เรื่องเล่าผี เรื่องผี ตำนานผี ผีภาคเหนือ

ผีโปร่ง ตำนานผีกินคน

2023-05-23T18:02:00.007-07:00

ตำนานผีโปร่ง

ผีโปร่ง มีรูปร่างลักษณะคล้ายกับมนุษย์ทั่วไป แต่ผมเผ้ารุงรัง กระเซอะกระเซิง ในตาแดงก่ำ ดวงตาเบิกกว้าง ฟันแหลมคม เล็บมือยาวแหลม ดูแล้วไม่เป็นมิตรกับมนุษย์ซักเท่าไร ผีโปร่งจำพวกนี้มักสิงสถิต อยู่ณ ที่ใดที่หนึ่ง สันนิษฐาน อาจจะตาย ณ ที่แห่งนั่นด้วยความอาฆาตแค้น พยาบาท มีจิตใจที่ผิดปกติ หรืออาจจะเฝ้าสมบัติ ของตน ณ ที่แห่งนั่น ด้วยจิตใจที่ยึดติด และไม่ปล่อยว่าง จึงทำให้ดวงจิตนั่น ยังอยู่ในวัฏสงสาร เฝ้าอยู่ณ สถานที่แห่งนั่นไม่ไปไหน

เรื่องเล่านี้เกิดจากเรื่องจริง ณ จังหวัดพิจิตร ตำนานผีโปร่ง

เป็นเรื่องที่เกิดจากครอบครัวแอดมินเอง มีเหตุการณ์ครั้งหนึ่งก่อนเกิดเหตุ เมื่อสมัยตาแดงยังมีชีวิตอยู่ ได้ปลูกบ้านไว้บริเวรที่นาของตนเอง และอาศัยอยู่ตั้งแต่หนุ่มจนแก่ มีอยู่วันหนึ่งนึกอยากจะปลูกบ้านพักอีกหลังบริเวรแถวที่นาของตน โดยเริ่มตัดไม้ ก่อสร้างเองทุกขั้นตอน จนก่อสร้างสำเร็จก็ได้พายายเคลือไปพักอยู่กับตน ณ คือนั่นก็เกิดเหตุจู่ๆก็เกิดอาการป่วย หมดสติขึ้นมากระทันหัน ลูกๆจึงรีบพาตาแดงเข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาล คุณหมอวินิจฉัย เป็นอัมพาตครึ่งซีก รักษาที่โรงพยาบาลระยะหนึ่ง จึงได้ให้ลูกๆพารักษาต่อที่บ้านได้ แต่เมื่อรักษาอยู่ที่บ้านระยะหนึ่งก็เกิดเหตุการณ์ผิดปกติกับตา กลางวันร่างกายของตาจะไม่ค่อยมีแรง ทานอะไรก็ไม่ค่อยได้ แต่พอตกกลางคืน ก็มักจะเรียกร้องอาหารอยู่ตลอดเวลา มีกำลังดีขึ้น มีเรี่ยวแรงในการยกแขนยกขา ต่างจากช่วงกลางวันมาก มีอาการแลบลิ้น ปลิ้นตา เป็นบางครั้ง เมื่อพาไปหาหมอ ก็ไม่สามารถรักษาอาการนี้ได้ เข้าวัดไปหาพระ ก็ยังไม่สามารถแก้ได้ เมื่อพาไปตามสำนักต่างๆก็ยังไม่มีใครสามารถช่วยได้ จนกระทั่งมีอาจารย์จากสำนักเชียงใหม่ เจ้าปู่ผญาวัฒแสนคำ มาช่วยแก้ไข จึงได้รู้ว่าผีที่แฝงอยู่ในร่างของตานั่นคือผีโปร่ง มีอยู่ 7 ตน คือผีโปร่งผัว(ผีผู้ชาย) ผีโปร่งเมีย(ผีผู้หญิง) และลูกอีก 5 ตนทั้งหญิง ชาย อยู่เข้าไปแฝงในร่างของตาแดง สลับกันไปมา โดยจะเริ่มกัดกินลำไส้ เครื่องในร่างกายของเราให้ได้รับความเสียหาย สะกดจิต จิตใจของเราให้รู้สึกเศร้าหม่อง หดหู่ หากร่างที่แฝงนั้นตายไป ก็จะเขาไปแฝงร่างใหม่ต่อไป.....

ตำนาน ผู้เสียสละ เจดีย์กิ่ว

2013-04-24T01:21:00.004-07:00

ตำนานล้านนา "เรื่องตำนานเจดีย์กิ่ว"

เจดีย์สีขาว ไม่ได้ตั้งอยู่ในวัด แต่ตั้งอยู่กลางถนน เป็นวงเวียนให้รถวนรอบ ตั้งอยู่ที่บริเวณด้านหน้าของเทศบาลนครเชียงใหม่ ใกล้กับสถานกงศุลอเมริกา อีกด้านหนึ่งอยู่ติดกับแม่น้ำปิงซึ่งเป็นแม่น้ำสายหลักของเชียงใหม่ เจดีย์ขาว.....หรือที่ชาวเขียงใหม่เรียก "เจดีย์กิ่ว" สร้างแต่สมัยไหนไม่มีใครทราบ แต่มีตำนานเล่าไว้ว่า

สมัยหนึ่งเมืองเชียงใหม่ ได้ถูกข้าศึกยกกองทัพมาประชิดเมือง แม่ทัพฝ่ายข้าศึกได้มาท้าประลองการแข่งขันดำน้ำ ในแม่น้ำปิง ถ้าฝ่ายไหนดำน้ำได้นานเป็นฝ่ายชนะ ฝ่ายไหนแพ้ต้องเสียเมือง(ตกเป็นเมืองขึ้น) ให้หาคนมาแข่งขันภายใน 3 วัน เจ้าเมืองเชียงใหม่จึงได้ป่าวประกาศรับสมัครหาคนเป็นตัวแทนมาแข่งขันกับฝ่ายข้าศึก แต่ก็ไม่มีใครกล้ามาสมัครแข่งขัน เพราะเชียงใหม่อยู่ในภูมิประเทศที่ดอน คนเชียงใหม่จึงไม่ค่อยชำนาญเรื่องทางน้ำ เวลาผ่านไปสองวัน ก็ไม่มีใครมาสมัคร ท่านเจ้าเมืองจึงให้คนไปป่าวประกาศในพื้นที่รอบนอกเมืองบ้าง

จนมาถึงบ้านปู่เปียงซึ่งอาศัยอยู่ในห้างนานอกเมือง ปู่เปียงเป็นคนแก่อายุค่อนข้างมาก ไม่มีลูกหลาน อยู่ตัวคนเดียว เมื่อรู้ข่าวเมืองเชียงใหม่ถูกข้าศึกยกทัพมาประชิดเมือง และท้าให้คนเมืองเชียงใหม่แข่งกันดำน้ำ แกจึงคิดที่จะตอบแทนคุณของบ้านเมืองจึงเข้าไป รับอาสาเข้าร่วมการแข่งขันในครั้งนี้

เมื่อถึงเวลากำหนดนัดหมาย ต่างก็มาสู่สถานที่แข่งขัน ณ ที่ท่าแม่น้ำปิง...ตัวแทนทั้งสองฝ่ายต่างก็ดำลงไปในน้ำพร้อมกัน นับเป็นเวลานาน ปรากฎว่าตัวแทนฝ่ายข้าศึกโผล่ขึ้นมาก่อน...จึงถือว่าแพ้ ก็ได้ยกกองทัพกลับไป ฝ่ายปู่เปียงดำน้ำเป็นเวลานาน ก็ไม่โผล่ขึ้นมาสักที ท่านเจ้าเมืองจึงให้คนดำลงไปดู ปรากฎว่า ปู่เปียง ใช้ผ้าต่อง(ผ้าขะม้า)มัดมือตนเองติดกับเสาหลักไต้น้ำ ถึงแก่ความตาย เพื่อเป็นอนุสรณ์แห่งความดีของปู่เปียง ที่สละชีวิตตนเอง เพื่อปกป้องบ้านเมืองเอาไว้ เจ้าเมืองเชียงใหม่จึงได้สร้างเจดีย์ขึ้นตรงนั้นเอง

ท่านได้อ่านแล้ว จะเป็นบุญกุศลต่อประเทศชาติไม่น้อย ขอความกรุณาช่วยแชร์ต่อให้ด้วย เพื่อประกาศคุณความดีของบุคคลในอดีตที่รักชาติ รักแผ่นดินถิ่นเกิด ยอมเสียสละชีวิตตนเองเพื่อรักษาแดนมาตุภูมิ จะทำให้ทุกคนในประเทศไทย รู้สึกสำนึกรักประเทศชาติขึ้นมาบ้าง

เรื่องเล่า ผีโพง

2013-03-13T02:19:00.003-07:00

ผีโพง ภาคเหนือบ้างก็เรียก “ผีโพลง” “ผีโพรง” จะมีลักษณะเหมือนคนธรรมดา มีดวงไฟตรงจมูก ชอบกินกบกินเขียด ส่วนภาคอีสานและภาคกลางนั้นจะเรียก “ผีกระสือ” ลักษณะจะคล้ายๆกัน ผีกระสือที่คนส่วนใหญ่นั้นจะคิดว่าจะมีแต่หัว และมีไส้ แต่ไม่มีตัว ชอบกินของคาว

ผีโพงมักจะออกหากินในคืนที่ฝนตกพรำๆ ถ้ามองไกลๆจะเห็นเป็นดวงไฟลอยไปลอยมาในคืนมืดสลัว อากาศเย็นๆยามฝนตก เวลาออกหาเหยื่อลูกไฟตรงจมูกนั้นก็จะหยดลงมา เหมือนน้ำมูกหยดเป็นลูกไฟ เดี๋ยวดวงไฟก็โผล่ตรงนั้น แล้วก็โผล่อีกที่หนึ่ง ถ้าเราลองเดินไปตามดวงไฟที่เคยโผล่นั้นจะพบว่ามีกบ เขียดนอนตายอยู่ตรงขันนาเต็มไปหมด แต่ที่สิ่งที่ทำให้คนๆนั้นต้องกล้ายเป็นผีโพงนั้น เพราะชาติที่แล้วเคยทำเวรทำกรรมมามาก ชาตินี้จึงต้องกล้ายเป็นผีโพง หากบหาเขียดกินประทังชีวิต ถ้ามีกลุ่มคนไปเห็น คนในกลุ่มนั้นเห็นผีโพง แล้วชี้ให้เพื่อนดูเพื่อนก็จะไม่เห็น เป็นเรื่องที่แปลกเหมือนกัน แต่ถ้าบังเอิญไปเจอกับคนรู้จักเข้าจริงๆจังๆ ผีโพงก็จะอ้อนวอน ไหว้ขอไม่ให้เปิดเผยเรื่องของตน ให้เก็บไว้เป็นความลับ เพราะมันเป็นเรื่องน่าอับอาย ผีโพงก็จะเสกใบไม้เป็นทองคำ เพื่อเป็นค่าปิดปากไม่ให้เราพูดและเปิดเผยเรื่องของผีโพง

มีตำนานเล่าว่าผีโพงนั้นมักจะเป็นผู้ชาย เวลาจะออกไปหากินก็จะวางหมอนข้างแล้วใช้ผ้าห่มคลุม เพื่อไม่ให้ลูกเมียสงสัย ผีโพงบางตัวเวลาออกไปหากินก็มักจะสะพายดาบไปด้วย ถ้าโดนจับได้หรือไปพบเห็นคนรู้จักเข้าก็มักจะไปทำร้ายคนที่พบเห็น แต่ถ้าคนๆนั้นยอมที่จะปิดปากไม่เปิดเผยให้ใคร ผีโพงก็จะเสกใบไม้เป็นทองเพื่อผิดปาก แต่ถ้าวันใดวันหนึ่งคนๆนั้นเปิดเผยเรื่องของผีโพง ผีโพงก็จะแค้น แล้วกลับมาทำร้ายจนถึงตายได้ อาจจะเอาก้านกล้วยพุ่งข้ามบ้าน ทำให้คนในบ้านนั้นตาย หรือเอาก้านกล้วยพุ่งใส่อกจนคนๆนั้นเสียชีวิตได้

สำหรับผีโพงนั้น จัดอยู่ในตระกูลเดียวกับ ผีกะ ผีปอบ แต่สิ่งเหล่านี้ก็เรือนหายไปกับเทคโนโลยีและสังคมใหม่ๆที่พัฒนาขึ้น คงมีน้อยคนนักที่จะเห็นผีโพง

ผีย่าหม้อนึ่ง แบบ แกว่งข้าว

2013-02-03T04:53:00.001-08:00

ผีย่าหม้อนึ่ง คือ ผีี่ที่สิงสถิตอยู่ในหม้อนึ่ง ไหข้าว เตาไฟ เมื่อมีการทำพิธี สามารถทำนายทายทักให้กับผู้ที่มาทำพิธีได้รู้ถึงสาเหตุที่อยากรู้ได้

