latterlife

สวัสดีครับ

2015-08-27T16:20:00.002+07:00

ผมรู้สึกดีใจและยินดีเป็นอย่างมากที่คุณเข้ามาเยี่ยมชมบล็อกที่ผมเขียนขึ้นมานี้ ไม่ว่าเราจะเคยรู้จักกันมาก่อนหน้านี้ หรือไม่ก็ไม่สำคัญเพราะอย่างน้อยตอนนี้คุณก็ได้เข้ามาเพื่อทำความรู้จักกับผมแล้ว

ผมยินดีนะ..ที่จะได้รู้จักกับคุณ ไม่ว่าคุณจะอยู่ในฐานะใดก็ตาม หากคุณจะให้ผมรู้จักคุณบ้างก็เชิญนะครับ มีวิธีการมากมายที่จะทำให้เราได้รู้จักกัน ก็แล้วแต่ความสะดวกของคุณ..

การเข้ามาเยี่ยมชมบล๊อกนี้ก็เหมือนกับการที่คุณเข้ามาในร้านอาหารบุฟเฟต์ที่มีอาหารมากมายวางเรียงรายกันอยู่บนโต๊ะ ทั้งอาหารไทย จีน ฝรั่ง แถมยังมีทั้งของหวานและน้ำชากาแฟเสร็จสรรพ ทีนี้ก็เป็นหน้าที่ของคุณที่คุณจะเลือกรับประทาน คุณอาจจะเลือกตามใจอยากเพราะความอร่อยหรือคุณอาจจะเลือกตามที่สมองคิดว่ามันมีประโยชน์ก็ไม่มีใครบังคับ แต่!..อย่าลืมว่าคุณต้องรู้ตัวว่าคุณเลือกรับประทานอะไร แล้วก่อนที่คุณจะกลืนมันลงไป คุณต้องค่อยๆบรรจงเคี้ยวมันให้ละเอียดให้สมกับความอร่อยหรือคุณค่าของมัน เพื่อที่มันจะได้เป็นอาหารมื้อที่อร่อยและมีคุณค่าจริงๆ หรือไม่บางที...คุณอาจจะพบว่ามันไม่ได้มีความอร่อยหรือมีคุณค่าอย่างที่เห็นครั้งแรกก็ได้ ถ้าเป็นเช่นนั้นคุณก็จะได้คายมันออกมาทัน แต่ถ้าคุณผลีผลามเคี้ยวกร้วมๆ แล้วกลืนมันลงไปโดยที่มันยังไม่ละเอียดพอมันอาจจะกลายเป็นของแสลงที่ทำให้ท้องใส้คุณปั่นป่วน นอนไม่หลับหรือไม่ก็ฝันร้ายไปทั่งคืนก็ได้และที่ร้ายไปกว่านั้นถ้ามันลงไปตกค้างอยู่ในใส้ติ่งจนใส้ติ่งอักเสบก็คุณนั่นแหละที่จะเดือดร้อนยิ่งกว่าใครๆ

ในวงการแพทย์พูดว่า “ คุณเป็นในสิ่งที่คุณรับประทานเข้าไป ”

วงการจิตวิทยาก็พูดว่า “ คุณเป็นในสิ่งที่จิตของคุณเสพเข้าไป ”

อย่างไรก็ตาม...ผมหวังว่าคุณจะได้รับประโยชน์และอรรถรสจากการเข้ามาเยี่ยมชมบล๊อกนี้และหวังว่าเราคงจะได้พบกันอีก

...Adios!...

consciousness mind จิตสำนึก จิตใต้สำนึก...(12)

2011-08-27T09:20:00.023+07:00

“ คุณลุงครับผมได้ยินคุณลุงพูดคำว่าจิตสำนึกกับจิตใต้สำนึก หลายครั้งแล้วแต่ผมก็ยังไม่เข้าใจในความหมายจริงของมันครับ มันเป็นอย่างไรหรือครับ ”

“ เกี่ยวกับเรื่องนี้เราก็ต้องอ้างคำอธิบายของปรมาจารย์ซิกมันด์ ฟรอยด์ อีก ท่านอธิบายว่าจิตของคนเราแบ่งออกเป็นสามระดับ คือระดับจิตสำนึก จิตใต้สำนึกและระดับจิตไร้สำนึก โดยท่านได้เปรียบจิตทั้งสามส่วนนี้กับภูเขาน้ำแข็งที่ลอยอยู่ในทะเลซึ่งนับว่าเป็นการเปรียบเทียบที่ชาญฉลาดจริงๆ จิตสำนึกเปรียบได้กับน้ำแข็งส่วนที่ลอยโผล่พ้นน้ำขึ้นมาและส่วนที่จมอยู่ในน้ำนั้นคือส่วนของจิตใต้สำสึกและจิตไร้สำนึกรวมกัน ซึ่งจิตใต้สำนึกและจิตไร้สำนึกนี้เรามักจะเรียกรวมๆกันว่าจิตใต้สำนึก มองจากผิวน้ำทะลุลงไปเห็นถึงไหนนั่นคือส่วนที่เป็นจิตใต้สำนึกถัดจากนั้นลงไปเป็นส่วนที่มืดดำมองไม่เห็นคือส่วนของจิตไร้สำนึก

ธรรมชาติของน้ำแข็งนี้เวลาที่ลอยอยู่ในน้ำ มันจะไม่ลอยปริ่มน้ำ มันจะโผล่เศษหนึ่งส่วนสิบของมันขึ้นมาเหนือน้ำและอีกเก้าส่วนจะจมอยู่ใต้น้ำไม่ว่ามันจะก้อนใหญ่แค่ไหนก็ตามเวลาลอยอยู่ในน้ำมันก็จะแสดงสัดส่วนออกมาไม่ต่างจากนี้ ที่เป็นเช่นนี้ก็เพราะมันมีค่าความถ่วงจำเพาะที่น้อยกว่าน้ำ ภูเขาน้ำแข็งก้อนใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยมีการสำรวจมามีความยาวประมาณ 333 กิโลเมตรกว้างประมาณ 100 กิโลเมตร ส่วนก้อนที่มีความสูงจากพื้นน้ำมากที่สุดก็ประมาณ 45 เมตร แล้วถ้ารวมกับส่วนที่จมอยู่ในน้ำอีกลองคิดดูว่ามันจะก้อนมหึมาขนาดไหน นี่คือสิ่งที่ฟรอยด์ท่านเปรียบให้เห็นว่าจิตสำนึกกับจิตใต้สำนึกนั้นมันมีสัดส่วนที่ต่างกันอย่างไร

จิตสำนึกในความหมายของฟรอยด์ก็คือจิตรู้ของคนเราในขณะที่ตื่นอยู่ ที่เราสามารถรับรู้ได้ถึงความเย็นร้อนอ่อนแข็ง รูปทรงสันฐาน สีสรรตำแหน่งวางตั้ง ความถูกความผิด ความดีความชั่ว ทั้งหลายทั้งปวงที่ประสาทสัมผัสและสมองสามารถรับรู้ได้ ตลอดจนความรู้สึกนึกคิดที่เป็นไปในปัจจุบันขณะในส่วนที่เรียกว่าความรับผิดชอบไม่ว่าจะต่อหน้าที่ ต่อสังคม ต่อสิ่งแวดล้อม ต่อครอบครัวและต่อตนเอง เช่น ผมรู้สึกว่าตอนนี้อากาศเย็น มีลมพัดอ่อนๆ มาสัมผัสที่ผิวหนังและใบหน้า ผมจึงติดกระดุมเสื่อเม็ดบนเพื่อคุมอุณหภูมิในร่างกายให้คงที่ก่อนที่ความเย็นจะทำให้ผมเป็นหวัดในวันรุ่งขึ้น บรรยากาศรอบๆตัวขณะนี้ปกคลุมไปด้วยความมืด มีแสงสว่างจากดวงไฟที่แขวนอยู่บนเสาไฟส่องลงมาที่พื้นเป็นเป็นหย่อมๆ ไม่กว้างนักพอหมดระยะแสงก็เป็นเงามืดสลับกับแสงสว่างของดวงไฟดวงถัดไป ผมพึ่งเห็นว่าหลอดไฟดวงที่สามดับไปพรุ่งนี้ต้องหาหลอดใหม่มาเปลี่ยนบริเวณนั้นจะได้ไม่มืดและมีความปลอดภัยเวลาเดิน จั๊กจั่น เรไรที่เกาะอยู่ตามต้นไม้ขยับปีกส่งเสียงดังคลอเคลียกับเสียงน้ำค้างที่หยดลงมากระทบกับใบไม้ดังเปาะแปะๆ พอหยดน้ำค้างร่วงจากหลังคาลงมากระทบใบสักแห้งที่พื้น ผมเห็นเขียดตัวน้อยตกใจกระโดดจากพื้นหญ้าขึ้นมาบนลานปูน การที่มีทั้งสัตว์ปีกและสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำอยู่ในบริเวณบ้านมากมายอย่างนี้แสดงว่าระบบนิเวศภายในบ้านค่อนข้างสมบูรณ์เป็นผลมาจากการอนุรักษ์สภาพความเป็นธรรมชาติภายในบริเวณนี้ จมูกผมได้กลิ่นควันของยาเส้นที่กระจายออกมาจากไปน์ที่วางอยู่ข้างกระป๋องยาเส้นบนโต๊ะ ผมเอื้อมมือไปหยิบแก้วไวน์มาถือไว้ในมือผมรู้สึกถึงความเย็นของแก้วที่มีไวน์อยู่ในนั้นครึ่งหนึ่งกะว่าเดี๋ยวจะดื่มอีกสักอึกและตอนนี้ก็เริ่มรู้สึกมึนๆ บ้างแล้ว คงจะต้อง ดื่มแก้วนี้เป็นแก้วสุดท้ายสำหรับคืนนี้ หากมากไปกว่านี้พรุ่งนี้ต้องมีแฮ้งค์และเสียเวลาไปกับมันอีกวัน

ขณะที่ผมพูดนี้มีหญิงสาววัยกลางคนชื่อวิภาดา หน้าตาสดสวยพวงแก้มสีชมพูระเรื่อนั่งตาปรือด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์อยู่ข้างๆ สามีหนุ่มชื่อหนุ่ยที่ผมลืมถามชื่อจริงว่าชื่อว่าอะไร หนุ่ยมีผิวสีแทนใบหน้ายาวรี ได้สัดส่วน หวีผมเป๋ คิ้วดกโค้งรูปสระอิ หนวดเคราขึ้นเป็นไรดำเหมือนไม่ได้โกนมาสองวันแล้ว ทั้งสองคนมาถึงที่นี่เมื่อเวลาประมาณบ่ายห้าโมงกว่าๆ ตอนนี้ทั้งสองคนกำลังนั่งฟังผมพูดเรื่องจิตสำนึกและจิตใต้สำนึกอยู่ วันนี้มีสปาเก็ตตี้เป็นอาหารมื้อเย็นและเป็นมื้อแรกที่เราทานร่วมกัน วิภาดาปรุงน้ำสปาเก็ตตี้ได้อร่อยมากแม้เธอจะบอกว่าเธอทำไม่เป็นแต่เมื่อทำไปชิมไปเธอก็เทียบเคียงรสชาดได้เหมือนกับรสชาดของร้านที่เธอเคยไปกินและจำได้ว่ามันมีความอร่อยอย่างไร

หนุ่ยจะไปฉี่ วิภาดาเห็นสบโอกาสจึงขอไปด้วยเพราะเธอกลัวผีไม่กล้าไปคนเดียวจึงรอไปพร้อมกับหนุ่ยด้วยคิดว่าหนุ่ยคงจะช่วยเธอได้ถ้าผีมา ขากลับนกเค้าแมวบินผ่านหลังคาส่งเสียงร้องทำให้วิภาดาตกใจ กลัวสิ่งที่อยู่ในความทรงจำที่คุณยายเล่าให้ฟังตอนเป็นเด็กๆ เธอกระโดดกอดคอหนุ่ยไว้แน่น หนุ่ยเห็นว่าภรรยาของเขาตกใจกลัวจึงกอดเธอไว้แล้วพูดปลอบใจให้เธอหายกลัวพร้อมกับใช้มือลูบศีรษะเธอเบาๆ ราวกับจะบอกว่าผมอยู่กับคุณที่นี่ คุณไม่ต้องกลัวผมปกป้องคุณอยู่ ดูอาการจนภรรยาคลายความกลัวลงบ้างแล้วจึงได้พาเธอมานั่งที่เดิม แล้วคุยกับลุงปรีชาต่อในเรื่องพัฒนาการวัยเด็ก ตลอดจนเรื่องความเชื่อต่างๆ นิทานกรีกโบราณ จนมาถึงตอนนี้ลุงปรีชาก็รู้สึกว่าชักจะง่วงนอนแล้ว จึงจะขอตัวกลับไปนอนพักผ่อน คนแก่อย่างลุงถ้าพักผ่อนน้อยไม่เป็นผลดีต่อสุขภาพเพราะร่างกายไม่แข็งแรงเหมือนคนหนุ่มๆ คนแก่ก็เหมือนรถเก่าที่ใช้งานมานานเครื่องหลวมช่วงล่างคลอน สีที่เคลือบอยู่ก็หมองด้านไม่แวววาว บางจุดก็แตกร้าวหลุดกระเทาะ บางจุดเป็นสนิมฝังในมองผิวเผินก็ไม่เห็น หากใช้งานหนักหักโหมไปดีไม่ดีเดี๋ยวถ้าเครื่องมันเกิดดับลงดื้อๆ ก็จะกลายเป็นเศษเหล็กที่ต้องทิ้งเพราะซ่อมไม่ได้แล้ว ลุงปรีชารู้ตัวว่าถึงเวลาที่จะต้องพักผ่อนแล้ว แม้ว่าอยากจะเล่าเรื่องอะไรต่ออะไรให้ฟังอีกมากเหมือนรถที่อยากจะพาผู้โดยสารไปทุกแห่งแต่ก็ต้องพักเครื่อง ยนต์บ้าง หากพรุ่งนี้ยังหายใจอยู่ก็จะเล่าให้ฟังอีก หนุ่ยกับดาก็ต้องพักผ่อนเช่นกันเพราะเดินทางกันมาทั้งวัน ส่วนการที่จะพักหรือไม่นั้นก็ต้องแล้วแต่ว่าทั้งสองคนจะมีจิตสำนึกรู้มากน้อยแค่ไหน

ทั้งหลายทั้งปวงที่พูดนี้ก็เพื่อจะชี้ให้เห็นถึงจิตสำนึกว่ามันเป็นอย่างไร”

“ คุณลุงครับผมรู้สึกว่ามันคล้ายๆ กับแนวคิดเรื่องการมีสติของพุทธศาสนาเราอย่างนั้นแหละ”

“ ใช่ แต่ก็ยังไม่ลึกซึ้งหรือละเอียดเท่า ฟรอยด์ท่านก็คิดตามประสานักคิดทางตะวันตกที่ยังคิดไม่จบเพราะมันเป็นเพียงการคิดการวิเคราะห์จากกลุ่มตัวอย่างที่เป็นผู้ป่วยที่มารับการรักษากับท่าน แต่พระพุทธเจ้าของเราพระองค์เป็นที่สุดแล้ว พระธรรมของพระพุทธองค์เป็นสิ่งที่พระองค์ทรงประจักษ์ในฌาณโดยผ่านการบำเพ็ญเพียรอันมีศีลและสมาธิเป็นบัลลังก์ให้เกิดพุทธิปัญญาที่เป็นอกาลิโกคือเป็นความจริงแท้ที่สามารถพิสูจน์ได้ทุกเมื่อและทุกคนสามารถเรียนรู้ได้ด้วยตนเองคือเป็นปัจจัตตัง

จิตสำนึกในทางพุทธศาสนานั้นเป็นจิตที่ประกอบไปด้วยเจตนา คือมีความตั้งใจ จงใจ ซึ่งเป็นตัวนำหรือตัวเริ่มต้นของการไปสู่การกระทำทั้งกุศลกรรมและอกุศลกรรม เจตนาในกุศลกรรมนับว่าเป็นเจตนาของจิตสำนึกที่มีสติเป็นตัวกำกับคือมีความรู้ตัวทั้งก่อนทำ ขณะกระทำและหลังการกระทำ ส่วนอกุศลกรรมนั้นถือว่าเป็นการกระทำที่ไม่มีสติจึงไม่นับเข้าพวกกับสิ่งที่เรียกว่าจิตสำนึกเพราะถ้ามีสติแล้วจะต้องไม่ทำในสิ่งที่ผิดสิ่งที่ชั่วทั้งหลาย อกุศลกรรมจึงจัดเข้าเป็นพวกของสิ่งที่เป็นจิตใต้สำนึกไป

ทีนี้ในกุศลกรรมนั้นจะต้องมีเจตนาในผัสสะคือมีเจตนาในการสัมผัสของอายตนะทั้งหกคือตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ ที่มีต่อรูปคือสิ่งที่เป็นรูปธรรมและพฤติกรรมทั้งหลาย มีเจตนาในเวทนาคือมีความตั้งใจรับรู้ความรู้สึกทั้งสุข ทุกข์และความรู้สึกเฉยๆ จนเกิดเป็นสัญญาขึ้นมา นั่นก็คือมีความจำได้หมายรู้ในอารมณ์ต่างๆ ซึ่งอารมณ์ในที่นี้หมายถึงสิ่งที่จิตรับรู้คือความเย็นร้อนอ่อนแข็ง รูปทรงสันฐาน สีสรรตำแหน่งวางตั้ง ความถูกความผิด ความดีความชั่ว จนเกิดวิญญาณคือความรู้แจ้งในอารมณ์ที่เกิดแก่สัมผัสทั้งหกได้แก่การเห็น การได้ยิน การได้กลิ่น การรู้รส การสัมผัสทางกายและความรู้สึกนึกคิดทางใจ หรือจะพูดอีกนัยหนึ่ง จิตสำนึกก็คือจิตที่ประกอบด้วยสติที่มีการรับรู้ตามความเป็นจริงไม่ได้เป็นไปตามความอยากหรือความต้องการที่จะให้มันเป็น ถ้าหากเป็นการรับรู้อย่างที่ใจอยากหรือใจต้องการให้มันเป็นนั้นเป็นการรับรู้ด้วยความไม่รู้เท่าทันความเป็นปัจจุบัน เป็นการรับรู้ไปตามแรงกระตุ้นของจิตใต้สำนึกหรือของอดีตที่ผ่านมาในชีวิตเป็นการรับรู้ด้วยความที่ไม่รู้เท่าทันปัจจุบันเป็นการรับรู้อย่างขาดสติ การรับรู้เช่นนี้จึงขัดแย้งกับความเป็นจริงที่เกิดขึ้น เราจะเห็นได้ชัดเจนในคนที่มีอาการทางประสาทที่เรียกว่าโรคประสาทหรือโรคจิต คนที่เป็นโรคจิตโรคประสาทเป็นคนที่ไม่มีสติต่อผัสสะหรือการสัมผัสของอายตนะทั้งหก ทั้งที่อายตนะทั้งหกนั้นเป็นเหมือนเครื่องมือสื่อสารที่รับรู้สาระของสิ่งที่สัมผัสแล้วเชื่อมโยงต่อไปยังจิตที่เป็นเหมือนเครื่องประเมินผลแต่ในคนเหล่านี้กลับมีการปรุงแต่งสาระเหล่านั้นด้วยความคิด ซึ่งความคิดที่สอดแทรกเข้ามานั้นเป็นความคิดที่สืบเนื่องมาจากประสบการณ์ในอดีตหรือเชื่อมโยงกับอนาคตในจินตนาการซึ่งยังไม่บังเกิดขึ้นจริงๆ ก็ได้ ความคิดปรุงแต่งหรือความคิดที่สอดแทรกขึ้นมานั้นมันเป็นส่วนของจิตใต้สำนึกที่มันผุดขึ้นมาบิดเบือนความเป็นจริง และเมื่อใดก็ตามที่มันผุดขึ้นมามันก็จะทำให้เราขาดจากความเป็นปัจจุบันแล้วเราก็เผลอไผลไปกับมัน เราก็ขาดสติและจิตก็ประเมินผลผิดพลาดเป็นวงจรหรือวัฏฏะที่ต่อเนื่องไม่รู้จบ จิตใต้สำนึกในทางพุทธศาสนาหมายถึงจิตที่ขาดสติ ขาดสติสัมปชัญญะและคำว่าสติสัมปชัญญะนี้หมายถึงแต่ในด้านดีเท่านั้นนะ หากเป็นด้านที่ไม่ดีหรือด้านลบแล้วเราจัดว่าคนๆนั้นเป็นผู้ที่ขาดสติสัมปชัญญะ คนที่มีสติสัมปชัญญะเป็นคนที่รู้ผิดรู้ถูก รู้ดีรู้ชั่วแล้วเลือกทำแต่ในทางที่ถูกที่ดีเท่านั้น หากรู้แล้วยังทำในสิ่งที่ผิดที่ชั่วก็เป็นคนที่ขาดสติสัมปชัญญะ

ทีนี้เราจะรู้ได้อย่างไรว่าอะไรผิดอะไรถูก อะไรดีอะไรชั่ว หากเป็นในทางด้านจิตวิทยาหรือในด้านวิชาการสมัยใหม่ก็จะใช้กระบวนการเรียนรู้ทั้งจากพ่อแม่ผู้ปกครอง จากครูบาอาจารย์ จากหลักธรรมคำสอนทางศาสนาเป็นหลัก ส่วนในทางพุทธศาสนานั้นเราใช้วิธีการที่เรียกว่า วิปัสสนากรรมฐานหรือสมถะกรรมฐาน ซึ่งก็แล้วแต่ว่าใครจะถนัดทางไหน จะเริ่มด้วยวิธีการใดก่อนก็ได้แต่ในชั้นสุดท้ายก็ต้องใช้ทั้งสองวิธีร่วมกัน การเจริญวิปัสสนาเป็นการเฝ้ารับรู้ความเป็นไปและความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นในจิตของเรา ไม่ต้องทำอะไรมากเฝ้ารับรู้มันอย่างเดียว ไม่ต้องไปผลักไสไล่ส่งมันเวลาที่เกิด ความรู้สึกหรือความคิดใดๆ ขึ้นมา ดูมันไปให้จนถึงที่สุดเดี๋ยวมันก็จะดับไปเองเพราะมันเป็นอนิจจัง คือสิ่งทั้งหลายเกิดขึ้นตามเหตุปัจจัย เกิดจากปัจจัยปรุงแต่ง ทุกสิ่งทุกอย่างมีเกิดมีดับต่อเนื่องกันไป ไม่คงที่ ไม่เที่ยงและก็ไม่ยั่งยืน หากเราไปยึดมั่นถือมั่นว่าเป็นตัวกู ของกู เราก็จะหลงและไม่อาจเกิดปัญญาใดๆ ขึ้นมาได้ โดยรวมแล้วสิ่งที่เรียกว่าจิตสำนึกนี้มันทำงานอยู่ภายใต้การขับเคลื่อนของสิ่งที่เรียกว่าซูปเปอร์อีโก้ นั่นก็คือหลักธรรมคำสอน ของพระ พ่อแม่ ครูอาจารย์ ตลอดจนกฎหมายกฎเกณท์ กติกาทางสังคมต่างๆ ซึ่งล้วนเป็นการควบคุมพฤติกรรมของคนเราให้อยู่กับร่องกับรอย ไม่ก่อให้เกิดปัญหาใดๆ ขึ้นมาในสังคมการอยู่ร่วมกันของเรา หรือจะเรียกอีกอย่างหนึ่งก็คือจิตรู้หรือจิตตื่นหรือจิตที่มีสัมมาทิฐินั่นเอง

ส่วนจิตใต้สำนึกและจิตไร้สำนึกนั้นเป็นจิตที่ไม่รู้คือมีอยู่แต่ไม่รู้ว่ามี เป็นจิตส่วนที่ไร้ซึ่งสติสัมปชัญญะ อย่างที่พูดไปเมื่อกี้ว่ามันเป็นภูเขาน้ำแข็งส่วนที่จมอยู่ใต้น้ำเวลาที่เราอยู่ข้างบนมองในระดับปกติจะไม่เห็นมันเราต้องก้มมองลงไปในน้ำ มองลงไปเห็นถึงไหนนั่นเป็นส่วนของจิตใต้สำนึก หากเทียบกับในชีวิตประจำวันก็จะเห็นได้เช่นเวลาที่เราพูดว่า “อ้า...ผมลืมไปแล้วนะเนี่ยว่ามีหนังสือเล่มนี้อยู่ ดีนะที่คุณพูดถึงมันเลยทำให้ผมนึกขึ้นมาได้” หรือไม่ก็เวลาที่เราพบกับใครบางคนแล้วเราพูดว่า “ขอโทษนะครับผมนึกไม่ออกจริงๆ ว่าเราเคยพบกันที่ไหน” จนกว่าอีกฝ่ายหนึ่งจะเล่าให้ฟังว่าเคยพบกันที่ไหนเมื่อไหร่อย่างไรนั่นแหละคุณจึงจะถึงบางอ้อว่า “อ้อ..ใช่ๆ..เราเคยพบกันที่....” อะไรทำนองนี้

อ้อ..ผมเกือบลืมไปเลยที่จะต้องพูดเรื่องนี้ก่อนว่ามันมีการใช้กันสองอย่างในวงการศึกษาบ้านเราระหว่างคำว่าจิตใต้สำนึกและจิตไร้สำนึกเนี่ย บางตำราซึ่งนั้นก็คือบางอาจารย์ก็ใช้คำว่าจิตกึ่งสำนึกกับจิตใต้สำนึก โดยให้ความหมายของจิตกึ่งสำนึกนี้เป็นส่วนของน้ำแข็งที่เรามองเห็นในน้ำและส่วนที่มองไม่เห็นก็คือส่วนของจิตใต้สำนึก ถ้าเป็นภาษาอังกฤษก็จะใช้คำว่า conscious , subconsciousและ unconscious เพราะฉะนั้นอย่าสับสน ต้องพิจารณาให้ดีว่าสิ่งทีในตำราเขียนไว้หรือสิ่งที่ใครเขาพูดนั้นว่าอันไหนเป็นsubconsciousและอันไหนเป็น unconscious ตอนนี้เรากำลังพูดถึง subconscious กันอยู่ มันเป็นจิตส่วนที่ครึ่งหลับครึ่งตื่น เบลอๆ คับคล้ายคับคลา รู้ว่ามีแต่ไม่รู้อยู่ไหน รู้ว่าเคยเห็นแต่ไม่รู้ว่าเห็นเมื่อไหร่ที่ไหน ต้องเพ่ง ต้องคิด ต้องให้เวลากับมันนิดหนึ่งจึงจะนึกออกจึงจะจำได้ มองธรรมดาไม่เห็นต้องก้มลงไปมองดูในน้ำจึงจะเห็นยิ่งเพ่งยิ่งเห็นชัด แต่ในส่วนที่ลึกลงไปมากกว่านั้นก็มองไม่เห็นจะเพ่งจะมองเท่าไหร่ก็ไม่เห็น อย่างเช่นบางคนที่พอต้องขึ้นลิฟท์เมื่อไหร่ก็เป็นต้องอกสั่นขวัญแขวน ใจเต้นไม่เป็นจัวหวะ รู้สึกว่ากลัวไม่สบายใจที่ต้องเข้าไปในลิฟท์ทั้งๆ ที่ใครๆ เขาก็เข้าไป ใครๆ เขาก็ใช้ลิฟท์กันไม่เห็นมีใครเป็นอะไร แต่คนๆ นี้ไม่ชอบและไม่กล้าเข้าไปคนเดียว พอถามว่าทำไมก็ตอบไม่ได้ว่าทำไมถึงได้รู้สึกกลัวทำไมถึงได้รู้สึกไม่สบายใจเมื่อต้องเข้าไปในลิฟท์ บางคนก็กลัวของมีคมเห็นคนถือมีดไม่ได้เป็นต้องหลบต้องหนีหรือไม่ก็ต้องห้ามไม่ให้ถือมีดให้เห็นเพราะเห็นแล้วรู้สึกกลัวบางคนกลัวมากถึงกับเหงื่อแตกเป็นเม็ดๆ คล้ายจะเป็นลมไปเลยก็มี บางคนก็ล้างมือทั้งวันไม่ว่าจะจับอะไรมานิดมาหน่อยก็ต้องไปล้างมือที่เป็นมากถึงกับมือเปื่อยขาวซีดเลยก็มี ถามว่าทำไมถึงต้องล้างมือบ่อยก็ตอบไม่ได้รู้แต่เพียงว่าต้องล้างมือให้สะอาด

มีผู้หญิงคนหนึ่งผมยังจำเธอได้จนทุกวันนี้เธอมาหาผมด้วยอาการกลัวใยแมงมุมและกลัวมากๆ ด้วย ในบ้านของเธอจะต้องให้ทุกคนคอยดูไม่ให้มีใยแมงมุมอยู่ในบ้านเลย เวลาไปไหนเธอก็จะมองว่าที่นั่นมีใยแมงมุมอยู่ที่ไหนบ้างเธอจะต้องหลบเลี่ยงไปอยู่ไกลๆ มันเสมอ ยิ่งเวลาที่ไปเที่ยวต่างจังหวัดกับครอบครัวหรือกับเพื่อนเธอแทบจะไม่อยากไปด้วยเลยเพราะเธอรู้สึกว่าไปที่ไหนก็มีแต่ใยแมงมุมทั้งนั้น มันทำให้เธอหมดโอกาสและหมดความสุขในชีวิตนี้ไปมาก เวลาที่เธอเห็นใยแมงมุมเธอจะรู้สึกหายใจไม่ออกหน้าซีด เหงื่อแตกเป็นเม็ดๆ แล้วก็จะตามมาด้วยอาการหอบหืดเหมือนคนเป็นภูมิแพ้ ไปหาหมอที่ไหนก็รักษาไม่หาย เธอต้องพกยาพ่นขยายหลอดลมติดตัวไว้ตลอดเวลา”

“เธอเป็นอะไรคะคุณลุง” ดาอยากรู้มากจนอดใจฟังอยู่เงียบๆ ต่อไปไม่ไหวจนต้องรีบถามขึ้นมา พอดีได้จังหวะปรีชาจึงหยุดพูดแล้วหันไปหยิบไปน์ขึ้นมาใช้เหล็กเขี่ยขี้เถ้าเก่าออกนิดหน่อยแล้วจุดสูบในท่านั้งไขว่ห้างเอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างสบายๆ ควันสีขาวค่อยๆลอยละเลียดออกมาจากกระบอกไปน์เป็นละรอกๆ ตามจังหวะการสูบ เมื่อต้องรอคำอธิบายจากปรีชาขณะที่เขากำลังเสพสุขอยู่นั้นดาจึงเอื้อมมือไปหยิบเหล็กเขี่ยไปน์ของปรีชาขึ้นมาดู

“ขอหนูดูหน่อยนะคะ”

“เอาซิ..ๆ” ปรีชาอนุญาตขณะที่ยังคาบไปน์ไว้ในปาก

“แปลกดีนะคะ มีมีดด้วย ดูซิหนุ่ยแต่มันไม่คมเลยนะ” ดาเอาเหล็กเขี่ยไปน์มากางออกพิจารณาส่วนประกอบของมันพร้อมกับยื่นให้หนุ่ยดู

“มันใช้ทำอะไรคะ” ดาหันไปถามปรีชาขณะที่ยังพิจารณามันอยู่ในมือ

“ไอ้ที่เหมือนมีดนะเขาใช้สำหรับขูดข้างในกระบอกเอาเศษที่มันติดอยู่รอบๆ ด้านในออก ส่วนที่เป็นเหล็กแหลมนั้นไว้สำหรับทะลวงรูข้างในเวลามียาเส้นหรือขี้เถ้าเข้าไปอุดรู ส่วนที่ปลายแบนๆนั้นเอาไว้กดยาเส้นให้มันเรียงตัวกันแน่นๆ เหม็นไหมลองดมมือดูซิ”

“ อี้...” ดาร้องออกมาด้วยความลืมตัวเหมือนเด็กๆก่อนที่เธอจะเอามันไปวางไว้ที่เดิมทำให้ปรีชาและหนุ่ยถึงกับหัวเราะออกมาพร้อมกัน

“ อี้..เหม็นติดมือดาเลยเนี่ย เวลาที่คุณลุงสูบหนูว่ามันไม่เหม็นนะคะ กลิ่นมันก็หอมแปลกดีแต่ไอ้นี่ทำไมมันเหม็นอย่างนี้ก็ไม่รู้”

ไม่มีใครขยายความต่อในความซนของดา เธอจึงเอากระดาษทิชชู่มาเช็ดมือ ปรีชาถอนไปน์ออกจากปากมาวางไว้ที่เดิมแล้วปล่อยควันสุดท้ายให้ค่อยๆลอยอ้อยอิ่งหายไปในความมืด

“ เมื่อกี้หนูถามว่าคนนั้นเธอเป็นอะไรใช่ไหม” ปรีชาถามคำถามทิ้งไว้แล้วซดเลอลองกองเข้าไปล้างปากก่อนที่จะพูดต่อ

“เอาอย่างรวบลัดเลยนะ ผู้หญิงคนนี้เป็นคนกรุงเทพฯ ตอนที่เธอคลอดนั้นมีปัญหาระหว่างคลอด คือสายสะดือมันพันคอเธอแล้วเธอก็ติดช่องคลอดอยู่ทำให้สมองขาดอากาศไปนิดหนึ่ง การทำงานของร่างกายจึงไม่สมบูรณ์เหมือนเด็กทั่วไป เธอต้องได้รับดูแลการรักษาอย่างใกล้ชิด นึกออกไหมเด็กตัวเล็กๆ เกิดออกมาก็ต้องนอนในตู้กระจกโดนเข็มเจาะตามร่างกายแล้วมีสายระโยงระยางเต็มไปหมด เหตุการณ์ตรงนี้แหละที่มันฝังลึกอยู่ในจิตใต้สำนึกของเธอและมันแปลผลในเวลาต่อมากลายเป็นความกลัวที่เธอมีต่อใยแมงมุม”

“แล้วคุณลุงรู้ได้อย่างไรคะ”

“ตอนนั้นเธอมาปรึกษาผม โดยอาจารย์ทางด้านจิตวิทยาท่านหนึ่งที่รู้จักกันกับผมดี ท่านทราบว่าผมเรียนทางนี้มาก็เลยส่งมาให้ผม”

“แล้วคุณลุงทำยังไงครับ” หนุ่ยถามคำถามพร้อมขยับเก้าอี้เข้าใกล้โต๊ะอีกนิดหน่อยแล้วโน้มตัวไปข้างหน้าวางศอกไว้บนโต๊ะอย่างตั้งใจฟัง

“ สิ่งนี้เขาเรียกว่าอาการทางประสาทหรือที่ชาวบ้านทั่วไปเรียกว่าเป็นโรคประสาท นั่นแหละ คนที่เป็นส่วนใหญ่จะไม่ยอมรับว่าเขาเป็นเพราะรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องน่าอายเป็นเรื่องที่สังคมยอมรับไม่ได้ กลัวใครเขาจะหาว่าเป็นบ้าที่ดีหน่อยก็หาว่าแปลก ว่าเป็นคนแปลกกลัวแม้กระทั่งใยแมงมุมอะไรทำนองนี้ ซึ่งมันไม่ได้มีเฉพาะคนที่กลัวใยแมงมุม บางคนก็กลัวกบ กลัวหนอนกลัวกิ้งกือแต่มันก็ยังแตกต่างกันไปอีกนะความกลัวกับความขยะแขยงเนี่ยมันไม่เหมือนกันต้องแยกให้ออก เรื่องขยะแขยงนั้นมันเป็นเรื่องธรรมดาที่ใครๆ ก็ขยะแขยงสิ่งต่างๆ ได้ถ้าสิ่งนั้นมันอุบาทจริงๆ ส่วนคนที่มีความกลัวต่อสิ่งต่างๆนั้นส่วนใหญ่มันจะมีเหตุที่มาที่ทำให้เกิดเป็นแผลทางใจและแผลนั้นมันฝังลึก การบาดเจ็บที่มีผลให้เป็นแผลทางใจนั้นบางทีมันมีความรุนแรงมากเกินกว่าที่จิตสำนึกจะยอมรับได้ขบวนการทางจิตจึงผลักมันเข้าไปเก็บไว้ในห้วงจิตใต้สำนึกหรือมันเกิดขึ้นมานานจนเลือนไปจากความทรงจำในระดับจิตสำนึก มันนอนนิ่งอยู่ก้นบึ้งของจิตใต้สำนึก unconscious นะ พอมีเหตุปัจจัยหรือสิ่งเร้าเข้ามากระทบเข้าก็จะแสดงอาการออกมาให้เห็น แต่หากอยู่เฉยๆ ไม่มีสิ่งเร้าเข้ามากระทบเขาก็มีชีวิตอยู่ได้ปกติเหมือนคนทั่วไป นอกเสียจากว่าเขาจะต้องพบเห็นมันอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันจนไม่อาจใช้ชีวิตอย่างปกติสุขได้ตรงนั้นแหละจึงจะเริ่มมองหานักจิตบำบัดกัน

วิธีการที่นักจิตบำบัดทำกับคนเหล่านี้เขาเรียกกันว่าการทำจิตบำบัด ใช้เครื่องมือหลายอย่างไม่ว่าจะเป็นการสะกดจิต การทำฟรีแอสโซซิเอส การวิเคราะห์ความฝัน การแสดงบทบาทสมมุติ การใช้เทคนิคเอ็มตี้แชร์ ฮอทซีท การใช้กระบวนการกลุ่ม มีวิธีการเยอะแยะมากมายทั้งนี้ก็แล้วแต่ว่านักจิตบำบัดคนนั้นจะเรียนมาสายไหนและก็แล้วแต่ว่าปัญหานั้นเป็นอย่างไร”

“แล้วใช้เวลานานแค่ไหนครับแต่ละคน”

“คำว่าใช้เวลานานแค่ไหนนี้ตอบไม่ได้เพราะมันก็ขึ้นอยู่กับความร่วมมือของคนที่มาปรึกษาว่าเขามีความจริงใจไหม เอาจริงเอาจังหรือเปล่า ไว้วางใจกันมากน้อยแค่ไหน ศรัทธาแค่ไหน สมัครใจหรือโดนบังคับมา มาด้วยความบริสุทธิใจหรือมาลองของ หัวดื้อหรือหัวอ่อน แต่ละคนไม่เหมือนกันบางทีเสียเวลากับเรื่องพวกนี้เป็นปีก็มีกว่าจะลงตัวเริ่มบำบัดได้ บางคนที่มาด้วยศรัทธาก็ไม่ต้องเสียเวลามากแต่บางคนก็มากับปัญหาแฝงคือมาบอกว่าเป็นอย่างหนึ่งพอเอาเข้าจริงกลับเป็นอีกอย่างหนึ่งหรือไม่ก็มีปัญหาอื่นพ่วงด้วย เรื่องพวกนี้มันเป็นเรื่องของจิตใจ มันมีความละเอียดซับซ้อน มันซ่อนรูป มันเบี่ยงเบน จึงต้องใช้เวลา บางคนใช้เวลาเป็นปีๆ บางคนไม่เข้าใจทนไม่ได้ไม่ทันใจ เลิกกลางคันหันไปหาแพทย์ฝ่ายกายเอายามากินระงับอาการเป็นครั้งคราวก็มี แต่มันก็ได้เป็นครั้งคราวเท่านั้นนะ ปัญหาทางจิตมันก็ต้องแก้ด้วยวิธีการทางจิต การใช้ยาแก้นั้นมันเป็นเรื่องของปลายเหตุ เป็นการแก้ตามอาการไม่ได้เจาะหาสมุฐานของมันและต้นตอของปัญหานั้นมันอยู่ลึกอยู่มานานการจะทำให้มันหายไปในพริบตานั้นไม่ได้อย่างเช่นบางคนพอเจอแดดเจอฝนนิดหน่อยก็เป็นหวัดน้ำมูกไหล เหมือนว่าร่างกายมันอ่อนแอเอามากๆ ทั้งที่ก็แข็งแรงดี แข็งแรงกว่าพวกขี้ก้างทั้งหลาย พวกขี้ก้างตากแดดตากฝนไม่เป็นไรแต่พวกออกกำลังกายทุกวันเข้าฟิตเนสเป็นประจำ กินอาหารดีนอนเป็นเวลาตื่นเป็นเวลา พวกนี้กลับขี้โรค จริงๆ แล้วมันไม่ใช่ คนพวกนี้ส่วนใหญ่ได้รับการเลี้ยงดูมาอย่างผิดๆ ส่วนใหญ่จะถูกเลี้ยงดูมาแบบโอเวอร์โปรเทคชั่นคือพ่อแม่ประคบประหงมมากเกินไป เลี้ยงแบบไข่ในหิน พวกที่มีพ่อแม่เวอร์เห่อลูกทั้งหลายที่ลูกออกไปเล่นกลางแดดก็ไม่ได้ “ว้าย...อย่าออกไปเล่นกลางแดดนะลูกเดี๋ยวเป็นหวัด” ไอ้เด็กคนนี้ก็เลยได้แต่นั่งอยู่ในร่มดูเพื่อนๆ เขาเล่นกัน พอฝนตก เด็กกับน้ำฝนนี่มันของคู่กันมันอยากออกไปแก้ผ้าเล่นน้ำฝน โรงเรียนเลิกตอนเย็นฝนตกมันก็อยากเดินลุยฝนกับพวกเพื่อนๆ ของมันเตะน้ำกระทืบน้ำใส่กันเล่นเป็นที่สนุกสนาน พอกลับถึงบ้านแม่มันบอกว่า “ ทำไมไปตากฝนมาอย่างนี้ เดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอก” ไอ้คำพูดเหล่านี้แหละที่ว่า “ว้าย...อย่าออกไปเล่นกลางแดดนะลูกเดี๋ยวเป็นหวัด” หรือว่า “ ทำไมไปตากฝนมาอย่างนี้ เดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอก” เด็กมันได้รับการกรอกหูอยู่ทุกวันๆ บ่อยเข้ามันซึมลึกเข้าไปอยู่ในจิตใต้สำนึก จิตมันรับรู้บ่อยเข้าๆ มันเลยเชื่อเลยว่า ตากแดดเป็นหวัด เปียกฝนเป็นหวัด ประกอบกับจิตมันฉลาดมันรู้วิธีเอาชนะพ่อแม่มัน มันรู้วิธีที่จะชดเชยสิ่งที่ขาดไป มันก็เลยเอาสิ่งที่พ่อแม่มันพูดนี่แหละมาเป็นเครื่องมือการเรียกร้องความสนใจจากพ่อแม่มันอีกที เรียกร้องความสนใจยังไง ก็คือต้องออกไปเล่นกลางแดดแล้วเป็นหวัดหรือไม่ก็ต้องออกไปตากฝนแล้วเป็นหวัด เพื่อที่มันจะให้พ่อแม่มันมาโอ๋ มาเอาใจ ได้กินของอร่อย ได้กินขนม ได้นอนกับแม่กับพ่อสนองปมออดิปุสปมอิเล็คตร้า ได้หยุดอยู่บ้านไม่ต้องไปโรงเรียนไปเจอครูใจร้ายหรือไม่ก็ไม่ต้องทำการบ้านส่งครู ได้ไปที่ทำงานกับพ่อกับแม่ ให้เพื่อนที่ทำงานของพ่อกับแม่เอาใจ ให้สาวๆ อุ้ม ผลประโยชน์มันมากพ่อแม่มันโง่รู้ไม่ทันเด็ก พอโตขึ้นมาเด็กคนนี้ก็ใช้อาวุธนี้กับคนอื่นอีกซึ่งเจ้าตัวมันก็ไม่รู้ตัวหรอกนะเพราะมันเป็นไปโดยอัตโนมัติเสียแล้ว มันฝังลึกอยู่ในจิตใต้สำนึกแล้วจนดูเหมือนว่ามันเป็นเองมันเกิดขึ้นเอง พวกนี้ก็ใช้อาวุธนี้กับเพื่อนฝูงเพื่อหลบงานอู้งานเพื่อเรียกร้องความสนใจหรืออะไรก็ตามแต่เพราะพวกเพื่อนๆ จะรู้ว่าไอ้คนนี้ถ้ามันออกแดดหรือเปียกฝนแล้วมันจะเป็นหวัดเดี๋ยวจะพากันเสียงานหรืองานไม่เสร็จหรืออะไรก็ตามแต่ อย่าไปใช้มันทำอะไรกลางแดดกลางฝน ให้มันทำอยู่ในห้องในออฟฟิสนั่นแหละ หรือไม่ก็พวกนี้จะรู้สึกว่าตัวนั้นมีความสำคัญที่ใครๆก็ต้องมาคอยถามว่า เป็นยังไงยังพอไหวไหม เอาทิชชู่ไหม เอายาไหม เอาหมวกเอาร่มไหม แล้วพวกนี้ก็บอกไม่เป็นไรพอทนได้ ตกเย็นมาก็เป็นหวัดเป็นไข้ให้เพื่อนๆ มาดูแลมาสนใจไถ่ถามอาการทุกข์สุขอีก ทีนี้เห็นกันหรือยังผลประโยชน์ที่เกิดขึ้นจากกลไกทางจิต ที่พูดให้ฟังนี้เพียงเรื่องเดียวนะและถือว่าเป็นเรื่องเล็กขี้ประติ๋ว

