lamiatoday ..

Πόσες ιστοσελίδες υπάρχουν στο Ίντερνετ;

2016-04-03T20:20:00.000+03:00

Το Ίντερνετ διαρκώς μεγαλώνει. Αλλά πόσο μεγάλο είναι τελικά σήμερα; Απάντηση γρήγορη και ακριβής είναι αδύνατο να δοθεί, αν μη τι άλλο επειδή κάτω από το ορατό Ίντερνετ, κρύβεται ένας τεράστιος διαδικτυακός «υπόκοσμος», το «βαθύ» ή «σκοτεινό» διαδίκτυο.
Σύμφωνα με μια εκτίμηση, ο «πάνω κόσμος» του διαδικτύου περιέχει περίπου ένα δισεκατομμύριο δικτυακούς τόπους (web sites) - ενώ για τον «κάτω κόσμο» απάντηση δεν υπάρχει. Ο αριθμός αυτός συνεχώς αυξομειώνεται, καθώς δικτυακοί τόποι κλείνουν και άλλοι ανοίγουν κάθε ώρα και στιγμή.
Όσον αφορά τις επιμέρους online ιστοσελίδες (web pages), σύμφωνα με μία από αυτές, την www.worldwidewebsize.com, υπολογίζονται τον Μάρτιο του 2016 σε τουλάχιστον 4,66 δισεκατομμύρια. Και πάλι, είναι ασαφές πόσες ακόμη υπάρχουν στο "deep" ή "dark" διαδίκτυο, τις οποίες ούτε καν το «ραντάρ» της Google δεν πιάνει.

Από εκεί και πέρα, σύμφωνα με το Live Science, υπάρχουν διάφοροι άλλοι τρόποι να περιγράψει κανείς το μέγεθος του παγκόσμιου Ιντερνετ. Σύμφωνα με τον δικτυακό τόπο στατιστικής ανάλυσης Internet Live Stats, κάθε δευτερόλεπτο στον πλανήτη στέλνονται πάνω από δύο εκατομμύρια ηλεκτρονικά μηνύματα (e-mails), γίνονται πάνω από 40.000 αναζητήσεις στη Google και στέλνονται περίπου 6.000 «τιτιβίσματα» μέσω Twitter.

Σύμφωνα με τη Cisco, έως το τέλος του 2016 η συνολική κίνηση δεδομένων στο Ίντερνετ θα φθάσει τα 1,1 zettabytes ετησίως και το 2019 θα φθάσει τα 2 zettabytes (ένα zettabyte ισοδυναμεί με 36.000 χρόνια βίντεο υψηλής ανάλυσης).

Όσον αφορά τις συνολικές πληροφορίες που «κρατά» το Ίντερνετ στους κόλπους του, σύμφωνα με μια εκτίμηση του 2014, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό πληροφορικής "Supercomputing Frontiers", η αποθηκευτική ικανότητα του διαδικτύου είναι 10^24 bytes ή ένα εκατομμύριο exabytes.

Επειδή τα bytes είναι αφηρημένα, σε φυσικούς όρους το 2015 μια έρευνα που δημοσιεύθηκε στο διεπιστημονικό περιοδικό "Interdisciplinary Science Topics" υπολόγισε ότι θα χρειαζόταν να κοπούν το 2% των δέντρων στο δάσος του Αμαζονίου, για να τυπωθεί όλος ο Παγκόσμιος Ιστός (Web). Η εκτίμηση αυτή βασίσθηκε στον υπολογισμό ότι για την εκτύπωση μιας μέσης ιστοσελίδας χρειάζονται 30 σελίδες χαρτιού Α4. Αν αυτό έχει κάποια δόση αλήθειας, τότε όλο το Ίντερνετ θα χρειαζόταν περίπου 1,36Χ10^11 σελίδες χαρτιού για να τυπωθεί σε τόμους. Σύμφωνα με μια εναλλακτική εκτίμηση, όλο το Ίντερνετ μπορεί να τυπωθεί σε 305,5 δισεκατομμύρια σελίδες.

Εννοείται ότι μια τέτοια εκτύπωση δεν θα περιλάμβανε τον τεράστιο όγκο online δεδομένων που δεν είναι σε μορφή κειμένου. Σύμφωνα με τη Cisco, το 2015 η κίνηση βίντεο διαδικτυακά έφθασε τα 8.000 petabytes το μήνα, έναντι μόνο 3.000 petabytes το μήνα για τη διακίνηση δεδομένων web, e-mail και data (1 petabyte ισούται με ένα εκατομμύριο gigabytes ή 2^50 bytes).

Σύμφωνα εξάλλου με άρθρο στο περιοδικό "Science", η παγκόσμια χωρητικότητα αποθήκευσης δεδομένων διπλασιάζεται κάθε τρία χρόνια, ενώ η παγκόσμια επεξεργαστική ικανότητα των υπολογιστών διπλασιάζεται κάθε ενάμιση χρόνο. Οπότε το Ίντερνετ έχει μπροστά του πεδίο δόξης λαμπρό. Πολύ περισσότερο, αν στο μέλλον γίνει και κβαντικό.

Σλάβοϊ Ζίζεκ – Η εμπάθεια του τρομοκράτη

2016-04-02T15:50:00.001+03:00

Η «Δευτέρα Παρουσία» του Γουίλλιαμ Μπάτλερ Γέητς μοιάζει να αποτυπώνει τέλεια το σημερινό μας αδιέξοδο. "Οι καλύτεροι δίχως πεποίθηση, ενώ οι χειρότεροι ωθούνται από την ένταση του πάθους".
Αυτό αποτελεί μια άριστη περιγραφή της διαφοράς που διακρίνει σήμερα τους αναιμικούς φιλελεύθερους από τους παθιασμένους φονταμενταλιστές. "Οι καλύτεροι" δεν είναι πλέον ικανοί να στρατευτούν ολόψυχα, ενώ «οι χειρότεροι» αποδύονται σε πράξεις ρατσιστικού, θρησκευτικού, σεξιστικού φονταμενταλισμού.
Είναι όμως οι τρομοκράτες φονταμενταλιστές, είτε πρόκειται για χριστιανούς είτε για μουσουλμάνους, πραγματικά φονταμενταλιστές με την αυθεντική έννοια του όρου; Πιστεύουν πραγματικά; Εκείνο που τους λείπει είναι ένα χαρακτηριστικό το οποίο εύκολα διακρίνει κανείς σε όλους τους γνήσιους φονταμενταλιστές, από τους θιβετιανούς βουδιστές μέχρι τους Άμις των ΗΠΑ: η έλλειψη εμπάθειας και φθόνου, η βαθιά αδιαφορία για τον τρόπο ζωής των μη πιστών. Αν οι σημερινοί δήθεν φονταμενταλιστές πραγματικά πιστεύουν ότι έχουν βρει τον δρόμο τους προς την αλήθεια, γιατί να νιώθουν ότι απειλούνται από τους μη πιστούς, γιατί να τους φθονούν;

Όταν ένας βουδιστής συναντά έναν δυτικό ηδονιστή, δεν μπαίνει καν στον κόπο να τον επικρίνει. Απλώς παρατηρεί καλοσυνάτα ότι ο τρόπος με τον οποίο αναζητά την ευτυχία ο ηδονιστής είναι αφεαυτού καταδικασμένος να αποτύχει. Σε αντίθεση με τους αληθινούς φονταμενταλιστές, οι τρομοκράτες ψευδοφονταμενταλιστές ενοχλούνται, προκαλούνται και γοητεύονται βαθιά από την αμαρτωλή ζωή των μη πιστών. Νιώθει κανείς ότι, πολεμώντας τον αμαρτωλό Άλλο, πολεμούν τον ίδιο τους τον πειρασμό. Αυτοί οι δήθεν χριστιανοί ή μουσουλμάνοι φονταμενταλιστές αποτελούν όνειδος για τον αληθινό φονταμενταλισμό.

Τρόμος - George Pemba 1991
Τρόμος - George Pemba 1991
Σε αυτό ακριβώς το σημείο η διάγνωση του Γέητς δεν ανταποκρίνεται στην παρούσα κατάσταση: η παράφορη ένταση ενός όχλου μαρτυρεί μια έλλειψη αληθινής πεποίθησης. Βαθιά μέσα τους, και οι τρομοκράτες φονταμενταλιστές στερούνται αληθινής πεποίθησης -τα βίαια ξεσπάσματά τους το αποδεικνύουν. Πόσο επισφαλής πρέπει να είναι η πίστη ενός μουσουλμάνου, για να αισθάνεται ότι απειλείται από μια ανόητη γελοιογραφία η οποία δημοσιεύτηκε σε μια χαμηλής κυκλοφορίας δανική εφημερίδα; Η φονταμενταλιστική ισλαμιστική τρομοκρατία δεν ερείδεται στην πεποίθηση των τρομοκρατών για την ανωτερότητά τους ούτε στην επιθυμία τους να περιφρουρήσουν την πολιτισμικοθρησκευτική τους ταυτότητα από την επέλαση του παγκόσμιου πολιτισμού της κατανάλωσης. Το πρόβλημα με τους φονταμενταλιστές δεν είναι ότι εμείς τους θεωρούμε κατώτερούς μας, αλλά, μάλλον, ότι αυτοί οι ίδιοι ενδόμυχα θεωρούν εαυτόν κατώτερο. Γι’ αυτό και οι συγκαταβατικές, πολιτικώς ορθές διαβεβαιώσεις μας ότι δεν νιώθουμε καμία ανωτερότητα απέναντι τους το μόνο που κατορθώνουν είναι να τους κάνουν να οργίζονται περισσότερο και να τρέφουν την εμπάθειά τους. Το πρόβλημα δεν είναι η πολιτισμική διαφορά (η προσπάθειά τους να διαφυλάξουν την ταυτότητά τους), αλλά το αντίθετο γεγονός ότι οι φονταμενταλιστές είναι ήδη ενστερνιστεί τα κριτήρια μας και μετρούν τον εαυτό τους με αυτά. (Αυτό σαφώς ισχύει και για τον Δαλάι Λάμα, ο οποίος δικαιολογεί τον θιβετιανό βουδισμό με βάση τις δυτικές αξίες τής επιδίωξης της ευτυχίας και της αποφυγής του πόνου.) Παραδόξως, αυτό που πραγματικά λείπει από τους φονταμενταλιστές είναι μια δόση εκείνης ακριβώς της αληθινής «ρατσιστικής» πεποίθησης του υποκειμένου στην ανωτερότητά του.

Εκείνο που προκαλεί σύγχυση, όσον αφορά τις «τρομοκρατικές» επιθέσεις, είναι ότι δεν συμβιβάζονται με την αντιδιαστολή που συνήθως κάνουμε ανάμεσα στο κακό ως εγωτισμό ή αδιαφορία για το κοινό καλό, και στο καλό ως το πνεύμα της θυσίας και την έμπρακτη προθυμία να θυσιαστεί κανείς εν ονόματι κάποιου ανώτερου σκοπού. Οι τρομοκράτες αναπόφευκτα εμφανίζονται ως κάτι ανάλογο με τον Σατανά του Μίλτον [John Milton], που λέει «Κακό, γίνε συ το Καλό μου»: ενώ επιδιώκουν αυτό που σ’εμάς φαίνεται ως φαύλοι σκοποί με φαύλα μέσα, η μορφή τής δραστηριότητάς τους πληροί το ύψιστο κριτήριο του καλού. Η λύση αυτού του αινίγματος δεν είναι δύσκολη και ήταν ήδη γνωστή στον Ρουσσώ. Ο εγωτισμός, ή το ενδιαφέρον του υποκειμένου για τη δική του ευημερία, δεν αντιβαίνει κατ’ ανάγκην στο κοινό καλό, αφού η αλτρουιστική συμπεριφορά μπορεί εύκολα να απορρέει από εγωιστικές επιδιώξεις. Η αντιδιαστολή εγωτισμού-κοινοτισμού και ωφελιμισμού-διατράνωσης οικουμενικών κανόνων αποτελούν ψευδείς αντιθέσεις, αφού οι δύο αντίθετες επιλογές καταλήγουν να έχουν το ίδιο αποτέλεσμα. Οι επικριτές που παραπονούνται ότι, στη σημερινή ηδονιστική-εγωιστική κοινωνία, οι αληθινές αξίες έχουν εκλείψει παντελώς πλανιόνται. Το αληθινό αντίθετο της εγωιστικής φιλαυτίας δεν είναι ο αλτρουισμός, το ενδιαφέρον για το κοινό καλό, αλλά ο φθόνος, ο ressentiment, που με κάνει να ενεργώ ενάντια στα συμφέροντά μου. Ο Φρόιντ το ήξερε καλά: η ορμή προς τον θάνατο αντιτίθεται τόσο στην αρχή της ηδονής όσο και στην αρχή της πραγματικότητας. Το αληθινό κακό, δηλαδή η ορμή προς τον θάνατο, συνεπάγεται το σαμποτάζ κατά του εαυτού μας. Μας κάνει να ενεργούμε ενάντια στα δικά μας συμφέροντα.

Πύργος του τρόμου - Nicholas Roerich 1939
Πύργος του τρόμου - Nicholas Roerich 1939
Το πρόβλημα με την ανθρώπινη επιθυμία είναι ότι, όπως είπε και ο Λακάν, είναι πάντα «επιθυμία του Άλλου», με όλες τις έννοιες αυτού του όρου- επιθυμία για τον ίδιο τον Άλλο, επιθυμία να είμαι επιθυμητός από τον Άλλο, και, ιδίως, επιθυμία γι’αυτό που επιθυμεί ο Άλλος. Αυτό το τελευταίο κάνει τον φθόνο, ο οποίος περιλαμβάνει την εμπάθεια, συστατικό στοιχείο της ανθρώπινης επιθυμίας, κάτι που ο Αυγουστίνος γνώριζε καλά. Θυμηθείτε το χωρίο από τις Εξομολογήσεις του, που συχνά αναφέρει ο Λακάν, όπου ένα βρέφος ζηλεύει τον αδελφό του που βυζαίνει το στήθος της μητέρας τους: «Και εγώ ο ίδιος έχω δει και έχω γνωρίσει ένα νήπιο που ζήλευε, κι ας μην μπορούσε να μιλήσει. Χλόμιασε κι έριχνε φαρμακερές ματιές στον ομογάλακτο αδελφό του».

Βασισμένος σε αυτή τη διαίσθηση, ο Ζαν-Πιερ Ντιπουί [Jean-Pierre Dupuy] προτείνει μια πειστική κριτική της θεωρίας περί δικαιοσύνης του Τζον Ρολς [John Rawls]: Στο ρολσιανό μοντέλο μιας δίκαιης κοινωνίας, οι κοινωνικές ανισότητες είναι ανεκτές μόνο κατά το μέτρο που συγχρόνως βοηθούν εκείνους οι οποίοι βρίσκονται στη βάση της κοινωνικής κλίμακας και που βασίζονται όχι σε κληρονομημένες ιεραρχίες, αλλά σε έμφυτες ανισότητες, οι οποίες θεωρούνται τυχαίες και δεν λογίζονται ως αρετές. Μέχρι και οι Βρετανοί Συντηρητικοί φαίνονται σήμερα έτοιμοι να προσυπογράψουν την έννοια της δικαιοσύνης που προτείνει ο Ρολς: τον Δεκέμβριο του 2005, ο Ντέιβιντ Κάμερον [David Cameron], ο νεοεκλεγείς ηγέτης των Τόρις, εξέφρασε την πρόθεσή του να μετατρέψει το Συντηρητικό Κόμμα σε υπερασπιστή των μη προνομιούχων, δηλώνοντας: «Νομίζω ότι η λυδία λίθος κάθε πολιτικής μας πρέπει να είναι: τι θα κάνει αυτό για τους ανθρώπους που έχουν τα λιγότερα, για εκείνους που βρίσκονται στο τελευταίο σκαλοπάτι της κλίμακας;» Όμως, εκείνο που δεν αντιλαμβάνεται ο Ρολς είναι ότι μια τέτοια κοινωνία θα δημιουργούσε τις συνθήκες για μια ανεξέλεγκτη έκρηξη ressentiment: σε μια τέτοια κοινωνία, θα ήξερα ότι η κατώτερη θέση μου είναι απολύτως «δικαιολογημένη» και, ως εκ τούτου, θα είχα στερηθεί το τέχνασμα να αιτιολογώ την αποτυχία μου ως αποτέλεσμα κοινωνικής αδικίας.

Ο Ρολς προτείνει συνεπώς ένα τρομακτικό μοντέλο κοινωνίας, στην οποία οι ιεραρχικές διακρίσεις νομιμοποιούνται άμεσα με τη μορφή έμφυτων ιδιοτήτων, αφήνοντας έτσι να του διαφύγει η απλή αλήθεια που δείχνει περίτρανα το παρακάτω ανέκδοτο για έναν σλοβένο χωρικό. Μια καλή μάγισσα ζητάει από τον χωρικό να διαλέξει' είτε θα δώσει σε αυτόν μια αγελάδα και στον γείτονά του δύο, είτε θα πάρει από αυτόν μια αγελάδα και από τον γείτονά του δύο. Ο χωρικός διαλέγει αμέσως το δεύτερο. Ο Γκορ Βιντάλ εκφράζει λακωνικά την ίδια αλήθεια: «Δεν μου αρκεί να κερδίσω -πρέπει και ο άλλος να χάσει». Η παγίδα του φθόνου/εμπάθειας δεν είναι μόνο ότι προσυπογράφει την αρχή του παιγνίου μηδενικού αθροίσματος, όπου η νίκη μου ισούται με τη ζημία του άλλου. Συνεπάγεται συγχρόνως ένα χάσμα ανάμεσα σε αυτά τα δύο, το οποίο δεν είναι το θετικό χάσμα (μπορούμε όλοι να κερδίσουμε χωρίς να υπάρξουν καθόλου χαμένοι), αλλά ένα χάσμα αρνητικό. Αν έχω να διαλέξω ανάμεσα στο δικό μου όφελος και στη ζημία του αντιπάλου μου, προτιμώ να ζημιωθεί ο αντίπαλος, ακόμα κι αν αυτό συνεπάγεται και δική μου ζημία. Είναι σαν το επακόλουθο όφελος μου από τη ζημία του αντιπάλου να λειτουργεί σαν ένα παθολογικό στοιχείο που αμαυρώνει την καθαρότητα της νίκης μου.