ประเภทของผีย่าหม้อนึ่ง มีอยู่ 2 ประเภทคือ :

ผีย่าหม้อนึ่ง แบบ แกว่งข้าว
ผีย่าหม้อนึ่ง แบบ แกว่งไหข้าว

สำหรับวันนี้ จะมาแนะนำวิธีการทำพิธีผีย่าหม้แนึ่ง แบบ แกว่งข้าว ที่เวลาคนป่วย หรือชาวบ้านมาถามเมื่อถาม หรือดูดวง ก็จะมาถามผีย่าหม้อนึ่ง เป็นความเชื่อของชาวบ้านสมัยก่อน ว่าเมื่อถามอะไรกับผีย่าหม้อนึ่งไปแล้วก็จะตอบได้หมด จะเป็นเรื่องจริง และต้องทำตามที่ผีย่าหม้อนึ่งบอก ถามหาของหายก็จะได้คืน ถามว่าทำไมถึงป่วยก็จะได้รู้ว่าป่วยเพราะอะไร

ขันตั้งสำหรับผีย่าหม้อนึ่ง (ของสำหรับบูชา) :

ข้าวสาร 1 ลิตร (ใช้ข้าวเหนียว)
ส้อยหมาก + ส้อยพลู 2 ส้อย (สอยให้เป็นเส้นยาวๆ ลูกหมาก + ใบพลู 2 เส้น)
ส้อยดอก + ข้าวตอก + เทียน 2 เล่ม 2 ส้อย (ดอกไม้ + ข้าวตอก + เทียน 2 เล่ม ทำ 2 เส้น)
เสื้อผ้าของคนที่ไม่สบาย 1 ผืน
เงินสำหรับใช้เป็นขันตั้งให้ผีย่าหม้อนึ่ง (อันนี้แล้วแต่ที่นะค่ะ แต่ที่คนแถวบ้าน สมัยก่อนเงินขันตั้งแค่ 3 บาท ---> แล้วก็เปลี่ยนเป็น 5 บาท ---> แล้วก็เปลี่ยนเป็น 20 บาท แล้วแต่ยุคสมัยค่ะ)

นำขันตั้งที่เตรียมไว้ทั้งหมดเอาไปใส่ สลุงเงิน หรือ ขันเงินล้านนา

อุปกรณ์ที่ใช้ลง ผีย่าหม้อนึ่ง

เอาหม้อนึ่งและไหข้าวติดกัน วางข้างเตาฮังโล(เตาไฟ) แล้วก็ปั้นข้าวเหนียวเป็น 5 ลูก วางบนเตาฮังโล 3 ลูก (การวางข้าวเหนียวปั้นจะวางเป็น 3 ทิศ) , วางบนหม้อนึ่ง 1 ลูก และวางบนไหข้าว 1 ลูก
นำเตี่ยวหม้อนึ่ง (เตี่ยวหม้อนึ่ง คือผ้าที่มีความยาวประมาณ 2 เท่าของหม้อนึ่ง ใช้สำหรับวางปิดรอยต่อของหม้อนึ่งและไหข้าว เพื่อไม่ให้ไอน้ำร้อนระเหยออกทางรูปรอยต่อของหม้อนึ่งและไหข้าว อีกทั้งการใช้เตี่ยวหม้อนึ่งจะทำให้ข้าวสุกไวขึ้นด้วย) มาพาดไว้ตรงหม้อนึ่ง
ปั้นข้าวเหนียวเป็นลูกกลมๆ ขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง 4 เซนติเมตรไม้บรรทัด
สาวฝ้ายไหม ประกบกัน 9 เส้น
นำฝ้ายไหม มัดติดดกันข้าวเหนียวที่ปั้นไว้
ขั้นดอกไม้ : จะมีเทียน 2 เล่ม , ข้าวตอก ,ดอกไม้ ใส่ลงในขั้นดอกหรือจานแบน

วิธีการลง ผีย่าหม้อนึ่ง
หลักการง่ายๆของผีย่าหม้อนึ่งคือ เมื่อถามอะไรแล้วถ้าก้อนข้าวเหนียวที่เราจับไว้แกว่ง = แสดงว่าใช่ แต่ถ้าถามอะไรแล้วก้อนข้าวเหนียวไม่แกว่ง = แสดงว่าไม่ใช่
เรามาเริ่มพิธีการลงผีย่าหม้อนึ่งกันเลยนะคะ
ปู่ดำ ย่าดำ...พ่อปู่ แม่ย่า...วันนี้ข้าเจ้า(ชื่อ)__________________จะมาถามว่า คนนั้น(ชื่อคนที่ป่วยหรือคนที่มาถาม)_______________________บะสบายเพราะอะยั้ง ถูกผีตั๊กก่า (ถ้าถูกผีทักมาจริงก้อนข้าวเหนียวก็จะแกว่ง) ถ้าถูกผีตั๊กมาแต้ ผีอะยั้งมาตั๊กมัน ผีตายโหง ผีแม่มาร ผีตายเก่าเน่าเมิน หรือผีญาติ ล่าผีตี่ตั๊กมันอยากกินยั้ง ข้าวก่า ลาบก่า หลู่ก่า หรือว่าอยากได้ธรรมมหาวิบาก.....(อันนี้สามารถถามได้อีกนะคะแค่ยกตัวอย่างให้เฉยๆ)
เมื่อถามจนหมดแล้ว ก็จะนำข้าวนั้นมาแกว่งที่ตัวคนป่วย แล้วให้คนที่ทำพิธีลงผีย่าหม้อนึ่งจำที่ตัวคนไม่สบาย แล้วก็พูดว่า "ถ้าเจ็บไหน ก็ขอหื้อห้อม...หื้อหาย หื้อบะได๋เจ็บ บะได๋ปวด" แล้วเอาก้อนข้าวเหนียวที่ใช้แกว่งนั้นใส่ลงไปในขั้นดอกไม้

พอเสร็จพิธี ผู้ที่ประกอบพิธีลงผีย่าหม้อนึ่งก็จะบอกว่าให้ทำอะไรไปถวายผีพวกนั้นบ้าง

ส่วนใหญ่คนที่มาถามผีย่าหม้อนึ่งก็จะเป็นคนป่วย คนที่ทำของหาย คนที่โดนขโมยของ หรือเด็กที่เกิดใหม่แล้วร้องไห้ไม่หยุดอาจเป็นเพราะอยากได้ชื่อใหม่ อยากได้ของติดตัว

แหล่งข้อมูลจาก ชาวบ้านตำบลแม่นาวาง อำเภอแม่อาย จังหวัดเชียงใหม่
ขอบคุณข้อมูจาก : แม่เนตร บ้านคายใน

หวานตู้ ว่านป้องกันคนมาทำไสยศาสตร์ใส่

2013-01-06T01:12:00.000-08:00

หวานตู้ คือ ว่าน ที่อยู่ในป่าดงดิบชนิดหนึ่ง ภาษาเหนือเรียนว่านหวานตู้ แต่ไม่ทราบว่าภาษากลางเรียกว่าอะไร ลักษณะของว่านหวานตู้จะเป็นใบสีขาว

สรรพคุณ : เป็นว่านที่จะป้องกันคนมาทำไสยศาสตร์ใส่เรา หรือเล่นของใส่เรา ถ้าคนที่คิดร้ายกับเรากำลังจะเล่นของใส่เรา เราก็จะไม่โดนของ แต่ของนั้นจะสะท้อนกลับไปหาตัวคนที่ทำของใส่เรา การเก็บว่านหวานตู้นี้ จะเก็บเฉพาะวันอังคาร ช่วงเวลาใดก็ได้ สาเหตุที่เก็บได้เฉพาะวันอังคารนั้น คนเหนือถือว่าวันอังคารนั้นเป็นวันแรง จะมีพลังแกร่งกล้ามากกว่าวันอื่นๆ สามารถต่อสู้ต้านทานกับอำนาจชั่วร้ายได้ สำหรับการทานว่านหวานตู้ จะทานแต่ส่วนหัวของว่าน ถ้าทานส่วนอื่นจะไม่ได้ผล

* สำหรับคนที่โดนทำของใส่แล้วกินไม่ได้ เพราะถ้ากินแล้วจะสติแตก หรือเป็นบ้าไปเลยทีเดียว

แหล่งข้อมูลจาก ชาวบ้านตำบลแม่นาวาง อำเภอแม่อาย จังหวัดเชียงใหม่

จุติ อสุรกาย ผีลิง

2012-12-14T23:47:00.002-08:00

ลักษณะ : รูปร่างเป็นลิง มีขนตามลำตัวสีน้ำตาล มีหางมีความยาวมากกว่าลำตัว มีนิ้วมือ นิ้วเท้าข้างละ 5 นิ้ว ลักษณะคล้ายกับนิ้วมือคน แต่จะยาวกว่า
เรื่องเล่า : สมัยก่อน อุ๊ยแดง (อุ๊ย หมายถึง ผู้เฒ่าผู้แก่ หรือ ปู่ ย่า ตา ยาย คนเหนือจะเรียก "อุ๊ย" หมดทุกคน) ได้ไปออกล่าสัตว์ในป่ากับเพื่อน เมื่อเดินลึกเข้าไปในปาแถวหมู่บ้าน ก็ได้ไปเจอกับลิงตัว

หนึ่ง อุ๊ยแดงเล็งปืนด้ามไม้ไปที่ลิงตัวนั้นอยู่นาน เมื่อได้จังหวะก็ลั่นไกปืนยิงไปที่ลิง ลิงร้องครวญครางน้ำตาไหล ร้องเรียกหาลูกลิงตัวน้อยที่เกาะอยู่บนต้นไม้ ด้วยความไม่รู้ว่าลิงตัวนั้นมีลูกน้อยมาด้วย อุ๊ยแดงก็รู้สึกเสียใจ เลยเอาแม่ลิงตัวนั้นไปฝังใต้ต้นไม้ใหญ่ในป่า เมื่อกลับมาก็ไม่ได้เล่าให้ใครฟัง
เวลาผ่านไปไม่ถึงปี เมียของอุ๊ยแดงก็ได้ให้กำเนิดลูกออกมา เมื่อทุกคนเห็นลูกอุ๊ยแดงที่เพิ่งคลอดออกมาเป็นลิงตัวน้อย ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นก็ตกใจมาก แต่ลิงตัวนั้นก็อยู่ได้ไม่ถึง 3 วัน มันก็ตายจากไป อุ๊ยเงิน (มีฐานะเป็นพี่ชายของอุ๊ยแดง เพราะต้องให้คนที่มีอายุมากกว่าทำพิธี) ก็เลยเอาลิงตัวนั้นไปฝัง ก่อนฝังก็ท่องคาถา ตัดหัวต่อก้น เพื่่อที่จะไม่ให้ลิงนั้นกลับมาเกิดได้อีก

แหล่งข้อมูลจาก ชาวบ้านตำบลแม่นาวาง อำเภอแม่อาย จังหวัดเชียงใหม่

พลังจิตพญานาค ถ้ำเชียงดาว

2012-11-10T02:06:00.003-08:00

ลักษณะ  :  รูปร่างเป็นเหมือนงู ลำตัวยาวใหญ่ ส่วนหัวจะมีหงอนสีทอง ตาสีแดง ลำตัวจะเป็นเกล็ดเหมือนเกล็ดปลา สีของลำตัวและเกล็ดก็จะแตกต่างกันไปแล้วแต่บารมีที่นาคแต่ละตัวสะสมไว้ คือ สีดำ สีเขียว หรือมี 7 สีอยู่ในตัวเดียว เศียรตรงส่วนหัวของพญานาคแต่ละตัวก็จะบ่งบอกถึงตระกูลนาค ถ้ามีเศียรเดียวจะเป็นตระกูลธรรมดา ถ้ามีเศียรเพิ่งขึ้นก็จะเป็นตระกูลที่สูงขึ้นตามลำดับของเศียร เช่นมี 3 เศียร , 5 เศียร , 7 เศียร , 9 เศียร
เรื่องเล่า  :
จากเรื่องเล่าในหนังสือ "ตามรอยพระอริยเจ้า หลวงปู่แหวน สุจิณโณ" กล่าวไว้ว่า อำเภอเชียงดาว มีถ้ำแห่งหนึ่งที่มีพญานาคเฝ้าอยู่ ถ้ำดังกล่าวนั้นแยกขึ้นไปทางซ้ายมือ อยู่เหนือถ้ำหลวงเพียงเล็กน้อย พื้นถ้ำมีก้อนหินเป็นรูปกงจักรและมีพญานาคเฝ้าอยู่ใต้แผ่นหินก้อนนั้น
  เวลามีพระหรือกัมมัฏฐานเข้าไปภาวนาในถ้ำแห่งนั้น พญานาคก็จะคอยจ้องจับผิดเสมอ หากมีการกระดุกกระดิกตัวเป็นต้องถูกพญานาคตำหนิทั้งที "สมณะอะไร ช่างไม่สำรวม คะนองกายเหมือนเด็กๆ" ถ้าเดินสะดุดก้อนหินดังกรอกแกรก กรอกแกรก พญานาคก็จะกล่าวโทษว่า "สมณะอะไร จะเดิน