คนเรานะพฤติกรรมหรือการกระทำทุกอย่าง คำพูดทุกคำพูด การแสดงออกทางกายทุกการแสดงเช่นสีหน้า ท่าทาง น้ำเสียง แววตา มันมีเหตุที่มาทั้งนั้น มันเป็นผลที่เกิดขึ้นมาจากการทำงานของจิตใจทั้งสิ้นไม่ว่าจะเป็นจิตส่วนไหนก็ตามก็ส่งผลทั้งนั้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งจิตใต้สำนึกมันส่งผลโดยที่แม้แต่เจ้าตัวเองก็ยังไม่รู้ตัว

ถามว่ามันอันตรายไหม มันก็มีทั้งส่วนที่เป็นอันตรายและส่วนที่สร้างสรรค์ ส่วนที่อันตรายก็ต้องบำบัดกันไป ส่วนที่สร้างสรรค์ก็ต้องส่งเสริมต้องลูกฝังเพื่อก่อให้เกิดการกระทำที่เป็นไปในทางบวก ที่มีผลดีต่อองค์กร ต่อสังคม ต่อประเทศชาติ ต่อสิ่งแวดล้อม มันมีวิธีการของมันอยู่แต่ส่วนใหญ่แล้วจะไม่ค่อยได้รับการส่งเสริมหรือเอาจริงเอาจัง พวกเราก็รู้อยู่ว่าโครงการต่างๆ ที่ออกมาไม่ว่าจะจากภาครัฐหรือภาคเอกชนก็ตาม ส่วนใหญ่จะเป็นโครงการแบบไฟไหม้ฟาง โครงการขี้ฉ้อ ตั้งโครงการเอาหน้าพอได้งบประมาณเข้ากระเป๋าก็เป็นอันว่าเลิกกัน รอไว้ปีงบประมาณใหม่หรือได้เป็นรัฐบาลเมื่อไหร่ก็ค่อยทำกันอีกทีอะไรทำนองนี้ หรืออีกพวกหนึ่งก็คือตั้งโครงการขึ้นมาแล้วโดยให้นักวิชาการทำพอนักวิชาการเริ่มทำอะไรขึ้นมาเป็นรูปธรรมมันก็กลัวเขาได้หน้าเกินหน้ามัน พวกนี้มันอยากเป็นใหญ่อยากออกหน้าเลยออกนโยบายปัญญาอ่อนมาพวกชอบทำตัวเป็นนักวิชากูหรือนักวิชาเกินพวกนี้ สุดท้ายก็ไม่มีใครให้ความร่วมมือกับมันเพราะขืนทำตามวิชาเกินของมันก็มีแต่ความเสี่ยงที่จะเสียหายต่อชื่อเสียงที่สะสมมาค่อนชีวิต แล้วโครงการต่างๆก็ล้มไม่เป็นท่าเสียงบประมาณไปเปล่าๆ พอก่อนเรื่องนี้ผมไม่อยากพูดถึง เรื่องการเมืองหรือเรื่องการเงินเนี่ยพูดแล้วเดี๋ยวเสียบรรยากาศนอนไม่หลับกันไปอีก

เป็นไงบ้างหละ พอหรือยังสำหรับวันนี้ นี่ว่าจะไปนอนกันตั้งนานแล้วยังอยู่ที่เดิมกันอยู่เลย ผมมันก็เป็นอย่างนี้แหละ บ้าน้ำลายพอได้พูดแล้วก็ไม่รู้จักหยุด แต่ก็มีนะตอนที่ผมไม่พูดเวลาที่ไม่มีอารมณ์นะ ทุกวันนี้ที่มาอยู่ที่นี่ก็เพราะไม่อยากพูดอะไรมาก ผมพูดมาเยอะแล้วไอ้พวกพับลิคสปีชเนี่ย คนที่สนใจจริงๆ มีน้อย ฟังอย่างเดียวดูเหมือนว่าฟังแล้วเข้าใจหมด ไม่มีคำถาม ให้ทำกิจกรรมก็ไม่ค่อยทำมีแต่เล่นกันหยอกกัน ส่วนใหญ่มันก็จะมีแต่พวกฉาบฉวยคือมาฟังตามที่นายสั่ง มาฟังเป็นแฟชั่น มาฟังเพื่อฉวยโอกาสหลบงาน มาเปลี่ยนบรรยากาศการกินอาหารกลางวัน มาเผื่อจะเจอคนถูกใจ มาหากิ๊ก มาเพื่อได้เที่ยว ส่วนพวกที่ตั้งใจมาฟังเพื่อให้ได้ความรู้เอาไปใช้ให้เกิดประโยชน์กับชีวิตกับองค์กรนั้นมีน้อย โดยเฉพาะตอนนี้ที่มีกฎหมายบังคับให้องค์กรต้องส่งพนักงานหรือเจ้าหน้าที่ไปพัฒนาความรู้ประจำปีด้วยแล้ว เลยทำให้ส่วนใหญ่มาด้วยความจำใจไม่ใช่เต็มใจจึงไม่ได้อะไรกลับไปพัฒนาองค์กร พอตอนหลังสัมมนาเสร็จผมส่งแบบสอบถามไปเพื่อที่จะประเมินความก้าว หน้าหลังการสัมมนาก็ไม่ได้รับความร่วมมือ ไม่มีใครใส่ใจที่จะตอบกลับมาก็เลยรู้สึกว่าพอกันทีกับการให้ความรู้ในลักษณะนี้

สู้อยู่อย่างนี้แหละใครอยากได้ความรู้ก็มาแล้วคนที่มาส่วนใหญ่ก็มาด้วยความตั้งใจจริงๆ เพราะมันไกลและก็มายาก กลับไปก็เอาไปทำเอาไปใช้มีปัญหาก็กลับมาถามมานอนคุยกัน โทรศัพท์มาบ้างส่งอีเมล มาถามบ้างก็มี พวกนี้จริงจังและก็ประสบความสำเร็จกันแทบทุกคน แต่ก็มีพวกที่มาแล้วไฟลุกท่วมเลยพวกไฟแรงไหม้เร็วแล้วก็มอดเร็วกลับไปไม่นานก็หมดไฟแล้วก็ทิ้ง พวกไม่ตั้งใจจริง พวกนี้ส่วนใหญ่ก็ไม่กล้ามาสู้หน้าอีกพวกไม่จริงจังกับชีวิตก็ต้องปล่อย

อัตตาหิอัตตโนนาโถ โถใครก็โถมันถือกันเอง กัมมุนา วัตตตี โลโก สัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรม ทำอย่างไรได้อย่างนั้น ไม่ช้าก็เร็ว โอเค!..? ”

“ครับ...แต่ที่เราคุยกันนี้เราไม่ได้พูดถึงจิตกึ่งสำนึกกันเลยนะครับ”

“ ใช่เราไม่ได้พูดถึงมันมากเพราะมันไม่ค่อยมีบทบาทเท่าไหร่ มันเป็นพวกคับคล้ายคับคลา ลางๆเลือนๆ เหมือนอะไรหละ เหมือนที่ชอบพูดกันไง พวกแพลนนิ่งไง แพลนแล้วก็นิ่งไว้ รู้แล้วเฉยไว้อะไรทำนองนั้น คือไม่จริงจัง ไม่ใส่ใจ ไม่สนใจ บางทีก็เป็นพวกที่คิดว่าธุระไม่ใช่อะไรทำนองนั้น พวกนี้จึงต้องกระตุ้นเตือนอยู่บ่อยๆอย่างที่ทำกันคือเขียนป้ายติดไว้ให้เห็นบ่อยๆ เห็นทุกวันๆ จนมันอยู่ในจิตสำนึกอย่างเช่น “ปิดไฟทุกครั้งเมื่อออกจากห้อง” เพื่อช่วยกันประหยัดพลังงานพลังเงิน “ล้างมือทุกครั้งก่อนออกจากห้องน้ำ” เพื่อความมีสุขอนามัยที่ดีไม่แพร่เชื้อโรค อะไรทำนองนั้น

ถามว่าทุกคนรู้ไหม ทุกคนรู้ว่าถ้าเปิดไฟทิ้งไว้ก็สิ้นเปลืองเปล่าๆ แต่ไม่มีจิตสำนึกรับผิดชอบไง คิดตื้นๆ ไง ไม่ใช่เงินกู ไม่จำเป็นที่กูต้องรับผิดชอบ เงินบริษัทๆ จ่าย ไอ้ความไม่รับผิดชอบนี้แหละมันไม่ได้หมายความว่าไม่รับผิดชอบต่อองค์กรอย่างเดียวมันยังไม่รับผิดชอบต่อตัวมันอีก โดยหารู้ไม่ว่าจริงๆ แล้วมันก็เงินกูทั้งนั้นแหละ ถ้าองค์กรต้องจ่ายค่าไฟมากก็มีเงินเหลือน้อย เงินเดือนก็ขึ้นน้อย โบนัสก็น้อย สวัสดิการก็น้อย แล้วใครได้เงินน้อย ก็กูไงที่ได้เงินน้อย แล้วก็จะบ่นไปหาสวรรค์วิมานอะไร มันก็เพราะกูไม่ปิดไฟไง

เพราะฉะนั้นในการพัฒนาไม่ว่าอะไรก็ตาม องค์กรใดก็ตามต้องทำทุกอย่างให้มันอยู่ในจิตสำนึก พอมันจะลืมๆ ก็ต้องกระตุ้นเตือนมันอีก ประชุมอีก อบรมอีก สัมมนาอีก เพราะคนเรามันไม่เหมือนกัน เป็นคนเหมือนกันแต่ไม่เหมือนกัน เพราะองค์ประกอบของอัตตามันไม่เหมือนกัน ถ้าสนใจเดี๋ยวพรุ่งนี้จะเล่าให้ฟัง วันนี้พอเท่านี้ก่อนนะ ติดใจจะถามอะไรอีกไหมในเรื่องที่เราพูดกันวันนี้”

“ถ้าจะถามก็คงต้องถามใหม่ทั้งหมดแหละครับ มันเยอะมากและก็ใหม่มากสำหรับเรา ผมต้องขอบคุณคุณลุงมากที่กรุณาเล่าสิ่งต่างๆให้พวกเราฟัง ให้ความรู้ที่เป็นประโยชน์กับเรา ผมขอเอาไปนอนทบทวนก่อนครับแล้วนี่ก็ดึกแล้วครับผมกลัวเครื่องดับ...”

ปรีชาหัวเราะ หึ..หึ..นึกชมอารมณ์ขันของหนุ่ย แล้วทุกคนก็แยกย้ายกันเข้านอนโดยหนุ่ยกับดาเดินไปส่งปรีชาถึงบ้านแล้วจึงจะเดินสูด กลิ่นหอมเย็นของดอกแก้วตามทางกลับมาบ้านพักกันสองคน...(13)

belive อาถรรพ์ นกแสก นกเค้าแมว ...(11)

2011-08-26T12:30:00.008+07:00

ขณะที่ทั้งสามคนยังนั่งคุยกันอยู่นี้อากาศก็เริ่มเย็นลงเรื่อยๆ เสียงน้ำค้างที่เกาะตามใบพญาสัตบันหยดลงมากระทบหลังคาห้องครัวดังเปาะแปะๆ แสงจันทร์จากแม่จันทราสาดส่องลงมาทั่วบริเวณทำให้เห็นลานหญ้าสว่างสลัวๆ เป็นหย่อมๆ ทั้งยังขับให้ดอกแก้วสีขาวนวลงามตาส่งกลิ่นหอมกระจายไปทั่วทั้งบริเวณ

เดอลองกองรสชาดหวานหอมเจือด้วยแอลกอฮอล์ปริมาณต่ำๆกำลังแผ่ซ่านไปในกระแสเลือดของคนทั้งสามจนถึงระดับที่ร่างกายเริ่มจะรับไม่ไหว

“ คุณลุงครับห้องน้ำอยู่ตรงไหนครับ ”

ปรีชาชี้ห้องน้ำที่อยู่ด้านหลังห้องครัวให้หนุ่ยดู

“ ดาไปด้วยค๊ะ ปวดตั้งนานแล้วแต่ดาไม่กล้าไปคนเดียว...ดากลัวผี...”

พอเสร็จกิจดาเดินเกาะแขนหนุ่ยกลับมาจากห้องน้ำด้วยท่าทางลุกลี้ลุกลน พอมาถึงโต๊ะขณะที่เธอกำลังขยับเก้าอี้เพื่อที่จะเข้านั้งก็มีนกเค้าแมวตัวใหญ่ส่งเสียงร้องแก๊ก..แก๊ก.. บินผ่านหลังคาโรงครัวไป ดาตกใจมาก เธอร้องว้าย!..ทิ้งเก้าอี้หกคะเมนแล้วกระโดดตัวลอยกอดคอหนุ่ยไว้แน่นจนหนุ่ยเสียหลักเซถอยหลังไปสองสามก้าวเกือบล้มทั้งยืน ปรีชาหัวเราะหึ หึ ทั้งที่ยังคาบไปน์อยู่

“ เห็นไหมล่า ดาว่าแล้ว ฮือ..ฮือ..หนุ่ยช่วยดาด้วย ฮือ..ฮือ...” ดาหน้าซีดเผือด พูดพลางเขย่าคอหนุ่ยพลาง พอตั้งหลักได้หนุ่ยก็กอดเธอไว้แน่นแล้วใช้มือลูบที่ศรีษะเธอเบาๆ

“ ไม่มีอะไรหรอก แค่นกเอง มันไปแล้ว ”

“ ไม่มีอะไรได้ยังไง ก็นกนั่นแหละ ร้องน่ากลัวจะตาย แล้วมันมาทำไมตอนนี้ก็ไม่รู้ ดายิ่งกลัวๆ อยู่ด้วย ดูซิมืดก็มืด อากาศก็เย็น จะไม่ให้ดากลัวได้ยังไงแล้วหนุ่ยไม่กลัวรึไง ”

“ ถ้าหนุ่ยกลัวแล้วใครจะช่วยดาหละ ดูซิคุณลุงก็ยังอยู่ ไม่เห็นมีใครกลัวเลย ”

หนุ่ยปลอบพร้อมกับชวนให้ดาหันไปดูปรีชาที่นั่งจุดไฟแช็คส่องหน้าตัวเอง แสงจากไฟแช็คขับให้ใบหน้าแก่ๆ ของปรีชาบางส่วนเด่นขึ้นมาตัดกับแสงสลัวๆ ของเทียนทีจุดอยู่กลางโต๊ะ พอดาเห็นหน้าปรีชาเธอก็หันหน้ากลับไปซบที่ไหล่ของหนุ่ยเหมือนเด็กหญิงตัวเล็กๆ ปากก็บ่นอุบอิบพอให้มีเสียงลอดออกมาจากซอกคอของหนุ่ย

“ คุณลุงอีกคนหนึ่ง เล่นอะไรก็ไม่รู้ ฮือ..ฮือ.. ”

“ คาย...เล่น...อา...ราย...ฮือ....ฮือ...ฮือ...” ปรีชาทำเสียงกระเซ้าดา

“ คุณลุงง่า...ดากลัว..แล้วคืนนี้ดาจะนอนยังไงเนี่ย...”

“ มีอะไรเหรอหนูดา ไม่เห็นมีอะไรน่ากลัวเลย ”

หนุ่ยแกะขาดาออกจากเอวให้ดาลงมายืน แล้วค่อยๆ ปลดมือดาออกจากคอแล้วจูงแขนเธอมานั่งที่เก้าอี้ตามเดิม

“ ก็นกเนี่ยมันร้องน่ากลัวนี่ค๊ะ แล้วคนโบราณเขาก็ว่าเวลามันร้องที่บ้านใครบ้านนั้นต้องมีคนตายหรืออะไรอย่างนั้นแหละ ”

“ แต่มันก็มาและร้องอย่างนี้บ่อยๆ ลุงก็ไม่เห็นมีใครเป็นอะไรนี่ ”

“ คุณยายของดาเล่าให้ฟังนี่คะว่าที่บ้านนอกตอนคุณยายเป็นเด็กๆ นะ เวลานกนี้มาร้องตอนกลางคืนมันต้องมีคนตายนะ ”

“ แล้วตอนนี้คุณยายของหนูอายุเท่าไหร่ ”

“ เจ็ดสิบกว่าเกือบแปดสิบแล้วคะ ”

“ ถ้าคุณยายอายุเกือบแปดสิบแล้ว มันก็จริงของคุณยายหนูนะ เอางี้ไม้ลุงจะเล่าอะไรให้ฟังเอาไม้ ” ปรีชาต้องเปลี่ยนเรื่องมาพูดเรื่องใหม่เพื่อให้แขกของเขาเกิดความสบายใจก่อน

“ เรื่องผีหรือคะ หนูไม่เอาหนูไม่อยากฟัง หนูกลัวผี ”

“ เปล่า..ไม่ใช่เรื่องผีเรื่องสางอะไรทั้งนั้น ก็เรื่องนกนี้แหละ

เมื่อก่อนนะบ้านเมืองยังไม่เจริญ อย่างบ้านนอกหรือต่างจังหวัดที่คุณยายของหนูอยู่ตอนเป็นเด็กๆ เนี่ยไฟฟ้ายังไปไม่ถึง สภาพแวดล้อมก็เป็นป่าเป็นดอยเป็นท้องไร่ท้องนา กิจกรรมตอนกลางคืนก็ไม่มีอะไร ร้านอาหารก็ไม่มี คาราโอเกะก็ไม่มี พอค่ำลงทุกคนก็อยู่บ้านใครบ้านมัน จุดตะเกียงน้ำมันก๊าดควันโขมงเพดานบ้านเอยมุ้งเอยดำไปหมด บ้านไหนมีฐานะดีหน่อยก็จะใช้ตะเกียงเจ้าพายุ จุดทีสว่างทั้งบ้าน ลูกเด็กเล็กแดงกินข้าวเย็นเสร็จก็จะมานั่งล้อมตะเกียงฟังผู้ใหญ่เขาคุยกันบ้างเล่าเรื่องนั้นเรื่องนี้ให้ฟังบ้าง ทุ่มสองทุ่มเขาก็ดับตะเกียงเข้านอนเพราะพรุ่งนี้ต้องออกไปทำงานในไร่ในนากันต่อ มองไปทางไหนก็มืดไปหมดนอกจากช่วงเทศกาลที่มีงานวัดงานบุญหรือเวลาที่กำนัน ผู้ใหญ่บ้านเขาเรียกประชุมคนถึงจะจุดไต้จุดคบออกนอกบ้านกันทีไม่งั้นทั้งหมู่บ้านก็จะอยู่ในความมืด ไฟส่องถนนหนทางก็ไม่มี แต่ก็จะมีบางบ้านที่จุดตะเกียงอยู่กันทั้งคืน ”

“ ทำไมหรือครับ ”

“ บ้านไหนจุดตะเกียงอยู่กันทั้งคืนแสดงว่าบ้านนั้นมีคนป่วย ญาติพี่น้องต้องเฝ้าไข้ผลัดกันลุกขึ้นมาดูแลทั้งคืน เยียวยากันตามประสาคนบ้านนอกข้าวเสก ข้าวสาร ยาต้มยาตำ สุดแต่ว่าจะหาอะไรได้โชคดีก็รอดโชคร้ายก็ตาย ส่วนใหญ่จะตายกันหมด

ทีนี้อย่างที่ลุงบอกนั่นแหละ สภาพแวดล้อมมันเป็นป่าเป็นดอย ต้นไม้เยอะบ้านก็อยู่ห่างกันมองหากันก็ไม่เห็น แต่พวกนกแสก นกเค้าแมวมันเป็นนกที่ออกหากินเวลากลางคืนมันมองเห็นในความมืดได้มันก็ออกหาจับหนูจับสัตว์ตัวเล็กๆ กินเป็นอาหาร ธรรมชาติของนกพวกนี้เวลามันบินอยู่สูงมันก็เห็นแสงไฟ มันนึกว่าไฟไหม้ป่า มันก็บินมาที่ๆ มีไฟสว่างเพื่อจะหาอาหาร มันรู้โดยสัญชาติญาณว่าเวลาไฟไหม้ป่าจะมีสัตว์ตัวเล็กๆ วิ่งหนีไฟอย่างพวกหนู พวกตุ่น กระต่าย กบเขียด แล้วเวลามันบินมามันก็จะส่งเสียงร้องเป็นการประกาศศักดิ์ดาว่าข้ามาแล้วโว้ย ข้าเห็นไฟก่อน พวกเอ็งอย่าเข้ามากันนะไม่งั้นเป็นเรื่อง เวลามันร้องนะได้ยินกันไปสามบ้านสี่บ้านเพราะกลางคืนมันเงียบ ชาวบ้านที่อยู่ระแวกนั้นก็จะได้ยินเสียงมันร้อง พอตื่นเช้าเขาก็เล่าลือกันว่าคนบ้านโน้นตาย อันที่จริงมันตายเพราะรักษาไม่ถูกกับโรค ยาไม่ดีมันจึงตาย แต่ด้วยความรู้เท่าไม่ถึงการณ์ประกอบกับการที่ได้ยินเสียงนกร้องเมื่อคืน ชาวบ้านก็เอาเสียงนกร้องกับความตายมาสัมพันธ์กัน ทีนี้พอเป็นอย่างนี้หลายๆ ครั้งคนก็เริ่มเชื่อว่าเวลาทีนกพวกนี้ร้องจะต้องมีคนตายในหมู่บ้าน แล้วความเชื่ออย่างนี้มันก็เล่าสืบกันมาสู่รุ่นลูกรุ่นหลาน แล้วลูกหลานก็เชื่อโดยที่ไม่ได้พินิจพิเคราะห์หาเหตุผลที่แท้จริง ทั้งๆ ที่มันมีเหตุของมันอยู่ ”

“ อย่างนี้ก็หมายความว่าที่มันมาก็เพราะมันเห็นเราเปิดไฟอยู่นะซิค๊ะ”

“ ก็อย่างนั้นแหละ มันไม่มีอะไรหรอก แล้วลุงก็ต้องอธิบายอย่างนี้ทุกครั้งเวลาคนพักที่นี่รู้สึกกลัวอย่างหนูนะ”

“ ทีแรกผมก็นึกกลัวๆ เหมือนกันนะครับ แต่พอฟังคุณลุงอธิบายแล้วผมว่าก็สมเหตุสมผลดี ไม่มีอะไรน่ากลัว ”

“ ฮั่นแน่....เห็นไหมล่า ทีแรกหนุ่ยก็กลัวเหมือนกันแหละ แหมทำฟอร์มเนียนเชียวนะ”

“ แล้วทีนี้หายกลัวกันหรือยังละ”

“ ค๊ะ แต่ก็....”

“ ยังมีนิดๆ ใช่ไหม เอ้ามาดื่มเรียกขวัญกันหน่อย ” ปรีชายื่นแก้วออกไปชวนทุกคนดื่มเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศให้กลับเข้าสู่ภาวะปกติหลังจากที่สังเกตุเห็นว่าวิภาดายังไม่วางใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแม้ว่าปรีชาได้อธิบายถึงเหตุผลต่างๆ ให้ฟังแล้วก็ตาม เขาจึงยกตัวอย่างเกี่ยวกับความเชื่อทำนองนี้ให้ฟังอีก

“ มันยังมีเรื่องราวต่างๆ อีกเยอะแยะมากมายที่เป็นความเชื่อของคนสมัยก่อนที่ได้รับการเล่าขานสืบต่อกันมาและหลายคนก็เชื่อตามนั้นโดยที่ไม่ได้คิดหาเหตุและผลที่แท้จริงของมัน เราคงจะเคยได้ยินกันว่าเวลาเข้าป่าห้ามก้มกินน้ำในลำห้วยหรือห้ามเอาหม้อไปตักน้ำในลำห้วยหรือเวลาเข้าป่าห้ามพูดเรื่องที่ไม่ดีเรื่องลามกหรืออะไรต่ออะไรเพราะจะทำให้เกิดเหตุร้ายอย่างนี้ใช่ไหม”

“ ใช่ครับ ผมเคยได้ยินอะไรทำนองนี้แหละว่าห้ามโน่นห้ามนี่เพราะจะทำให้เกิดเหตุร้ายแต่เรื่องที่ลุงว่ามานี้ผมยังไม่เคยได้ยิน มันเป็นอย่างไรหรือครับ ”

“ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรก็ตามนะ มันก็มีเหตุผลของมันทั้งนั้นแหละแล้วแต่ใครจะคิดได้ ส่วนใหญ่ก็ไม่ค่อยคิดถึงกัน คนเรามักจะเชื่อตามเขาว่าตามพ่อแม่ว่าตามบรรพบุรุษว่า เพราะเวลาเด็กถามผู้ใหญ่ก็ตอบไม่ได้เหมือนกันว่าทำไมเขาให้ทำอย่างนั้นอย่างนี้และมักจะพูดตัดรำคาญว่า ทำๆ ตามที่บอกก็แล้วกันไม่ต้องถามว่าทำไม จริงๆ มันก็เป็นเรื่องดีเพราะทำให้ง่ายต่อการอยู่ร่วมกัน ง่ายต่อการปกครองและง่ายต่อการทำงานร่วมกัน

อย่างที่ว่าเวลาเข้าป่าห้ามก้มกินน้ำในลำห้วยผีป่าจะลงโทษ ผีป่าจะมาบีบคอ แล้วจะต้องตาย เรื่องของเรื่องมันก็คือ ในป่าสมัยก่อนนะไม่ว่าที่ไหนมันก็เป็นป่าดงดิบทั้งนั้น มันมีความชื้นอยู่ตลอดปีพวกทากเนี่ยมีอยู่เยอะ รู้จักทากกันไหม ทากมันก็เหมือนปลิงที่อยู่ตามลำน้ำคอยดูดเลือดสัตว์เลือดคนที่ลงไปในน้ำ แต่ทากนี้มันอยู่บนบก ตัวคล้ายกันเลย ดูดเลือดเป็นอาหารเหมือนกัน ปลิงกระโดดไม่ได้แต่ทากมันกระโดดได้ พอคนเข้าป่าเดินทางอยู่ในป่าเหนื่อยๆเห็นน้ำในลำห้วยใสไหลเย็นก็ลงไปหมอบกินก้มกิน พวกทากที่อาศัยอยู่บริเวณนั้น ตัวเล็กๆ นะลูกมันอาจจะตัวประมาณเส้นผมไม่สังเกตก็มองไม่เห็น คนมันเหนื่อยนะ อยู่ในป่าเนื้อตัวมอมแมม เศษไม้ใบไม้เล็กๆ ติดตามผมตามหน้าตามตัวมันเป็นเรื่องปกติ ก็เอามือปัดๆสางๆ มันไปไม่ได้สนใจว่ามันจะเป็นอะไร บางทีติดอยู่ตั้งนานก็ไม่รู้ตัว เพราะมัวแต่ดูนั่นดูนี่หาเห็ดหาอาหาร ทีนี้เวลาก้มลงกินน้ำพวกทากเล็กๆ มันก็กระโดดเกาะถ้าติดตามหน้าก็ยังพอมองเห็นหรือลูบคลำเจอเวลาล้างหน้า แต่บางตัวมันกระโดดเข้าไปในจมูกในหู เราก็ไม่รู้ตัว มันคลานเข้าไปฝังตัวอยู่ข้างในใช้ปากดูดกินเลือดเรา คนเดินป่าเมื่อก่อนบางทีก็ไปเป็นแรมเดือนกว่าจะกลับออกมา บางคนก็ไม่ได้กลับตายอยู่กลางป่า บางคนออกมาได้ทันแต่ก็มาตายที่บ้าน เพราะอะไร ก็เพราะทากที่มันเข้าไปอยู่ข้างในมันกินเลือดเราโตวันโตคืนจนใหญ่คับโพรงจมูกแถมยังมีพวกเชื้อโรคต่างๆ อีก เจ้าตัวมันก็ไม่สบายเป็นไข้หายใจไม่ออก คนเราเวลาหายใจไม่ออกก็พยายามที่จะทุบอกทุบหลัง กระทั่งบีบคอพยายามเค้นเอาไอ้สิ่งที่อยู่ข้างในออกมาเพื่อให้หายใจได้ คนอื่นไม่รู้ว่ามันคืออะไรแม้แต่เจ้าตัวมันเองก็ไม่รู้ มันก็พยายามบีบคอตัวเองจนเขียวช้ำไปหมด สุดท้ายพอทากที่อยู่ข้างในมันกินเลือดจนตัวพองคับหลอดลมไอ้คนนั้นหายใจไม่ออกมันก็ตาย คนเห็นก็นึกว่าผีป่าผีเขามาบีบคอมันตาย พวกที่เข้าป่าด้วยกันก็พยายามหาสาเหตุของการตายด้วยปัญญาเท่าที่จะมีว่าเป็นเพราะอะไร คนนั้นก็ว่าอย่างนั้นคนนี้ก็ว่าอย่างนี้สุดท้ายก็ลงเอยกันว่าเป็นเพราะมันก้มกินน้ำในลำห้วย มันไม่เคารพเจ้าป่าเจ้าเขา พอเจ้าหมอนั่นตายทากที่อยู่ข้างในไม่มีเลือดให้ดูดมันก็ออกมาข้างนอก ญาติหรือสับปะเหร่อเห็นเข้าก็เลยไปกันใหญ่เลยทีนี้ หาว่าเจ้าป่าเจ้าเขามาสำแดงเดชให้เห็นโดยแฝงมาในรูปของสัตว์ตัวน่าเกลียดเปื้อนเลือดแดงกล่ำนี้แหละ ชาวบ้านที่ได้ยินเข้าก็โจษจันกันใหญ่ว่าเป็นอาถรรพ์ แล้วยึดถือเป็นความเชื่อเป็นกฏเกณฑ์กันต่อมาว่าเวลาเข้าป่าห้ามก้มกินน้ำในลำห้วย ต้องใช้อะไรตักขึ้นมากิน การก้มกินน้ำในลำห้วยถือว่ามักง่ายไม่เคารพเจ้าป่าเจ้าเขา จะถูกเจ้าป่าเจ้าเขาลงโทษ”

“ อื๋ย..น่ากลัวจังเลยนะค๊ะ” ดาทำท่าขนพองสยองเกล้าประกอบคำพูดของเธอหลังจากที่เคลิ้มตามคำเล่าของปรีชาเหมือนเด็กฟังนิทาน ผิดกับหนุ่ยซึ่งฟังด้วยสติที่ดีกว่า

“ แล้วที่ว่าไม่ให้เอาหม้อไปตักน้ำในลำห้วยละครับ”

“ นี่ก็เหมือนกัน คนเมื่อก่อนเวลาเข้าป่าทีก็จะไปกันนานๆ เป็นแรมเดือนอย่างที่ว่านั่นแหละ การไปนานๆ อย่างนี้ก็ต้องเตรียมเสบียงอาหารเตรียมอุปกรณ์ในการหุงหาอาหารไปด้วย ทีนี้เมื่อก่อนไม่มีหม้ออลูมิเนียมหรือหม้อเหล็กอย่างทุกวันนี้ หม้อที่ใช้ก็เป็นหม้อดินเผาธรรมดาสีแดงๆ เหมือนกระถางปลูกดอกไม้พวกนี้แหละ หม้อใบเดียวใช้สารพัดทั้งหุงข้าวทั้งต้มทั้งแกง ทำกินกันทั้งกลุ่มสุดแล้วแต่ว่าจะไปกันกี่คน เวลาเดินป่านะหิวเมื่อไหร่จึงจะทำกินกันเมื่อนั้น กินกันให้หมดแล้วก็ล้างหม้อล้างไหเก็บไม่ต้องเป็นภาระกับอาหารที่เหลือ ทีนี้เวลาเอาหม้อดินไปตักน้ำในลำห้วยมันก็ไม่มีใครลงไปตักกลางห้วยใช่ไหม ก็จะตักกันริมลำห้วยนั่นแหละ บังเอิญพลาดไง หม้อมันไปกระทบกับหินเข้าหม้อแตก ไอ้พวกที่รอกินอยู่ด้วยความหิว เดินป่านะทั้งหิวทั้งเหนื่อย โมโหหิวนะรู้จักกันไหม มันก็เลยทะเลาะกันว่ากันอย่างโน้นอย่างนี้ ไอ้นั่นก็ว่าหาว่าเพื่อนไม่มีความระมัดระวัง ทำไม่เป็นแล้วยังอวดดีบ้าง ไอ้นี่ก็แก้ตัวว่ากูก็ทำดีที่สุดแล้ว ที่กูทำให้พวกมึงกินนี่ก็ดีเท่าไหร่แล้ว ทีพวกมึงไม่เห็นมีใครทำอะไรเลย โต้เถียงกันทะเลาะกัน หนักเข้าไม่มีใครยอมใครท้าต่อยท้าตีกัน คนเข้าป่าต่างก็มีอาวุธครบมือกันทุกคนทั้งมีดทั้งปืน สุดท้ายก็ยิงกันตายฆ่ากันตายด้วยโมโหหิวขาดสติ เข้าป่าแทนที่จะได้อาหารกลายเป็นต้องแบกศพเพื่อนกลับมา พอชาวบ้านรู้เข้าว่ายิงกันตายฆ่ากันตาย ก็อีกนั่นแหละ ใช้ปัญญาเท่าที่จะมีวิเคราะห์หาเหตุผลจนพบว่าเป็นเพราะมันเอาหม้อไปตักน้ำในลำห้วย ใหม่ๆ ก็มีเหตุผลประกอบดีหรอกว่าเอาหม้อไปตักน้ำแล้วหม้อแตกเลยทะเลาะกัน พอนานไปรายละเอียดก็หายไปเหลือแต่ข้อห้ามคือห้ามเอาหม้อไปตักน้ำในลำห้วยมันจะก่อให้เกิดอาถรรพ์ฆ่ากันตายเพราะเจ้าป่าไม่ชอบ หม้อมันเป็นสัญลักษณ์เครื่องเพศของผู้หญิงมันไม่ดี แล้วก็เชื่อตามกันมาไม่มีใครกล้าทำอีก เมื่อก่อนถ้ามีหม้ออลูมิเนียมหม้อสแตนเลสเหมือนทุกวันนี้ เรื่องนี้ก็คงไม่เกิด จริงไหม”

“ แล้วที่ว่าห้ามพูดเรื่องลามกเรื่องสองแง่สองง่ามละครับ”

“ เรื่องนี้ก็อีกแหละ คนเข้าป่านะก็มีแต่พวกผู้ชายกันทั้งนั้น บางคนมันทะลึ่งชอบพูดแต่เรื่องพวกนี้ พวกปากดีหรือดีแต่ปากนั่นแหละ แล้วมันก็เป็นธรรมดาที่พวกผู้ชายเวลาอยู่ด้วยกันก็มักจะสรรหาเรื่องเพศ เรื่องบนเตียง เรื่องหว่างขามาพูดกัน คนเข้าป่าอย่างที่บอกแล้วว่าเขาไปกันนานหลายวัน ผู้ชายนะออกบ้านห่างเมียไปสองสามวันไข่มันก็โต ความกำหนัดมันก็เกิด การพูดเรื่องพวกนี้มันก็เป็นวิธีการหนึ่งที่จะระบายความรู้สึกอย่างว่าออกมาทางอ้อม เป็นการลดความเครียดไปในตัว แต่ทีนี้คนเรามันไม่เหมือนกัน บางคนก็ยังหนุ่มยังแน่น บางคนก็มีเมียสาว บางคนก็พึ่งแต่งงานใหม่ บางคนก็มักมาก บางคนก็ไม่ไว้ใจเมีย บางคนก็มีปัญหาเกี่ยวกับสมรรถภาพทางเพศของตน บางคนก็มีปืนเล็ก มันสารพัด แล้วเวลาพูดเรื่องนี้มันหยุดกันได้ง่ายๆซะเมื่อไหร่ แล้วพูดกันเบาๆ มันก็ไม่สนุก ยิ่งพูดก็ยิ่งดังยิ่งเวลามีเพื่อนในกลุ่มเป็นเหยื่อมันก็ยิ่งสนุกหัวเราะชอบใจในปมด้อยของเพื่อน ไอ้ที่จะไปล่าสัตว์ก็เลยไม่ได้เพราะเสียงดังสัตว์หนีหายหมด ไอ้เพื่อนที่ถูกล้อมากเข้าก็โมโหอดใจไม่อยู่ก็ทะเลาะกัน ไอ้บางคนที่มีตัณหามากพอเพื่อนจุดประกายก็หงุดหงิดอยากกลับบ้านไปหาหว่างขาเมีย ไอ้ที่ขี้หึงระแวงเมียก็กระวนกระวายใจอยากกลับไปเฝ้าเมียกลัวเมียมีชู้ ต่างคนต่างก็มีความลับเรื่องของลับๆเหล่านี้อยู่ในใจ เรื่องพวกนี้มันมีอยู่ในใจทุกคนถ้าไม่มีใครพูดมันก็ไม่คิด มันก็อยู่ของมันได้ ตั้งหน้าตั้งตาทำมาหากินกันไป แต่พอมีการพูดกันให้มันประทุขึ้นมาแล้วมันก็อยากจะระเบิดอยากจะระบาย เดินไปคิดไปใจก็ไม่สงบ ทีนี้ก็หาเหตุละซิ ทุกทีเดินกันไปสองวันสามวันไม่เจอสัตว์ก็ยังมีใจมีมานะหาสัตว์หาอาหารจนกว่าจะเจอด้วยในใจคิดว่ายังไงๆก็ต้องเจอไม่วันนี้ก็พรุ่งนี้ หากันไปจนเจอหรือจนกว่าเสบียงหมดครบกำหนดกลับ แต่คราวนี้ไม่ใช่มันไม่มีกำลังใจมันอยากจะกลับไปหาเมียอย่างเดียว ไอ้ที่ทนไม่ไหวยั้งใจไม่อยู่ก็หาเหตุละซิ ทีนี้มันก็จะพูดเชิงตำหนิและลงท้ายด้วยการขอความเห็นจากเพื่อนๆ

“ ไอ้ห่าเดินมาสามวันแล้วยังไม่เจออะไรเลย กูว่าเป็นเพราะพวกมึงนั่นแหละพูดเรื่องห่าเหวอะไรกันก็ไม่รู้ พูดอะไรไม่พ้นรู กูว่ามีหวังคราวนี้ไม่ได้อะไรกลับบ้านแน่ๆ ฤกษ์ไม่ดีหวะ กูว่ากลับบ้านกันก่อนเถอะไปตั้งหลักกันใหม่" เพื่อนๆ ส่วนใหญ่ก็มักจะเห็นด้วยต่างคนต่างก็พูดเป็นเสียงเดียวกันในใจว่า เออก็ดีเหมือนกันหลักของกูก็ตั้งแล้ว ไปปักหลักกันก่อนก็ดีแล้วค่อยมาใหม่ แล้วก็ชวนกันกลับบ้านโดยไม่มีใครพูดถึงเป้าที่อยู่ในใจ แม้ว่าทุกคนจะคิดถึงเป้าเมียที่อยู่ที่บ้านก็ตาม พอถึงบ้านไม่ได้อะไรติดมือมาเวลาเมียถามก็โยนความผิดกันใหญ่ว่าเป็นเพราะไอ้นั้นไอ้นี่นะซิพูดเรื่องลามกจกเปรตในป่ากันจนเจ้าป่าเจ้าเขาไม่ชอบเลยไล่พวกสัตว์หายไปหมด หาว่าเป็นการลงโทษของเจ้าป่าเจ้าเขาเข้าโน่น ทั้งๆ ที่เป็นเพราะมันพูดกันเสียงดังจนสัตว์หนีหายกันไปหมด แล้วมันก็อยากจะกลับมาหาศูนย์รวมความบันเทิงของเมียมันซะมากกว่า แต่ไม่มีใครพูดความจริงข้อนี้ ทุกคนอ้างว่าเป็นการลงโทษของเจ้าป่าเจ้าเขาแล้วยึดถือกันต่อมาว่าเวลาเข้าป่าห้ามพูดกันเรื่องลามกกัน มันมีอาถรรณ์ให้ทะเลาะกันบ้าง ให้โชคร้ายไม่ได้ลาภกันบ้าง นี่แหละภูมิปัญญาชาวบ้าน”

ปรีชาหยุดนิดหนึ่งแล้วก็พูดต่อ

“ เรื่องของอาถรรณ์ ความขลัง ความศักดิ์สิทธิ์ เรื่องปาฏิหารหรือแม้แต่เรื่องฤกษ์ยามต่างๆ นี่มันเป็นเพียงกุศโลบายให้คนเราต้องมีความเป็นระเบียบ สงบเสงี่ยมเจียมตน อยู่ในศีลในธรรม รู้จักเตรียมการรู้จักวางแผน ทำอะไรก็ให้เป็นขั้นเป็นตอน เพื่อจะได้ไม่เกิดความสับสนวุ่นวายเวลาทำงานร่วมกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเวลาทำงานร่วมกันของคนหมู่มากมันต้องมีความเป็นทีม อย่างเช่นเวลาทำพิธีการมงคลต่างๆ ที่ทุกคนต่างก็ต้องการความสุขความสวัสดิมงคล ทั้งในปัจจุบันและในภายภาคหน้า ถ้าไม่มีหลักความเชื่อเหล่านี้เป็นต้นแบบหรือเป็นแนวทางในการปฏิบัติแล้ว คนหนึ่งก็จะทำอย่างนั้นอีกคนก็จะทำอย่างนี้ สุดท้ายก็ต้องทะเลาะกันตกลงกันไม่ได้ว่าจะทำอย่างไร ทำให้ทุกคนเครียดไปตามๆ กัน การประกอบพิธีมงคลก็จะไม่ราบรื่นไม่มีความสุข ไม่มีสมาธิในการทำงานก่อให้เกิดความผิดพลาดขึ้นมา อันโน้นก็ไม่ดี อันนี้ก็ไม่ได้ อันนั้นก็ขาดอันนี้ก็เกิน แล้วก็มาสรุปกันว่าเป็นเพราะไม่เชื่อคำโบราณ จึงต้องถูกบรรพบุรุษเอย ผีสางนางไม่เอย ลงโทษให้และต่อไปก็จะประสบแต่โชคร้ายเพราะทำผิดวิธี ทำผิดหลัก ผิดตำราผิดครู

