Bosing1:  Ano ‘yun?  May umuungol o?
Opismeyt:   Wala boss.  ‘Yung pusa ‘yun. *sabay sipa sakin.
Bosing1:  Meron di niyo naririnig?
Ako: Miyaw!  Miyaw!

Muntik nakong mahuli shyet.  Kaya ngayon inaaral ko na pano lumikha ng hilik na parang pusa.  At hindi siya madaling gawin.  Miyawh.  Miyewrrhh.  Miyu-owhhrrr.

Pero nakakabanas din ‘yung nagpipilit kang magtrabaho kahit wala ka ta-mod.  [*Buyoy ako].  Di mo man lang irespeto ang sinisigaw ng katawan mo na ‘gimme a breyk bosing’.    Naisip ko nga kung ako magiging presidente ng Pinas, magdedeklara ako ng National Day of Tunganga, ang araw na legal lang ang tumunganga sa opisina.  Hindi na natin kelangan i-celebrate ang Labor Day dahil sawang sawa na tayo sa kakatrabaho.  At hindi mo dapat pinagdiriwang ang Labor Day, di ka laborer.  Lalong di ka din nagle-labor.

Malaki ang nagagawa ng katamaran sa ating lipunan.  Biruin mo kung hindi tayo tamad, maiimbento ba ang mga bagay para sa mga taong tamad tulad ng washing machine, elevator at Jollibee delivery?  Pati nga ‘yung pag-aasawa kinatatamaran na din.  Kung sino na lang ang dumating sa buhay, ‘yun na agad ang pakakasalan.  Love at first sight?  Kamon. Kombins me.

Pinag-uusapan na din lang ang katamaran, ang pinakaayaw kong gawain sa bahay ay ang maghugas ng pinggan.  Lagi akong nagpapalusot para di mautusan ni misis.  Sinasabi kong ang paghuhugas ng pinggan ay gawaing pambabae.  Kaya ang tawag sa dishwashing liquid ay Joy — pangalan ng babae.  Kung gawaing panlalake sana ‘yan, di sana tinawag ‘yang Dagul Dishwashing Liquid.  Hindi kumbinsido si misis.  Eh di gumamit daw ako ng Mr. Clean.

Katamaran din ang dahilan ng hindi ko pagba-blog ng isang taon.   Aminado naman akong palusot ko lang ‘yung busy ako sa trabaho.  Oo busy akong matulog.  At kahit pa busy sa trabaho, siguro naman sa isang taon na ‘yun meron at merong oras akong mahahanap para makapag-blog.  Pero wala, tinamad.  Sabi ko nga, ‘Kung gusto maraming paraan, kung ayaw… tamad lang’.

Tanong:  Ikaw, anong pinakaayaw mong gawaing bahay?

PS.  Big big tenkyu kay pareng Danny ng lovelesspoet.wordpress.com sa pagpapaalala saking mag-blog ulit.  Kaya kung nakakalimot ako o tinatamad akong mag-blog, siya ang sisihin niyo hindi ako.  Haha.

PS Ulet.  Wag niyong bisitahin ‘yung blog niya.  Walang laman.  Haha.

Piktyur 1.] Cubicle ko.  Swerte ko ‘pag may naipupuslit akong momom sa opisina.

Isa sa mga importanteng impluwensiya sa buhay ko si Maeng.  ‘Yung mabuting impluwensiya galing sa kanya.  ‘Yung masama, napulot ko lang sa tabi-tabi dito sa Maynila.  Kala ko nga ‘di na mag-aasawa ‘yun dahil pag nanonood kami dati ng porn sa opisina, hindi ‘yun nakikinood, masama daw magagalit si God.  Sa pustahan namin ng isa pang barkadang si Javi, si Maeng ang unang magpapari sa barkada.  Sino ba namang matinong tao ang aayaw sa porn?  Wala di ba?  Pari lang.

‘Yun pala sa huli ay hinihintay lang niya ang tunay na pag-ibig.  Naks.

Si pareng Jhay naman dati kong kaopisina nung bagong salta ako dito sa Maynila.  Walang ere.  Tahimik pero manyakol.  Kasama ko sa mga lakaran at panonood ng PBA.  Ginebra fanboy.  Matagal na sila ng syota nya at ‘pag nagkakalabuan,  ako ang nagsisilbing ‘love guru’.  Sinabihan ko rin siya na tigilan na niya ‘yung kakaiyot niya dun sa babaeng bayaran sa Bulacan  at baka magka-tulo siya.  Nakinig naman.

Kaya bago ang kasal ni pareng Jhay wala na munang stag party.  Iwas disgrasya. Iwas tulo.