จะเหิน ไม่สำรวมระวัง รีบไปรีบมาเหมือนม้าแข่ง" ไม่ว่าพระจะทำอะไร ต้องสำรวมทุกอิริยาบถ ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่วายถูกตำหนิติเตียนเป็นประจำ แม้แต่หลวงปู่แหวนเองก็ยังถูกพญานาคตำหนิท่าจึงเข้าไปบำเพ็ญเพียรได้เพียงวันเดียวก็ต้องย้ายออกไปอยู่ถ้ำอื่น
  ไม่มีพระองค์ใดเข้าไปอยู่ในถ้ำนั้นได้นาน เพราะในถ้ำมีช่องให้อากาศเข้ามาเพียงทางเดียว คือทางปากถ้ำ เมื่อพระเข้าไปอยู่ข้างในแล้วปิดประตู อากาศภายนอกแทบเข้าไปไม่ได้เลย ทำให้อึดอัด หายใจไม่สะดวก
  มีเพียงหลวงปู่มั่นเพียงองค์เดียว ที่เข้าไปอยู่ในถ้ำนั้นได้นาน
  หลวงปู่มั่น เคยเทศน์แนะนำพญานาค แต่ก็ไม่ยอมรับคำแนะนำ เพราะยังอาลัยอัตภาพปัจจุบันของตนอยู่ ในที่สุดท่านเห็นว่าการเข้าไปในถ้ำสร้างความรำคาญให้พญานาค ท่านจึงไม่เข้าไปในถ้ำอีกเลย
  ในถ้ำแห่งนั้น หลวงปู่แหวนเข้าไปอยู่ได้ 1 วัน หลวงปู่ตื้อเข้าไปอยู่ได้ 3 วัน พระแต่่ละองค์เข้าไป ต่างถูกพญานาคตำหนิกล่าวโทษทั้งสิ้น เมื่อพระต่างเห็นว่า ถ้าเข้าไปแล้วจะทำให้พญานาคสร้างบาปหนักเข้าไปอีก จึงได้ช่วยเหลือพญานาคด้วยการไม่เข้าไปรบกวนในถ้ำนั้นอีก

อมนุษย์ที่เชียงดาว

2012-11-08T23:36:00.001-08:00

ลักษณะ  :  รูปร่างประหลาด ร่างกายสูงใหญ่ ผมยาวรุงรังเป็นกระเซิง หน้าตาน่าเกียดน่ากลัว
เรื่องเล่า  :
จากเรื่องเล่าในหนังสือ "ตามรอยพระอริยเจ้า หลวงปู่แหวน สุจิณโณ" กล่าวไว้ว่า ปลายปี พ.ศ. 2470 หลวงปู่แหวนได้ติดตามพระอาจารย์มั่น ภูริทัตโต ไปจำพรรษาที่ถ้ำเชียงดาว
  อำเภอ เชียงดาว จังหวัด เชียงใหม่ เป็นอำเภอที่มีเทือกเขาอยู่มาก ร่มรื่นอุดมสมบูรณ์ ไม่โปร่งไม่ทึบจนเกินไป อากาศถ่ายเทสะดวก มีถ้ำอยู่มาก เหมาะสำหรับบำเพ็ญธรรม แม้แต่พระอาจารย์มั่น ภูริทัตโต ยังเคยกล่าวไว้ว่า "สถานที่ปฏิบัติธรรมทั่วประเทศไทย เชียงดาวเป็นอันดับหนึ่งโดยเฉพาะถ้ำหลวงเชียงดาว ซึ้งภายในมีถ้ำซอยอีกหลายแห่ง เป็นสัปปายะของนักปฏิบัติธรรมบำเพ็ญเพียรโดยแท้"

  หลวงปู่แหวนก็ได้หาที่สงบบำเพ็ญพรรษา ท่ามกลางความวิเวกของป่าเชียงดาว โดยมีการนั่งภาวนาสลับกับการเดินจงกรมเกือบทั้งวันทั้งคืน ใช้เวลาหลับนอนแต่เพียงน้อยนิดเพื่อให้มีเวลากับการปฏิบัติธรรม
  วันหนึ่ง...ประมาณ 5 โมงเย็น ขณะที่หลวงปู่แหวนท่านกำลังเดินจงกลมอยู่ ก็มีเสียงเหมือนกิ่งไม้ใหญ่หักลงกระแทกพื้นลงมา หลวงปู่หยุดเดิน หันไปมองต้นกำเนิดของเสียง สิ่งที่หลวงปู่เห็น กลับไม่ใช่กิ่งไม้ หากแต่เป็นร่างของอมนุษย์ตนหนึ่ง รูปร่างประหลาด ร่างกายสูงใหญ่ ผมยาวรุงรังเป็นกระเซิง หน้าตาน่าเกียดน่ากลัว กำลังเอาเท้าเกาะเกี่ยวอยู่บนกิ่งไม้ห้อยหัวลงมาเกือบถึงพื้น นัยนผืตาคู่นั้นลุกวาวจ้องมองเขม็งมายังหลวงปู่ แต่ท่านหาได้รู้สึกหวาดกลัวอมนุษย์นั้น ซ้ำกลับคิดเวทนาวิญญาณตนนี้ ที่ต้องมาตกอยู่ในสภาพน่าสังเวชใจและคิดว่า "เขาอยากหลอกหลอนก็ให่เขาทำไป เพราะใจเราไม่เกี่ยวข้องด้วย" หลวงปู่ไม่กลัว ไม่สนใจ ยังคงเดินจงกรมต่อไป จิตของท่านสงบนิ่ง ไม่หันกลับไปมองอมนุษย์นั้นอีก อมนุษย์นั้นก็หายไป
  สองสามวันต่อมา ก็ได้มาปรากฏตัวให้เห็นอีก แต่หลวงปู่ก็ไม่สนใจ เดินจงกรมต่อ หลังจากนั้นจึงมาปรากฏตัวให้เห็นทุกเย็น แต่ไม่ได้เข้ามาใกล้หลวงปู่ คงแสดงอาการเหมือนเดิมทุกครั้ง จนวันหนึ่ง หลวงปู่ก็ได้กำหนดจิตถามอมนุษย์นั้นว่า "ที่เจ้ามาแสดงตัวเช่นนี้ต้องการอะไร" หลวงปู่ถามแบบนี้ซ้ำๆอยู่หลายครั้งจนอมนุษย์นั้นตอบว่า "มาขอส่วนบุญ" หลวงปู่ก็ได้กำหนดจิตถามต่อว่า "เมื่อก่อนเจ้าเคยทำกรรมอะไรมา จึงต้องมาทุกข์ทรมานอยู่ในสภาพเช่นนี้" อมนุษย์ก็เล่าให้ฟังว่า เขาเคยเป็นคนที่อยู่อาศัยในอำเภอ เชียงดาว นี้ มีอาชีพลักขโมยและปล้นเขากิน ก่อนไปปล้นก็จะเอาดอกไม้ธูปเทียน ไปขอพรและขอความคุ้มครองกับพระพุทธรูปองค์หนึ่งในถ้ำ เขาทำอย่างนี้ทุกครั้งก่อนออกปล้น แล้วก็ทำให้เขาแคล้วคลาดเสมอมา
  แต่พระก็ไม่ได้เข้าข้างคนชั่ว วันหนึ่งเมื่อออกไปปล้นเหมือนทุกครั้ง ก็ได้ไปขอพรพระพุทธรูปก่อน แล้วจึงออกปล้น บังเอิญเจ้าของบ้านรู้ตัวก่อนจึงได้เตรียมอาวุธเพื่อต่อสู้ เขาถูกเจ้าของบ้านฟันบาดเจ็บสาหัส จึงได้หนีเอาตัวรอดมาเข้ามาในถ้ำ ด้วยความโมโหที่พระพุทธรูปไม่คุ้มครอง เขาจึงเอาขวานทุบเศรียรพระพุทธรูป จนคอหัก และเขาก็ยังคงแค้นใจที่ถูกเจ้าของบ้านฟันจนได้รับบาดเจ็บ คิดว่าถ้าแผลหายจะหลับไปแก้แค้นเจ้าของบ้านคนนั้น แต่แผลของเขาสาหัสมาก เขาทนพิษบาดแผลไม่ไหว สิ้นใจในเวลาต่อมา หลังจากนั้นวิญญาณของเขาจึงได้มาเป็นเปรตทนทุกข์ทรมานอยู่่ในถ้ำเชียงดาวแห่งนี้ อมนุษย์ตนนั้นได้กล่าวอ้อนวอนต่อหลวงปู่ว่า "ขอความกรุณาจากพระคุณเจ้าโปรดเอ็นดูแผ่เมตตาให้กระผม เพื่อบรรเทาทุกข์ทรมานที่กำลังได้รับด้วยเถิด"
  บุพกรรมของเปรตตนนั้น หนักมากเหลือเกิน หลวงปู่ได้สำรวมจิตแผ่เมตตาอุทิศบุญกุศลไปให้ หลังจากนั้นมาก็ไม่ปรากฏร่างให้เห็นอีกเลย แต่จะได้รับบุญกุศลเพียงใดขึ้นอยู่กับตัวเขาเอง หลวงปู่บอกว่า เปรตตนนั้นเป็นเปรตสมันใหม่ เพราะใช้คำแทนตัวเองว่า "ผม" แต่่เปรตตนอื่นๆที่หลวงปู่เคยพบเจอมามักจะใช้คำแทนตัวเองว่า "เรา" หรือ "ข้าพเจ้า" จึงนับว่าเป็นเปรตสมัยใหม่

อสุรกาย

2012-11-05T07:41:00.001-08:00

ลักษณะ  :  รูปร่างประหลาด ตัวดำมะเมื่อม สูงราว 7 ศอก มีขนยาวรุงรังคล้ายลิงยักษ์ แต่หน้าคล้ายวัวควาย ตาโปน มือสองข้างยาวลากพื้นดิน เสียงร้องโหยหวน เสียงกรีดแหลมเยือกเย็น เมื่อจะปรากฏตัวจะมีพายุปั่นป่วน ต้นไม้โยกไหวรุนแรง อากาศพลันหนาวเย็นวิปริตขึ้นมาทันที
เรื่องเล่า  :
จากเรื่องเล่าในหนังสือ "ตามรอยพระอริยเจ้า หลวงปู่แหวน สุจิณโณ" กล่าวไว้ว่า มีเหตุการณ์น่าขนพองสยองเกล้าครั้งหนึ่ง ในเช้าวันหนึ่ง หลวงปู่แหวน กับ หลวงปู่ตื้อ ได้อาศัยบิณฑบาตรหมู่บ้านชาวป่า นานๆทีจะมีพระธุดงค์มาโปรดสักที
ชาวบ้านถามว่า "พระคุณเจ้าทั้งสองจะไปไหน"
หลวงปู่บอกว่า "จะมุ่งไปทางเทือกเขาที่มองเห็น แล้วลองไปทางสุวรรณเขต" ซึ่งอยู่ตรงข้ามกับมุกดาหาร