Ο Φρίντριχ Χάγιεκ [Friedrich Hayek] ήξερε ότι ήταν πολύ πιο εύκολο να αποδεχτεί κανείς τις ανισότητες, αν μπορεί να ισχυριστεί ότι απορρέουν από μια απρόσωπη τυφλή δύναμη: το καλό με την «ανορθολογικότητα» της αγοράς και με την επιτυχία ή την αποτυχία στον καπιταλισμό είναι ακριβώς ότι μου επιτρέπει να εκλάβω την αποτυχία ή την επιτυχία μου ως «άδικη, ως κάτι που δεν μου άξιζε», ως κάτι τυχαίο. Θυμηθείτε το παλιό μοτίβο της αγοράς ως τη σύγχρονη εκδοχή μιας αστάθμητης μοίρας. Το ότι ο καπιταλισμός δεν είναι «δίκαιος» αποτελεί συνεπώς ένα καίριο χαρακτηριστικό του, που εξηγεί την αποδοχή του από την πλειονότητα. Μπορώ να συμβιβαστώ πολύ πιο εύκολα με την αποτυχία μου, αν ξέρω ότι δεν οφείλεται στις υποδεέστερες ικανότητές μου, αλλά στην τύχη.

Εκείνο που μοιράζονται ο Νίτσε και ο Φρόυντ είναι η ιδέα ότι η δικαιοσύνη ως ισότητα θεμελιώνεται στον φθόνο -στον φθόνο για τον Άλλο, που έχει ότι δεν έχουμε εμείς και που το απολαμβάνει. Το αίτημα για δικαιοσύνη ισοδυναμεί συνεπώς σε τελευταία ανάλυση με το αίτημα να περιοριστεί η υπερβολική απόλαυση του Άλλου, ώστε η πρόσβαση όλων στη jouissance να είναι ίση. Η αναπόφευκτη κατάληξη αυτού του αιτήματος είναι, ασφαλώς, ο ασκητισμός. Από τη στιγμή που δεν είναι δυνατόν να επιβάλουμε ίση jouissance, εκείνο που επιβάλλεται να μοιράζεται εξίσου αντ’αυτής είναι η απαγόρευση. Σήμερα, ωστόσο, στη δήθεν επιτρεπτική κοινωνία μας, αυτός/ό ασκητισμός λαμβάνει τη μορφή του αντιθέτου του, μιας γενικευμένης υπερεγωτικής προσταγής, της εντολής «Απόλαυσε!» Τελούμε όλοι υπό το κράτος αυτής της προσταγής. Το αποτέλεσμα είναι ότι η απόλαυσή μας συναντά περισσότερα προσκόμματα από ποτέ. Πάρτε για παράδειγμα τον γιάπη, ο οποίος συνδυάζει τη ναρκισσιστική «αυτοπραγμάτωση» με εκείνες τις άκρως ασκητικές συνήθειες του τζόγκινγκ, της υγιεινής διατροφής κ.ο.κ. Ίσως αυτό να είχε υπόψη ο Νίτσε όταν έκανε λόγο για τον Τελευταίο Άνθρωπο, παρόλο που μόνο σήμερα μπορούμε να διακρίνουμε πραγματικά τη μορφή αυτού του Τελευταίου Ανθρώπου στον ηδονιστικό ασκητισμό των γιάπηδων. Ο Νίτσε δεν συνιστούσε απλώς τη διατράνωση της ζωής έναντι του ασκητισμού: αντιλαμβανόταν πολύ καλά ότι ένας κάποιος ασκητισμός είναι το αντίδοτο της παρακμιακής υπέρμετρης ηδυπάθειας. Η κριτική του για τον Πάρσιφαλ του Βάγκνερ, και γενικότερα για την παρακμή του ύστερου ρομαντισμού, ο οποίος ταλαντεύεται μεταξύ της χλιαρής ηδυπάθειας και του σκοτεινού πνευματισμού, είναι εύστοχη.

Τι είναι λοιπόν ο φθόνος;

Ας επιστρέφουμε στη σκηνή που μας περιγράφει ο Αυγουστίνος, με το νήπιο το οποίο φθονεί τον αδελφό του που βυζαίνει το στήθος της μητέρας τους. Το υποκείμενο δεν φθονεί αυτό καθαυτό το γεγονός ότι ο Άλλος κατέχει το θεωρούμενο ως πολύτιμο αντικείμενο, αλλά μάλλον τον τρόπο που ο Αλλος είναι σε θέση να απολαμβάνει αυτό το αντικείμενο, το οποίο εξηγεί και γιατί δεν του αρκεί απλώς να κλέψει το αντικείμενο και να γίνει κατ’αυτό τον τρόπο αυτός κάτοχός του. Ο αληθινός σκοπός του είναι να καταστρέψει τη δυνατότητα/ικανότητα του Άλλου να απολαμβάνει το αντικείμενο. Βλέπούμε, λοιπόν, ότι ο φθόνος πρέπει να ενταχθεί στο τρίπτυχο φθόνος-φειδώ-μελαγχολία, τις τρεις μορφές αδυναμίας του υποκειμένου να απολαύσει το αντικείμενο, και, φυσικά, νοερής απόλαυσης αυτής ακριβώς της αδυναμίας. Σε αντίθεση με το υποκείμενο του φθόνου, που φθονεί την κατοχή και/ή τη jouissance του αντικειμένου από τον άλλο, ο φιλάργυρος κατέχει το αντικείμενο, αλλά δεν μπορεί να το απολαύσει/καταναλώσει. Η ικανοποιηση του προέρχεται απο την απλή κατοχή του αντικειμενου, από την εξιδανίκευσή του σε ιερή, άθικτη/απαγορευμένη οντότητα, η οποία επ’ ουδενί πρέπει να καταναλωθεί. Η παροιμιώδης μορφή του μονήρους φιλάργυρου είναι ένας άνθρωπος που τον βλέπουμε να επιστρέφει στο σπίτι του, να κλειδαμπαρώνει προσεκτικά τις πόρτες, να ανοίγει το σεντούκι του και κατόπιν να κοιτάζει κλεφτά το αντικείμενο που θεωρεί πολύτιμο, παρατηρώντας το με δέος. Εκείνο ακριβώς που τον εμποδίζει να καταναλώσει το αντικείμενο εγγυάται την υπόστασή του ως αντικειμένου της επιθυμίας. Όσο για το μελαγχολικό υποκείμενο, όπως ο φιλάργυρος, κατέχει το αντικείμενο, αλλά χάνει τον λόγο που τον έκανε να το επιθυμεί. Πιο τραγικός από τους τρεις, ο μελαγχολικός έχει ελεύθερη πρόσβαση σε όλα όσα θέλει, αλλά δεν βρίσκει ικανοποίηση σε αυτά.

Αυτή η υπερβολική διάσταση του φθόνου είναι η βάση της πολύ γνωστής, αλλά παρά ταύτα όχι πλήρως αξιοποιημένης, αντιδιαστολής που κάνει ο Ρουσσώ μεταξύ εγωτισμού, amour-de-soi (εκείνης της αγάπης για τον εαυτό μας που είναι φυσιολογική) και amour-propre, της διεστραμμένης τάσης να προκρίνουμε τον εαυτό μας έναντι των άλλων, κατά την οποία το υποκείμενο δεν εστιάζεται στην επίτευξη ενός στόχου, αλλά στο να καταστρέψει το εμπόδιο που την παρακωλύει:

Τα πρωτόγονα πάθη, που όλα κατατείνουν άμεσα στην ευτυχία μας, που μας κάνουν να ασχολούμαστε μόνο με αντικείμενα τα οποία σχετίζονται με αυτά και που αποκλειστική αφετηρία τους αποτελεί ο amour-de-soi, είναι όλα στην ουσία τους αξιαγαπητα και τρυφερά· όταν, ωστόσο, εκτρέπονται από το αντικείμενό τους λόγω εμποδίων, ασχολούνται περισσότερο με το εμπόδιο από το οποίο προσπαθούν να απαλλαγούν παρά με το αντικείμενο το οποίο προσπαθούν να φτάσουν. Έτσι αλλάζουν φύση και γίνονται αψίθυμα και αποκρουστικά. Με τον τρόπο αυτό, ο amour-de-soi, που είναι ένα ευγενές και απόλυτο συναίσθημα, γίνεται amour-propre, δηλαδή ένα σχετικό συναίσθημα, διά του οποίου το άτομο συγκρίνει τον εαυτό του, ένα αίσθημα που απαιτεί προτιμήσεις, που η απόλαυσή του είναι αμιγώς αρνητική και που δεν πασχίζει να βρει ικανοποίηση στη δική μας ευτυχία, αλλ' αποκλειστικά και μόνο στη δυστυχία των άλλων.

Κατά συνέπεια, ένας κακός άνθρωπος δεν είναι εγωιστής, δεν είναι κάποιος ο οποίος «σκέφτεται μόνο το δικό του συμφέρον». Ένας αληθινός εγωιστής είναι υπερβολικά απασχολημένος να κοιτάζει το δικό του καλό, για να έχει τον χρόνο να προκαλέσει δυστυχία στους άλλους. το κυριότερο ελάττωμά ενός κακού ανθρώπου είναι ακριβώς ότι απασχολεί τη σκέψη του περισσότερο με τους άλλους παρά με τον ίδιο του τον εαυτό. Ο Ρουσσώ περιγράφει με ακρίβεια έναν λιμπιντικό μηχανισμό: την αντιστροφή η οποία προκαλεί τη μετατόπιση της λιμπιντικής επένδυσης από το αντικείμενο στο ίδιο το εμπόδιο. Αυτό βρίσκει κάλλιστα εφαρμογή στην περίπτωση της φονταμενταλιστικής βίας -είτε πρόκειται για τη βομβιστική επίθεση στην Οκλαχόμα είτε για την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους. Και στις δύο περιπτώσεις είχαμε να κάνουμε με καθαρό μίσος: εκείνο που είχε πραγματικά σημασία ήταν η καταστροφή του εμποδίου, του Ομοσπονδιακού Κτιρίου Άλφρεντ Π. Μάρεϊ στην Πόλη της Οκλαχόμα, των Δίδυμων Πύργων, και όχι η επίτευξη του ευγενούς σκοπού μιας αληθινά χριστιανικής ή μουσουλμανικής κοινωνίας.

Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο δεν πρέπει να δεχόμαστε ποτέ κατά γράμμα τις διακηρύξεις του εξισωτισμού: η έννοια (και η πρακτική) της εξισωτικής δικαιοσύνης, εφόσον απορρέει από φθόνο, βασίζεται στην αντιστροφή τής συνήθους απάρνησης η οποία πραγματοποιείται επ’ωφελεία των άλλων:

«Είμαι πρόθυμος να το απαρνηθώ, ώστε (και) οι άλλοι ΝΑ ΜΗΝ (μπορούν να) το έχουν!» Μακράν τού να είναι το αντίθετο του πνεύματος της θυσίας, το κακό αναδύεται εδώ ως το ίδιο το πνεύμα της θυσίας, καθώς είμαι πρόθυμος να αγνοήσω τη δική μου ευτυχία -αν, μέσα από τη θυσία μου, μπορώ να στερήσω από τον Άλλο την απόλαυσή του...

*******

Απόσπασμα από το βιβλίο του Slavoj Zizek - «Βία - Έξι λοξοί στοχασμοί»

Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Νεκρά ζώα από το αρσενικό στις Σκουριές !

2016-03-31T23:58:00.003+03:00

Αναδημοσίευση , από τον "τοίχο" της Νέλλης Ψαρού.

Μια ιδιαίτερα “διασκεδαστική” απάντηση έδωσε προχτές στη δημοσιότητα το γραφείο επικοινωνίας και δημοσίων σχέσεων του δήμου Αριστοτέλη σε απάντηση της σχετικής δημοσίευσης στο ιστολόγιό μου www.nellypsarrou.com για τα νεκρά πρόβατα και το υψηλό αρσενικό σε ρέμα της περιοχής (http://www.nellypsarrou.com/index.php…): από τη μία επιβεβαιώνει το δημοσίευμα (αν και αποφεύγοντας τις συγκεκριμένες αναφορές) και από την άλλη με κατηγορεί για συκοφαντία!
Όπως βλέπει κανείς στην απάντηση (http://www.dimosaristoteli.gr/…/pres…/2016-03-24_PSARROY.pdf), παραδέχεται τον θάνατο των ζώων και τη μέτρηση που έδειξε μεγάλη συγκέντρωση σε αρσενικό, χωρίς ωστόσο να δίνει κανένα άλλο συγκεκριμένο στοιχείο (ημερομηνίες, αριθμό συγκέντρωσης του αρσενικού κλπ) παρόλο που αυτό όφειλε να κάνει εκ του νόμου και της περιβαλλοντικής νομοθεσίας (δείτε εδώ: Το δικαίωμα της πρόσβασης στην περιβαλλοντική πληροφορία είναι κατοχυρωμένο με τη «Συνθήκη του Aarhus» που έχει κυρωθεί από την Ελληνική Βουλή με το Ν. 3422/2005,

http://antigoldgr.org/…/%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%82-%CE%B4%CE…/). Διαφοροποιείται μόνο ως προς το ότι η αναφορά προς τον δήμο έγινε πολύ μετά το συμβάν ώστε αυτό να μην μπορεί να πιστοποιηθεί. Εδώ λείπει κάθε σαφήνεια: κατήγγειλε ο βοσκός τον εαυτό του μετά από μήνες αφού το είχε αποκρύψει, ήταν από την αρχή γνωστό το γεγονός εξ αρχής και όλοι μαζί το απέκρυβαν, ή κάποιος άλλος το κατήγγειλε και ο δήμος το κουκουλώνει εδώ και μήνες;
Είναι ιδιαίτερα αστείο να επιβεβαιώνει ολόκληρο γραφείο επικοινωνίας και δημοσίων σχέσεων ύστερα από μέρες ένα δημοσίευμα, αλλά να το αποκαλεί συκοφαντικό! Περισσότερο όμως από αστειότητα η ανακοίνωση αυτή δείχνει τι συμβαίνει σήμερα στην περιοχή και στο κίνημα των Σκουριών – κι αυτό που συμβαίνει δεν είναι καθόλου αστείο. Όπως εδώ και δύο χρόνια μου έχουν πει κάτοικοι της περιοχής που δραστηριοποιούνται στο κίνημα, όποιος τολμήσει να μιλήσει ενάντια στις διαδικασίες που στήθηκαν για να διασπάσουν το κίνημα (εκλογές “κινηματικού δημάρχου”, εισχώρηση του Σύριζα σε συντονιστικά, κλπ), “απειλούνται” με την κατηγορία της “διάσπασης της ενότητας του κινήματος” προκειμένου να σταματήσουν να ασκούν εσωτερική κριτική ή να μιλούν δημόσια για τα κακώς κείμενα. Αυτή την τακτική την έχουμε δει άλλωστε σε όλες τις κινηματικές διαδικασίες: όποιος χαλάει τη “σούπα” της χειραγώγησης ενός κινήματος κατηγορείται ως διασπαστής από αυτούς που την μαγειρεύουν...
Στον δήμο Αριστοτέλη αυτό έχει λάβει διαστάσεις. Μιλάμε για τον ίδιο τον δήμο που έδωσε πριν λίγες βδομάδες άδεια πολεοδόμησης για το εργοστάσιο στις Σκουριές! Μάλιστα, σε ανακοίνωσή του κατηγόρησε την κυβέρνηση γι αυτό παρόλο που, με βάση τα όσα έλεγαν οι σημερινοί “κινηματικοί δημοτικοί σύμβουλοι” πριν εκλεγούν, υπάρχουν δεκάδες πολεοδομικές παραβάσεις στις Σκουριές που, με βάση και μόνο αυτές, μπορούσε η Πολεοδομία να μη δώσει την άδεια (http://www.dimosaristoteli.gr/gr/municipality/2488). Ένα μήνα μετά “υπεγράφη από το υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας η πρώτη άδεια που αφορά την υλοποίηση του σχεδίου της εταιρείας στην Ολυμπιάδα”. Αυτά, και άλλα πολλά, έχουν κάνει τους ντόπιους του κινήματος ενάντια στην εξόρυξη συχνά-πυκνά να ζητούν τον λόγο από τον δήμο και την κυβέρνηση και να τους θεωρούν πλέον αντιπάλους και εξαπατητές (http://info-war.gr/%CE%AE-%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%BF%CE%BD-…/). Οι τελευταίοι, σχεδόν οι ίδιοι και στις δύο περιπτώσεις, απαντούν κατηγορώντας όσους διαμαρτύρονται ως “ανθρωποφάγους”, διασπαστές και εξυπηρετητές των συμφερόντων της εταιρείας”. Με αυτούς τους χαρακτηρισμούς προσπαθούν να φιμώσουν πρώην συναγωνιστές, ακόμα και ανθρώπους που τους βαραίνουν κακουργήματα και διώξους λόγω του αγώνα τους.
Σε παλιότερη ανάρτησή μου σχετικά με τον ρόλο του πρώην δημάρχου κ. Μίχου (http://www.nellypsarrou.com/index.php…), για παράδειγμα, κάποιοι φίλοι συναγωνιστές που την προώθησαν μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα έλαβαν τηλεφώνημα που τους εγκαλούσε “γιατί ανέβασαν το άρθρο της Ψαρρού”! Τώρα, κάποιοι από αυτούς, αν και οι ίδιοι ήξεραν το συμβάν για τα νεκρά ζώα και το αρσενικό, δίστασαν να προωθήσουν τη δημοσίευσή μου.
Οι μεταλλευτικές εταιρείες επιβάλλουν σιωπή και θάνατο (κυριολεκτικά) σε όποια περιοχή αναπτύσσονται. Διότι, η σιωπή δεν είναι χρυσός. Ο χρυσός είναι σιωπή...
Έτσι και πάλι, κατηγορούμαι από αυτούς που υπέκρυψαν από τον κόσμο ένα τόσο σοβαρό γεγονός ότι η δημοσίευσή μου είχε “ως στόχο, να σπείρει τη διχόνοια και τη σύγχυση στην περιοχή, κατά την προσφιλή τακτική του «διαίρει και βασίλευε»”. Ας αφήσουν κατά μέρος τον δικό μου σκοπό και ας πουν: η δική τους απόκρυψη τι σκοπό είχε; Διότι η απαντηση/επιβεβαίωσή τους ήρθε μόνο και μόνο επειδή, μετά το δημοσίευμά μου, πιέστηκαν από όλο τον κόσμο στα χωριά να πουν την αλήθεια.
Με κατηγορούν για φανταστικές σκοπιμότητες επειδή έγραψα την αλήθεια. Ξεχνούν όμως ότι η αποκάλυψη της αλήθειας είναι η δουλειά μου και θα έπρεπε να αναζητούν κάποιο κρυφό σκοπό μου σε περίπτωση που δεν την έκανα και όχι όταν την κάνω. Όπως και να έχει, είναι πασιφανές ότι η επίθεση που γίνεται εις βάρος μου οφείλεται στο γεγονός ότι έκανα μια ανεπιθύμητη για τον δήμο αποκάλυψη της αλήθειας. Και όταν η αλήθεια είναι ανεπιθύμητη από κάποιους, οι δικοί τους σκοποί είναι προς εξέταση, όχι οι δικοί μου.