Si Osep naman ang naging asawa ni Ishy, na bridesmaid naman dati ni misis noong kasal namin  Mga bagong kakilala dito sa Maynila.  Malaki ang utang na loob namin sa dalawang ‘yan dahil sa kanila kami umutang ng pampakasal namin noon.  Hindi ko naman sinasabi na utangan niyo din sila, kaibiganin nyo muna.  At ngayong sila naman ang nagkatuluyan, kasama kami sa mga taong masaya para sa kanila.

Pero kung kaming mga lalake ang tatanungin,  ang totoo nyan ayaw talaga namin ng kasal.  Babae lang naman ang may gusto ng kasal.  Ang kasal ay imbensyon ng mga kababaihan para gawing ‘private property’ ang kalalakihan.  At ang wedding ring ay pinaliit lang na posas para gawin kaming bilanggo habambuhay.  Kayong mga babae, sana maintindihan nyo na kami ay regalo ng Diyos sa inyo, at ang regalo dapat i-share.  Ok? Lol.

Isa pang ayaw ko ‘pag kasal ka na, madami nang pinagbabawal si misis.  Pag nasa labas ka ng bahay, bawal na ang ‘good time’.  Bakit kelangan ba dapat nasa ‘bad time’ na lang palagi?
Isa pang pagbabago:
NOONG MAGSYOTA PA LANG
Badoodles:  BebeKo, I love you.
BebeKo:  I love you too.
NGAYONG KASAL NA
Badoodles:  BebeKo, I love you.  Mwah mwah tsup tsup!
BebeKo:  I love you ka dyan.  Aylabyuhin mo muka mo.  Siguro may ginawa kang kasalanan ano!?

Buhay nga naman… Pero siyempre wala nakong magagawa dun.   Pinasok ko ‘to.  ‘Touch move’.  Ang pwede ko na lang gawin ay tanggapin na may sabit na ako at mahalin kung anong meron ako ngayon.  At siyempre talagang sobrang mahal ko si misis kaya ako nagpakasal.  Biglang bawi? Haha.  Sa huli, maiisip mong mas masarap pa rin na may nagmamay-ari na sa ‘yo at tanggap ka kung sino ka.


Hypothetical question:  Sinong ‘celebrity’ ang gusto mong pakasalan?  Kwento naman dyan.  Hindi pwedeng ako lang.

Piktyur 1] Prenup pictorial nina Osep at Ish.

Pero di naman ako talaga ako bobong estudyante.  Nagkaroon naman ako honor ‘nung highschool.  Nalunod ‘yung talagang may honor, kaya no choice ako ang next in line.  ‘Yun yung punto ng buhay na di mo alam kung magiging masaya ka ba o malungkot.  Pinili kong maging masaya. [Oo masama na akong tao.]

Sampung oras akong nagmaneho pauwi sa probinsya namin.  Wala pa akong karelyebo kaya pagdating ko para lang akong isang box office na pelikula sa Hollywood: Hangover The Sequel.   Masaya ang lahat, lalo na ang mga guro.  Sinong hindi magsasaya, sa wakas ga-gradweyt na din ang mga sakit ng ulo nila.  Masaya din ang mga graduates.  Pagkatapos nito, may lisensiya na silang magbabad sa tv maghapon magdamag, buong linggo at buwan.

My graduation thoughts:  Gago din talaga ang nakaimbento ng graduation gown ‘no?  Biro mo kahit lalake ka, required kang magsuot ng gown.  Noong nag-aaral ka pa ang tino ng porma mo tapos kung kelan graduation pagsusuutin ka na para ka lang sinukluban lang ng kulambo.

Ilang minuto lang akong nagsalita.  Ganun naman dapat ang speech parang si Ara Mina lang, seksi pero malaman.  Para hindi mabato ang mga ga-gradweyt.  Simple lang naman sinabi ko mga aral sa buhay na natutunan ko, na  ‘pag sinunod nila magiging ok ang buhay nila:

1.  Huwag mag-aasawa agad.  Panira ng diskarte kung mag-aasawa ka na e wala ka pang trabaho.  Hirap first, sarap later.

2.  Sa buhay,  kelangan ng konting angas.  Konti lang naman.  Walang magbubuhat sa sarili mong bangko kundi sarili mo din.

3.  Tumulong sa magulang.  ‘Pag tumulong ka sa magulang mo, para ka na ding tumulong sa bayan mo’.  Astig di ba?  Naisip ko lang ‘yan ilang minuto bago ako magsalita.  Pwede pang gamiting pang-slogan making contest.

4.  Pag may tiyaga, may nilaga.  Tiyagain mong magtapos ng pag-aaral.  Hindi mahalaga kung ano tinapos mo, ang importante may natapos ka.  Kahit sabihin mong ikaw ang pinakamatalinong tao sa mundo kung wala ka namang diploma, kailangan mong tanggapin ang katotohanan na mahihirapan kang makahanap ng trabaho.

