La Fie en Rose

Beste vakbond,

noreply@blogger.com (Fielosophie) — Thu, 26 Jan 2012 09:50:00 +0000

U heeft het alvast gemerkt, u was zelfs behoorlijk snel met uw briefwisseling wanneer u zag dat mijn lidgeld niet meer betaald werd, maar ik ben opgestapt.

U vroeg zelfs in de briefwisseling of dat een vergissing kon zijn en dat ik alsnog mijn lidgeld op uw rekening kon storten.

Ik ga dat toch niet meer doen.

Ik had daar zelfs één van uw medewerkers van op de hoogte gesteld, maar aangezien een reactie uitbleef, kon ik daar ook geen verdere tijd aan verspillen. Het was nochtans diezelfde medewerker die ik reeds 2 maal moest contacteren om een antwoord op een vraag te krijgen. Mijn allereerste en enige vraag ooit tijdens mijn lidmaatschap überhaupt (regelingen bij einde contracten niet meegerekend). Ik vond dat niet teveel gevraagd.

Nu de gemoederen rond vakbondsacties hoog oplaaien, wou ik u toch ook graag vanuit mijn standpunt mijn mening meegeven. Ik hoop dat u er iets aan heeft of dat u er even bij stil zal staan. Misschien ook niet, ik kan dat begrijpen, u heeft een stakingsactie voor te bereiden die waarschijnlijk iets belangrijker is dan de mening van een teleurgesteld lid in de anonimiteit.

Aangezien ik een job in de media uitoefen, zit ik in het paritair comité van de audiovisuele sector. Niet het beste paritair comité om in te zitten. U beseft dat gelukkig ook, net zoals u beseft dat er nog heel wat afspraken moeten gemaakt worden.

Maar ik vraag mij af, hoe komt dat? TV wordt in Vlaanderen nu toch al een hele tijd gemaakt, laten we kort door de bocht gaan en zeggen dat sinds de komst van VTM in 1989 dergelijk paritair comité kon opgericht worden en vanaf toen kon worden uitgebreid. Maar goed, het heeft geen zin om in het verleden te gaan zoeken naar “what could have been done”.

U vecht en staakt voor jonge werklozen, voor oudere werknemers en in principe voor ons allemaal. Maar in mijn paritair comité voel ik daar bijzonder weinig van. TV wordt over het algemeen gemaakt door gedreven, creatieve mensen. Wij werken 2 maal zo hard (wilt u graag eens meelopen op een draaidag waarbij je om 7u op de set moet staan en je draaidag uitloopt tot een uur of 11?) en dubbel zo begeestert als velen van de ambtenaren die tegen hun brugpensioen lopen in pakweg de VRT, om in de sector te blijven. Opnieuw kort door de bocht, waarvoor mijn excuses, maar u begrijpt mijn punt.

Toch zijn wij het die maar geen recht verkrijgen op anciënniteitsdagen en waar het systeem van overuren en weekendwerk niet volgens de regel (die nochtans is vastgelegd in uw laatste overeenkomst) wordt uitgevoerd. Ik heb u nog nooit weten staken voor onze rechten, maar goed, wij zijn dan ook maar een relatief kleine sector, uw woorden. In onze sector heerst ook geen oh-men-roept-op-om-te-staken-dus-kunnen-we-een-dag-thuisblijven-mentaliteit. Wij willen werken omdat we wat we doen graag doen.

Sta mij toe om even te veralgemenen en voor mijn generatie te spreken. Men zegt dat wij een passieve generatie zijn. Dat wij niet op de straten komen om voor onze rechten te vechten.

Dat laatste is inderdaad waar, wij geloven niet meer in de massa’s in de straat met bordjes en cassante slogans.

Wij geloven echter wel in confrontatie, maar vooral ook in “wij”.

Want “wij” doen namelijk aan guerilla gardening, wij richten facebookgroepen en collectieven op, wij vinden vintage, tweedehands en zelfgemaakt opnieuw uit omdat wij niet perse alles nieuw en duur willen hebben net omdat de wereld veranderd. De mentaliteit en realiteit is gewijzigd sinds uw oprichting, mensen willen betrokken zijn en een mening hebben. Mensen hebben het steeds moeilijker met beslissingen die in hun zogezegd voordeel worden genomen terwijl zij daar zelf nooit over geconsulteerd zijn.

Ik wou u eigenlijk alleen maar zeggen dat ik mijn ontslag bij u heb gegeven omdat ik teleurgesteld ben in de vakbonden onzer land. Ik ben begaan met mijn toekomst en mijn centen waar ik hard en lang voor zal moeten werken, maar helaas voelt het aan alsof al uw stakingsacties niet de juiste manieren zijn om oplossingen te verkrijgen. Niet werken om te kunnen werken, het klinkt niet logisch, toch? Ik wíl werken om te kunnen werken in een aangenaam kader en voor een aangenaam toekomstperspectief, dus help ons eerder het ouderwetse kader te veranderen in plaats van vast te houden aan verouderde acties.

Ik zal dus werken op 30 januari, net zoals ik dat op 2 december heb gedaan en ik hoop van ganser harte dat u mij dat niet verhinderd op één of andere afrit.

Rewind Review Jordanië: Jerash

noreply@blogger.com (Fielosophie) — Sun, 22 Jan 2012 20:04:00 +0000

Nu de temperaturen al eens vrolijk onder 0 durfden dalen of de regen ons de oren uitkomt, wordt het nog eens tijd om met een zweempje nostalgie terug te kijken naar het heerlijke Jordanië. De route en Amman hebben we reeds achter de kiezen, up next: Jerash!

Jerash lag eigenlijk niet echt op onze weg, maar omdat we toch 2 dagen in Amman hadden, konden we ons makkelijk een daguitstap permitteren. Het is ook een beetje een must als u dan toch in de buurt bent (zo'n 50km) want het is één van de best bewaarde Romeinse steden in Jordanië.
Eitje, denkt u. Even 50 minuutjes vanuit Amman richting Jerash rijden en aldaar wat gaan kuieren op de eeuwenoude stenen. Dat was helaas buiten de wegbewijzering van het land gerekend.

