawę w przyszłych odsłonach.

[AUDIO] Podcast Kultugranie #4 - Jaki mamy rok?

gamer.szogun@gmail.com (KultuGranie) — Thu, 21 Nov 2019 14:30:00 +0000

Ostatnie dni obfitowały w parę ciekawych wydarzeń. Wraz z Szymonem postanowiliśmy omówić dla was dwa, które uznaliśmy za najważniejsze. Disney+ trafia dosłownie do paru krajów co powoduje falę piractwa na niespotykaną do tej pory skalę. Mamy też najdziwniejsze rozdanie nagród w historii Golden Joystick Awards.

Plik do pobrania w formacie MP3 TUTAJ

Edmund zrobił kolejną dziwną i wciągającą grę - The Legend of Bum-bo

gamer.szogun@gmail.com (KultuGranie) — Thu, 21 Nov 2019 07:00:00 +0000

Edmund McMillen znany jest ze swojej dziwnej estetyki, poczucia humoru czy ogólnopojętego podejścia do swoich dzieł. Wiemy o tym z chociażby Super Meat Boy’a czy (chyba najbardziej rozpoznawalnej jego gry) The Binding of Isaac. W tym przypadku nie jest inaczej. Legend of Bum-bo wciąż posiada tę dziwną, trochę mroczną i na pewno obrzydliwą estetykę. Ale wciąż, jak każda poprzednia gra Edmunda, jest świetna.

Fabuła

W sumie nie przypadkiem wspomniałem o Isaacu (nawet nie chodzi o to, że uwielbiam tę grę). The Legend of Bum-bo jest prequelem do wspomnianego rogala Edmunda. W tej grze Isaac bawi się kartonowymi wycinankami, stąd cała estetyka - postacie są wycięte z kartonu a cała akcja dzieje się w kartonowym pudle.

Za to zabawa Isaaca ma swoją „fabułę”: Jakiś nieznany potwór ukradł Bum-bo jego ulubioną monetę, dlatego ten wyrusza w podróż, aby ją odzyskać.

Mechanika

Od strony mechaniki jest to niejako wariacja gry Roguelike, RPG i match-three. Walkę prowadzimy w systemie turowym poprzez dopasowanie do siebie kilku takich samych przedmiotów na planszy. Całość „mapy” jest generowana proceduralnie jak chociażby w The Binding of Isaac, z tą różnicą, że tu nie wybieramy, w którą stronę chcemy iść - z pomieszczenia jest tylko jedno wyjście.

Każdy rodzaj „klocka” ma inne właściwości, kość czy ząb służy do ataku, serce leczy a glut „zatrzymuje” przeciwnika na jedną turę. Jest też OCZYWIŚCIE kupa, która blokuje nadchodzące ataki.

W grze znajdziemy również ataki specjalne, które są być odpowiednikiem przedmiotów w The Binding of Isaac. Używa się ich przy pomocy odpowiedniej many. O samej manie jeszcze nie wspominałem, dlatego muszę to wytłumaczyć. Jest tyle rodzajów many, ile jest rodzajów klocków. Przy wykonywaniu np. ataku i połączeniu 4 klocków kości dostajemy 4 punkty many kości. I dokładnie tak samo dzieje się z każdą inną. Każdy atak specjalny ma swój koszt w manie odpowiedniego rodzaju.

Podczas pokonywania labiryntu trafimy też na pokoje z nagrodą. Mamy tam do wyboru dwa przedmioty - może to być atak specjalny czy trinket. Po każdym poziomie dostajemy możliwość zagrania w „trzy czaszki” (znane z The Binding of Isaac) czy zakręceniem kołem fortuny.

Audiowizualność

Jak każda gra Edmunda McMillena The Legend of Bum-bo ma swój, trochę niepokojący, styl. Wszystko tu jest brudne, brzydkie i obrzydliwe. Ma to swój urok, ale domyślam się, że nie każdemu może odpowiadać taka estetyka. Nie mniej, wydaje mi się, pomijając samą „estetykę”, że grafika jest bardzo ładna. Na swój sposób. To jak pokazane są postacie, to niechlujne „wycięcie” ich z kartonu, koślawe animacje - to wszystko daje wrażenie właśnie zabawy dziecka.