Νέλλη Ψαρρού

Πηγή

Κορνήλιος Καστοριάδης: «Είμαστε υπεύθυνοι για την ιστορία μας»

2015-02-11T08:54:00.004+02:00

Συμπληρώθηκαν δεκαέξι χρόνια. Τέτοιον καιρό, Ιανουάριο του 1998, κηδεύτηκε στο Παρίσι ο Κορνήλιος Καστοριάδης. Φαίνεται ότι κάποιοι στην ωραία μας χώρα συγκινούνται πολύ από αυτή την επέτειο. Πλην όμως η συγκίνησή τους λειτουργεί ως κίνητρο λογοκλοπής.
Διακινούν, λοιπόν, στο διαδίκτυο ένα εκτεταμένο απόσπασμα (1.200 λέξεις τουλάχιστον) συνέντευξης του Κορνήλιου Καστοριάδη. Χωρίς όμως να αναφέρουν ποιός δημοσιογράφος την πήρε και πότε αυτή δημοσιεύτηκε. Επί πλέον, παραπληροφορούν. Παραθέτουν ως δήθεν πηγή τους το βιβλίο του Καστοριάδη “Η ελληνική ιδιαιτερότητα” (β΄ τόμος, εκδόσεις Κριτική). Ωστόσο, στο βιβλίο αυτό δεν υπάρχει τίποτα τέτοιο, ουδεμία συνέντευξη. Και δεν θα μπορούσε να υπάρχει.

Το εν λόγω απόσπασμα είναι μέρος της μεγάλης συνέντευξης “Είμαστε υπεύθυνοι για την ιστορία μας”, την οποία μου είχε παραχωρήσει ο Καστοριάδης και περιλαμβάνεται στο βιβλίο μου, σελ. 13-38, με τίτλο “Του Κορνήλιου Καστοριάδη” (εκδόσεις Πόλις, Αθήνα 2000). Η συνέντευξη είχε αρχικά δημοσιευτεί στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία σε δύο μέρη ακριβώς λόγω του μεγάλου μήκους της (20 και 27.3.1994).

Ακολουθεί το απόσπασμα αυτούσιο. Πρόκειται για μιαν ενότητα όπου ο Καστοριάδης σχολιάζει την ελληνική κατάσταση. Και, όπως θα διαπιστώσει ο αναγνώστης, οι παρατηρήσεις του παραμένουν επίκαιρες.

Κύριε Καστοριάδη, συχνά λέγεται ότι η Ελλάδα είναι “προβληματική”, ότι στην Ελλάδα “όλα γίνονται στον αέρα”, “χωρίς προγραμματισμό”, “χωρίς βάρος”. Με τέτοιες διαπιστώσεις συμφωνούν πολλοί. Αλλά όμως περιορίζονται συνήθως μόνον στις διαπιστώσεις… Γνωρίζω ότι η ελληνική κατάσταση σας απασχολεί βαθειά. Ποια είναι η δική σας ερμηνεία για όσα συμβαίνουν; Γιατί συμβαίνουν έτσι τα πράγματα στην Ελλάδα; Ποιες είναι οι βαθύτερες αιτίες;

Πρώτον, δεν ξέρω. Δεύτερον, στο μέτρο που μπορώ να ξέρω κάτι, είναι ότι η πολιτική ζωή του ελληνικού λαού τελειώνει περίπου το 404 π.Χ.

Νομίζω ότι θα ενοχλήσει πολύ αυτή η διατύπωσή σας.

Ε, τι να κάνουμε… Μιλώ για την πραγματική πολιτική ζωή του λαού ως αυτόνομου παράγοντα. Δεν μιλώ για μάχες, για αυτοκράτορες, για Μεγάλους Αλεξάνδρους και για Βασιλείους Βουλγαροκτόνους. Μετά τον 5ο π.Χ. αιώνα και την αυτοκυβέρνηση του λαού στις δημοκρατικές πόλεις -και πάντως, μετά τον περίεργο 4ο π.Χ. αιώνα- η ελληνική ελευθερία πεθαίνει. Οι ελληνικές πόλεις γίνονται υποχείριες των βασιλέων της Μακεδονίας. Βεβαίως, ο Αλέξανδρος και οι διάδοχοί του παίζουν έναν κοσμοϊστορικό ρόλο. Κατακτούν την Ασία και την Αίγυπτο. Διαδίδουν την ελληνική γλώσσα και παιδεία. Αλλά πολιτική ζωή, πλέον, δεν υπάρχει. Τα βασίλεια των διαδόχων του Αλεξάνδρου, ως πολιτική συγκρότηση, είναι ασιατικές μοναρχίες. Εξ άλλου, καθώς ξέρουμε, ο ίδιος ο Αλέξανδρος αντιμετώπισε στασιασμό από μέρους των Ελλήνων που είχε πάρει μαζί του, διότι ήθελε να τους υποχρεώσει να γονυπετούν μπροστά του, όπως έκαναν οι Πέρσες μπροστά στον Μεγάλο Βασιλέα -πράγμα ανθελληνικότατο. Σε όλη τη διάρκεια της ελληνιστικής εποχής οι ελληνικές πόλεις, με λίγες περιθωριακές και παροδικές εξαιρέσεις, αποτελούν παιχνίδια στα χέρια των ελληνιστικών δυναστειών. Ακολουθεί η ρωμαϊκή κατάκτηση, κάτω από την οποία οι ελληνικές πόλεις έχουν μόνον “κοινοτική ζωή”. Κατόπιν, έρχεται η Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Το Βυζάντιο είναι μια ανατολική, θεοκρατική μοναρχία. Στο Βυζάντιο η πολιτική ζωή περιορίζεται στις ίντριγκες της Κωνσταντινούπολης, του αυτοκράτορα, των “δυνατών” και των ευνούχων της αυλής. Και βεβαίως, τα σχολικά μας βιβλία δεν αναφέρουν ότι στη βυζαντινή αυλή υπήρχαν ευνούχοι, όπως υπήρχαν σε αυτήν του Πεκίνου…

Ολα αυτά, όμως, αφορούν ένα πολύ μακρινό ιστορικό παρελθόν. Η Ελλάδα ως σύγχρονο νεοελληνικό κράτος έχει, ήδη, ιστορία εκατόν εβδομήντα ετών. Θα θέλατε να επικεντρώσετε σε αυτήν την περίοδο;

Μα, αυτή η περίοδος είναι ακατανόητη χωρίς τους 21 αιώνες ανελευθερίας που προηγήθηκαν. Λοιπόν, μετά το Βυζάντιο έρχεται η τουρκοκρατία. Μην ανησυχείτε, δεν θα μπω σε λεπτομέρειες της ιστορίας της τουρκοκρατίας. Θα αναφέρω μόνον ότι επί τουρκοκρατίας όση εξουσία δεν ασκείται απ' ευθείας από τους Τούρκους, ασκείται από τους κοτζαμπάσηδες (τους εντολοδόχους των Τούρκων), οι οποίοι κρατούν τους χωριάτες υποχείριους. Συνεπώς, ούτε σ' αυτήν την περίοδο μπορούμε να μιλήσουμε για πολιτική ζωή. Οταν αρχίζει η Επανάσταση του 1821, διαπιστώνουμε από τη μια μεριά τον ηρωισμό του λαού και από την άλλη, σχεδόν αμέσως, την τεράστια αδυναμία να συγκροτηθεί μια πολιτική κοινωνία. Την επομένη της πτώσης της Τριπολιτσάς αρχίζουν οι εμφύλιοι πόλεμοι.

Πού οφείλεται αυτή η “τεράστια αδυναμία να συγκροτηθεί μια πολιτική κοινωνία”; Ποιοί είναι οι λόγοι;

Ουδείς μπορεί να δώσει απάντηση στην ερώτησή σας “για ποιον λόγο, κάποιος, σε μιαν ορισμένη στιγμή, δεν δημιούργησε κάτι”. Η συγκρότηση ενός λαού σε πολιτική κοινωνία δεν είναι δεδομένη, δεν είναι κάτι που χαρίζεται, αλλά κάτι το οποίο δημιουργείται. Μπορούμε απλώς να διαπιστώσουμε ότι, όταν απουσιάζει μια τέτοια δημιουργία, τότε, τα χαρακτηριστικά της προηγούμενης κατάστασης διατηρούνται ή αλλάζουν μόνο μορφή.

Και ποια είναι τα χαρακτηριστικά αυτά στην ελληνική περίπτωση;

Ορισμένα τα εντοπίζουμε, ήδη, στους εμφυλίους πολέμους της Επανάστασης του 1821. Βλέπουμε, π.χ. ότι η νομιμοφροσύνη και η αλληλεγγύη έχουν τοπικό ή τοπικιστικό χαρακτήρα, ισχυρότερο συχνά από τον εθνικό. Βλέπουμε, επίσης, ότι οι πολιτικές κατατάξεις και διαιρέσεις είναι συχνά σχετικές με τα πρόσωπα των “αρχηγών” και όχι με ιδέες, με προγράμματα, ούτε καν με “ταξικά” συμφέροντα. Ενα ακόμη χαρακτηριστικό είναι η στάση απέναντι στην εξουσία… Στην Ελλάδα, μέχρι και σήμερα, το κράτος εξακολουθεί να παίζει τον ρόλο του ντοβλετιού, δηλαδή μιας Αρχής ξένης και μακρινής, απέναντι στην οποία είμαστε ραγιάδες και όχι πολίτες. Δεν υπάρχει κράτος νόμου και κράτος δικαίου, ούτε απρόσωπη διοίκηση που έχει μπροστά της κυρίαρχους πολίτες. Το αποτέλεσμα είναι η φαυλοκρατία ως μόνιμο χαρακτηριστικό. Η φαυλοκρατία συνεχίζει την αιωνόβια παράδοση της αυθαιρεσίας των κυρίαρχων και των “δυνατών”: ελληνιστικοί ηγεμόνες, Ρωμαίοι ανθύπατοι, Βυζαντινοί αυτοκράτορες, Τούρκοι πασάδες, κοτζαμπάσηδες, Μαυρομιχάληδες, Κωλέττης, Δηλιγιάννης.

Εξαιρέσεις δεν βλέπετε να υπάρχουν; Εξαιρέσεις εντοπισμένες κυρίως στον 19ο και στον 20ό αιώνα;

Ε, υπάρχουν δυο-τρεις εξαιρέσεις: ο Τρικούπης, ο Κουμουνδούρος, το βενιζελικό κίνημα στην πρώτη περίοδο του. Αλλά τα όποια αποτελέσματά τους καταστράφηκαν από τη δικτατορία του Μεταξά, την Κατοχή, τον Εμφύλιο, τον ρόλο του παλατιού, τη δικτατορία της 21ης Απριλίου, την πασοκοκρατία. Στο μεταξύ, μεσολάβησε ο σταλινισμός που κατόρθωσε να διαφθείρει και να καταστρέψει αυτό που πήγαινε να δημιουργηθεί ως εργατικό και λαϊκό κίνημα στην Ελλάδα. Τα αποτελέσματα τα πληρώνουμε ακόμη. Μου ζητάτε να σας εξηγήσω… Μπορείτε να μου εξηγήσετε εσείς, γιατί οι Έλληνες, που σκοτώνονταν εννέα χρόνια για να απελευθερωθούν από τους Τούρκους, θέλησαν αμέσως μετά έναν βασιλιά; Και γιατί, αφού έδιωξαν τον Όθωνα, έφεραν τον Γεώργιο; Και γιατί μετά ζητούσαν “ελιά, ελιά και Κώτσο βασιλιά”;

Μα, οι δικές σας απαντήσεις ενδιαφέρουν. Ιδίως μάλιστα όταν αφορούν ερωτήματα που εσείς θέτετε. Θα θέλατε, λοιπόν, να διατυπώσετε τις απόψεις σας;

Σύμφωνα με την παραδοσιακή “αριστερή” άποψη, όλα αυτά τα επέβαλαν η Δεξιά, οι κυρίαρχες τάξεις και η μαύρη αντίδραση. Μπορούμε όμως να πούμε ότι όλα αυτά τα επέβαλαν στον ελληνικό λαό ερήμην του ελληνικού λαού; Μπορούμε να πούμε ότι ο ελληνικός λαός δεν καταλάβαινε τι έκανε; Δεν ήξερε τι ήθελε, τι ψήφιζε, τι ανεχόταν; Σε μιαν τέτοια περίπτωση αυτός ο λαός θα ήταν ένα νήπιο. Εάν όμως ο λαός είναι νήπιο, τότε ας μη μιλάμε για δημοκρατία. Εάν ο ελληνικός λαός δεν είναι υπεύθυνος για την ιστορία του, τότε, ας του ορίσουμε έναν κηδεμόνα. Εγώ λέω ότι ο ελληνικός λαός -όπως και κάθε λαός- είναι υπεύθυνος για την ιστορία του, συνεπώς, είναι υπεύθυνος και για την κατάσταση, στην οποία βρίσκεται σήμερα.

Πώς την εννοείτε αυτήν την ευθύνη;

Δεν δικάζουμε κανέναν. Μιλάμε για ιστορική και πολιτική ευθύνη. Ο ελληνικός λαός δεν μπόρεσε έως τώρα να δημιουργήσει μια στοιχειώδη πολιτική κοινωνία. Μια πολιτική κοινωνία, στην οποία, ως ένα μίνιμουμ, να θεσμισθούν και να κατοχυρωθούν στην πράξη τα δημοκρατικά δικαιώματα τόσο των ατόμων όσο και των συλλογικοτήτων.

Θέλετε να πείτε ότι -αντιθέτως- σε άλλες χώρες, στη Δυτική Ευρώπη…

Εκεί, αυτό έγινε! Ο μακαρίτης ο Γιώργος Καρτάλης έλεγε κάνοντάς μου καζούρα στο Παρίσι το 1956: “Κορνήλιε, ξεχνάς ότι στην Ελλάδα δεν έγινε Γαλλική Επανάσταση”. Πράγματι, στην Ελλάδα δεν έχει υπάρξει εποχή που ο λαός να έχει επιβάλει, έστω και στοιχειωδώς, τα δικαιώματά του. Και η ευθύνη, για την οποία μίλησα προηγουμένως, εκφράζεται με την ανευθυνότητα της παροιμιώδους φράσης: “Εγώ θα διορθώσω το ρωμέικο;”. Ναι, κύριε, εσύ θα το διορθώσεις το ρωμέικο, στον χώρο και στον τομέα όπου βρίσκεσαι.

Αισθάνεστε ότι έχετε ή είχατε ανοικτούς λογαριασμούς με την Ελλάδα;

Οι λογαριασμοί που έχει κανείς με τον τόπο που γεννήθηκε, που μεγάλωσε, που τη γλώσσα του μιλάει, δεν κλείνουν ποτέ. Ξέρω ότι χρωστάω στην Ελλάδα ένα μεγάλο μέρος από αυτό που είμαι. Και πάντα πονάω απεριόριστα και τον τόπο και τον λαό –και είμαι ιδιαίτερα ευαίσθητος απέναντί τους. Οταν ένας Δανός ή ένας Ολλανδός πει μια ανοησία ή κάνει μια χυδαιότητα, γελάω ή σηκώνω τους ώμους μου. Αν όμως την πει ή την κάνει ένας Ελληνας, τότε γίνομαι έξω φρενών. Είναι ένα διασκεδαστικό υπόλοιπο εθνικισμού…

Πηγή

Το Γεφύρι της Πλάκας δεν έπεσε από τη βροχή, όχι !