Als er dan toch één ding is dat ons geweldig tegenviel in Jordanië, dan is het wel de slechte bewegwijzering. Op de King's Highway of de Desert Highway is er niets aan het handje, maar wanneer u in een stad komt, loopt het gegarandeerd fout. Jerash was op dat vlak wel het absolute toppunt.
Wanneer u de stad binnenrijdt, doemt er eigenlijk al meteen een soort van Romeinse poort op. Toch zeggen de bordjes daar dat u rechtsaf moet. Het is aldaar dat mijn neurotische kaartdrang Soek zijn gevoel om rechtdoor te gaan de kop in drukte en we rechtsaf gingen. Wat volgde was een verhaal van lege parkings, niveauverschillen die behoorlijk wat trappen met zich meebrachten, rondkijken en vaststellen dat de ingang zich absoluut niet daar kon bevinden.
We keerden terug naar Soek's gevoel en vonden de ingang.

Als u ooit Jerash gaat bezoeken, geef ik u graag 3 tips mee:
1) Vergeet geen inkomticket te kopen aan de zijuitgang van het overdekt marktje. Het bespaart u vlotjes een 2 kilometer teruglopen van de controleplek.
2) Als u een Arafat sjaal wil kopen tijdens uw verblijf, doe het dan hier. Ik heb nergens in Jordanië de sjaals zo goedkoop teruggevonden.
3) Koop geen ticket voor de gladiatorenshow. Een plekje kost u meer dan de inkom zelf en het resultaat is bedroevend amateuristisch. Wij waren gelukkig door onze terugwandeling van 2 kilometer wat ontmoedigd om nog tijd te gaan verliezen in de show en zijn er dan ook vrolijk aan voorbij gelopen.
Het was tijdens die wandeling dat Soek de locatie plots herkende van een Top Gear aflevering, dus laat dat een extra motivatie zijn om uw mannen naar deze plek mee te zeulen.

Fielosophie en de kettingbotsjes

noreply@blogger.com (Fielosophie) — Thu, 19 Jan 2012 11:11:00 +0000

De ochtend had gisteren alvast geen goud in de mond toen ik geconfronteerd werd met half Vlaanderens slechtste chauffeurs. Ik kon niet anders dan vuilbekkend luidop iedere chauffeur die niet in mijn kraam paste uit te schelden en ik kan u zeggen dat ik mijn arsenaal aan vloekwoorden behoorlijk heb kunnen uitbreiden tijdens die anderhalf uur durende rit. Ahja, want de file was uiteraard ook weer van de partij. Persoonlijk ben ik toch iets meer gehecht aan mijn gewone, lieve zelve, dus ik mag hopen dat zulke ochtenden niet te vaak meer zullen voorkomen.

Gelukkig heelt koffie al mijn ochtendlijke wonden en tegen een uur of tien had mijn innerlijke zelve weer vrede met de ongemakken des autowereld gesloten.

Het vooruitzicht van twee postpakketjes die thuis op mijn lagen te wachten, hielp natuurlijk ook een pak.

Zeer content met deze aankoop! De cameraketting wou ik al lang, maar ik vond de prijzen gewoonweg belachelijk. Tot ik Etsy ontdekte, mijn god wat een heerlijke ontdekking was dat. Beide kettingen kwamen op een totaal van 10 USD én door de aankoop van twee items kreeg ik nog eens een goedkopere shippingkost. Content dus, ik zei het u al.

En, dankzij Brandos.be ben ik nu muy hip met deze leuke “botten” van Viking.

De queeste naar een degelijk en niet te saai paar heeft mij behoorlijk wat winkelbezoekjes en een stevige online shop research gekost. U zou versteld staan van het aantal bottensoorten dat er bestaat. Een toppertje in de zoektocht naar botten is natuurlijk Katchoo.be, indien u in het bezit bent van een normaal stel kuiten, alleen daarheen! Maar mijn stevige kuitomvang zorgde dus voor een haar in de boter want niet alleen mijn kuit, maar ook nog eens mijn broek moest in die laarzen passen. Situaties met onplooibare meetlatten en nestels die rond de kuit werden gedraaid om de juiste omvang te vinden, zijn de revue gepasseerd. It was not pretty.

Na een kleine melding hiervan op Twitter, werd er door @Goedles van Katchoo wel meteen gecommuniceerd dat men ging proberen om in de toekomst ook rekening te houden met de ietwat bredere kuit, driewerf hoera!

Een schone online buit die thuis op mij lag te wachten en waarvoor ik mijn deur dus niet eens ben moeten uitgaan, de max toch eigenlijk he.

Things that made me happy

noreply@blogger.com (Fielosophie) — Mon, 16 Jan 2012 10:32:00 +0000

Een week lang elke avond Gossip Girl kijken. Ik heb een kleine marathon achter de rug en nog ¾ van seizoen 4 voor de boeg. Oh boy, al die intriges…

Een nieuw multifunctioneel croque monsieur/panini/grill-machien. Én de extra wafelijzers. Man man wij gaan zo’n goede vrienden worden!
Het terugvinden van mijn kwijtgeraakte nagellak. Ik was daar nogal fan van, maar had hem van enthousiasme té goed weggestopt in de kast. Found it, used it!

En voor elks van u, ook ne goeien dag!

Fielosophie en het zot idee der reisblog

noreply@blogger.com (Fielosophie) — Wed, 11 Jan 2012 11:06:00 +0000

Ik loop al een hele tijd met een zot idee om een soortement reisblog te starten.

Naast reisverslagen van eigen trips, moet er natuurlijk wel meer te beleven zijn, er wordt nu eenmaal niet elke maand gereisd – helaas.

Omdat het idee nu toch al een paar maanden in mijn hoofd hangt en op regelmatige basis geprikkeld wordt – en vooral – blijft, wil ik het misschien toch graag concretiseren.

Maar. Uiteraard is er een maar. Er zijn altijd maren. En wel volgende punten:

chronisch tekort aan schrijftijd. Dat manifesteert zich geregeld ook al op deze blog. Het idee van Gwendolyn om blogtijd te gaan inplannen is op zich wel een goed idee. Een beetje zoals op-woensdag-bezoek-ik-altijd-mijn-oma. Maar dan anders uiteraard.
Maintenance. Dat ding moet onderhouden worden, niet alleen met regelmatige updates, maar ook technisch. En ik ben eerlijk gezegd al een hele tijd niet meer mee in de kunst der websites bouwen. Al is dat eigenlijk maar een lame ass excuus want in opstartfase kan dat perfect volgens een wordpress of blogger template.
Inhoud. Ik heb ondertussen al behoorlijk wat ideetjes in een boekje gekribbeld, maar ideas can run dry.
Research. Kwestie van up-to-date te blijven zullen er behoorlijk wat andere reisblogs, -websites/gadgets, -bureau’s, -verzekeringen… onderzocht moeten worden en vooral blijven onderzocht worden. Vind ik daar naast mijn chronisch tekort aan schrijftijd nog wel een moment voor?
De lijn. Ik heb behoorlijk wat kunnen reizen voor mijn werk en momenteel bestaat een heel groot deel van mijn werk uit het praktisch plannen van buitenlandopnames allerhande. Dit is reizen op een heel andere manier en letten op heel andere praktische zaken, maar wel behoorlijk boeiend. Waar trek ik de lijn tussen werk en privé? En vooral ook, waar trekt mijn werkgever de lijn van confidentialiteit?