Masaya akong nakita ang mga dati kong guro.   Masaya din sila at may nangyari namang mabuti sakin.  Pinaalala nila ang mga kalokohang ginawa ko tulad ng pagbato ng encylopedia sa kaklase ko na pumaleng at nasapol sa mukha ang music teacher ko.  Andun din ‘yung teacher ko sa Values Education na muntik nakong ibagsak dahil tinaas ko ‘yung palda ng kaklase ko.  Manyak days lang. Curious eh.

Ikaw, anong mga kalokohang ginawa mo noong highschool ka na naaalala mo pa?

- Nagbalik Pinas.  Oo, anghirap pala ma-homesick. Ilang buwan palang ako abroad,  sobrang homesick nako.  Pag-uwi ko galing trabaho tulo-luha nako sa homesick.  Buti na lang pinadala sakin ng misis ko ‘yung panty na pinagbihisan niya para pag nami-miss ko siya sisinghutin ko lang ‘yung panty niya, pamatay homesick na.  Pagkatapos ng ilang buwan di ko na masinghot kasi pamatay na ‘yung amoy.

- Birthday ni Papa.  Sakto pag-uwi ko, bertdey ng tatay ko.  Wala akong maisip na regalo.  Pinag-iisipan kong bilhan ng importanteng bagay na magagamit niya ng pang-matagalan. Pero baka di niya magustuhan ‘yung iniisip ko.  Gusto ko siyang regaluhan ng memorial plan.  Hindi naman sa gusto ko na siyang madedo dahil ‘di pa niya napipirmahan  ‘yung Last Will and Testament  na ako ang magmamana ng ekta-ektaryang lupain.

- Birthday ni Cute Little Monster.  Si cute little monster ang aking nag-iisang anak [assuming na baog pako noong binata].  Dalawang taon na siya.  Ambilis nga ng panahon, kelan lang sanggol pa lang ‘yun  at ako ang naghehele sa kanya. Pag tinamaan ako ng katamaran magtimpla ng gatas o kaya wala pa ‘yung nanay niya [para magtimpla ng gatas], pinapadede ko muna siya sa utong ko.  Matagal tagal din niya akong ginawang pacifier.

- Lipatbahay.  Sa wakas, nakalipat na din kami sa ‘ming munting bahay sa Cavite.  Eto na ang maipagmamalaki ko sa buong buhay ko dahil hindi ko pa naranasan magkaroon ng sariling bahay.  Pwede nakong maglakad lakad sa bahay na walang salawal na walang magrereklamo sakin.  Off topic, pansin ko lang sa Cavite, dito ko na siguro nakita ang pinaka-mainitin ang ulo na mga tao, lalo na ‘yung mga drayber ng traysikel, bus, at jeep.   Minsan, hinabol ako ng itak ng isang jeepney driver dahil lang kulang ng piso ‘yung binayad ko.  Bwisit na ‘yan.  Pwede namang sabihing ‘Boss, parang kulang bayad mo?’.  Walang nakakatawa dun pero gusto ko lang ikwento.

- Resign sa trabaho.  Huling araw ko sa opisina.  Sa mga katrabaho, meron at meron talagang ang papel sa buhay ay mangkupal.  Nagkataon, ‘yung amo kong babae ang reyna ng mga kupal – Makati chapter.  Lahat kaming kaopisina ay merong naging traumatic experience sa hitad na ‘to.  Exhibit 1.  ‘Yung kumpare ko na nasabihan ng ‘Hindi bawal gamitin ang utak, mag-isip ka naman owkei?’.  Exhibit 2.  Ako na sinabihan ng ‘Para kang si Jimmy Santos… walang kwenta’.  Whoa. At marami pang iba.  Di ko alam kung bakit ba sa ‘min niya binubunton ang galit niya sa mundo.  Kasalanan ba namin kung malapit nang magsara ang pekpek niya at wala pa din siyang syota?  Kaya naman bilang pagpupugay, nung huling araw ko sa opisina nilagyan ko ng ihi ko ang kanyang paboritong Army Navy iced tea. Asa conference hall siya noon.  Naiwan ‘yung iced tea sa cubicle niya.  Pagkakataon nga naman.  Kunsintidor din naman ang mga kaopisina ko kaya nagawa ko ang maitim kong balak. Meron pa kong lookout sa pinto.  Inubos ko ‘yung ihi ko sa iced tea, tinaktak ko pa nga e.  Di pako nakontento, nilublog ko pa ‘yung betlog ko.  Kinilig ako sa lamig.  Pagbalik ni amo sa kanyang cubicle , napansin ‘yatang naiba ang posisyon ng kanyang iced tea.  Inamoy amoy muna.  Maya maya, ay nilagok na ng tuluyan.  Pero parang wala lang sa kanya, dedma lang. Di ako nasiyahan sa reaksyon niya, kaya painosente akong nagtanong:

Ako: Ubos mo na iced tea?