เรื่องพวกนี้เวลาเราได้ยินได้ฟังเราก็ต้องเอามาคิดพิจารณาหาเหตุผลที่แท้จริงของมัน ไม่อย่างนั้นเราก็จะเชื่อสุ่มสี่สุ่มห้าใครเขารู้เข้าจะหัวเราะเยาะเอาว่าเรางมงายแล้วอีกอย่างบางทีมันทำให้เราไม่มีความคล่องตัวถ้าจะทำอะไรก็ต้องรอฤกษ์รอยาม ไอ้เรื่องฤกษ์ยามนี้ก็เหมือนกันมันเป็นเพียงกุศโลบายของการเตรียมความพร้อมเท่านั้นเอง ไม่งั้นมันก็ไม่มีกำหนดเวลาที่แน่นอนว่าจะทำอะไรกันเมื่อไหร่อย่างไร เรื่องฤกษ์ยามนี้ต้องให้ใครพูดให้ใครกำหนดหละ ก็คนที่มีบารมี คนที่ชาวบ้านนับถือซื่งเมื่อก่อนนี้ก็ไม่มีใครนอกจากพ่อมดหมอผีหรือไม่ก็พระสงฆ์องค์เจ้าที่ชาวบ้านนับถือ ซึ่งท่านก็ทำถูกแล้วหละที่บอกให้ชาวบ้านไปทำเวลานั้นเวลานี้เป็นการบอกเวลาล่วงหน้าเพื่อให้มีการเตรียมตัวกันแต่เนิ่นๆ จะได้ไม่ขลุกขลักและมีความเป็นมงคลคือความราบรื่นและสำเร็จนั่นแหละ ไม่มีอะไรมากไปกว่านี้

เรื่องเกี่ยวกับคนทุกอย่างมันเป็นเรื่องทางด้านจิตวิทยาทั้งนั้น จิตวิทยาการบริหารจัดการ จิตวิทยาการปกครอง จิตวิทยาชุมชน จิตวิทยาการอยู่ร่วมกัน จิตวิทยาการทำงานอย่างมีความสุข จิตวิทยาการทำงานเป็นทีม จิตวิทยาการสื่อสาร ทีนี้เราต้องรู้จักแยกแยะและใช้ให้ถูกต้อง เมื่อก่อนคนเรามีการศึกษาน้อยจึงไม่ค่อยรู้อะไร คนที่พอจะรู้มากกว่าเขาก็คือคนที่บวชที่เรียนเพราะในพระไตรปิฎกสอนไว้ทุกเรื่องเกี่ยวกับโลกเกี่ยวกับมนุษย์ สอนไว้ก่อนที่นักวิชาการหรือนักวิทยาศาสตร์สมัยใหม่นี้จะค้นพบซะอีก พอชาวบ้านไม่รู้ครั้นจะอธิบายให้ฟังก็ไม่เข้าใจเพราะระดับปัญญาและทักษะในการคิดยังไม่ถึง ท่านจึงได้ว่ากฎเกณฑ์ วางเงื่อนไข แกมบังคับเพื่อให้ชาวบ้านยึดถือและปฎิบัติตามโดยเอา ความกลัว ความเชื่อ ความศรัทธา โชคลางและอาถรรณ์มาเป็นตัวกำหนด ทีนี้เราในฐานะคนรุ่นใหม่ที่เรียกตัวเองว่าเป็นคนมีการศึกษา เราต้องใช้หลัก ควย. นั่นก็คือคิด วิเคราะห์และแยกแยะ เพื่อที่เราจะได้อยู่บนโลกนี้ได้อย่างผู้ที่รู้เท่าทัน ทั้งนี้ทั้งนั้นก็เพื่อ รู้เท่าเอาไว้กัน รู้ทันเอาไว้แก้ ”

ปรีชาพูดจบก็ยกแก้วไวน์ขึ้นมาดื่มแล้วพูดต่อ

“ แต่ก่อนที่เราจะรู้จักอะไรต่ออะไรนั้นสิ่งที่สำคัญคือเราต้องรู้จักตัวเราเองก่อนรู้จุดเด่นจุดด้อย รู้ที่มาที่ไปของปัญญาและปัญหาของเราเพื่อทีจะสามารถแก้ไขมันให้ลุล่วงไปก่อน พอเราแก้ปัญหาของเราได้เรื่องอื่นๆ มันขนมทั้งนั้น แต่ที่สำคัญคือ ไม่มีอาถรรพ์ใดๆทั้งสิ่น ทุกสิ่งทุกอย่างตั้งอยู่บนหลักเหตุและผลทั้งสิ้น เหตุปัจจะโย ”...(12)

Oedipus Electra ปมออดิปุส ปมอีเล็คตร้า...(10)

2011-08-25T18:03:00.018+07:00

“ ทีนี้เรามาดูกันก่อนว่าทำไมเขาถึงเรียกว่าปมออดิปุส ปมอีเล็คตร้า..” ปรีชาหยิบไปน์ขึ้นมาจุดสูบพลางเรียบเรียงความคิดก่อนที่จะเล่าให้หนุ่ยและดาฟังต่อไป ขณะเดียวกันดาสาวน้อยผู้หลงใหลในรสชาดของเดอลองกองก็ยกแก้วขึ้นมาจิบอีกอึกใหญ่ๆ

“เอ้า..พัฒนาการห้าขั้นในช่วงวัยเด็กตามทฤษฏีบุคลิกภาพของฟรอยด์มันมีอิทธิพลต่อบุคลิกภาพของคนเราในวัยผู้ใหญ่ในด้าน การมองโลก การดำเนินชีวิต การแก้ปัญหาชีวิต การตอบสนองและการเรียกร้องในสัมพันธภาพระหว่างกัน เมื่อกี้เราพูดกันยังไม่จบเรื่องพัฒนาการในวัยวัยเด็ก เราค้างกันอยู่ที่เรื่องของปมออดิปุสกับปมอีเล็คตร้า ที่เขาเรียกชื่อแปลกๆ นี้ก็เพราะฟรอยด์ได้เอาชื่อนี้มาจากตัวในนิยายกรีกโบราณ

ออดิปุสนี้เป็นลูกกษัตริย์โพลีบัสเจ้าผู้ครองนครคอรินธ์ วันหนึ่งเขาเดินทางมาสักการะเทพเจ้าอะพอลโลที่วิหารในเมืองเดลฟีด้วยความกลุ้มใจที่ชาวบ้านต่างก็หาว่าเขาไม่ใช่ลูกกษัตริย์โพลีบัสซึ่งเขาไม่เชื่อเพราะโตมาก็เห็นแต่หน้าพ่อที่เป็นกษัตริย์โพลีบัสแล้ว พอมาที่วิหารอะพอลโลนักบวชที่นั่นก็ทำนายเขาไปในทางร้ายอีกว่าออดิปุสเองจะต้องฆ่าพ่อตายแล้วเอาแม่มาเป็นเมีย ก็ยิ่งทำให้เขากลุ่มใจหนัก ทีนี้จึงตัดสินใจไม่กลับเมืองเพราะกลัวว่าจะเป็นนจริงตามคำทำนาย พอออกเดินทางจากวิหารอะพอลโลมาได้ไม่เท่าใดก็มาทะเลาะกับคนกลุ่มหนึ่งในเรื่องที่ไม่มีใครยอมหลีกทางให้ใคร ออดิปุสซึ่งยังหนุ่มแน่นมีฐานะเป็นถึงลูกกษัตริย์และฝึกวิชาการต่อสู้มาเป็นอย่างดีก็ไม่ยอมให้ใครมาหยามเกียรติและยิ่งกำลังกลุ้มใจอยู่ด้วยก็เลยระบายออกด้วยการฆ่าคนพวกนั้นตายเรียบสี่คนเหลืออีกคนหนีไปได้ แล้วก็ออกเดินทางต่อ มุ่งหน้าไปทางนครธีบีส

พอถึงประตูเมืองก็ไปเจอตัวสฟิงซ์ สิงห์โตมีปีกครึ่งท่อนบนเป็นผู้หญิง เดินป้วนเปี้ยนอยู่หน้าประตูเมือง ใครเดินผ่านมามันก็จะจับตัวไว้แล้วถามคำถาม ใครตอบไม่ได้มันก็จับกินเป็นอาหาร พอออดิปุสเดินผ่านมาจะเข้าไปในเมือง เจ้าสฟิงซ์ก็กั้นประตูเมืองไว้แล้วบอกว่าถ้าเขาตอบคำถามได้ก็จะปล่อยให้เข้าไปในเมือง คำถามก็มีอยู่ว่า

ตอนเช้าเดินสี่ขา พอเที่ยงมาเดินสองขา ตกเย็นเห็นเดินสามขา ถ้าตอบได้ว่าสัตว์ที่ว่านั้นคืออะไรก็จะปล่อยตัวไป

ตอนนี้ลองช่วยออดิปุสคิดกันหน่อยว่ามันคือตัวอะไร” ปรีชาลองให้หนุ่ยและดาคิดหาคำตอบ ด้วยเวลาไม่นานนักหนุ่ยก็คิดคำตอบพร้อมคำอธิบายได้ถูกต้อง เรียกคะแนนนิยมจากดาได้อีกหนึ่งฟอด

“ ใช่ เป็นคำตอบเดียวกับที่ออดิปุสให้กับสฟิงซ์คือ คน ที่เกิดมาตอนเป็นเด็กยังเดินไม่ได้ก็คลานสี่ขาไปก่อน โตมาแข็งแรงขึ้นไข่ตั้งได้ก็เดินสองขา พอแก่ตัวไม่มีแรงพยุงกายก็ต้องใช้ไม้เท้าช่วยเลยกลายเป็นเดินสามขา สฟิงซ์ก็ยอมแพ้ แต่ออดิปุสเห็นว่าหากปล่อยให้มันอยู่อย่างนี้ต่อไปชาวบ้านก็จะมีแต่ความเดือดร้อนไม่มีที่สิ้นสุด เขาก็เลยฆ่าสฟิงซ์ตายแล้วเข้าไปในเมือง พอชาวบ้านย่านตลาดรู้ข่าวว่าเขาเป็นคนปราบสฟิงซ์ได้ต่างก็ไชโยโห่ร้องดีใจยกย่องให้เขาเป็นวีรบุรุษ ประกอบกับช่วงนั้นกษัตริย์ผู้ครองนครธีบีสสวรรคต ชาวบ้านก็เลยพร้อมใจกันแต่งตั้งให้ออดิปุสขึ้นเป็นกษัตริย์และอภิเสกสมรสกับพระนางโจเคสต้า ซึ่งออดิปุสก็ไม่ได้รังเกียจแม่หม้ายทรงเครื่องอย่างพระนาง อยู่กินกันฉันท์สามีภรรยาจนมีลูกโตเป็นผู้ใหญ่ ก็เกิดภัยพิบัตขึ้นในเมืองอีก บ้านเมืองแห้งแล้ง เกิดโรคระบาดทั้งคนทั้งสัตว์ต่างก็ล้มตายเกือบหมดเมือง ออดิปุสก็ส่งคนไปถามเทพเจ้าอพอลโลที่เมืองเดลฟี ก็ได้คำตอบว่าการจะแก้อาถรรณ์ได้ต้องจับตัวคนที่ฆ่ากษัตริย์ไลอันมาลงโทษ

ออดิปุสจนปัญญาด้วยไม่รู้ว่าใครเป็นคนฆ่ากษัตริย์ไลอัน จึงไปถามโหรหลวง ทีแรกโหรหลวงไม่ยอมตอบแต่ทนการรบเร้าของออดิปุสไม่ไหว โหรหลวงก็ชี้หน้าออดิปุสว่าก็เจ้านั่นแหละที่เป็นคนฆ่า ออดิปุสก็ไม่เชื่อเพราะยังไม่เคยทำสงครามจะไปฆ่ากษัตริย์ไลอันได้อย่างไร ออดิปุสจึงไปถามเรื่องราวต่างกับพระนางโจเคสต้า พระนางก็เล่าว่า กษัตริย์ไลอันสู้กับกองโจรและสิ้นพระชนม์ระหว่างทางที่จะไปนครเดลฟี ก่อนหน้าที่ออดิปุสจะเข้ามาในเมืองนี้ แล้วออดิปุสก็เล่าสาเหตุการมาเมืองนี้ของเขาให้พระนางฟัง

แต่ออดิปุสก็ยังไม่ได้ความอยู่ดีว่าใครฆ่ากษัตริย์ไลอัน ต่อมาก็มีราชอำมาตย์นำสารมาจากนครคอรินธ์มาแจ้งข่าวว่ากษัตริย์โพลิบัสสิ้นพระชนม์แล้ว พระนางโจเคสต้าจึงบอกออดิปุสว่าเห็นไหมนักบวชที่วิหาร อพอลโลทายไม่ถูก ท่านไม่ได้ฆ่าพ่อสักหน่อย พอราชอำมาตย์นำสารรู้ว่าออดิปุสที่หนีมาเพราะกลัวว่าตนจะเป็นคนฆ่าพ่อจึงได้พูดความจริงให้ฟังว่า ออดิปุสนั้นไม่ใช่ลูกที่แท้ของกษัตริย์โพลิบัส เขาได้ออดิปุสมาจากคนเลี้ยงแกะจึงนำไปถวายพระองค์ตั้งแต่ยังเป็นทารก

นิทานก็คือนิทาน พอดีคนเลี้ยงแกะเข้ามาในวังความก็เลยแตกเพราะตอนที่ออดิปุสเกิดมานักบวชที่วิหารอพอลโลทำนายว่าออดิปุส จะต้องฆ่าพ่อแล้วเอาแม่มาเป็นเมีย พ่อของเขาก็เลยให้คนเลี้ยงแกะเอาไปทิ้งบนภูเขาหวังจะให้ตายแต่คนเลี้ยงแกะสงสารทารกน้อยจึงเอาไปให้อำมาตย์ถวายกษัตริย์โพลีบัส

พอพระนางโจเคสต้ารู้ความจริงก็ทำใจไม่ได้จึงหนีเข้าไปในห้องแขวนคอตาย ออดิปุสมาเห็นเข้าก็ทำใจไม่ได้ เขารู้สึกอัปยศอดสูเป็นอย่างมากที่ตนนั้นฆ่าพ่อแถมยังได้แม่มาเป็นเมียอีก ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ทีไหนรู้สึกขยะแขยงตัวเองมากจนไม่อาจมองหน้าตัวเองได้อีกต่อไป จึงเอานิ้วทิ่มตาตัวเองบอดทั้งสองข้างแล้วหนีผู้คนออกจากวังไปใช้หนี้กรรมที่ได้ก่อไว้และตายอย่างทุกข์ทรมารในที่สุด

ตรงนี้แหละที่ฟรอยด์ได้นำมาอธิบายพฤติกรรมของเด็กผู้ชายในพัฒนาการช่วงอายุสามถึงห้าขวบ อย่างที่ได้เล่าให้ฟังมาแล้วว่าเด็กผู้ชายอยากครอบครองเป็นเจ้าของแม่แต่ผู้เดียวแต่ก็รู้ตัวดีว่าสู้พ่อไม่ได้บางครั้งก็นึกอยากจะให้พ่อตายไปซะแต่ก็รู้สึกผิดรู้สึกว่านั่นเป็นบาปจึงหันไปเป็นพวกเดียวกับพ่อเลียนแบบพฤติกรรมของพ่อ เพื่อที่แม่จะได้รักตนบ้าง จนถึงระยะหนึ่งคือห้าขวบไปแล้วเมื่อเด็กเรียนรู้สังคมรอบข้างมากขึ้น สนใจเพื่อนมากขึ้นก็จะทิ้งความสนใจนี้และลืมไปในที่สุด แต่คนที่ไม่สามารถก้าวข้ามขั้นนี้ไปได้ก็จะมีพฤติกรรมอย่างที่เล่าให้ฟังแล้ว ทีนี้มาดูเรื่องของอีเล็คตราบ้าง

อีเล็คตรานี้เป็นชื่อตัวละครตัวหนึ่งในเรื่องมหาสงครามระหว่างชาวกรีก กับชาวทรอยที่รบกันยืดเยื้อยาวนาน เธอเป็นลูกแม่ทัพกรีก เรื่องก็มีอยู่ว่า

ในมหานครโอลิมปัสมีธิดาสวรรค์นางหนึ่งชื่อว่าอีริสผู้ซึ่งไม่มีใครชอบเธอ เวลามีงานชุมนุมอะไรก็ไม่มีใครเชิญเธอเข้าร่วมจึงสร้างความเจ็บช้ำน้ำใจให้เธอเป็นอย่างมาก มาวันหนึ่งมีงานชุมนุมกันอีกทุกคนได้รับเชิญหมดยกเว้นเธอคนเดียว เธอจึงตั้งใจไปก่อกวนงาน พอไปถึงที่งานเธอก็โยนลูกแอปเปิลทองคำที่สลักเป็นอักษรว่า “สำหรับคนสวยที่ประเสริฐสุด” เข้าไปกลางงาน ปรากฏว่ามีธิดาสวรรค์ถึงสามนางที่มีคุณสมบัติพร้อมที่จะเป็นเจ้าของแอปเปิลลูกนั้น จึงเดือดร้อนถึงมหาเทพซูสผู้เป็นเจ้าแห่งเทวดาทั้งหลายต้องลงมาตัดสินแต่พระองค์ไม่ยอมตัดสินโดยมอบหน้าที่ในการตัดสินนี้ให้กับ เจ้าชายหนุ่มที่ชื่อว่าปารีสผู้ซึ่งถูกกษัตริย์เปรียมพระบิดาเนรเทศออกจากเมืองให้ไปเป็นคนเลี้ยงแกะอยู่แถบเขาอิดา

ธิดาสวรรค์ทั้งสามก็ได้เดินทางไปให้เจ้าชายปารีสเป็นคนตัดสินและต่างก็ติดสินบนเจ้าชาย โดยนางเฮร่ารับปากว่าจะให้เจ้าชายได้เป็นใหญ่ครอบครองทั้งทวีปยุโรปและเอเซีย นางอะทีนารับปากว่าจะให้เจ้าชายเป็นแม่ทัพใหญ่ของชาวทรอยไปปราบชาวกรีช นางแอฟโฟรไดตีรับปากว่าจะหาหญิงที่สวยที่สุดในโลกนี้มาให้ เจ้าชายปารีสชอบข้อเสนอของนางแอฟโฟรไดตีจึงตัดสินให้นางเป็นผู้ชนะและได้แอปเปิลทองคำไป

หลังจากนั้นนางแอฟโฟรไดตีก็ได้พาเจ้าชายไปหานางเฮเลนผู้เลอโฉมทั้งๆ ที่นางเฮเลนนั้นเป็นชายาของกษัตริย์เมนนีลอสผู้ครองนครสปาตาร์อยู่แล้ว วันหนึ่งขณะที่กษัตริย์เมนนีลอสออกไปที่เกาะครีต เจ้าชายปารีสก็ได้ลักพาตัวนางเฮเลนไปยังกรุงทรอย พอกษัตริย์เมนนีลอสกลับมาก็โกรธแล้วเรียกบรรดาเพื่อนร่วมสาบานให้มาชุมนุมกันเพื่อที่จะขออาสาสมัครคนหนึ่งให้ไปพาตัวนางเฮเลนกลับมา ในที่สุดที่ประชุมก็เลือกท้าวแอกกาเมนนอนเจ้าผู้ครองนครมายซินี ให้เป็นผู้นำทัพไปตามตัวนางเฮเลนกลับ

พอยกพลลงเรือรบจะไปกรุงทรอยก็ไม่มีคลื่นลมที่จะพาเรือให้แล่นไปได้ รอกันอยู่หลายวันก็ไม่มีท่าทีว่าจะมีลมจนทุกคนแทบจะหมดกำลังใจ ก็ได้ไปถามโหรประจำกองเรือ โหรก็บอกว่าเทพธิดาอาตีมีสโกรธที่ชาวกรีกได้ไปฆ่ากวางตัวโปรดของเธอ ถ้าจะให้เธอหายโกรธต้องเอาขัตติยกุมารีมาสังเวยชีพ ซึ่งท้าวแอกกาเมนนอนนั้นมีลูกสามคนกับนางคลายเตมเนสตรา เป็นหญิงสองคนคืออิฟฟิจีเนียผู้พี่ อีเล็คตราผู้น้องและมีลูกชายอีกหนึ่งคนคือออเรสตีส

เอาหละทีนี้ท้าวแอกกาเมนนอนก็ส่งสารไปโกหกพระชายาคายเตมเนสตราว่าจะจัดงานแต่งงานให้ลูกสาวคนโตกับอะคิลลิสกษัตริย์นักรบผู้ยิ่งใหญ่ พระชายาหลงเชื่อจึงได้ส่งอิฟฟิจีเนียลูกสาวคนโตมาให้ พอมาถึงท้าวแอกกาเมนนอนผู้กระหายสงครามก็จับลูกสาวขึ้นแท่นบูชายัญแม้เธอจะร้องขอความเมตตาสงสารอย่างไรก็ไม่เป็นผล หลังจากพิธีบูชายัญเสร็จก็มีคลื่นลม ชาวกรีกก็เคลื่อนทัพเรือไปจนถึงกรุงทรอยสู้รบกันยืดเยื้อยาวนานจนเทวดาบนสวรรค์ที่อยู่ข้างชาวทรอยก็ทะเลาะกับเทวดาที่อยู่ข้างชาวกรีก เป็นอันว่าปั่นป่วนทั้งชาวโลกและชาวสวรรค์

จนในที่สุดพวกกรีกซึ่งฉลาดกว่าก็ได้วางแผนลวงชาวทรอยให้ตายใจว่ายอมแพ้แล้วและกำลังจะถอยทัพกลับเมืองด้วยการสร้างม้าไม้ตัวมหึมาขึ้นเพื่อใช้ในการบวงสรวงเทพธิดาอทีนาก่อนกลับ แต่ในความเป็นจริงได้ให้ทหารฝีมือดีซ่อนตัวอยู่ในม้าไม้นั้นและให้ทหารที่เหลือทั้งหมดถอยออกนอกเมืองไปซ่อนตัวอยู่ไม่ให้ใครเห็นและให้ทหารคนหนึ่งแกล้งซ่อนตัวอยู่ใกล้ๆ ม้าไม้ให้ทหารทรอยจับตัวได้และก็เป็นจริงดังคาด พอทหารทรอยมาจับตัวทหารกรีกคนนั้นไปสอบสวน ก็ให้การเท็จว่าตนนั้นจะถูกจับบูชายัญแต่หลบหนีมาได้และม้าไม้ที่สร้างซะใหญ่โตนี้ก็เพื่อที่จะไม่ให้ชาวทรอยเคลื่อนย้ายไปไหนได้ ชาวทรอยตายใจและคิดว่าจะเอาม้าไม้นั้นมาบวงสรวงเทพธิดาอทีนาเสียเองเพื่อความเป็นมงคลจึงพากันเอาม้าไม้นั้นเข้ามาไว้ที่วิหารเทพธิดาอทินาแล้วจัดพิธีเฉลิมฉลองกันอย่างยิ่งใหญ่ทั้งวันทั้งคืนจนทั้งทหารทั้งชาวบ้านเมามายหลับไหลกันหมดทั้งเมือง

คืนนั้นเองทหารกรีกก็กลับมาอีกครั้ง พวกที่ซ่อนตัวอยู่ในม้าไม้ก็ลงมาเปิดประตูเมืองให้พวกที่อยู่ข้างนอกเข้ามาช่วยกันสังหารพวกทรอยที่หลับไหลด้วยความมึนเมา พวกทีหนีทันก็หนีไปพวกที่หนีไม่ทันก็ถูกสังหารตายกันเกลื่อนเมือง บ้านเมืองถูกเพลิงเผาผลาญวอดวาย พวกทหารกรีกก็กรูกันเข้าไปจนถึงพระราชวังแล้วสังหารกษัตริย์เปรียมแล้วพาตัวนางเฮเลนกลับมาคืนกษัตริย์เมนนีลอสตามเดิม

พอเสร็จสงครามท้าวแอกกาเมนนอนก็กลับไปเมืองของตนและได้รับการต้อนรับอย่างสมเกียรติจากชาวบ้าน ส่วนพระชายาคลายเตมเนสตราเองก็แสร้งทำเป็นดีใจที่กษัตริย์แอกกาเมนนอนกลับมา พอเข้าไปในวังแล้วพระนางก็สังหารพระองค์เสียด้วยความแค้นที่พระองค์หลอกเอาลูกสาวคนโตไปทำพิธีบูชายัญ แต่ก่อนหน้านี้ในระหว่างที่กษัตริย์แอกกาเมนนอนไม่อยู่นั้นนางก็แอบเป็นชู้กันกับอีจิสธัสลูกพี่ลูกน้องกับกษัตริย์แอกกาเมนนอส ดังนั้นหลังจากที่ได้สังหารกษัตริย์แล้วทั้งสองคนก็เปิดเผยความสัมพันธ์สวาทและตั้งตัวขึ้นเป็นกษัตริย์แทน แต่ก็ไม่วายหวาดระแวงว่าเจ้าชายออเรสตีสลูกชายกษัตริย์แอกกาเมนนอนจะเป็นกบฏจึงคิดฆ่าเจ้าชายแต่เจ้าชายก็ได้หลบหนีออกจากเมืองไปกับลูกพี่ลูกน้องที่ชื่อพายลาดีสเสียก่อน ส่วนเจ้าหญิงอีเล็กตรานั้นอีจิสธัสไม่กล้าฆ่าเธอเพราะเกรงว่าชาวบ้านจะนีนทาว่าเป็นหน้าตัวเมียที่ฆ่าผู้หญิง เธอจึงมีชีวิตรอดมาได้

วันหนึ่งหลังจากหลายปีที่เธอพกความแค้นที่แม่กับชู้รักได้ฆ่าพ่อของเธอไป เธอก็ไปเคารพศพพระบิดาที่หลุมฝังศพและที่นั่นเธอก็ได้พบกับออเรสตีสน้องชายขอเธอที่มากับพายลาดีส ตอนนี้ทั้งสองคนโตเป็นหนุ่มเต็มตัว ออเรสตีสมีรูปร่างหน้าตาเหมือนพ่อราวกับพิมพ์เดียวกัน ทั้งสามก็พร่ำพรรณาคิดถึงพ่อที่ถูกแม่ฆ่าตาย สุดท้ายก็ตกลงกันวางแผนฆ่าแม่เพื่อแก้แค้นแทนพ่อแต่ก็กลัวบาปไม่รู้จะทำอย่างไรดี ทั้งสองจึงไปปรึกษาเทพเจ้าอพอลโลที่วิหารในกรุงเดลฟี เทพเจ้าก็บอกว่าให้สังหารซะทั้งคู่เลยเลือดต้องล้างด้วยเลือด

พอได้ประกาศิตจากเทพเจ้าอพอลโลก็วางแผนใหม่ โดยในวันรุ่งขึ้นก็ไปหลอกคนเฝ้าประตูวังว่ามีข่าวจะมาแจ้งพระนางคลายเตมเนสตราว่าออเรสตีสตายแล้ว พอเข้าไปในวังได้เกือบจะถึงตัวแม่ก็มีสาวใช้คนหนึ่งวิ่งออกมาละล่ำละลักว่า พ่อเจ้าถูกทรยศ ๆ พระนางคลายเตมเนสตราก็รู้ได้ทันทีว่าจะเกิดอะไรขึ้นจึงสั่งคนให้ไปเอาอาวุธมาหมายจะสู้เอาตัวรอดแต่ก็ไม่ทันเพราะออเรสตีสเข้ามาประชิดตัวแล้ว พระนางจึงได้แต่เกลี้ยกล่อมออเรสตีสด้วยการอ้างพระคุณแม่ที่เลี้ยงมา ให้คิดถึงค่าน้ำนมของแม่บ้าง จนออเรสตีสใจอ่อนฆ่าแม่ไม่ลงแต่พายลาดีสก็เตือนว่าเทพเจ้าอพอลโลมีบัญชามาแล้ว ออเรสตีส จึงต้อนแม่เข้าไปในห้องแล้วฆ่าทั้งแม่และอีจิสธัสตายด้วยดาบเล่มที่ยังมีคราบเลือดของพ่อติดอยู่ แล้วเขาก็หนีออกจากวังไป ตั้งแต่นั้นมาก็ไม่มีใครเห็นเขาอีกเลย เป็นอันว่าเรื่องราวของอีเล็คตราลูกสาวผู้เกลียดแม่ก็จบลงด้วยประการฉะนี้ ”

“ คุณลุงคะ แล้วเด็กทุกคนต้องเป็นแบบนี้หรือเปล่าคะ”

“ ในวัยเด็ก ฟรอยด์บอกว่าทุกคนต้องมีประสบการณ์ด้านนี้แต่มันต่างกันที่ว่าใครจะก้าวข้ามพ้นหรือไม่ หากเด็กได้รับการเลี้ยงดูด้วยความรักความเข้าใจของพ่อแม่ เขาก็จะสามารถก้าวออกมาจากพัฒนาการขั้นนี้ได้และเข้าสู่พัฒนาการขั้นต่อไปได้อย่างเป็นอิสระ”

“ทีนี้ต้องทำอย่างไรละคะสำหรับพ่อแม่ที่จะช่วยให้เด็กก้าวข้ามไปได้”

“ กระบวนการตรงนี้ พ่อแม่ต้องให้ความกระจ่างกับลูกในเรื่องเพศของเขา อธิบายให้ลูกรู้ว่าเขาเป็นเพศอะไร ให้ลูกยอมรับในเพศและบทบาทที่เหมาะสมกับเพศนั้นๆของเขาโดยมีพ่อและแม่เป็นแบบอย่าง เด็กก็จะเรียนรู้ถึงวิธีการแสดงออกที่เหมาะสม แต่ก็จะมีช่วงหนี่งที่เด็กจะดื้อพ่อและแม่ที่เป็นเพศเดียวกับตน ซึ่งอาการดื้อนื้คือวิธีการที่เด็กพยายามจะเอาชนะ ถ้าพ่อแม่ไม่เข้าใจก็จะลงโทษเด็กอย่างรุนแรงหรือไม่ก็เพิกเฉยต่อเด็กไป ทำให้เด็กยิ่งเกิดความคับข้องใจและหันไปพึ่งพาพ่อหรือแม่ที่เป็นเพศตรงข้ามกับตนมากขึ้น เหตุการณ์เช่นนี้จะยิ่งทำให้เด็กถลำลึกลงไปในปมทั้งสองมากขึ้น แต่เมื่อเวลาผ่านไปเด็กก็จะลืมเรื่องราวเหล่านี้เพราะมันได้ฝังตัวลึกอยู่ในระดับจิตใต้สำนึกเสียแล้ว อย่างพวกเรานี้ก็เหมือนกัน อยู่เฉยๆ จะให้เรานึกย้อนกลับไปดูเรื่องราวที่เกิดขึ้นในอดีตช่วงวัยเด็ก เราก็นึกไม่ออก ไม่ได้หมายความว่ามันไม่มี มันยังคงมีอยู่และมีอิทธิพลต่อพฤติกรรมในปัจจุบันของเรา อย่างเช่นบางคนรู้สึกกลัวความสูงไม่กล้าขึ้นที่สูงๆ พอขึ้นไปแล้วรู้สึกใจสั่นกลัวตกลงไปบางคนกลัวมากแข้งสั่นขาสั่นหน้าซีดเหงื่อออกเป็นเม็ดๆ ควบคุมตัวเองไม่ได้ บางคนกลัวน้ำไม่กล้าลงน้ำ ไม่กล้าว่ายน้ำ ไม่กล้าโดยสารเรือ โดยไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรที่ทำให้ใจนึกกลัวไปอย่างนั้น บางคนก็กลัวเครื่องบินไม่กล้าขึ้นเครื่องบิน อะไรอย่างนี้ ”

“ อาการพวกนี้แก้ได้ไหมครับ ”

“ เรื่องแก้นั้นก็แก้ได้อยู่หรอก เขาเรียกว่าการทำจิตบำบัด ซึ่งก็มีหลายวิธีแล้วแต่ว่านักจิตบำบัดคนนั้นจะเรียนมาจากสำนักไหน อย่างเช่นการทำจิตวิเคราะห์ การทำพฤติกรรมบำบัด การทำจิตบำบัดแนวเกสตอลท์ แต่อยู่ดีๆ จะจับคนๆ นั้นมาทำจิตบำบัดก็ไม่ได้ อย่างนี้ไม่ได้ผล การจะให้ได้ผลดีต้องให้เจ้าตัวเขาสมัครใจทำเอง ถ้าเขาไม่สมัครใจก็จะเกิดการต่อต้านขึ้นมา ทำให้เสียทั้งเวลา เสียทั้งเงินโดยไม่ได้อะไรขึ้นมา แถมบางครั้งยังเอาไปพูดในทางเสียๆ หายๆ อีก ”

“ แล้วบ้านเรามีนักจิตบำบัดเยอะไหมครับ ”

“ นักจิตบำบัดจริงๆ นั้นไม่เยอะหรอก ส่วนใหญ่ก็จะเป็นพวกพ่อมดหมอผี คนทรงเจ้า หมอดู พระ นักบวช ที่ทำงานบนศรัทธาของคนและก็มีบทบาทในการบำบัดปัญหาทางจิตวิทยาได้เหมือนกัน แต่ก็เพียงระดับหนึ่งเท่านั้น จะเปรียบไปก็เหมือนกับไปหาดอกไม้ช่อใหม่มาเสียบแจกัน พออยู่ได้ไม่กี่วันดอกไม้นั้นก็เหี่ยวเป็นขยะต้องมาเสียเวลากำจัดขยะอีก เผลอๆ น้ำในแจกันก็เน่าเหม็น ยุงก็มาวางไข่เป็นยุงตัวใหม่อยู่เต็มบ้านอีก เอาเชื้อไข้เลือดออกมาแพร่อีก เป็นปัญหาใหม่ตามมาให้แก้อีกเยอะแยะมากมาย แทนที่จะไปหาผู้รู้ที่มีความรู้เกี่ยวกับต้นไม้ไปถามเขาว่าเป็นเพราะอะไรทำไมต้นดอกของตนจึงไม่มีดอก ถ้าเป็นผู้เชี่ยวชาญทางด้านต้นไม้ก็จะมาตรวจดูว่าดินมีความเหมาะสมไหม อากาศดีไหมมีความชื้นเท่าใด ได้ทำการใส่ปุ๋ยรดน้ำพรวนดินอย่างถูกวิธีหรือไม่ มีแมลงศัตรูพืชอะไรมากัดกินหรือไม่ ได้แสงแดดพอไหมหรือว่ามากไปน้อยไป อะไรทำนองนี้พอเห็นปัญหาที่แท้จริงก็แก้ไขในส่วนนั้นๆ ให้ถูกต้อง อีกไม่นานก็แตกกิ่งก้านสาขาออกดอกสวยงามมาให้ชื่นชม ไม่ต้องไปหาซื้อดอกที่ตลาดมาใส่แจกันให้เปลืองเงินและเป็นขยะรกบ้านอีกต่อไป นอกเสียจากว่าจะไปเรียนรู้หลักธรรมคำสอนในทางพุทธศาสนาแล้วเอามาประยุกต์ใช้ในการดำเนินชีวิตก็จะช่วยให้หลุดพ้นจากปัญหาได้

นอกจากนี้ส่วนใหญ่ในบ้านเราก็จะเป็นนักจิตวิทยา นักให้คำปรึกษา นักสังคมสงเคราะห์และจิตแพทย์เสียมากกว่า แต่ในอนาคตก็ยังไม่แน่ หากสังคมให้การยอมรับเรื่องการทำจิตบำบัดมากขึ้นก็คงจะมีคนสนใจศึกษาด้านนี้กันอย่างจริงจังกว่านี้ แต่ทางที่ดีกว่าการทำจิตบำบัดก็คือพ่อแม่ต้องมีความรู้ความเข้าใจในเรื่องของจิตวิทยาเด็ก จิตวิทยาพัฒนาการที่ดีกว่านี้ เพื่อทีจะสามารถเลี้ยงลูกให้โตขึ้นมาอย่างมีคุณภาพ หากพ่อแม่ไม่มีคุณภาพ ต่อให้มีนักจิตบำบัดมากอย่างเซเว่นอีเลเว่นก็ช่วยอะไรได้ไม่มาก ประเทศชาติก็ไม่อาจเจริญทัดเทียมนานาอารยประเทศเขาได้ ”

“ มันก็จริงของคุณลุงนะครับ ที่ว่าพ่อแม่มีบทบาทสำคัญในการวางรากฐานชีวิตให้กับลูก โดยเฉพาะอย่างยิ่งในด้านจิตวิทยา”

“ ใช่ โดยเฉพาะในวัยเด็กช่วงก่อนถึงห้าขวบ เพราะหลังจากนั้นก็ไม่ค่อยมีอิทธิพลมากนัก เลยวัยห้าขวบแล้วซึ่งถือว่าเป็นช่วงของการพักตัว เด็กก็เริ่มมีสังคมที่กว้างขึ้น เริ่มไปโรงเรียนมีเพื่อนที่โรงเรียนและมีสิ่งต่างๆ ให้สนใจมากขึ้น ช่วงนี้เด็กจะลืมสนใจตัวเองไปหลายปีจนอายุประมาณสิบสองสิบสามปี ร่างกายเริ่มมีความสมบูรณ์เรียกว่าแตกเนื้อหนุ่มสาวเป็นวัยรุ่นกันนั่นแหละพวกเขาจึงจะกลับมาสนใจตัวเองอีกรอบหนึ่ง...(11)

Freud Theory ทฤษฎีบุคลิกภาพ ซิกมุนด์ ฟรอยด์...(9)

2011-08-25T14:49:00.058+07:00

“ เอ้า..เอ้า..เอ้า...ซิกมุนด์ ฟรอยด์ มหาบุรุษผู้ยิ่งใหญ่คนหนึ่งของศตวรรษที่ผ่านมาประมาณร้อยห้าสิบกว่าหกสิบปี เกิด ค.ศ. 1856 ถ้าเป็นทางบ้านเราก็ตรงกับช่วงต้นๆ รัชสมัยของรัชกาลที่สี่ ฟรอยด์เป็นคนยิว เกิดที่สาธารณรัฐเช็ค ตอนหลังก็ย้ายไปอยู่เวียนนา ลุงเคยไปเยี่ยมบ้านของเขามาครั้งหนึ่งตอนนี้ถูกทำเป็นพิพิธภัณฑ์แสดงผลงานของเขาเอง ฟรอยด์เริ่มด้วยการเป็นแพทย์ทางด้านประสาทวิทยา ตอนที่เรียนอยู่เขาก็สนใจศึกษาทางด้านอาการของโรคประสาท จนไปเรียนวิธีรักษาอาการทางประสาทกับชาร์โกต์อาจารย์ชาวฝรั่งเศสที่ปารีส ได้ความรู้เรื่องอาการฮีสทีเรียและการสะกดจิต กลับมาลองผิดลองถูกอยู่นาน

ต่อมาก็ได้ข่าวว่าเพื่อนรุ่นพี่ของเขา โจเซฟ บรอยเออร์ ก็สนใจเรื่องนี้เหมือนกันและได้รักษาผู้หญิงคนหนึ่งชื่อ อานา โอ เธออาการทางประสาทแบบฮีสธีเรีย ไปศึกษาและร่วมทำงานอยู่กับเขาตอนหลังมาแต่ก็ต้องแยกทางกันเพราะความเห็นไม่ตรงกัน จนมาพบวิธีการเป็นของตนเองที่เรียกกันว่า จิตวิเคราะห์ ฟรอยด์เป็นคนอาพับ ไม่ได้อยู่ที่บ้านเกิดและก็ไม่ได้ตายที่บ้านเกิด ช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ฮิตเลอล์ทำการกวาดล้างชนชาติยิว ซึ่งฟรอยด์ก็เป็นหนึ่งในนั้น ก็จำเป็นต้องหนีลี้ภัยไปอยู่ลอนดอนและก็อยู่ที่นั่นจนตาย ลุงก็ไปเยี่ยมมาแล้วอีกเหมือนกันยังไปถ่ายรูปกับเก้าอี้นอน เคานช์ ที่เขาให้คนไข้ที่มารักษากับเขานอนทำฟรีแอสโซซิเอส

สิ่งที่ทำให้ฟรอยด์มีชื่อเสียงนั้นนอกจากเรื่องของการรักษาโดยวิธีที่เรียกว่าการทำจิตวิเคราะห์ก็ยังมีเรื่องของจิตสำนึก จิตใต้สำนึก เรื่องของโครงสร้างทางจิต อิด อีโก ซูเปอร์อีโก และพัฒนาการ5ขั้นของมนุษย์ที่เป็นต้นเหตุของอาการทางโรคประสาท เรื่องของสัญชาติญาณ เรื่องของกลไกในการป้องกันตนเอง และก็ได้บัญญัติศัพท์ทางด้านจิตวิทยาอีกหลายคำ อย่างเช่นคำว่า ออดิปุสคอมเพล็กซ์นี่ก็เหมือนกัน

ทีนี้เราก็มาดูกันว่าปมออดิปุสนั้นมันอยู่ตรงไหน มันอยู่ในเรื่องของพัฒนาการ 5 ขั้นในวัยเด็กของเรา ฟรอยด์แบ่งพัฒนาการพื้นฐานในวัยเด็กที่มีอิทธิพลต่อบุคลิกภาพวัยผู้ใหญ่ของคนเราออกเป็น 5 ขั้น นับตั้งแต่เกิดไปจนถึงช่วงวัยรุ่นตอนปลายอายุสิบแปดสิบเก้าปีก่อนที่จะเป็นผู้ใหญ่เต็มตัว

ขั้นแรกพัฒนาการทางปาก(oral stage)

ปากเป็นเอกเลขเป็นโทโบราณว่า หนังสือตรีมีปัญญาไม่เสียหลาย

ถึงรู้มากไม่มีปากลำบากกาย มีอุบายพูดไม่เป็นเห็นป่วยการ

พระราชนิพนธ์ในเรื่องวิวาห์พระสมุทร ของพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว   พัฒนาการทางปากนี้เป็นขั้นที่เด็กจะใช้ปากเป็นเครื่องมือในการติดต่อกับโลกภายนอก ทุกสิ่งทุกอย่างที่เห็นและสัมผัสจับต้องได้เป็นต้องเอาใส่ปากดูดแทะ แต่ไมใช่เพื่อการเรียนรู้ การเรียนรู้เป็นเพียงผลพลอยได้ที่ตามมา   หากแต่หวังว่าสิ่งนั้นจะให้ความสุขได้เหมือนกับหัวนมของแม่เพราะสิ่งแรกที่เด็กจะใช้ปากดูดแทะก็คือหัวนมของแม่ที่มีน้ำนมไหลออกมา ซึ่งมันทำให้เด็กอิ่มสบายมีความสุขแล้วก็หลับต่อได้