2015-02-02T00:04:00.004+02:00

Τα γεφύρια της ιστορίας δεν πέφτουν από μία μπόρα.
Ούτε καν από έναν κατακλυσμό.
Η Ελλάδα, σύμφωνα με την UNESCO, έχει 210 αρχαιολογικά μουσεία, πάνω από 250 οργανωμένους αρχαιολογικούς χώρους (και εκατοντάδες ανοργάνωτους και εγκαταλελειμμένους), πάνω από 19.000 κηρυγμένα μνημεία και χώρους. Όμως στο πλαίσιο των προγραμμάτων οικονομικής… «σωτηρίας» της χώρας, που εφαρμόστηκαν πιστά τα προηγούμενα χρόνια, η μοίρα τους ήταν αντίστοιχη με αυτή του λαού μας: Κατάρρευση, αποδιοργάνωση, διάλυση, ξεπούλημα.

Κάθετη μείωση των δαπανών στο Υπουργείο Πολιτισμού, που ξεπέρασε το 50%, με πρώτα θύματα την υποστελέχωση των υπηρεσιών.

Διάλυση των ήδη ανίσχυρων δομών προστασίας των μνημείων και των αρχαιολογικών χώρων.

Εγκατάλειψη της προστασίας και της συντήρησής τους.

Απολύσεις στο ήδη μειωμένο προσωπικό

Αύξηση των παράνομων ανασκαφών και λεηλασία των μνημείων κατά 25% σε σχέση με τα προ-μνημονίου χρόνια

Προετοιμασία για την ιδιωτικοποίηση-εμπορευματοποίηση των ιστορικών και αρχαιολογικών μνημείων της Ελλάδας με το πρόσχημα της οικονομικής αδυναμίας.

Αυτά ήταν τα κύρια χαρακτηριστικά των ημερών των μνημονιακών κυβερνήσεων.

Γεφύρι της ΠλάκαςΤην ίδια στιγμή βέβαια οι λιμουζίνες και τα υψηλά μισθολόγια των «συμβούλων», που είχαν προσληφθεί για να «συμβουλεύουν» την πολιτική ηγεσία, χρηματοδοτούνταν κανονικά. Το κόστος της θωρακισμένης υπερπολυτελούς λιμουζίνας με την οποία κυκλοφορούσε ένας μόνο από τους εθνικούς μας σωτήρες θα έφτανε για να αποσοβηθεί το διαχρονικό έγκλημα στο ιστορικό Γεφύρι της Πλάκας, αλλά και σε πολλά ακόμα μνημεία του πολιτισμού και της ιστορίας μας, που κινδυνεύουν άμεσα από την ελλιπή συντήρηση και την απουσία αντιπλημμυρικής και αντισεισμικής προστασίας.

Όχι λοιπόν… τα γεφύρια της ιστορίας δεν πέφτουν από μία μπόρα. Ούτε καν από έναν κατακλυσμό.

Το Γεφύρι της Πλάκας συμβολίζει, με κρότο, την προοπτική που είχε χαραχθεί για μια ολόκληρη χώρα, αν οι πολίτες δεν έβαζαν τέλος στην συστηματική καταλήστευση του εθνικού πλούτου της πατρίδας μας. Και εθνικός πλούτος είναι πάνω απ’ όλα οι άνθρωποί της, ο λαός μας, τα μνημεία της ιστορίας μας, η πολιτιστική μας κληρονομιά.

©Χρήστος Τσαντής, Φλεβάρης 2015

Προς Αγγέλα, Μάρτιν, Φρανσουά :

2015-02-01T18:39:00.002+02:00

Κύριοι (και οι τρεις),
ΔΕΝ είμαστε αρχάριοι στην Σημειολογία.
Σε απάντηση λοιπόν του τριμερούς περιδρομιάσματός σας στο εστιατόριο "Το Σιδερένιο Καπέλο" και με πλήρη επίγνωση της ανάγκης για εξεύρεση κοινά αποδεκτής λύσης στο οικονομικό πρόβλημα της χώρας, με πνεύμα κατανόησης και συνεργασίας, στα πλαίσια των θεσμοθετημένων οργάνων της Ευρωπαϊκής μας Οικογένειας, σας ενημερώνουμε ότι έχουμε προγραμματίσει δια απόψε έτερον γεύμα εργασίας, στο εστιατόριο Very Pretty ή Κουκλάκι, εις Χαλάνδριον, όπου, με πλήρη ευρωπαϊκή υπευθυνότητα, θα παραγγείλομεν καλαμπαλίκια, κοτοκαυλίτσα, ανεμόκαυλες και, ειδικά ενόψει της συνάντησης του Eurogroup, πίπες με κρέας.

Υ.Γ. Πληροφορηθείς ότι πλερώσατε 38 ευρώ έκαστος,
ελπίζω να ΜΗΝ αφήσατε το εξάευρο ως πουρμπουάρ στο Βέλγο σερβιτόρο, διότι τούτο θα συνιστούσε σοβαρή υπονόμευση των προσπαθειών για συγκράτηση του πληθωρισμού στην ευρωζώνη και θα το γαμήσουμε πριν καν αρχίσουμε τις εξορθολογιστικές προσπάθειες.

Πηγή

Ο Χίτλερ μαθαίνει για την απάντηση Βαρουφάκη (βίντεο)

2015-01-31T23:33:00.002+02:00

ΕΛΛΑΔΑ Μα πρόκειται για πλάκα!

2015-01-27T23:08:00.002+02:00

Τι άλλο θα δούμε: Η Νέα Δημοκρατία έβγαλε ανακοίνωση για χιουμοριστική ανάρτηση του Μούφαnet. Αναδημοσιεύουμε την απάντηση του Protagon.gr
Το άρθρο μπαίνει υπό την κατηγορία Mούφαnet. Στο τέλος του άρθρου σημειώνεται ότι «το κείμενο αυτό και η φωτογραφία που το συνοδεύει, αποτελούν προϊόν επινόησης με στόχο τη σάτιρα και σε καμία περίπτωση δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Καταναλώστε τα υπεύθυνα». Κοινώς είναι πλάκα, δεν θα μπορούσαμε να το πούμε πιο καθαρά.
Τι γράφει, λοιπόν, το άρθρο; Αναφέρεται στην παραλαβή του Μαξίμου. «Εκείνο που εντυπωσίασε τον διευθυντή του γραφείου του Αλέξη Τσίπρα, μόλις μπήκε στο έρημο Μέγαρο Μαξίμου, ήταν το κομμάτι που έλειπε από τον πίνακα του Θεόδωρου Βρυζάκη «Ελλάς Ευγνωμονούσα» μπροστά στον οποίο συνήθιζε να ποζάρει ο πρώην Πρωθυπουργός, στις φωτογραφίες που δημοσίευε στο twitter ο Γιώργος Μουρούτης.»

Και ας υποθέσουμε ότι αυτό ακούγεται κάπως σοβαρό. Το άρθρο, όμως, γράφει και άλλα. Ας πούμε ότι μέσα στο Μαξίμου βρέθηκαν:

Ψαλιδισμένες τρίχες από το μουστάκι του Χρύσανθου Λαζαριδη
Ένα ηλεκτρονικό καντήλι (από το οποίο είχαν αφαιρεθεί οι δύο μπαταρίες τύπου ΑΑ) και το σύνθημα «This is MESINIAAA» γραμμένο με μαρκαδόρο στη μέσα μεριά της πόρτας της τουαλέτας.
Αυτό το κομμάτι έγινε viral, κοινώς δημοφιλές, από εκείνα που λέμε ότι κάνουν τον γύρο του διαδικτύου. Και ελπίζουμε όσοι το διάβασαν, να το διασκέδασαν. Όχι, όμως στη Συγγρού.

Η Νέα Δημοκρατία έβγαλε ανακοίνωση: «Η Νέα Δημοκρατία δεν πρόκειται να ανεχθεί άλλο τη συνεχιζόμενη αθλιότητα που κατασκευάζεται από το ΣΥΡΙΖΑ και ειδικότερα από το γραφείο του κ. Αλ. Τσίπρα και κατευθύνεται στα φερέφωνά τους.

Μετά τα όσα παραπλανητικά διέδωσαν για το θέμα της παράδοσης-παραλαβής, κατασκεύασαν και διέδωσαν ισχυρισμούς ότι δήθεν σκίστηκε ο πίνακας "η Ελλάς Ευγνωμονούσα" του Θ. Βρυζάκη, που ο ίδιος ο Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας κ. Αντώνης Σαμαράς επανατοποθέτησε εκεί. Απέναντι στην αθλιότητα και τις ανεκδιήγητες μεθοδεύσεις του περιβάλλοντος του κ. Αλ. Τσίπρα θα σταθούμε με όλα τα νόμιμα μέσα υπερασπιζόμενοι την αλήθεια και την ηθική στο δημόσιο βίο.»

Μετά από αυτήν την ανακοίνωση ανησυχούμε. Ανησυχούμε πραγματικά, αλλά δεν ξέρουμε για ποιους περισσότερο: για εκείνους που πίστεψαν το άρθρο ή για τη ΝΔ που έφτασε να βγάλει ανακοίνωση;

Το νέο κοινωνικό ανάγλυφο και οι εκλογές

2015-01-11T23:09:00.001+02:00

Η εκτίμηση ότι το Μνημόνιο και η λιτότητα έχουν χαράξει βαθιές διαχωριστικές γραμμές στην κοινωνία επιβεβαιώνεται από όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις μετά το 2012 και ενισχύεται στις δημοσκοπήσεις ενόψει των εκλογών. Δεν πρόκειται για τεχνητή πολιτική πόλωση, ούτε για ψευδεπίγραφη πολιτική αντιπαράθεση, όπως ορισμένοι υποστηρίζουν μονότονα και απαξιωτικά για τον λαό. Η ένταση της μάχης αναδεικνύει τη σημασία του διακυβεύματος και δείχνει τη νέα ταξικότητα που προβάλλει μέσα από τα συντρίμμια του Μνημονίου. Για πρώτη φορά η Αριστερά διεκδικεί την κυβέρνηση με πρόγραμμα κοινωνικής σωτηρίας.

Διακρίνουμε, λοιπόν, δύο ανταγωνιστικούς και όχι συμπληρωματικούς πόλους του πολιτικού συστήματος που αντιπροσωπεύουν δύο αντιθετικά πολιτικά προγράμματα και σχέδια για την Ελλάδα και την Ευρώπη. Δεν θα ήταν υπερβολή να ισχυριστούμε ότι αυτοί οι δύο πόλοι αντιπροσωπεύουν δύο διαφορετικούς κόσμους. Πώς αλλιώς να εξηγήσουμε τη λυσσασμένη επίθεση της διαπλοκής και της διαφθοράς απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ;
Δεν είναι, λοιπόν, συγκυριακή η συγκρότηση του νέου πολιτικού διπολισμού, από τη μια της Ν.Δ. και από την άλλη του ΣΥΡΙΖΑ. Αντανακλά βαθύτερες κοινωνικές διεργασίες και πολώσεις ανάμεσα στους πολλούς, τους οποίους το Μνημόνιο καταστρέφει, και τους ολοένα και λιγότερους που περιχαρακώνονται γύρω από τη μνημονιακή εξουσία, συμπεριφερόμενοι μυωπικά για την υπεράσπιση των στενών συμφερόντων τους ή με την ψευδαίσθηση ότι έτσι θα διασωθούν.
Όταν ο Σαμαράς κατηγορεί τον ΣΥΡΙΖΑ ότι είναι "το κόμμα των βολεμένων", διαστρέφει την πραγματικότητα. Εκτός και αν εννοεί ότι είναι "βολεμένοι" τα εκατομμύρια άνεργων και νεόπτωχων, οι κατακρημνιζόμενες μεσαίες τάξεις, όλοι αυτοί που συγκροτούν την κοινωνική βάση του αντιμνημονιακού - δημοκρατικού πόλου και αναζητούν την ελπίδα στον ΣΥΡΙΖΑ. Στις δημοσκοπήσεις δεν καταγράφεται μόνο η σταθερή και αυξανόμενη πρωτιά του ΣΥΡΙΖΑ ως προς την πρόθεση ψήφου, αλλά και αλλαγή στα ποιοτικά στοιχεία, που επιβεβαιώνουν την πολιτική στροφή. Για παράδειγμα οι πολίτες ζητούν σκληρότερη διαπραγμάτευση με τους πιστωτές και έχουν πειστεί ότι το χρέος δεν είναι βιώσιμο.
Το ξεπέταγμα του ΣΥΡΙΖΑ σε θέση πολιτικού πρωταγωνιστή αποτελεί προσφορά στη δημοκρατία. Σε άλλες χώρες η απονομιμοποίηση της σοσιαλ-φιλελεύθερης συναίνεσης έφερε ορμητικά στο προσκήνιο τον εφιάλτη της Ακροδεξιάς. Το τρομοκρατικό έγκλημα στο Παρίσι προειδοποιεί για τις συνέπειες του κοινωνικού κατακερματισμού, της περιθωριοποίησης των φτωχών και των διαφορετικών, της μισαλλοδοξίας που εκτοπίζει τον ορθολογισμό και τις δημοκρατικές αξίες. Εδώ ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το τελευταίο ισχυρό ανάχωμα δημοκρατίας και κοινωνικής αλληλεγγύης. Είναι η δύναμη εκείνη που δεν έχει δεσμεύσεις από το κατεστημένο και μπορεί, χωρίς ρεβανσιστική αντίληψη, να προωθήσει τη δικαιοσύνη.
Καθρέφτης των προγραμματικών δεσμεύσεων και του ηθικού κεκτημένου του ΣΥΡΙΖΑ είναι τα ψηφοδέλτιά του. Η σημερινή λαϊκή αξίωση για αυτοδυναμία δεν έχει σχέση με την αλαζονική προϊστορία του καταρρέοντος αρχηγικού δικομματισμού. Αποτελεί τη φυσιολογική πολιτική εκπροσώπηση του νέου κοινωνικού ανάγλυφου.

Πηγή avgi

Ο μύθος του ανίκανου πολίτη

2015-01-03T19:59:00.000+02:00

Η εικόνα του ανίκανου, αμόρφωτου, αδιάφορου, ανενημέρωτου πολίτη ακόμη και του «πολιτικά ανώριμου» ο οποίος δρα με γνώμονα τα πάθη του και τα ιδιοτελή συμφέροντά του, για ολόκληρους αιώνες συνόδευσε πιστά την ανάπτυξη των πολιτικών συστημάτων. Η απεικόνιση του πολιτικά ανάξιου μέσου πολίτη, υπήρξε ιστορικά αντικείμενο εκμετάλλευσης από τους ηγεμόνες. Αρχικά για να αποτραπεί η επέκταση του δικαιώματος ψήφου (στις γυναίκες, στη νότια Αφρική κ.ο.κ) και, στη συνέχεια, για να παρεμποδιστεί το αίτημα για μεγαλύτερη συμμετοχή των πολιτών στα πολιτικά δρώμενα.

Το θέμα της πολιτικής ανικανότητας των λαών, σήμερα περισσότερο από ποτέ, θα έπρεπε να βρίσκεται στο επίκεντρο του συλλογικού διαλόγου, καθώς (με ευθύνη αμφοτέρων των εμπλεκομένων δηλαδή πολιτών και πολιτικών) κατασκευάστηκε ένα είδος κοινής αντίληψης, ότι δηλαδή ο μέσος πολίτης δεν είναι σε θέση να κρίνει ορθολογικά εφόσον δεν διαθέτει την απαραίτητη επάρκεια, ώστε να αποφασίσει για «σύνθετα πολιτικά ζητήματα».

Από τα παραπάνω προκύπτει ασφαλώς ένα βασικό ερώτημα: εάν οι πολίτες δεν είναι ικανοί να αποφασίσουν σχετικά με σύνθετα ή μη πολιτικά θέματα, πώς μπορούν να είναι ταυτόχρονα σε θέση να αξιολογούν ορθά τις υποψήφιες προσωπικότητες που στη συνέχεια θα τους αντιπροσωπεύσουν στα κοινοβούλιο και επομένως θα λάβουν αποφάσεις για λογαριασμό τους;
Αντιστοίχως πώς, αυτοί οι ίδιοι ανίκανοι πολίτες, είναι ταυτόχρονα σε θέση να αξιολογήσουν τις προγραμματικές δηλώσεις και τα προγράμματα των κομμάτων, ώστε να ψηφίσουν αναλόγως;

Παραμένει ασαφές γιατί οι ψηφοφόροι αφενός θεωρούνται ικανοί να επιλέξουν μεταξύ των κομμάτων και των υποψηφίων, ενώ αφετέρου κρίνονται ανίκανοι να αποφασίσουν για συγκεκριμένα πολιτικά ζητήματα.

Αυτό το επιχείρημα συνιστά μια τεράστια αντίφαση στην οποία οι πολίτες έχουν εγκλωβιστεί στα αδιέξοδα αντιπροσωπευτικά πολιτικά συστήματα, που όχι μόνο αμφισβητούν την ίδια την δυνατότητα κατανόησης (από την πλευρά των πολιτών) των πολιτικών προγραμμάτων αλλά (οι πολιτικοί τους εκφραστές) διαθέτουν και το αριστοκρατικό προνόμιο να μην τα εφαρμόζουν ή να τα μεταλλάσσουν κατά το δοκούν χωρίς ουσιαστικές συνέπειες.

Στην πραγματικότητα, οι πολίτες δεν έχουν δεχθεί μόνον αυτή την αντίφαση αλλά - με την παθητικότητά τους και την έλλειψη αμφισβήτησης - έχουν επιτρέψει τη δημιουργία μιας ακόμη κοινής ψευδαίσθησης. Αυτή η ψευδαίσθηση, που δημιουργήθηκε σχεδόν σιωπηρά, αφορά στην ύπαρξη - κάθε φορά - μιας σχεδόν μυθικής φιγούρας πολιτικού προσώπου: εξαιρετικά ευφυούς, εξόχως καταρτισμένου, ορθολογικού και αδιαμφισβήτητης ηθικής, ενός με λίγα λόγια, ακέραιου πολιτικού σοφού (ως μια τέλεια σύνθεση με υπεράνθρωπες διαστάσεις και χαρακτηριστικά). Οδήγησε με άλλα λόγια στην πίστη περί ύπαρξης ηγετών με ιδιότητες «πολιτικού υπέρ-όντος».