  เมื่อชาวบ้านได้ยินดังนั้นก็เกิดอาการตกใจ พร้อมทั้งทัดทานว่า "อย่าไปทางโน้นเลย เพราะกำลังมียักษ์ปีศาจดุร้ายสิงอยู่ คอยทำร้ายผู้ผ่านไปและทำร้ายสัตว์น้อยใหญ่" หลวงปู่ทั้งสองกล่าวขอบใจในความหวังดี และบอกว่า ท่านทั้งสองได้มอบกายถวายชีวิตให้พระศาสนาแล้ว ขออย่าได้ห่วงตัวท่านเลย แล้วก็เดินธุดวค์ต่อไปข้ามลำน้ำไปยังเทือกเขานั้น แต่เป็นที่น่าผิดสังเกตว่า ป่าแถบนั้นเงียบกริบ ไม่ได้ยินเสียงสัตว์ต่างๆเลย นับว่าประหลาดมาก
  พอตกค่ำหลวงปู่ทั้งสองก็ปักกลดห่างกันประมาณ 10 เมตร ข้างลำธารที่มีน้ำใสไหลผ่าน อยู่ในเชิงเขาสูงลูกประหลาด คือมีรูปลักษณะดูตะปุ่มตะป่ำ คล้ายตัวคนบ้าง หัวตะโหนกช้างบ้าง ยอดเขาเป็นสีดำคล้ายถูกไฟเผา แปลกประหลาดจากลูกอื่น ทั้งสองต่างตระหนักในความประหลาดของสถานที่นั้น แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรเพียงแต่นั่งสงบอยู่ภายใจกลด ประมาณ 5 ทุ่ม หลวงปู่แหวนก็ออกจากกลดเตรียมจะเดินจงกรม หลวงปู่ตื้อก็ออกตาม และพูดว่า "ท่าน รู้สึกว่าที่นี่วิเวกผิดสังเกต" หลวงปู่แหวนก็ตอบว่ารู้สึกเช่นนั้นเหมือนกัน... แล้วก็เดินจงกรมต่อ จากนั้นไม่นาน ก็มีเสียงกรีดแหลมเยือกเย็น ดังลงมาจากยอดเขารูปประหลาดนั้น เสียงแหลมลึกบีบเค้นประสานจนรู้สึกเสียวลงไปถึงรากฟัน พอหลวงปู่ตื้อได้ยิน ก็หันไปถามว่า "ท่านแหวนได้ยินเสียงแล้วใช่ไหม" หลวงปู่แหวนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบๆ "กำลังฟังอยู่" เสียงกรีดร้องนั้นดังเข้ามาใกล้ทุกที ทุกที ฟังแล้วน่าขนพองทีเดียว ทั้งสององค์ยังคงเดินจงกรมอยู่อย่างเงียบๆ
ครั้นซักพัก ก็เกิดพายุปั่นป่วนมาอย่างกะทันหัน ชนิดแบบไม่มีตั้งเค้ามาก่อน ต้นไม้โยกไหวรุนแรง ราวกับจะถอนรากออกมา อากาศพลันหนาวเย็นวิปริตขึ้นมาทันที
พลันปรากฏร่างประหลาดขึ้นร่างหนึ่ง รูปร่างประหลาด ตัวดำมะเมื่อม สูงราว 7 ศอก มีขนยาวรุงรังคล้ายลิงยักษ์ แต่หน้าคล้ายวัวควาย ตาโปน มือสองข้างยาวลากพื้นดิน มันก้าวเข้ามาอยู่ห่างจากหลวงปู่ทั้งสองเพียง 10 เมตรเห็นจะได้ สัตว์ประหลาดนั้นส่งเสียงร้องโหยหวนขึ้น พายุนั้นก็สงบลง แสดงว่า มันมีอำนาจเหนือกว่าธรรมชาติ
  สัตว์ประหลาดนั้นส่งกลิ่นเหม็นรุนแรงคล้ายกลิ่นซากเน่าที่กำลังขึ้นอืด มันกระทืบเท้าสนั่น จนแผ่นดินสะเทือน หลวงปู่ทั้งสองตั้งสติ กำหนดจิตแผ่เมตตาไปยังร่างสัตว์ประหลาดนั้น ร่างสัตว์ประหลาดยักษ์นั้นก็หยุดร้อง หยุดส่งกลิ่นเหม็น มันค่อยๆทรุดร่างลงนั่งยองๆ เอามือยันพื้นไว้ ทำท่าแสดงความน้อบน้อมต่อหลวงปู่ทั้งสอง หลวงปู่แหวนจึงได้กำหนดจิตถาม ก็ได้รู้ว่า เมื่อครั้งเป็นมนุษย์ เขาได้กระทำความผิดมากมายทั้งตัณหา และความโลภ คือละเมิดศีลข้อ 2 อทินฺนาทานา เวรมณี และข้อ 3 กาเมสุมิจฺฉาจารา เวรมณี อยู่เสมอ จึงต้องมาเป็นปีศาจอสุรกายรับทุกข์ทรมานอยู่ที่เขาแห่งนี้
  ปีศาจอสุรกายร้องไห้คร่ำครวญ ขอความเมตตาจากพระคุณทั้งสอง ให้ปลดปล่อยเขาได้พ้นทุกข์ทรมานในตอนนี้ หลวงปู่แหวนผู้มีศีลบริสุทธิ์จึงได้กำหนดจิตว่าพระคาถา แล้วเทศนาให้เขาสำนึกบาปบุญคุณโทษ เขาก็ค่อยๆคลายความกังวลลง ก้มลงกราบด้วยความซาบซึ้ง แล้วกล่าวว่า "พระคุณเจ้า ข้าพเจ้าได้กำหนดจิตพิจารณาตามกระแสธรรมของท่านแล้ว เกิดแสงสว่างกับข้าพเจ้าอย่างน่ามหัศจรรย์ ข้าพเจ้าได้เห็นถึงสภาวธรรม คือ ชาติ ชรา มรณะ อันเป็นทุกข์ เป็นธรรมดาของสรรพสัตว์ทั้งหลายแล้ว พระคุณเจ้า" สีหน้าของเขาก็ดูสดชื่นขึ้น เขาก้มลงกราบพระคุณทั้งสององค์ แล้วร่างอสุรกายนั้นก็หายไป

ศีลห้าหรือเบญจศีลมีด้วยกัน 5 ข้อ ดังนี้

ปาณาติปาตา เวรมณี (สิกฺขาปทํสมาทิยามิ) - เว้นจากการฆ่าสัตว์ตัดชีวิต รวมถึงการเบียดเบียน ข่มเหง รังแก ทำร้ายสัตว์ หรือมนุษย์ แม้แต่คิด หรือวางแผน ก็ถือว่าผิดศีลข้อนี้แล้ว
อทินฺนาทานา เวรมณี (สิกฺขาปทํสมาทิยามิ) - เว้นจากการลักทรัพย์ โลภหยับเอาสิ่งของของผู้อื่นมาเป็นของตนเอง ของที่เจ้าของไม่ได้ให้ รวมถึงการเบียดบัง ฉ้อราษฎร์บังหลวง เอาเปรียบคนอื่นด้วย แม้แต่คิด หรือวางแผน ก็ถือว่าผิดศีลข้อนี้แล้ว
กาเมสุมิจฺฉาจารา เวรมณี (สิกฺขาปทํสมาทิยามิ) - เว้นจากการประพฤติผิดในกาม ตัณหาทั้งหลาย ผิดลูกผิดเมียเขา ข้อนี้เพียงแค่คิดก็ผิดแล้ว
มุสาวาทา เวรมณี (สิกฺขาปทํสมาทิยามิ) - เว้นจากการพูดเท็จ คำหยาบ หรือพูดส่อเสียด โกหก รวมถึงการพูดให้คนแตกสามัคคีกันด้วย
สุราเมรยมชฺชปมาทฏฺฐานา เวรมณี (สิกฺขาปทํสมาทิยามิ) - เว้นจากการดื่มของมึนเมา ดื่มสุรา อันเป็นที่ตั้งแห่งความประมาท

ชาวป่า ข่าระแด

2012-10-26T06:22:00.002-07:00

ลักษณะ  :  เป็นมนุษย์ป่าร่างประหลาด ตัวเท่าเด็กอายุ 13 - 14 ปี ผอม พุงโร ผิวคล้ำ ผมเผ้ารุงรัง จมูกแบน ทุกคนมีอาวุธประจำตัว คล้ายธนูแต่เล็กกว่า ใช้คล้องตัว สะพายกระบอกไม้ไผ่ใส่ลูกดอกอาบยาพิษ

อาศัย : อาศักอยู่หุบเขาใต้เงื้อมผาแห่งหนึ่ง ในเทือกเขาใหญ่โตทิศใต้ แขวงเมืองคำม่วน เป็นป่าดงเย็นอึมครึม เชื่อโยงลงไปถึงสุวรรณเขต

อาหาร  :  ปู ปลา หอย ในลำธาร

เรื่องเล่า  :
จากเรื่องเล่าในหนังสือ "ตามรอยพระอริยเจ้า หลวงปู่แหวน สุจิณโณ" กล่าวไว้ว่า เมื่อครั้งที่หลวงปู่แหวน กับหลวงปู่ตื้อ จารึกไปถึงเทือกเขาใหญ่โตทิศใต้ แขวงเมืองคำม่วน เป็นป่าดงเย็นอึมครึม เชื่อโยงลงไปถึงสุวรรณเขต ทั้งสององค์จึงได้ปักกลด เพื่อพักภาวนาบำเพ็ญเพียร ในป่าที่เงียบสงัดวังเวง ประมาณ 3 ทุ่ม ก็ได้ยินเสียงประหลาดดังเข้ามาใกล้เรื่อยๆ เสียงนั้นดัง ก๋อย ก๋อย ก๋อย และเริ่มมองเห็นแสงคบไฟนับสิบๆดวงมาจากเสียงนั้นด้วย เมื่อเข้ามาใกล้ทั้งสององค์ จึงได้เห็นว่า เป็นมนุษย์ป่าร่างประหลาด ตัวเท่าเด็กอายุ 13 - 14 ปี ผอม พุงโร ผิวคล้ำ ผมเผ้ารุงรัง จมูกแบน ทุกคนมีอาวุธประจำตัว คล้ายธนูแต่เล็กกว่า ใช้คล้องตัว สะพายกระบอกไม้ไผ่ใส่ลูกดอกอาบยาพิษ มนุษย์ร่างเล็กนั้นส่งเสียงรับกันเป็นทอดๆ โอบล้อมกลดธุดงค์ของทั้งสององค์ พอเข้ามาใกล้ระยะหนึ่ง มนุษณ์ร่างเล็กนั้นได้พากันยก หน้าทึ่น (หน้าไม้) เล็งเข้ามายังกลดทั้งสององค์ ทั้งสององค์จึงกำหนดจิตหลับตา เข้าฌานทันที ปรากฏว่าลูกดอกที่มนุษณ์ร่างประหลาดระดมยิงมานั้น ตกร่วงลงพื้นดินหมด เป็นที่น่าอัศจรรย์ยิ่ง มนุษณ์ร่างประหลาดเห็นเป็นเช่นนั้นก็ยิ่งตกใจ ร้อง ก๋อย ก๋อย ก๋อย ดังกระหึ่ม แล้วก็ระดมยิงลูกดอกอีก 2 - 3 รอบ ก็ตกร่วงลงพื้นเช่นเดิม ทำให้มนุษณ์ร่างประหลาดตกใจพากันวิ่งหนีกลับเข้าป่าไปหมด ทั้งสององค์ก็ได้เดินจงกลมแล้วเข้าสมาธิจนสว่าง รุ่งเช้าก็ออกเดินทางต่อ

แดนหลงทิศ

2012-10-26T00:40:00.001-07:00

แดนหลงทิศ คือ ดินแดนที่เราก้าวเข้าไปแล้ว จะทำให้เราจำอะไรไม่ได้แม้กระทั้งชื่อเราเอง เมื่อเดินไปเรื่อยๆ ก็จะเหมือนเดินวนกลับมาที่เดิม หาทางออกไปเจอ

จากประสบการณ์ของ พ่อชัย ชาวบ้านในตำบลแม่นาวางเล่าให้ฟังว่า

พ่อชัยอายุได้ประมาณ 21 ปี คืนนั้นฝนตก ได้ยินเสียงกบร้อง จึงแต่งตัวออกไปส่องกบที่ปลายนา เดินไปเรื่อยๆ จนถึงหนองคำ (หนองคำ คือหนองน้ำในหมู่บ้านตำบลแม่นาวาง) พ่อชัยก็ไปเจอกับ คันพนัง (คันพนัง ภาษากลางเรียก "คันดินสูง") แล้วก็มีต้นไม้ต้นใหญ่อยู่ข้างคันพนังนั้น พอเดินไปเรื่อยๆ ก็เจอคันพนังและต้นไม้ต้นเดิมอีก เดินจนหมดแรง พอเริ่มสว่าง พ่อชัยก็ยังเดินต่อไป จนไปเจอผู้ชายคนหนึ่ง พ่อชัยก็เดินเข้าไปถาม "อ้ายๆ บ้านผมอยู่ไหน" ผู้ชายคนนั้นก็เลยชี้ทางให้แล้วบอกอยู่บ้านไม้สองชั้นนั้นไง หลังจากนั้นพ่อชัยก็เดินไปบ้านไม้ตามทางที่ชายคนนั้นบอก เข้าบ้านไปก็ค่อยๆจำได้ว่าตนเองชื่ออะไร แต่กลับมาไม่ได้กบสักตัว ข้องก็หาย (ข้อง คือ อุปกรณ์จักสานไม้ไผ่สำหรับใส่ปลา รูปคล้ายตะกล้าปากแคบเหมือนคอหม้อดิน ก้นเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส ) หลังจากนั้นมา พ่อชัยก็ไม่กล้าออกไปหากบอีกเลย