ทีนี้เวลาที่เด็กตื่นมาแล้วหิว ช่วงที่ไม่หิวมากก็ยังไม่ทุรนทุรายเพียงแต่เห็นอะไรก็จับใส่ปากไปพลางๆ ด้วยคิดว่าสิ่งที่เอาใส่ปากนั้นจะทำให้อิ่มเหมือนกับหัวนมของแม่   พอดูดไปแทะไปก็ไม่มีน้ำนมไหลออกมาสักทีท้องก็หิวจึงร้องโวยวายด้วยความหิว ถ้าแม่มีเวลาคอยดูแลเอาใจใส่ลูกดีก็จะตอบสนองความต้องการของลูกได้อย่างทันท่วงทีและเพียงพอ    จับลูกมาให้กินนมเด็กก็กินอิ่มหลับสบายมีความสุข   แต่แม่บางคนโดยเฉพาะแม่มือใหม่หัดเลี้ยงหรืออาจจะยังเด็กเกินไม่ประสีประสากับการเลี้ยงลูกหรือมีลูกโดยไม่ได้ตั้งใจก็จะไม่ค่อยสนใจเลี้ยงดูเท่าที่ควร   ปล่อยปละละเลย ลูกร้องหิวนมก็ยังนั่งอยู่ที่เดิมเพลินไปกับการดูทีวีหรือคุยโทรศัพท์ ปล่อยให้ลูกนอนร้องจนตัวเขียวตัวงอด้วยความหิว    พอทนเสียงลูกร้องไม่ได้จึงจะมาให้นมลูกกิน    ทีนี้ลูกกินไปได้สักพักถอนปากออกจากหัวนมเพื่อหยุดหายใจหรือพักเหนื่อยแม่มันก็เลยถือโอกาสให้ลูกหยุดกินจะได้ไปดูทีวีหรือโทรศัพท์ต่อ   ลูกก็ได้กินอิ่มบ้างไม่อิ่มบ้าง ทีนี้สัญชาติญาณมันบอกเด็กว่าต่อไปนี้ถ้าขืนมัวโอ้เอ้กินช้าเดี๋ยวแม่เอาหัวนมไปก็จะอดกิน   พฤติกรรมการดูดนมของเด็กก็จะก้าวร้าวขึ้น พอแม่อุ้มเข้าวงแขนเท่านั้นแหละ ยังไม่ทันถกหัวนมออกมาเขาก็จะสอดส่ายจนตัวสั่นเพื่อที่จะรีบหาหัวนมให้เจอ    ทีนี้ก็ดูดใหญ่เลยดูดไปทึ้งไปเพื่อที่จะรีบคั้นให้น้ำนมออกมาเร็วๆ   ยิ่งรีบยิ่งคั้นแม่ก็ยิ่งเจ็บพอเจ็บมากเข้าแม่ทนไม่ได้ก็ต้องให้หยุดกินนมจากเต้า    หันไปใช้ขวดนมแทนซึ่งมันไม่นุ่มไม่นิ่มเหมือนเต้านมแม่   มันแข็งแต่เด็กก็ต้องกินเพื่อประทังชีวิต   พอกินเสร็จก็เหวี่ยงขวดนมทิ้งไปอย่างไม่สนใจใยดี

พฤติกรรมการเลี้ยงลูกแบบนี้เกิดขึ้นบ่อยโดยเฉพาะกับแม่สมัยใหม่ที่ไม่มีความอดทน    ไม่สนใจรักลูกเลยไม่ให้เวลากับลูก บางคนก็กลัวนมยาน หาว่าให้ลูกกินนมตัวมากแล้วนมจะยานเดี๋ยวนมไม่สวยผัวไม่รัก ซึ่งจริงๆ แล้วนมมันไม่ยานไปได้หรอกแค่เด็กดูดไม่กี่เดือนแล้วเด็กตัวเล็กนิดเดียวมันไม่มีแรงมากขนาดนั้นหรอก    ที่นมมันยานนั้นส่วนใหญ่เป็นเพราะพ่อมันบีบมันทึ้งต่างหาก   มีถมไปผู้หญิงที่ไม่มีลูกแต่นมยานถึงเอว มันเป็นความเข้าใจผิดๆ ของผู้หญิง เด็กที่ถูกเลี้ยงมาอย่างอดๆ อยากๆ แบบนี้พอโตมาก็จะเป็นคนที่ชอบกินเห็นอะไรกินหมด กินไม่เลือก กินไม่เหลือให้คนอื่น    กินอย่างตะกละมูมมาม บางคนบอกว่าดูพวกนี้กินแล้วน่าอะเร็จอร่อย เป็นการกินทดแทนที่ไม่ได้กินอย่าจุใจตอนเป็นเด็กทารก มันเป็นการทำงานของจิตใต้สำนึก

ทีนี้ก็มีอีก แม่มือใหม่ที่วิตกจริตพอลูกร้องแว้ขึ้นมาก็เอานมยัดปากเพราะคิดว่าลูกหิวซึ่งเด็กอาจจะร้องเพราะมดกัดหรือร้อนหรืออะไรก็ตามแต่แม่ไม่ทันดูนึกว่าลูกหิวก็เอานมยัดปาก เด็กที่ไม่หิวหรือหิวน้อยก็ดูดนิดหนึ่งเพราะไหนๆ ก็มีนมมาจ่อถึงปากแล้ว พอกินนิดหนึ่งก็รู้สึกอยู่ท้องไม่หิวแล้วเลิกกิน พอสักพักร้องอีกแม่ก็เอานมมายัดปากอีกก็กินอีกนิดหนึ่ง พวกนี้เลยกลายเป็นพวกไม่รู้จักอิ่ม ไม่รู้ว่าความหิวความอิ่มอยู่ตรงไหน พอโตมาก็เป็นคนที่กินจุกกินจิก กินทั้งวัน ปากอยู่ไม่สุข ต้องเคี้ยวหมากฝรั่ง ต้องสูบบุหรี่ หรือบางคนอาจจะแสดงออกไปในทางอื่นคือ ชอบพูดเป็นคนพูดมากพูดไม่หยุดปากพูดทั้งวัน วันไหนไม่ได้พูดกับใครก็รู้สึกหงุดหงิดจะตายให้ได้ หรือในทางตรงกันข้ามอาจจะเป็นคนที่ไม่พูดเลยก็ได้ ชอบอยู่เงียบๆเฉยๆ มันกลัวโดนนมยัดปากเหมือนตอนเป็นเด็กๆ มันเข็ด มันเป็นความคับข้องใจมันฝังอยู่ในจิตใต้สำนึก มันติดตัวไปจนโตเป็นผู้ใหญ่ เด็กวัยนี้ก็จะอยู่ที่อายุประมาณเกิดมาจนถึงขวบครึ่ง ถ้าพ่อแม่เลี้ยงมาดีได้กินอิ่มนอนหลับเป็นเวลาอย่างเหมาะสมก็จะโตเป็นผู้ใหญ่ที่ไม่มีปัญหาในด้านนี้”

“ แล้วยังไงละค๊ะที่ว่าเหมาะสม”

“ สิ่งแรกก็ต้องถามหมอ กุมารแพทย์ หมอจะรู้เรื่องพวกนี้ดี ลุงมันร้างมานานแล้วเรื่องพวกนี้ แม่มือใหม่ต้องศึกษาให้รู้ถึงพฤติกรรมการกินของเด็กว่ากี่ชั่วโมงครั้งๆ ละประมาณเท่าไหร่ ที่แน่ๆ คือเมื่อถึงเวลาเด็กต้องได้กินอิ่มเมื่อกินอิ่มแล้วหากยังไม่ถึงเวลาเขาร้องขึ้นมาก็ต้องดูว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่ใช่เอะอะก็เอานมยัดปาก อุดเข้าไปมันจะได้ไม่ร้องอย่างนี้ไม่ใช่...ไม่ถูกต้อง แล้วก็ไม่ต้องกลัวนมยานถ้ากลัวนมยานก็ต้องไปห้ามคนที่นั่งทำตาปรืออยู่ข้างๆนั่นแหละ”

หนุ่ยทำท่ายิ้มอายๆ แต่ก็ไม่พูดอะไรสงสัยจะโดนใจ

“ ลุงค๊ะแล้วพวกที่ชอบนินทาชาวบ้านละค๊ะ ใช่พวกเดียวกันนี้หรือเปล่า ”

“ อันนินทากาเลเหมือนเทน้ำ ไม่ชอกช้ำเหมือนเอามีดมากรีดหิน
แม้แต่องค์พระปฏิมายังราคิน คนเดินดินหรือจะสิ้นคนนินทา
สุนทรภู่ท่านว่าไว้ บางสำนักเขาก็ว่าใช่นะแต่ลุงเห็นว่ามันเป็นพฤติกรรมของคนที่รู้สึกด้อยค่าในตนเองมากกว่า อยากให้ตัวเป็นคนที่ดูดีมีคุณค่าขึ้นมาด้วยการทำตัวเป็นคนที่รู้มากรู้เรื่องของชาวบ้านเขาไปทั่วแล้วเอามาเล่าสู่กันฟังและเรื่องที่เล่ากันนั้นก็เป็นเรื่องที่ไม่ดีของชาวบ้าน เรื่องความผิดพลาดของเขา เพื่อที่จะเบี่ยงเบนความสนใจของวงสังคมออกไป ให้สนใจสิ่งทีไม่ดีของคนอื่นให้สังคมรับรู้ว่าคนอื่นๆ นั้นไม่ดีแล้วละไว้ในฐานที่เข้าใจว่าตัวเป็นคนดีมีข่าวมาบอก แถมยังวิเคราะห์พฤติกรรมที่เป็นปัญหาชาวบ้านได้เก่ง โดยนัยว่าฉันนี้เก่งนะฉันรู้หมดเลยว่าอะไรเป็นอะไร แต่ลืมคิดไปว่าที่ฉันไม่รู้นะก็เรื่องของตัวฉันเอง เวลาเราฟังคนพวกนี้เราจะเห็นว่าเขาไม่เคยพูดเรื่องของเขาเลย พอมีใครมาพูดถึงเรื่องเขาหรือนินทาเกี่ยวกับเขาคนพวกนี้จะทนไม่ได้แล้วก็จะต้องเอามานินทากลับอย่างละเอียด หนูว่าจริงไหม”

“ คะ ส่วนใหญ่ก็จะเป็นแบบนั้น ”

“ ทีนี้เรากลับมาดูพัฒนาการช่วงที่สองช่วงทวารหนัก(anal stage)
ขี้แล้วหนีคือนก ขี้แล้วโดดคือกบ ขี้แล้วกลบคือแมว ขี้แล้วแจวคือหมา คนขี้ทิ้งไว้อุจจาดตา เขาฝากมา "ราดน้ำด้วย" พวกวันรุ่นเขาชอบเขียนไว้ตามห้องสว้มสาธารณะ ผมก็เลยจำมาไม่รู้มันเขียนก่อนขี้หรือขี้ก่อนเขียน ถ้าเขียนก่อนขี้มันก็ต้องทนปวดขี้ไปก่อน แต่ถ้าเขียนหลังขี้มันก็ต้องทนเหม็นขี้มันเอง พวกนี้มันช่างมีความอดทนจริงๆ เอาละเรามาดูว่าพัฒนาการช่วงทวารหนัก นี้กันว่ามันเป็นอย่างไร เป็นช่วงที่เด็กอายุขวบครึ่งถึงสามขวบ เด็กก็จะเริ่มโตขึ้นมาอีกหน่อย ก่อนหน้านี้ยังเล็กอยู่มากยังเดินไม่ได้แต่ตอนนี้เริ่มตั้งไข่หรือเดินเตาะแตะแล้ว ไม่อยู่กับที่แล้วซิ เสื้อผ้าก็ไม่ได้ใส่แบบของเด็กเล็กเบบี๋แล้ว พูดจาก็พอจะรู้เรื่องบ้าง พ่อแม่ก็จะสอนเรื่องการขับถ่ายให้ซึ่งก่อนหน้านี้นึกจะขี้จะเยี่ยวออกมาเมื่อไหร่ที่ไหนก็ไม่มีใครว่า แต่ตอนนี้ไม่ได้ต้องฝึกขับถ่ายให้เป็นที่เป็นทาง ทีนี้ฝึกยังไง พ่อแม่ก็จับเด็กมานั่งกระโถนโดยตั้งเป็นโปรแกรมไว้เลยว่าเวลานั้นเวลานี้ต้องนั่งกระโถน โดยไม่สนใจว่าเด็กจะปวดหรือไม่ปวดก็ตามต้องฝึกตามตารางเวลาที่จัดไว้เพื่อที่เด็กจะได้ติดเป็นนิสัยนี่คือความคิดของพ่อแม่ ซึ่งความจริงก็เป็นสิ่งที่ถูกต้อง เด็กก็ถูกจับมานั่งกระโถนที่ทำเป็นรูปกระต่ายบ้าง รถบ้าง เพื่อล่อใจเด็กแต่กลายเป็นว่าเด็กเห็นสิ่งนั้นเป็นของเล่นก็เลยเพลินกับการเล่น ถ่ายออกบ้างไม่ออกบ้างเสร็จแล้วก็จับไปทำความสะอาดล้างเจี้ยวล้างตูดทุกครั้ง ทำอยู่อย่างนี้จนเด็กโตขับถ่ายเองเป็น ทีนี้ปัญหามันอยู่ตรงที่ว่าพอเด็กถ่ายไม่ออกพ่อแม่บางคนก็บังคับเด็กอย่างเข้มงวดเกินไป โดยไม่สนใจว่าเด็กมีอารมณ์ช่วงนั้นเป็นอย่างไร บางทีเขาอาจจะสนใจเล่นของเล่นบางอย่างอยู่ก็ให้เลิกเล่น แล้วมานั่งกระโถน

การเลี้ยงดูที่เข้างวดเกินไปอย่างนี้จะทำให้เด็กพอโตขั้นกลายเป็นคนเจ้าระเบียบ เจ้าสำอางค์ สะอาดสะอ้านเกินไป จู้จี้ขี้บ่น ไม่มีความยืดหยุ่น ใช้ชีวิตอยู่บนระเบียบกติกามากเกินไป เป็นคนที่ไม่ค่อยมีความคิดสร้างสรรค์คิดนอกกรอบไม่ค่อยเป็น

หากปล่อยเด็กให้ค่อยเป็นค่อยไปสังเกตดูว่าเมื่อใดที่เขาปวดก็ค่อยจับไปนั่งกระโถน ออกบ้างไม่ออกบ้างก็ไม่เป็นไร บางครั้งจับไปนั่งไม่ทันเด็กมันจะถ่ายเรี่ยราดก็ถือว่าเป็นปกติของวัยของเขา บางครั้งถ่ายออกมาไม่มีใครเห็นเขาจะนั่งเล่นของเขาก็ไม่เป็นไรเพราะ นั่นเป็นผลงานของเขาเป็นสิ่งประดิษฐ์ที่เขาสร้างขึ้นมา ก็อย่าไปแสดงอาการรังเกียจเดียดฉันท์โหวกเหวกโวยวายซะจนเด็กตกใจ ส่วนใหญ่พ่อแม่จะโวยวายเพราะรู้สึกอายว่าลูกทำเลอะเทอะ สร้างงานให้ต้องมาทำความสะอาดกันอีก อย่างนี้จะทำให้เด็กเกิดความไม่มั่นใจว่าสิ่งประดิษฐ์ของเขาจะได้รับการยอมรับ โตมาก็จะไม่ค่อยกล้าแสดงออก ไม่ว่าจะเป็นการกระทำหรือความคิดเห็นก็ตาม ถามอะไรก็ไม่ค่อยตอบ ถามคำตอบคำ เพราะกลัวว่าจะไม่ได้รับการยอมรับ เรื่องการขับถ่ายของเด็กเนี่ยเราต้องค่อยๆ สอนเดี๋ยวเขาก็ทำได้เองเมื่อถึงเวลา เมื่อเขามีความพร้อม หากเรายอมรับในผลงานของเขาในสิ่งประดิษฐ์ของเขา อย่างนี้เด็กโตมาก็จะเป็นคนที่มีชีวิตชีวาร่าเริงแจ่มใส มีความภาคภูมิใจในผลงานที่เขาทำ เขาสามารถที่จะคิดสร้างสรรค์สิ่งใหม่ๆ ขึ้นมาได้ แต่ถ้าเลี้ยงแบบปล่อยปละละเลยมากเกินไปคือปล่อยเด็กให้นอนเล่นขี้เล่นเยี่ยวอยู่บ่อยๆ แม้ว่าเขาโตมาจะเป็นคนที่มีความคิดสร้างสรรค์ แจ่มใสร่าเริง แต่ก็จะเป็นคนที่ไม่มีความเป็นระเบียบเรียบร้อย ชีวิตสับสนวุ่นวาย เหมือนพวกศิลปินหลายๆ คน

แต่ยุคนี้มีกางเกงอนามัยสำหรับเด็กซึ่งสะดวกสำหรับพ่อแม่สมัยใหม่ กางเกงตัวเดียวให้เด็กใส่ได้แปดเก้าชั่วโมง เด็กไม่รู้ก็ขี้ก็เยี่ยวในนั้น เดินไปไหนมาไหนก็พกขี้พกเยี่ยวของตัวห้อยโทงเทงไปด้วย กว่าพ่อแม่จะเปลี่ยนให้ก็ส่งกลิ่นเหม็นออกมานั่นแหละจึงจะรู้ว่าถึงเวลาต้องเปลี่ยน บางคนที่ไม่ค่อยมีเงินก็ให้เด็กใส่ซะจนมันรองรับไม่ได้แล้ว ไหลออกมาเป็นทางจึงค่อยเปลี่ยนอย่างนี้ก็จะทำให้เด็กกลายเป็นคนที่มักง่าย ชอบความสบาย นึกอยากจะทำอะไรก็ทำ ทำแล้วก็ทิ้งไว้ตรงนั้นไม่เก็บไม่กวาด ขี้เหนียวขี้เกียจ ไม่มีน้ำใจ ไม่รู้จักการให้ หมักหมมไม่ค่อยอาบน้ำอาบท่า เสื้อผ้าก็ไม่ค่อยซักใส่แล้วกองเป็นภูเขา ห้องหอก็ไม่เก็บไม่กวาดแต่สำอางค์ชอบแต่งตัว ไม่สวยไม่หล่อก็ออกบ้านไม่เป็น ไม่ได้หมายความว่าไม่มั่นใจคือต้องแต่งจนมั่นใจแล้วจึงจะออกบ้าน พอออกบ้านไปแล้วก็มั่นใจทั้งวันกลับมาถึงบ้านก็นอนมันทั้งชุดนั้นแหละ ชีวิตการทำงานก็ชอบสะสมงานจนกองเต็มโต๊ะเป็นดินพอกหางหมู ผลัดวันประกันพรุ่งไม่ถึงเส้นตายไม่หมดเวลาก็ไม่เอามาทำ แล้วก็ทำแบบลวกๆ ให้มันเสร็จทันเวลา ทั้งที่มีความคิดดีๆ คิดได้สร้างสรรค์ด้วยแต่ไม่ชอบทำ ไม่รู้ว่าคุณสองคนเคยเห็นกันบ้างหรือเปล่าคนประเภทนี้ ”

“ ครับ มีครับพวกเพื่อนๆ บางคน ตอนเรียนที่มหาวิทยาลัยหลายคนมักจะรอเวลาจนกว่าจะถึงกำหนดส่งอาจารย์แล้วค่อยมาทำกัน และก็ทำกันอย่างลวกๆ ส่วนใหญ่ก็เอาของเพื่อนไปดัดแปลงคนนั้นนิดคนนี้หน่อยแล้วก็เอาไปส่งอาจารย์จนเรียนจบ ”

“ ช่วงที่สามช่วงอวัยวะเพศ (phallic stage) หรือศูนย์รวมความบันเทิง ทีนี้พอเลยวัยสามขวบแล้ว เด็กก็จะทิ้งความสนใจเรื่องการขับถ่ายไปเพราะขับถ่ายเป็นแล้วจึงหันมาให้ความสนใจกับอวัยวะเพศของตนบ้าง ช่วงวัยนี้เด็กเรียนรู้ที่จะเปรียบเทียบความแตกต่างระหว่างเพศแล้วว่ายังมีอีกเพศหนึ่งนะที่ไม่เหมือนกับตนอาจจะเป็นการเห็นเด็กๆ ด้วยกันหรือเห็นของพ่อของแม่ของตนก็ได้ เด็กก็จะเริ่มสงสัยโดยเฉพาะอย่างยิ่งในเด็กผู้ชายที่ไอ้จู๋มันกลายเป็นสิ่งมหัศจรรย์ เดี๋ยวมันก็หดนิ่มปอดแปดเดี๋ยวมันก็ยืดยาวแข็งโป้ก เอะมันยังไงกันเนี่ย แล้วทำไมน้องเจี๊ยบคนข้างบ้านผมยาวๆ ตาโตๆ ตัวเท่าๆ กับเราทำไมไม่มีเหมือนเรา หรือน้องเจี๋ยบก็อาจจะคิดตรงกันข้ามกันว่าทำไมเจ้าตึ๋งหัวโตคนข้างบ้านมันมีของเล่นแปลกๆ บางทีก็เห็นมันเอาออกมาเล่น เวลามันปวดฉี่มันก็ถลกขากางเกงแล้วควักออกมายืนแอ่นฉี่ได้อย่างสบาย แล้วทำไมเราไม่มีเหมือนมัน ของเรามันหายไปไหนหรือใครตัดของเราออกไปแล้ว ทำไมเราต้องนั่งฉี่ ทำไมเรายืนฉี่เหมือนมันไม่ได้ มันเป็นอะไรเหรอเห็นแม่มันเรียกว่าจู๋ แล้วทำไมของเราแม่ถึงเรียกว่าจิ๋ม

ช่วงนี้เราต้องให้ความรู้แก่เด็กว่าเขาเป็นเด็กหญิงเป็นเพศเดียวกับแม่หรือเด็กชายก็เป็นเพศเดียวกับพ่อ เพื่อที่เด็กจะไม่สับสนในเพศของเขา การแต่งตัวให้เขาก็ต้องเหมาะสมกับเพศที่เขาเป็น พ่อแม่หลายคนพยายามที่จะให้ลูกของตนเด่นในสายตาของสังคมโดยเฉพาะเด็กชายจึงพยายามให้เด็กไว้ผมยาวเหมือนเด็กหญิงโดยรู้เท่าไม่ถึง

การณ์ว่านั่นเป็นการปลูกฝังค่านิยมความเป็นหญิงเข้าไปในจิตใจของเขาแล้ว เพราะเวลาลูกอาบน้ำเสร็จก็จะพาลูกมาประแป้งหวีผมสางผมที่ยาวๆ นั้น พร้อมกับกล่าวชื่นชมกรอกหูลูกทุกวันว่าสวยเหมือนผู้หญิงเลย ตรงนี้แหละที่ทำให้เด็กผู้ชายหลายคนเกิดความเบี่ยงเบนทางเพศไปได้ แม้ว่าตามทฤษฏีแล้วคนเราทุกคนจะมีคุณสมบัติของทั้งสองเพศอยู่ในจิตใจเป็นพื้นฐานอยู่แล้วก็ตาม เรื่องนี้เดี๋ยวจะพูดให้ฟังทีหลัง ตอนนี้เอาห้าขั้นนี้ให้จบก่อน พอเด็กเข้าใจแล้วว่าในโลกนี้มีอยู่สองเพศคือเพศหญิงเหมือนแม่กับเพศชายเหมือนพ่อและทุกครอบครัวเด็กจะต้องมีอย่างน้อยครั้งหนึ่งในชีวิตที่เคยเห็นพ่อกับแม่พรอดรักกันหรือแสดงความรักต่อกันหรือจู๋จี๋กันหรือเห็นพ่อกับแม่นอนด้วยกัน

เด็กผู้ชายก็จะมองว่าเอะนี่พ่อนอนกับแม่ของเรา เราก็นอนกับแม่ เรากินนมแม่มาแต่ไหนแต่ไรแล้วเราก็มีสิทธ์เป็นเจ้าของแม่เหมือนกัน แต่ทำไมบทบาทระหว่างแม่กับเราไม่เหมือนบทบาทระหว่างแม่กับพ่อ แล้วทำไมพ่อต้องมาแย่งแม่กับเรา เราก็รักแม่เหมือนกันนี่ แล้วทำไมแม่ทำกับเราไม่เหมือนที่แม่ทำกับพ่อ ลูกชายจึงรู้สึกอิจฉาพ่อพยายามเลียนแบบพฤติกรรมพ่อเพื่อที่จะให้ชนะใจแม่และแสดงความรักต่อแม่มากขึ้นก็คือติดแม่นั่นแหละ การที่พยายามเอาชนะพ่อเพื่อที่จะได้ครอบครองความรักของแม่แต่ผู้เดียวเด็กชายจึงเลียนแบบพฤติกรรมความเป็นชายจากพ่อ ขณะเดียวกันก็แสดงพฤติกรรมที่เป็นปรปักษ์กับพ่อขึ้นมาเช่นดื้อพ่อ ไม่เชื่อฟังพ่อ พฤติกรรมการแย่งความรักระหว่างลูกชายกับพ่อมันมีมานานแล้ว ตั้งแต่ยุคดึกดำบรรณ์ มันเป็นสัญชาติญาณของสัตว์ที่ยังหลงเหลืออยู่ในจิตใต้สำนึกของมนุษย์ ในส่วนที่เป็นสันดานดิบที่เรียกว่า อิด และจะต้องถูกหักล้างโดยซูเปอร์อีโก้ ที่อยู่ในรูปของระบบการศึกษา ระบบการให้ความรู้และคุณธรรม โดยพ่อแม่จะต้องเป็นผู้ที่คอยสั่งสอน ให้ความรู้ความเข้าใจและแม้แต่การลงโทษเพื่อที่จะให้อิดในตัวเด็กนั้นอ่อนแรงลงและเกิดความสมดุลในอีโก้ ซื่งหมายถึงตัวเด็กนั้นให้มีความสมดุลในด้านจิตใจ ให้รู้ผิดชอบชั่วดี รู้จักแยกแยะบทบาทได้ถูกต้อง แต่ถ้าพ่อแม่ไม่สามารถทำให้เด็กตระหนักในมโนธรรมส่วนนี้ได้ว่า นี่พ่อนะนั่นแม่นะ เด็กก็จะหลงผิดมีจิตลำเอียงเข้าข้างแม่รักแม่และโกรธพ่อ นี่ผมพูดถึงในวัยเด็กนะ แต่พอโตขึ้นเด็กก็จะลืมความรู้สึกส่วนนี้ไปทั้งๆ ที่มันยังมีอยู่ ในส่วนของจิตใต้สำนึกซึ่งไม่อาจรู้ตัวได้ในภาวะปกติธรรมดา และมันก็มีผลต่อพฤติกรรมหรือการดำเนินชีวิตของเด็กในอนาคต มีผลยังไงบ้างก็คือ เด็กคนนั้นอาจจะรักคนที่อายุมากกว่าตัวคือมีเมียแก่เพราะตอนเป็นเด็กนั้นไม่สมหวังในความรักที่มีต่อแม่ ตอนนี้จึงต้องสนองความต้องการที่คาใจอยู่หรือโตมาอาจจะไม่แต่งงานเลยก็ได้เพราะรักแม่อยากอยู่กับแม่ อยากดูแลแม่ให้แม่มีความสุข ได้อยู่กับแม่แล้วมีความสุข ไม่มีหญิงใดที่จะมาให้ความสุขได้ดีเหมือนแม่ นี่พูดถึงในระดับจิตใต้สำนึกนะ คือเขาไม่รู้ตัวว่าอะไรทำให้เขาเป็นเช่นนั้นแต่ในระดับจิตสำนึกหรือระดับที่รู้ตัวได้นั้นเขาอาจจะทำตัวให้ยุ่งอยู่กับงานตลอดเวลาหรือไม่ก็ไม่ได้สนใจหรือไม่คิดที่จะมีครอบครัวโดยอ้างว่าไม่พร้อมบ้าง ยังไม่เจอคนที่ถูกใจบ้าง มันจะไปพร้อมได้ยังไงและมันจะไปเจอได้ยังไงเพราะอยู่กับแม่ก็มีความสุขดีแล้ว ตรงนี้แหละที่เขาเรียกว่าติดอยู่ในปมออดิปุส

เด็กผู้หญิงก็เหมือนกัน คืออิจฉาแม่ที่พ่อทุ่มเทความรักให้กับแม่เด็กผู้หญิงจึงพยายามเลียนแบบความเป็นหญิงจากแม่เพื่อที่จะให้พ่อนั้นหันมาสนใจตนบ้าง ในเด็กหญิงนี้เขาเรียกว่าติดปมอีเล็คตร้า เดี๋ยวจะเล่าให้ฟังว่าปมออดิปุสกับปมอีเล็คตร้าทำไมถึงได้ชื่อนี้ ดังนั้น เด็กวัยสามถึงห้าขวบถ้าเป็นเด็กชายจึงติดแม่รักแม่เกลี่ยดพ่อ เด็กหญิงก็รักพ่อเกลียดแม่ ”

“ แล้วอย่างนี้จะแก้ไขได้ไหมครับ ”

“ แก้ได้ ด้วยการทำจิตบำบัด ”

“ มันเป็นยังไงครับการทำจิตบำบัด ”

“ เรื่องนี้ต้องเล่ากันยาว เอาทีละอย่างลูก ใจเย็นๆ ยังมีเวลาอีกหลายวันไม่ใช่เหรอ ”

“ ครับสองวันครับ ”

“ทีนี้ก็เข้าขั้นที่สี่ ขั้นแฝงตัว(latent stage) ช่วงนี้เด็กจะอายุประมาณหกขวบถึงสิบสองปี ช่วงนี้จิตของเด็กเริ่มว่างแล้ว กินเองเป็น ขับถ่ายหรือควบคุมการขับถ่ายเป็น ความสงสัยในเรือนร่างของตนนั้นหมดไปแล้ว เด็กผู้ชายก็รู้แล้วว่าตนนั้นเหมือนพ่อและพ่อก็เป็นคู่แข่งของตน เด็กผู้หญิงก็รู้แล้วว่าตนนั้นเหมือนแม่และแม่ก็เป็นคู่แข่งของตน เพราะฉะนั้นเด็กช่วงนี้จึงมีเวลาที่จะเริ่มบ่มเพาะอัตลักษณ์ของตน เด็กจะมองโลกในแง่ดีหรือแง่ร้าย รู้จักหวงแหนรู้จักให้ รู้จักรักรู้จักอิจฉาก็ในวัยนี้แหละ โดยเฉพาะอย่างยิ่งระหว่างพี่น้องด้วยกันในครอบครัวที่มีลูกหลายคนไม่ว่าเขาจะเกิดมาเป็นลูกคนโต คนกลาง หรือคนเล็กก็ตาม

พออายุย่างเข้าสู่วัยนี้พวกเขาจะเรียนรู้บทบาทระหว่างพี่น้อง กันเอง ถ้าพ่อแม่เข้าใจให้ความสนใจให้ความยุติธรรมหรือให้ความสำคัญกับเด็กได้สมวัยทำให้เขามีความพึงพอใจในบทบาทหรือสิ่งที่ได้รับ พวกเขาก็สามารถพัฒนาความสัมพันธ์ที่ดีระหว่างพี่น้องได้ แต่หากพ่อแม่ไม่เข้าใจเช่น อะไรๆ ก็ใช้พี่คนโต ทำหมดโดยอ้างว่าโตแล้วต้องทำ ต้องรับผิดชอบ ต้องดูแลน้อง ต้องรับโทษแทนน้อง พี่คนโตก็จะรู้สึกไม่ดีต่อบทบาทของความเป็นพี่คนโต บางคนก็ถึงกับแกล้งทำเป็นไม่โต ไม่รู้เรื่อง ไม่มีความรับผิดชอบแม้แต่กับสิ่งที่เป็นของตน เรื่องของตน เพื่อที่พ่อแม่จะได้ไม่ต้องใช้ให้ทำอะไรและที่แย่ไปกว่านั้นพี่ใหญ่บางคนไม่เพียงหยุดพัฒนาการแต่กลับมีพัฒนาการที่ถดถอย จากสิ่งที่เคยทำได้สิ่งที่เคยทำเป็นก็แกล้งทำไม่ได้ทำไม่เป็นเพื่อเรียกร้องความสนใจบ้าง แล้วพ่อแม่ที่ไม่เข้าใจก็จะกรอกหูว่าไม่ได้เรื่อง ไม่เป็น ไม่เก่ง ไม่มีความรับผิดชอบ อะไรต่ออะไรที่เป็นเชิงลบก็จะถูกตราลงไปที่พี่ใหญ่ อย่างนี้ก็นับว่าเป็นความโชคร้ายของพี่ใหญ่ที่พ่อแม่ไม่เข้าใจและเขาเองยังมองว่าโอกาสและบทบาทที่เขาได้รับนั้นเป็นภาระเป็นความสูญเสียซึ่งความรักและความสนใจจากพ่อแม่อีก เพราะก่อนหน้านี้เขาเป็นขวัญใจของทุกคน ในบ้านมีเขาเพียงคนเดียว ทุกคนต่างก็รักเขาให้ความสนใจเขาแต่พอมีน้องขึ้นมาเขากลับตกกระป๋อง ทุกคนหันไปสนใจน้องหมดส่วนเขานั้นไม่ได้รับความสนใจจากใครๆ อีกต่อไปแถมยังถูกใช้ให้ทำอะไรต่ออะไรให้น้องอีก พี่ใหญ่จึงกลายเป็นศรีธนนชัยอิจฉาน้องแกล้งน้อง ต่อหน้าพ่อแม่ก็ทำดีต่อน้องแต่พอลับหลังก็แอบหยิกน้องบ้างปล่อยให้น้องนอนแช่ขี้แช่เยี่ยวอย่างไม่สนใจใยดีบ้าง แม่ให้ดูน้องกินนมคอยจับขวดนมให้น้องก็ปล่อยให้น้องกินเองขวดนมน้องหลุดออกจากปากก็ไม่สนใจปล่อยให้น้องนอนร้องอยู่อย่างนั้นแล้วก็บอกว่าไม่รู้ว่าน้องเป็นอะไรเอานมให้กินก็ไม่กินอะไรทำนองนี้

ต่างกันกับพี่ใหญ่บางคนที่ยอมรับภาระกิจและบทบาทที่ได้รับซึ่งอาจจะเป็นเพราะพ่อแม่เตรียมตัวเขาไว้ล่วงหน้าแล้วว่าเขาจะมีน้องใหม่ เขากำลังจะกลายเป็นพี่ใหญ่ที่มีน้องมาอยู่เป็นเพื่อนเล่นแต่ตอนที่น้องยังเล็กอยู่เรายังต้องช่วยกันดูแลน้องก่อน เพื่อที่น้องจะได้โตเร็วๆและเล่นกับพี่ได้ ตอนนี้พี่ต้องคอยช่วยน้องสอนน้อง ทำให้น้องดูเป็นตัวอย่างทำให้น้องเห็นว่าพี่เก่งอย่างไรทำให้น้องเห็นว่าพี่สามารถช่วยพ่อกับแม่ได้อย่างไรบ้าง พี่ใหญ่ก็จะเกิดความภาคภูมิใจในตัวเองและบทบาทที่ได้รับ มีความรับผิดชอบ มีความรักให้น้องและสามารถเสียสละเพื่อน้องได้ เมื่อโตขึ้นก็จะกลายเป็นคนที่มีบุคลิกของความเป็นผู้นำเป็นที่รักของคนในวงการและผู้ที่พบเห็น

ทีนี้มาถึงลูกคนกลาง ซึ่งก่อนหน้านี้ไม่ใช่ ก่อนหน้านี้เป็นคนเล็กแต่ก็เป็นอยู่ระยะหนึ่งเท่านั้น ในช่วงที่ยังไม่ได้เป็นลูกคนกลางเขาจะได้รับการปรนณีบัติเป็นอย่างดีเพราะเขายังเล็กอยู่ ช่วงนี้เขาจะยังรู้สึกพึงพอใจกับการเป็นลูกคนเล็กและบางครั้งการเป็นลูกคนเล็กของเขาทำให้เขามีบทบาทและได้รับโอกาสที่ดีกว่าพี่ใหญ่ด้วยซ้ำ แต่เมื่อใดก็ตามที่ความเป็นลูกคนเล็กของเขาทำให้เขาเสียโอกาสบางอย่างไป เขาก็จะมองว่าความเป็นลูกคนเล็กนั้นเป็นอุปสรรคของชีวิต ความเป็นลูกคนเล็กทำให้เขากลายเป็นที่สองซึ่งไม่ใช่ที่หนึ่ง นั่นก็คือเขาจะมองเห็นว่าเกิดมาเขาก็เป็นที่สองแล้ว ตรงนี้จะผันชีวิตเขาไปสองทางคือฮึดสู้หรือยอมรับชะตากรรม

ถ้าฮึดสู้ก็มีสองแนวทางคือสู้ด้วยการหาแนวทางที่เป็นของตนเองเช่นเล่นคนเดียวได้ ไม่สนใจว่าใครเขาทำอะไรฉันพอใจที่จะทำของฉันแบบนี้ ฉันเป็นของฉันแบบนี้แล้วใครอย่ามายุ่งกับฉันนะ อย่ามาแตะสิ่งที่ฉันทำฉันอุตสาห์ปลีกวิเวกแล้วนะ ถ้ายังขืนมายุ่งกับฉันอีกละก้อน่าดู พวกนี้ก็กลายเป็นน้องเล็กตัวแสบหรือน้องเล็กที่มีความเป็นตัวของตัวเองสูงนั่นก็หมายความว่าเขาพบหนทางที่เป็นของตัวเองและพัฒนาต่อไปได้

แต่ก็มีที่เด็กหาแนวทางนี้ไม่พบแล้วก็สู้ด้วยวิธีอื่นคือด้วยการเรียกร้องความสนใจทำตัวเป็นลูกแหง่อยู่ตลอดเวลาอะไรก็ทำไม่ได้ ทำไม่เป็น ต้องการความช่วยเหลือ ประจบประแจงขอความเห็นใจ ทำตัวให้น่าสงสาร แต่ลึกๆ แล้วอิจฉาพี่อยู่ตลอดที่ใครๆ ก็เห็นว่าพี่เก่ง อะไรๆ พี่ก็ทำได้ อะไรๆ พี่ก็ได้ก่อน ทีนี้ถ้าเราอยากได้ก่อนเราจะทำยังไง เอาหละเราต้องทำหงอยๆ เล่นตัว สะบัดสบิ้ง ประชดประชันกระแทกแดกดัน ร้องไห้ฟูมฟาย โหวกเหวกโวยวายแล้วก็ลงไปชักดิ้นชักงอเดี๋ยวพวกเขาทนไม่ได้เขาก็ให้เราเอง อะไรทำนองนี้ซึ่งวิธีการนี้พี่ใหญ่ที่อิจฉาน้องก็ทำเหมือนกันเพราะทำแบบนี้แล้วในที่สุดก็ได้สมใจแม้ว่าบรรยากาศมันจะไม่ดีนักแต่ก็ได้และสะใจด้วย

แต่ถ้ายอมรับชะตากรรมว่า เอาเถอะอย่าอะไรมากเลยสู้ไปก็แค่นั้นแถมยังเหนื่อยเปล่า เขาก็จะเป็นไปอย่างเรื่อยๆ เฉื่อยๆ ถ้าเป็นผู้ใหญ่ก็เป็นแบบพวกไม่กินข้าวกลางวันคือพวกเช้าชามเย็นชาม เพราะพวกนี้ถือคติว่าถึงจะทำอย่างไรก็เป็นได้แค่ที่สอง

ตอนนี้ยังเป็นน้องเล็กอยู่นะ ทีนี้พอมีน้องใหม่เกิดขึ้นมาอีก จากการที่เป็นน้องเล็กก็กลายเป็นหมาหัวเน่าเข้าที่ไหนก็ไม่ได้ จะเป็นพี่ใหญ่ก็ไม่ใหญ่จริงเพราะเป็นที่สอง จะเป็นน้องเล็กก็ไม่เล็กจริงเพราะเป็นน้องรอง จะทำอะไรเขาก็บอกว่าอย่าพึ่งทำให้พี่เขาทำก่อนเพราะพี่โตแล้วบ้าง โตกว่าบ้าง หรือบางทีต้องให้น้องไปเพราะน้องยังเล็กอยู่ เราโตแล้วไม่ต้องแย่งน้องเสียสละให้น้องไป เสื้อผ้าก็ต้องรอรับต่อจากพี่ไม่เคยได้ใหม่กับเขาสักที ของน้องก็เหมือนกันมีแต่คนซื้อใหม่ให้ เวลาไปไหนพ่อก็จูงแต่พี่ใหญ่แม่ก็อุ้มแต่น้องเล็ก แล้วนี่มีใครรักหนูบ้างเนี่ย มีใครเห็นใจหนูบ้าง แล้วนี่หนูมีสิทธิ์อะไรบ้างเนี่ย โธ่!...ไปดีกว่า ไปตามทางของเขาคือถ้าไม่สู้ก็ปลีกวิเวก ถ้าสู้ก็สู้ด้วยสองวิธีอย่างที่ว่ามาแล้วคือสู้ด้วยการไปตายเอาดาบหน้าถ้าไม่ตายก็ได้ดี หรือสู้แบบตัวร้ายหัวเราะทั้งน้ำตา

ดังนั้นชีวิตน้องรองหรือคนที่สอง สาม สี่ ห้า หรือคนใดๆ ก็ตามที่ยังไม่ใช่คนสุดท้องก็มักจะมาแนวนี้ และส่วนใหญ่ก็จะมีพัฒนาการออกไปในทางสร้างสรรค์ ที่เป็นเอกลักษณ์โดดเด่นเฉพาะตัวไม่เหมือนใครในครอบครัว อ้อ!.ลืมพูดไปอีกอย่างหนึ่งน้องสองหรือน้องกลางเนี่ยถ้าเขามีความคับข้องใจสูงและเรียกร้องความสนใจมากเขาก็อาจจะแสดงพฤติกรรมแบบถดถอยได้เหมือนกัน น้องกลางเป็นสมาชิกในครอบครัวที่มีความเสี่ยงในความผกผันของชีวิตสูงกว่าพี่ใหญ่และน้องสุดท้อง ฝรั่งเรียกน้องกลางว่าเด็กวันพุธ เว้นสเดย์ชายลด์

แล้วน้องเล็กหละเป็นอย่างไรน้องเล็กหรือลูกคนสุดท้อง ก็เป็นอย่างที่พูดมาแล้ว แต่ตรงนี้มันจะต่างกันนิดหนึ่งในประเภทที่ได้รับการเลี้ยงดูอย่างเอาอกเอาใจมากเกินไป ลูกคนเล็กก็อาจจะกลายเป็นคนที่เล็กไปตลอดชีวิต คือกลายเป็นคนที่ไม่รู้จักโต ไม่รู้จักรับผิดชอบ ไม่มีความคิดสร้างสรรค์ นอนรอสมบัติหรือความช่วยเหลือจากพ่อแม่และพี่คนอื่นๆ หรือไม่ก็สำมะเลเทเมาเผาผลาญสมบัติไปวันๆ ก็มี