O audio, co tu dużo mówić. Jak zawsze jest wyśmienite. Może komuś nie przypadną do gustu wizualia, ale muzyka to jest to, co w grach Edmunda zawsze robi robotę. Co tu dużo mówić, dalej mam ciarki przy muzyce w katedrze w The Binding of Isaac. W The Legend of Bum-bo jest to zrobione tak samo dobrze (nawet kilka utworów CHYBA jest remixem tych z Isaaca).

Zdaje sobie sprawę, że to nie jest gra dla każdego. Jednemu może przeszkadzać estetyka, innemu cała mechanika. Co do estetyki się nie wypowiem, każdy ma swoje gusta. Jeśli ktoś jest fanem The Binding of Isaac albo takim zwyrolem, że podoba mu się wszechobecna kupa, gluty czy mocz - jak ja - polecam dać szansę The Legend of Bum-bo. Jak inne gry Edmunda ta gra naprawdę potrafi wciągnąć i, na swój dziwny sposób, zachwycić niektórymi elementami. Biorąc pod uwagę, jakie historie pisze McMillen (chodzi mi tu głównie o Isaaca i cały wątek uciekania przed mamą a później walczenia z nią) zasługuje on na szansę, nawet jeśli nie jesteście przekonani do takiego sposobu rozgrywki. Ja też nie byłem.

Doktor Sen - Godny następca Lśnienia?

gamer.szogun@gmail.com (KultuGranie) — Wed, 20 Nov 2019 16:00:00 +0000

Po jakże wielu latach, długim czekaniu dostajemy film bezpośrednio nawiązujący do Lśnienia Stanleya Kubricka wyprodukowanym w 1980 roku. Na szczęście nie jest jego kalką bądź zrzynką. Wręcz przeciwnie. Kreuje napięcie i historię na swój oryginalny sposób!

W dobie dzisiejszych czasów ekranizacje książek Stephena Kinga powodują wiele zamieszania, jak i kontrowersji. Po części to też sprawka samego Kinga, w jego wypowiedziach, możemy usłyszeć, z jakim dystansem i rezerwą podchodzi do produkcji. Na dowód można przytoczyć sytuację z premiery Lśnienia; sam autor wtedy nieprzychylnie się wypowiadał na temat tej ekranizacji. Kiedy na Twitterze słynnego pisarza pojawiła się wzmianka o filmie Doktor Sen, nie możemy przejść koło niej obojętnie.

Mike Flanagan to bardzo zdolny i utalentowany twórca. Pokazał to na przykład w świetnym serialu The Haunting of Hill House, jak i w innych produkcjach horrorowych.

“To jest dobry film. Powinien ci się spodobać, jeśli lubisz 'Lśnienie', jak i 'Skazanych na Shawshank'. Nie można się od niego oderwać"

Tak właśnie brzmiała wypowiedź Kinga do fanów jego książek. Lśnienie nie pojawia się w jego wypowiedzi przypadkowo, bo jak pewnie wiesz, drogi czytelniku, jest to kontynuacja owego filmu. To, co mamy okazję przeczytać w nowej książce z 2013 roku, możemy zobaczyć w filmie.

Wszystko zaczyna się od postaci Danny'ego Torrence'a granego przez rewelacyjnego Ewana McGregora. Jest to pamiętny chłopiec z nawiedzonego hotelu Panorama, znanego z Lśnienia. Film przedstawia nam go jako dorosłego mężczyznę, który ma problemy w życiu prywatnym. Boryka się problemem z alkoholem i musi się zmierzyć ze swoimi nadprzyrodzonymi zdolnościami. Przez które też ma wiele kłopotów.

Ciekawie też Flanagan wraz z Kingiem przedstawiają antagonistów. W filmie nie mamy jednego, lecz grupę antagonistów. Dowodzi nimi Rose Kapelusz, w której rolę wciela się równie dobra Rebecca Ferguson. Grupa ta to swoista mityczna sekta czerpiąca nieśmiertelność i energię z obdarzonych “Lśnieniem” ludzi. Szybko możemy się domyślić, jak odmienne jest tu kreowanie napięcia poprzez historię od Lśnienia.