Dat zijn een heleboel redenen om het toch niet te doen dus.

Waarom wil ik het dan wel? Er zijn te weinig goeie Nederlandstalige reisblogs. Ik wil niet perse weten aan welk zwembad u gelegen heeft, ik wil weten welke stad de moeite is en waar de leuke adresjes daar zijn. Ik wil aan de hand van foto’s kunnen zien wat ik kan verwachten en ik wil kunnen inschatten of de tijd die ikzelf zou willen uittrekken voor een plek voldoende is. Maar ik wil ook leuke dingen weten zoals wat er in uw reisboekenkast te vinden is. Of dat u op een vliegtuig alleen maar water drinkt omdat dat beter voor de huid zou zijn. Of wat voor type wagen u zou huren, gaat comfort voor of kiest u toch een hippe cabrio?

Het is druk in mijn hoofd, u ziet dat. En nu mijn idee op jullie is losgelaten, betekent dat dat het vanaf nu niet alleen maar in mijn hoofd leeft.

Denial

noreply@blogger.com (Fielosophie) — Sat, 07 Jan 2012 22:39:00 +0000

"You can get addicted to a certain kind of sadness".

Die zin was mij eigenlijk nooit eerder echt opgevallen in dat nummer van Gotye.

Gisteren werd ik er mij heel toevallig bewust van en sindsdien blijft die zin in mijn hoofd rondwaren.

Weet je wel, zo van die mensen die je altijd doen glimlachen? Het zijn die mensen die maar 2 zinnen moeten zeggen, maar dat met zulk enthousiasme doen, dat je er een instant goed gevoel bij krijgt. Het zijn die mensen waar ik, en misschien ook u, jaloers op ben.

Nee, ik ben zeker niet zo'n mens. Ik moét soms huilen. Het is even alles wat ik denk, maar niet luidop durf te zeggen, eruit laten vloeien en weer laten opdrogen. Alle onzekerheid op een hoop smijten en daar kwaad over worden. Onrecht veroordelen en toch niet handelen.

En ik doe het al heel mijn leven.

Addicted to a certain kind of sadness.

Wie had gedacht dat een Australiër die eigenlijk niet echt Belg is, mij daarop zou wijzen.

Fielosophie op de mooiste plaatsen

noreply@blogger.com (Fielosophie) — Fri, 06 Jan 2012 16:29:00 +0000

Weekend Knack publiceerde een mooie lijst van de 100 mooiste plaatsen ter wereld en uiteraard ging ik vrolijk aan het klikken en “oeh aahen” om te kijken hoe ver ik zou geraken.

Behoorlijk teleurstellend, vond ik eigenlijk.

Momenteel kom ik aan 12 van de 100 bestemmingen en dat pretendeert zich dan een reiziger te noemen… Bij deze neem ik me dan ook voor om in 2012 minstens 1 bestemming te kunnen toevoegen aan mijn lijst!

(Het sponsoren van dit voornemen kan uiteraard)

Zonet ontdekte ik dat Knijn, Endimi en Boskabout me ook al voorgingen en bij deze dus ook de Fielosophie-Went-To-lijst!

7. Petra, Jordanië

10. Great Barrier Reef, Australië (al was dat eerder een blik vanuit de wagen)

31. Hagia Sofia moskee, Istanbul

43. Girolata eiland, Corsica

57. Big Ben en Houses of Parliament in London

63. Eiffeltoren in Parijs

67. Louvre museum Parijs

74. Uluru (Ayers Rock) Australië

78. Vrijheidsbeeld in New York

79. Sagrada Familia in Barcelona

83. Tasmanië

87. Sydney en het Opera House, Australië

Ik ben niet helemaal akkoord met de samenstelling van de lijst door Terre Sans Frontiere, maar ach begin er maar eens aan natuurlijk...

Zo’n lijstjes doen mij steeds weer stilstaan bij het feit dat de wereld nog zo groot is en ik die oh zo graag nog wil veroveren. Tijdens onze laatste reis naar Jordanië kwamen we in contact met Kate, een Amerikaanse blogster die van reizen haar full time bezigheid heeft kunnen maken. Dát zijn mensen waar ik respect voor heb. Zomaar zonder zekerheden gaan doen wat je het liefst doet.

Decide what you want to be and go be it. Klinkt zo logisch, maar blijkt toch bijzonder moeilijk…

Don't give up just yet

noreply@blogger.com (Fielosophie) — Wed, 04 Jan 2012 22:13:00 +0000

En net wanneer je bij thuiskomst denkt dat je maar een gematigde dag hebt gehad, vind je dit in de brievenbus:

Een 4-tal zonnebankbezoekjes op 1 jaar waarvan 2 tijdens de afgelopen feestdagen en hopla, win ik me daar de eindejaarstombola.
Of het nu geluk is of een slimme marketingzet bij "kleine klanten", mijn dag werd plots een beetje zonniger.

En ja, ik ga naar een zonnebank in Tienen, mijn boerengat heeft nog nooit gehoord van een zonnenbankcenter en Tienen is de dichtstbijzijnde stad. Niet dat Tienen verantwoording nodig heeft. Maar toch. Marginale driehoek enal. Al vind ik dat het daar best wel meevalt hoor, daar in Tienen. Suikerrock enal. Alleen dat accent he gasten. Den Ben Crabbé is er gelukkig wel vanaf geraakt. En Toni Corsari, die was ook van Tienen he, wist ge dat? Straf he! Allé, niet dat het straf is dat er bekende mensen uit Tienen kunnen komen he, dat bedoel ik niet. Maar toch. Jaja, Tienen seg.

Fielosophie groet 's morgens de dingen

noreply@blogger.com (Fielosophie) — Wed, 04 Jan 2012 08:54:00 +0000

Ik wrijf meewarrig de prut nog wat uit mijn ogen en zucht bij de 5^de poging om mijn haar enigszins goed te leggen.