Σήμερα, στο πλαίσιο των αντιπροσωπευτικών πολιτικών συστημάτων, οι πολίτες εκλέγουν τους εκπροσώπους, αλλά μόνο οι πολιτικοί αποφασίζουν. Αυτοί οι τελευταίοι έχουν το μονοπώλιο σε όλο το φάσμα των αποφάσεων για όλα τα μεγάλα θέματα, ώστε να καθορίσουν την πολιτική τους ατζέντα και να επωφεληθούν των χρηματοδοτικών πόρων για τη διάδοση των θέσεών τους.
Όταν στη συνέχεια μονομερώς διαμορφωθούν αυτές οι θέσεις, οι πολίτες καλούνται στις εκλογές να ψηφίσουν ώστε να προκύψει μια πλειοψηφία. Όμως οι πλειοψηφίες όπως και οι μειοψηφίες είναι ποσοτικά μεγέθη (και κατά βάση αδιαφορούν για την όποια ποιοτική παράμετρο). Έτσι στα πλαίσια του κοινοβουλευτισμού όλα ανεξαιρέτως τα κόμματα για να κερδίσουν μια θέση στη βουλή πρέπει (εφόσον απευθύνονται σε μικρότερα ή μεγαλύτερα τμήματα πολιτικά ανίκανου πληθυσμού) να παραιτηθούν από κάθε ρεαλιστική και ορθολογική πολιτική ανάλυση, ουσιαστικά να παραιτηθούν από την ίδια τηνέννοια του κοινού οφέλους. Μάλιστα γνωρίζουν πως έχουν περισσότερες πιθανότητες εάν κολακέψουν (στην κρίσιμη εκείνη μάζα των ψηφοφόρων τους) την επιπολαιότητα, την έλλειψη καλλιέργειας, την χυδαιότητα του καταναλωτισμού. Αρκεί, εκείνοι οι λίγοι κομματάρχες, να βρίσκονται σε αγαστή συνεργασία, με μια σταθερή και απόλυτη μειοψηφία ισχυρών οικονομικά πολιτών και να φροντίζουν για τα συμφέροντά της.

Με αυτό τον τρόπο εδραιώθηκε μια χυδαία σχέση ανάμεσα στους λίγους ανώτερους (πολιτικούς) και τους πολλούς κατώτερους-αναλφάβητους (ψηφοφόρους) που αξιωματικά οδηγεί σε έναν συλλογικό βίο που καθορίζεται - κάθε φορά - από μια αμιγώς ποσοτική εκτίμηση η οποία είναι βέβαιο ότι δεν μπορεί να οδηγήσει σε ποιοτικές απαιτήσεις και επομένως ποιοτικά αποτελέσματα. Το υβριστικό αυτής της υπόθεσης είναι ότι, ενώ ο μέσος όρος κατά κεφαλήν καλλιέργειας στην κοινωνία είναι όλο και πιο υψηλός, (οπότε αυτή η κοινωνία είναι πολύ πιθανόν να μπορεί να εγγυηθεί ικανοποιητική ανταπόκριση σε ποιοτικές πολιτικές απαιτήσεις), οι πολιτικοί ηγέτες συνεχίζουν να της απευθύνονται με μια θρασύτατη απαξίωση.

Άλλωστε η απόφαση των πολλών (ορθότερη ή μη) για οποιοδήποτε ζήτημα, είναι η μόνη δημοκρατικά νόμιμη.

Εν κατακλείδι, το γεγονός ότι κυβέρνηση θα πρέπει να ανατεθεί σε λίγους έμπειρους, κάτι σαν πλατωνικούς θεματοφύλακες, αφιερωμένους στο να κυβερνήσουν (στην ουσία για ένα ανύπαρκτο κοινό καλό), όντας μάλιστα ανώτεροι από τους υπόλοιπους πολίτες, συνθέτει την πεμπτουσία της ύβρεως που ενώ γνωρίζουμε ότι αντιτίθεται στη βιωσιμότητα του δημοκρατικού εγχειρήματος, συνεχίζουμε να ανεχόμαστε με μια ανεξήγητη στωικότητα.

Γιώργος Κουτσαντώνης

Άρχισε η νομή της περιουσίας , με το "μάτι" στη νομή της εξουσίας από τον Σταϊκούρα

2015-01-02T21:01:00.003+02:00

Μόνο τυχαίο δεν πρέπει να θεωρείτε το γεγονός ότι δίνεται 1,3 εκατ. , με την προκήρυξη των εκλογών, στον Αγροτικό Συνεταιρισμό Λαμίας, όπως διαβάζουμε παρακάτω :

"Συνεπώς, η προσπάθεια του αναπλ. Υπουργού Οικονομικών Χρήστου Σταϊκούρα, που καταβλήθηκε, τους τελευταίους μήνες, από κοινού με τη Διοίκηση του Συνεταιρισμού, και κυρίως τους εργαζόμενους, απέδωσε. Ο Συνεταιρισμός των Αγροτών της Λαμίας μπαίνει πλέον σε τροχιά βιώσιμης ανάπτυξης."

Εν όψει των εκλογών , άρχισαν ήδη να παίζουν τα "ρέστα" μας , γιατί δικά μας είναι έτσι ;.
Και πάλι , "κατόπιν ενεργειών" του , θα σωθεί και το συνεταιριστικό κίνημα στην Ελλάδα , που τόσα έχει προσφέρει στη γεωργία μέσα από τον "πρωτογενή τομέα" των επιδοτήσεων στην ανάπτυξη της χώρας.
Αυτή τη φορά η ανάπτυξη όμως έρχεται με ένα δάνειο ..
1,3 εκατομμύρια είναι αυτά . Δεν είναι και λίγα !.

Δείτε το πλήρες άρθρο εδώ

Το κοινωνικό σχολείο και ο πρωταθλητισμός της «ντόπας»

2014-12-28T17:28:00.000+02:00

Aντιαθλητικό φάουλ έκανε το Υπουργείο Παιδείας, που προσκάλεσε τιμωρημένους για χρήση απαγορευμένων ουσιών (ντόπα) αθλητές, να μιλήσουν σε μαθητές για τις αξίες και τα οφέλη του αθλητισμού, όπως καταγγέλλει ο σύλλογος εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, «Ο Περικλής».

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι,
Υπάρχουν πολλά ερωτηματικά και ενστάσεις σχετικά με το ρόλο του κοινωνικού σχολείου που προβάλλει το τελευταίο διάστημα το ΥΠΑΙΘ. Από τις μέχρι τώρα δράσεις που έχουν πραγματοποιηθεί στα πλαίσιά του κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει τον επικοινωνιακό χαρακτήρα και την προσπάθεια προβολής της πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου χωρίς όμως να δίνεται βάση στους συγκεκριμένους τομείς που υποτίθεται ότι δραστηριοποιείται. Αντίθετα στρέφεται στη σύνδεση των θεματικών δράσεων με τους στόχους της αγοράς και την εμπορευματοποίησή τους.

Ο Σύλλογος μας πληροφορήθηκε ότι στο 2ο Δημοτικό Σχολείο Γλυκών Νερών, πραγματοποιήθηκε εκδήλωση με στόχο την ενημέρωση των μαθητών για τις αξίες και τα οφέλη του αθλητισμού. Στην εκδήλωση συμμετείχαν τα στελέχη της πολιτικής ηγεσίας του ΥΠΑΙΘ: ο Διευθυντής Φυσικής Αγωγής του ΥΠΑΙΘ, Στέλιος Δασκαλάκης, ο σύμβουλος του Υπουργού Παιδείας και Θρησκευμάτων, Ανδρέα Λοβέρδου, για θέματα σχολικού αθλητισμού, Σάκης Τζαλαλής και ο υπεύθυνος του γραφείου τύπου του ΥΠΑΙΘ, Παντελής Περιβολάρης.

Αυτό που μας προκαλεί εντύπωση είναι ότι ανάμεσα στους πρεσβευτές του αθλητισμού οι οποίοι καλούνται να εμφυσήσουν τις αξίες και τα ιδεώδη του αθλητισμού ήσαν και αθλητές που τιμωρήθηκαν για τη χρήση απαγορευμένων αναβολικών ουσιών. Συγκεκριμένα μιλάμε για την αθλήτρια του στίβου Φανή Χαλκιά που τιμωρήθηκε με διετή αποκλεισμό για το λόγο αυτό από όλες τις αθλητικές διοργανώσεις. Κι όχι μόνο φέρνουν τους ντοπαρισμένους «αθλητές» στα σχολεία και τους πλασάρουν ως παραδείγματα προς μίμηση, αλλά φέρνουν και μια «αθλήτρια» η οποία ακροβατεί ανάμεσα στον εθνικισμό και τον ρατσισμό.

Ρωτάμε το ΥΠΑΙΘ:

Πρώην αθλητές με αυτό το ιστορικό μπορούν να προβάλλουν τις αξίες του αθλητισμού ή αντίθετα πρέπει να είναι παράδειγμα προς αποφυγή για τα παιδιά μας;

Καταγγέλλουμε το ΥΠΑΙΘ για τη συγκεκριμένη ενέργεια και ζητούμε να αναλογιστεί τις ευθύνες του απέναντι στους μαθητές μας.

Καλούμε άμεσα την πολιτική ηγεσία του ΥΠΑΙΘ να αναγνωρίσει το λάθος της, εκτός εάν στο «κοινωνικό σχολείο» έχει θέση και ο πρωταθλητισμός της «ντόπας».

Πηγή κειμένου: ertopen

"Λεφτά υπάρχουν", για επιχορηγήσεις παντός τύπου.

2014-12-27T14:25:00.000+02:00

Καλημέρα από τη Δυτική Φθιώτιδα.

Σήμερα λέω να ασχοληθώ με το Δήμο Λαμιέων. Όχι για κάτι προσωπικό, αφού οι συγκεκριμένες πρακτικές είναι κατά κοινή ομολογία ίδιες και απαράλλαχτες σε όλους τους Δήμους. Απλά ως πειστήριο ότι η λογική της κρατικής υποστήριξης σε θεσμούς όπως οι σύλλογοι, ξεφεύγει από όρια και γίνεται πανδημία.
Κι αυτό γιατί κριτήρια αξιολόγησης για την ανάγκη επιχορήγησης των συλλόγων δεν υπάρχουν.
Δεν θα προβώ σε καμία κρίση. Ο καθένας, βλέποντας έχει τη δυνατότητα να κρίνει και καταλάβει αν τα συγκεκριμένα χρήματα ήταν απαραίτητο να δαπανηθούν και σε ποιες περιπτώσεις έπιασαν τόπο.
Απλά θα πω, με αφορμή μία κουβέντα που γίνονταν στο διπλανό τραπέζι την ώρα του απογευματινού καφέ, ότι κάλλιστα με την περικοπή, ή ακόμη και την αναστολή χρηματοδότησης κάποιων μη παραγωγικών συλλόγων θα μπορούσαν να εξευρεθούν χρήματα για άλλες δράσεις. Δράσεις κοινωνικής προσφοράς και ευαισθησίας, ώστε έτσι να ωφεληθούν όλοι οι πολίτες και όχι μία μερίδα αυτών. Ας δούμε λοιπόν το 2013 που κυμάνθηκαν οι επιχορηγήσεις συλλόγων στην περιοχή της Λαμίας:

Πηγή : Οραματιστής Δυτικής Φθιώτιδας

"Ποιος πάει για δουλειά την Κυριακή...;"

2014-12-26T13:42:00.003+02:00

Ποιος να πάει για εργασία με πολλή χαρά;

Η απάντηση στο ερώτημα που μας βασανίζει ίσως καθημερινά!

Δείτε παρακάτω..

Τον κούκο για αηδόνι πλήρωνε τα τελευταία χρόνια ο Δήμος Λαμιέων για την τήρηση των πρακτικών του Δημοτικού Συμβουλίου.

2014-12-24T21:31:00.001+02:00

Τον κούκο για αηδόνι πλήρωνε τα τελευταία χρόνια ο Δήμος Λαμιέων για την τήρηση των πρακτικών του Δημοτικού Συμβουλίου.
Συγκεκριμένα μέσα στην ψηφιακή επανάσταση που ζούμε ο Δήμος έδινε με απευθείας ανάθεση, πάντα στην ίδια εταιρεία, το έργο: ‘’Απομαγνητοφωνήσεις και εκτυπώσεις πρακτικών Δημοτικού Συμβουλίου Δήμου Λαμιέων’’ με συνολικό κόστος 24600 ευρώ (το υψηλότερο όριο για να δοθεί χωρίς διαγωνισμό ένα έργο) για 17 συνεδριάσεις Δημοτικών Συμβουλίων

Μέσα στην σύμβαση διαβάζουμε πως το μεγαλύτερο κόστος ήταν στην παραγωγή ογκωδών αντιγράφων-τόμων ενώ τα cd που δινόντουσαν στους Δημοτικούς Συμβούλους κόστιζαν 1,8 ευρώ το ένα (765 cd). Παράλληλα βέβαια υπάρχει και η μαγνητοσκοπημένη μετάδοση των συνεδριάσεων μέσα από το κανάλι YouTube του Δήμου που καθιστά την παραπάνω διαδικασία εντελώς περιττή και βέβαια τρομερά κοστοβόρα.

Πάντως φαίνεται πως τις ‘’παραλείψεις’’ και τα ‘’λάθη’’ της προηγούμενης Δημοτικής Αρχής έρχεται να διορθώσει η πρόσφατη απόφαση της Οικονομικής Επιτροπής με την οποία ο Δήμος Λαμιέων θα πληρώσει 4.881 ευρώ για απομαγνητοφώνηση οκτώ (8) συνεδριάσεων του Δημοτικού Συμβουλίου Λαμιέων, οκτώ (8) συνεδριάσεων της Οικονομικής Επιτροπής ,δύο (2) συνεδριάσεων της Επιτροπής Ποιότητας Ζωής του Δήμου καθώς και για την παραγωγή cd κόστους 0,50 το ένα (656 cd).

Υ.Γ.

Το ότι η εταιρεία, η οποία έπαιρνε συνεχώς το παραπάνω έργο τα τελευταία χρόνια, εκδίδει τοπικές εφημερίδες που στήριζαν με μεγάλη ζέση τον εργοδότη Δήμαρχο και υπήρξαν ο κύριος αρωγός της προεκλογικής καμπάνιας του συνδυασμού του θεωρούνται εντελώς συμπτωματικά.

Δείτε επίσης : Τελικά ο "Άγιος Βασίλης της Λαμίας" , έχει αδυναμίες..

Ευχαριστώ κ. Σταϊκούρα ...

2014-12-23T11:46:00.000+02:00

Με αφορμή τις ευχαριστίες του Συλλόγου εργαζομένων στο ΕΚΑΒ Λαμίας που έχουν κατακλύσει τον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο , στο πρόσωπο του αξιότιμου α. υπουργού κ. Σταϊκούρα , θα ήθελα και γω με τη σειρά μου να τον ευχαριστήσω , αν και καθυστερημένα ομολογώ.

Είναι αυτές οι μέρες των Χριστουγέννων , που σε κάνουν πιο ευαίσθητο, σε κάνουν να σκέφτεσαι περισσότερο τους ανθρώπους γύρω σου που έχουν ανάγκη αλλά νιώθεις και την ανάγκη να ευχαριστήσεις και να πεις δυο καλά λόγια για αυτούς που ανιδιοτελώς έχουν ταχθεί στο ιερό καθήκον να σώσουν αυτό τον τόπο.

Ευχαριστώ λοιπόν τον κ. Σταϊκούρα για τις 170,000 ευρώ που έδωσε για το κολυμβητήριο του ΤΕΙ Λαμίας, άσχετα αν δεν έφτασαν ποτέ , αλλά πάλι σε καλό βγήκε γιατί θα πάνε στο στέγαστρο του ΔΑΚ άρα 'έπιασαν" δυο φορές τόπο.

Ευχαριστώ τον κ. Σταϊκούρα για τις 40,000 ευρώ που έδωσε για να γίνει το σκέπαστρο του Πέτρινου σχολείου, άσχετα αν δε γίνει ποτέ βέβαια, την κίνηση την έκανε ο άνθρωπος, τα έβγαλε από το παντελόνι.

Ευχαριστώ τον κ. Σταϊκούρα για τις 40,000 ευρώ που έδωσε για την αγορά λεωφορείου του ειδικού σχολείου , άσχετα αν δεν αγοράστηκε ποτέ, η καλή πρόθεση μετράει.

Ευχαριστώ τον κ. Σταϊκούρα που επιτρέπει στον Άγιο Βασίλη να πετάει μέρες Χριστουγέννων και να μοιράζει δώρα σε όλο τον κόσμο. Χρειάζεται μεγαλείο ψυχής, τεράστια αποθέματα ανωτερότητας και αν μη τι άλλο , δείχνει ότι δεν φοβάται τη σύγκριση με το δικό του έργο.

Θα μπορούσα να αναφέρω πολλές παρεμβάσεις τόσο τοπικά όσο και παγκόσμια αλλά επειδή ξέρω τον χαρακτήρα του και το πόσο μετριοπαθής είναι , αποφεύγω να συνεχίσω για να μην τον φέρω σε δύσκολη θέση.

Ξέρω ότι ένα απλό "Ευχαριστώ" , είναι αρκετό για αυτόν.