W tym przypadku nie mrok i ciemna strona ludzkiej natury grają tu pierwsze skrzypce w budowaniu napięcia, ale między innymi robią to elementy fantasy. Które też wprowadzą nas w stan czujności i strachu. Dlatego też Doktor Sen może się wydawać produkcją dla dosyć innego widza niż poprzedni film, mimo wspólnych powiązań i tropów.

Można zauważyć tutaj rękę Flanagana, który jak zauważył King, zna się na rzeczy. Nie ma wątpliwości w tej kwestii, ponieważ, jak wspomniałem wyżej, ten człowiek ma przed sobą 20 lat pracy, przez co widz nie może się zawieść jego pracą. Ani trochę. Doktor Sen jest dobrze wyreżyserowany, napisany, jak i zmontowany przez tego twórcę. Dlatego też, często zlepek scen może prowadzić do totalnego kreowania grozy.

Doktor Sen podoba mi się bez żadnych wątpliwości. Mimo ewidentnej wysokiej poprzeczki w produkowaniu filmów na podstawie powieści Kinga, reżyser nadaje temu materiałowi własną oryginalną i niepowtarzalną wizję. Nawet jeśli wspomniany koniec następuje trochę za późno, ponieważ można byłoby sam film skrócić. Przez co czasem może się dłużyć. Ostatecznie reżyserowi udało się osiągnąć cel zamierzony i zaserwować nam godną poprzedniczki produkcję. Najpewniej to Stephen King miał na myśli. Jeśli jeszcze nie byłeś na tym horrorze, a szukasz oryginalnego horroru, to śmiało możesz się wybrać na ten film. Jeśli widziałeś już ten film, zapraszam do sekcji komentarzy!

Nie warto Lśnić...

Znamy prawdopodobną cenę Disney + w Polsce!

gamer.szogun@gmail.com (KultuGranie) — Wed, 20 Nov 2019 07:00:00 +0000

Oferta Disney Plus wystartowała niedawno, dając nam świetnego Mandalorianina, teraz wiemy natomiast, ile taki abonament będzie kosztował w Polsce. I nie będzie to duża kwota.

Usługa Disney+ ma swoje początki jak na razie tylko w trzech krajach, Na liście jak możemy się domyślić - nie widnieje Polska. Ku zaskoczeniu, wybrane seriale i filmy dostały swoje spolszczenia. Taka sama sprawa jest w przypadku innych informacji zawartych na stronie, które też są w naszym języku. Dlatego też mogliśmy poznać cenę rosnącego giganta. Czy duże N ma się czego obawiać? I jaką platformę wybierze zwykły widz?

Cena jest bardzo kusząca. Znamy wstępne założenia cenowe. Informacja o debiucie tej Platformy cały czas jest domniemana. Możemy się domyślić, że to nastanie 31 marca 2020r, kiedy Disney + wejdzie do Niemiec, Francji, Włoch i do Wielkiej Brytanii. Za miesiąc subskrypcji będziemy musieli zapłacić 32,99 zł, a za rok wyjdzie nam miesięcznie około 27,91zł.

oferta Netflixa dla porównania

Za 34 zł dostajemy podstawowy abonament na Netflixie. Który to oferuje jedynie usługę bez HD, natomiast za 33 zł, Disney+ oferuje nam usługę domyślnie w FullHD i w 4K HDR. Warto napomnieć też o ilości ekranów oglądania. Zarządca Disneya, Bob Iger powiedział, że obecnie nie będzie żadnych ograniczeń współdzielenia kont. Choć lepiej się do tego nie przyzwyczajać.

Niby taki gigant, a z problemami. Już 12 listopada, w dzień ruszenia platformy, Disney nie przewidział takiego zainteresowania tą stroną internetową. Dlatego też po krótkim czasie serwery dużego D nie wytrzymały. Przez jakiś czas, użytkownicy w abonamencie, zamiast produkcji oglądali napis “próba połączenia się nie powiodła”. Touché Disney.

Tak duże zainteresowanie streamingiem w wykonaniu Disneya nie może dziwić. Cena równie atrakcyjna jak dostępny katalog filmów i seriali. W końcu Disney+ oferuje produkcje Disneya, superboharterskie materiały Marvela, nowe i klasyczne filmy od Lucas Films, jak i dokumenty National Geographic.