แต่ส่วนใหญ่น้องคนเล็กจะเป็นคนที่มีความเชื่อมั่นในตัวเองสูงเพราะได้รับการส่งเสริมและการสนับสนุนจากพ่อแม่และพี่ๆ อยู่ตลอด ตรงนี้จึงเป็นแรงบรรดาลใจให้เขาเกิดความเชื่อมั่นว่าเขาทำได้และเขาเป็นที่ยอมรับของทุกคน แต่ก็มักจะเป็นคนที่เอาแต่ใจตนเอง ไม่ค่อยรู้จักเห็นใจผู้อื่นในที่นี้ก็คือไม่ค่อยรู้จักถึงคำว่าให้ แต่ถ้าจะมีการให้ส่วนใหญ่ก็มักจะให้ด้วยเงื่อนไขถ้าไม่ใช้เงื่อนไขที่ตนเองตั้งขึ้นก็เป็นเงื่อนไขที่ผู้อื่นตั้งคือถูกบังคับนั่นแหละจึงจะให้ “อึ๊!..ให้ก็ได้” อะไรทำนองนี้

ฉะนั้นในการเลี้ยงเด็กเราจึงต้องระวังเพราะนอกจากสามช่วงที่พูดถึงก่อนหน้านี้แล้ว ในช่วงวัยนี้ก็เป็นอีกช่วงหนึ่งที่มีอิทธิพลต่อเด็กนะ เด็กผู้หญิงจะมองและลอกเลียนทุกอย่างจากแม่ เด็กผู้ชายก็จากพ่อ มันเป็นการเรียนรู้ทักษะทางสังคม เรียนรู้ที่จะจัดการกับชีวิตประจำวันของตน เรียนรู้ที่จะติดต่อกับคนอื่น เรียนรู้ที่จะแสดงออกในสิ่งที่สังคมยอมรับ ที่ทำแล้วได้รับคำชมจากพ่อแม่หรือจากครูที่โรงเรียน เรียนรู้กติกาบางอย่างว่าทำอะไรแล้วถูกลงโทษอะไรทำแล้วได้รางวัลเรียนรู้ที่จะรับผิดชอบภารกิจเล็กๆ น้อยๆ ที่ได้รับมอบหมาย เรียนรู้ที่จะมีเพื่อนคิดถึงเพื่อนหรือปฏิเสธที่จะเป็นเพื่อนกับคนที่ไม่ถูกใจได้ ที่สำคัญคือเรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกับพี่น้องและเรียนรู้ที่จะจัดลำดับความสำคัญให้กับตนเอง

มันเป็นช่วงมองโลกมองสังคม ช่วงนี้เด็กจะสนใจและจดจำทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านเข้ามาในชีวิตไม่ว่าจะเป็นเหตุการณ์หรือบุคคล ความทรงจำในวัยนี้มันจะอยู่กับเด็กไปจนแก่เลย สังเกตดูคนแก่บางคนที่เลอะเลือนแล้วแต่ยังจำได้ว่าเพื่อนรักในวัยเด็กเป็นใคร ครูที่ประทับใจครูใจดีหรือครูใจร้ายเป็นใคร เหตุการณ์ฝังใจเป็นเหตุการณ์อะไร ของเล่นสุดรักการ์ตูนสุดโปรดอะไรพวกนี้จำได้หมดเลย

ช่วงที่ห้าช่วงวัยรุ่น (genital stage) ช่วงเข้าสู่วัยเจริญพันธุ์ เด็กช่วงนี้ก็จะอายุประมาณสิบสามถึงสิบแปดปี พวกเขาก็จะกลับมาสนใจตัวเอง รักสวยรักงาม รู้จักสนใจเพื่อนที่เป็นเพศตรงกันข้ามมากขึ้น เพราะเริ่มเข้าสู่วัยเจริญพันธุ์ เด็กผู้หญิงก็จะเริ่มมีหน้าอกมีรอบเดือนเด็กผู้ชายก็จะมีอสุจิแล้ว พ่อแม่ก็ต้องกลับมามีบทบาทอีกครั้งหนึ่ง ต้องให้ความรู้แก่เด็กเกี่ยวกับเรื่องเพศที่เรียกว่าเพศศึกษา”

“ แต่มันพูดยากนะลุง เรื่องพวกนี้ ”

“ ใช่ มันยากหากเรามองว่ามันเป็นเรื่องเพศสัมพันธ์หรือเรื่องการร่วมเพศ การพูดถึงเรื่องเพศศึกษาไม่ได้เป็นสิ่งที่น่าอายแต่กลับเป็นสิ่งที่มีความจำเป็นและเป็นหน้าที่ของพ่อแม่และผู้ใหญ่ที่ต้องให้ความรู้แก่เด็ก เราต้องพูดให้เด็กเข้าใจถึงปรากฏการณ์ธรรมชาติที่เกิดขึ้นกับตัวเขาเพื่อที่เขาจะได้เตรียมตัวเตรียมใจรับสิ่งที่เกิดขึ้นไม่เช่นนั้นแล้วเด็กอาจจะตกใจกลัวหรืออายที่จะยอมรับมันโดยเฉพาะอย่างยิ่งในเด็กผู้หญิงที่มีการเปลี่ยนแปลงทางสรีระมากและเห็นได้ชัดเจนกว่าเด็กผู้ชาย เด็กผู้หญิงหลายคนเดินหลังค่อมเพราะอายหน้าอกตัวเองที่มันโตขึ้น ไม่อยากให้ใครเห็นการเปลี่ยนแปลงนี้จึงพยายามเดินค่อมตัวอำพรางไว้ บางคนก็รู้สึกปวดเกร็งหน้าท้องเวลามีรอบเดือนซึ่งโดยปกติแล้วก่อนการมีรอบเดือน ร่างกายของเขาจะสร้างความพร้อมภายในผนังมดลูกเพื่อรองรับการเข้าไปฝังตัวของไข่ที่ได้รับการผสมกับเสปิร์มหลังจากมีเพศสัมพันธ์เพื่อให้ไข่นั้นพัฒนาเป็นทารกต่อไป แต่เมื่อไม่มีกระบวนการทางเพศสัมพันธ์ที่ก่อให้เกิดการปฏิสนธิ ผนังมดลูกที่เตรียมไว้นั้นก็ไม่ได้ใช้งาน ร่างกายก็จะขับผนังมดลูกออกมาเป็นของเสียเป็นเลือดประจำเดือน

ตามปกติคนเราพอเห็นเลือดก็มักจะรู้สึกกลัวเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ไม่ว่าจะเกิดจากการถูกของมีคมบาดหรือการหกล้มก็ตาม แต่นี่เลือดที่ออกมานั้นมันยังออกมาจากอวัยวะเพศซึ่งเป็นจุดที่มีความละเอียดอ่อนต่อความรู้สึกของจิตใจเป็นอย่างมากอยู่แล้ว การที่ได้เห็นเลือดแดงๆ สดๆ ไหลออกมาเป็นครั้งแรกจึงสร้างความตกใจเป็นอย่างมากให้กับเด็กที่ไม่ได้รับการเตรียมตัวหรือการบอกกล่าวล่วงหน้ามาก่อน เด็กผู้หญิงบางคนอาจจะได้รับการบอกกล่าวล่วงหน้ามาแล้วถึงปรากฏการณ์ที่จะเกิดขึ้นกับร่างกายของเธอ แต่การบอกกล่าวนั้นเป็นการบอกกล่าวในเชิงลบเช่น การมีประจำเดือนเป็นเรื่องที่สร้างความลำบากให้กับชีวิตลูกผู้หญิง เป็นภาระ เป็นสิ่งที่น่าอาย เป็นความสกปรกเป็นเรื่องที่น่าขยะแขยงอะไรเหล่านี้ พวกเขาก็จะมีความกลัวมีความรังเกียจและความวิตกกังวลเป็นทุน พอถึงเวลามีรอบเดือนหรือใกล้ที่จะมี เด็กที่ไม่สามารถทำใจให้ยอมรับได้ก็จะเกร็งกล้ามเนื้อบริเวณหน้าท้องเพื่อที่จะต่อต้านการไหลออกมาของเลือดซึ่งอาการเกร็งนี้เขาจะทำอย่างไม่รู้สึกตัว มันเป็นการทำงานของจิตใต้สำนึก แม้ว่าจะเกร็งเท่าไหร่มันก็ไม่ยอมหยุดไหล อาการเกร็งนั้นจึงได้เพิ่มมากขึ้นตามความรู้สึกต่อต้านที่เพิ่มมากขึ้นตลอดเวลาที่มีเลือดไหลออกมา จนกลายเป็นความเจ็บปวดทุกครั้งที่มีรอบเดือน เรื่องนี้มันเป็นการทำงานของจิตใต้สำนึกจึงทำให้ไม่มียาใดที่จะรักษาอาการปวดประจำเดือนให้หายขาดได้ มีแต่ยาบรรเทารักษาตามอาการคือลดการเกร็งของกล้ามเนื้อภายในเท่านั้น”

“ แล้วทีนี้ต้องทำอย่างไรหละค๊ะ หนูเห็นเพื่อนบางคนเวลามีรอบเดือนเขาจะปวดมาก อารมณ์เสียหงุดหงิดเป็นประจำ ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้เขาเลยค๊ะ หนูเห็นเขาปวดแล้วรู้สึกว่ามันทรมารมาก ”

“วิธีการนั้นมีหลายอย่างทั้งการป้องกันและการแก้ไข ทีนี้เราต้องมาดูเรื่องการป้องกันก่อน

วิธีการป้องกันไม่ให้เกิดอาการปวดรอบเดือนขึ้นมาในผู้หญิงก็คือ ตอนเป็นเด็กก่อนที่จะมีรอบเดือนผู้ใหญ่ต้องให้ความรู้ที่ถูกต้อง สิ่งที่ให้กับเด็กนั้นต้องเป็นข้อมูลความจริง ต้องให้เด็กรับรู้ว่านั่นเป็นปรากฏการณ์ธรรมชาติของร่างกายที่ต้องเกิดขึ้นกับผู้หญิงทุกคนและต้องให้ฟังแล้วแทนที่จะทำให้เกิดความรู้สึกกลัวก็ทำให้เกิดความรู้สึกภาคภูมิใจโดยบอกว่านั่นคือสัญญาณที่บ่งบอกว่าเธอโตเป็นสาวแล้ว เธอมีสุขภาพที่สมบูรณ์ คนที่มีสุขภาพสมบูรณ์เท่านั้นจึงจะมีรอบเดือนได้ การมีรอบเดือนบ่งบอกให้รู้ว่าเธอพร้อมที่จะมีทายาทไว้สืบสกุลแล้ว หากต่อไปข้างหน้าเมื่อถึงเวลาแต่งงานก็สามารถที่จะมีบุตรได้ การมีบุตรให้กับสามีได้นั้นเป็นความภาคภูมิใจของลูกผู้หญิงทุกคน ลูกผู้หญิงต้องภูมิใจที่มีรอบเดือน การมีรอบเดือนไม่ได้เป็นเรื่องของความสกปรกแต่เป็นเรื่องของความสะอาดเธอต้องคอยระวังและรักษาความสะอาดให้ดีเพื่อป้องกันการติดเชื้อจากเชื้อโรคต่างๆ ต้องไม่ให้เกิดความหมักหมมและอีกอย่างหนึ่ง เราเป็นผู้หญิง การจะทำอะไรก็ต้องให้เรียบร้อยไม่ให้ใครตำหนิได้ในเรื่องนี้ ผ้าอนามัยที่ใช้แล้วก็ต้องพับแล้วห่อให้ดีก่อนนำไปทิ้งอย่าปล่อยไว้ในห้องหรือทิ้งเรี่ยราดมันจะกลายเป็นแหล่งเพาะเชื้อโรคและเป็นตัวนำหนูเอย แมลงสาบแมลงวันเอยเข้ามาในบ้านในห้อง

การมีรอบเดือนใหม่ร่างกายยังไม่สามารถปรับตัวได้จึงทำให้การมีรอบเดือนของแต่ละเดือนไม่ค่อยตรงกับวันที่เคยมาของเดือนก่อน ต้อง เตรียมผ้าอนามัยไว้ล่วงหน้าและเตรียมให้เพียงพอ หากมีไม่พอก็ไม่ต้องอายที่จะไปหาซื้อมาเพิ่ม คนที่โตเป็นสาวแล้วเท่านั้นจึงจะมีสิทธิ์ใช้ ตรงนี้เราก็ต้องภูมิใจว่าเราไม่ได้เป็นเด็กอีกต่อไปแล้ว

ช่วงที่รอบเดือนมาก็อย่าทำอะไรโลดโผนหรือทำงานที่ต้องออกแรงมากๆ เพราะร่างกายในช่วงนี้กำลังสูญเสียเลือดและอยู่ในภาวะที่อ่อนแอ การใช้กำลังกายมากๆ หรือการที่ต้องโดนแดดโดนฝนหรืออยู่ในที่ไม่ค่อยสะอาดเป็นเวลานานๆ ร่างกายอาจไม่สามารถปรับตัวหรือสร้างภูมิต้านทานได้ทันอาจจะติดเชื้อแบคทีเรียหรือเชื้อไวรัสบางอย่างทำให้เกิดอาการเป็นไข้ตัวร้อนที่เรียกว่าไข้ทับละดูขึ้นมาได้ หากเป็นไข้แล้วมันจะมีผลกระทบต่อร่างกายมากและใช้เวลานานกว่าที่จะฟื้นตัวเป็นปกติอีกครั้ง

การให้ข้อมูลเช่นนี้จะเป็นการเตรียมตัวและเป็นการป้องกันอาการปวดประจำเดือนในผู้หญิงได้เป็นอย่างดี สำหรับคนที่เป็นแล้วก็สามารถใช้ยาช่วยลดอาการเกร็งและอาการปวดได้เป็นครั้งๆ ไปนอกจากนี้ก็ยังมีวิธีการทางจิตวิทยาที่เรียกว่าการทำจิตบำบัดเข้าช่วย ซึ่งวิธีการนี้สามารถช่วยให้หายขาดได้แต่ก็ไม่ทุกรายไปทั้งนี้ขึ้นอยู่กับความพยายามและความร่วมมือของเจ้าตัวเขาเองเป็นหลัก”

“แล้วนักจิตบำบัดที่ว่านั้นอยู่ที่ไหนบ้างคะ”

“ นักจิตบำบัดส่วนใหญ่จะทำงานอยู่ในโรงพยาบาลแผนกสุขภาพจิต หรือไม่ก็ตามคลีนิคเอกชนต่างๆ ส่วนจะอยู่ตรงไหนและเป็นใครบ้างนั้นก็ต้องลองไปถามที่โรงพยาบาลจึงจะรู้”

“แล้วเด็กผู้ชายละครับ นี่ผมก็ชักจะลืมไปแล้วว่าผมมีพัฒนาการอย่างไร”

“ เรื่องของเด็กผู้ชายนั้นไม่ค่อยซับซ้อนเท่าไหร่ในด้านพัฒนาการทางกายแต่มันจะซับซ้อนทางด้านจิตใจเสียมากกว่า แต่ก็ยังผิดกับเด็กผู้หญิงที่มีความละเอียดอ่อนกับเด็กผู้หญิงเราต้องค่อยๆ พูดค่อยๆอธิบายเพื่อให้เกิดการยอมรับอย่างจริงจัง ส่วนเด็กผู้ชายนั้นพวกนี้มันทะลึ่งไปตามวัย พวกขาโจ๋ทั้งหลายมันอยากเป็นหนุ่มเร็วๆ ในใจมันไม่มีอะไรมันคิดแต่เรื่องอึบๆๆ แล้วก็อึบๆๆ เพราะผู้ชายมันง่ายกว่าผู้หญิง มันเป็นค่านิยมที่แก้ไขยากโดยเฉพาะอย่างยิ่งในสังคมที่ยังมีการขายบริการทางเพศและตราบใดที่ผู้ใหญ่มีเมียหลายคนยังได้รับการยอมรับและมองว่าเป็นความสามารถพิเศษ ซึ่งมันก็เป็นมาแต่ไหนแต่ไรแล้วลองดูอย่างในวรรณกรรมต่างๆ ของไทยเรานับตั้งแต่รามเกียรติ์มาเลยตัวละครแต่ละตัวเห็นไหมมีเมียเยอะแย่งเมียชาวบ้านแล้วก็ทะเลาะกันฆ่ากันหรือไม่ก็ต้องไปฟ้องพระอิศวรให้ตัดสิน พระอิศวรนี้ก็เหมือนกันดูซิสุดท้ายเมื่อทุกอย่างสงบลงทศกรรณตายยังประทานเมียให้หนุมานตั้งสามพันแนะ หรืออย่างขุนช้างขุนแผนเป็นไง ขุนแผนมีเมียกี่คน...ห้าคน...ไปที่ไหนก็มีเมียที่นั่นแต่สุดท้ายก็กลับมาตายรังกับนางวันทองสองใจ... นางวันทองสองใจสุดท้ายแล้วก็ไม่มีใครได้จริงๆ นางต้องตายด้วยอาญาโทษฐานหลายใจสร้างความปั่นป่วนวุ่นวายซึ่งจริงๆ แล้วไม่ใช่ ”

ปรีชาหยุดพูดไปชั่วขณะเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ในใจ สายตาของเขามองออกไปข้างหน้าในความมืดแต่ในความมืดนั้นน่าจะมีตัวละครบางตัวที่สะท้อนออกมาจากห้วงลึกของจิตใจของเขากำลังโลดแล่นอยู่

หนุ่ยกับดาที่กำลังฟังปรีชาเล่าเรื่องต่างๆ อย่างใจจดใจจ่อจ่ออยู่นั้นเมื่อเห็นปรีชาเงียบไปก็ได้แต่มองหน้ากันและเหมือนกับจะรู้ว่าปรีชากำลังคิดอะไรอยู่ทั้งสองจึงไม่ได้พูดอะไรคงได้แต่รอและมองหน้ากันไปมาอยู่เงียบๆ

ในท่ามกลางความเงียบนั้นทั้งสามคนไม่ได้พูดคุยกันแต่ก็ไม่วายที่จะคิดถึงเกี่ยวกับกันและกันอยู่เงียบๆ

ดาเอื้อมมือไปจะหยิบขวดไวน์มาเติมในแก้วของเธอแต่ก็เห็นว่าไวน์ในขวดนั้นหมดแล้วเธอจึงมองหน้าหนุ่ยแล้วชี้ไปที่ขวดไวน์พร้อมกับพลิกมือไปมาทำท่าบ๋อแบ๋ให้หนุ่ยรู้ว่าไวน์หมดแล้วและเธอก็ชี้นิ้วชี้น้อยๆ อันเรียวงามของเธอไปยังทิศทางห้องครัวพร้อมกับพยักหน้าเพื่อให้หนุ่ยเป็นคนไปเอาไวน์ขวดใหม่มา

หนุ่ยจึงขยับเก้าอี้ลุกขึ้นเพื่อจะไปหยิบไวน์ จังหวะที่มีความเคลื่อนไหวเกิดขึ้นนั้นเองปรีชาก็ได้สติกลับมาอีกครั้งหนึ่ง เขาหันมามองหนุ่ยที่กำลังลุกขึ้น

“ ผมกำลังจะไปหยิบไวน์ครับ ”

“เออ..ๆ..เอาซิ..ไปเอามาเลย” ปรีชาโพล่งออกไปโดยที่ไม่ต้องคิดพร้อมกับเอื้อมมือไปหยิบไปน์ขึ้นมาจุดสูบราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

หนุ่ยกลับมาพร้อมขวดไวน์เย็นๆ ก็รินใส่แก้วให้ปรีชาและดาแล้วทุกคนก็ยกแก้วของตนขึ้นมาดื่มราวกับนัดกันไว้

“อึ..อึ..อือ..อื้อ..” ดูเหมือนว่าปรีชาชักจะกลืนไวน์ไม่ลงคอ คงมีบางส่วนทะลักเข้าไปในหลอดลมจนเขาต้องกระแอมมันออกมา

“คนเราพออายุมากแล้วอะไรๆ มันก็แย่ไปหมดสำลักได้แม้กระทั่งไวน์” ปรีชาเปรือยขึ้นมาโดยไม่ได้หวังคำตอบใดๆ

“คุณลุงครับเมื่อกี้ผมเห็นคุณลุงเงียบไป”

“อ๋อ..ไม่มีอะไร คิดอะไรเพลินไปหน่อย...เออ..เราพูดถึงไหนกันแล้วหละ”

“ถึงเรื่องพัฒนาการทางเพศของเด็กผู้ชายครับ ของเด็กผู้หญิงเราพูดกันแล้วแต่ของเด็กผู้ชายคุณลุงบอกว่ามันซับซ้อนทางด้านจิตใจครับ”

“ เออ..เออ..ไอ้ความจริงมันก็ไม่ซับซ้อนเท่าไหรหรอกเพียงแต่มันมีแม่แบบทางสังคมที่ผิดๆ แล้วก็จดจำกันแบบฝังจิตฝังใจ อีกอย่างแม่แบบเหล่านั้นมันก็ไม่หมดไปจากสังคมแถมบางครั้งสื่อต่างๆ เช่นวงการโทรทัศน์ก็ยังหยิบเอามาเป็นจุดขายสร้างละครเป็นเรื่องๆ มอมเมาผู้คนให้หลงไปกับค่านิยมที่ผิดๆ แม้ว่าพวกเขาจะสร้างเนื้อหาในตอนท้ายให้เห็นว่าสุดท้ายแล้วใครทำอย่างไรก็ได้อย่างนั้น ทำดีได้ดีทำชั่วได้ชั่ว แต่มันไม่มีใครสนใจเพราะมันไม่สะใจในอารมณ์ สู้ตอนกลางๆไม่ได้ที่มีการหลอกลวง ซ่อนเงื่อน ชิงไหวชิงพริบ ชิงนาง สุดท้ายก็ลงที่ข่มขืนแล้ว ตบกัน ชกกัน ยิงกันสนั่นจอ อย่างนั้นมันมีความสะใจมากกว่าแล้วความสะใจที่ว่ามันก็ซึมลึกเข้าไปในจิตใจอย่างไม่รู้ตัวจนดูเหมือนว่ามันเป็นเรื่องปกติที่จะต้องเป็นเช่นนั้น ซึ่งความจริงไม่ใช่ พุทธศาสนาไม่ได้สอนให้เป็นอย่างนั้นนั่นมันเป็นมายา มันเป็นเสี้ยวหนึ่งของความเถื่อนของมนุษย์ที่เป็นปฏิปักษ์ต่อกฎหมายและศาสนา

ดังนั้นในช่วงของพัฒนาการวัยรุ่น โดยเฉพาะวัยรุ่นชายเราจะต้องประคับประคองให้ดี สอดใส่ค่านิยมที่ถูกต้องให้กับพวกเขาเพราะเด็กวัยนี้กำลังมองหาแม่แบบ มองหาที่พึ่งทางใจ มองหาบุคคลในอุดมคติ มองหาแนวทางในการดำเนินชีวิตในทุกๆ ด้าน พวกนี้จะเริ่มตั้งแต่อายุสิบเอ็ดสิบสองปีมาเลย เพราะช่วงนี้เด็กผู้ชายเริ่มคบเพื่อนและเริ่มแสดงออกถึงความเป็นชายของพวกเขา อยู่โรงเรียนก็จับกลุ่มคุยกันแต่เรื่องกีฬาบ้าง ผู้หญิงบ้าง ลำพังคุยกันเรื่องกีฬาไม่เป็นไรหรอกแต่มันมักจะวกเข้าหาเชียร์หรีดเดอร์สาวๆ ที่เป็นรุ่นพี่ที่มีเครื่องเคราอึ๋มๆ กันแล้ว เวลาคุยกันก็คุยกันแบบเห็นภาพอย่างกับว่าพวกเขาจับสาวๆ มาแก้ผ้ากลางวงสนทนากันเลยแหละ แล้วพวกหัวโจกขาโจ๋ทั้งหลายก็จะสาธยายถึงกรรมวิธีต่างๆให้เพื่อนฟังว่ามันจะทำอย่างไรบ้างทั้งๆ ที่มันยังไม่รู้เลยว่าจริงๆ แล้วเขาทำอย่างที่มันพูดกันหรือเปล่า ส่วนใหญ่ก็เล่าต่อๆ กันมา อย่างพวกขาโจ๋เนี่ยมันคบเพื่อนต่างรุ่น พวกนี้มันมีลูกพี่ที่เรียนอยู่ชั้นที่สูงกว่ามีประสบการณ์มากกว่าแล้วมันก็ได้ยินและจำขี้ปากพวกลูกพี่มันมาเล่าต่ออีกที ต้องไปดูเวลาพวกมันเล่า มันจะขึ้นไปนั้งบนโต๊ะเอาเท้าวางไว้บนเก้าอี้ หรือไม่ก็ยืนขาเดียวอีกขาหนึ่งยกขึ้นไปเหยียบเก้าอี้ แล้วทำมือทำไม้ประกอบเรื่องให้มันออกรสชาดจนพวกที่นั่งล้อมวงฟังอยู่นั้นน้ำลายยืดไม่รู้ตัวกันเลยแหละ เด็กผู้ชายวัยนี้ร่างกายมันเปลี่ยนแปลงอย่างเห็นได้ชัด เริ่มตั้งแต่ตัวยืดสูงขึ้นเก้งก้าง นมตั้งเต้าแตกพาน เสียงแตกห้าว เริ่มเป็นสิว หนวดเคราเริ่มขึ้น เจี้ยวเริ่มเปิดไอ้หนังที่มันหุ้มความเป็นชายไว้มันเปิดออกให้เจี้ยวรู้จักรับสัมผัสกับความเสียวซึ่งไม่ใช่เสียวไส้น่ากลัวอะไรทำนองนั้น แต่เป็นความเสียวกระสันที่มันสัมผัสได้แล้วส่วนใหญ่เด็กผู้ชายก็จะเสียตัวให้กับแม่นางทั้งห้าก็ในวันเปิดโลกนี่แหละ”

“อะไรหรือคะคุณลุงที่ว่าแม่นางทั้งห้า” ดาถามด้วยความไม่เข้าใจ

“เอ้า..หนุ่ยไหนอธิบายซิ..ดาเขาไม่รู้จักแม่นางทั้งห้า”

หนุ่ยทำท่าเหนียมอายนิดหน่อยเมื่อถูกโยนบทตรงๆ แบบนี้

“ก็นี่ไง” หนุ่ยยกมือกางนิ้วทั้งห้าให้ดาดู

“แล้วยังไงหละ มันเกี่ยวข้องกันยังไง”

“โธ่...ไม่เข้าใจจริงหรือดา..ก็นี่ไง” หนุ่ยกำมือหลวมๆ ขยับขึ้นลงในอากาศให้ดาดูอีก

“ ก็ทำมาสเตอร์เบสไง หนุ่ยหมายถึงสำเร็จความใคร่นะ”

“อะไรกันพวกผู้ชายนี่ ทำกันตั้งแต่เด็กเลยหรือ”

“ไม่เด็กแล้วนะ สำหรับพวกผู้ชายนะ พวกเขาคุยกันก่อนหน้านี้มานานแล้วเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้ ข้อมูลมันมีให้ได้ยินกันอยู่บ่อยๆ เพียงแต่รอเวลาให้วันนั้นมาถึง แล้วพวกนี้ก็จะถึงบางอ้อและติดใจในรสชาติของมัน ทีนี้ก็เป็นปัญหาในครอบครัวอีกเพราะพวกเขาจะถือโอกาสตอนอาบน้ำเลยอาบน้ำกันนานเป็นชั่วโมงๆ ปล่อยให้คนที่อาบทีหลังต้องรอ แล้วก็เอามาล้อกัน ส่วนใหญ่จะล้อก็ล้อไปไม่มีใครเห็นไม่มีใครจับได้ หรือไม่ก็คิดเสียว่าใครๆ ก็ทำกันทั้งนั้น ซึ่งก็จริงของเขาเด็กผู้ชายทำกันทุกคนเรื่องสำเร็จความใคร่ด้วยตัวเองเนี่ย คนไหนไม่ทำก็ถือว่าค่อนข้างผิดปกติ”

“แล้วมันไม่ผิดหรือคะที่ทำเรื่องอย่างนี้”

“ไม่ผิดหรอก มันเป็นเรื่องธรรมชาติ เมื่อร่างกายมันพร้อมจิตใจมันต้องการมันก็ต้องหาทางออก ถ้าไม่ทำอย่างนั้นพวกเขาก็จะต้องรอให้มันออกมาเองกับความฝัน ส่วนใหญ่ก็จะฝันว่ามีกิจกรรมทางเพศหรือกำลังจะมีกิจกรรมทางเพศกับผู้หญิงแล้วมันก็ออกมาเอง ที่พวกผู้ชายเรียกกันว่าฝันเปียกไง แล้วมันก็เปียกเลอะเทอะจริงๆ และไม่ได้อารมณ์แถมน่าอายอีกด้วยที่กางเกงเลอะเทอะอย่างนั้น สู้ทำเองไม่ได้ เสร็จแล้วก็ทำความสะอาดซะทีเดียวไม่ต้องมีร่องรอยอะไรให้ใครเขาประจานได้

เด็กวัยนี้มันแข็งแรง ฟิตเปรี๊ย บางคนถ้ามีเวลาว่างหรืออยู่บ้านคนเดียวอาจจะทำวันละสองสามครั้งเลยหละ ทีนี้เราก็ต้องให้ความรู้พวกเขาว่าพวกเขานั้นเป็นผู้ชายเต็มตัวแล้ว เมื่อร่างกายสามารถผลิตอสุจิได้แบบนั้นก็เท่ากับว่าพร้อมที่จะสืบเผ่าพันธุ์ได้แล้ว ถ้าสังคมไทยเป็นแบบสมัยก่อนที่เป็นสังคมการเกษตรเต็มรูปแบบนั้นผู้ชายวัยนี้ก็เริ่มมีเมียกันได้แล้ว ต้องออกไปทำมาหากินในท้องไร่ท้องนาช่วยเหลือครอบครัวทำมาหากินแล้วก็ไปพบรักกับหญิงสาวที่ทำงานในท้องนาด้วยกัน พากันไปจู๋จี๋กระหนุงกระหนิงหลังกองฟางเหมือนที่บรรยายไว้ในบทละครหรือบทเพลงที่มีไอ้ขวัญกับอีเรียมไง ที่ในเพลงมันร้องว่า “....เรียมเหลือทนแล้วนั่น ขวัญของเรียม...” อะไรทำนองนั้นแล้วก็จบด้วยตอนที่ว่า “...เช้า..สาย..บ่าย..เย็น ขวัญลงเล่นกับเรียม...” ไง เคยได้ยินกันใช่ไหมหละ ที่ไอ้ขวัญกับอีเรียมชวนกันลงไปเล่นในน้ำสี่เวลาเลยหนะ แต่นั่นมันเป็นสมัยก่อน เดี๋ยวนี้จะทำแบบนั้นก็ไม่ได้ ทุกคนต้องเรียนหนังสือ มันเป็นโลกแห่งเทคโนโลยี เป็นโลกยุคโลกาภิวัฒน์ที่ทุกคนต้องมีความรู้ความเชี่ยวชาญเฉพาะทางเฉพาะสาขาเพื่อใช้ในการประกอบอาชีพ เวลาสอนเด็กเราก็ต้องให้เขาตระหนักความจริงเหล่านี้ และมันยังไม่ถึงเวลาที่พวกเขาจะมีครอบครัว พวกเขาต้องช่วยเหลือตัวเองไปก่อนและในการช่วยเหลือตัวเองนั้นมันไม่ได้มีอะไรผิด ตรงกันข้ามมันกลับเป็นสิ่งที่ดีเสียอีกที่พวกเขาทำได้จะได้ไม่ต้องไปเสี่ยงข้างนอก เสียเงินยังไม่พอยังต้องเสี่ยงต่อการติดเชื้อต่างๆ เดี๋ยวนี้เชื้อโรคมันแรง ถึงแม้ว่ามันจะไม่ตายทันทีแต่ก็เหมือนตายนั้นแหละ

การที่เด็กสำเร็จความใคร่ด้วยตัวเองนี้ก็มีข้อเสียบ้างเหมือนกันคือบางทีพวกเขาอาจจะไม่สามารถควบคุมตัวเองได้บางคนถึงกับคอยเวลาที่ไม่มีใครอยู่บ้านอย่างใจจดใจจ่อเลยแหละ ถ้าอย่างนั้นมันก็มากไป และเราต้องสอนพวกเขาให้รู้จักจินตนาการรู้จักการรอคอย รู้จักอดทน ผมหมายถึงเวลาที่พวกเขาสำเร็จความใคร่ด้วยตัวเองนั้นเราต้องสอนเทคนิคการจินตนาการให้พวกเขา พวกเขาต้องรู้จักเก็บเกี่ยวความรู้สึกที่ดีๆ จะได้ไม่รู้สึกผิด สอนพวกเขาให้รู้จักอดทนไม่ใช่ว่ารีบทำๆๆๆ เพื่อที่จะให้สำเร็จ ให้พวกเขารู้จักชะลอการหลั่งไม่ให้หลั่งเร็วหรือหลั่งในเวลาอันสั้นเพราะรีบ ถ้าพวกเขารีบทำๆๆๆ..แบบนั้นมันจะติดเป็นนิสัยการหลั่งเร็ว ทีนี้เวลาแต่งงานมีเมียเข้าจริงๆ มันก็จะเกิดอาการหลั่งเร็วที่เรียกกันว่านกกระจอกยังไม่ทันกินน้ำก็เสร็จแล้ว มันจะเกิดปัญหาครอบครัวตามมาอีกเพราะฝ่ายหนึ่งเสร็จแต่อีกฝ่ายยังไม่ได้เริ่มต้นมันก็แย่มันไม่แฟร์กับฝ่ายหญิงเขา

สิ่งที่สำคัญอีกอย่างหนึ่งของเด็กวัยนี้ก็คือพวกเขาต้องเรียนรู้วิธีการป้องกันตนเอง ต้องไม่ปล่อยตัวปล่อยใจให้เผลอไผลไปมีเพศสัมพันธ์กัน ต้องให้พวกเขาตระหนักว่าสิ่งนี้ต้องเก็บไว้จนกว่าจะถึงเวลาที่เหมาะสมเราจะต้องช่วยกันสร้างค่านิยมนี้ให้เกิดขึ้นในใจเด็กให้ได้ ไม่เช่นนั้นแล้วมันก็จะกลายเป็นสังคมสำส่อนไร้คุณค่า แต่ทุกวันนี้เราไม่ได้ทำกันอย่างจริงจังในเรื่องนี้โดยเฉพาะพวกดาราหรือพวกที่อยู่ในวงการบันเทิงที่เยาวชนทั้งหลายยึดเป็นแม่แบบกลับทำตัวเสียเองมันก็เลยเป็นค่านิยมที่ผิดๆ ไป แล้วก็ต้องหันมาให้ความรู้เรื่องการคุมกำเนิดแทน คงจะพอเข้าใจกันนะเกี่ยวกับพัฒนาการในวัยเด็กตามความคิดของฟรอยด์”....(10)

love and sexual desire ความรักและความใคร่...(8)

2011-08-23T18:26:00.091+07:00

“ ลุงครับผมมีอะไรอยากจะถามหน่อยว่าลุงมีความเห็นยังไง ”

“ เอ้า ว่ามาเลยถ้าตอบได้ก็จะตอบ”

“ คืออย่างนี้นะลุง เมื่อกี้เราพูดถึงเรื่องการกอดกันการแสดงความรักต่อกัน ผมไม่แน่ใจว่าลุงจะมีความเห็นว่ายังไงระหว่างความรักกับความใคร่ เนี่ยว่ามันต่างกันยังไงและอะไรเกิดก่อนเกิดหลัง ”

“ โอ้!...นี่มันคำถามใหญ่นี่ ถามสั้นๆแต่ใหญ่มาก ถามง่ายแต่ตอบยาก มันเป็นคำถามงูกินหางเหมือนกับที่ถามกันว่าไก่กับไข่ อะไรเกิดก่อนเกิดหลัง เอาอย่างนี้ ก่อนอื่นเราต้องมาให้คำจำกัดความของคำว่าความรักก่อน ไหนคุณลองว่ามาซิว่าความรัก คืออะไร ”

“ ความรักคือความหวงแหน ความเป็นห่วง....”

“ ความชอบ ความผูกพันคะ”

“ ความรู้สึกยินดีกับเขาครับ ”

“ ความรู้สึกเป็นเจ้าของคะ”

“ ความรักคือการให้คะ”

“ ที่คุณทั้งสองพูดมานั้นมันก็ถูก แต่นั่นไม่ใช่ทั้งหมดของความรัก ความรักเป็นความรู้สึกที่เกิดขึ้นในใจของคนเรา ถามว่าคนเราจะมีความรักเกิดขึ้นทันทีเลยหรือ พอเห็นปุ๊ปรักปั๊ปเลยหรือ ”

“ มันก็มีนะค๊ะ ที่เขาว่ารักแรกพบ ไงค๊ะ ”

“ คุณคิดดูให้ดี เห็นปุ๊ปรักปั๊ปเลยหรือ เปล่านะมันเป็นไปไม่ได้หรอกที่ว่าเห็นปุ๊บรักปั๊บ คนเราจะเกิดความชอบขึ้นมาก่อนแล้วมันก็ตามมาด้วยความสนิทสนม ความผูกพัน ความหวงแหน ความรู้สึกเป็นเจ้าของ ความรู้สึกยินดี แล้วก็ความอะไรต่ออะไรอีกหลายอย่างจนบอกไม่ถูกบรรยายไม่ได้ว่ามันคืออะไรก็เลยเรียกรวมๆว่าความรัก อย่างเช่นเราเห็นคนๆหนึ่งที่มีอะไรบางอย่างเป็นคุณสมบัติพิเศษของเขาแล้วเราก็นึกชอบเขาขึ้นมา คำถามก็คือเราชอบอะไรในตัวเขา อย่างที่หนูเห็นหนุ่ยครั้งแรกหนูชอบอะไรในตัวหนุ่ย ”

“ หนูชอบที่เขาเป็นคนขยัน เป็นคนใจเย็น เป็นคนกตัญญูคะ ”

“ หนูรู้ได้ยังไงว่าเขาเป็นคนขยันเป็นคนใจเย็น ”

“ ก็หนูเห็นเขาเรียนแล้วเขาก็ยังทำงานช่วยพ่อแม่หาเงินไปด้วย”

“ หนูเห็นครั้งเดียวแล้วหนูก็รู้เลยหรือว่าเขาขยัน เขาอาจจะทำงานอย่างเซ็งๆ เบื่อๆ ทำไปอย่างนั้นแหละเพื่อให้ได้เงิน ”

“ ไม่ค๊ะ เวลาอยู่ที่มหาวิทยาลัยเขาก็จะมีเรื่องอะไรแปลกๆ ตลกๆที่เขาเห็นในที่ทำงานมาเล่าให้ฟัง หนูถามเขาว่าเรียนไปด้วยทำงานไปด้วยไม่เหนื่อยหรือ เขาบอกว่าไม่เหนื่อยหรอก สนุกดี ใช่ไหมที่หนุ่ยบอกดาอย่างนี้ ” ดาหันไปขอคำยืนยันจากหนุ่ยที่นั่งพยักหน้าเป็นการยืนยัน

“ หนูชอบเขาก็ตรงนี้แหละ แล้วหนูก็คิดว่าถ้ามีเขาเป็นแฟนก็น่าจะดี ”

“ ที่หนูว่าน่าจะดีนั้นหมายความว่ายังไง ”

“ ก็ถ้าแต่งงานกันเขาก็จะทำให้ครอบครัว....มีความสุข มีเงิน...อะไรอย่างนั้นแหละค่า ”

“ หนูเอาความคิดนี้มาจากไหน ว่าเขาจะทำให้ครอบครัวมีความสุข มีเงิน ”

“ ก็หนุ่ยเขาเป็นคนขยันเขาก็จะทำนั่นทำนี่ ทำงานหาเงิน ”

“ หนูเคยเห็นคนแบบนั้นมาก่อนหรือ ”

“ ก็คนที่เขารวยๆ เขาก็ทำอย่างนั้นไม่ใช่หรือค๊ะ อย่าง....พ่อหนูก็เหมือนกัน เขาก็ขยันทำงานแล้วแม่หนูก็สบาย ”

“ สรุปตรงนี้ก่อน ที่หนูชอบหนุ่ยเพราะหนูเห็นความขยันในตัวเขา แล้วหนูก็เห็นต่อไปถึงความมีเงินทองที่เพียงพอและความสบายที่จะได้รับ อย่างที่หนูเห็นจากหลายๆ ครอบครัวและก็จากพ่อกับแม่ใช่ไหม ”

“ อย่างนั้นมั้งค๊ะ”

“ หนูชอบเขาเพราะคุณสมบัติบางอย่างในตัวเขามันเหมือนกับใครบางคนที่หนูยึดเป็นแม่แบบอย่างเช่นพ่อของหนูหรือผู้ชายหลายๆคนที่หนูเคยเห็นมา นั่นก็คือหนูจินตนาการว่าเขาคงจะเป็นเหมือนกับแม่แบบที่หนูมีอยู่ในใจใช่ไหม มันเป็นความชอบที่เกิดขึ้นมาจากความเหมือน...

....แล้วถ้าอีกสามวันต่อมาหนูเห็นเขานั่งหลับในห้องเรียนหรือรู้มาว่าเขาแอบหลับในที่ทำงานหนูจะยังชอบเขาไหม ” ดาไม่ตอบว่าอย่างไร

“...หนูอาจจะคิดในใจว่าเขาคงเหนื่อยเพราะเขาทั้งเรียนทั้งทำงานไปด้วย หนูหาเหตุผลให้เขาเพื่อที่จะเข้าใจเขา ให้อภัย เขาและชอบเขาต่อไปใช่ไหม...

...พออีกวันหนึ่งหนูไปเรียนแล้วหนูก็ไม่เห็นหนุ่ยคนที่หนูชอบ หนูก็คิดอยู่ในใจว่า อีตาคนนี้หายไปไหนนะ ทำไมไม่มาเรียน หนูเริ่มคิดถึง เขาใช่ไหม...

...เอ! เขาไม่สบายหรือเปล่า เขาประสบอุบัติเหตุหรือเปล่า เขาทำงานมากไม่ได้พักผ่อนแล้วก็เหนื่อยเลยมาเรียนไม่ได้หรือเปล่า หนูเริ่มเป็นห่วง เขาแล้วใช่ไหม...

...วันนั้นที่หนูไม่เห็นเขามาเรียน หนูต้องนั่งเรียนคนเดียว ไม่มีหนุ่ยอยู่ใกล้ๆ ไม่มีหนุ่ยอยู่ในสายตา ไม่มีหนุ่ยเดินไปกินข้าวด้วย ไม่มีหนุ่ยเดินไปเรียนด้วย หนูรู้สึกว่ามันขาดอะไรไปสักอย่าง หนูรู้สึกว่าหนูเริ่มผูกพัน กับเขาแล้วใช่ไหม...

...วันต่อมาเขากลับมาเรียน พอหนูเห็นเขาหนูก็ดีใจใช่ไหม เพียงแค่ได้เห็นก็ทำให้หนูเป็นสุขใจ ได้ใช่ไหม...

...หนูเข้าไปคุยกับเขาเหมือนเคย ฟังเขาเล่าเรื่องนั้นเรื่องนี้ ไม่ว่าเขาจะพูดอะไรจะเล่าอะไรให้หนูฟัง หนูรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องสนุก หนูชอบพูดคุยกับเขา สนใจใคร่รู้ ในสิ่งที่เขาพูดสิ่งที่เขาประสบมาใช่ไหม...