Ik kruip in mijn bolide, maar moet meteen terugkeren bij het besef dat ik mijn bril vergeten ben. U wilt immers niet dat ik mij op het Vlaamsche wegdek verplaats zonder bril, voor uw eigen veiligheid, echt.

Bij het terugkeren rijd ik over een afgebroken tak in onze straat en besef meteen dat hij bij het erover rijden niet meer op de weg ligt, maar zich verplaatst heeft naar de onderkant van mijn wagen. Alwaar hij in een stevige greep rond mijn carrosserie blijft steken.

Bril nergens te vinden, reservebril dan maar meegeschaard, bolide mét tak wederom de baan op. Hinderlijke objecten onderaan mijn wagen leken me toch wat veiliger dan de baan op zonder bril. U veiligheid boven de mijne, 2012 starten in onzelfzuchtigheid enzo.

Bij het uitrijden van onze straat zie ik plots de grijze vuilbakken staan. Crap. 2012 blijkt mijn geheugen niet als bij wonder verbeterd te hebben.

Bolide wordt gekeerd, vuilbak wordt binnensmonds vloekend naar voren gerold.

Poging 3 op 10 minuten tijd om naar het werk te vertrekken werd ondernomen. 65km werd overbrugd en de tak hangt nog steeds onderaan mijn carrosserie.

Een mens zou gaan hopen op een steenmarter die zich van kabel vergist.

Werkdag 2 van het nieuwe jaar wordt vast een toppertje.

Rewind Review Jordanië: Amman

noreply@blogger.com (Fielosophie) — Mon, 02 Jan 2012 22:52:00 +0000

Als u de route van onze rondtrip in Jordanië nog een keertje wil raadplegen - als eekhoorngeheugen-bezitster neem ik u absoluut niet kwalijk dat u dat reeds vergeten bent - dan kan u dat hier.

Eén van de eerste steden die we tijdens onze rondreis bezochten, was Amman. Onmiddellijk ook de hoofdstad van Jordanië en dat vroeg dus om een degelijke verkenning van 2 dagen. Amman bleek namelijk een perfecte uitvalsbasis voor bv. Jerash en Mount Nebo, maar de stad op zichzelf is ook gigantisch. Zelden zoveel stad aan een horizon gezien. Een stad waarin je niet alleen verloren kan lopen, maar ook verloren kan rijden. Meermaals zelfs. Wij doen namelijk aan old school roadtrippin' zonder GPS. En met vrouwelijke kaartlezing, ahum.

Overdag is Amman een zeer drukke stad, maar het is vooral 's avonds dat ik de charme van deze hoofdstad kon appreciëren. De Citadelheuvel is een wonderlijke en authentieke plek met een prachtig uitzicht over de stad wanneer die zich klaarmaakt voor de avond.

Nadien kan je dan weer in Rainbow Street of Al-Kindi Street terecht voor een heerlijke koffie of een originele bookshop. Of, je kan ook gaan slenteren in downtown Amman waar het medina gevoel heel erg dichtbij is.

Na de kunstmatige hotelresortsfeer in Aqaba was Amman onze eerste kennismaking met het echte Jordanië, al bleek het achteraf gezien toch de meest westerse plek van allemaal te zijn. Better things were yet to come...

Boven: Citadelheuvel met uitzicht op de stad & ruïnes van de Hercules tempel

Midden: Uitzicht op Amman vanop ons hotelbalkon (Financial District)

Onder: Nog een keer de Hercules tempel en een winkelstraat in downtown Amman.

Things to do in 2012

noreply@blogger.com (Fielosophie) — Mon, 02 Jan 2012 21:32:00 +0000

Used-to-be wiz kiddo

noreply@blogger.com (Fielosophie) — Wed, 21 Dec 2011 15:22:00 +0000

Mijn lief noemt mij "the computer-wiz-kid" en er was een tijd dat ik gans mijn Windowsmachien van den Aldi vanbinnen en vanbuiten kende.
Ik was er redelijk vroeg bij met een blogue (al was het op een andere plek), ik ging naar het internet-café van Heist o/d Berg om te gaan chatten omdat er nergens anders in de buurt een computer, laat staan eentje met internet te vinden was, allé, gewoon maar om te zeggen dat ik wel mee was.

Geen early adopter, maar toch wel the next best thing. Enig kind enal, ge moest iets doen als ge niet met uw broers of zussen kunt spelen.

Door te gaan werken, is er wel wat verandering gekomen in de zaak. Vrije tijd werd schaars en anders ingedeeld. Door te verhuizen naar de andere kant van het land en dagelijks van Pluto naar Mechelen te moeten rijden, verlies ik ook makkelijk zo'n 2,5u per dag.

Bijgevolg begon ik pas te twitteren in september 2008, doe niet aan Spotify, ontdekte Etsy nog maar een goeie maand geleden en Pinterest slechts zo'n week geleden.
Ik ben meer dan eens social media moe wanneer ik mijn 3 mail-adressen, Facebook, Twitter, Iinstagram en Google Reader heb "moeten" checken.

En toch, ik dacht, ik geef die Pinterest een kans en toen... Moest ik wachten op een invite. Miljaar, daar word ik dus echt moe van he want nu moet ik Pinterest op mijn follow up lijstje zetten en al de dingen die ik daar al had kunnen plaatsen ook onthouden.
Miljaar seg. En we zijn nog niet eens begonnen...

Vertel mij ne keer, waarom is dat voor u de moeite om de moeite te doen?

Fielosophie heeft verlof zonder verlof

noreply@blogger.com (Fielosophie) — Mon, 19 Dec 2011 16:11:00 +0000

2011 valt bijna op zijn gat en ik mag dat dit jaar meemaken met een week verlof.

Ik kijk daar geweldig naar uit eigenlijk, zo’n volledige week verlof thuis doorbrengen, dat moet geleden zijn van… Lang eigenlijk.

Er moet slechts 1 afspraak met mezelf gemaakt worden en dat is dat ik geen hele week in mijn zetel ga liggen. Ik durf namelijk op zondag al eens van het zetellegerige type te zijn. Die trend kan dan ook makkelijk doorgetrokken worden naar een hele week, maar, dat zullen we dus trachten te vermijden.