Dark Souls w Odległej Galaktyce - Recenzja Star Wars Jedi: Fallen Order

gamer.szogun@gmail.com (KultuGranie) — Tue, 19 Nov 2019 07:00:00 +0000

Od kiedy EA i Disney zarządzają Gwiezdnymi Wojnami, gry w tym uniwersum nie mają szczęścia od lat. Reboot Battlefronta był bardziej map packiem do Battlefielda, Battlefront 2 był uznany za najgorszy rzut na kasę w historii EA. Czy trzecia gra będzie w stanie zmienić postrzeganie EA w kwestii Gwiezdnych Wojen? Zobaczmy.

Akcja gry dzieje się na kilka lat po Rozkazie 66. Rozkaz 66 był rozkazem zakodowanym wśród klonów, czyli żołnierzy Wielkiej Armii Republiki. Według niego mieli oni zabić Jedi jako zdrajców Republiki i Kanclerza. Jako że wielu Jedi przeżyło Rzeź (stary Kanon podaje liczby w okolicach 10000 osób, nowy Kanon podaje, że około 100-120 Jedi uszło z życiem i do wydarzeń z Oryginalnej Trylogii dotarło na pewno 10 osób), Rozkaz nie został zdjęty i obowiązuje teraz wśród Szturmowców Imperium. No i w ramach pomocy Imperium pojawiają się Upadli Jedi, znani także jako Inkwizytorzy. Oni specjalnie dobrze polują na Jedi ze względu na doświadczenie ze starych lat.

Nasza postać to Cal Kestis, młody Padawan. W czasie Czystki Jedi był świadkiem jak Kanclerz Palpatine wzywa do wykonania Rozkazu i cudem ucieka z tego spotkania dzięki pomocy swojego Mistrza. Po tych wydarzeniach postanawia się ukryć i nie wychylać. Zostaje więc robotnikiem na planecie zajmującej się demontażem starych maszyn z czasów Wojen Klonów. W wyniku pewnego zdarzenia używa Mocy, co przyciąga uwagę Drugiej Siostry - Inkwizytorki Imperium. I w tym momencie zaczyna się nasza gra na serio. Chwilę później poznajemy ekipę naszego okrętu znanego jako "Modliszka". Ekipa to była Jedi oraz jej kolega, wyglądający jakby miał 50-60 lat, noszący stary zapierdziany dres i mówiący podobnie zdziadziale. Razem z nimi i droidem BD-1 odbędziemy wędrówkę po wielu ważnych planetach, w większości znanych z filmów. No i też odkryjemy, że Zakon faktycznie upadł, tak jak i jego Rycerze. I nie ma już rzeczy tak samo konkretnych i klarownych jak za Republiki. Fabuła mocno odnosi się do twórczości okołofilmowej i z niej wyciąga ciekawe wątki oraz tworzy własne.

Poruszanie się w grze to poezja. Cal jest ruchliwy niczym Nathan Drake i równie widowiskowe są jego przygody. Fallen Order jest zbudowane i opowiedziane niczym awanturnicza przygoda. Tutaj uciekamy z powoli rozwalającego się pociągu, tutaj nagle jedziemy AT-AT i pomagamy Sawowi Gerrerze w boju. Mamy też momenty spokojne, kiedy po prostu odkrywamy kolejne planety i zbieramy rzeczy na planszy. Tempo gry jest zbudowane ciekawie, nie jest wyjątkowo sprinterskie, ale nie jest też symulatorem chodzenia niczym Death Stranding. Widoki są piękne i zachęcają do odkrywania i siedzenia dłużej na planecie.

Na początku Cal jest dość słabym wojownikiem. Umie walczyć mieczem i odbijać pociski, ale w sumie tyle. Z czasem nabędziemy nowe umiejętności i rozwiniemy je. W tym pomogą nam zbierane w czasie walki kawałki punktów umiejętności, które dostajemy za zabijanie wrogów i obserwację okolicy poprzez skanowanie ważnych punktów. Dzięki temu Cal nagle nauczy się robić słynny obrót z mieczem i będzie w stanie zatrzymywać czas na dłużej albo więcej wytrzyma. I czasami będziemy mogli zrobić soczystą wykończeniówkę mieczem. Przykładowo podrzucić wroga i przebić go mieczem. Postać ulepszamy, medytując w wyznaczonych strefach, które znajdziemy w wielu miejscach poszczególnych planet. Działają podobnie jak ogniska z Dark Souls.