Με εκτίμηση

Σύλλογος Απανταχού Ευεργηθέντων εκ του κ. Σταϊκούρα

"Ένας δήμαρχος , ένας μάγος και μερικοί αγνοί φίλαθλοι"

2014-12-20T15:50:00.003+02:00

Κόκκινη κλωστή δεμένη
στην ανέμη τυλιγμένη
δωσ' του κλώτσο να γυρίσει
παραμύθι ν' αρχινίσει...

Ήταν λέει μια φορά κι ένα καιρό μία μικρή πόλη. Στην πόλη αυτή οι κάτοικοι ζούσαν αρμονικά κάνοντας τις δουλειές τους. Αγρότες, κτηνοτρόφοι, έμποροι, εργάτες, υπάλληλοι, επιχειρηματίες, εργάζονταν με σκοπό να μεγαλώνουν τις οικογένειες τους. Πάντα κατά το μεσημεράκι, έκαναν διάλειμμα για τσιπουράκι, γελούσαν δυνατά με χοντρά αστεία και όλοι ήταν αγαπημένοι.
Τα Σαββατοκύριακα, άναβαν μεγάλες φωτιές και έψηναν προβατίνα, μεθώντας από γλυκόπιοτα κρασιά... Όλα πραγματικά, όμορφα και ρουμελιώτικα. Μόνο ένα πρόβλημα υπήρχε... Σαν κλασσικοί ρουμελιώτες, με τον αθλητισμό ήταν τσακωμένοι. Μόνο ποδόσφαιρο τους άρεσε να χαζεύουν, αλλά η πόλη τους ομάδα δεν είχε, ήταν μικρή και άγνωστη...
Κάποια στιγμή εμφανίστηκε από άλλη περιοχή ένας πονηρός μάγος...Είδε ότι εδώ "ψόφαγαν" για θέαμα και είπε: "ρε δεν ρίχνω μερικές ψωροδεκάρες να κάνουμε μπίζνες". Κι αυτό γιατί ο μάγος, ήταν επιχειρηματίας, με μπουλντόζες και μηχανήματα και είχε μάθει να φτιάχνει πράγματα που πλήρωνε με χρήματα (πολλές φορές υπερκοστολογημένα) ο απλός λαός.

Έτσι και έγινε... Και η μικρή άσημη ομαδούλα μέσα σε δύο χρόνια έγινε "Μπαρτσελόνα" (για τα δεδομένα). Και όλοι χαίρονταν (όσους χώραγε το μικρό γήπεδο στης πόλης) και πανηγύριζαν και φοβέριζαν τις διπλανές πόλεις ότι θα είμαστε η επόμενη επαρχιακή ομάδα που θα σηκώσει πρωτάθλημα.
Μόλις ο μάγος είδε ότι είχε κλέψει τις καρδιές του κόσμου, έβαλε σε εφαρμογή τα σχέδια. Στην πόλη υπήρχε ένας σκουπιδότοπος, ο οποίος όμως, γέμιζε γρήγορα. Ο νέος άρχοντας της πόλης, είδε ότι το πρόβλημα είναι μεγάλο και είπε στο συμβούλιό του, ότι δίνει 9.000.000 φλουριά σε όποιον μπορούσε να λύσει το πρόβλημα (2 νέα "κύτταρα" ήταν αρκετά). Μόλις άκουσαν τους τελάληδες να το διαλαλούν, πολύ μάστορες μαζεύτηκαν και υπέβαλαν τα σχέδιά τους. Ακόμη και ο μάγος. Μόνο που η πρόταση του μάγου (όπως και κάθε ενδιαφερόμενου) έπρεπε να είχε κάποια ελάχιστα χαρτιά, και αυτή δεν είχε. Και έτσι ο άρχοντας δεν του έδωσε τη δουλειά. Τότε άρχισε ο μάγος να φοβερίζει και να φωνάζει και έβαλε τους απλούς κατοίκους να φωνάζουν για την ομάδα. Είπε ότι ο άρχοντας δεν θέλει την ομάδα και την πολεμάει. Δεν φτιάχνει το γήπεδο και θέλει τον μάγο αποκλειστικά υπεύθυνο για την ομάδα. Απείλησε ότι θα πάρει την ομάδα και θα την πάει σε άλλη πόλη αφήνοντας τη δική τους χωρίς θέαμα και περηφάνια...
Μπροστά στην απειλή και στις διαδηλώσεις ο άρχοντας λύγισε. Έδωσε το γήπεδο να παίζει μόνο ο μάγος, υποσχέθηκε ότι θα πληρώσει χρήματα πολλά για να το φτιάξει ώστε η ομάδα να είναι περήφανη γι' αυτό και να μην ντρέπονται οι παίκτες. Και σιγά σιγά, άρχισε να γίνεται το χατήρι του μάγου, που σε μία σκοτεινή γωνιά γέλαγε χαιρέκακα και ονειρευόταν την ώρα και τη στιγμή που μετά από τα ψίχουλα θα του δίναν και τα φλουριά...

(Το παραμύθι θα συνεχιστεί γιατί δεν σταματά η ανθρώπινη απληστία αλλά και ο φόβος των ανθρώπων μπροστά στον θρασύ και άπληστο άνθρωπο... Κάπου θα έπρεπε να μπει και ένας δράκος, μια βασιλοπούλα, ένας πρίγκηπας και ένας γελωτοποιός, αλλά περιμένω τη συνέχεια... Τα πρόσωπα υπάρχουν, στην μικρή πόλη. Άξιο απορίας είναι πως θα δέσουν στην ιστορία...)
(Όλα τα παραπάνω ανήκουν στην σφαίρα της φαντασίας του γράφοντος. Αν κάποιος θεωρεί ότι προσομοιάζουν με πρόσωπα ή καταστάσεις να το αποδώσει στην έμπνευση της στιγμής, την έλλειψη καφέ, την χιουμοριστική διάθεση, την βαρεμάρα που δέρνει τον καλλιτέχνη)

Πηγή : Ο "τοίχος" ενός φίλου , που έχει τη δική του ιστορία

Ο Χαϊκάλης, οι «παντελονάτοι» , ο Λάκης και οι σκελετοί στην ντουλάπα.

2014-12-19T22:54:00.003+02:00

Του Ανδρέα Ρουμελιώτη

Μόνο κάτι ολίγιστοι – αφελείς – επέσανε από τα «σύ(γ)ννεφα με παντελόνια» - που θα ‘λεγε ο Βλαδίμηρος ο Μαγιακόφσκι(ς). Άπαντες οι πολιτικολογούντες των απανταχού καφενέδων, το υποψιασμένο – μέχρι συνωμοσιολογίας – πόπολο δηλαδή, την έχει πλέον σακουλευτεί: οι παντελονάτοι (όχι όσοι φοράνε παντελόνια, αλλά εκείνοι που τα 'χουν παντελονιάσει) κάνουνε κουμάντο και είναι του – καταρρέοντος – έθνους η ανωτάτη αρχή.
Η αφεντομουτσουνάρα μου, η οποία συχνάκις συναγελάζεται με τους στραβωμούτσουνους παντογνώστες των ελληνικών καφενείων, τους έχει ακούσει με τα αυτάκια της να καταργιούνται την γαμημένη μοίρα τους οι χολερικοί, που δεν τους (απ)αξίωσε να ‘ναι βολευτές τώρα που κληρώνει, για να πιάσουνε την καλή.

Η διαμάχη στα αριστεροδεξιά καφενεία αυτή την εποχή, έχει να κάνει με το πόσο πάει το μαλλί. Δυο τρία μυριόπουλα είναι λίγα – πολύ λίγα, μόνο μια δεκαρικούμπα cash–άτη και κολλαριστή γίνεται από την τζογαδόρικη ομήγυρη αποδεκτή.

Φλερτάρισε – δεν φλερτάρισε ο χαρισματικός Παύλος Χαϊκάλης με την αρπαχτή η (συν)ουσία είναι ότι εκείνος έσπασε το σπυρί. Πρόεδρος δεν θα βγει, καλό βόλι τώρα και σοφή εκλογή!

Σκέφτομαι τον φίλο μου τον Γρηγόρη, τον Ψαριανό, που τα ΣΥΡΙΖέικα blogάκια, όπως είπε στην Βουλή, τον κατηγόρησαν πως πήρε μια Ferrari προκαταβολή. Μπορεί να είναι ανεύθυνα - υπεύθυνος και αθώος – αφελής, αυτό όμως τον κάνει σαν πρόσωπο ακόμα πιο τραγικό, γιατί θυμίζει εκείνο το ανέκδοτο, που λέγαμε, με την τελευταία Πόντια γριά πουτάνα, η οποία αυτοκτόνησε όταν έμαθε ότι οι άλλες πληρώνονταν.

Αυταπάτες δεν έχουμε, όσο κι αν πλανάται forever η κατηγορία, ποτέ δεν θα αποδειχθεί πως η επιχειρούμενη εξαγορά βουλευτών, έγινε με εντολή πρωθυπουργική. Το αντίθετο θα συμβεί. Η απερχόμενη κυβέρνηση απ’ τον ίδιο της τον εξώστη θα χλευαστεί, γιατί στάθηκε ανίκανη να εξαγοράσει τον κάθε τελειωμένο – ανεξαρτητοποιημένο βουλευτή που δεν έχει καμία ελπίδα να επανεκλεγεί.

Ο καθένας από τουτουσδώ έχει μια αχίλλειο πτέρνα και στην ντουλάπα του υπάρχουν σκελετοί, δεν χρειαζόταν money να σκορπιστεί, εύκολα θα μπορούσε να εκβιαστεί∙ διατείνονται με ύφος αρχιμαφιόζου του καφενέ οι σοφοί, αυτή "η τσογλανοπαρέα που κάνει κριτική."

Και ο γλυκός μου ο Λάκης; Πάντα στην κόψη του ξυραφιού ακροβατεί. Σαν τον πατριό του, τον Αριστοφάνη, που λεηλατούσε με το φαρμακερό του χιούμορ και την ελευθεροστομία τους παντελονάτους συντσιμπουσιαζόμενούς του, αποφεύγοντας τον εξοστρακισμό χάριν της – μη κληρονομούμενης σε μας - δημοκρατίας.

Η φαντασιακή θέσμιση - που θα λεγε και ο Κορνήλιος Καστοριάδης – του ιδεατού ελληνοπρεπούς καφενείου που επικαλούμαι, είναι τόσο νοσηρή και διεφθαρμένη περισσότερο από τους διαφθορείς της, που πάντα θα υποψιάζεται και ποτέ δεν θα αθωώνει τον Λάκη, όσο κι αν τον χειροκροτεί γιατί αποτελεί το πρώτο του βιολί και (τους) δίνει τώρα τη χαριστική βολή.

Σκατά τα κάναμε πάλι, που θα λεγε και ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης. Ούτε μια απλή διεκπεραίωση που μας ανέθεσαν δεν μπορούμε να φέρουμε εις πέρας.

Τούρκος θα γίνει η Μέρκελ. Παντζάρια τα μάγουλά της απ’ τον θυμό. Αυτή η μαντάμ με τα υποβρύχια που γέρνουνε και τα τρένα που δεν χωράνε στις ράγες δεν έχει πλέον ούτε έναν συνεργάτη της προκοπής εδωχάμου. Τόσους χρύσωσε και εκβίασε και όλοι της βγήκαν άχρηστοι.

«Πόσο έχει ανέβει το κασέ αυτού του Τσίπρα», ευλόγως θα αναρωτηθεί πριν συμπληρώσει την ακάλυπτη επιταγή. «Για ψάξε στην ντουλάπα του μήπως υπάρχουν τίποτα σκελετοί».

Συμπαθάτε με, αλλά δεν είναι καθόλου καλή εξέλιξη αύτή, που βγήκαν απ τους υπονόμους οι ποντικοί.

Πηγή

Μωρ΄ δε γαμιέστε !

2014-12-17T22:43:00.003+02:00

Του Καρτέσιου.
Αν πάμε σε εκλογές θα βγει ο ΣΥΡΙΖΑ πρώτο κόμμα. Αυτό πλέον το πιστεύουν όλοι – πλην ίσως του Καμπουράκη που πιστεύει ότι η «ψαλίδα» κλείνει. Το πιστεύει και ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος και ο Γεωργιάδης. Το «πιστεύουν» είναι υποκειμενικό. Σωστότερο είναι το «ξέρουν».
Γι’ αυτό και από τώρα ο βομβαρδισμός των χαφιέδων έχει σχέση με την καταστροφή που θα έρθει αν γίνουν εκλογές. Εξ αρχής. Ούτε καν θα περιμένουν οι αγορές να γίνουν οι εκλογές, να βγουν τα αποτελέσματα και να υπάρξει κυβέρνηση, απ’ ό,τι λέει η Βούλτεψη.
Λένε, λοιπόν, οι χαφιέδες ότι η μόνη περίπτωση να υπάρξει πολιτική σταθερότητα στη χώρα είναι να εκλεγεί πρόεδρος Δημοκρατίας ο Δήμας και να μην πάμε σε εκλογές. Βρίσκονται οι 180, εκλέγεται ο Δήμας…. και; Τι γίνεται μετά; Παραμένουμε στην πολιτική σταθερότητα που υπάρχει σήμερα;

Μα δεν υπάρχει πολιτική σταθερότητα σήμερα. Η συγκυβέρνηση δεν ξέρει που πατά και που πηγαίνει, το ΠΑΣΟΚ υπάρχει μόνο στα χαρτιά και στην παράνοια του Βενιζέλου, η ΔΗΜΑΡ διαλύθηκε, οι ΑΝ.ΕΛ. μετριούνται κάθε μέρα να δουν πόσοι απέμειναν και το μισό ναζιστολόι είναι στη φυλακή. Έχει κάποια σχέση η σύνθεση της σημερινής Βουλής με εκείνη που σχηματίστηκε την επομένη των εκλογών;

Ακόμη και η επί 353 μέρες ακυβέρνητη Καμπότζη είχε περισσότερη πολιτική σταθερότητα από αυτή που υπάρχει σήμερα στην Ελλάδα. Η προεκλογική περίοδος ξεκίνησε την ημέρα που αποδείχτηκε το πρώτο ψέμα του Σαμαρά. Αν δεν γίνουν εκλογές στις αρχές του 2015, τότε θα γίνουν κανονικά τον Ιούνιο του 2016. Δηλαδή θα έχουμε μπροστά μας ακόμη 18 μήνες προεκλογικής περιόδου.

Και θα την έχουμε, διότι ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΒΙΩΣΙΜΟ! Κι αυτό είναι κάτι που το ξέρουν όλοι. Και ο Σαμαράς δε μπορεί να το διαπραγματευτεί. Το απέδειξε. Το ομολόγησε. Του το φώναξε στα μούτρα ο Σόιμπλε και ο Σαμαράς λέρωσε το βρακάκι του. Όσο ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΒΙΩΣΙΜΟ το ΔΝΤ δεν θα φύγει, τα νέα μέτρα δεν θα σταματήσουν να επιβάλλονται και η πραγματική οικονομία θα καταρρέει.

Σε ένα τέτοιο κοινωνικό τοπίο, πού βρίσκεται άραγε η πολιτική σταθερότητα; Πολιτικός βάλτος, ναι. Σταθερότητα, όχι. Η σύνθεση των κοινοβουλευτικών ομάδων θα αλλάζει διαρκώς. Όσο θα πλησιάζει ο Ιούνιος του 2016 και οι βουλευτές της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ θα έχουν να χάσουν πλέον λίγα μηνιάτικα θ’ αρχίσουν να μην ψηφίζουν, μήπως και ξεχαστούν και σώσουν το τομάρι τους. Θα βγουν οι εφεδρείες. Δε θα βγαίνουν τα κουκιά. Είναι αυτό πολιτική σταθερότητα;

Όσους Τούρκους και να βγάλεις στο Αιγαίο για να σου φτιάξουν περιβάλλον εθνικών κρίσεων, όσοι Μοσκοβισί και να σε στηρίξουν, όσες φορές και να έρθει η Μέρκελ να δώσει συχαρίκια για την πρόοδο, απλώς δε θα αρκούν. Τα πάντα θα σταματήσουν και οι πάντες θα περιμένουν τον Ιούνιο του 2016.

Βέβαια, για όλη αυτή την κατάσταση έχει ευθύνες και ο ΣΥΡΙΖΑ. Με αποκορύφωμα το «Στις 25 ψηφίζουμε, στις 26 φεύγουνε», ο ΣΥΡΙΖΑ μέχρι σήμερα πρέπει να έχει ρίξει την κυβέρνηση πάνω από 10 φορές. Στο μυαλό του, βέβαια. Δεν έχω αντιληφθεί την προσέγγιση του επικοινωνιακού του επιτελείου στο θέμα αυτό. Δηλαδή τι νομίζουν ότι κερδίζουν όταν απευθύνονται στους ψηφοφόρους σαν να είναι τίποτε βλαμμένα και γκρινιάρικα παιδάκια;

Δύο τινά συμβαίνουν. Είτε ο ΣΥΡΙΖΑ πράγματι το πιστεύει ότι θα πέσει η κυβέρνηση Σαμαρά κάθε φορά που το λέει, οπότε είναι άμεση η ανάγκη για restart αντίληψης της πραγματικότητας, είτε πιστεύουν ότι έτσι κρατάνε ψηλά το ηθικό των ψηφοφόρων οπότε το restart δεν αρκεί, χρειάζεται χειρουργείο.