Neen, de vakantie zal nuttig gespendeerd worden, er komt zelfs een lijstje aan te pas. Als er al 3 dingen tot een goed einde worden gebracht voor ’t eind van ’t jaar, dan zal ik een gelukkig mens zijn.

paperassen klasseren, ahja zodat de mapjes weer helemaal maagdelijk leeg zijn voor 2012! In realiteit kijk ik niet uit naar al die nieuwe rekeningen hoor, maar organisatie moet er zijn.
de papa bellen en voet bij stuk houden zodat er in 2012 een beslissing kan genomen worden zodat Soek en ik een trapje hoger kunnen in ons leven.
een dagje in het buitenland doorbrengen. Wij denken daarbij aan: Amsterdam of Düsseldorf (u mag zelf eens bedenken welke stad mijn voorkeur draagt en welke die van Soek, wij zijn zó meisje-jongen!)
Iets uitmesten. Ik denk dan vooral aan: de boekenkast of de spellekes/vazen/allerlei roemelkast. Of de zolder, maar das naar mijn gedacht iets te ambitieus.
De vogeltjes voorzien van vet en granen. Ahja want wij zijn voor de natuur enal. Dat wij in een bos leven en daar feitelijk eten te over is, verandert de zaak niet. Ik moet en zal vogels voederen.

(Update: Elk levend wezen weigert nog steeds te nesten in ons nestkastje met glazen piep-wand. ’t Ligt voorzeker aan de windrichting, kan niet anders!)

Een nieuw gerecht koken. Welk, dat zal waarschijnlijk beslist worden na het uitmesten van de boekenkast. I’ll keep you posted on that one.
De foto’s van Jordanië eindelijk eens posten. Ze zijn al klaar, nu alleen nog aan het collageren slaan.

Man man, dat wordt dolletjes!

Moedeloosheid

noreply@blogger.com (Fielosophie) — Sun, 18 Dec 2011 18:19:00 +0000

De last van de wereld lijkt op de schouders van mijn oma te rusten.
Onderuitgezakt in haar zetel reik ik haar een tas thee aan die ze zelf zo moeilijk vast kan nemen. Ik probeer haar toch zelfstandig te laten drinken, maar merk dat de tas met een grote zucht ergens halverwege blijft hangen en help haar dan toch een slokje te nemen. Of ze genoeg heeft gedronken, vraag ik.
Misschien.
Ze zegt ja, maar ik zie de zucht die haar radeloos tegenspreekt terwijl ze nog wat dieper wegzakt in haar zetel.

De last van het leven rust op haar schouders en ik word kwaad. Kwaad op al de dingen die haar zo moedeloos maken. Kwaad op haar omdat ze de moed laat zakken. En kwaad op mezelf omdat ik haar moedeloosheid wel begrijp, maar ze niet kan en wil plaatsen.

De dag duurt zo lang als de last van je leven op je schouders drukt.

Ik zucht wanneer ik thuis ben en onderdruk een zoute traan bij de bedenking dat de hoop uit haar ogen is verdwenen. Mijn hart krimpt in elkaar bij de pijnlijke herkenbaarheid daarvan.

De last van haar leven valt op mijn schouders en ik zucht.

Kook eens een jeugdsentiment

noreply@blogger.com (Fielosophie) — Mon, 12 Dec 2011 17:22:00 +0000

Gisteren deed ik van “Kook eens een jeugdsentiment”.
Zoals ongetwijfeld bij velen onder jullie zijn er bepaalde gerechten die alleen mijn oma goed kan maken. Neen, zelfs niet mama kon de smaak van deze maaltijden evenaren.
Het was iets ‘der oma’s’ en dat was goed zo, dat maakte het net dat tikkeltje specialer! Het zijn ook de gerechten die oma ‘op het gevoel’ maakte en die wel uitgelegd kunnen worden, maar de hoeveelheden ‘moet ge wat zien’.

Maar zaterdag had ik er genoeg van en vroeg ik de omi om toch zo goed en zo kwaad mogelijk uit te leggen hoe ik nu toch die goeie frikadellen met kriekskes kon maken.
En het resultaat mocht er zijn. Het was niet the real thing, maar het kwam aardig in de buurt. Ik troost me dan maar met de gedachte dat mijn eigen kinderen en kleinkinderen the real thing nooit zullen kennen en mijn recept dan maar de standaard moet worden!

Aldus, frikadellen met kriekskes, men neme voor de frikadellen:

500 gr gemend gehakt
een half oud brood (bij voorkeur wit of lichtgrijs)
2 eieren
kruiden: peper, zout & nootmuskaat

U mixt het oud brood tot kleine kruimel en mengt het onder het gehakt samen met de 2 eieren. De kruiden moet u zelf maar wat proeven (gnagna), maar gebruik zeker niet teveel want dan krijgt u een vleessmaak ipv frikadelsmaak.
Vervolgens kneden kneden kneden, mijn oma liet het mengsel een half uurtje staan alvorens te rollen, maar dat hoeft niet perse. Mijn geduld was niet zo groot en onmiddellijk rollen ging perfect.
Kleine tip van de omi: maak je handen nat voor het rollen!
Tenslotte kook je de frikadellen 5 minuten in kokend water.

De kriekenspijs, zoals wij dat noemen, maakt u als volgt:

krieken (hoeveelheid zelf te bepalen afhankelijk of je veel saus of veel krieken wil)
water
+/- 100gr suiker
maïzena en/of the secret ingredient!

Ontpit de krieken, of ook niet, ik heb zo geen machientje dus dat was voor mij geen optie.
Doe de krieken in een steelpannetje en bedek ze met water (u kan ook krieken op sap nemen, dan hoeft u alleen water toe te voegen als het sap de krieken niet zou bedekken) en laat koken. Ik ben voor 15min. gegaan, maar dat kwam omdat mijn krieken nog bevroren waren.
Vervolgens de suiker toevoegen en proeven. Ik heb er uiteindelijk meer suiker ingedaan omdat ik het liever zoet heb, maar u doet er u goesting mee.
Om de saus te binden voegt u maïzena toe, maar om het pas echt goed te doen smaken voegt u the secret ingrediënt toe en dat is… vanillepuddingpoeder! Seriously, u moet het proberen om te weten waar de magie vandaan komt.

Voila! Jeugdsentiment op een bordje!

En wat is uw “Kook eens een jeugdsentiment” gerechtje?

So I thought I could dance (in Wadi Rum)

noreply@blogger.com (Fielosophie) — Tue, 29 Nov 2011 19:49:00 +0000

Jordanië wordt zo stilletjes aan van het kortetermijngeheugen naar het langetermijngeheugen geduwd, maar er is goed nieuws want de foto's zijn eindelijk bewerkt, snel meer daarover dus.