Z tą serią Fallen Order ma bardzo dużo wspólnego. Wielu przeciwników zadaje kosmiczne obrażenia i często powtarzamy jeden pojedynek 15 razy, by po pokonaniu wroga zobaczyć, że jego słabszych odpowiedników jest potem kilka. Dodatkowo, w grze pojawia się pasek zmęczenia. Dotyczy on nas i wrogów, co często prowadzi do nagłych zmian przewagi w boju. Zmęczeni od obrony w końcu przyjmiemy na siebie cios, a odpowiednio wymęczonego wroga możemy po prostu przeciąć w kawałki. Tyczy się to wrogów zwykłych jak Szturmowcy czy potworki jakieś, jak i bossów czy subbossów. No i będziemy dużo skakać i się turlać, by unikać wrogich ciosów. Gra jest wymagająca nawet na poziomie trudności Rycerz Jedi, który można uznać za poziom łatwy.

Mamy również dostępną kosmetykę postaci, od strojów postaci po elementy miecza świetlnego. Nie ma tego wiele i nie dają modyfikacji, ale miecze zawsze były równe, chyba że ktoś przekręcił moc emitera, to miał claymore Kylo Rena. Nie jest to specjalnie ważny element, ale warty odnotowania jako istniejący, bo zawsze chcemy budować swoje miecze świetlne.

Gra oparta jest o silnik Unreal Engine. Powoduje to, że widoki są piękne, a gra działa wyjątkowo dobrze. Niestety, drugie twierdzenie nie zawsze jest prawdą. Momentami zdarza się, że niektóre materiały, przykładowo szaty, skaczą w powietrzu albo rozciągają się jak głupie. A czasami postacie robią głupie animacje, przykładowo pchnięcie Mocą wyglądające jakby nasza postać próbowała tańczyć. I raz czy dwa wylądowałem na pulpicie bez powodu, co podobno często się zdarzało w dniu premiery. Poza tym grało mi się wyjątkowo dobrze.

Jedi: Fallen Order jest dowodem na to, że EA potrafi zlecać tworzenie dobrych gier bez miliardów mikrotransakcji. Ba, mogą zrobić grę w pełni single player i nie dadzą mikrotransakcji. Cieszy mnie, że Respawn Entertainment postanowił się wziąć za ten intrygujący fragment historii Galaktyki, oraz czerpie garściami z filmów i komiksów. Zdecydowanie godne polecenia i przejścia. A jak wasze uczucia na temat gry? Warto było kupić, czy nie warto było zrobić nic?

Fort Triumph - mała strategia z wielkim potencjałem

gamer.szogun@gmail.com (KultuGranie) — Mon, 18 Nov 2019 07:19:00 +0000

Uruchamiając Fort Triumph kompletnie nie wiedziałem czego oczekiwać, poza tym, że gra może nieco przypominać inne turowe strategie, przykładowo serię XCOM. Zasiadłem więc do tego tytułu i zostałem wciągnięty na kilka dobrych godzin. Zostałbym pewnie i dłużej, gdyby nie fakt, że gra jest dopiero we wczesnym dostępie, więc i zawartości póki co mało, a do premiery pewnie jeszcze daleko. Ale od razu powiem wam - warto czekać.

Rozgrywka dzieli się na dwa etapy: ten, kiedy zarządzamy ekonomią i zamkiem oraz ten, gdzie możemy w końcu wystawić swoje jednostki przeciwko siłom wroga. Oba te moduły rozgrywki są znacząco odmienne od siebie, ale dobrze się uzupełniają i stanowią spójną całość. Podczas poruszania się po mapie świata obserwujemy akcję w rzucie izometrycznym, a w bitwach kamerę możemy ustawić dowolnie. Grafikę trójwymiarową zobaczymy tylko podczas walk. I pod tym względem jest tutaj nieźle - wysokiej jakości tekstury, cieszące oko kolory oraz prostota i czytelność przywodzą na myśl głównego konkurenta Overwatcha, czyli Paladins (oczywiście, tylko jeśli patrzymy na styl oprawy graficznej). Cała reszta, czyli mapa świata i zamki pozostają dwuwymiarowymi, ale za to ślicznymi, malunkami.