Και το ίδιο κάνει και τώρα. Όχι απλώς διαβεβαιώνει ότι δε θα βρεθούν οι 180 βουλευτές και ότι θα πάμε σε εκλογές, αλλά τις έχει ήδη κάνει, τις κέρδισε, πήρε αυτοδυναμία και παρ’ όλα αυτά συνεργάστηκε και με άλλους πολιτικούς χώρους αν και δεν τους είχε ανάγκη. Μιλάμε για ΤΟΝ ΟΡΙΣΜΟ της πετυχημένης φαντασίωσης. Το ότι έχει αποδειχτεί αναξιόπιστος σε κάθε του πρόβλεψη σχετικά με την πτώση της κυβέρνησης είναι κάτι που δείχνει να μην τον αφορά.

Βέβαια έχει έτοιμο το άλλοθι στην περίπτωση που βρεθούν οι 180 βουλευτές. «Εξαγοράστηκαν», θα πει. Ρε συντρόφια, εσείς το είχατε καταγγείλει, δεν το περιμένατε; Από πού κι ως πού θα αποτελέσει άλλοθι για την αναξιοπιστία σου κάτι που δήλωνες εκ των… πολύ προτέρων ότι το γνώριζες; Αν εξαγοράζονται βουλευτές, οπότε δεν πάμε σε εκλογές, για ποιο λόγο δηλώνεις ότι έχεις στόχο την αυτοδυναμία σε εκλογές που ξέρεις ότι δε θα γίνουν;

Δε γίνεται ρε σύντροφοι τα εμά εμά, και τα εσά πάλι εμά. Δε γίνεται να καταγγέλλεις εξαγορά βουλευτών κι όμως να συμμετέχεις στη διαδικασία εκλογής προέδρου της Δημοκρατίας μπας και τελικά δεν έχουν εξαγοραστεί αρκετοί οπότε το πάμε σε νίκη. Αν το καταγγείλεις τότε θα πρέπει να φύγεις από τη Βουλή, να βγεις και να πεις «αυτοί δεν παίζονται με τίποτα, είναι σπείρα» και να καλέσεις επίσημα τον κόσμο να βγει στο δρόμο. Αν βγούμε βγήκαμε, αν δε βγούμε ας το βουλώσουμε να μας κόψουν τα κεφάλια. Αλλά θα έχουμε αποδείξει τι θέλουμε τελικά. Από τη στιγμή όμως που δεν το κάνεις και συμμετέχεις στη διαδικασία, τότε το βουλώνεις και αποδέχεσαι το αποτέλεσμα που έχεις νομιμοποιήσει με την παρουσία σου.

Ρε δεν αντέχουμε άλλα λόγια και τακτικισμούς της πλάκας. Κουραστήκαμε πλέον να εκβιαζόμαστε, αλλά και να κοροϊδευόμαστε. Από τους χαφιέδες καμιά απαίτηση δεν έχω. Αυτοί ήταν πάντα. Από την Αριστερά μία απαίτηση για σοβαρότητα και ειλικρίνεια την είχα. Όμως με το ανέκδοτο «η συντρόφισσα Τζάκρη» δε μπορώ να γελάσω. Κι αν ακούσω κανένα «Ο Φώτης ήταν πάντα αριστερός» θα ξεράσω. Οπότε πάρτε προκαταβολικά ένα μωρ’ δε γαμιέστε όλοι μαζί κι αν τύχει να σοβαρευτείτε κάποια στιγμή, θα το πάρω πίσω.

kartesios

Η απαγορευμένη ομιλία ενός δισεκατομμυριούχου

2014-12-16T22:28:00.001+02:00

Αποκάλυψε το μεγαλύτερο ψέμα του καπιταλισμού και αυτό ενόχλησε πολλούς "συναδέλφους καπιταλιστές"...
O Nick Hanauer είναι ένα γνήσιο τέκνο του καπιταλισμού. Η επιτυχημένη επιχείρησή του με έδρα το Σιάτλ αξίζει σήμερα 1 δις δολάρια, όμως αυτό δεν τον εμποδίζει να συγκρούεται με τους υπόλοιπους "συναδέλφους της πλουτοκρατίας", υπενθυμίζοντάς τους ότι, αν δεν αυξηθεί άμεσα ο κατώτατος μισθός, οι ΗΠΑ θα βρεθούν σύντομα αντιμέτωπες με μία μεγάλη κοινωνική επανάσταση.

Ο Hanauer σε μία ομιλία του στο TED μίλησε ανοιχτά για το μεγαλύτερο ψέμα του καπιταλισμού: "Οι πλούσιοι δεν δημιουργούν θέσεις εργασίας, οι καταναλωτές το κάνουν", είπε μεταξύ άλλων. Δεν ήταν λίγοι οι "συνάδελφοί" του που δυσαρεστήθηκαν με όσα ανέφερε στην ομιλία του. Μάλιστα, το TED αποφάσισε να την "κόψει" με την δικαιολογία ότι το περιεχόμενό της ήταν πολύ αμφιλεγόμενο και τα επιχειρήματα του Hanauer δεν ήταν πειστικά.

Το μοναδικό "έγκλημα" του Hanauer ήταν ότι εξήγησε πως λειτουργούν οι αγορές, τονίζοντας το αυτονόητο: οι πολυεθνικές δεν θέλουν να προσλαμβάνουν εργαζόμενους. Μόνο η καταναλωτική ζήτηση μπορεί να ασκήσει πίεση στις εταιρείες, ώστε να δημιουργήσουν νέες θέσεις εργασίας και χάρη σε αυτή τη ζήτηση έχουμε όλοι χρήματα στις τσέπες μας.

Βιβή Συργκάνη, enallaktikos.gr
με πληροφορίες από Business Insider

Ζοζέ Σαραμάγκου: Για την κρίση

2014-12-15T22:54:00.003+02:00

«ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΞΟΔΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ στα χέρια των ειδημόνων; Δεν είναι αυτοί οι ίδιοι, οι τραπεζίτες, οι πολιτικοί ανώτατου επιπέδου παγκοσμίως, οι διευθυντές των μεγάλων πολυεθνικών, οι κερδοσκόποι, με τη συνενοχή των μέσων μαζικής ενημέρωσης, οι οποίοι, με την υπεροχή αυτού που θεωρεί τον εαυτό του κάτοχο της απόλυτης σοφίας, μας πρόσταζαν να σωπάσουμε, όταν τα τελευταία τριάντα χρόνια δειλά διαμαρτυρόμασταν, λέγοντας πως δεν ξέρουμε τίποτα, και γι’ αυτό μας γελοιοποιούσαν;».
«ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ, ΠΟΥ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΟΥΜΕ, αδύναμοι, τη συνθλιπτική προέλαση των μεγάλων οικονομικών και χρηματοπιστωτικών ηγεμόνων, ξετρελαμένων για να κατακτήσουν όλο και περισσότερο χρήμα, όλο και περισσότερη εξουσία, με όλα τα μέσα, νόμιμα ή παράνομα, που έχουν στο χέρι τους, καθαρά ή βρόμικα, ομαλά ή εγκληματικά;».

«ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΞΟΔΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ στα χέρια των ειδημόνων; Δεν είναι αυτοί οι ίδιοι, οι τραπεζίτες, οι πολιτικοί ανώτατου επιπέδου παγκοσμίως, οι διευθυντές των μεγάλων πολυεθνικών, οι κερδοσκόποι, με τη συνενοχή των μέσων μαζικής ενημέρωσης, οι οποίοι, με την υπεροχή αυτού που θεωρεί τον εαυτό του κάτοχο της απόλυτης σοφίας, μας πρόσταζαν να σωπάσουμε, όταν τα τελευταία τριάντα χρόνια δειλά διαμαρτυρόμασταν, λέγοντας πως δεν ξέρουμε τίποτα, και γι’ αυτό μας γελοιοποιούσαν;».

«ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΛΥΣΕΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΩΝ ΑΝΕΡΓΩΝ, εκατομμυρίων θυμάτων της επονομαζόμενης κρίσης, που εξαιτίας της φιλαργυρίας, της κακοήθειας ή της ηλιθιότητας των δυνατών, θα συνεχίσουν να είναι άνεργοι, κακοζώντας προσωρινά με άθλια κρατικά επιδόματα, ενώ τα μεγάλα στελέχη και οι διευθυντές επιχειρήσεων που οδηγήθηκαν σε πτώχευση απολαμβάνουν ποσά εκατομμυρίων καλυμμένοι από θωρακισμένα συμβόλαια;».

«ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΑΠΟΨΗ ένα έγκλημα εναντίον της ανθρωπότητας και υπ’ αυτή την προοπτική πρέπει να αναλυθεί στα δημόσια φόρα και στις συνειδήσεις. Δεν είναι υπερβολή. Εγκλήματα εναντίον της ανθρωπότητας δεν είναι μόνο οι γενοκτονίες, οι εθνοκτονίες, τα στρατόπεδα θανάτου, τα βασανιστήρια, οι επιλεκτικές δολοφονίες, οι λιμοί που προκαλούνται εσκεμμένα, οι μαζικές επιμολύνσεις, οι εξευτελισμοί ως μέθοδος καταστολής της ταυτότητας των θυμάτων. Έγκλημα εναντίον της ανθρωπότητας είναι επίσης αυτό που οι χρηματοπιστωτικές και οικονομικές εξουσίες, με την ενεργή ή σιωπηλή συνενοχή των κυβερνήσεων, εν ψυχρώ διέπραξαν εναντίον εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλο τον κόσμο, που απειλούνται να χάσουν ό,τι τους έχει απομείνει, το σπίτι και τις οικονομίες τους, αφού έχουν χάσει τη μοναδική και πολύ συχνά ισχνή πηγή εισοδήματος, δηλαδή τη δουλειά τους».

«ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΥΠΕΡΟΨΙΑ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ, επικαλούμαστε το δικαίωμά μας στην κριτική και στη διαμαρτυρία. Εκείνοι δεν τα ξέρουν όλα. Έπεσαν έξω. Μας εξαπάτησαν. Δεν δεχόμαστε να είμαστε τα θύματά τους».

«ΚΙ ΑΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΑΝΑΡΩΤΗΘΗΚΑ ΠΟΥ ΠΑΕΙ η αριστερά, αλλά σήμερα έχω την απάντηση: κάπου εδώ τριγύρω, ταπεινωμένη, να μετρά τις μίζερες ψήφους που περισυνέλεξε και αναζητώντας εξήγηση γιατί είναι τόσο λίγες. Αυτή που υπήρξε στο παρελθόν μεγάλη ελπίδα της ανθρωπότητας, ικανή να κινητοποιεί τη βούληση με μια απλή έκκληση σε ό,τι καλύτερο χαρακτηρίζει το ανθρώπινο είδος (…) ξέπεσε σε μια απλή προσομοίωση, όπου έννοιες άλλων εποχών χρησιμοποιούνται για να δικαιολογήσουν πράξεις που οι ίδιες αυτές οι έννοιες είχαν πολεμήσει. Ολισθαίνοντας προοδευτικά προς το κέντρο, κίνηση που ανακηρύχθηκε από αυτούς που την προωθούν ως επίδειξη τακτικής ιδιοφυΐας και ασύγκριτης επικαιρότητας, η αριστερά μοιάζει να μην έχει αντιληφθεί πως πλησίαζε τη δεξιά. Αν παρ’ όλα αυτά, είναι ακόμα σε θέση να διδαχτεί, δέχτηκε μόλις ένα μάθημα βλέποντας τη δεξιά να περνά μπροστά σε όλη την Ευρώπη, και πρέπει ν’ αναρωτηθεί για τις βαθύτερες αιτίες της αδιάφορης απομάκρυνσής της από τις φυσικές πηγές της επιρροής της, στους φτωχούς, όσους είναι σε ανάγκη, αλλά και τους ονειροπόλους, σε ό,τι έχει απομείνει από τις προτάσεις της. Δεν είναι δυνατό να ψηφίσει κανείς αριστερά όταν η αριστερά δεν υπάρχει».

«ΠΑΛΙΑ Η ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ ΔΙΑΜΟΡΦΩΝΟΤΑΝ ΣΕ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ επιφάνεια που ονομαζόταν καθεδρικός ναός. Τώρα διαμορφώνεται σε μια άλλη μεγάλη επιφάνεια που ονομάζεται εμπορικό κέντρο. Το εμπορικό κέντρο δεν είναι απλώς η νέα εκκλησία, ο νέος καθεδρικός, είναι επίσης το νέο πανεπιστήμιο. Το εμπορικό κέντρο καταλαμβάνει σημαντικό χώρο στη διαμόρφωση της ανθρώπινης νοοτροπίας. Πάει η πλατεία, ο κήπος ή ο δρόμος ως δημόσιος χώρος και χώρος ανταλλαγής. Το εμπορικό κέντρο είναι ο μοναδικός ασφαλής χώρος και αυτός που δημιουργεί τη νέα νοοτροπία. Μια νέα νοοτροπία που τρέμει να μην εξοριστεί από τον παράδεισο της κατανάλωσης και κατ’ επέκταση από τον καθεδρικό των ψώνιων. Και τώρα τι έχουμε; Την κρίση. Μήπως θα επιστρέψουμε στην πλατεία ή στο πανεπιστήμιο; Στη φιλοσοφία;»

Αποσπάσματα από το βιβλίο Τελευταίο Τετράδιο, εκδ. Καστανιώτης, μετάφραση Αθηνά Ψυλλιά.

Ο Ζοζέ ντε Σόζα Σαραμάγκου (16 Νοεμβρίου 1922-18 Ιουνίου 2010) ήταν Πορτογάλος συγγραφέας, ποιητής, σεναριογράφος και δημοσιογράφος, τιμημένος με Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1998. Τα έργα του, μερικά από τα οποία θεωρούνται αλληγορικά, δίνουν μεγάλη έμφαση στον ανθρώπινο παράγοντα. Οι χαρακτήρες του αγωνίζονται για την ανάγκη να συνδεθούν μεταξύ τους, να σφυρηλατήσουν σχέσεις και δεσμούς κοινότητας, καθώς και για την ανάγκη τους για ιδιαιτερότητα, ατομικότητα, νόημα και αξιοπρέπεια έξω από πολιτικές και οικονομικές δομές.

Χειρότεροι από Γκάνα και Ουγκάντα

2014-12-10T23:22:00.000+02:00

Η διαφθορά είναι το εθνικό μας σπορ και το αποδεικνύουμε σε κάθε ευκαιρία. Με βάση τα νέα στοιχεία που είδαν το φως της δημοσιότητας, η Ελλάδα είναι στην τελευταία θέση των χωρών της ΕΕ, όσον αφορά τη διαφθορά στον δημόσιο τομέα, την ώρα που οι γύρω χώρες (π.χ. Σκόπια) είναι σε καλύτερη μοίρα.

Δείτε τον παρακάτω χάρτη και κάντε τις συγκρίσεις.

Αν και σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια η Ελλάδα έχει σημειώσει πρόοδο και έχει ανέβει στην κατάταξη, τα πράγματα παραμένουν σκούρα.

Χώρες όπως το Μπουτάν, η Μποτσουάνα, η Γεωργία, τα νησιά Σαμόα, η Ρουάντα, το Λεσότο, η Ιορδανία και το Ομάν βρίσκονται σε καλύτερη μοίρα από την Ελλάδα.

Παρηγοριά; Το ότι βρισκόμαστε στην ίδια μοίρα με την Ιταλία. Una faccia una razza

Σε ποιον ανήκει το ίντερνετ; (Του Τζούλιαν Ασάνζ)

2014-12-10T23:13:00.002+02:00

Ο Τζ. Ασάνζ θυμάται τον Όργουελ και γράφει για τη ζωή σε μια κοινωνία επιτήρησης
Σημείο καμπής: Tο ανώτατο δικαστήριο της Ε.Ε. επιβάλει στην Google να χορηγήσει το «δικαίωμα στη λήθη».
Αποτελεί πλέον δημοσιογραφικό κλισέ να παρατηρεί κάποιος ότι το “1984” του Τζορτζ Όργουελ ήταν «προφητικό». Το μυθιστόρημα ήταν τόσο προφητικό που οι προφητείες του έχουν γίνει κοινοτοπίες της σύγχρονης εποχής. Διαβάζοντας το τώρα είναι μια επίπονη εμπειρία. Ενάντια στα θαύματα της κρατικής παρακολούθησης του σήμερα, οι εγκαταστάσεις του Big Brother - οι άγρυπνες οθόνες και τα κρυμμένα μικρόφωνα- φαντάζουν γραφικές, σχεδόν καθησυχαστικές.

Όλα όσα οραματίστηκε στον κόσμο του ο Όργουελ έχουν γίνει τόσο προφανή που κάποιος σκοντάφτει συνεχώς στις αφηγηματικές ελλείψεις του μυθιστορήματος.
Το μυθιστόρημα του Τζορτζ Όργουελ ήταν τόσο προφητικό που οι προφητείες του έχουν γίνει κοινοτοπίες της σύγχρονης εποχής.

Περισσότερο με εντυπωσιάζει ένας άλλος χρησμός του: το δοκίμιο του 1945 «Εσύ και η ατομική βόμβα», στο οποίο ο Όργουελ ούτε λίγο ούτε πολύ προβλέπει το γεωπολιτικό σχήμα του κόσμου για τον επόμενο μισό αιώνα. «Εποχές στις οποίες το κυρίαρχο όπλο θα είναι ακριβό ή δύσκολο να κατασκευαστεί», εξηγεί, «θα τείνουν να είναι περίοδοι δεσποτισμού, ενώ όταν το κυρίαρχο όπλο θα είναι φθηνό και απλό, οι κοινοί άνθρωποι θα έχουν μια ευκαιρία... Ένα σύνθετο όπλο κάνει τον ισχυρό ισχυρότερο, ενώ ένα απλό όπλο - εφ' όσον δεν υπάρχει απάντηση σ' αυτό - δυναμώνει τους αδύναμους».
Περιγράφοντας την ατομική βόμβα (που είχε μόλις δύο μήνες πριν χρησιμοποιηθεί για να ισοπεδώσει τη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι) ως ένα «εγγενώς τυραννικό όπλο», προβλέπει ότι θα συγκεντρώσει την εξουσία στα χέρια «δύο ή τριών τερατωδών υπερ-κρατών» που έχουν τις προηγμένες βιομηχανικές και ερευνητικές βάσεις που απαιτούνται για την παραγωγή της. Ας υποθέσουμε, ρωτάει, «ότι τα σωζόμενα μεγάλα έθνη κάνουν μια σιωπηρή συμφωνία να μην χρησιμοποιήσουν την ατομική βόμβα εναντίον του άλλου. Ας υποθέσουμε ότι την χρησιμοποιούν, ή χρησιμοποιούν την απειλή της, μόνον σε ανθρώπους που δεν είναι σε θέση να προβούν σε αντίποινα».