Er is toch al 1 ding dat ik jullie niet wou onthouden en dat is onderstaand heerlijke filmpje.
In Wadi Rum sliepen we in een "echt" bedoeïenen kamp met slechts 4 andere toeristen. Dat leverde voor mij persoonlijk het hoogtepunt van de reis op. Denk waterpijp, vuurkenstook, sterren kijken, thee sloeberen met de locals en ook... participatie aan een echte bedoeïnendans. Dat is eigenlijk een dans zonder ritme, onnavolgbaar handengeklap, eentonig klankgebruik en schoudergeschurk.

U hoeft niet de volle 2 minuten uit te kijken, na 30 seconden begrijpt u het gegeven zonder fout, maar als u mij graag uit het ritme ziet vallen (ter mijner verdediging, dat ritme was er eigenlijk toch al niet), raad ik u toch aan om door te scrollen naar het einde.
Maar hey gasten, de sfeer zat goed en ik val anders nooit uit de maat hoor.

Agnes en De Boer(in)

noreply@blogger.com (Fielosophie) — Wed, 23 Nov 2011 13:54:00 +0000

Na mij gisteren een hele dag opgeboeid te hebben over waar ik mij in godsnaam in de buurt van het Koninklijk Circus zou kunnen parkeren, was ik redelijk opgelucht toen ik eindelijk in één van de rode zeteltjes kon neerploffen.
Op de website had ik nog snel gezien dat er – uiteraard – een voorprogramma zou zijn en omdat we goed op tijd waren vertrokken om een goeie plaats te kunnen bemachtigen, konden we daar dus nog van meegenieten. Ik was echter vergeten of het voorprogramma een man of vrouw ging zijn, maar toen wij daar een man met gitaar op het podium zagen klimmen, wisten we wel zeker dat het voorprogramma van Agnes Obel van start was gegaan.

De man met de gitaar zong zijn deuntjes, er werd geapplaudisseerd, de lichten gingen weer aan, er werd gewacht, de lichten gingen weer uit en toen kwam er plots een vrouw met gitaar het podium op.

Dit is het moment waarop ik u even een kleine voorgeschiedenis moet geven in mijn muzikale beslissing om tickets voor Agnes Obel te kopen. Zoals iedereen hier waarschijnlijk kende ik haar alleen van Riverside, ik beluisterde haar album op iTunes, dat beviel mij en vervolgens kocht ik hem. Het legaal steunen der waardig artiest enzo. Desbetreffend album werd herhaaldelijk beluisterd en nog steeds goed bevonden, dus toen het nieuws kwam dat Agnes naar Brussel zou komen, kocht ik meteen 2 kaartjes. Wie of wat Agnes Obel nu eigenlijk was; was het een groep, van waar komt ze/komen zij, hoe oud is ze/zijn ze, ik wist het niet en ik dacht er ook niet meer over na.

Aldus verscheen er plots een vrouw met gitaar op het podium. Het is te zeggen, het was eigenlijk meer het vrouwelijk equivalent van een gepensioneerde boer die net van zijn veld kwam. Alleen de klak en de pijp ontbraken nog, maar gelukkig had zij een gitaar ter compensatie. En dan noem ik het nog een geluk dat het geen tractor was. Het vrouwmens was bevreemdend, zong over de dood, maar was wel grappig en had een goed stemgeluid. En ze had heel erg onbekende deuntjes, dat ook. Ik voelde een kleine spanning in de zaal en de lichte twijfel bij sommigen of dit misschien Agnes Obel kon zijn.
Bij het voorlaatste nummer liet Mevrouwtje De Boer vallen dat Agnes Obel er zo aankwam en dat zorgde deze keer voor een vlaag van definitieve geruststelling bij het publiek. Het applaus na dat nummer was beduidend enthousiaster dan dat van de nummers ervoor.

Beetje vreemd, zo’n 2 voorprogramma’s. En verwarrend.
Agnes zelf, haar celliste en harpiste waren geweldig en zorgde weer heel eventjes voor magie in het oude circus.

Toch graag een link naar onze madam van ’t veld om u een idee te geven, blijkbaar (gelukkig) niet altijd boers gekleed. Liz Green:

Welkom in Jordanië!

noreply@blogger.com (Fielosophie) — Sat, 19 Nov 2011 19:22:00 +0000

Het contrast België – Jordanië kon niet groter zijn met de huidige Belgische temperaturen! Wanneer je ’s nachts overweegt om met je wintersloefen in bed te kruipen, weet je dat de vakantie gedaan is en de confrontatie met de koude winter niet voor de deur staat, maar reeds in je flanellen bed is gekropen.

Graag nog eventjes terug naar die vakantie dus.
Was het luiheid of het feit dat we niet goed wisten wat te verwachten of hoe het te organiseren, één van deze zaken heeft er alleszins voor gezorgd dat we deze keer kozen voor een Fly & Drive formule van Thomas Cook naar Jordanië.

Ik heb weinig ervaring met georganiseerde touroperatorreizen en kom er ook eerlijk voor uit dat ik daar eigenlijk een beetje vies van ben.
Gezamenlijke diners met “de Belgen”, georganiseerde busuitstapjes aan te hoge prijzen, aerobic in het hotelzwembad, excuseer, maar ik moet daar even van gaan kotsen.

Toch bleek de Fly & Drive formule ons toch nog behoorlijk wat vrijheid te geven. Bij aankomst kregen we een autosleutel, een landkaart en een hoop hotelvouchers in onze pollen geduwd en verder trekt ge uwen hoebel. Prie-mà!

En alzo sjeesden wij het Jordaanse land door.

(klik voor groter)

Aqaba - Amman - Jerash - Mount Nebo - Dode Zee - Petra - Wadi Rum - Aqaba

Volgens de 87 verkopers die we doorheen het land zijn tegengekomen, waren we wel behoorlijk welkom:
“You want to buy souvenir?” – no – “Okay, you’re welcome”.
“You want to ride camel, miss?” – no – “Okay, you’re welcome”.
“You want to have drink? Tea, turkish coffee?” – yes – “Please, you’re welcome”.

In Petra werden we toch één keer verrast toen een juwelenverkoopster ons wat wou aansmeren: “Only one dinar, happy hour for you! Is goedkoper dan de Hema”!
Bij de happy hour waren wij al een meter of twee verder gewandeld, maar bij het horen van die laatste zin hebben we ons toch weer even al lachend moeten omdraaien!

Jordanië was eigenlijk gewoon top. Op dag 2 zat ik al op een kameel van echte bedoeïen langs de kant van de weg en de avond en nacht in een bedoeïenentent was onvergetelijk.

Nu nog even de 550 foto’s verwerken en dan kan u ook meegenieten.
You’re welcome!