Kampania fabularna gry jest póki co króciutka, całość ukończyłem w niecałą godzinę. Jest to lekka opowiastka o tym, jak zgraja bohaterów zamierza stawić czoła goblinom i zdobyć chwałę, przez co zabierają się za wykonywanie różnych zleceń i werbowanie nowych herosów. Po godzinie rozgrywki nagle uderzył mnie napis w stylu “Więcej już wkrótce”, więc pozostałem ze sporym niedosytem. Muszę przyznać, że tryb fabularny dobrze tłumaczy graczowi mechaniki gry, oraz wprowadza go do świata przedstawionego. Aby zaspokoić swój growy głód, zacząłem więc rozgrywać szybkie mecze.

Same walki zaprojektowane są świetnie i są najbardziej złożonym elementem tej produkcji. Nasze jednostki w walce z wrogiem mogą wykorzystywać nie tylko swoje umiejętności i dopełniać się wzajemnie, ale też wykorzystywać elementy otoczenia i manipulować nimi tak, by zadać jak największe obrażenia. Dodatkowo każdy z naszych wojowników ma własne drzewko rozwoju i miejsce na ekwipunek, przez co możemy trochę poeksperymentować z tym, jakie umiejętności i rynsztunek nam pasują.

Gra strasznie wciąga, ma w sobie coś, co sprawia, że chce się do niej wracać, rozwijać swój zamek, i widzieć skuteczność swojej armii. Niestety, tak jak pisałem na początku, gra ma bardzo mało zawartości, przez co po zaledwie kilku godzinach czuję, że widziałem już wszystko. Brakuje mi tutaj sieciowego i lokalnego multiplayera na wzór tego z Heroes of Might and Magic. W grze są tylko cztery frakcje, i tyle samo typów jednostek, co sprawia, że łatwo jest szybko ogarnąć swój najlepszy build i nie mieć z niczym problemu, przez co mimo złożoności ekonomii i drzewek rozwoju, sama gra szybko przestaje być wyzwaniem.

Gra jest sprzedawana w dość niskiej cenie - około 72 złote na Steamie, i jest to kwota jak najbardziej uczciwa, jak na to, co otrzymujemy na chwilę obecną. Polecam dać Fort Triumph szansę, bo projekt ten ma potencjał, by na przestrzeni miesięcy zmienić się w naprawdę dobrą i złożoną strategię. Jednak to od twórców zależy, czy w pełni wykorzystają szansę na uczynienie swojego dzieła jeszcze lepszym.

Nowy model Sonica może być szansą na uratowanie filmu o niebieskim jeżu?

gamer.szogun@gmail.com (KultuGranie) — Thu, 14 Nov 2019 14:00:00 +0000

Bez wątpienia jeż Sonic to jedna z mocniej zapomnianych gwiazd ikon popkultury i gier. Mimo tego wytwórnia Paramount Pictures liczy na spore zyski z tej produkcji. Koniec końców, zwiastun tego to filmu został przyjęty bardzo negatywnie. Krytyka skupiała się na idiotycznym wyglądzie naszego jeżowatego protagonisty. Niedawno został opublikowany zwiastun przedstawiający poprawiony wygląd Sonica.

Sonic to aktorska komedia przygodowa, oparta na przebojowej grze wideo. Akcja filmu skupia się na pewnym siebie, nieco bezczelnym niebieskim jeżu. Na ekranie zobaczymy przygody Sonica z całym skomplikowaniem życia na Ziemi, które właśnie zaczyna wieść u boku swego nowo poznanego przyjaciela – człowieka – Toma Wachowskiego. Sonic i Tom łączą siły, by powstrzymać działania dr. Robotnika, który pragnie schwytać jeża i użyć jego niezwykłych mocy, by przejąć kontrolę nad światem.

W przeciwieństwie do innych filmowych adaptacji gier, oburzenie wyglądem postaci było na tyle duże, że twórcy postanowili poprawić jej wygląd. Minęło trochę czasu od pokazania nam finałowego projektu Sonica. W tym czasie przełożono premierę filmu oraz poprawiono model jeża. Tak oto wygląda protagonista po zmianach:

Jak można podejrzewać. Sonic nie będzie hitem na miarę studia. Mimo że wygląda lepiej na zwiastunie, zachowuje się jak bohater z lat 90 i wczesnych 2000. Wiele osób, w tym graczy, postać ta bardziej denerwuje, niż bawi. Sądząc po poziomie żartów w trailerze, film może budzić podobne uczucia. Jedyną deską ratunku prawdopodobnie będzie rola głównego antagonisty, w którą wciela się Jim Carrey.