Amo: HA? [Nilakihan ako ng mata.  Ganyan itsura niya pag tinatanong, laging gulat] Bakit gusto mo ba?!

Ako: Ah.. eh..  Ambilis mo kasing naubos.

Amo: [High pitched na] Eh dapat sinabi mo sakin na gusto mo pala.  Binigay ko sana sa ‘yo…  Iba na nga ang lasa eh.

Yun naman pala.  Tinignan ko mga kaopisina ko.  Namumula ang mga itsura, pigil sa pagtawa.  Gustong matawa pero takot tumawa. Sabi ko next time na lang, ‘pag may iced tea siya ulit. Moral lesson: Wag mo nang pangarapin na maging magkaopisina tayo.

Ano pa ba?  Wala nakong maisip ikwento.  Ayun, nag-apply pala ako papuntang Malaysia.  Nasilaw ako sa salapi at huli ko nang naisip na ayaw ko nang ma-homesick ulit.  Umurong ako.  Idedemanda daw ako ng kumpanya.  Sabi ko na lang namatay kasi ‘yung tatay ko.  Totoo naman ‘yun, di pa nga lang nagaganap ngayon pero siguradong mangyayari din naman ‘yun sa hinaharap.  Wala namang taong imortal.

Ikaw naman magkwento.  Anong pinaka ‘memorable’ na nangyari sa ‘yo mula 2010 hanggang ngayon?

Ikaw na ang nagre-return of the comeback. Kwentong Barbero Version 2.0. Mas makulit, mas kerengkeng, at labas ang utong. Sooooon!!?

Alala ko ang isang obserbasyon ko noong nasa law school pa ako. Sa kasaysayan ng mundo, ang mga batas at desisyon ng hukuman ng isang bansa ay nasusulat sa sariling wika. Pero ang mga batas at mga desisyon ng Korte Suprema ng Pilipinas mula noong unang panahon [190o’s] hanggang ngayon ay nasusulat sa dalawang lenggwahe: Espanyol at Ingles. Ang wika ang kaluluwa ng isang bansa, pero anong klaseng katrayduran ang kayang gawin para isulat ang mga batas natin sa banyagang salita? Pano ito maiintindihan ng mas nakararami? Hindi natin pwedeng sisihin ang isa’t isa pero ang pagiging colonial mentality natin ay may malalim na pinag-ugatan sa ating kasaysayan.

At iniisip ko rin, kaya mabagal ang galaw ng hustisya sa ‘tin, kasi ‘yung mga judge kelangan pa nilang isulat ang desisyon nila sa Ingles. Anhirap nun. Isipin mo kung tagalog ‘yun e di mas madali, sabihin mo lang, ‘Sa salang panggagasa ng kambing, ikaw ay hinahatulan ng habang buhay na pagkabilanggo at putol titi’. Mas madali sabihin di ba? Tapos ang kaso. Kesa:

‘Upon the review of this Honorable High court, for forcefully coercing the goat, with malice and criminal intent to an unnecessarily, abusive, despicable sexual act, you are hereby sentenced with destierro or life imprisonment and.. and… [hirap na inglisin ‘yung putol titi].

Ang gusto ko lang naman talaga sabihin, paminsan-minsan naman, gawin nating bida ang sarili nating wika. Yung mga tagalog na blogs.

Kaya para sa 2010 Philippine Blog Awards, binoboto ko para sa Blogger’s Choice si chiksilog.com. Bakit Blogger’s Choice? Eto lang ang pagkakataon na may mananalong tagalog blog. At bakit si chiksilog? Dahil siya ang isa sa mga nakilala kong may bayag kung managalog. Siya lang din ang kupal makipagtalastasan sa sariling wika. Siya lang ang kilala kong hindi takot gamitin ang sariling wika, habang ang nakararaming blogger ay pinili ang daan ng ng pagsusulat sa wikang ingles, dahil ito ang ‘cool’.

At sa mga naniniwala dito sa pinagsasabi ko, sa mga kapwa ko bloggers, alam mo na ang iyong gagawin.

1. Gumawa ng entry bilang boto sa chiksilog.com.

2. Mag-iwan ng link ng iyong blog entry sa http://www.philippineblogawards.com.ph/2010/12/02/voting-for-the-2010-bloggers-choice-award-is-now-open/