Pauze

noreply@blogger.com (Fielosophie) — Thu, 10 Nov 2011 21:44:00 +0000

U kan hier de volgende dagen en week radiostilte verwachten. Terwijl u uw nikkel ligt af te draaien, ga ik drijven in een zoute zee en terugkomen met het meest gezuiverd velleke ooit.

Gullie houdt ulder wel efkes in stilte bezig he gasten?

(Of doe iets nuttig zoals alhier)

De muntsigaret juich ik toe, maar de J'adore sigaret moesten ze verbieden!

noreply@blogger.com (Fielosophie) — Wed, 09 Nov 2011 20:10:00 +0000

Zo'n 6 maanden geleden bedacht ik, in een gefrustreerd moment van thuiszitten en staren naar een leeg pak sigaretten, dat ik maar beter een noodstash in mijn auto zou bewaren. Zo'n half pak dat ik verstop in mijn wagen en alleen gebruik wanneer het echt nodig is.
Er zou principieel geen gebruik van gemaakt mogen worden uit luiheid en ook niet wanneer ik 's ochtends wel eens de gazettenwinkel voorbij rijdt omdat ik dan nog maar halverwege mijn ochtendlijke route zit en niet van de baan durf afrijden omdat ik bang ben dat er dan misschien plots een traag, ouw peke de rest van de rit voor mij zou rijden terwijl het nu toch zo vlot gaat.

Nee nee, zo'n noodstash voor situaties waarbij je compleet onverwacht zonder sigaretten valt en dan van "pling" kan doen en weer rustig ademhalen bij het herinneren van de noodstash.
Dat leek een goed idee.
Ware het niet dat ik mij van opberglocatie vergist had.

Aangezien mijn koppijnpillenstash zich al in het handschoenkastje bevond, dacht ik dat het vak in de deur van de chauffeur geen slecht alternatief zou zijn voor de sigaretten noodstash. Dat vak bewijst dagelijks zijn nut want het is ook opbergvak voor:
een borstel, vermageringspillen waar er maar 2 uit opgegeten zijn (don't ask, zwak moment, gelukkig van korte duur), een juwelenbon van 8 jaar geleden (Ik hoop toch dat ik hem nog kan inwisselen, als ik daar ooit eens geraak, that is), een flesje J'Adore parfum, een reservepaar sokken (ge zult maar met een piepenhol zitten eh!) en een magische stikker die glasschade zou beperken. Niet altijd in die volgorde, alles durft daar nogal door elkaar te schuiven en bovenop elkaar te belanden in volgorde van belangrijkheid en gebruik op dat moment.

Bon, de noodstash heeft zo'n 6 maanden onaangeroerd in de wagen gelegen, de wetenschap van een noodoplossing bleek voldoende om plots voldoende sigaretten in voorraad te hebben.
Tot nu.

Hét was zo ver. Er waren geen sigaretten meer. En toen was er in een sneltempo plots de "pling" en het uitkijken naar de noodstash en een klopje op de rechterschouder ter complimentatie van mijn inventieve en anticiperende gedachtengang.
Vol verlangen en blijdschap stak ik de sigaret op, maar wat er toen gebeurde was echt nooit te voorzien.

Ik weet niet of u een roker bent en of u misschien ooit ook al eens in een moment van verstrooiing uw sigaret achterstevoren hebt aangestoken? Indien ja, dan weet u nu exact over wat voor smaakervaring ik het nu heb.
Mijn parfum had de sigaret volledig doordrenkt van een bloemige, alcoholische parfumsmaak. Degoutant! Er werd wat geproest en ge-bleh-bleh-bleht, maar oh mijn god, wat een verspilling van die halve noodstash!

Bijgevolg zit ik hier in een gefrustreerd moment van thuiszitten en staren naar een leeg pak sigaretten mezelf te bedenken dat ik de opberglocatie van de noodstash had moeten delen met de koppijnpillen...

De Passion Hotline: Het Staartje

noreply@blogger.com (Fielosophie) — Tue, 08 Nov 2011 16:20:00 +0000

Lap, ’t is weer van dattum! Mijn woorden zijn nog niet koud, de intentie is nog maar amper uitgesproken of dit was weer van dat.
Ter boeking van een make-up artiest (van semi-bekende aard) had ik een voicemailbericht achtergelaten op de mens zijn voicemail.
Belt die mens mij een paar uur later toch niet op met volgende woorden zeker: “Amai seg, wat een perfecte radiostem hebt gij! Ge doet da toch professioneel ofzo?”.
Man man, ik krijg daar stress van. Den druk gasten, den druk…

De nieuwsteksten zijn alvast in mijn bezit!
Volgende stap: een demo’tje inspreken.

Stript gij eigenlijk nog?

noreply@blogger.com (Fielosophie) — Thu, 03 Nov 2011 15:09:00 +0000

Het moet voorzeker al zo’n 10 jaar geleden zijn dat ik strips lezen onder één van mijn hobby’s durfde te catalogiseren.
Ergens in de aanloop van pubertijd naar volwassenheid (op papier hé gasten, op papier), heb ik beslist dat comics en strips ongepast waren geworden. Of mij niet meer konden boeien want na woordspeling nummer 9 in de nieuwste Kiekeboe, had een mens het al wel eens gehad. (Denkt u dan vooral aan Claude Zac, Lex Tok en Theo Reet)

Buiten de occasionele Jommeke die Soek en ik stiekem 1 keer per jaar kopen uit pure nostalgie en een bijhorend spelletje “durfde gij ermee naar de kassa?”, wordt er eigenlijk niet meer gestript bij ons in de bos.

Ik was dan ook verrast dat ik afgelopen zondag zo onder de indruk was van de animaties die tijdens Gotye’s concert in de AB werden afgespeeld.
Vooral de animatie van Bronte, tevens ook het laatste nummer van zijn AB-set, vond ik echt fantastisch. Zelden zo opgegaan in een samenspel van muziek en beeld. En de symboliek ervan is zo schoon, mijnheer. Na een kleine zoekactie (lang leve het wereldwijdeweb!) bleek dat de clip gemaakt is door Ari Gibson (ook een Australiër, vaneigens).

Kijk gerust eens voor uzelf:

Gotye - Bronte - official film clip from Gotye on Vimeo.

En als u dan toch bezig bent, kan u evengoed ook eens kijken naar de movieclip van State of the Art (door Greg Sharp en Ivan Dixon), gewoon omdat het een catchy nummertje is dat perfect ondersteund wordt door de clip:

Gotye - State Of The Art - official film clip from Gotye on Vimeo.