Natomiast jak wy zapatrujecie się na ten film? Zapraszam do dyskusji.

Wjechał na salony. Premiera serialu The Mandalorian

gamer.szogun@gmail.com (KultuGranie) — Thu, 14 Nov 2019 07:00:00 +0000

I wystartował. The Mandalorian, czyli pierwszy serial aktorski spod szyldu Star Wars prezentuje się świetnie! Niestety na polską premierę będziemy musieli jeszcze poczekać, lecz Disney Ratuje nas z nowym klipem z serialu!

Premiera tej epizodycznej produkcji miała miejsce, a raczej czas 12 listopada, wtedy kiedy oficjalnie wystartowała nowa platforma Streamingową. Mowa tu o Disney+. Jak podaje również Comicbook.com, start był zaplanowany na 12:00 czasu polskiego. Lecz to nie wszystko, zwraca uwagę na możliwość wcześniejszego oglądania tytułów tej platformy za pośrednictwem Xboxa.

Nowy klip ukazuje nam scenę z baru, który częściowo widzieliśmy w zwiastunach. Tytułowy Mandalorianin nie daje sobą pomiatać, pokonując wrogów bez litości. Oprócz tego zobaczyliśmy też spot, w którym pierwszy raz słyszymy Taikę Waititi w roli zabójczego IG-11. Ma on również wyreżyserować kilka odcinków tej produkcji. Fani tej nietuzinkowej postaci popkultury znanej z Thor Ragnarok skaczą z radości. W tym i ja.

Twórcy wyglądają na zachwyconych tym serialem. W ostatnich wywiadach podkreślają, że Mandalorian to podkręcony western. Z pewnością siebie obiecują czegoś świeżego, co pokaże nowe oblicze Gwiezdnych Wojen. Zachowując zarazem klimat i zasady świata Gwiezdnych Wojen.

Jon Favraeu, jeden z producentów, cieszy się, że odcinki będą ukazywać się co tydzień. Uważa, że to najlepsze rozwiązanie dla tego typu materiału. Porównuje całą sytuację z Grą o Tron, która umyślnie wzbudzała kreatywną wyobraźnię fanów, motywując do analiz i dyskusji. Dlatego też stała się najpopularniejszym serialem ostatnich dekad. Według Favaeu wrzucanie wszystkich odcinków jednego dnia, nic kompletnie nie daje. Widzisz Netflix?

Natomiast jak wy się nastawiacie na nową perełkę Disneya? Komentarze są dla was.

Gdyby Obsidian robił kolejne New Vegas - Recenzja The Outer Worlds

gamer.szogun@gmail.com (KultuGranie) — Wed, 13 Nov 2019 07:40:00 +0000

Obsidian to studio które znamy z wielu porządnych produkcji. Fallout: New Vegas, Alpha Protocol czy Knights of The Old Republic II. Dobre gry, które potrzebowały szlifu w wykończeniu, ale fabularnie i mechanicznie przyciągały. Tym razem, Obsidian postanowił pójść w kierunku ostatnio popularnym. Grach otwartego świata z elementami looter shooterów. Czy próba się udała? Przekonajmy się.

Grę rozpoczynamy jako mrożonka przedstawiciel projektu Hope, mającego na celu zebranie ludzi, którzy po 10 latach od zamrożenia zbudują lepszą przyszłość. Niestety, coś się, coś się zepsuło i się nie wybudzili, dlatego przez ponad 70 lat takie mrożonki sobie latały po kosmosie. Tylko nam udaje się wyjść, z pomocą Phineasa, poszukiwanego przestępcy, który niczym Rick z pewnego serialu, jest szalonym naukowcem. Budząc nas, próbuje również obudzić inne osoby, które leciały z nami. Wspólnie chce zmienić kosmos, który stał się jednym wielkim korporacyjnym światem. Ziemia jest centrum operacyjnym, a reszta planet to siedziby korporacji. Powoduje to, że mamy kontakt z wieloma absurdami bardzo wczesnego kapitalizmu opartego o wyzysk, gdzie ludziom odbiera się z pensji za to, że napisali maila do szefa albo dostają mandaty bo robot się wywalił.