Το πιθανό αποτέλεσμα, καταλήγει, θα είναι «μια εποχή τόσο φρικτά σταθερή όσο οι αυτοκρατορίες σκλάβων της αρχαιότητας». Εφευρίσκοντας τον όρο, ο ίδιος προβλέπει «μια μόνιμη κατάσταση "ψυχρού πολέμου"», «μια ειρήνη που δεν είναι ειρήνη», στην οποία «οι προοπτικές για τους λαούς υποκείμενα και τις καταπιεσμένες τάξεις είναι ακόμα πιο απελπιστικές».

Οι ομοιότητες του σήμερα και της εποχής του Όργουελ

Υπάρχουν ομοιότητες μεταξύ της εποχής του Όργουελ και της δικής μας. Πρώτον έχει γίνει πολλή συζήτηση σχετικά με τη σημασία της «προστασίας της ιδιωτικής ζωής», τους τελευταίους μήνες, αλλά λίγη κουβέντα σχετικά με το γιατί αυτή είναι σημαντική. Δεν είναι, όπως μας ζητούν να πιστέψουμε, ότι η ιδιωτική ζωή είναι εγγενώς πολύτιμη. Δεν είναι.
Ο πραγματικός λόγος έγκειται στον λογισμό της εξουσίας: η καταστροφή της ιδιωτικής ζωής διευρύνει την υφιστάμενη ανισορροπία δύναμης μεταξύ των κυρίαρχων παρατάξεων και όλων των άλλων, κάνοντας «την προοπτική των υποκείμενων λαών και των καταπιεσμένων τάξεων», όπως έγραψε ο Όργουελ, «ακόμη πιο απελπιστική».

Το Διαδίκτυο έχει δομηθεί με τρόπο που προάγει την επιτήρηση επειδή οι κυβερνήσεις και οι σοβαροί παίκτες του εμπορικού ίντερνετ το ήθελαν έτσι.

Η δεύτερη ομοιότητα είναι ακόμη πιο σοβαρή και ακόμα λιγότερο κατανοητή. Επί του παρόντος, ακόμη και εκείνοι που οδηγούν την αλλαγή ενάντια στην κρατική επιτήρηση συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν το θέμα σαν να πρόκειται για πολιτικό σκάνδαλο που μπορεί να αποδοθεί στις διεφθαρμένες πολιτικές λίγων κακών, οι οποίοι πρέπει να λογοδοτήσουν. Υπάρχει η ευρεία προσδοκία ότι το μόνο που πρέπει να κάνουν οι κοινωνίες μας για να διορθώσουν τα προβλήματα μας είναι να περάσουν μερικοί νόμοι.
Ο καρκίνος είναι πολύ βαθύτερος από αυτό. Όχι μόνο ζούμε σε ένα κράτος επιτήρησης, αλλά σε μια κοινωνία επιτήρησης. Η ολοκληρωτική επιτήρηση όχι μόνο ενσωματώνεται στις κυβερνήσεις μας, είναι ενσωματωμένη στην οικονομία μας, στις καθημερινές χρήσεις της τεχνολογίας μας και στην καθημερινή αλληλεπίδραση μας.

Το διαδίκτυο είναι ουσία του κράτους επιτήρησης

Η ίδια η έννοια του Διαδικτύου -ένα μοναδικό, παγκόσμιο, ομοιογενές δίκτυο που παρασύρει τον κόσμο - είναι η ουσία του κράτους επιτήρησης. Το Διαδίκτυο έχει δομηθεί με τρόπο που προάγει την επιτήρηση επειδή οι κυβερνήσεις και οι σοβαροί παίκτες του εμπορικού ίντερνετ το ήθελαν έτσι. Υπήρχαν εναλλακτικές λύσεις σε κάθε βήμα. Αγνοήθηκαν.
Στον πυρήνα τους, εταιρείες όπως η Google και το Facebook κάνουν την ίδια δουλειά με την Εθνική Υπηρεσία Ασφαλείας της κυβέρνησης των ΗΠΑ. Συλλέγουν έναν τεράστιο όγκο πληροφοριών για τους ανθρώπους, τον αποθηκεύουν, τον ενσωματώνουν και τον χρησιμοποιούν για να προβλέψουν την ατομική και ομαδική συμπεριφορά, την οποία στη συνέχεια πωλούν σε διαφημιστές και άλλους. Αυτή η ομοιότητα τους έκανε φυσικούς εταίρους για την NSΑ και γι’ αυτό τους πλησίασε για να γίνουν μέρος του PRISM, του μυστικού προγράμματος επιτήρησης στο Διαδίκτυο.

Σε αντίθεση με τις μυστικές υπηρεσίες, οι οποίες αφουγκράζονται διεθνείς γραμμές τηλεπικοινωνιών, το συγκρότημα εμπορικών επιτηρήσεων δελεάζει δισεκατομμύρια ανθρώπων με την υπόσχεση των «δωρεάν υπηρεσιών». Επιχειρηματικό μοντέλο τους είναι η βιομηχανική καταστροφή της ιδιωτικής ζωής. Και όμως, ακόμη και οι πιο ισχυροί επικριτές της επιτήρησης της NSA δεν φαίνεται να ζητούν να μπει τέλος στην Google και το Facebook.

Για να θυμηθούμε τις παρατηρήσεις του Όργουελ, υπάρχει μια αναμφισβήτητη «τυραννική» πλευρά στο Internet. Όμως, το Διαδίκτυο είναι πολύ περίπλοκο για να χαρακτηριστεί κατηγορηματικά ως «τυραννικό» ή «δημοκρατικό» φαινόμενο.

Όταν οι άνθρωποι συγκεντρώθηκαν πρώτοι φορά στις πόλεις, ήταν σε θέση για πρώτη φορά να συντονιστούν σε μεγάλες ομάδες και να ανταλλάξουν ιδέες γρήγορα, σε ευρεία κλίμακα. Οι επακόλουθες τεχνικές και τεχνολογικές εξελίξεις επέφεραν την αυγή του ανθρώπινου πολιτισμού.

Σε αντίθεση με τις μυστικές υπηρεσίες, οι οποίες αφουγκράζονται διεθνείς γραμμές τηλεπικοινωνιών, το συγκρότημα εμπορικών επιτηρήσεων δελεάζει δισεκατομμύρια ανθρώπων με την υπόσχεση των «δωρεάν υπηρεσιών»

Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και στην εποχή μας. Είναι σήμερα περισσότερο δυνατόν για περισσότερους ανθρώπους να επικοινωνούν και να συναλλάσσονται με άλλους, σε περισσότερα σημεία, την ίδια στιγμή, από ό,τι υπήρξε ποτέ στην ιστορία. Οι ίδιες εξελίξεις που κάνουν τον πολιτισμό μας πιο εύκολο να εποπτευθεί, τον κάνουν πιο δύσκολο να προβλεφθεί. Έχουν καταστήσει ευκολότερο για το μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητας να εκπαιδεύσει τον εαυτό της, να αγωνιστεί για συναίνεση και να ανταγωνιστεί παγιωμένες ομάδες εξουσίας. Αυτό είναι ενθαρρυντικό, αλλά αν δεν τροφοδοτηθεί, μπορεί να διαρκέσει λίγο.

Αν υπάρχει ένα σύγχρονο ανάλογο στο «απλό» και «δημοκρατικό όπλο» του Όργουελ, που «ενδυναμώνει τους αδύναμους», είναι η κρυπτογραφία, η βάση για τα μαθηματικά πίσω από το Bitcoin και τα καλύτερα προγράμματα ασφαλών επικοινωνιών. Είναι φθηνή να δημιουργηθεί: το κρυπτογραφικό λογισμικό μπορεί να γραφτεί σε έναν υπολογιστή στο σπίτι. Είναι ακόμη φθηνότερη να εξαπλωθεί: το λογισμικό μπορεί να αντιγραφεί με τρόπο που τα φυσικά αντικείμενα δεν μπορούν. Κι επιπλέον είναι ανυπέρβλητη - τα μαθηματικά στην καρδιά της σύγχρονης κρυπτογραφίας είναι γερά και μπορούν να αντέξουν τη δύναμη της υπερδύναμης. Οι ίδιες τεχνολογίες που επέτρεψαν στους Συμμάχους να κρυπτογραφήσουν τις ραδιοεπικοινωνίες τους ενάντια στις παρακολουθήσεις του Άξονα, μπορούν πλέον να κατέβουν με μια dial-up σύνδεση στο Internet και να τρέξουν σε ένα φθηνό φορητό υπολογιστή.

Από την τυραννία στην αδιάκριτη μαζική παρακολούθηση

Ενώ το 1945, μεγάλο μέρος του κόσμου ήταν αντιμέτωπο με μισό αιώνα τυραννίας, ως αποτέλεσμα της ατομικής βόμβας, το 2015, αντιμετωπίζουμε την αδυσώπητη εξάπλωση αδιάκριτης μαζικής παρακολούθησης και της συνακόλουθης μεταβίβασης της εξουσίας σε αυτούς που συνδέονται με τις υπερδομές της. Είναι πάρα πολύ νωρίς για να πούμε αν θα επικρατήσει η «εκδημοκρατική» ή η «τυραννική» πλευρά του Διαδικτύου. Όμως, αναγνωρίζοντας τες- και αντιλαμβανόμενες τες ως πεδίο πάλης - είναι το πρώτο βήμα προς μια αποτελεσματική αντιμετώπιση.

Η ανθρωπότητα δεν μπορεί πλέον να απορρίψει το Διαδίκτυο, αλλά είναι σαφές ότι δεν μπορούμε και να το παραδώσουμε. Αντ' αυτού, θα πρέπει να αγωνιστούμε για αυτό. Ακριβώς όπως η αυγή των πυρηνικών όπλων εγκαινίασε τον Ψυχρό Πόλεμο, η πολλαπλή λογική του Διαδικτύου είναι κλειδί για την κατανόηση του επερχόμενου πολέμου για το πνευματικό κέντρο του πολιτισμού μας.

Πηγή: New York Times
thetoc.gr

Η κατάθλιψη των εορτών

2014-12-06T21:52:00.001+02:00

Άγχος, ένταση, υποχρεώσεις ασφυκτικές και προσδοκίες ατελέσφορες. Δόσεις απαιτητικές δανείων, που κάποτε μια επίφαση ευμάρειας χάρισαν. Μνήμες καιρών ευτυχισμένων, που παρήλθαν ανεπιστρεπτί, επιτείνοντας την αίσθηση του κενού και του μάταιου.
Σύγκριση ενός παρελθόντος ανέμελου με του παρόντος την καταχνιά και τη νοσταλγία. Μοναξιά, εγκατάλειψη και ανασφάλεια για ένα επερχόμενο, ζοφερό και ανεξέλεγκτο μέλλον. Ρευστές επαγγελματικές προοπτικές και ατομικές βιογραφίες αβέβαιες, που ταλανίζονται σε μια κοινωνία της επικινδυνότητας.

Ασθένειες, πένθη για την απώλεια αγαπημένων προσώπων, διαζύγια και σχέσεις ακροβατούσες μεταξύ φθίσης και συμβιβασμού. Η παραδοσιακή οικογένεια σε διακύβευση και τα προσωπεία της κοινωνικοποίησης πολλαπλά. Στόχοι αλλότριοι και αξίες εμβόλιμες. Όνειρα επίπλαστα και βιομηχανοποιημένα, φιλοδοξίες προκατασκευασμένες σε γραμμή παραγωγής. Ιδεώδη, αλλά κίβδηλα σκηνικά γαλήνης εμποτισμένα στην ουτοπία της τηλεόρασης. Πλήξη, αδυναμία νοηματοδότησης της ύπαρξης. Αλληλεγγύη, συμμετοχικότητα και κοινωνική εμπιστοσύνη υπό διωγμό. Κι όλα αυτά τόσο απροσδόκητα συνταιριασμένα σε ένα φανταχτερό ψηφιδωτό από λαμπιόνια, δέντρα κατάφορτα με ματαιοδοξία και πλαστικό χιόνι, ευχές στερεότυπες, άψυχες, χωρίς συναίσθημα, αγάπη που ανασύρεται φτιασιδωμένη για τις ανάγκες της εποχής και ανέστια έπειτα πλανάται σε φάτνες αμφίβολες.

Για τους περισσότερους τα παραπάνω δεν είναι παρά άκαιρες, απαξιωτικές και αιρετικές απόψεις, που δεν συνάδουν με το πνεύμα των Χριστουγέννων Κι όμως για ένα ολοένα αυξανόμενο ποσοστό συνανθρώπων μας και ειδικότερα γυναικών, αυτός είναι ο τρόπος που βιώνουν την περίοδο των εορτών. Πρόκειται για αυτούς που πορεύονται στις παρυφές της κατάθλιψης και της μελαγχολίας, για εκείνους που το γκρίζο χρώμα, ζηλώνοντας τη χειμερινή παρακμή του φωτός και της ημέρας, σπιλώνει την καθημερινότητα και αναιρεί τις άμυνες.Γνωστή και ως εποχιακή κατάθλιψη ή «κατάθλιψη των εορτών» συνδέεται άρρηκτα με τις αρνητικές αυτοαξιολογήσεις, με φαύλους κύκλους απαισιόδοξων σκέψεων, με ματαιωμένες προσδοκίες σχετικά με τις ιδανικές διακοπές, με τελματώδεις καθηλώσεις, με την κούραση και την εξουθένωση. Είναι απόρροια του καταναλωτισμού και του ευδαιμονισμού που εισήλασε σε κάθε πτυχή της ζωής, εξοβελίζοντας την αυθεντικότητα. Ακόμα και όσοι δεν έχουν προδιάθεση για κατάθλιψη κατά την περίοδο των Χριστουγέννων μπορεί να εμφανίσουν τα δυσοίωνα σημάδια της: πονοκεφάλους και ημικρανίες, δυσκολίες στον ύπνο, υπερβολική κατανάλωση ποτού και φαγητού, δυσθυμία, κρίσεις κυκλοθυμίας. Πολλές φορές τα συμπτώματα εκδηλώνονται μετά το πέρας των εορτών, ως αποκύημα απογοήτευσης, εξάντλησης και επαναφοράς στην άτεγκτη ρουτίνα.

Η κατάθλιψη τείνει να εξελιχθεί σε διαταραχή του συναισθήματος, που σε κάποια φάση του βίου οι περισσότεροι θα αντιμετωπίσουν, εξαιτίας της παθογένειας του δυτικού πολιτισμού. Ένα αμείλικτο, εχθρικό υπερεγώ, μια ταύτιση με ένα πρόσωπο προς το οποίο τα συναισθήματα είναι αμφιθυμικά, μια επίθεση του συστήματος αξιών προς το εγώ. Η κατάθλιψη ως εσωτερικευμένη οργή, ως μαθημένη συμπεριφορά, ως δυσλειτουργία των νευροδιαβιβαστών, ως απειλή για την ανάπτυξη του ατόμου. Η κατάθλιψη με τα δευτερογενή της οφέλη, που τη διαιωνίζουν και τη συστηματοποιούν. Οι επιπτώσεις της καίριες τόσο στο συναισθηματικό και γνωστικό τομέα, όσο και στο βιολογικό. Η παραγνώριση της σημασίας της κερκόπορτα για την επιδείνωσή της μέχρι τα όρια της αυτοκτονίας. Η αποφυγή των πιεστικών αρνητικών συμπτωμάτων ή η υπερβολική ενασχόληση με αυτά, παγίδα. Η απόφαση για σθεναρή αντίσταση σε αυτήν, η πειθαρχία του μυαλού, η από θυματοποίηση σωτήρια.

Ευστράτιος Παπάνης

Eπίκουρος καθηγητής Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου

Εσείς από που θα πάτε στο Μουσείο Εθνικής Αντίστασης ;

2014-12-03T22:47:00.000+02:00

Την Κυριακή 23/11/2014, εορτάστηκε με τις απαραίτητες τιμές η επέτειος της ανατίναξης της γέφυρας του Γοργοποτάμου από την Περιφέρεια , τον δήμο , αντιπροσωπεία πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας και του κλήρου.
Την Κυριακή 7/12/2014 , θα εορταστεί με τις ανάλογες τιμές και από την Επιτροπή Περιοχής Στερεάς και Εύβοιας του ΚΚΕ , την Πανελλήνια Ένωση Αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης και του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας ( Π.Ε.Α.Ε.Α. – Δ.Σ.Ε. )
Βίοι παράλληλοι , ακόμη και σε μια από τις πιο ένδοξες σελίδες της σύγχρονης ιστορίας , με τους «άρχοντές» μας να δείχνουν κολλημένοι , 62 χρόνια τώρα.
Στο ίδιο «ενωτικό» μήκος κύματος και η «καλαίσθητη» ταμπέλα στην είσοδο του δημαρχείου Λαμίας , που οδηγεί στο μουσείο Εθνικής Αντίστασης, δείχνει προς δυο κατευθύνσεις.
Λες και δεν πρέπει ποτέ να συναντηθούν μεταξύ τους..
Εσείς από πού θα πάτε ;