De Passion Hotline (of niet)

noreply@blogger.com (Fielosophie) — Wed, 02 Nov 2011 08:38:00 +0000

De afgelopen weken hebben al zeker 3 mensen mij gewezen op mijn stem. Gelukkig was dat niet omdat ik zaag, maar eigenlijk net het tegenovergestelde. Blijkbaar zou ik een mooie uitspraak hebben. Men vraagt mij wel vaker van waar ik juist afkomstig ben omdat mijn taal dat blijkbaar niet verraad.

Uiteraard ben ik geflatteerd als mensen me dat vertellen, maar ik heb dan ook steeds een “ziedewel” gevoel.
Ik ben namelijk opgegroeid in een boerendorpje zo ergens tussen Lier, Heist-op-den-Berg en Mechelen. Het accent is daar niet bepaald verfijnd en neigt zelfs eerder naar het “hèsts”. Een stuk van de familie heeft echt een heel erg zwaar accent en reeds als 5-6 jarige besefte ik dat ik helemaal niet zo wou praten. Het schakelmoment kwam toen er luidop geteld moest worden. Ik probeer het even fonetisch te illustreren: iejen, twieje, drei, vieierr, vaaf, zès, zévè, acht, négè, tien, ellef, twaolef, dètien, vietien, veftien, enfin u snapt het wel.

Ik zou dus nooit of te nimmer zulks dialect eigen maken, zoveel was duidelijk. Vanaf toen begon ik te letten op mijn dialectgebruik en eigenlijk is dat allemaal redelijk vlot verlopen.
In de hogeschool kreeg ik het vak stemtechnieken van Iris De Roover, maar daar bleek toch niets opmerkelijk aan de hand, ik slaagde, maar niet perse met de hoogste score of met de randopmerking “doet er iets mee”. Jammer.

Jaren later kreeg ik de grappigste beoordeling ooit over mijn stem te horen, namelijk dat ik een bijzonder zwoele stem zou hebben op voicemail. In die mate zelfs dat de man in kwestie (een collega) mijn bericht aan zijn vrouw had laten horen. Ter mijner verdediging, ik vroeg hem gewoon of we gingen carpoolen en om welk uur we dan zouden afspreken en op welk punt. Zonder enige bijbedoeling want ik kende de man in kwestie (nog) niet.

Maar goed, vandaag had ik dus weer prijs. En of ik daar niet iets mee wou doen. Of misschien de stemtest van de VRT eens niet zou doen.
Awel hé gasten, ik zou dat bijzonder graag doen. Maar ik heb de balls niet. En wat moet ik daar dan mee doen? Gewoon in de schuif leggen?
Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat ik anders wel graag radiospotjes of tekenfilms zou inlezen. Ach ja. Misschien dat u mij ooit “vanzjeleivens” eens hoort. Of niet. U hoort het wel. Maar alvast zeker niet op één of andere passion hotline.

De cameratassjakos

noreply@blogger.com (Fielosophie) — Mon, 31 Oct 2011 11:25:00 +0000

Na mijn akkefietje met de kapotte lens in de rugzak en een fantastisch nieuw kado in de vorm van de Panasonic Lumix GF3, ben ik mij wat bewuster geworden van het feit dat ik toch op zoek moet gaan naar makkelijke opbergmogelijkheden voor mijn camera’s.

Ik heb een fantastisch handige messengerbag, maar die ziet er echt wel uit als een cameratas. Er zijn twee situaties waarin mij dat wel eens durft te storen:

Wanneer ik voor het werk moet reizen en ik reeds een zware rugzak vol productiemateriaal meezeul, wil ik liever geen grote tas extra meenemen waar ik bovendien terplekke niets mee kan aanvagen. Functionaliteit en herhaaldelijke worktrips hebben mij geleerd: neem 1 handige rugzak mee voor tapes/discs, batterijen, belangrijke documenten, geld, water, enz. en 1 kleine handtas die makkelijk in de bagage kan gestopt worden en alleen wordt bovengehaald voor het avondeten of de occasionele uitstap op een vrije dag. Ziet u hier het concept fototas tot zijn recht komen? Ik dacht het niet.
Uitstapjes waarbij het wel leuk zou zijn om een fototoestel bij te hebben, maar je dat uiteindelijk niet doet omdat je handtas dat eigenlijk niet toelaat. Laat staan dat je outfit zo’n extra camerabag aan kan.

Aldus is er noodzaak aan een fashionable camera/handtas.
Zo’n dikke maand ben ik al sites aan het afschuimen, op zoek naar de perfecte tas, maar het is begot niet evident.

Er zijn nochtans heel wat mogelijkheden, maar er is altijd een maarrr. Ik gids u even door mijn belangrijkste zoektocht tot dusver:

Ketti Handbags: grote favoriet, met als enige probleem dat de shop constant uitverkocht is. Ik wil graag nog eens nadenken over de aankoop wanneer ik de tas zie. Als er bij Ketti Handbags een nieuw model online komt, is dit in een mum van tijd uitverkocht. Om dan gewoon te gaan kopen om zeker te zijn dat je de tas hebt, hmm, ik weet het niet.
Photojojo Store: top online winkel wat betreft fotografie gadgets. Hebben helaas maar heel af en toe een leuke tas te koop.
Jill-e: Niet echt mijn stijl, te klassiek.
Epiphanie: kanshebber, vooral de LyRic, maar toch nog niet helemaal IT.
Jo totes: te breed/groot/stijf volgens mij
Kelly Moore: behoorlijk prijskaartje en moeilijk in modelkeuze.
Porteen Gear: behoorlijk hoog op de favorietenlijst. Bovendien kan je ze personaliseren door eigen stoffenkeuze én valt de prijs goed mee. Enige nadeel is heel misschien dat het uitgesproken tassen zijn, maar hey af en toe moet een mens eens een gewaagde keuze maken!
ONA: iets te klassiek, het mag toch wel iets hebben hé.

En u? Kan u een site of tas aanraden?

En wat deed u zoal?

noreply@blogger.com (Fielosophie) — Mon, 31 Oct 2011 09:59:00 +0000

De afgelopen dagen heb ik genoten van een heus verjaardagsweekend. Ik vat het even voor u samen in enkele beelden in random volgorde:

Luik - Vivendum - AB x2 - make-upcursus - beperkte @home tijd met Soek en Pixel - stress met cupcakes
En uiteraard nog een pak leuke kado's en etentjes.

U zag ook dat het goed was.