แหล่งข้อมูลจาก ชาวบ้านตำบลแม่นาวาง อำเภอแม่อาย จังหวัดเชียงใหม่

ขนเสือไฟ

2012-10-25T07:18:00.004-07:00

เรื่องเล่า สมัยก่อนอุ๊ยจา (อุ๊ย หมายถึง ผู้เฒ่าผู้แก่ หรือ ปู่ ย่า ตา ยาย คนเหนือจะเรียก "อุ๊ย" หมดทุกคน) เป็นคนที่เกิดลูกยากมาก ถ้าเกิดมา 2 - 7 วัน ก็จะตาย การตายของเด็กที่เกิดใหม่นั้นส่วนใหญ่จะเชื่อว่า ผีกะ เอาไปกิน อุ๊ยจาไปปรึกษาชาวบ้านละแวกเดี๋ยวกัน ก็ไม่มีวิธีแก้ไข อยู่มาวันหนึ่ง ไทใหญ่ (ไทใหญ่ คือ ชนกลุ่มน้อยที่อาศัยอยู่ในพม่า) ได้ทราบข่าวว่าอุ๊ยจาเป็นคนมีลูกยาก จึงได้แบ่งขนเสือไฟเอาให้กับอุ๊ยจา แล้วบอกว่าให้เอาขนเสือไฟวางไว้ใต้ที่นอน พออุ๊ยจาได้ขนเสือไฟมา ก็ทำตามวิธีที่ ไทใหญ่ บอก หลังจากนั้นมาไม่นาน อุ๊ยจาก็ได้คลอดลูกสาว ชื่อ คำ ต่อมาก็ได้ลูกชายอีก 2 คน ชื่อ กล้า และ ดี จากคำบอกเล่าของอุ๊ยจา ได้บอกว่า ขนเสือไฟนี้พวกภูตผีจะกลัวไม่กล้าเข้าใกล้ ทำให้คนที่มีขนเสือไฟอยู่ จะไม่ได้รับอัตรายจากภูตผีที่จ้องเข้ามาทำร้าย

สรรพคุณ ขนเสือไฟ

ภูตผีปีศาจ สิ่งชั่วร้าย จะไม่กล้าเข้าใกล้
กันภัยอัตรายที่จะเกิดขึ้น
เป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ถ้ามีอยู่กับตัวแล้ว จะเจอกับสิ่งที่ดีในชีวิต

แหล่งข้อมูลจาก ชาวบ้านตำบลแม่นาวาง อำเภอแม่อาย จังหวัดเชียงใหม่

การซื้อผี-ขายผีในล้านนา

2012-08-27T07:24:00.005-07:00

เงินค่าผีคนล้านนามาจากตำนานซื้อผีจากชาวลัวะ
เอิ้ว...ซื้อผีบ๋อ.....เอิ้ว...มีผีมาขายเน้อ ไผจะซื้อผีมาซื้อเน้อ....... เสียงพ่อค้าชาวลัวะเอิ้นตะโกนบอกชาวบ้านที่สนใจมาซื้อผีเอาไว้รักษาบ้านเรือน เอาไว้เป็นผู้ปกปักรักษาคนในครัวเรือน
โดยแต่ละผีจะให้คุณแตกต่างกันไปเริ่มตั้งแต่

-ผีปู่ย่า หากใครซื้อผีนี้ไว้จะทำให้ลูกหลาน ญาติพี่น้องอยู่ดีมีสุข เกิดความรักใคร่สามัคคีกัน
ญาติพี่น้องลูกหลานเครือญาติทุกคนจะมารวมกัน เกิดความอบอุ่นในวงค์ตระกูล

-ผีกะ หรือผีปอบ หาก ใครซื้อผีนี้จะทำให้วงค์ตระกูลเป็นคนขยันหากินไม่เลือกว่าจะค่ำมืด
กลางวันกลางคืนก็จะหากินไม่หยุดหย่อน มักเป็นผู้มีเงินเพราะความขยัน

-ผีมดผีเม็ง หากใครซื้อผีนี้จะส่งผลให้วงค์ตระกูลมีความสุขสนุกสนานดังนั้นวงค์ตระกูลของผู้ที่มีผีนี้รักษา
ก็จะกำหนดพิธีกรรมในวันที่ไหว้ผีในรอบปีญาติๆวงค์ตระกูลก็มาร่ายรำ ฟ้อนบวงสรวง เรียกกันว่าพิธีกรรมการฟ้อนผีมดผีเม็ง
ทำให้ญาติพี่น้องวงค์ตระกูลสนุกสนานรื่นเริง
เมื่อพ่อค้าชาวลัวะมาขายผีตามหมู่บ้าน ผู้คนพื้นเมืองที่ต้องการซื้อผีต่างก็ซื้อผีคือสวย (กรวย) ดอกไม้เป็นสินค้าแทนผี
เมื่อซื้อแล้วก็นำสวยดอกไม้ไปไว้ในที่ๆลัวะบอกกล่าว คือ
ผีปู่ย่าให้นำสวยไปไว้ในห้องเรือนใหญ่หนึ่งแห่งและทำหอผีปู่ย่าไว้ที่บริเวณในรั้วบ้านอีกหนึ่งแห่งส่วนราคาตามแต่จะตกลงกัน
เช่น อาจเป็น ๓๒ แถบ ๔๕ แถบ เป็นต้น ส่วนใครซื้อ

ผีกะต้องนำสวยดอกไม้ไปไว้ในหม้อเลี้ยงผี นำหม้อไปวางไว้บนเพดาน
เพื่อให้ผีกะได้อยู่ในหม้อ ไม่ออกไปทำร้ายใคร ราคาผีก้ะ อาจเป็น ๑๒ แถบ ๒๕ แถบ แล้วแต่จะตกลงกัน

ส่วนผู้ที่ซื้อผีมดผีเม็งก็จะต้องนำสวยดอกตัวแทนผีไปไว้ในหิ้งผีบนบ้านในห้องนอน แต่มีเงื่อนไขว่า
จะต้องเลี้ยงปีละ หนึ่งครั้งหรือสองสามปีครั้งแล้วแต่จะตั้งเงื่อนไขกันไว้ ในการเลี้ยงจะต้องมีดนตรีบรรเลงให้เกิดความม่วนงัน
สนุกรื่นเริง ราคาผีมดผีเม็งอาจเป็น ๓๖ บาท ๑๒ บาทแล้วแต่ความพอใจ ตั้งแต่ผู้คนได้ซื้อผีที่ตนเองต้องการมาไว้คุ้มครองบ้าน
ทำให้ผีมีบทบาทในวิถีชีวิตคนในครอบครัวกันมาก หากใครเข้าบ้านเรือนโดยไม่บอกเจ้าบ้าน หรือเข้าไปในห้องนอนถือว่าผิดผี
ต้องถูกปรับไหมเท่าราคาค่าผีที่บ้านนั้นซื้อมา เช่น ถ้าซื้อสวยผีมาจำนวน ๓๒ แถบ ก็ต้องเสียค่าปรับเป็นเงิน ๓๒ บาท
เท่าเงินซื้อผี ที่สำคัญคือผีจะปกป้องลูกสาวในครอบครัวนั้น หากใครจับมือ ถือแขน ถูกต้องเนื้อตัว
ล่วงเกินผู้หญิงในครองครัวนั้นๆก็ต้องถูกปรับเสียค่าผี ตามราคาที่บรรพบุรุษได้ซื้อสวยผีมาไว้ครั้งแรก
แม้จะสืบต่อๆกันมาเป็นเวลานานนับร้อยๆ พันๆปี การเสียค่าผีก็ต้องเป็นเงื่อนไขของทุกครอบครัว ที่มีผีปกปักรักษาวงค์ตระกูล
ไม่ว่า ผีปู่ย่า ผีกะ ผีมดผีเม็งด้วยมีการเลี้ยงผีไว้ป้องกันผู้คนในครอบครัวดังกล่าวจะเห็นว่า
เดือนเก้าเหนือ (เดือนเจ็ดภาคกลาง) ผู้คนล้านนาต่างมีการเลี้ยงผี หรือหากมีงานเกี่ยวกับวงศ์ตระกูลก็จะเลี้ยงผีกัน
ทำให้ญาติๆมาร่วมกันประกอบพิธีโดยเฉพาะถึงปีใหม่หรือสงกรานต์

ลูกหลานวงศ์ตระกูลที่อยู่ไกลกันก็จะมารวมกันทำพิธีเลี้ยงผีที่ตระกูลของตนมีอยู่ งานสำคัญอีกอย่างหนึ่งคือการใส่ผีในการแต่งงาน
เจ้าบ่าวต้องนำเงินค่าเสียผีใส่ขัน(พาน)พร้อมข้าวตอกดอกไม้ไปไหว้สาญาติผู้ใหญ่ เจ้าสาวเรียกว่าเงินเสียผีหรือเงินใส่ผี
เป็นเงื่อนไขว่าได้เป็นผีในครัวเรือนเดียวกันแล้ว ภาษาล้านนาว่า" ผีตั๋วเดียวกั๋น" คือต้องเป็นญาติเครือเดียวกันนั่นเอง
ผีล้านนาจึงมีความสำคัญมาก ในวิถีชีวิตของพวกเขา ตั้งแต่โบราณมาจนปัจจุบัน หลายๆครอบครัวก็ยังเลี้ยงผี มีผีปู่ย่า ผีกะ และผีมดผีเม็งกันอยู่
ขอจ้วยกั๋น เล่าเรื่องไปเต๊อะเกี่ยวกับผีอั้นเนอนาย สนุกม่วนล้ำหมู่เฮาตังหลาย ตึงญิงตึงจายความฮู้เตื่อมแถ้ง.... ที่มา...ลุงหนานพรหมมา
โลกนี้มีอะไรน่าสืบเสาะมากมาย น่าศึกษา น่ารู้ เรื่องที่ลึกลับเกินกว่าเคยรู้.....

อย่างไรก็ตามหลายๆครอบครัวในปัจจุบันไม่เลี้ยงผีที่บรรพบุรุษซื้อมา ทำให้ลูกหลานไปอยู่ที่ไกลหาโอกาสกลับมารวมกันได้ยาก
โดยเฉพาะความเชื่อเรื่องการเสียผี ค่าปรับค่าล่วงเกินเกี่ยวกับผี ไม่มีในหัวใจคนสมัยใหม่ จึงทำให้หญิงสาวถูกล่อลวง เสียผู้เสียคนไปมากต่อมาก

Credit : คุณครู รัชนี คุณานุวัฒน์

ผีป้กกะโหล้งดงดอย

2012-08-27T07:20:00.001-07:00

คนสมัยก่อนเก่า พวกเขารักษาป่าไม้ ภูดอย โดยเฉพาะชาวเขาที่ใช้ชีวิตอยู่บนดอยสูงป่าหนาดงกว้าง บางคนแม้ยังไม่ตายก็หวงแหนผืนป่า แผ่นดินเกิด มีอารมณ์ที่แฝงด้วยรักธรรมชาติ เข้าถึงธรรมชาติที่เขาใช้ชีวิตอยู่หากินอยู่กับธรรมชาติ ปล่อยผมรกรุงรัง กระเซอะกระเซิงไปตามธรรมชาติ เครื่องมือเครื่องใช้

ก็เป็นสิ่งที่อยู่ในธรรมชาติเช่นกะโหล้ง(กะลา)นำมาเป็นภาชนะใส่อาหารการกินไปตามเรื่อง

ด้วยจิตวิญญาณหวงแหนผืนแผ่นดินถิ่นเกิดในผืนป่า แม้นว่าร่างกายสิ้นลมหายใจซากศพพวกเขาก็ถูกฝังในผืนแผ่นดินดอยสูง ส่วนจิตวิญญาณยังว่ายเวียนเป็นผีเฝ้ารักษาป่าตามกรรมเวรที่เขากระทำไว้เมื่อยามมีชีวิตเป็นคน หากใครเข้าป่า ทำร้ายสัตว์ป่า ไล่ล่าเอาชีวิตในป่าหรือกระทำอันเป็นลุกล้ำทำลายต้นไม้ ทำลายของมีค่าในป่าผีตัวนี้จะใช้กะโหล้งเป็นอาวุธไล่ล่าเอาชีวิตผู้คนที่ทำลายป่า ดังนั้นผู้คนสมัยก่อนจะเข้าป่าต้องระวังโดยเฉพาะหากได้ยินเสียงร้องดังแว่วไกลๆ........."ป้ก..กะโหล้ง......ป้กกะโหล้ง.......ผู้ที่ได้ยินต้องรีบเอาดุ้นหลัวสุด(ฟืนซากไฟ)มาเสกด้วยพระคาถาปู่เส็ดค่ำลัวะแล้วเตรียมตัวขว้างดุ้นหลัวสุดเข้าใส่ไล่มัน โดยการสังเกตร่างกายเหมือนคนผมรุงรังเข้ามาหานั่นแหละให้รีบขว้างใส่ทันที

อันว่าพระคาถาปู่เส็ดค่ำลัวะเป็นพระคาถาของชาวล้านนาที่ใช้ขับไล่ผีทุกชนิดที่อยู่ในป่าได้ดีนักด้วยเหตุผีป้กกะโหล้งมันสวกดุดันร้ายสุดๆนี่เอง ผู้คนสมัยก่อนจึงห้ามทำขึ้ด ทำสิ่งแผลงๆในผืนป่า เช่นว่า ขึ้นขี่ตอไม้สมมุติว่าเป็นช้าง หรือตัดไม้ขวางทางเดินป่า ฯลฯ.สิ่งเหล่านี้ถือว่าต้องห้ามเพราะมันขึ้ด จะเกิดอาถรรพ์เกิดเหตุเลวร้ายขึ้นในป่า โดยเฉพาะผีป้กกะโหล้งจะเข้ามาทำร้าย

ตำนานผีป้กกะโหล้งเป็นการเล่าเรื่องผีที่ปกป้องป่า กันผู้คนทำลายผืนป่า สัตว์ป่าได้ดีแท้เนอหมู่เฮา....