W podróżach towarzyszy nam jakieś 5 osób, ale tylko dwie naraz mogą opuścić okręt. Między innymi robot-zabójca, ksiądz-haker, czy pani mechanik, która zajmuje się konserwacją okrętu. Każda postać ma swoje plusy i dodatki do statystyk, więc możemy zmieniać postacie zależnie od potrzeby. Jedne dodają nam zdolności kłamania, inne pomagają w zastraszaniu. Pomaga to w budowaniu naszej postaci. Nasza postać może rozwijać swoje statystyki, do 50 punktu może rozwijać całą grupę, potem wchodzi w specjalizację, dzięki czemu możemy zdecydować, czy bardziej zależy nam na kłamaniu czy zastraszaniu z grupy umiejętności retoryki. Po drodze pojawiają się Wady, czyli perki ujemne. Przyjęcie ich pogarsza statystyki, ale pozwala kupić umiejętność. Ja samemu tylko jedną wadę wziąłem, ale szybko ją skontrowałem i mam dzięki temu solidny build na moje potrzeby.

W większości handlujemy z automatami, które są właściwie wszędzie. Zwykłych handlarzy jest dużo, ale nie zbyt fajnej oferty. Automaty oferują wyposażenie zależne od producenta. Wybierając automat Cioci Cleo, na pewno znajdziemy pełno chemii spożywczej. A rzeczy Spacer's Choice to na pewno porządny karabin i żółty pancerz o niskich statystykach. Statystyki możemy poprawiać, podchodząc do maszyny naprawczej. Tam możemy również rozmontować karabin czy pancerz albo naprawić go. Im wyższy poziom, tym naprawy są droższe i częstsze.

Światy, które przyjdzie nam przemierzać są dość zróżnicowane. Od dość przyziemnych klimatów przypominających miasto portowe w przyszłości, po klimaty godne ostrego science fiction, gdzie wielkie robaki strzelają laserami i bekają kwasem, a kolory są po najjaśniejszej stronie. Wybór wrogów jest dość mały. W przypadku ludzi mamy Maruderów, którzy są w wariantach lekkich, ciężkich i najcięższych, podobnie z potworami. Niezależnie od tego czy to robak-modliszka czy wielka fuzja psa i konia, są tego samego typu. Małe, duże i największe, twarde do zgryzienia. Ale w walce z nimi pomoże nam pewna umiejętność. Dylatacja czasu. Wówczas nasz czas zwalnia, a my możemy się wcelować we wroga i przeczytać które trafienie będzie najskuteczniejsze. Wówczas możemy wyłączyć wroga z walki.

Wszystko to powoduje, że The Outer Worlds to ciekawy tytuł. Ale cały czas mam z tyłu głowy kilka uwag. Soundtrack prawie nie istnieje. Tak naprawdę to kilka jingli i jakiś ambient. Przemierzając świat liczyłem, że znajdę fajną muzykę. Niestety, Rada wszystkich zabroniła. Dialogi z postaciami wyglądają jak z New Vegas, z tamtejszą sztucznością gestów i twarzy. Po dłuższym czasie twarze zaczęły wyglądać identycznie, tylko miały inne kolory skóry i włosów. Drobne niedoróbki w kwestii pathfindingu, przez co wrogowie i sojusznicy utykają w ścianach albo stoją w środku walki. Dodatkowo spodziewałem się czegoś więcej niż fabuły, która w sumie prawie nie istnieje, oraz że będzie bardziej rozbudowana niż to co było w New Vegas. Tutaj czuję, że to przycięcie do wyboru między Cezarem a NCR, gdzie dla NCR mogę wybrać wsparcie Boomerów albo nie. Sam mam na liczniku 14h chyba, a czuję że to już koniec gry.

Mimo tego, fanom gier Obsidianu czy po prostu fanom lekkich gier RPG z karabinami w kosmosie grę polecam. Ma swoje zabawne momenty, ma swoje poważne momenty i czuć, że twórcy chcieli dać więcej, ale nie dali rady. Osobiście liczę, że poprawią błędy i gra będzie tylko lepsza.