...พอเลิกเรียนหนูก็ไม่อยากกลับบ้านหนูอยากจะอยู่กับเขานานๆ ไม่อยากจาก เขาไปไหนใช่ไหม...

...พออยู่ที่บ้านหนูก็รอเวลาว่าเมื่อไหร่จะได้ไปมหาวิทยาลัยซะที แล้วเมื่อถึงเวลาหนูก็กระวีกระวาดตื่นเต้น ที่จะได้มาเห็นหน้าเขาอีกใช่ไหม...

...พอมาถึงมหาวิทยาลัยหนูเห็นหนุ่ยนั่งคุยกับนิสิตสาวคนอื่นหนูเกิดอาการเลือดขึ้นหน้าว่า แม่คนนี้มาคุยกับหนุ่ยของฉันทำไม จะมาแย่งฉันเหรอ หนูรู้สึกว่าหนูเป็นเจ้าของหนุ่ยและหนุ่ยก็เป็นของหนูและหนูก็หวง เขาใช่ไหม...

...พอหนูเข้าไปนั่งใก้ลๆ หนุ่ยทักหนูแต่หนูก็ไม่พูดไม่จาอะไร ทำหน้าเฉยเมย ไม่มองหน้าใคร แต่หูก็ได้ยินเขาพูดกันหัวเราะกันคิกคักจนในที่สุดหูของหนูก็ไม่ได้ยินอะไรเลย นอกจากสิ่งที่มันดังอยู่ในใจมันบอกอะไรหนูก็ไม่รู้มันเยอะแยะไปหมด จับต้นชนปลายไม่ถูกแล้วหนูก็มารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่หนูอยู่กับเขาหลังจากที่หนูกระชากแขนเขาออกมาจากวงสนทนานั้นที่เป็นเช่นนั้นเพราะหนูหึง เขาใช่ไหม..

...เวลาที่อาจารย์เรียกเข้าพบ หรือเวลาที่ต้องไปสอบหรือเวลาที่กลับบ้านมืดๆ หนูก็ไม่กลัวเพราะหนูมีหนุ่ยไปเป็นเพื่อนและหนูก็รู้สึกอุ่นใจ ใช่ไหม...

...หนูไปไหนต่อไหนกับเขาได้สองต่อสองโดยที่หนูไม่กลัวอะไรเพราะหนูไว้วางใจ เขาใช่ไหม...

...หนูซื้อน้ำซื้ออาหารมานั่งกินที่โต๊ะ พอเพื่อนมาตักของหนูกินบางทีหนูก็แทบจะไม่อยากกินมันอีกต่อไปใช่ไหม แต่ถ้าเป็นหนุ่ยหนูรู้สึกเต็มใจและอยากให้เขากินร่วมจานกับหนูเพราะหนูไม่รังเกียจ เขาใช่ไหม...

...หนูหมายตาว่ากระเป๋าถือใบนั้นยี่ห้อนั้นหนูอยากได้อุตส่าห์เก็บเงินมาตั้งนานพอได้เงินครบหนูกำลังจะไปซื้อแต่หนุ่ยมีเงินไม่พอจ่ายค่าเทอมหนูก็เอาเงินก้อนนั้นมาให้หนุ่ยยืมลงทะเบียนเรียนโดยที่หนูไม่ซื้อกระเป๋าก็ได้เพราะหนูพร้อมที่จะเสียสละ เพื่อเขาใช่ไหม...

...พอหนุ่ยหาเงินมาได้ครบจะเอาเงินมาคืนให้หนู แต่หนูก็ไม่รับคืนเพราะหนูมีความสุข แล้วกับการเสียสละนั้นใช่ไหม...

...หนุ่ยมาบอกหนูด้วยความดีใจว่าหัวหน้ารับเขาเข้าทำงานเป็นพนักงานประจำหนูก็ดีใจกับเขาด้วยเพราะหนูยินดี ที่เห็นเขาได้ดีใช่ไหม...

...หนุ่ยรักแม่เขามาก แม่เขาป่วยเขาส่งเงินไปให้แม่รักษาตัวจนหมด และพอดีใกล้สิ้นเดือนหนูก็มีเงินเหลือไม่มาก หนูเลยซื้อข้าวมาจานเดียวแล้วแบ่งกันกินกับเขาคนละครึ่งอิ่มบ้างไม่อิ่มบ้างก็ไม่เป็นไรเพราะหนูยินดีที่จะร่วมทุกข์ กับเขาใช่ไหม...

...อยู่ที่มหาวิทยาลัยหากมีใครมาพูดไม่ดีเกี่ยวกับหนุ่ย นินทาหนุ่ยในทางเสียๆหายๆ พอหนูได้ยินเข้าหนูก็ไม่พอใจและไปต่อว่าคนๆนั้นหรือไม่ก็แก้ตัวให้เขาเพราะหนูพร้อมที่จะปกป้อง เขาใช่ไหม...

...หนูคบหากันกับหนุ่ยตั้งแต่เรียนปีหนึ่งจนเรียนจบ ใช้ชีวิตอยู่อย่างที่ว่ามานี้ พอมีคนมาถามหนูว่าหนูรักหนุ่ยไหมหนูจะตอบว่ายังไง ”

“ ...ก็...ตอบว่ารักค๊ะ”

“ แล้วที่เราพูดมาทั้งหมดนี้ลุงพูดคำว่ารักรึยัง ”

“ เปล่าครับ ”

“ นี่แหละที่ลุงบอกว่าถามง่ายแต่ตอบยาก คำถามสั้นๆแต่ใหญ่นะ แล้วทีนี้ที่เขาบอกว่า รักแรกพบ นะมันมีไหม ”

“ มันน่าจะเป็นความชอบมากกว่า แต่เขาก็นิยมพูดกันนะค๊ะ”

“ ใครพูด เขานะใคร ”

“ ก็พวกหนุ่มสาวหรือไม่ก็พวกคนที่เขารักกัน ”

“ แล้วพวกเขารู้แล้วหรือว่าความรักมันเป็นยังไง เขาถึงได้พูดกันว่ามันเป็นรักแรกพบนะ ”

ไม่มีคำตอบจากทั้งหนุ่ยและดาแต่ทั้งสองก็มีสีหน้าครุ่นคิด

“ หนูก็คิดเอาเองก็แล้วกัน แล้วก็ดูซิว่ามันเชื่อได้ไหมที่หากมีใครสักคนมาบอกหนูว่า เขารักหนูตั้งแต่แรกพบ”

“ บ้ามั้งคะ”

“ใครบ้าหรือ”

“ ก็ไอ้พวกที่พูดกันอย่างนั้นนะซิคะ”

“ ฮ้า..ฮ้า..ฮ้า..” ปรีชาหัวเราะชอบใจอย่างผู้ใหญ่ใจดี

“ แล้วทีนี้เราพอจะสรุปกันได้หรือยังว่าความรักคืออะไร ให้คำจำกัดความมันได้ไหม ”

“ แหม..หนูไม่รู้จะสรุปมันว่ายังไงเลยคะ ไอ้ความรักเนี่ย ”

“ มันเป็นอะไรที่มีองค์ประกอบเยอะแยะมากเลยครับ ผมว่าจะให้คำจำกัดความมันสั้นๆ เห็นจะไม่ได้ ”

“ เอ้า! แล้วทีนี้เรามาดูกันว่าผู้สันทัดกรณีทั้งหลายเขาว่ายังไงกันบ้าง”

ปรีชาลุกขึ้นเดินไปหยิบรีโมดคอนโทรลกับคอมพิวเตอร์ขนาดพกพาในลิ้นชักโต๊ะหลังเคาน์เตอร์แล้วกลับมานั่งที่เดิม

“ อะไรค๊ะคุณลุง” ดาถามด้วยความสงสัย

“ ป๊อกเก็ต พีซี เราจะมาดูกันว่ามีใครพูดถึงเรื่องความรักไว้ในอินเทอร์เน็ทว่าอย่างไรกันบ้าง ”

ปรีชาตอบดาแล้วกดรีโมดคอนโทรลให้จอผ้าผืนใหญ่เลื่อนลงมาด้านบนเวทีที่มีเครื่องดนตรีตั้งอยู่ พร้อมกับเปิดเครื่องฉายภาพแบบแอลซีดีโดยรีโมดตัวเดียวกันนั้น แล้วเขาก็หยิบคอมพิวเตอร์ขนาดเล็กขึ้นมาเปิดเชื่อมต่อสัญญาณอินเตอร์เน็ทเพื่อค้นหาข้อมูลผ่านโปรแกรมกูเกิล โดยพิมพ์คำว่า “ ความรัก ” เข้าไป

ทันทีที่กดแป้นเอ็นเทอร์ก็ปรากฏรายชื่อเว็บไซด์ต่างๆมากมาย ที่มีข้อมูลเกี่ยวกับความรักฉายอยู่บนจอภาพขนาดใหญ่บนเวที แล้วทั้งสามคนก็ช่วยกันเลือกเว็บไซด์เหล่านั้นขึ้นมาเปิดอ่านข้อมูลที่มีคนแสดงความคิดเห็นทั้งที่เป็นบทความยาวสองสามหน้ากระดาษบ้าง ที่แสดงความคิดเห็นสั้นๆ บ้าง มีทั้งบทร้อยแก้วร้อยกรอง หลากหลายความคิดเห็นหลากแง่หลายมุม อ่านแล้วเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง จนในที่สุดดาก็บอกกับทุกคนว่า

“ พอเถอะค๊ะ ดาว่ายิ่งอ่านก็ยิ่งงง เดี๋ยวจะเลอะเทอะกันไปใหญ่ สงสัยว่าคนส่วนใหญ่ที่แสดงความคิดเห็นลงมาในเว็บไซด์เหล่านี้น่าจะเป็นคนหนุ่มสาวนะค๊ะ ”

“ แต่ก็ไม่แน่นะดา อาจจะมีผู้ใหญ่ด้วยก็ได้ดูบางสำนวนที่เลือกใช้คำได้สละสลวยหรืออย่างบางบทความที่ยาวขนาดสามหน้ากระดาษหนุ่ยว่าน่าจะเป็นผู้ใหญ่มากกว่า ”

“ ใช่ ในอินเทอร์เน็ทมันมีความเป็นไปได้หมดแหละทั้งเด็กทั้งผู้ใหญ่ ผู้หญิงผู้ชาย รู้บ้างไม่รู้บ้าง จำเขามาบ้าง คิดเองบ้าง บางคนก็เอาประสบการณ์ของตนมาเล่าให้คนอื่นฟังบ้าง สารพัดรูปแบบบรรดามี แต่มันก็หลากหลายดีมันทำให้เราได้รู้อะไรที่กว้างขึ้นแม้ว่าจะไม่ลึกมากนักก็ตาม แต่บางอย่างก็พอเอามาเป็นข้อมูลในการอ้างอิงได้บ้าง”

“ แต่หนูว่าส่วนใหญ่มันจะหน่อมแน้มไปหน่อย ”

“ มันเป็นยังไงที่ว่าหน่อมแน้ม ”

“ ก็ไม่ค่อยประสีประสานะซิค๊ะ”

ปรีชาไม่ตอบว่ากระไรได้แต่หัวเราะหึๆ

“ คุณลุงครับแล้วความรักนี่มันเหมือนกันหมดไหมครับ ”

“ ถ้าพูดถึงอาการของความรักนี้ ส่วนใหญ่มันก็เหมือนๆ กันจะแตกต่างก็อยู่ที่ว่าใครจะแสดงอาการใดออกมากน้อยเพียงใดเท่านั้นเอง นี่พูดถึงอาการนะแต่ถ้าจะถามถึงที่มาของความรักนั้นมันก็ต่างกันอยู่บ้าง บางคนรักที่ความเหมือนอย่างเช่นหนูดารักคุณที่คุณมีคุณสมบัติบางอย่างเหมือนพ่อของเธอ บางคนรักที่ความต่างอย่างเช่นบางคนมีแม่เป็นแม่บ้านไม่ได้ทำงาน การศึกษาก็น้อยมักจะถูกพ่อข่มเหงรังแกอยู่ตลอดเวลาเขาก็อาจจะหาคนรักที่มีคุณสมบัติแตกต่างไปจากแม่ของเขาเช่นชอบผู้หญิงเก่ง มีการศึกษาพอสมควรหรือสูงไปเลยไม่จำเป็นต้องมีความเป็นแม่บ้านก็ได้อย่างนี้เป็นต้น บางคนอาจจะชอบผู้ชายที่มีคุณสมบัติเด่นคือไม่กินเหล้าไม่สูบบุหรี่เพราะรู้สึกรังเกียจที่พ่อของตนกินเหล้าสูบบุหรี่เหม็นคละคลุ้งแถมเวลาเมายังอาละวาดตบตีลูกเมียก่อนนอนทุกวัน บางคนก็ชอบผู้หญิงหรือผู้ชายที่มีอายุมากกว่าตัวมากๆไม่ใช่สองสามปีนะ สองสามปีนี้ยังถือว่าเป็นเรื่องปกติ ที่ว่ามากๆ ก็คือห่างกันเป็นสิบปี พูดง่ายๆคือชอบคนแก่ก็มี ”

“ มันเป็นยังไงครับลุง ทำไมบางคนถึงได้ชอบคนแก่ ”

“ ตามทฤษฏีนะเขาบอกว่าคนเหล่านี้ยังติดอยู่ในพัฒนาการขั้นหนึ่งที่ ซิกมันด์ ฟรอยด์ เรียกว่าติดปมออดิปุส ยังไม่หลุดออกมาก้าวข้ามยังไม่พ้นพัฒนาการทางจิตด้านนี้จึงเกิดการหยุดชะงักอยู่แค่ตรงนั้น”

“ แล้วมันเป็นยังไงครับปมออดิปุสที่ว่านี้ครับ ”

“ การจะเข้าใจเรื่องนี้ เราต้องไปเชิญปรมาจารย์ซิกมันด์ ฟรอยด์ มาบรรยายให้ฟังซะแล้วมั้ง รู้จักกันไหม ซิกมันด์ ฟรอยด์ ”

“ เคยได้ยินครับ นักจิตวิทยาทางด้านจิตวิเคราะห์ ผมเคยเรียนวิชาจิตวิทยาอยู่เทอมหนึ่งครับ แต่ก็ลืมไปหมดแล้ว คุณลุงเล่าให้ฟังใหม่ก็ดีครับ ”

“ โอ...แก้วลุงนี่มันใสดีนะ” ปรีชาเปรยเรื่องแก้วของเขาขึ้นมาพอเห็นว่าไม่มีเดอลองกองเหลืออยู่ในแก้ว หนุ่ยยังเฉยอยู่ด้วยไม่เข้าใจในความหมายของปรีชา ดาจึงหันไปกระซิบหนุ่ยให้รินไวน์ให้ปรีชา หนุ่ยจึงเข้าใจและหยิบไวน์ที่เหลือก้นขวดมารินใส่แก้วให้ปรีชา

“ หนู... ” ปรีชามองหน้าดา “ ยังมีเหลืออีกไม่ใช่เหรอ ฟรอยด์ท่านชอบดื่มไวน์กับสูบซิการ์ ปรีชาชอบดื่มไวน์กับสูบไปน์” ดาเข้าใจในความหมายที่ปรีชาพูดจึงลุกขึ้นไปหยิบไวน์ในตู้เย็นด้วยอาการเดินเซนิดๆ

“ ไหวไหมจ๊ะดา ให้หนุ่ยไปเอาไหม ”

ดาไม่ตอบแต่ก็พยายามเดินให้ตรงทางที่สุดแล้วกลับมาพร้อมกับเดอ ลองกองขวดใหม่ หนุ่ยรวบรวมจานบนโต๊ะเข้าไปเก็บไว้ในห้องครัว

“ ขวดสุดท้ายแล้วใช่ไหมหนู ” ปรีชาถามดา

“ ยังค๊ะ เหลืออีกขวดหนึ่งค๊ะ”

“ พรุ่งนี้ต้องไปเยี่ยมสหายกิตติซะแล้ว ”

“ ใครค๊ะ คุณลุง”

“ สหายเก่า ผู้กองกิตติ คนนี้แหละที่ทำให้ผมมาอยู่ที่นี่ได้ ผู้กองดูแลเรื่องกองทุนหมู่บ้านและสหกรณ์ของที่นี่ ถ้าว่างจะไปด้วยกันก็ได้ผมจะแนะนำให้รู้จัก พ่อพระของหมู่บ้าน”

“ ค๊ะ แล้วคุณลุงจะไปกี่โมงค๊ะ”

“ เดี๋ยวไว้ดูกันอีกทีก็แล้วกัน อาจจะเที่ยงๆ หรือไม่ก็บ่ายๆ ก็ได้ พักผ่อนกันให้เต็มที่เถอะ พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน ”

“ หนุ่ยพรุ่งนี้เราเข้าไปเที่ยวในหมู่บ้านกันไหมค๊ะ ” ดาขอความเห็นเมื่อหนุ่ยกลับมาถึงโต๊ะ

“ ดีจ๊ะ เราจะได้เข้าไปดูความเป็นอยู่ของคนที่นี่ ”

“ คุณลุงจะพาเราไป”

“ ขอบคุณครับ” หนุ่ยหันมาบอกขอบคุณปรีชา

“ เมื่อกี้เราพูดถึงตรงไหนกันแล้ว ” ปรีชาถามย้ำความจำ

“ รักคนแก่ ออดิปุสและก็ฟรอยด์ครับ ”

“เอาเรื่องรักคนแก่ ให้จบก่อน คนพวกนี้ส่วนใหญ่ก็ยังติดอยู่ในปมออดิปุสหรือปมอีเล็คตรา อยู่ นั่นก็คือผู้ชายรักแม่ ผู้หญิงรักพ่อแต่ความรักนี้แยกแยะไม่ออกเลยเกิดขบวนการอย่างหนึ่งที่เรียกว่าโปรเจ็คชั่น คือคิดว่าคนแก่นั้นจะมีคุณสมบัติเหมือนกับพ่อหรือแม่ที่ให้ความรักความอบอุ่นแก่ตนได้ ในเมื่อไม่ได้พ่อแม่จริงก็หาตัวแทนของพ่อหรือแม่มาครอบครอง นั่นก็คือหาคนรักที่แก่กว่าตัวเองมากๆ การหาตัวแทนมาชดเชยนี้เรียกทางจิตวิทยาว่าซับลิเมชั่น เรื่องพวกนี้มันไกลไปเอาไว้พูดกันทีหลัง

ทีนี้มาดูเรื่องความรักระหว่างบุคคลที่มันสร้างปัญหาให้กับหลายๆคนมาแล้ว บางคู่ถึงกับต้องเลิกร้างกันไปเพราะความไม่เข้าใจในเรื่องนี้”

“ยังไงหรือครับคุณลุง”

“เคยได้ยินไหมที่ว่า “ ให้เธอเลือกเอาระหว่างฉันกับแม่เธอว่าเธอจะเลือกใคร” หรือไม่บางทีก็ “ ก็ให้เลือกเอาระหว่างฉันกับลูกว่าเธอจะเลือกใคร” หรือไม่ก็ “ ถ้าเธอรักพี่น้องเธอมากก็ไปอยู่กับพวกเขาซะ ” หรือ “ นี่ฉันแต่งงานกับเธอนะไม่ได้แต่งงานกับครอบครัวของเธอ ” อะไรทำนองนี้”

“ก็เคยครับ บางที...” หนุ่ยหยุดพูดไว้เพียงเท่านี้แล้วหันไปมองหน้าดาที่นั่งอยู่ข้างๆ เหมือนกับกำลังชั่งใจว่าจะพูดต่อไปดีหรือไม่ หรืออาจจะกำลังถามเธอด้วยสายตาว่าให้ฉันพูดได้ไหมแต่กลับเป็นดาเสียอีกที่ชิงพูดต่อ

“ บางทีหนูก็เคยถามเขาแบบนี้เหมือนกัน มีอยู่ช่วงหนึ่งที่หนุ่ยเขาติดเพื่อนมากเดี๋ยวก็เพื่อนคนนั้นเดี๋ยวก็เพื่อนคนนี้ ขนาดว่านัดกินข้าวกับหนูๆ ไปรออยู่ที่ร้านอาหารเขากลับโทรศัพท์มาบอกหนูว่ายังอยู่กับเพื่อนอยู่ยังไม่เสร็จธุระ คุณลุงคิดดูซิว่าจะไม่ให้หนูน้อยใจได้ยังไง จนหนูคิดว่าเขาเห็นเพื่อนสำคัญกว่าหนู เราเกือบเลิกกัน ช่วงนั้นหนูรู้สึกแย่มาก หนูรู้สึกว่าหนูไม่มีคุณค่าพอสำหรับเขา นี่ถ้าเขายังเป็นแบบเดิมหนูคงทนไม่ได้”

พอพูดจบเธอก็หันมามองหน้าหนุ่ยราวกับจะขอคำยืนยันว่า “ที่ฉันพูดนี้ถูกใช่ไหม” หนุ่ยไม่ตอบว่าอะไร ได้แต่ยกแก้วไวน์ขึ้นดื่มแล้วนิ่งเงียบ ดูเหมือนปรีชาจะรู้ทัน

“ เอาหละ..เกี่ยวกับเรื่องนี้เราต้องยอมรับ..อ่า....เราต้องมองอย่างใจเป็นกลางกันก่อนว่าต่างคนต่างมีเหตุผลของตนในใจ ผมไม่ได้หมายถึงเฉพาะในกรณีของคุณทั้งสอง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของใครหรือระหว่างใครก็ตาม ทุกคนย่อมมีเหตุผลให้กับสิ่งที่ตนกระทำลงไปเสมอ อย่างเช่นดา..หนูอาจจะมีเหตุผลว่า วันนี้อยากจะกินข้าวเย็นกับหนุ่ย อยากจะอยู่กันสองต่อสองเพื่อ...เพื่ออะไรหละ..เพื่อที่จะทำให้หนุ่ยเห็นว่าหนูรักเขา หนูอยากให้เขามีความสุขกับการได้กินอาหารดีๆ ในร้านหรูๆกับคนรัก...หนูอยากให้เขาเห็นว่าหนูให้เวลากับเขาทั้งๆ ที่หนูจะกลับไปกินข้าวที่บ้านก็ได้กินกับพ่อกับแม่ที่บ้านเงินก็ไม่ต้องเสีย และหนูก็นัดกับเขาล่วงหน้าไว้แล้วหรืออาจจะอะไรก็แล้วแต่..นี่ผมไม่รู้ แต่ที่แน่ๆคือคุณมีความปรารถนาดีต่อเขาใช่ไหม?...”

“คะ..แล้วหนูก็ไม่มีใครไงคะคุณลุง ทุกวันนี้หนูก็มีแต่เขาคนเดียว....”

ดาหยุดพูดเว้นจังหวะให้ตัวเอง ราวกับกำลังรวบรวมพลังทั้งหมดไปใช้ในการสะกดกลั้นอารมณ์และความรู้สึก ที่กำลังจะพลุ่งขึ้นมา เธอนิ่งและกลืนสิ่งที่ขึนมาจุกอยู่ในลำคอลงไปสองสามครั้งติดๆ กัน แล้วเธอก็หันไปมองหน้าหนุ่ย...เอื้อมมือข้ามโต๊ะไปจับมือหนุ่ยไว้แน่น สายตายังคงนิ่งอยู่ที่หนุ่ย...

ปรีชาก็ยังคงนั่งนิ่งฟังและสังเกตุสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นอยู่เงียบๆ ไม่แม้แต่จะยกแก้วไวน์ขึ้นดื่มหรือหยิบไปน์ขึ้นมาสูบ “อือ..เดอลองกอง ออกฤทธิ์แล้ว” เขาคิดในใจ

หนุ่ยเขย่งตัวขึ้นเล็กน้อยแล้วขยับเก้าอี้ของเขาเข้าไปชิดคู่กับเก้าอี้ของดาที่อยู่ด้านถัดไปของโต๊ะ เขาเปลี่ยนมือที่จับกับดาแล้วโน้มตัวเข้าไปใช้แขนโอบไหล่ของเธอเข้ามาให้ใบหน้าของเธอซบที่ไหล่เขา... มือที่ลูบศรีษะของเธอเบาๆนั้นคงกำลังบอกอะไรเธอสักอย่าง มันจึงทำให้เธอปล่อยเสียงกระซิกๆออกมา

น้ำตาลูกผู้หญิงที่แฝงไว้ด้วยความรู้สึกและความปรารถนามากมายที่ยากนักที่ผู้ชายจะเข้าใจ ตอนนี้มันไหลออกมาจากดวงตาทั้งสองข้างของเธอ หัวใจที่ว้าเหว่และโหยหาดวงนั้นยังคงบีบให้มันใหลออกมาเป็นทางหยดลงบนอกเสื้อของหนุ่ยก่อนที่มันจะค่อยๆ ซึมเข้าไปในหัวใจของเขา...

คำปลอบประโลม คำขอโทษ ข้ออ้าง ข้อแก้ตัวหรือคำมั่นสัญญาใดๆ ไม่มีใครได้ยินสิ่งที่หนุ่ยบรรจงกระซิบที่ข้างหูของดา แม้แต่ปรีชาที่นั่งอยู่ใกล้ๆก็ไม่อาจได้ยิน ทว่ามันคงมีผลต่อความรู้สึกของเธออยู่ไม่น้อย เธอถอนหายใจออกมายาวๆก่อนที่จะเอื้อมมือทั้งสองไปกอดคอหนุ่ยไว้โดยที่ยังซุกหน้าฝากความรัก ความปรารถนา ความเอื้ออาทร ความหวังหรือความใดๆ ที่เธอมีต่อเขาไว้เป็นคราบบนไหล่ของเขาก่อนที่เธอจะเงยหน้าขึ้นมาสบตา

หนุ่ยมองสบตาเธอด้วยสายตาที่อ่อนโยน สยายผมที่ตกลงมาปิดใบหน้าของเธอกลับไปข้างหลัง ปาดคราบน้ำตาที่หลงอยู่บนขอบตาขอเธอออก ก่อนที่จะบรรจงจูบเธอเบาๆที่หน้าผากโดยปราศจากคำพูดใดๆ แต่ดูเหมือนว่าดาจะรับรู้ว่าสิ่งที่เขาทำกับเธอในขณะนี้มันออกมาจากหัวใจของเขาจริงๆ

“ดารักหนุ่ยนะ ดามีแต่หนุ่ยคนเดียวเท่านั้น ที่ดาทำทุกอย่างก็เพื่อหนุ่ย..” เป็นคำพูดที่ออกมาจากปากของเธอก่อนที่เธอจะบรรจงหอมแก้มเขาที่อยู่ในวงแขนของเธอ

“ขอโทษคะคุณลุง หนูดราม่าไปหน่อย แต่...”

“ ไม่มีอะไรที่ต้องขอโทษและไม่มีอะไรที่ต้องแก้ตัว...ไม่ว่าอะไรก็ตามหากมันเป็นความจริงและออกมาจากใจจริงก็ไม่มีคำว่าแต่... สิ่งที่หนูทำนั้นมันถูกต้องแล้วที่หนูระบายความรู้สึกอัดอั้นที่อยู่ภายในออกมาให้คนรักของหนูได้รับรู้และมันก็เป็นภาพที่สวยงาม ผมในฐานะคนกลางที่ไม่ได้รู้ตื้นลึกหนาบางหรือความเป็นมาของคุณทั้งสองเท่าใดนัก แต่สิ่งที่ผมเห็นและสังเกตุได้จากคุณทั้งสอง ตั้งแต่หัวค่ำมาจนถึงตอนนี้มันก็พอจะบอกอะไรบางอย่างกับผมได้บ้าง...บ้างนะ...ผมใช้คำว่าบ้างซึ่งนั่นก็ไม่ได้หมายถึงทั้งหมด เอาละ..เดี๋ยวจะค่อยๆมาดูกันว่าอะไรเป็นอะไรถ้าผมพูดผิดก็แย้งมาได้เลยเราจะได้อยู่ในประเด็นและคุณทั้งสองก็จะได้ประโยชน์จากมัน...ดีไหม?...”

“คะ”

“เมื่อกี้มีอยู่คำหนึ่งที่คุณพูดกับผมว่า...คุณไม่มีใคร...มันหมายความว่ายังไง”

“คือทุกวันนี้หนูเหมือนอยู่ตัวคนเดียว พอแต่งงานกับหนุ่ยแล้วแม่ก็เอาแต่ทำงานสังคมเดี๋ยวก็ออกไปประชุมที่นั่นที่นี่เวลาหนูไปหาที่บ้านก็ไม่ค่อยเจอหรือบางทีถ้าแม่อยู่บ้านก็จะจัดงานเลี้ยงที่บ้านไม่มีเวลาอยู่คุยกับหนู แล้วคนที่มาก็เป็นพวกที่สมาคมมีแต่คนแก่ๆ มันไม่เหมือนกับเมื่อก่อนนี้ที่แม่จะเป็นเพื่อนหนูอยู่ตลอด ส่วนพ่อ..หนูไม่ค่อยเจอมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ส่วนใหญ่พ่อจะอยู่ต่างจังหวัดอยู่ที่ทำงาน นานๆ จะกลับบ้านทีจนหนูรู้สึกว่าหนูไม่มีพ่อ ทั้งๆ ที่พ่อก็ดูแลพวกเรามาตลอด ทุกคนในบ้าน...หนูหมายถึงหนูกับแม่มีทุกสิ่งทุกอย่าง มีบ้านมีรถมีเงินมีคนใช้ เราไม่เดือดร้อนแต่มันก็เหมือนกับขาดอะไรไปอยู่เสมอ

ก่อนหน้านี้ก็มีแต่หนุ่ยนี่แหละที่คอยดูแลหนูเป็นเพื่อนหนูทำในอะไรต่ออะไร แต่พ่อกับแม่หนูไม่ค่อยชอบหนุ่ยท่านบอกว่าฐานะไม่เหมาะสมกัน   ท่านจะไม่ให้เราแต่งงานกันแต่หนูก็ยืนยันว่าเรารักกันและหนุ่ยก็สามารถดูแลหนูได้   จนพ่อกับแม่หนูต้องยอมแต่ก็เกิดปัญหาอีกเพราะหนุ่ยไม่มีเงินทีแรกเราจะไม่จัดงานแต่งงานเราต้องการแค่บอกผู้ใหญ่ให้รับรู้และเลี้ยงพระนิดหน่อย    แต่แม่หนูไม่ยอมท่านเลยจัดงานแต่งงานให้    แม่เอาเงินให้หนุ่ยยืมทำเป็นว่าเงินนั้นเป็นสินสอดเพื่อให้คนอื่นเห็นว่าสมฐานะ   พอแต่งงานเสร็จแม่ก็เก็บเงินไปส่วนบ้านที่เราอยู่กันนี้หนูหมายถึงหนูกับหนุ่ยเรารวมเงินกันซื้อไว้แล้วก่อนแต่งงาน    ทุกวันนี้เราก็ยังต้องช่วยกันผ่อน    พ่อให้รถหนูมาคันหนึ่งแต่ก็ให้มาก่อนแต่งงานแล้วเหมือนกัน   รถคันนี้เป็นของหนุ่ยเองเขาต้องใช้เวลาไปทำงาน   ส่วนหนูตอนนี้ยังไม่ได้ทำงานอะไร   กำลังหางานอยู่แต่ก็มีบริษัทรับหนูเข้าทำงานแล้ว   กลับไปนี้หนูก็ต้องเริ่มไปทำงาน    ตอนนี้เงินหนูก็พอจะมีอยู่บ้างที่เก็บไว้เป็นเงินที่พ่อกับแม่ให้ตอนที่หนูยังเรียนอยู่ พอแต่งงานแล้วพ่อกับแม่บอกว่าต้องหาเงินใช้เองเพราะมีครอบครัวแล้วหมดความรับผิดชอบของพ่อกับแม่แล้ว    เท่าที่หนูรู้สึกนะว่าพ่อกับแม่คงไม่พอใจเอามากๆ ที่หนูแต่งงานกับหนุ่ย แล้วคงจะไม่สนใจหนูอีกต่อไป    นี่แหละคะที่หนูว่าหนูไม่มีใครนอกจากเขาคนเดียว

แล้วทุกวันนี้เวลาที่เขาออกไปทำงานหนูก็ต้องอยู่ที่บ้านคนเดียวทั้งวัน   หนูไม่รู้จะคุยกับใครพอจะออกไปไหนหนูก็ต้องคอยดูว่าเงินที่หนูมีอยู่นั้นมันจะต้องพอใช้ไปจนกว่าหนูจะหางานทำได้    วันไหนถ้าหนุ่ยเขากลับดึกหนูก็ต้องนั่งกินข้าวเย็นคนเดียว ดูทีวีคนเดียว คุณลุงคิดดูซิหนูต้องเข้านอนคนเดียวแล้วหนูก็นอนไม่หลับจนกว่าเขาจะกลับมา   บางวันเขาก็ไปงานเลี้ยงกับเพื่อนแล้วเมากลับมาคุยกันก็ไม่รู้เรื่องมันก็เหมือนอยู่คนเดียวอยู่ดีแหละคะ คือหนูไม่ได้ว่าหนุ่ยไม่ดี   หนุ่ยดีกับหนูทุกอย่างทำทุกอย่างให้หนู เวลาที่เขาอยู่บ้านหนูแทบจะไม่ต้องทำอะไรเลย   แต่ที่หนูพูดมาเนี่ยคือหนูอยากได้ครอบครัวหรืออยากมีชีวิตคู่ที่อบอุ่นนะคะ

เมื่อก่อนตอนที่ยังเป็นแฟนกันนั้นกลางวันหนูก็มีเขากลับไปบ้านตอนเย็นหนูก็ยังมีแม่มีคนใช้ในบ้านก็เลยไม่รู้สึกเหงาไม่รู้สึกว้าเหว่อะไรแต่ตอนนี้มันไม่ใช่เพราะเราอยู่กันแค่สองคน    แล้วอีกอย่าง..คนข้างบ้านนะพวกนี้เปลี่ยนหน้ากันเรื่อยเมื่อสองสามวันนี้ก็มาใหม่อีกแล้ว    เจ้าของบ้านเขาเอาบ้านให้เช่า   เดี๋ยวคนนี้เข้าคนนั้นออกแล้วแต่ละคนก็หน้าตาอย่างกับโจร บางทีก็กินเหล้ากันเสียงดัง   ทะเลาะกันบ้างมีวันหนึ่งทะเลาะกันกับพวกขับมอเตอร์ไซค์วินหน้าหมู่บ้านถึงกับจะยิงกัน หนูนี้ตัวสั่นรีบปิดบ้านแล้วก็เปิดไฟข้างนอกไว้ทุกดวงเลยเผื่อใครเข้ามาหนูจะได้เห็นมันก่อน แต่ก็โชคดีที่ไม่มีอะไร    พอตำรวจมาพวกเขาก็แยกย้ายกันไป

ทีเรามาที่นี้ได้ก็เพราะตอนนี้เรามีเงินเหลือนิดหน่อยเพราะหนูได้งานทำแล้วและเงินที่คิดว่าจะต้องเก็บไว้ก็ไม่จำเป็นแล้ว เราถึงได้มาเจอคุณลุงไงคะ!...”

ดาจบคำพูดของเธอลงด้วยการขมวดอารมณ์เริงร่าตวัดเสียงในประโยคสุดท้ายซึ่งแตกต่างจากอารมณ์เมื่อครู่ก่อนหน้านี้ ตลอดเวลาที่ดาพูดถึงความรู้สึกที่มีอยู่ในใจของเธอนั้น หนุ่ยก็นั่งนิ่งฟังโดยไม่ได้ปริปากโต้แย้งแต่อย่างใดไม่แม้แต่จะแสดงปฏิกิริยาออกมาให้ดาเห็นว่าเขาไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่เธอพูด จะมีก็เพียงแต่การขมวดคิ้วเล็กๆเชิงถามคำถามบางอย่างในใจหรือไม่ก็เคาะนิ้วเข้ากับพนักวางแขนของเก้าอี้เป็นจังหวะๆ เท่านั้น แต่ก็มีอยู่ช่วงหนึ่งที่เห็นได้ชัดถึงการป้องกันตัวเองกึ่งท้าทายและคาดคั้นก็คือตอนที่ดาพูดถึงความคิดและความรู้สึกของพ่อแม่เธอที่มีต่อเขาและการแต่งงานของทั้งสองคน พอดาพูดถึงเรื่องนี้หนุ่ยจะเอนตัวนั่งพิงหลังเข้ากับพนักพิงอย่างมั่นคง ยกแขนทั้งสองข้างขึ้นมากอดอกแน่น สายตาทั้งสองมองไปที่ดาราวกับจะคาดคั้นว่า “เอาเลยพูดมาให้หมดเลยว่าพ่อกับแม่ของเธอพูดอะไรเกี่ยวกับฉันบ้าง ฉันพร้อมที่จะฟัง” แม้กระนั้นเขาก็ยังนิ่งอย่างได้ใจ ซึ่งปรีชาก็นึกชมเขาในสปีริตนี้

พอดาพูดจบทั้งสองก็หันมามองหน้าปรีชาเป็นเชิงถามว่าปรีชามีความคิดเห็นอย่างไรต่อสิ่งที่ดาพูดและจะอย่างไรต่อไป ซึ่งปรีชาก็รู้ทันในความนี้

“ เอาหละ..ได้การ..เป็นการพูดถึงความรู้สึกและความต้องการของตัวเองที่ชัดเจน ไม่กล่าวหา ไม่โจมตี ไม่ต่อว่า หากแต่เรียกร้อง

โอเค!..”

ดาถอนหายใจเฮือกใหญ่

“ เฮ้อ!..หนูคิดว่าคุณลุงจะว่าหนูเหมือนเด็กซะอีก ขอหนูดื่มนิดหนึ่งนะคะ”

พูดจบดาก็ยกเดอลองกองที่มีอยู่ค่อนแก้วสาดลงลำคอพรวดเดียวหมดแล้ววางแก้วกึ่งกระแทกลงบนโต๊ะด้วยความโล่งอก .. “ อื้!..”