Credit :dek-d.com

ผีก้อนเส้าเตาไฟ

2012-08-27T07:17:00.003-07:00

มูลนิธิแห่งหนึ่งเจอดี

2012-01-21T21:20:00.001-08:00

คือวันนั้น ผมได้ไปเข้าค่ายกับพวกเพื่อนที่ราชบุรีครับ ต่าง คนก็ต่างเล่าประสบการณ์ให้ฟัง มีหลายเรื่องที่น่ากลัวครับ แต่มีอยู่เรื่องนึงที่โดนใจผมครับ คือเพื่อนผมเล่ามาแบบนี้ครับคือเพื่อนของเพื่อนผมอ่ะเปนเดกปอ หรือปอเตกตึ๊งแล่ะครับได้เล่าประสบการณ์ให้ฟังว่า วันนั้น มีอุบัติเหตุ คือ เวลาเกิดอุบัติเหตุแบบนั้น จะไปกัน4คัน 2คันไว้ขนศพที่เสียชีวิต กับอีก 2 คันจะขนย้ายผู้ที่บาดเจ็บ แต่วันนั้นบังเอิญมีแต่ผู้ที่บาดเจ็บก็เลยขนย้ายผู้บาดเจ็บกันไป2คัน ส่วน

รถขนศพก็ว่าง2คันถูกป่ะครับ แต่ในขณะที่อยู่กลางทางเนี่ย มี คนเข้าวอมาว่า เกิดอุบัติเหตุขึ้น มีผู้บาดเจ็บอยู่แต่ว่า รถขนคนบาดเจ็บมันเต็มครับ อีก2คันที่จะขนศพเนี่ย เลยว่างก็เลยไปแทน พอไปถึงก็ทำธุระให้เสร็จก็พยาบาลเบื้องต้นเสร็จแล้วก็พาไปที่โรงพยาบาล ก็ขับกันไป การขับของเขาก็จะเป็น แบบขับตามกันไปเลนเดียว คนขับด้านหลังเนี่ย จะเป็นเด็กใหม่ที่เพิ่งมาอยู่ในขณะที่ขับเนี่ย คนขับคันด้านหน้ารู้สึกว่า รถคันด้านหลังพยายามจี้ตูด พยายามจะแซงให้ได้ แต่ว่าคนขับด้านหน้าเนี่ย ก็นึกว่าเด็กใหม่ไฟแรงจะพยายามขับเร็วๆเพื่อไปส่งคนไข้ให้เร็วที่สุด เค้า ก็พยายามจี้แต่จี้ยังไงก็จี้ไมพ้น เพราะคนขับด้านหน้าก็ขับเร็วเหมือนกัน จนคันด้านหลังเค้าทนไม่ไหว จนวอไปคันด้านหน้าว่า พี่ขอผมแซงเถอะขอร้องละพี่ แต่คันด้านหน้าก็ไม่สน จนมาถึงปลายทาง คนขับทั้ง2 ก็เลยมาเคลียกัน คน ขับด้านหน้าก็ถามว่ามึงเป็นอะไรถึงได้ขับจี้อยู่ได้คนขับด้านหลังเลยบอก ว่า ก็คนเจ็บที่พี่พึ่งขนมาน่ะสิ ขึ้นไปนั่งบนรถพี่อ่ะ เลือดไหลนองเลย ขนขับด้านได้shockไป แล้วก็ไปตรวจดูพบว่า คนเจ็บคนนั้นได้เสียชีวิตกลางทางในขณะที่ ขับรถไปส่งที่โรงพยาบาล

เรื่องเล่า พระไม่ฉันอาหารของผีกะ

2011-12-24T21:18:00.000-08:00

ตาของฉันเล่าให้ฟังว่าสมัยก่อน วัดแห่งหนึ่งมีพระสงฆ์จำวัดอยู่กับสามเณร 2 รูป ทุกๆเช้าก็จะมีชาวบ้านทำอาหารมาถวายและแม่ของสามเณรก็ได้นำอาหารมาถวายด้วยเช่นกัน เมื่อถึงเวลาฉันอาหาร พระสงฆ์ก็จะแยกอาหารที่แม่ของสามเณรไว้อีกที แล้วก็จะฉันแต่อาหารที่ชาวบ้านคนอื่นๆมาถวาย สามเณรก็ได้แต่นั่งมองและคิดสงสัยในใจว่าทำไมต้องแยกอาหารของโยมแม่ไว้อีกที่ ถามพระสงฆ์ว่าทำไมต้องทำเช่นนี้ ท่านก็ไม่ยอมตอบ เมื่อวันเวลาผ่านไปนานเข้าสามเณรเก็บความสงสัยนี้ไว้ไม่ไหว จึงได้นำขันข้าวตอกไปไปถามพระสงฆ์ว่าเหตุใดพระสงฆ์จึงไม่ยอมฉันอาหารที่แม่ของสามเณรทำมาถวาย

พระสงฆ์รูปนั้นก็มอบยาตลับหนึ่งให้สามเณรไปและพูดต่อว่า "ถ้าเจ้าอยากจะรู้จริงๆว่าทำไมถึงไม่ยอมฉันอาหารของแม่เจ้า คืนนี้ให้เจ้าไปนอนที่บ้านของเจ้า พอรุ่งเช้าตอนแม่ของเจ้าทำอาหาร นึ่งข้าว(หุงข้าว) ให้เจ้าลุงขึ้นมาเอายาในตลับนี้ไปป้ายตาทั้งสองข้าง แล้วก็ไปดูตอนแม่เจ้าทำอาหาร" สามเณรก็เลยรีบกลับบ้านด้วยความอยากรู้ ตกดึกมาสามเณรก็เข้านอน รุ่งเช้าได้ยินเสียงของโยมแม่ลุงขึ้นมาทำอาหาร นึ่งข้าว สามเณรก็รีบลุงขึ้นมาเอายาที่พระสงฆ์ให้ป้ายตาทั้งสองข้างแล้วก็นั่งมองดูแม่ทำอาหาร ภาพที่สามเณรรูปนั้นได้เห็นคือ อีวอก(ลิง) วิ่งวนเวียนไปมารอบห้องครัวแล้วก็เอาขี้ของมันว่านลงในข้าว และอาหารที่กำลังทำอยู่ ถ้าคนไหนได้กินอาหาร หรือใช้สิ่งของของผีกะ ก็จะทำให้เป็นผีกะไปด้วย เมื่อสามเณรได้เห็นแล้วก็รีบกลับไปวัด แล้วกลับไปบอกพระสงฆ์รูปนั้นว่า เห็นแมงอีวอกมันเอาขี้ว่านลงในข้าว พระสงฆ์จึงได้อธิบายให้สามเณรฟังว่า "อีวอกที่สามเณรเห็นนั้นความจริงแล้วมันเห็นผีกะ" เหตุผลที่มันว่านขี้ลงไปในอาหารและข้าวนั้นก็เพื่อให้คนที่ได้กินขี้ของมันนั้นเป็นผีกะไปตลอด นี้ก็คือเหตุผลที่พระไม่ยอมฉันอาหารที่แม่สามเณรทำมาถวายให้เมื่อสามเณรได้ฟังที่พระสงฆ์กล่าวมาสามเณรจึงได้ขอให้พระสงฆ์ช่วยหาวิธีแก้ไขเพื่อที่จะให้ครอบครัวของสามเณรหายจากการเป็นผีกะ พระสงฆ์จึงได้แนะนำให้ไปหาหมอผีเพื่อทำพิธีตัดผีกะ
จากเหตุการณ์นี้พระสงฆ์ท่านถือศิลอย่างเคร่งคัดและปฏิบัติธรรมตามหลัดศาสนาอย่างมิขาดจึงทำให้ท่านสามารถล่วงรู้ได้ว่าอาหารที่นำมาถวายนั้นเป็นอาหารของผีกะ

แหล่งข้อมูลจาก ชาวบ้านตำบนแม่นาวาง อำเภอแม่อาย จังหวัดเชียงใหม่

เรื่องเล่า สืบทอดผีกะ

2011-12-24T07:11:00.000-08:00

ลุงบุญ(นามสมมุติ)เล่าให้ฟังว่า สมัยก่อนตอนเป็นหนุ่ม บ้านเดิมของลุงอยู่ตำบลช่อแล จังหวัดเชียงใหม่ ลุงบุญและพี่ชาย ชอบไปเที่ยวหาสาวหมู่บ้านใกล้ๆที่ชื่อว่าพิม(นามสมมุติ) ซึ่งพิมเป็นผู้หญิงที่สวยคนหนึ่งเลยทีเดียว ซึ่งตอนนั้นพี่ชายของลุงบุญชอบคอกับพิมอยู่ ลุงบุญและพี่ชายจึงไปเที่ยวหาเป็นประจำ พออยู่คุยกับพิมดึกๆเข้า แก้มของพิมก็จะเริ่มแดงระเรื่อขึ้นเรื่อยๆ ทำให้ดึงดูดสายตาผู้ที่อยู่ใกล้ เมื่อวันเวลาผ่านไปพี่ชายของลุงบุญก็เริ่มตีตัวออกห่างเพราะรู้ว่าพิมนั้นเป็นผีกะ ถึงแม้จะโดนพี่ชายของลุงบุญตีตัวออกห่าง หลังจากนั้นพิมก็เริ่มหันมาสนใจลุงบุญแทน ลุงบุญบอกว่าเคยได้ฟังแม่สม (นามสมมุติ)

แม่ของพิมเล่าให้ฟังว่า ตอนแรกครอบครัวของแม่สมไม่ได้เป็นผีกะ แต่เพราะไปซื้อบ้านห่างหรือบ้านร้างของชาวไทใหญ่ ซึ่งตอนเข้าไปครั้งแรกก็เห็นห่อผ้าห่อหนึ่งอยู่ในบ้าน เมื่อเปิดห่อผ้านั้นมาก็พบแก้ว แหวน เงิน ทอง สร้อย กระจก หวี่ เสื้อผ้า ร่ม ฯลฯ (ของใช้ต่างๆที่คนเราใช้) จึงได้นำสิ่งของในห่อผ้านั้นมาใช้ด้วยความไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป ทำให้กลายเป็นผู้สืบทอดผีกะโดยไม่รู้ตัว หลายปีต่อมาแม่ก็ได้เจอกับพระสงฆ์รูปหนึ่งเดินธุดงค์ผ่านมา เลยได้เล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับตนและเรียนถามพระสงฆ์ถึงวิธีการแก้ไข พระสงฆ์จึงได้บอกให้แม่สมไปหาหมอผีที่มีคาถาอาคม แม่สมก็ได้ไปหาตามที่พระสงฆ์บอก หลังจากนั้นหมอผีก็ให้ทำพิธีกรรมตัดผีกะโดยการให้ไปจัดเตรียมซื้อแก้ว แหวน เงิน ทอง สร้อย กระจก หวี่ เสื้อผ้า ร่ม ของใช้ต่างๆใส่ไว้ในห่อผ้า หลังจากนั้นนำห่อผ้าไปวางไว้ที่ทางสี่แพร่ง หรือทางสี่แยก จากนั้นให้รีบไปท่าน้ำที่หมอผีได้เตรียม ต๋าแหลว 7 ชั้น หรือตาแหลว 7 ชั้น (ต๋าแหลว เป็นเครื่องจักรสานชนิดหนึ่ง ภาษากลางเรียกว่า เฉลว) เมื่อไปถึงท่าน้ำ ให้ถอดเสื้อผ้าทิ้งให้หมด ไม่ให้เหลือซักชิ้น แล้วก็ดำน้ำลอดผ่านต๋าแหลว 7 ชั้น ไปจนถึงอีกฝังหนึ่ง ให้โผล่ออกมาจากน้ำจนกว่าจะผ่านต๋าแหลว 7 ชั้นได้ เมื่อถึงฝังตรงข้ามของท่าน้ำ ก็ให้ใส่เสื้อผ้าใหม่ที่หมอผีทำไว้ แล้วหมอผีก็จะทำพิธีตัดผีกะออกไป ผีกะก็จะไปอยู่เฝ้าห่อผ้านั้นเพื่อรอเจ้าของใหม่ที่นำห่อผ้านั้นไปใช้ แต่การทำพิธีในครั้งนั้นไม่ได้ตัดผีกะออกไปหมดเพราะแม่สมดำน้ำไม่เก่งจึงโผล่หน้าออกจากผิวน้ำมาหายใจหลายครั้ง จึงทำให้แม่สมยังมีผีกะติดตามอยู่ แม่สมและครอบครัวก็เลยต้องใช้ชีวิตแบบนี้ต่อไป

ต๋าแหลว

วิธีการทำต๋าแหลว 7 ชั้น เพื่อประกอบพิธี
ทำต๋าแหลว 14 อัน แล้วนำไปปักไว้ในท่าน้ำทั้งซ้ายและขาว นำเชือกไปผูกต๋าแหลวซ้าย ต๋าแหลวขวาไว้ให้มีระยะห่างประมาณ 2 – 3 วา เพื่อให้สามารถดำน้ำรอดผ่านไปได้

แหล่งข้อมูลจาก ชาวบ้านตำบนแม่นาวาง อำเภอแม่อาย จังหวัดเชียงใหม่

ประสบการณ์หลอนในโบสถ์วัด

2011-12-23T07:46:00.001-08:00

ด้วยนิสัยส่วนตัวที่ชอบลองของ จึงทำให้ผมได้เจอกับประสบการณ์ที่ไม่เคยเกิดขึ้นกับผมมาก่อน ในช่วงที่ผมได้บวชเป็นพระ ตอนเที่ยงคืนผมได้ลองของโดยการลากไม้กวาดไปรอบเมรุ 3 รอบ แล้วก้มดูเตาเมรุแต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น จึงเปลี่ยนวิธีลองไปที่ป่าช้าแล้วเอาอาหารไปเซ่นไหว้ผี เรียกผีมากินแต่ก็ยังไม่เห็นมีอะไรเกิดขึ้นอยู่ดี ผมได้ทดลองทำวิธีต่างๆนานา หลากหลายสถานที่ ทั้งเมรุ ป่าช้า ต้นไม้ใหญ่ ทางสามแพร่ง ทางสี่แพร่ง หรือที่ไหนๆที่คิดว่าน่าจะเจอ แต่ก็ไม่เคยได้เจออะไรเลย หลังจากนั้นผมก็ได้เรียน

ได้ฝึกนั่งกรรมฐาน ฝึกไปฝึกมาก็เริ่มนั่งนานขึ้น จาก 15 นาที เป็นครึ่งชั่วโมง จากนั้นก็เป็น 1 ชั่วโมง 2 ชั่วโมง 3 ชั่วโมง 4 ชั่วโมง ผมเริ่มฝึกกรรมฐานได้ระดับหนึ่งแล้ว ก็ยังมีความคิดที่อยากจะเห็นวิญญาณว่ามีจริงรึป่าว
พอนานๆไป ผมก็เริ่มมีจิตสัมผัส เริ่มรับรู้ว่าวิญญาณมีจริง เหตุการณ์นั้นเกิดขึ้นในโบถส์ ผมนั่งกรรมฐานจนมีแค่ผมที่นั่งอยู่ตอนนั้น พระท่านอื่นกลับไปหมดแล้ว วันนั้นผมกำลังนั่งสมาธิทำกรรมฐาน อยู่ๆก็รู้สึกแปลกๆเหมือนมีใครมานั่งจองหน้า ผมก็เริ่มรู้สึกกลัวในใจ ใจหนึ่งก็คิดอยากจะเห็น ใจหนึ่งก็ไม่อยากเห็น สักพักก็เริ่มได้ยินเสียงกระทืบเท้า ตึบ ตึบ ตึบ ดังขึ้นเรื่อยๆ หลังจากนั่นก็ได้ยินเสียงคนวิ่งไปวิ่งมารอบๆโบถส์ ผมเริ่มรู้สึกหลอนๆในใจ เลยตั้งสติ ค่อยๆลืมตาแต่ตามันก็ไม่ยอมลืมตาขึ้นมา ผมก็เลยตั้งจิต ตั้งสติอีกครึ่ง แล้วก็ค่อยๆลืมตามองดู ขณะที่ค่อยๆลืมตาดูนั้น ผมเห็นเงาสีดำรูปร่างเหมือนคนตัวสูงใหญ่อยู่บนหัถบาตรที่พระนั่ง เมื่อผมเปิดตากว้างแล้วจึงได้ลองเพ่งและจองมองดู เงานั้นก็เลื่อนหายไป ผมก็เลยแผ่เมตตา กรวดน้ำอุทิศส่วนบุญส่วนกุศลไปให้ แล้วผมก็เดินไปผิดหน้าต่างทีละบาน ทีละบาน จนครบหมด ผมก็เดินไปปิดประตูกำลังจะล๊อคกุญแจ ผมก็ได้ยินเสียงเหมือนคนทำสิ่งของตกแตก เพล้ง เพล้ง เพล้ง เลยเปิดประตูดูอีกครั้งว่าเกิดอะไรขึ้น แอ้ด.......... (เสียงเปิดประตู) สิ่งที่ผมเห็น ณ ขณะนั้น คือไฟที่เปิด ปิด ไปมาหลายรอบ แต่ไม่มีใครอยู่ในโบถส์เลย ผมก็เลยรีบปิดประตู พอรุ่งเช้า ผมก็ได้ไปดูที่โบถส์อีกครั้งว่าเมื่อคืนมีอะไรตกแตกหรือเปล่า แต่ก็ไม่มีสิ่งใดตกแตกเลย ยังอยู่ที่เดิมทุกชิ้น เรื่องราวที่ผมได้เจอนี้ มันเป็นแค่เพียงเริ่มต้น หลังจากนั้นมาผมก็ได้เจอสิ่งแปลกๆ เจอเป็นตัวบ้าง เป็นเงาบ้าง หรือมาแค่เสียง หลังจากนั้นมาผมก็เชื่อสนิทใจว่าวิญญาณนั้นมีอยู่จริง..........

นอนกัดกระดูกผี

2011-10-17T00:22:00.000-07:00

เชื่อกันว่า คนที่นอนกัดฟันตอนดึก จะมีผีเอากระดูกมาให้กัด ซึ้งไม่มีใครรู้สาเหตุว่าทำไมต้องเอามาให้กัดด้วย >< แต่ถ้าอยากเห็นว่าคนที่นอนกัดฟันนั้น มีผีเอากระดูกมาให้กัดจริงหรือเปล่า ให้เอาขี้ตาหมา (ขี้ตาสุนัข) มาทาที่ตา แล้วก้มมองลอดใต้หว่าขาก็จะเห็น หรือให้เอาเทียนที่สัปเหร่อใช้เผ่าศพมาจุด แล้วก้มมองลอดใต้หว่าขาก็จะเห็น เห็น เห็น ผีเอากระดูกมาให้คนที่นอนกัดฟัน กัดกินอย่างอเร็ดอร่อย กัดดัง งึด งึด งัด งัด ใครอยากเห็นก็ลองเอาวิธีนี้ไปใช้ได้นะค่ะ แต่ดิฉันคงไม่อยากเห็น.......... กลัว จึ้ย!

ผู้เฒ่าผู้แก่บอกว่า วิธีการรักษาการนอนกัดฟัน

1. เวลาไปงานศพของแม่หม้าย ให้ไปแอบขโมยไม้กวาดดอกหญ้ากลับมาบ้านด้วย ก่อนเอามาให้อธิฐานขอในใจว่า "ลูกขอเอาเศษไม้กวาดกลับไป ขอให้.....(พูดชื่อคนที่นอนกัดฟัน) จงหายจากการนอนกัดฟันด้วยเทอญ.....สาธุ!" แล้วก็เอาไปให้คนที่กัดฟันแคะฟัน แทนไม้จิ้มฟัน

2. ให้แอบขโมยเอาเสี้ยนไม้ของโล่งศพแม่หม้าย ก่อนเอามาให้อธิฐานขอในใจว่า "ลูกขอเอาเศษไม้กวาดกลับไป ขอให้.....(พูดชื่อคนที่นอนกัดฟัน) จงหายจากการนอนกัดฟันด้วยเทอญ.....สาธุ!" แล้วก็เอาไปให้คนที่กัดฟันแคะฟัน แทนไม้จิ้มฟัน

แหล่งข้อมูลจาก ชาวบ้านตำบนแม่นาวาง อำเภอแม่อาย จังหวัดเชียงใหม่

ถนน บน คนเสื้อแดง

2011-10-10T04:51:00.000-07:00

คนภาคเหนือ หรือคนล้านนา เชื่อกันว่า การสร้างถนนใหม่ หรือสร้างอะไรก็ตาม ส่วนมากจะมีการบน ( การบน คือ การบนบานสานกล่าวต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่ ณ ที่แห่งนั้น ) ให้การสร้างถนนดำเนินงานเสร็จลุล่วงไม่ติดขัด โดยส่วนใหญ่มักจะบนเอาชีวิตคน ชีวิตสัตว์ใหญ่ เช่น วัว เพื่อให้มาอยู่เฝ้า คุ้มครองถนนเส้นนั้น เมื่อถนนสร้างเสร็จก็จะมักได้ยินข่าวคนเสียชีวิตบนถนนเส้นนั้น

แหล่งข้อมูลจาก ชาวบ้านตำบนแม่นาวาง อำเภอแม่อาย จังหวัดเชียงใหม่

ตำนานป่ามะเขือแจ้ (มะเขือทองคำ) จ.ลำพูน

2011-09-24T02:12:00.000-07:00

ผู้เฒ่าผู้แก่ เล่าให้ฟังว่า สมัยก่อน มีตำนานเรื่องป่ามะเขือแจ้ เล่ากันว่าเป็นป่าที่มีต้นมะเขือแจ้ขึ้นเต็มอยู่ในพื้นที่บริเวณนั้น แต่ไม่เคยมีใึครได้เห็นมันออกลูกออกผลเลย เมื่อข่าวนี้ได้แพร่กระจายออกไปรู้ถึงพระที่มีคาถา พระกลุ่มหนึ่งจึงได้มุ่งเดินทางออกไป จ.ลำพูน และตามหาป่ามะเขือแจ้ เลยได้ไปเจอกับลุงชาวนาคนหนึ่ง

ตำนานป่ามะเขือแจ้ (มะเขือทองคำ) จ.ลำพูน

พระจึงได้ถามทาง "โยม โยม........"
ลุงชาวนาตอบ "ครับผม......."
พระ "รู้จักป่ามะเขือแจ้ไหม.... ที่มีแต่ต้นไม่มีผล ไม่มีลูก นะ..... ถ้ารู้จักช่วยพาไปหน่อยนะ"
ลุงชาวนาตอบ "รู้จักครับ เดี๋ยวจะพาหลวงพี่ไปนะครับ ตามลุงมาเลย"

เมื่อไปถึงป่ามะเขือแจ้ พระกลุ่มนั้นจึงได้พากันเดินจงกลมรอบๆต้นมะเขือแจ้ แล้วก็เอาผ้าลังกา คลุมไปที่ต้นมะเขือแจ้ ท่องคาถา........... ซักพัก ต้นมะเขือแจ้ที่ไม่เคยออกดอก ออกผลเลย กลับออกลูกให้เห็นเต็มต้น เมื่อต้นมะเขือแจ้ออกลูกแล้ว พระจึงได้พากันเก็นลูกมะเขือแจ้ใส่ในย่าม และบาตรจนเต็มบาตรทุกองค์แล้ว จึงได้แบ่งเอามะเขือแจ้ใส่ถุงผ้า ให้กับลุงชาวนาที่พามาจนเต็มถุง ลุงชาวนาเห็นว่าเยอะเกินไปกินไม่หมด จึงได้แบ่งกลับคืนไปให้พระ เอากลับมาบ้านเพียง เจ็ด แปดลูก พอไว้ทำอาหารกิน เมื่อกลับมาบ้าน จึงได้ลุงชาวนาจึงได้เปิดถุงเพื่อจะเอามะเขือแจ้ออกมาทำอาหาร แต่มะเขือแจ้พวกนั้นกลับกลายเป็นทองคำ ( ลุงชาวนาคนนั้น คงนึกเสียดายอยู่ไม่น้อย ที่เอามาเพียงเล็กน้อย ไม่เอามาให้หมด ^^ น่าเสียดายแทนคุณลุงจังนะค่ะ ) เมื่อลุงชาวนาเห็นเป็นเช่นนี้จึงได้่รีบกลับไปดูป่ามะเขือแจ้นั้น แต่ก็กลับพบเพียงต้นมะเขือแจ้ที่แห้งเหียวตายแล้ว
สาเหตุที่ป่ามะเขือแจ้นั้นไม่ออกลูกเลย ผู้เฒ่าผู้แก่บอกว่า เป็นเพราะป่านั้นมีทรัพย์สมบัติฝังอยู่ใต้ดิน และคนที่ฝังนั้นมีคาถา จึงได้ร่ายคาถาบังตาคนไว้ เพื่อไม่ให้ใครสามารถเอาไปได้ นอกจากคนมีบุญหรือ้คนที่เป็นเจ้าของแต่เดิม เรื่องราวป่ามะเขือแจ้นี้จึงเป็นตำนานเล่าต่อกันมาจนถึงปัจจุบัน และปัจจุบันป่ามะเขือแจ้แห่งนั้น จึงได้ตั้งเป็น ตำบน มะเขือแจ้ จังหวัด ลำพูน นั้นเอง
บทความนี้ผู้เขียนเรียบเรียงไว้ให้คนรุ่นหลังได้อ่าน ได้ศึกษา