ปรีชามองหน้าหนุ่ย...หนุ่ยละมือจากแก้วที่ถือคาไว้บนโต๊ะ โดยทีแรกคิดว่าจะดื่มเมื่อเห็นดาขอดื่ม แต่เขาเปลี่ยนใจปล่อยแก้วให้วางอยู่อย่านั้นกลับมาขยับเก้าอี้เป็นเชิงตั้งหลัก แล้วปล่อยตัวพิงหลังเข้ากับพนักเก้าอี้เหมือนเดิม ทอดแขนไปบนพนักเหมือนอยู่ในท่าที่สบายแต่มือทั้งสองข้างจับแน่นอยู่ที่พนักวางแขน บางสิ่งบางอย่างที่คุกรุ่นอยู่ในใจขับให้เขาต้องเขย่งปลายเท้าเขย่าขาขวาขึ้นลง สายตามองต่ำลงไปใต้โต๊ะครุ่นคิดอะไรบางอย่าง จนในที่สุดเขาก็ตัดสินใจสะกดสิ่งที่คุกรุ่นอยู่ในใจนั้นไว้ด้วยการยกขาข้างขวาที่เขย่าอยู่ให้ขึ้นมาไขว่ห้างไว้บนขาอีกข้างหนึ่งพร้อมกับถอนหายใจเบาๆ ก่อนที่จะค่อยๆ ลำดับมันออกมาเป็นคำพูด

“ หนุ่ยรักดามาก...” คำพูดแรกที่เขาเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงและสายตาที่มั่นคง

“ ในชีวิตหนุ่ยตอนนี้ก็มีดาเพียงคนเดียวเท่านั้น มีดาอยู่ใกล้ๆ มีดาคอยให้กำลังใจซึ่งดาก็ทำมาตลอดตั้งแต่ที่เรารู้จักเป็นแฟนกัน จนทุกวันนี้เราแต่งงานกันดาก็ยังเหมือนเดิมกับหนุ่ย การแต่งงานของเราแม้ว่ามันจะมีอุปสรรค์บ้างซึ่งหนุ่ยก็เคารพในความคิดเห็นและยอมรับในการกระทำของพ่อแม่ดา ที่ท่านว่านั้นก็ถูกแล้วที่ว่าฐานะเราไม่เหมาะสมกัน แต่หนุ่ยคิดว่าท่านเทียบฐานะระหว่างท่านกับพ่อแม่ของหนุ่ยมากกว่า มันก็จริงอยู่ที่ฐานะทางบ้านหนุ่ยไม่ดีพ่อแม่ค้าขายพอได้เงินเลี้ยงตัวแม้แต่จะส่งให้หนุ่ยเรียนก็ต้องกู้ยืมเขามาแล้วไหนจะน้องอีกสองคนที่กำลังเรียนอยู่ เรื่องนี้ดาก็รู้ดีว่ามันเป็นปัญหาสำหรับพวกเรา บางเทอมหนุ่ยก็แทบจะไม่ได้เรียนถ้าไม่ได้ดาช่วย”

หนุ่ยหยุด แล้วหันมาพูดกับปรีชา

“คุณลุงครับผมรู้สึกแปลกใจมากที่คุณลุงเหมือนจะรู้เรื่องของพวกเราตอนที่คุณลุงยกตัวอย่างเรื่องความรัก มันเป็นอะไรที่คล้ายกับชีวิตจริงๆของเราสองคนมากเลยครับ”

“มันไม่มีอะไรมากหรอก ผมก็เพียงแต่ยกตัวอย่างให้ฟัง มันเป็นความบังเอิญมากกว่า ผมไม่ได้รู้เรื่องราวเกี่ยวกับคุณทั้งสองคนมากไปกว่าที่ออกมาจากปากของคุณทั้งสอง วางในเถอะ”

“ แต่มันเหมือนจริงๆ บางทีมันก็ทำให้ผมรู้สึกหวาดๆ เหมือนกัน แต่ก็แว็บเดียวเท่านั้น ส่วนดานะครับ..” หนุ่ยหันมาพูดกับดาต่อ

“ หนุ่ยเชื่อนะว่าดารักหนุ่ย จากการที่ดาทำทุกอย่างเพื่อให้เราได้แต่งงานอยู่ด้วยกัน ซึ่งหนุ่ยก็ไม่ต่างไปจากดาเพราะหนุ่ยก็รักดามากเหมือนกันไม่อย่างนั้นแล้ว...” หนุ่ยทิ้งคำพูดไว้เพียงเท่านั้น

“ เอาหละหนุ่ยเข้าใจว่าอย่างนี้นะ การแต่งงานของเรานะมันก็เท่ากับว่าเราเริ่มต้นนับหนึ่งซึ่งไม่ใช่ศูนย์เหมือนบางคู่ ก็นับว่าเป็นความโชคดีพอสมควร แต่ตอนนี้เรายังพึ่งเริ่มต้นจะให้ทุกอย่างมันสมบูรณ์พร้อมเหมือนที่ผู้ใหญ่ท่านมองไม่ได้ พวกท่านมองในฐานะปัจจุบันในขณะที่พวกท่านประสบความสำเร็จแล้วถ้าเรามองย้อนกลับไปเมื่อยี่สิบปีก่อนพวกท่านก็เริ่มต้นเหมือนกับเรานี่แหละทีนี้ความต่างมันอยู่ที่ว่าใครจะใช้เวลาน้อยกว่ากัน พ่อกับแม่ดาอาจจะใช้เวลาสิบห้าปีก็ประสบความสำเร็จแล้ว พ่อกับแม่หนุ่ยใช้เวลามายี่สิบกว่าปีแล้วก็ยังไม่ประสบความสำเร็จเลย แล้วสำหรับเราสองคนก็ยังไม่รู้ว่าเราจะต้องใช้เวลานานเท่าใดกว่าที่เราจะประสบความสำเร็จ ถ้าเราใช้เวลาน้อยกว่าพ่อกับแม่ของดาก็แสดงว่าเราสำเร็จยิ่งกว่า ตอนนี้เรามีความรู้ เรามีบ้านอยู่แม้ว่ายังต้องผ่อนซึ่งวันหนึ่งข้างหน้ามันก็เป็นของเราจริงๆ ส่วนจะช้าหรือเร็วนั้นก็ขึ้นอยู่กับเราทั้งสองคนว่าจะหาเงินมาจ่ายมันได้เร็วแค่ไหน ยิ่งเราจ่ายช้าเราก็ต้องเสียดอกเบี้ยมากก็เท่ากับว่าเราซื้อบ้านแพง ถ้าเราจ่ายได้เร็วเราสามารถลดดอกเบี้ยได้ เท่ากับว่าเราซื้อบ้านได้ถูกลง

การที่หนุ่ยต้องคบเพื่อนหรือต้องมีเพื่อนเพิ่มขึ้นนั้นส่วนใหญ่มันก็เป็นเพื่อนในอาชีพที่หนุ่ยต้องการหาช่องทางในการทำงานเพิ่มขึ้น พวกผู้ชายเนี่ยเวลาคุยกันส่วนใหญ่ก็จะกินเหล้ากันไปด้วย มันก็เลยยืดเยื้อเพราะในวงเหล้ามันคุยกันหลายเรื่องบางทีก็เรื่องเก่าสมัยเรียนบ้าง เรื่องบ้าบอคอแตกเรื่องผู้หญิงบ้าง บางทีก็พูดเรื่องส่วนตัวที่แต่ละคนมีไม่ว่าจะเป็นปัญหาครอบครัว ปัญหาเรื่องลูกเรื่องเมีย ปัญหาเรื่องหัวหน้าเรื่องลูกน้อง เรื่องลูกค้าสารพัดที่จะพูดคุยกัน มันจึงจำกัดเวลาไม่ได้ว่าจะจบลงเมื่อใด การพูดคุยกันถ้าจะมุ่งเอาแต่เรื่องงานมันก็ไม่ได้บางทีเขาก็ยังไม่พร้อมที่จะคุยด้วย มันก็มีคนที่ทำแบบนี้ มานั่งกินกับเขาแก้วสองแก้วแล้วรีบคุยเรื่องของตัวเองพอเสร็จได้ผลประโยชน์แล้วก็ไป คนอย่างนี้ส่วนใหญ่ไม่มีใครคบหาเป็นเพื่อนด้วยพวกนี้เขาเรียกว่าคนเห็นแก่ได้ เห็นแก่ตัว ไม่จริงใจกับใคร คิดแต่เรื่องผลประโยชน์คิดแต่เรื่องเงิน ส่วนใหญ่จะไม่ค่อยมีใครคุยด้วยและไม่สนใจทำธุรกิจด้วยเหมือนกัน การได้กินได้ดื่มด้วยกันก็เท่ากับเป็นการสร้างความสนิทสนมคุ้นเคยกัน พอถึงเวลาพูดเรื่องงานมันก็ง่ายขึ้น งานบางอย่างมันต้องอาศัยความสนิทสนมบางทีมีเงินอย่างเดียวก็ซื้อโอกาสไม่ได้

อย่างหนุ่ยเนี่ยไม่มีทุนในตอนนี้หนุ่ยจึงต้องขายเวลาเพื่อซื้อความสนิทสนมและโอกาส อย่างงานบางงานที่ดาก็เคยเห็นมูลค่างานคนอย่างหนุ่ยไม่สามารถมีเงินสดไปใช้จ่ายกับมันแต่ที่ได้มาก็เพราะความสนิทสนมความเชื่อใจกันพวกเขาเห็นว่าเราจริงใจและเรามุ่งมั่นที่จะทำงานจริงๆ พวกเขาก็เลยให้โอกาส และอีกอย่างหนุ่ยก็ไม่ได้คิดว่าจะต้องทำอย่างนี้ไปตลอดเพียงแต่ช่วงนี้มันเป็นช่วงเริ่มต้นอีกหน่อยหากอะไรมันเข้าที่เข้าทางดีแล้ว อย่างเช่นพวกที่อยู่ในวงการถ้าเขารู้จักเราดีเขาเห็นผลงานของเรา เขามีผลประโยชน์ร่วม เขาเชื่อใจเราทีนี้จะพูดจะจาอะไรก็ไม่ต้องเสียเวลามากอาจจะแค่ยกโทรศัพท์คุยกันก็ได้นี่คือสิ่งที่หนุ่ยคิดไว้เกี่ยวกับงาน

ส่วนการที่ดาต้องอยู่บ้านคนเดียวในช่วงนี้แล้วมันทำให้ดารู้สึกไม่ดีหนุ่ยก็ขอโทษด้วยนะจ๊ะ....ก็ลืมคิดไปคือลืมคิดว่าดาจะรู้สึกแบบนั้น แต่ไม่ได้หมายความว่าหนุ่ยลืมคิดถึงดา ที่ทำทุกวันนี้ก็เพื่ออนาคตของเราและหนุ่ยก็อยากให้ดามีความเป็นอยู่ที่ดีให้พ่อกับแม่ดาเห็นว่าหนุ่ยดูแลดาได้ แล้วอีกหน่อยดาก็ออกไปทำงาน เนี่ยอย่างกลับไปเนี่ย ทีนี้ก็ไม่ต้องอยู่บ้านคนเดียวแล้ว เวลาไปทำงานก็จะได้เพื่อนใหม่ได้โลกใหม่สังคมใหม่มันอาจจะทำให้ดามีความรู้สึกดีขึ้นและยิ่งถ้าได้ทำผลงานออกมาดาก็จะรู้สึกถึงความมีคุณค่าในตัวมากขึ้น ไม่แน่นะดาอาจจะก้าวหน้าเร็วกว่าหนุ่ยก็ได้ใช่ไหมคนเก่ง...”

หนุ่ยหยุดพูดนิดหนึ่งเพื่อให้ดาได้คิดตาม

“ ไอ้เรื่องข้างบ้านนะมันก็มีปัญหาอยู่บ้างตรงที่มันเป็นบ้านเช่า เราจะไปว่าเจ้าของบ้านเขาก็ไม่ได้เขาก็คงมีความจำเป็นไม่อย่างนั้นเขาคงไม่เอาบ้านให้คนเช่า บางทีลิงยืนถือเงินรออยู่หน้าบ้านเขาก็ต้องให้มันเช่าเพราะเขาต้องการเงินเขาไม่สนใจหรอกว่ามันจะเป็นลิงหรือเป็นคนขอให้มีเงินก็แล้วกัน ทีนี้มันก็ขึ้นอยู่กับเรา เดี๋ยวหนุ่ยจะลองคุยกับเจ้าของบ้านเขาดูให้เขาช่วยคัดคนเช่าหน่อยหรือไม่ก็บางทีเราอาจ จะต้องช่วยหาคนเช่าให้เขา เรื่องนี้เดี๋ยวหนุ่ยจะลองดูว่าพวกเพื่อนๆคนไหนที่เขามีลูกน้องดีๆ ที่หาบ้านเช่าอาจจะให้เขามาเช่าอยู่ตรงนี้ก็ได้ ส่วนบ้านอื่นที่อยู่ข้างๆ เราเขาก็ดีไม่ใช่เหรอเราก็รู้จักเขาเคยคุยกับเขาบ้างแล้วนี่ เอาอย่างนี้เดี๋ยวขากลับเราหาซื้ออะไรไปฝากเขาจะได้มีความสนินสนมกันมากขึ้นนะ ผูกมิตรไว้ก่อนทั้งสามสี่บ้านแหละ ไอ้บ้านเช่านั้นด้วยดีไหมจ๊ะ..” หนุ่ยหยุดพูดและมองนิ่งที่ดา รอคำตอบ

“ จ้า...ก็แล้วแต่หนุ่ยก็แล้วกันหนุ่ยเป็นผู้ชายน่าจะคุยได้ดีกว่าดา”

“ เรื่องนี้มันไม่เกี่ยวกับผู้ชายหรือผู้หญิงหรอก เดี๋ยวเราก็ไปคุยกับพวกเขาด้วยกันพวกเขาก็จะได้รู้จักดาด้วย เวลาที่หนุ่ยไม่อยู่เขารู้ว่าดาเป็นเมียหนุ่ยการจะทำอะไรความเกรงใจมันก็มีอยู่หรือการจะหยิบยื่นความช่วยเหลือมันก็สนิทใจขึ้นนะ...”

“ค๊ะ..คุณสามี”

หนุ่ยหันมามองหน้าปรีชาเป็นเชิงบอกให้รู้ว่าเขาหมดคำพูดแล้ว

ปรีชาปรบมือเบาๆ..ช้าๆ..สองสามครั้ง ก่อนที่จะยกเดอลองกองขึ้นมาดื่ม

“ โอ เค! แฮ็ปปี้เอ็นดิ้งไหมหนูดา...”

“คะ”

“หนุ่ยหละ”

“ครับ”

“มันแฮ็ปปี้เอ็นดิ้งลงเพราะอะไร ”

ปรีชาถามต่อเพื่อให้เกิดกระบวนการคิดขึ้นในใจของทั้งสองคน

“ เราไม่ได้คุยกันมาก่อนเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้คะ”

“ แน่นอน...ไม่ได้คุยกัน...เป็นความบกพร่องด้านการสื่อสาร ก่อนหน้านี้ต่างคนต่างคิดไงว่าเธอน่าจะรู้ เขาน่าจะรู้ ต่างคนต่างคิดแก้ปัญหาของตัวเอง ไม่ได้ช่วยกันคิดแก้ปัญหาของเรา ความเป็นเรา มันยังไม่ชัดเจน ตราบใดที่ยังมีเธอกับฉันอยู่ในบ้านคำว่าครอบครัวของเราก็ยังไม่เกิด เผลอๆ มันก็จะกลายเป็นเพียงที่ซุกหัวนอนหรือเป็นโรงแรมม่านรูดไป ส่วนที่เรียกว่าบ้านจริงๆ มันก็ยังอยู่ที่บ้านพ่อบ้านแม่อยู่ดี ไม่มีบ้านเรา อีกหน่อยเวลามีลูกมันก็จะกลายเป็นลูกเธอลูกฉัน ลูกของเรานั้นไม่มี เพราะฉะนั้นเนี่ย ผัวเมียกันหนุนหมอนใบเดียวกันมันก็ต้องคิดอะไรร่วมกัน พูดเหมือนกัน ทำด้วยกัน เมื่อมีครอบครัวเป็นของตัวเองแล้วก็ต้องช่วยกันสร้างครอบครัว มีอะไรก็คุยกันสองคน ไม่ใช่ว่าเอะอะอะไรก็วิ่งโร่ไปหาพ่อหาแม่ อย่างนี้มันไม่ถูก พ่อแม่นั้นเป็นธรรมดาย่อมเข้าข้างลูกอยู่ดีแล้วยิ่งฟังความข้างเดียวด้วยละก้อ ลูกเขยกับลูกสะไภ้เลวหมด “มันทำกับลูกฉันแบบนี้ได้ยังไง” สุดท้ายก็ยุให้ลูกเลิกกัน เพราะรักลูกไม่ถูกทาง ฟังความข้างเดียวเลยคิดว่า ลูกฉันถูก ลูกฉันดี ลูกเขยไม่ดีลูกสะไภ้ไม่ดี แล้วอย่างนี้มันจะอยู่ด้วยกันได้ยังไง พังหมดสถาบันครอบครัวแล้วลูกก็กลายเป็นหม้าย หลานก็กลายเป็นเด็กกำพร้าทั้งๆ ที่พ่อแม่ยังไม่ตาย ลูกไปโรงเรียนก็มีปัญหาอีกเวลาวันพ่อวันแม่ ครูให้ไปกราบพ่อกราบแม่ก็ไม่มีเหมือนเขา มีแต่ปู่ย่าตายายมันไม่เหมือนมีพ่อมีแม่ เด็กเกิดออกมามันไม่ได้ร้องหาปู่หาย่า มันร้องหาแม่หาพ่อ แต่บางทีปู่ย่าตายายนั่นแหละตัวดี อยากเลี้ยงหลานแก้เหงาเลยฉวยโอกาสเอาหลานมาเป็นของเล่น เจาะแจะ นิ้งโหนงโน้งแหนะ กับเด็กแล้วกรอกหูเด็กว่าพ่อมันไม่ดีแม่มันไม่ดีสู้อยู่กับปู่กับย่าไม่ได้ แล้วมีอะไรก็ถวายหัวให้เด็กเขาเรียกว่าซื้อความรัก เป็นการแก้ตัวที่พลาดเลี้ยงลูกแล้วไม่ได้ดั่งใจ แต่หารู้ไม่ว่านั่นเป็นการทำลายทรัพยากรของชาติซ้ำสอง ข้อนี้ต้องระวัง...

ดูซิเนี่ย..ผมบอกแล้วว่ามันเป็นเรื่องใหญ่ คำถามนั้นมันสั้นๆ ใช่ไหม หนุ่ยถามผมว่าความรักกับความใคร่มันต่างกันอย่างไร แล้วนี่เป็นไง พากันออกทะเลไปถึงไหนต่อไหนแล้วเนี่ย ทีนี้เรามาดูเรื่องความใคร่กันดีไหม ไม่งั้นเดี๋ยวจะดึกกันไปเสียก่อน

เรื่องความใคร่ นี้มันละเอียดอ่อนจนทำให้บางคนก็ดัดจริตทำเป็นฟังไม่ได้หาว่าหยาบ หาว่าพูดเรื่องใต้สะดือ หาว่าพูดเรื่องบนเตียง รับไม่ได้ จริงๆ แล้วมันไม่ได้อยู่ที่ใต้สะดือหรืออยู่แต่บนเตียงเท่านั้น พวกนี้ไม่รู้เท่าทันธรรมชาติความเป็นมนุษย์ พวกนี้ซุปเปอร์อีโก้จัด แล้วก็มีชีวิตอยู่อย่างแห้งแล้ง คนหลายคนไม่เปิดใจกว้าง ไม่ยอมพูดถึงมัน ไม่ฟัง ไม่อ่าน ไม่เรียนรู้เสร็จแล้วก็ทำไม่เป็นตอบสนองกันและกันไม่ได้ ให้ก็ไม่เป็นรับก็ไม่เป็น อย่างนี้มันก็จบเห่กันเท่านั้นแหละ

เอาหละจะเล่าให้ฟัง เรื่องความใคร่นี้มันมีอยู่ในทุกคนไม่ว่าจะเป็นคนหนุ่มคนแก่ ผู้หญิงหรือผู้ชาย คนรวยคนจน คนโง่คนฉลาด คนดีคนบ้า คนปกติคนพิการ หูหนวก ตาบอด แขนขาด ขาขาด ยกเว้นพวกคอขาด

เมื่อถึงวัยที่ร่างกายมีความสมบูรณ์พร้อมเขาเรียกว่าวัยเจริญพันธุ์ มันก็เท่ากับว่ามนุษย์ผู้นั้นก้าวย่างเข้าสู่ภาวะที่จะต้องสืบทอดเผ่าพันธุ์ มันเป็นกลไกของธรรมชาติ ในสมัยมนุษย์ยุคหินหรือมนุษย์โบราณเนี่ยคนเราดำเนินชีวิตไปตามกลไกธรรมชาติจริงๆ ในยุคนั้นยังไม่มีกฏเกณฑ์ทางสังคมใดๆ ลองย้อนกลับไปดูมนุษย์ในยุคดึกดำบรรณตามที่ เองเกล.. เฟรดเดอริค เองเกล (Frederick Eegel) นักปรัชญาชาวเยอรมันได้สานต่อแนวคิดของมอร์แกน(Lewis H. Morgan) นักวิทยาศาสตร์ชาวอเมริกัน และบัคโอเฟ่น(J.J.Bachofen) นักประวัติศาสตร์ชาวสวิสส์ในเรื่องที่เกี่ยวกับครอบครัวในยุคดึกดำบรรพ์และบรรยายไว้ในหนังสือ The Origin of the Family จะพบว่ามนุษย์ในยุคดึกดำบรรพ์นั้นมีการอยู่ร่วมกันเป็นกลุ่มใหญ่ เดินทางอพยพโยกย้ายไปตามแหล่งต่างๆที่มีความอุดมสมบูรณ์ของอาหารตามฤดูกาล อาหารที่หามาได้ก็จะเป็นของกลุ่ม เป็นกรรมสิทธิ์แบบรวมหมู่หรือเครือญาติ กิจกรรมต่างๆ ภายในกลุ่มก็จะเป็นกิจกรรมแบบเครือญาติเช่นกัน ความเป็นอยู่ระหว่างหญิงชายในกลุ่มยังไม่ได้มีการแยกแยะว่าใครเป็นผัวใครเมียใคร ยังไม่มีประเพณีการสมรสอย่างเช่นทุกวันนี้ หญิงชายทุกคนยังคงมีเพศสัมพันธ์กันแบบผสมผสาน ลูกที่เกิดออกมาจึงไม่สามารถนับได้ว่าเป็นทายาทของชายใด คงอ้างได้แต่แม่ผู้ให้กำเนิดทารกเท่านั้น ด้วยเหตุนี้จึงนับว่าในยุคบุพกาลนั้นเป็นยุคที่ผู้หญิงมีความเป็นใหญ่ทางสายเลือด(mother right) เกี่ยวกับเรื่องนี้จะเล่าให้ฟังโดยละเอียดในภายหลัง

กระทั่งต่อมาเมื่อมนุษย์มีพัฒนาการทางด้านแรงงานและมีเครื่องมือในการทำงานที่มีประสิทธิภาพสูงขึ้น สามารถแสวงหาอาหารได้มากขึ้นจนถึงขั้นสามารถทำการเกษตรและปศุสัตว์ได้เองจึงมีการเริ่มสะสมสิ่งที่เรียกว่าทรัพย์สมบัติ ตลอดจนแรงงานที่เรียกว่าทาสภายใต้การปกครองของตน ลัทธิความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของจึงเกิดขึ้นตามมา

วัฒนธรรมการอยู่ร่วมกันเป็นกลุ่มใหญ่หรือที่เรียกการอยู่แบบเครือญาติจึงค่อยๆ ล่มสลายไปกลายเป็นการอยู่ร่วมกันแบบ ครอบครัว มีระบบการปกครองภายในครอบครัวโดยมีหัวหน้าครอบครัวเป็นชายที่มากด้วยศักยภาพและสามารถครอบครองหญิงหรือมีภรรยาได้หลายคนซึ่งส่วนใหญ่ก็ได้มาจากการสะสมทาสแรงงาน ครอบครัวในยุคนี้จึงเริ่มมีการสืบทอดหรือนับสายเลือดจากฝ่ายชายและมีการสืบทอดทรัพย์สินต่างๆให้กับทายาท การขยายตัวด้านสังคมครอบครัวจึงเริ่มขึ้นและขยายตัวในรูปของครอบครัวทีมีขนาดเล็กลงเรื่อยๆ จนปัจจุบันนี้เราจะเห็นว่าครอบครัวบางครอบครัวก็มีแต่สามีและภรรยาเท่านั้น เอ้า..เลยไปอีกละ...

เรื่องความใคร่นี้มันเป็นธรรมชาติที่ติดตัวมนุษย์มา มันเป็นไดรฟ์ มันเป็นแรงขับที่จะสืบทอดเผ่าพันธุ์มนุษย์ มันก็เหมือนกับพืชและสัตว์นั่นแหละ พืชมันสามารถผสมพันธุ์ในตัวของมันเอง มันมีเกษรตัวผู้กับตัวเมียอยู่ในดอกเดียวกันมันก็เลยผสมกันได้ ส่วนสัตว์นั้นก็เหมือนคนยกเว้นพวกสัตว์เซลล์เดียวพวกอมีบาที่มันผสมในตัวมันได้แล้วก็แยกเซลล์ออกมาอีก พวกสัตว์นี้มันแยกสองเพศเป็นอิสระจากกันเหมือนคน แต่สัตว์มันไม่เลือกที่รักมักที่ชัง มันเลือกอย่างเดียวว่าสมบูรณ์พร้อมหรือไม่ พวกนี้มันดมกลิ่นเอา มันลิ้มรสเอาแล้วมันก็รู้โดยสัญชาติญาณที่สอนมันไว้

ส่วนคนเรามันไม่ใช่อย่างนั้น คนเรามันมีจิตเป็นเครื่องปรุงแต่ง ถ้าจิตมันบกพร่องมันก็ปรุงแต่งไปอย่างผิดๆ อย่างกรณีที่ไอ้บ้ากามข่มขืนเด็กวัยสองขวบหรือข่มขืนคนแก่วัยเจ็ดสิบแปดสิบอะไรพวกนั้น พวกนี้มันเป็นพวกจิตผิดปกติประเภทจิตหงุดเงี้ยว...ตามที่วัยรุ่นเขาพูดกัน

ทีนี้คำว่าจิตปรุงแต่งก็คือ เมื่อตาเห็นรูปมันก็บอกว่าสวยว่าหล่อ หูได้ยินเสียงมันก็บอกว่าไพเราะ จมูกได้กลิ่นมันก็บอกว่าหอม มือได้สัมผัสมันก็บอกว่านุ่มว่าแข็ง แล้วจิตมันก็รัญจวน แต่คนเรามันไม่จำเป็นต้องได้รับการสัมผัสผ่านผัสสะทั้งหมด เพียงแต่ได้รับอย่างใดอย่างหนึ่งมันก็สร้างความรัญจวนให้กับจิตได้ มันจึงเกิดสิ่งที่เรียกว่ารักแรกพบ ไงหนูดา พอเห็นรูปว่าสวยก็ชอบก็เกิดความรัญจวนใจได้เลย ซึ่งคนเราส่วนใหญ่จะเป็นแบบนี้คือหลงรูปและกว่าจะรู้ว่าสวยแต่รูปจูบไม่หอมบางทีมันก็สายไป บางคนหัวปักหัวปำจะเอาให้ได้ใครว่าใครห้ามอย่างไรก็ไม่ฟังเพราะมันหลงเข้าไปแล้ว พอจิตมันรัญจวนเนี่ยมันก็อยากจะผสมพันธุ์เพื่อสืบทอดเผ่าพันธุ์ เห็นไหมตรงนี้มันมีความสัมพันธุ์กันเมื่อร่างกายพร้อมและจิตรับเข้ามาปรุงแต่งมันก็กลายเป็นความใคร่ คนเรามันต่างจากสัตว์ตรงที่สัตว์นั้นภาวะทางกายเป็นฝ่ายนำเป็นฝ่ายขับเคลื่อน แต่คนเรานั้นภาวะทางจิตเป็นฝ่ายนำเป็นฝ่ายขับเคลื่อน คนจึงมีรอบการผสมพันธุ์ที่มากกว่าสัตว์ คนไม่ได้ผสมพันธุ์เพื่อสืบทอดเผ่าพันธุ์แต่เพียงอย่างเดียว เพราะจิตของคนเรามันหลงมันติดอยู่ในส่วนที่เรียกว่าตัณหาราคะ มันจึงหยุดยั้งเรื่องความใคร่ได้ยาก แต่หากมีอย่างใดอย่างหนึ่งนั้นมันก็ไม่เกิดเป็นความใคร่ขึ้นมาได้ อย่างเช่นพระสงฆ์ทั้งหลายท่านมีร่างกายที่พร้อมสมบูรณ์แข็งแรง แต่ในเมื่อจิตไม่รับรูปรับนามเข้ามาปรุงแต่งก็ไม่อาจเกิดเป็นความใคร่ขึ้นมาได้ ท่านจึงครองพรหมจรรอยู่ได้ แต่หากรูปใดที่ไม่อาจควบคุมจิตได้ ถ้าไม่ผิดศีลข้อปราชิกก็ต้องร้อนผ้าเหลืองค้องลาสึกขาออกมาในที่สุด

ทีนี้เราในฐานะปุถุชนคนเดินดิน เราต้องดำเนินชีวิตไปตามครรลองของมันโดยเฉพาะชีวิตคู่เราต้องดูแลกัน ตอบสนองกันได้ แต่ทีนี้การที่จะตอบสนองกันได้นั้นเราก็ต้องศึกษากันพูดคุยกันบอกกันปรึกษากัน ว่าจะแค่ไหนอย่างไร แล้วมันจึงจะเข้ากันได้ ไปกันรอด ถึงฝั่งกันทุกคน ถ้าฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งรีบเร่งจะไปให้ถึงฝั่งโดยไม่รออีกฝ่ายหนึ่งมันก็เหมือนพากันไปปล่อยกลางทะเล พออีกฝ่ายหาฝั่งไม่เจอ ทีนี้ขอนไม้ลอยมาก็จะเกาะขอนไม้ไป แล้วไปไหนก็อาจจะไปขึ้นอีกฝั่งหนึ่งกับขอนไม้แล้วมันจะยุ้งกันไปใหญ่ ที่เป็นปัญหาทุกวันนี้ส่วนหนึ่งก็มาจากการถูกลอยแพกลางทะเลแบบนี้แหละ

เอานะ..ความรักกับความใคร่ มันเป็นคนละเรื่องเดียวกัน ทั้งนี้มันก็ขึ้นอยู่กับว่ารักกับใคร รักกับพ่อแม่พี่น้องเพื่อนฝูงมันก็ไม่มีเรื่องความใคร่เข้ามาเกี่ยวข้อง รักกับคนรักกับสามีกับภรรยานี้มันมีเรื่องความใคร่เข้ามาเกี่ยวข้องอยู่เสมอ แล้วก็ไม่ต้องไปว่ากันหากฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งมีมากมีน้อย เราก็ต้องค่อยปรับเข้าหากันหาจุดสมดุลหาความพอดีให้ได้ แล้วชีวิตคู่ก็จะมีความสุขสมวัย

แล้วที่ว่าความรักกับความใคร่อันไหนเกิดก่อนเกิดหลัง นั้นมันก็แล้วแต่กรณี ว่าใครเริ่มต้นมาอย่างไร แต่สุดท้ายมันก็ต้องไปคู่กัน มีใคร่อย่างเดียวมันก็หยาบไป มีรักอย่างเดียวมันก็แห้งแล้งจืดชืดไป คนโบราณท่านจึงบอกไว้ว่า เป็นผัวเมียกันก็ต้องรักใคร่กัน อย่าทิ้งร้างห่างเหินกันไงหละ เรื่องนี้จะพูดกันยังไงมันก็ไม่จบ มันมีเนื้อหาสาระข้อปลีกย่อยเยอะ มันเป็นเรื่องละเอียดอ่อน อย่างที่ลุงบอกเธอแต่แรกแล้วว่าคำถามง่ายแต่ตอบยาก”

“มันก็จริงของคุณลุงนะครับ ที่ว่ามันเป็นเรื่องละเอียดอ่อนล่อแหลม เลยไม่ค่อยมีใครพูดถึงมัน นี่ผมพึ่งจะเป็นครั้งแรกเลยนะครับที่ได้ฟังเรื่องนี้อย่างเต็มๆ แล้วผมว่าที่คุณลุงพูดมาเนี่ยมันก็ไม่ได้หยาบตรงไหน จริงๆนะครับ”

“ มันก็อยู่ที่เทคนิคการพูดแหละนะ ว่าจะพูดให้หยาบวนอยู่แต่รอบๆ ศูนย์รวมความบันเทิงเพื่อเรียกเสียงฮาหรือกระตุ้นต่อมราคะก็ได้ หรือจะพูดให้มันเป็นวิชาการแบบฟังเพลินเกินคุ้มก็ได้ มันขึ้นอยู่กับทั้งคนพูดและคนฟัง บางทีคนพูดอยากพูดอย่างหนึ่งแต่คนฟังอยากฟังอีกอย่างหนึ่งก็มี ส่วนใหญ่ก็จะพูดแบบกลางๆ แหละนะ ส่วนที่ลึกลับหรือเรื่องกลยุทธการโรมรันก็ต้องศึกษากันเองจนกว่าจะเข้าขากันนั้นแหละ แล้วหนูดาหละว่าไงเรื่องนี้ ”

“ หนูไม่ว่าคะ..หนูเป็นช้างเท่าหลัง ”

“ เออ!..ก็ดีแล้วเป็นช้างเท้าหลังก็ดีแล้ว แต่เวลาเดินก็ต้องระวังหน่อยนะ ข้างหน้ามันเป็นตัวผู้ต้อง...ระวัง!..หางช้ำ..แล้วเรามันเป็นตัวเมียอยู่ข้างหลังก็ให้หุบๆหน่อยต้อง..ระวัง!...หางชี้...”

หนุ่ยหัวเราะชอบใจมุขนี้ แต่ดาคิดไม่ทันจึงได้แต่ทำหน้างงๆ

“ อะไรเหรอคะ มีอะไรให้ขำกันเหรอคะ...หนุ่ย...เร็วบอกดาหน่อยจะได้ขำด้วยคน....เร็วซี่..” ดาเขย่าแขนคะยั้นหนุ่ย

“ ไม่มีอะไรหรอกจ๊ะ หนุ่ยก็ขำเรื่องหำช้าง เอ้ย! ไม่ใช่เรื่องหางช้าง หางช้ำนะ".....(9)

sense รูป รส กลิ่น เสียง สัมผัส...(7)

2011-08-20T16:06:00.095+07:00

ปรีชาลุกขึ้นแล้วถือแก้วเดินเข้าไปวางไว้บนโต๊ะเตรียมอาหารขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางห้องครัวโดยมีดาและหนุ่ยเดินตามเข้ามาติดๆ พอเข้ามายืนในห้องครัวเขาก็ยังนึกไม่ออกว่าจะทำอาหารอะไรเลี้ยงแขกของเขาดี อาหารสดส่วนใหญ่ยังแข็งเป็นน้ำแข็งอยู่ในตู้แช่จะมีก็แต่หมูชิ้นเขื่องๆ ชิ้นหนึ่งที่เหลือจากการทำอาหารเมื่อวานนี้และผักอีกสองสามอย่าง เขาหยิบหมูจากตู้เย็นออกมาวางไว้บนเขียง มะเขือเทศลูกใหญ่ๆ สี่ลูก หอมหัวใหญ่ อีกสองหัว

“ ผมว่าเราน่าจะทำสปาเก็ตตี้โบลองเนสกันดีกว่าเร็วและอร่อยด้วยหรือพวกเราว่าไง”

“ ดีค๊ะ เป็นอาหารจานโปรดของหนูเลยค๊ะ แต่หนูทำไม่เป็นนะ”

“ ผมช่วยด้วยครับ ต้องทำอะไรบ้างครับ” หนุ่ยอาสาช่วยเพราะปกติเขาก็ชอบทำอาหารเองที่บ้าน

“ ดีเลย คนที่ทำไม่เป็นก็ต้องบริการอย่างอื่น หนูดาลองดูซิ เดอ ลองกองเย็นๆ ในตู้เย็นอีกสักขวดน่าจะดี แต่ไม่ใช่ของหนูคนเดียวพวกเราด้วยจริงไหมหนุ่ย”

“ ครับคุณลุง”

“ แล้วคุณแขนใหญ่กำลังข้อดี คนหนุ่มต้องออกแรงหน่อย คุณสับหมูนะ เอาหมดนั่นเลยแหละ เดี๋ยวผมจะหั่นหัวหอมกับมะเขือเทศเอง”

ขณะที่ทำอาหารปรีชาก็เล่าเรื่องต่างๆให้ทั้งสองคนฟังไปเรื่อยๆ

“ หัวหอมนี่นะมันฉุนจริงๆ หั่นทีไรเป็นเรื่องทุกที มันแสบตาจริงๆ”

“ ผมก็เป็นเหมือนกันครับ ”

“ มาแล้วจ้า เลอลองกองเย็นเจี๊ยบ แก้วของคุณลุงอยู่ไหนค๊ะ”

ปรีชายกแก้วขึ้นดื่มไวน์เก่าจนหมดแล้วยื่นให้ดาเติมใหม่จนเต็ม

“ โนๆ...หนูดาไม่ใช่อย่างนั้นจ้า..เวลารินไวน์นะไม่ต้องรินจนเต็มเอาแค่สองในสามก็พอ ไม่งั้นเวลาชนแก้วเสียงมันจะบอดไม่ใสกังวาล และพอรินเสร็จต้องหมุนขวดนิดหนึ่ง”

“ ทำไมละค๊ะ”

“ หมุนขวดเพื่อที่จะให้ไวน์ที่ติดอยู่ปากขวดไหลวนลงไปในขวดไม่หยดลงพื้นหรือบนผ้าปูโต๊ะ โดยเฉพาะถ้าเป็นไวน์แดงติดแน่นเลยนะซักไม่ออก”

“ แล้วหมุนยังไงละค๊ะ ”

“ เอามานี่ซิผมจะทำให้ดู ” ปรีชารับแก้วของดากับขวดมารินไวน์ลงไปเล็กน้อยแล้วพลิกข้อมือหมุนขวดให้ดาดูเป็นตัวอย่าง

“ อ๋อ! เข้าใจแล้วค๊ะ”

“ เอ้า เอาไปลองทำดู” ดารับแก้วไปฝึกหมุนขวดแล้วเดินอ้อมโต๊ะไปหาหนุ่ย

“ ที่รักจ๊ะ ด้วยใช่ไหมจ๊ะ”

หนุ่ยมัวง่วนอยู่กับการสับหมูจึงไม่ได้ตอบดาเพียงแต่สบตาแล้วพยักหน้า เสียงมีดที่หนุ่ยสับหมูนั้นกระทบกับเขียงรัวเป็นจัวหวะเร็ว กั๊ก..ๆ..ๆ..ๆ

“ แหม!..เสียงหนุ่ยสับหมูนี่มันเร้าใจจริงๆ นี่ถ้าเป็นทางเหนือนะ สาวๆ มาเห็นเข้าเป็นต้องสกิดแม่แน่เลย”

“ ทำไมละครับ ”

“ ทางเหนือนะเขาว่ากันว่า ผู้ชายบ้านไหนที่สับหมูได้รัวกั๊กๆๆๆแบบนี้เนี่ยส่วนใหญ่จะเป็นคนขยัน ทำอะไรเร็ว ถ้าใครได้เป็นสามีแล้วรับรองไม่อดตาย ผู้หญิงก็เหมือนกันนะถ้าตำน้ำพริกได้รัวกอ๊ก..ๆ..ๆ..ๆแบบนี้ละก้อ เขาบอกว่าใครได้มาเป็นภรรยาแล้วสบายไปแปดอย่าง ไม่เหมือนกับพวกที่ทำอะไรยานคางเนิบๆ ตำน้ำพริกก็นั่งเอาคางเกาะเข่าก๊อก.....ก๊อก....ก๊อก....อย่างนี้ละก็ไม่ทันกิน ไม่มีใครเขามาขอไปเป็นคู่หรือได้ไปเป็นคู่ก็เหนื่อย ถ้าจะวิเคราะห์กันทางด้านจิตวิทยาแล้วก็เห็นจะจริงนะ คนขยันเวลาทำอะไรก็จะตั้งหน้าตั้งตาทำให้มันเสร็จๆ จะได้รีบไปทำอย่างอื่นต่อ ในสมองก็จะวางแผน คิดอยู่ตลอดเวลาว่าทำนี่เสร็จแล้วจะทำอะไรอีกต่อไปมันต่างกับพวกขี้เกียจทำอะไรก็เนิบๆ กลัวมันเสร็จเร็ว กลัวจะถูกใช้งานต่อ ใจก็คิดถึงเรื่องอะไรเหลวไหลไปร้อยแปดจริงไหม ”

“ มันก็จริงนะลุง ”

“ เอาละหมูพอแล้วละเอียดมากก็ไม่ดี เวลาเอามาผัดแล้วมันจะแข็ง ปกติแล้วเขาจะใช้เนื้อวัวหรือไม่ก็ใช้สองอย่างรวมกัน เนื้อวัวมันเป็นรสชาดของยุโรป เขาบอกว่ากลิ่นมันหอมกว่าและไม่มีไขมันมากเหมือนเนื้อหมู”

“ เอ้า หนูดาจุดเตาเลยลูก เอากะทะขึ้นตั้งใส่น้ำมันลงไปหน่อยประมาณสองช้อนโต๊ะ เดี๋ยวพอน้ำมันร้อนแล้วเอาหัวหอมนี่ไปผัดให้สุก เอาเกลือป่นในกระปุกนั้นใส่ลงไปด้วยช้อนหนึ่งช้อนก็อยู่ในนั้นแหละ ไม่ต้องใช้ไฟแรงนะแค่กลางๆ ก็พอเดี๋ยวผิวมันจะไหม้ก่อนที่ข้างในจะสุก”

ดาจุดเตาตั้งกะทะใส่น้ำมันแล้วรับหัวหอมจากปรีชาไปผัด เสียงหัวหอมโดนน้ำมันร้อนในกะทะดังฉ่า ครู่เดียวก็ส่งกลิ่นหอมฟุ้งห้องครัว พอปรีชาหั่นมะเขือเทศเสร็จก็ไปเอาหม้อมาใส่น้ำตั้งไฟอีกเตาหนึ่งใส่เกลือลงไปนิดหน่อยพอให้น้ำมีรสเค็มนิดๆ แล้วบอกหนุ่ยให้ส่งหมูสับไปให้ดาผัดกับหัวหอม

ปรีชาแอบมองสองหนุ่มสาวยืนคู่กันอยู่หน้าเตา ดากำลังใช้ตะหลิวจิ้มลงไปที่หมูสับเพื่อให้มันแตกตัวเสียงตะหลิวกระทบกับกะทะดังแก็ก..ๆ.ๆ.ๆ หนุ่ยส่งแก้วไวน์ไปจ่อที่ปากให้ดาดื่ม แล้วหอมแก้มดาโดยที่ทั้งคู่ไม่ได้สังเกตุว่าปรีชากำลังยืนมองอยู่ แสงแฟลชจากกล้องถ่ายรูปดิจิตอลสว่างวาบขึ้น ทั้งหนุ่ยและดาต่างก็หันหน้ากลับมาหาแหล่งกำเนิดแสงพร้อมกันปรีชาก็กดชัดเตอร์ลงไปอีกครั้งหนึ่ง “ ช่างเป็นภาพที่สวยงามมาก ” ปรีชาคิดในใจ

“ สวยไหมค๊ะคุณลุง ขอดาดูหน่อย”

“ ต้องสวยอยู่แล้วแหละ คนกำลังมีความสุขถ่ายรูปออกมายังไงก็สวย”

ปรีชาตอบขณะที่ปรับกล้องถ่ายรูปให้อยู่ในโหมดเช็คภาพแล้วส่งให้หนุ่ยที่ยืนอยู่ข้างดาถือไปดูกันสองคน พอดาเห็นภาพที่หนุ่ยกำลังหอมแก้มเธอ ทำให้เธอยิ้มออกมาอย่างพอใจแล้วหอมแก้มหนุ่ยตอบไปครั้งหนึ่ง เธอหันกลับมาทางปรีชาทั้งๆ ที่ตะหลิวยังอยู่ในมือ

“ คุณลุงขา ภาพนี้หนูขอนะค๊ะ”

“ ได้จ๊ะ เดี๋ยววันกลับผมจะปรินซ์ให้หรือหนูมีแฮนด์ดี่ไดรว์ติดมาไหมผมจะได้โหลดลงไปให้ ”

“ ผมมีโน๊ตบุ๊คติดมาด้วยครับ ”

“ อ้อ! ดีเดี๋ยวจะได้โหลดเก็บไปเลย ”

ปรีชาไม่ต้องการทำลายบรรยากาศที่ทั้งสองคนกำลังมีความสุขอยู่กับการทำอาหารด้วยกันเขาจึงเดินไปหยิบเส้นสปาเก็ตตี้แห้งกับซอสมาเขือเทศเข้มข้นมาเปิดเองแล้วส่งให้หนุ่ย

“ พอหมูเหลืองน้ำแห้งดีแล้วเอามาเขือเทศในจานนั้นใส่ลงไปผัดพร้อมกับซอสมะเขือเทศเลยนะ แล้วนี่เส้นสปาเก็ตตี้ใส่ลงไปในหม้อได้เลยน้ำเดือดแล้ว เอาแค่สองในสามก็พอหมดนั่นมันเยอะเกิน”

“ ครับได้ครับ ”

หนุ่ยรับของไปทำตามที่ปรีชาบอกพร้อมกับส่งกล้องคืนให้กับปรีชา

ดาผัดมะเขือเทศกับหมูจนเข้ากันดีแล้วแต่เธอสังเกตุเห็นว่ามันแห้งไปจึงร้องถาม ปรีชาก็บอกให้เติมน้ำลงไปพอขลุกขลิกเติมเกลือเติมน้ำตาลปรุงรสจนได้ที่

“ เอาละ เป็นอันว่าเสร็จพิธีก่อนปิดเตาหนูดาเอาผงออเรกาโนในขวดบนชั้นไม้นั้นใส่ลงไปหน่อยนะ ประมาณว่าช้อนชาพูนๆ เครื่องเทศพวกนี้ต้องใส่ทีหลังสุด อย่างพวกต้นหอมผักชีใบมะกรูดใบกะเพรานี่ก็เหมือนกัน ใส่แล้วคนๆให้เข้ากันก็เสริฟได้เลย ”

“ ทำไมต้องใส่ทีหลังละค๊ะ” ดาถามด้วยความสงสัย

“ ถ้าเราใส่พวกนี้ก่อนหรือใส่เร็วเกินไป กลิ่นหอมของมันจะละเหยไปหมดและอีกอย่างหนึ่งถ้ามันโดนความร้อนมากๆพวกสารบางอย่างที่อยู่ในนั้นก็จะออกมามาก อาจจะทำให้อาหารมีรสขมก็ได้ เขาจึงต้องให้ใส่ทีหลังก่อนดับไฟยกลงจากเตา”

“ คุณลุงครับแล้วเส้นนี้ยกลงได้หรือยังครับ”

ปรีชาทำเสียง ฮือๆ แก้วไวน์คาปากอยู่พูดไม่ได้ เพียงแต่โบกมือห้าม

“ ยังๆ ลองเอาเส้นขึ้นมากัดชิมก่อน ถ้ามันนุ่มดีกัดแล้วติดฟันนิดๆ ถือว่าใช้ได้ ก็ยกลงมาเทใส่กระชอน เอาน้ำเย็นราดไปนิดหนึ่งให้ทั่วๆ ให้น้ำแป้งออกจากเส้นให้หมด ทิ้งไว้พอสเด็ดน้ำก็เอามาใส่ชามใหญ่ตัดเนยแข็งเท่าหัวแม่มือสักสามก้อนลงไปคลุกบางทีไม่มีเนยแข็งจะใช้น้ำมันพืชก็ได้แต่มันไม่หอมไม่ออกกลิ่นอิตาลีเท่านั้นเอง ”

“ ได้ครับ ผมทำเป็นแล้ว คุณลุงจะพักก่อนก็ได้นะครับเดี๋ยวผมจะยกไปเสริฟ ”