แหล่งข้อมูลจาก ชาวบ้านตำบนแม่นาวาง อำเภอแม่อาย จังหวัดเชียงใหม่

อาถรรพ์ น้ำกก คนเสื้อแดง

2011-09-19T01:27:00.000-07:00

อาถรรพ์ น้ำกก คนเสื้อแดง

ชาวบ้านแถว ท่าตอน อ.แม่อาย จ.เชียงใหม่ มีความเชื่อว่า ถ้าช่วงเทศกาลสงกรานต์ จะเป็นช่วงเปลี่ยนตัวแทนตัวตาย ในแม่น้ำกก (หรือ แม่น้ำท่าตอน ที่ชาวบ้านเรียกกัน) ทุกๆปีจะมีคนที่ใส่เสื้อสีแดง ตายในแม่น้ำท่าตอนแห่งนี้
จากเหตุการณ์เมื่อปี พ.ศ. 2549 มีชายหนุ่มในอ.แม่อาย อายุประมาณ 20 ปี ได้นัดกันไปเที่ยวน้ำท่าตอนกับเพื่อน แต่ในตอนที่เขาแต่งตัวออกจากบ้านนั้น เขาได้สวมชุดสีแดง กางเกงสีแดง แม่ของชายหนุ่มเห็น จึงได้ทักว่า ลูกทำไมใส่เสื้อสีแดง กางเกงสีแดง ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนไหมแล้วค่อยไปเที่ยว ชายหนุ่มไม่เชื่อฟัง กลับตอบว่า " ไปเที่ยวเดี๋ยวเดียวก็กลับแล้ว " แล้วก็รีบออกจากบ้านไปกับเพื่อน เมื่อไปถึงแม่น้ำท่าตอน กลุ่มเพื่อนและชายหนุ่มก็ได้ไปเล่นน้ำแถวโขดหินฝังเดียวกับวัดท่าตอน เวลาผ่านไปซักพัก ชายหนุ่มก็ได้กระโดดตีลังกาลงน้ำ แต่ชายหนุ่มเสื้อแดงคนนั้นกลับไม่โผล่พ้นน้ำมา เพื่อนเห็นท่าทางจะไม่ดีแล้ว จึงรีบกระโดดดำน้ำลงไปหา แต่กลับไม่พบชายหนุ่มเสื้อแดงคนนั้นเลย เวลาผ่านไป 3 วัน จึงจะพบศพของชายหนุ่มเสื้อแดงคนนั้นลอยขึ้นอืดมาตามสายน้ำ
ฉะนั้นผู้เขียนขอแนะนำว่า ถ้าจะไปเล่นน้ำท่าตอน อย่าใส่เสื้อแดงนะค่ะ เพราะถ้าช่วงนั้นเราดวงตก เราก็อาจจะกลายเป็นตัวตายตัวแทนในแม่น้ำท่าตอนได้ ถ้าข้อมูลนี้ผิดพลาดประการใด ผู้เขียนก็ขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะค่ะ

แหล่งข้อมูลจาก ชาวบ้านตำบนแม่นาวาง อำเภอแม่อาย จังหวัดเชียงใหม่

ผีถ้ำแกลบ อ.เชียงดาว หรือคนลับแลถ้ำแกลบ

2011-09-14T00:19:00.001-07:00

ผีถ้ำแกลบ อ.เชียงดาว หรือคนลับแลถ้ำแกลบ

ภายในถ้ำแกลบ

ลักษณะ : เหมือนมนุษย์ทุกประการ

อาหาร :

เรื่องเล่า :

ถ้ำแกลบ เดิมจะมีแกลบอยู่เต็มหน้าถ้ำ เพราะพวกผี จะชอบแอบมาขโมยข้าวของชาวบ้านแถวนั้น แล้วเอาไปสีข้าวเองในถ้ำ ถ้าชาวบ้านที่มีคาถา ก็จะนำเอาต้นกุงผ่าออกเป็นซีก ขนาดพอให้ปักลงดินได้ แล้วนำมาไม้ต้นกุงมาปักมุมทั้ง 4 มุม ของนาข้าว จะทำให้ผีมองไม่เห็นข้าวทำให้ผีพวกนั้นไม่สามารถขโมยข้าวไปได้ ชาวบ้านบางคนก็พูดลอยๆว่า “ ข้าวไหม้หมดแล้ว กินไม่ได้แล้ว ” เมื่อผีได้ยินอย่างนั้นก็จะไม่ขโมยข้าวไป เพราะคิดว่าข้าวนั้นไหม้แล้ว

กี่ฝ้าย เปียฝ้าย

สมัยก่อนเคยมีชาวบ้านแถวนั้นสามารถเข้าไปในถ้ำได้ มักจะไปยืมเอากี่ฝ้าย และเปียฝ้าย ที่แขวนอยู่บนหน้าผาในถ้ำ มาใช้ทอผ้า เมื่อใช้เสร็จก็จะนำไปคืนในถ้ำ แต่ไม่สามารถเอากลับไปแขวนไว้ที่เดิมได้ ก็จะบอกกล่าวลอยๆ ว่าเอามาคืนแล้ว แล้วก็นำว่างไว้ที่พื้นถ้ำ หลังจากนั้นก็มีคนมายืมเรื่อยๆ แต่บางคนไม่นำเอากี่ฝ้าย และเปียฝ้ายกลับไปคืนถ้ำ ผีถ้ำแกลบก็เลยบังตาไม่ให้มนุษย์เห็นได้อีก

มีเรื่องเล่าอีกเรื่องหนึ่งว่ากันว่า มีมนุษย์ชายคนหนึ่งได้ไปเอาคนลับแลเป็นเมีย ตอนแรกที่ชายหนุ่มนั้นไปอยู่เมืองลับแลผมของเขาสั้น แต่พอกลับออกมาผมของเขายาวมาก เมื่อไปอยู่เมืองลับแล จนมีลูกด้วยกัน วันหนึ่งเมียได้ออกไปข้างนอก ทิ้งลูกไว้กับสามี ลูกร้องไห้ไม่หยุด สามีจึงพูดปลอบลูกว่า “ นู้นๆ แม่มาแล้ว ” ลูกจึงหยุดร้องไห้ พอเมียกลับมาแล้วรู้ว่าสามีของตนนั้นพูดโกหกกับลูก จึงได้นำเอาขมิ้นจำนวนมากมาห่อให้สามี แล้วส่งสามีกลับเมืองมนุษย์ และพูดย้ำกับสามีว่า อย่าเปิดห่อผ้าออก จนกว่าจะถึงบ้าน พอสามีเดินทางออกมา ระยะทางนั้นไกลเหลือเกิน มนุษย์ชายรู้สึกหนัก จึงได้นำขมิ้นให้ห่อผ้าทิ้งออกไปตามทาง เหลือขมิ้นเพียงแง่งเดียวที่นำติดตัวมา เมื่อถึงบ้านเขาจึงได้เปิดห่อผ้าออก แต่กลับพบว่าขมิ้นแง่งนั้น กลายเป็นทอง เขาจึงรีบกลับไปหาขมิ้นตามทาง แต่ก็ไม่พบอะไร (น่าเสียดายแทนจริงๆ ^^)

แหล่งข้อมูลจาก ชาวบ้านตำบนแม่นาวาง อำเภอแม่อาย จังหวัดเชียงใหม่

ผีกะยักษ์

2011-09-12T21:50:00.001-07:00

ลักษณะ : เหมือนคน รูปร่างสูงใหญ่ มีเขี้ยวเหมือนยักษ์ มีฟันแหลมๆ ตาสีแดง เล็บยาวแหลม

อาหาร :

เรื่องเล่า :

ผีกะยักษ์ เดิมคือพระ หรือผู้ที่มีคาถาอาคม แต่ชอบขโมยของวัด เมื่อตายแล้วจึงได้มาเฝ้าทรัพย์สินอยู่ที่วัดไม่ให้ใครเอาไปได้ ผีกะยักษ์จะมีนิสัยโหดร้าย จึงไม่ค่อยมีหมอผีและผู้มีคาถาอาคมไปยุ้งหรือไปทำให้ผีกะยักษ์อาคาด เพราะถ้าไปยุ้งเมื่อไร ไม่นานคนๆนั้นก็จะตาย

คนที่ดิฉันเคยรู้จัก เกือบจะโดนผีกะยักษ์เอาไปเป็นตัวตายตัวแทน เพราะช่วงนั้นอยู่ในช่วงสงกรานหรือปีใหม่เมือง (ปีใหม่เมือง คือ วันที่ 13 เมษายน ของทุกปีเป็นปีที่คนภาคเหนือถือว่าเป็นช่วงเปลี่ยนปีเก่า เป็นปีใหม่ เรียกง่ายๆคือเหมือนกับคนไทยที่ถือเอาวันที่ 1 มกราคม ของทุกปีเป็นปีใหม่นั้นเอง) ในช่วงนี้ดวงวิญญาณส่วนใหญ่มักจะเปลี่ยนตัวตายตัวแทน เพื่อที่จะไปเกิดใหม่ ในช่วงเดือนเมษายน พ.ศ. 2551 หนู(นามสมมุติ)ได้ไปถือป้ายเดินขบวน ใส่ชุดไทยสีชมพู พอผ่านวัดแห่งหนึ่งในจังหวัดเชียงใหม่ ผีกะยักษ์ก็ได้ตามหนูมาจนถึงที่บ้าน ไม้(นามสมมุติ)เป็นเพื่อนของหนูซึ่งมีคาถา และมีสัมพันธ์ที่ 5 เห็นหมอกสีดำอยู่ตรงหน้าบ้าน และมีเงาเป็นร่างคนสูงใหญ่ อยู่ 3 ตน จึงได้บอกให้หนูอย่าออกไปไหนให้อยู่แต่ในบ้าน พอวันที่ 2 เห็นหมอกสีดำ และเห็นเป็นร่างคนสูงใหญ่ สีผิวเข้ม ตาสีแดง มีเขี้ยวเหมือนยักษ์ มีฟันแหลมๆ เล็บยาวแหลม เสื้อผ้าสีดำ ยืนเฝ้าอยู่หน้าบ้าน 3 ตน ไม้เห็นท่าไม่ดีจึงได้รีบเตรียมสิ่งของไหว้ครู ทำพิธีป้องกันไม่ให้ผีกะยักษ์เอาชีวิตของหนูไปได้ และทำพิธีผลักของเข้าตนเอง เพื่อให้ผีกะยักษ์มาเอาชีวิตของตนเองไปแทน ในคือวันที่ 3 ไม้บอกให้หนูไปอยู่นอกห้องกับนิ่ม(เพื่อนอีกคน) และไม้ก็เข้าไปทำพิธีในห้อง พอตกดึกเสียงประตูเริ่มดัง ตึกๆ ตักๆ ไม้ตะโกนบอกว่าอย่าเปิด อย่าเปิดประตู และบอกให้หนูไปเรียก อาสัน (อาสัน เป็นร่างทรงและมีองค์คุ่มครองอยู่)ที่อยู่บ้านตรงข้ามให้รีบมาช่วยไม้ เพราะไม้ต้านอำนาจของผีกะยักษ์ไม่ไหวแล้ว อาสันจึงรีบมาช่วย โดยมีองค์มาประทับอยู่ในร่าง แล้วท่องคาถา และบอกกล่าวให้ผีกะยักษ์กลับไปเสีย ผีกะยักษ์สู้องค์ที่มาประทับอยู่ในร่างอาสันไม่ไหว จึงได้กลับไป สาเหตุที่ผีกะยักษ์จะเอาหนูเป็นตัวตายตัวแทน เพราะช่วงนั้นหนูดวงตก บวกกับไม่ค่อยชอบไปทำบุญ ผีกะยักษ์จึงอยากได้ไปเป็นตัวตายตัวแทน

* หมายเหตุ : เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นจริง ตอนที่ดิฉันได้ฟังนั้น ขนลุกไปหมด ไม่เชื่อก็อย่าลบหลู่นะค่ะ

แหล่งข้อมูลจาก ชาวบ้านตำบนแม่นาวาง อำเภอแม่อาย จังหวัดเชียงใหม่