ปรีชาเดินออกจากห้องครัวไปนั่งที่เก้าอี้ตัวเดิม จุดเทียนเล่มใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางโต๊ะแล้วหยิบไปน์ขึ้นมาบรรจุยาเส้นสูบอย่างสบายใจ ยาเส้นกลิ่นวานิลาปล่อยควันออกมาลอยละล่องส่งกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วบริเวณที่เขานั่งอยู่

“ มาแล้วครับ สปาเก็ตตี้จานเด็ด”

หนุ่ยยกจานสปาเก็ตตี้มาทีเดียวสามจาน มือซ้ายถือสองจานซ้อนกันมือขวาถือหนึ่งจานท่าทางทะมัดทะแมนเหมือนพนักงานเสริฟมืออาชีพ อันที่จริงมันเป็นประสบการณ์เดิมที่เขาเคยไปทำงานเป็นพนักงานเสริฟชั่วคราวหาเงินเรียนเพื่อช่วยแบ่งเบาภาระทางบ้านในช่วงที่เขาเป็นนิสิตมหาวิทยาลัย

ดาเดินตามมา สองมือถือแก้วไวน์ แม้ว่าอากาศจะเย็นลงบ้างแล้วแต่ด้วยความร้อนจากเตาผสมกับฤทธิ์ของเลอลองกองทำให้เธอถึงกับหน้าแดงมีเหงื่อผุดเม็ดเล็กๆบริเวณไรผมและจมูก

“ กลิ่นอะไรค๊ะ หอมจัง ”
ดาทักมาแต่ไกลพอเธอได้กลิ่นยาเส้น ปรีชาเบี่ยงตัวเล็กน้อยเพื่อให้เธอเห็นไปน์ที่อยู่ในมือเขาโดยไม่พูดอะไร พอมาถึงโต๊ะดาก็หย่อนตัวลงนั่งเก้าอี้ตัวที่ติดกับปรีชา หนุ่ยจึงนั่งตัวถัดไป

“ เอา! กินกันเลยนะตอนร้อนๆ เดี๋ยวเย็นแล้วไม่อร่อยเส้นจะแข็งหมูจะเป็นไข ”

ปรีชาชวนทุกคนให้ร่วมกินอาหารมื้อแรกด้วยกัน

“ อ้า!.. เดี๋ยวก่อน ” ปรีชาชูแก้วของเขาขึ้น “ แก้วนี้สำหรับกุ๊กสาวของเรา จริงไหมคุณหนุ่ย ” หนุ่ยยกแก้วของเขาขึ้นมาพร้อมกับดา

“ ครับ สำหรับกุ๊กสาวคนสวย ” หนุ่ยชมภรรยาสาวของเขา

“ ไม่หรอกค๊ะ สำหรับทุกคนค๊ะและก็เป็นพิเศษสำหรับคุณลุงที่สอนดาทำสปาเก็ตตี้วันนี้ แต่รสชาดดายังไม่รับรองนะค๊ะ ”

เสียงแก้วไวน์ทั้งสามชนกันกลางอากาศดังกริ้ง..กริ้ง...กริ้งอีกครั้งหนึ่ง

“ เดี๋ยวๆ...เอาใหม่ๆ..อย่างนี้ไม่ถูก ” ปรีชาทักท้วง “ การชนแก้วกันเนี่ย เขาต้องมองตากันด้วยไม่อย่างนั้นแล้วจะเสื่อมสมรรถภาพทางเพศไปถึงเจ็ดปีเชียวนา”

“ จริงหรือค๊ะ”

“ เปล่าจ้าลุงล้อเล่น ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก จริงๆนะตามธรรมเนียมแล้วเจ้าของแก้วต้องส่งสายตากัน ชนแก้วกับใครก็ต้องส่งสายตาให้กับคนนั้น มองตามแก้วไปจนแก้วใกล้จะถึงกันก็ละสายตาจากแก้วมาส่งสายตากันให้เขาเห็นสายตาเราและเราเห็นสายตาเขาอย่างนี้จึงจะเรียกว่าเปิดประตูมิตรภาพที่แท้จริงเพราะดวงตาเป็นหน้าต่างของหัวใจ หากมัวแต่มองแก้วแล้วเมื่อไหร่จะรู้ว่าหัวใจอีกคนเปิดรออยู่ จริงมะ แล้วมันก็จะครบ รูป รส กลิ่น เสียง สัมผัส”

แล้วทุกคนก็ชนแก้วพร้อมกับส่งสายตากลั้วเสียงหัวเราะกันอีกครั้งหนึ่งก่อนจะใช้ซ่อมม้วมเส้นสปาเก็ตตี้ที่โรยหน้าด้วยเนยผงปาม่าซานกินกันอย่างอะเร็จอร่อย ตลอดเวลาที่กินกันนั้นหนุ่ยกับปรีชาก็ออกปากชมว่าดาทำอาหารได้อร่อยอยู่หลายครั้ง ดาแทบไม่เชื่อตัวเองว่าเธอจะสามารถทำอาหารได้อร่อยจริงจนปรีชาต้องสร้างความมั่นใจให้กับเธออีกครั้ง

“ การที่จะทำอาหารให้อร่อยนะไม่ใช่ว่าใครๆ ก็ทำได้ จริงอยู่ใครๆ ก็ฝึกทำอาหารให้เป็นได้เพราะมีตำราให้ดูเยอะแยะ ก็ใส่ตามที่เขาบอกเหมือนอย่างที่ลุงบอกหนูวันนี้แหละ สำคัญมันอยู่ที่ว่าคนทำนั้นจะเป็นคนที่ช่างสังเกตุหรือไม่ว่าอะไรคือสุกอะไรคือพอดี สังเกตุอุปกรณ์หรือวัตถุดิบว่าเตาที่ใช้นั้นไฟอ่อนไฟแรงเป็นอย่างไร น้ำปลาซีอิ้วเต้าเจี้ยวเค็มมากเค็มน้อยแค่ไหน เวลาทำก็อย่าประมาทใส่ลงไปทีเดียวมากเพราะถ้าพลาดแล้วแก้ลำบาก เรื่องอาหารเนี่ยและที่สำคัญมากๆก็คือต้องเคยไปกินเจ้าที่เขาว่าอร่อยๆ มาแล้ว จำให้ได้ว่ารสชาดมันเป็นอย่างไร อย่างหนูเนี่ยชอบกินสปาเก็ตตี้ใช่ไหม หนูเคยกินมาหลายที่และก็จำได้ว่าสปาเก็ตตี้โบลองเนสที่อร่อยมีรสชาดอย่างไร พอหนูทำเองหนูก็เลยสามารถปรุงรสมันออกมาได้อร่อยไง แต่สิ่งสำคัญที่จะทำให้อาหารอร่อยได้นั้นต้องอย่าลืม "ใส่ใจ" ลงไปด้วย"

พออธิบายเสร็จปรีชาก็ม้วนสปาเก็ตตี้ที่เหลือก้อนสุดท้ายในจานใส่ปากแล้วหลับตาส่ายหน้าช้าๆ ทำเสียงพึมพำ “ อือ...อาหย่อย ” ทำให้ดาถึงกับกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่

“ อาหารอิตาลีก็เห็นจะมีแต่สปาเก็ตตี้กับพิชช่านี่แหละนะที่โด่งดังเป็นที่รู้จักไปทั่วโลก แล้วอาหารไทยละ ใครรู้บ้างว่าอะไรโด่งดังที่สุด ”

“ ต้มยำกุ้งหรือเปล่าครับ ”

“ ใช่.. แล้วอะไรอีก ”

“ ผัดไทยค๊ะ”

“ ใช่ มีอะไรอีกไหม ........จริงๆ แล้วก็เห็นจะเป็นต้มยำกุ้งนั่นแหละที่โด่งดังที่สุด คือฝรั่งนึกออกว่ามันเป็นอย่างไรแต่ผัดไทยนั้นที่ร้านอาหารไทยในต่างประเทศก็มีขายกันแทบทุกร้านไม่ว่าจะเป็นร้านของคนจีนหรือของคนไทยก็ตาม ที่น่าเสียดายคือเขาไม่ค่อยเรียกมันว่าผัดไทยส่วนใหญ่เขาเรียกมันว่าก๋วยเตี๋ยวผัดเฉยๆ เลยไม่ค่อยมีใครรู้จักคำว่าผัดไทย...

เอ้าแล้วนี่ทำไมเราถึงเรียกมันว่าผัดไทยละทำไมไม่เรียกมันว่าผัดจีนทั้งๆ ที่เส้นก๋วยเตี๋ยวมีต้นกำเนิดมาจากเมืองจีน เขาว่ากันว่าพวกเส้นสปาเก็ตตี้นี้ก็ได้แนวคิดมาจากเส้นก๋วยเตี๋ยวของจีนเหมือนกันนะอันนี้ไม่ยืนยัน ส่วนขนมจีนก็เหมือนกันก็ไม่รู้ที่มาแน่นอนว่ามันมาจากไหน บ้างก็ว่ามาจากเมืองจีน บ้างก็ว่าเป็นของไทยนี่แหละแต่ดูวิธีการทำน่าจะมาจากคนจีน บ้างก็ว่าเป็นของคนมอญเพราะคนมอญเมื่อก่อนนี้เวลามีงานเลี้ยง ก็จะทำอาหารพวกเส้นแป้งพวกนี้ แล้วมันมีคำพูดหนึ่งว่า ขะหนอมจิน แปลว่าแป้งสุกแล้ว พอคนไทยได้ยินเข้า ฟังเพี้ยนนึกว่าเขาเรียกแป้งเส้นนี้ว่าขนมจีนเลยเรียกมันว่าขนมจีนมาทุกวันนี้ ทั้งๆที่มันไม่ใช่ขนม ”

“ แล้วทำไมเขาถึงเรียกกันว่าผัดไทยละค๊ะ ” ดาถามด้วยความสงสัย

“ ตรงนี้ก็ต้องอ้างจอมพล ป. อีกแหละ จำได้ไหมที่ผมเล่าให้ฟังว่าท่านให้เปลี่ยนชื่อประเทศสยามมาเป็นประเทศไทยนะ พอเป็นประเทศไทยแล้วท่านก็ต้องการให้มีอาหารประจำชาติ ผมสงสัยว่าท่านก็คงจะชอบกินอาหารที่ทำมาจากเส้นก๋วยเตี๋ยวเหมือนกัน ท่านจึงได้เลือกเอาเส้นก๋วยเตี๋ยวมาผัด   แทนที่จะเลือกแกงเขียวหวาน แกงเผ็ดหรือผัดกระเพรานกหนูซึ่งมีอยู่มากมายและหาได้ง่ายตามท้องไร่ท้องนา พอท่านเลือกที่จะเอาเส้นก๋วยเตี๋ยวมาผัดให้เป็นอาหารประจำชาติทั้งๆที่ก๋วยเตี๋ยวเป็นอาหารที่คนจีนนำติดตัวเข้ามาเผยแพร่ ไม่ใช่อาหารไทยแท้ดั้งเดิม แต่ท่านก็หาเหตุผลมาประกอบให้สมอ้างว่าผัดไทยเป็นของไทยแท้คือต้องเริ่มด้วยการผัดกระเทียมกับเต้าฮู้เหลืองที่หั่นเป็นลูกเต๋า ใส่กุ้งแห้งลงไป หัวไซโป้ว ซีอิ้วน้ำปลาน้ำตาล ผัดให้เข้ากันแล้วตอกไข่ใส่ลงไปแล้วใส่เส้น คลุกให้ทั่วเติมน้ำนิดหน่อย ตามด้วยต้นกระเทียมสด ถั่วงอกดิบ เป็นอันว่าเสร็จกินได้ กินกับต้นกระเทียม ถั่วงอกสดหัวปลีอ่อน พูดแล้วก็อยากกิน

สังเกตุไหมว่าผัดไทยไม่มีการใส่หมูใส่เนื้อ ที่ไม่ใส่ก็เพราะว่าคนไทยในยุคนั้นส่วนใหญ่กินปลากินไก่เป็นอาหารหลัก จอมพลป. ท่านเห็นว่าหมูเป็นอาหารของคนจีน และท่านต้องการให้ผัดไทยเป็นอาหารประจำชาติไทยจึงไม่ให้ใส่หมู นอกจากนี้ ที่ผมว่าท่านคงจะชอบกินอาหารที่มีเส้นก๋วยเตี๋ยวเป็นส่วนประกอบก็คือนอกจากผัดไทยแล้ว ท่านยังได้ส่งเสริมให้คนไทยทั้งประเทศกินก๋วยเตี๋ยวกันอย่างเป็นล่ำเป็นสัน โดยท่านให้เหตุผลว่าก๋วยเตี๋ยวเป็นอาหารที่สะอาดทำร้อนๆ มีประโยชน์ต่อร่างกาย มีหมูมีผัก ปรุงรสได้ตามใจคนกิน ราคาถูก ทำได้เองและอร่อยด้วย อีกส่วนหนึ่งท่านก็ต้องการกระตุ้นเศรษฐกิจในยุคนั้นให้มีกระแสเงินหมุนเวียนภายในประเทศ ถึงกับมีนโยบายออกมาเลยนะ ทำเป็นหนังสือเวียนไปทุกจังหวัดให้ข้าราชการตั้งแต่ผู้ว่าฯ นายอำเภอ ลงไปจนถึงครูในโรงเรียนให้ขายก๋วยเตี๋ยวกัน ข้าราชการคนไหนอยากมีหน้ามีตาก็ขายก๋วยเตี๋ยวกันใหญ่   ตั้งแต่ยุคนั้นมาก๋วยเตี๋ยวเลยกลายเป็นอาหารคู่คนไทยมาจนถึงทุกวันนี้ ”...(8)

presenting love and respect การแสดงความรักและความเคารพ...(6)

2011-08-20T14:05:00.086+07:00

หนุ่ยมองหน้าปรีชาด้วยความรู้สึกเกรงใจแต่ดูเหมือนปรีชาจะรู้ทัน

“ ดีลูกดี...คนเรารักกันก็ต้องแสดงออกบอกให้รู้ว่ารักกัน จะได้มีความสุขใจกันทั้งสองฝ่าย ไอ้ที่ว่า

“ กินอยู่กับปากอยากอยู่กับท้องยังจะต้องให้บอกอีกเหรอ”

นั้นมันใช้ไม่ได้หรอกระหว่างสามีภรรยาเนี่ย ถ้าถือตามนั้นมันยิ่งจะทำให้ชีวิตรักค่อยๆ เหินห่างจนเป็นอย่าร้างได้ในที่สุดหรือไม่ก็อยู่กันอย่างแกนๆ ไม่มีชีวิตชีวา สะกิดตั้งสามทียังไม่รู้เรื่องเลย อย่างนี้ก็แย่แล้ว”

“ คุณลุงไม่ถือเหรอครับ”

“ โธ่!...คุณนี่ท่าจะโบราณจริงๆ อย่างหนูดาว่า” แล้วทุกคนก็หัวเราะกัน

“ ไอ้ความรักเนี่ยนะ มันเป็นสิ่งสวยงาม แสดงออกเมื่อไหร่มันก็งาม ชื่นใจทั้งผู้รับและผู้ให้ คนเห็นเขาก็พลอยชื่นใจไปด้วย บางคนถึงกับอิจฉาที่เห็นคู่ของคนอื่นเขารักกันไม่เหมือนคู่ของตัวที่มีแต่ทะเลาะกันเฉยเมยต่อกัน

การแสดงความรักกันนะไม่ใช่แสดงบทรักมันเป็นสิ่งที่ไม่น่าอาย แต่คนเรากลับไม่ค่อยกล้า คนส่วนใหญ่อายที่จะแสดงความรักกัน แม้แต่จะบอกกันว่าฉันรักเธอนะยังไม่กล้าเลย มันเป็นความเข้าใจผิดๆ เวลาโกรธกันทะเลาะกันกลับไม่รู้จักอาย ทะเลาะกันลั่นสามบ้านห้าบ้านทำได้ อยู่กลางตลาดกลางฝูงชนก็ทะเลาะกันงอนกันให้คนเห็นกลับไม่คิดที่จะอาย หนุ่มสาวบางคนรักกันนะแต่กลับไม่กล้าบอกกันว่ารัก เลยต่างฝ่ายต่างไม่รู้ว่าเขาก็รักเรา สุดท้ายเรียนจบแยกย้ายกันไปหรือไม่ก็ย้ายที่ทำงานกันไป เลยไม่สมหวังในความรักมันก็น่าเสียดาย

คนเรารักใครชอบใครก็ต้องบอกเขาไปตรงๆ หากเขาชอบเราก็จะได้สานต่อความรักนั้นให้มันสมบูรณ์ หรือหากเขาไม่รักเราก็จะได้ตัดใจไปหาคนใหม่จะได้ไม่เสียโอกาสชีวิต ไอ้ความรักที่ว่าเนี่ยผมไม่ได้หมายถึงความรักระหว่างหนุ่มสาวเท่านั้นนะความรักที่เรามีต่อพ่อแม่เราก็ควรจะบอกให้ท่านรู้ให้ท่านได้ชื่นใจบ้างแล้วนี่วันหลังหากพวกคุณมีลูกก็ควรจะบอกให้ลูกรู้ว่าเรารักเขา กอดเขาบ้าง เออ!..พ่อแม่นี่ก็เหมือนกันกอดท่านบ้าง บางทีการพูดอย่างเดียวมันก็ไม่พอ

การกอดกันนะมันเป็นการสื่อภาษาที่ลึกซึ้ง มันลึกซึ้งยิ่งกว่าคำพูด ภาษาพูดเนี่ยมันดิ้นได้แล้วบางทีมันก็ไม่น่าเชื่อ มันเสแสร้งกันได้ แต่ก็อีกนั่นแหละถ้าคนเป็นเขาก็จะรู้ว่านั่นพูดจริงหรือเสแสร้ง เขาฟังน้ำเสียง ดูแววตา ท่าทางประกอบคำพูด นักจิตวิทยาเรียกกันว่าภาษากายมันเป็นภาษาที่ไม่อาจโกหกกันได้ บางคนที่แสดงละครเก่งๆ อาจจะทำได้แต่ก็ได้ไม่นาน เดี๋ยวก็หลุดออกมาให้เห็น

การกอดกันเนี่ยมันเป็นภาษากาย คนไม่รักกันกอดกันไม่ลงหรอกหรือกอดกันได้แต่ก็ไม่สนิท กอดแค่ไหล่ ดูอย่างนักการเมืองซิเวลากอดกันนะ ยืนห่างกันเป็นวาแล้วโน้มตัวเข้าหาทำท่าเหมือนว่ารักกันปานจะกลืน พวกนี้หลอกกันเองทั้งนั้น ถ้าอยากจะรู้ว่าคนเรากอดกันด้วยความรักนั้นมันเป็นยังไงก็ให้ดูเวลาที่แม่กอดลูกน้อยนั่นแหละ คุณเคยกอดเด็กตัวเล็กๆ ไหม น้องหรือหลานนะ”

“ เคยครับ ลูกพี่สาวผม อายุสองสามขวบเห็นจะได้”

“แล้วเป็นไง คุณกอดเขายังไง”

“ก็ ผมก็กอดแบบขยี้ๆ” หนุ่ยทำท่ากอดให้ปรีชาดู

“ นั่นแหละ ที่ว่ากอดกันด้วยความรักจริงๆ กับเด็กๆ เนี่ยเรารักเขาเรากอดเขาด้วยความรักที่บริสุทธิ ด้วยความเอ็นดู ไม่มีอะไรแอบแฝง ที่ชัดๆ นะเวลาเราหมั่นไส้เขาเราก็จะกอดเขาแบบขยี้ๆ ไง มันเป็นการกอดที่กระชับ อย่างการกอดคนรักก็เหมือนกันเวลาเรากอดแฟนเรา เอ!..กอดแฟนนี่บางทีก็ยังอาจจะไม่เท่าการกอดสามีหรือกอดภรรยาหรอกนะเพราะบางทีแฟนเนี่ยมันยังมีช่องว่าง มันยังไม่สนิทใจไม่เหมือนสามีภรรยากอดกัน ผมหมายถึงสามีภรรยาที่รักกันเข้าใจกันนะเอาเป็นว่ายามรักกันดีกว่า เคยสังเกตไหมว่าเรากอดเขาเหมือนกับจะบดขยี้ตัวเขาให้ละลายเข้าไปอยู่ในตัวเราเลยไม่ใช่หรือ ฮือ!..กอดยังไงมันก็ไม่หนำใจอะไรอย่างนั้นหรือบางทีเราก็อยากจะมุดเข้าไปอยู่ในตัวเขาเลย เป็นไม๊... เหมือนอย่างที่เขาว่า “รักกันปานจะกลืน” มันแสดงออกมาให้เห็นก็ตอนกอดกันนี่แหละ เรื่องการกอดกันนะที่ต่างประเทศเขาก็รณรงค์ให้มีการแสดงความรักด้วยการกอดกันอยู่บ่อยอย่างเช่นที่ฮ่องกงหรืออเมริกาก็มักจะมีกลุ่มหนุ่มสาวออกมายืนถือป้ายที่มีข้อความว่ากอดฟรี เชื้อเชิญให้ผู้คนที่สัญจรไปมาได้แสดงความรักด้วยการกอดและก็ได้ผลอย่างเป็นที่น่าพอใจ ส่วนในบ้านเราก็เคยมีการรณรงค์ส่งเสริมให้มีการแสดงความรักต่อคนในครอบครัวด้วยการกอดกันอยู่ระยะหนึ่ง ตามมุมเมืองโดยเฉพาะในกรุงเทพฯมีการขึ้นป้ายด้วยข้อความต่างๆ ที่ส่งเสริมให้มีการกอดกันอย่างเช่น..กลับบ้านไปกอด.. ”

“ แต่คนไทยเราไม่ค่อยกอดกันนะคุณลุง อย่างผมเนี่ยผมไม่เคยได้กอดพ่อกับแม่เลย ตั้งแต่โตมาเนี่ย”

“ มันเป็นยังไง เขินใช่ไหม อายใช่ไหม่ ที่เราไม่กล้าก็เพราะเราไม่เคย เราไม่ได้ทำให้เป็นปกติหรือเราไม่ได้ทำอย่างปกติ การสัมผัสกายกันเนี่ยสำหรับคนไทยเรามันเป็นสิ่งต้องห้ามโดยเฉพาะกับต่างเพศ สมัยก่อนนี้หนุ่มสาวแค่จับมือกันเขาว่าเสียผี อย่างทางภาคเหนือเนี่ย มันเป็นเรื่องใหญ่เลยนะ หนุ่มสาวจับมือกันผู้ใหญ่เห็นเข้าเป็นเรื่องเลยนะ จับแต่งงานกันเลยหรือไม่ก็ฟ้องร้องกันเป็นเรื่องเป็นราวกันใหญ่โตไม่ได้เลยแหละจับมือกันถูกเนื้อต้องตัวกันเนี่ย แล้วเราทักทายกันยังไง คนไทยเรายกมือไหว้กันไม่ใช่หรือ เรายกมือไหว้สวัสดีให้เกียรติกันให้ความเคารพกัน

การไหว้กันของคนไทยนั้นเป็นสิ่งที่สวยงามและดูเหมือนว่าคนทั้งโลกจะชื่นชมวัฒนธรรมนี้ เพื่อนผมที่เป็นฝรั่งหลายคนเขาก็พูดอย่างนั้นและไม่มีคนชาติไหนยกมือไหว้กันได้อ่อนช้อยสวยงามเหมือนคนไทย ดูอย่างฝรั่งที่พยายามจะไหว้แบบคนไทยซิ มันแข็งๆ กระโดกกระเดกเก้งก้างยังไงก็ไม่รู้ คนจีนเขาก็ไหว้กันแต่ก็ประหลกๆ คนอินเดียเขาก็ไหว้กันแบบภารตะไหว้แบบหัวสั่นหัวคลอน เขมรยิ่งร้ายไม่ไหว้กันเลยเจอหน้ากันก็ “ซัวซได..ๆ” พวกเขาลืมวัฒนธรรมการไหว้ไปเพราะ ตกอยู่ภายใต้การปกครองระบบคอมมิวนิสต์เสียนานแม้แต่พระพวกเขาก็ไม่ไหว้ แต่ครั้งหลังที่ผมไปเที่ยวมานั้นรู้สึกว่าวัดวาอารามได้รับการพัฒนาขึ้นกันบ้างแล้ว ตอนนี้วัฒนธรรมการไหว้คงเปลี่ยนไป

การไหว้ของเรานะมันเป็นการทักทายกันที่สวยงามแต่ก็แฝงไปด้วยความต่างศักดิ์ มีสูงมีต่ำ ถ้าคนเขาไม่คิดเขาก็ถือว่าไหว้กันตามธรรมเนียมตามวัฒนธรรม นี่ถ้าเราจะวิเคราะห์กันนะ คุณไม่เห็นด้วยก็ไม่เป็นไรมันเป็นเพียงความคิดเห็นของผม”

ขณะที่คุยกันอยู่นั้นความมืดก็ค่อยๆ คืบคลานเข้ามาครอบคลุมทั่วบริเวณจนทั้งสามคนแทบจะมองไม่เห็นหน้ากัน แล้วหลอดไฟในโรงครัวก็ส่องสว่างขึ้นมาพร้อมกับดวงอื่นๆ ที่ติดอยู่เป็นระยะตามเสาริมทางเดิน ตามใต้ต้นไม้ใหญ่และรอบๆ บ้านแต่ละหลัง หนุ่ยกับดาเหลือบมองหน้ากันด้วยความฉงนแล้วหันมาถามปรีชาแทบจะเป็นเสียงเดียวกัน

“ ใครเปิดไฟหรือครับ / คะ”

“ มันเปิดของมันเอง ผมติดตั้งสวิทซ์อัตโนมัติไว้ พอมืดมันก็จะทำงานจนถึงเช้าพอมันได้รับแสงอาทิตย์มันก็จะตัดไปเอง ไฟฟ้าชุดนี้ไม่เกี่ยวกับไฟที่ใช้ตามบ้าน ผมแยกต่างหากมันเป็นไฟธรรมชาติที่ผมปั่นเอง ใช้แรงน้ำไหลในลำธารหลังบ้าน มันไม่ค่อยแรงนักแต่ก็เพียงพอสำหรับไฟพวกนี้ ก็ช่วยชาติประหยัดพลังงานแหละครับ ดีกว่าให้มันไหลทิ้งเสียพลังงานไปเปล่าๆ ทีแรกพวกชาวบ้านเขาไม่เข้าใจหาว่าผมกักน้ำไว้ไม่ให้เขาได้ใช้ แต่พออธิบายว่ามันไม่ได้เกี่ยวกับการกักน้ำไว้ไม่ให้ใครใช้ ที่ผมทำเนี่ยก็เท่ากับว่าเรามีแหล่งน้ำสำรองเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่ง แทนที่จะปล่อยให้น้ำไหลผ่านไปอย่างรวดเร็วก็เก็บมันไว้บ้างทั้งยังให้มันได้มีเวลาซึมลงดินกลับไปเป็นแหล่งน้ำใต้ดินอีกครั้งหนึ่งเป็นการทำรีเวิสท์ออสโมซีสให้กับระบบน้ำ หรือเรียกว่าทำเทอร์โบให้กับระบบน้ำก็ได้ พอตอนหลังมานี่พวกเขาก็ได้ผลประโยชน์อีกจากการที่มีสัตว์น้ำมาอาศัยอยู่ก็เลยได้แหล่งอาหารเพิ่มขึ้นมาอีก ทีนี้เลยแฮ็ปปี้เอนดิ้ง วินๆ กันทั้งสองฝ่าย ”

หนุ่ยนึกชื่นชมแนวคิดของปรีชาอยู่ในใจจนไม่อาจระงับได้

“ คุณลุงครับ บอกตรงๆ ว่าผมทึ่งมากกับหลายๆ อย่างที่นี่ ใครออกแบบให้หรือครับ”

“ ส่วนใหญ่เราก็ทำกันเองแหละนะ คือคิดกันเองผมบ้าง ลูกๆ บ้าง แม่เขาบ้างคนนั้นนิดคนนี้หน่อยค่อยๆ ทำไปแก้ไป แรงงานก็อาศัยคนในระแวกนี้แหละครับอุปกรณ์บางอย่างก็ซื้อมาจากกรุงเทพฯ”

ปรีชาพูดจบทุกคนก็เงียบไม่มีใครพูดอะไรแต่ในใจนั้นต่างก็มีเรื่องราวมากมายหลั่งไหลเข้ามาทว่าไม่มีใครเอื้อนเอ่ย ปรีชาจึงยกแก้วน้ำสีอัมพันอ่อนขึ้นมาสาดลงลำคอให้มันพารางวัลใจที่หนุ่ยพึ่งให้มานั้นลงไปนอนอยู่ในก้นบึ้งของหัวใจแปรสภาพเป็นยาอายุวัฒนะอีกต่อหนึ่ง

พอเห็นปรีชายกแก้วขึ้นดื่มทั้งสองคนจึงได้ดื่มตามบ้าง

“ อ่า!...” ปรีชาปล่อยเสียงของความสุขที่เขามีอยู่ในใจออกมา

“เมื่อกี้เราพูดกันถึงตรงไหนนะ” ปรีชาดึงความสนใจกลับที่เรื่องเดิม

“คุณลุงหมายความว่ายังไงครับที่ว่าทักทายกันแบบต่างศักดิ์”

“ ที่ว่าทักทายกันแบบต่างศักดิ์ก็คือ เป็นธรรมเนียมเลยนะคนไทยเราเด็กต้องยกมือไหว้ผู้ใหญ่ก่อน ลูกน้องต้องยกมือไหว้หัวหน้าก่อน ชาวบ้านต้องยกมือไหว้ข้าราชการหรือนักการเมืองก่อนเวลาเข้าไปติดต่องาน ยกเว้นเวลานักการเมืองหาเสียงเท่านั้นแหละ อู้ย!..แทบจะกราบเท้า...ในความเป็นจริงพวกข้าราชการกับนักการเมืองนั้นต้องไหว้ชาวบ้านก่อนเสมอเพราะคนสองประเภทนี้เป็นหนี้บุญคุณชาวบ้านผู้เสียภาษี แต่ทุกวันนี้ชาวบ้านเขาเข้าใจผิดเขากลัวอำนาจที่มอบให้ไปว่ามันจะกลับมาทำร้ายเขาและมันก็มักจะเป็นอย่างนั้นเสียด้วยซิ เขาลืมไปว่าเขาจะเข้าชื่อร่วมกันยึดเอาอำนาจนั้นคืนมาเมื่อใดก็ได้แต่ไม่แน่บางทีเขาอาจจะไม่รู้ก็ได้...ฆารวาส ต้องยกมือไหว้สงฆ์ สงฆ์ที่พรรษาอ่อนกว่าก็ต้องยกมือไหว้สงฆ์ที่พรรษาแก่กว่า แต่บางองค์ก็ไม่เคยยกมือรับไหว้ใครเลย มีแต่ “เจริญพร นอนทั้งวัน” ไปหาทีไรก็ “ หลวงพี่จำวัด” ไม่เคยลืมวัดซักที สมัยก่อนพระท่านลืมวัดกันหมด ออกไปเทศนาสั่งสอนชาวบ้านโปรดสัตว์กันทั้งปี เข้าพรรษาถึงจะกลับมา พูดไปก็บาปปากเปล่าๆ ไม่มีอะไรดีขึ้น

แล้วท่าไหว้ของเราเป็นยังไง ไหว้พระก็ต้องยกมือท่วมหัว ไหว้ผู้ใหญ่ก็ต้องยกมือขึ้นเสมอจมูก ไหว้กันเองก็เสมออก ส่วนการรับไหว้ก็ยกมือขึนเสมออก บางคนน่าเกลียดมากรับไหว้จากคนอื่นก็ทำแบบไม่เต็มใจทำ ยกมือขึ้นมาเอาปลายนิ้วชนกันแล้วก็สบัดแขนลงแบบรีบๆ เร่งๆ เหมือนกับว่าคุณมาไหว้ผมทำไมผมรีบนะรู้หรือเปล่า คุณทำให้ผมเสียเวลาที่ต้องมาหยุดรับไหว้คุณ มันไม่สำคัญหรอกว่าคุณจะไหว้ผมหรือไม่ ยังไงผมก็ไม่ให้หน้าคุณ ไอ้ที่ผมสนใจนะไม่ใช่การมายืนรอไหว้ของพวกคุณ ผมขอให้คุณไปทำในสิ่งที่ผมต้องการให้สำเร็จก็เป็นพอ ถ้าอันไหนเสร็จแล้วก็ให้มาบอกผมๆ มีโปรเจ็คใหม่ให้คุณทำ คุณเอ้ย!..ผมอยากทำเหลือเกินโปรเจ็คแสนล้านเนี่ย ไป..ๆ..ไป... มีอะไรทำก็รีบไปทำกันไป๊.. ไม่ต้องมาเสนอหน้ากันให้สลอนหรอกไป้....

ไอ้คนแบบนี้นะมันคิดว่ามันมีค่ามาก มันรีบจะไปทำผลประโยชน์ แต่จริงๆ แล้วกลับกลายเป็นว่ามันยิ่งทำตัวให้คนที่ไหว้มันเขาหมั่นไส้ มันลดค่าตัวมันเองลงไปเรื่อยๆ จนคนเขาว่า “รู้งี้กูไม่ไหว้มันก็ดีไอ้ห่า” อะไรทำนองนั้น คนเราเนี่ยนะดูกันง่ายว่าจริงใจแค่ไหน แค่ดูว่าไหว้กันหรือรับไหว้กันยังไงก็พอจะมองออกแล้วว่าควรคบหาสมาคมด้วยหรือไม่ คุณลองสังเกตุคนที่เขาไหว้คุณหรือเวลาที่คนอื่นเขารับไหว้คุณก็ได้แล้วคุณจะแปลกใจกับสิ่งที่อยู่ในจิตใต้สำนึกของพวกเขามันบอกคุณ

แล้วอีกอย่างหนึ่งในเรื่องต่างศักดิ์นะ มีไหมที่ผู้ใหญ่เจอหน้าเด็กหรือหัวหน้าเจอลูกน้องแล้วยกมือไหว้ก่อน ไม่ค่อยมีหรอก ส่วนใหญ่ก็จะคิดว่าเรื่องอะไรที่ฉันจะต้องยกมือไหว้เด็ก ความคิดแบบนี้มันเป็นอะไรที่ใช้ไม่ได้ “เจ้ายศเจ้าอย่าง” ก็ผู้ใหญ่เป็นซะอย่างนี้แล้วจะให้เด็กเอาตัวอย่างที่ดีมาจากไหน

การยกมือไหว้สวัสดีกันมันเป็นเรื่องของมารยาททางสังคมมันไม่ได้เกี่ยวกับศักดิ์ศรีหรืออะไรเลย ใครยกมือไหว้ก่อนสวัสดีก่อนคือคนที่ได้รับการศึกษาอบรมมาดี มีความนอบน้อมถ่อมตน เขาไม่ถือตัว เขาไม่หยิ่งเขามีลักษณะของคนที่มีมนุษย์สัมพันธ์ดี คนที่ต้องรอให้คนอื่นยกมือไหว้ตัวก่อนจึงจะยกมือไหว้ตอบนั่นแหละพวกนี้ใช้ไม่ได้ ไม่น่าคบหาสมาคมด้วย เพราะแค่ยกมือไหว้ก่อนยังคิดเล็กคิดน้อยแล้วเรื่องอื่นมันจะไม่ยิ่งไปกว่านี้หรือ

ผู้ใหญ่ที่ฉลาดจริงๆ เนี่ยเขามีกุศโลบายที่ดีและสง่าด้วยเขามีวิธีทำ พอเห็นใครไม่ว่าจะเด็กกว่าหรือแก่กว่าพวกเขาก็ทักไปก่อนเลย “สวัสดีครับคุณ..ลูกน้อง” “สวัสดีครับคุณหัวหน้า” เออ!..พูดถึงเรื่องนี้ก็อยากจะพูดอีกเรื่องหนึ่งที่เป็นคนละเรื่องเดียวกัน สมัยนี้นะอย่าไปพูดคำว่าเจ้านาย “สวัสดีครับเจ้านาย” ใช้ไม่ได้พวกผู้ใหญ่ท่านถือท่านไม่ชอบ ท่านจะหาว่าเรานั้นโบราณไม่รู้จักโตเรียกพวกเขาว่าเจ้านายอยู่ได้และพวกท่านก็ไม่อยากให้เรียกท่านแบบโบราณๆ อย่างนั้น สมัยนี้มันเสมอภาคกันหมดแล้ว เจ้านายไม่มี มีแต่ผู้นำ มีแต่หัวหน้า ผู้จัดการ ผู้อำนวยการ มีแต่ตำแหน่งหน้าที่เท่านั้นที่ต่างกัน ศักดิ์ต่างกันนั้นไม่มี เพราะฉะนั้นอย่าเรียกท่านว่าเจ้านายอีกต่อไป เข้าใจ๋....นี่ผู้ใหญ่ที่เป็นผู้ใหญ่จริงๆ ท่านเป็นแบบนี้

เอาหละ...กลับมาอีกที...ผู้ใหญ่ที่ฉลาดที่เป็นผู้ใหญ่จริงๆ เหล่านั้นจะใช้เสียงนำ ใช้เสียงให้ผู้อื่นรู้ตัวก่อน พอคนที่ได้ยินนะถ้าเป็นลูกน้องหรือผู้ที่ด้อยอาวุโสกว่าส่วนใหญ่จะสะดุ้งเพราะจำเสียงได้ว่าเป็นเสียงใครแล้วจะรีบหันมายกมือไหว้ก่อน “สวัสดีครับคุณหัวหน้า” “สวัสดีครับพ่อ” แล้วท่านก็จะยกมือขึ้นรับการสวัสดี “ เอา..ๆ..ๆ.. สวัสดีคุณลูกน้อง...” เป็นไงใครยกมือไหว้สวัสดีใครก่อน แล้วทีนี้เวลาเจอผู้ที่อาวุโสสูงกว่าท่านก็จะทำเช่นเดียวกันอีกคือพูดคำว่าสวัสดีออกไปก่อนแล้วทีนี้ตามด้วยการยกมือไหว้ ท่านผู้นั้นที่ถูกทักก็จะทำการรับไหว้ด้วยการยกมือขึ้นมารับไหว้ตอบ

ทีนี้มันมีอยู่นิดหนึ่งที่จะเห็นได้ว่า ท่านผู้นั้นนะมีความเป็นท่านมากน้อยเพียงใด ถ้าท่านรีบชิงยกมือไหว้ก่อนก็แสดงให้เห็นสองอย่างคือถ้าท่านไม่ให้เกียรติเราก็แสดงว่าท่านให้อาวุโสแก่เราในด้านใดด้านหนึ่ง ทีนี้มันจะเป็นอะไรนั้นก็ต้องค่อยๆ ศึกษากันไปดูใจกันอีกสักวันหนึ่งก็จะรู้เอง

อย่างไรก็ตามการให้เกียรติทักทายสวัสดีคนอื่นก่อนนั้นมันดีด้วยประการทั้งปวง เพราะฉะนั้นเวลาพบใครที่เรามีปฏิสัมพันธ์ทางสังคมด้วยก็พูดนำก่อนไปเลยคำว่า สวัสดีนะ แล้วทุกอย่างมันก็จะสวัสดีมีชัยอย่างที่ต้องการ การทำแบบนี้คนโบราณเขาเรียกว่า "นะจังงัง..."

นี่ยังไม่หมดนะสิ่งที่แฝงอยู่ในท่าไหว้ของคนไทยเราเนี่ย การยกมือไหว้กันมันก็เหมือนกับการที่นักมวยตั้งการ์ดเข้าหากันไง เตรียมรุกและรับเวลานักมวยจะชกกันนะ มันต่างกันตรงที่การยกมือไหว้กันนั้นแสดงออกถึงความสุภาพอ่อนน้อม เป็นการแสดงความมีไมตรีจิตต่อกันคือยกมือไหว้เขาก่อน เป็นการแสดงความบริสุทธิคือแบมือทั้งสองข้างแล้วยกขึ้นมาให้เขาดูว่าในมือนั้นไม่มีอะไรที่เป็นอันตราย ไม่ได้ซุกซ่อนอะไรไว้ ในขณะเดียวกันมันก็เป็นการตั้งการ์ดป้องกันตัวคือมือทั้งสองข้างพร้อมที่จะผลักออกไปเมื่อมีภัยเข้ามาและมือทั้งสองข้างที่ยกขึ้นมาก็ปกป้องส่วนที่สำคัญที่สุดของร่างกายไว้ ก็หัวใจไง ปิดไว้บังไว้ไม่ให้อะไรมากระทบได้ง่ายๆมันเป็นจุดตาย แล้วก็อยู่ห่างๆ กันไว้มันเป็นการป้องกันอันตรายให้กับตัวเอง เนี่ยมันเกี่ยวโยงกันทั้งนั้นในวัฒนธรรมการไหว้กัน

ธรรมเนียมการถือศักดิ์ ธรรมเนียมการไม่ถูกเนื้อต้องตัวและสัญชาติญาณการระวังภัยของมนุษย์ นี่ไม่ได้หมายความว่าเราจะมองคนอื่นในแง่ร้ายนะแต่มันเป็นเรื่องที่ต้องระวังไว้ก่อน ก็ยังไม่รู้จักกันแล้วจะให้ทักทายกันด้วยการสวมกอดกันนั้นไม่ได้หรอก มันต่างกันกับของฝรั่งเขา ผมเป็นคนไทยและยังมองว่าธรรมเนียมไทยเรานี้เป็นสิ่งที่ดี แต่นี่เรามาวิเคราะห์กันว่าอะไรทำให้คนไทยเราไม่แสดงความรักหรือทักทายด้วยการกอดกัน พวกฝรั่งนะเขาไม่ถือตัวโดยเฉพาะช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่สองหลังจากที่ ฌอง ปอล ซาร์ต นักปรัชญาชาวฝรั่งเศสได้แผยแพร่ลัทธิเอ็กซีสแตนเชียลลิสต์ออกมา คนทางยุโรปเลยฮือฮาเรื่องเสรีภาพที่ว่าใครจะไปขึ้นช้างลงม้าที่ไหนก็เชิญแต่ก็ต้องรับผิดชอบสิ่งที่ทำกันเอาเอง ทุกคนมีสิทธิ์ที่จะคิดและจะทำหรือไม่ทำอะไรก็ได้ ทุกคนมีสิทธิและเสรีภาพเหมือนกันหมด โอ้!..นี่มันเรื่องใหญ่ เรื่องใช้สิทธิ์เนี่ยและพวกเขาเรียนรู้ที่จะใช้สิทธิ์กันอย่างเป็นบ้าเป็นหลังเพราะเขาถือว่ามนุษย์ทุกคนมีเสรีภาพ ทุกคนมีความเท่าเทียมกันในความเป็นมนุษย์ ทุกคนจึงมีสิทธิเท่าเทียมกัน มันมีคำพูดหนึ่งของซาร์ตที่ว่า “มนุษย์ถูกสาปให้มีเสรีภาพ” ซึ่งมันก็เป็นความจริง เกี่ยวกับเรื่องนี้คุณต้องไปอ่านหนังสือปรัชญาชีวิตของฌอง ปอล ซาร์ต แล้วคุณจะเข้าใจ เป็นหนังสือที่อ่านไม่ยากแต่ก็ต้องมีเวลาให้มันหน่อยจึงจะเข้าใจได้ดี ก็เพราะไอ้ลัทธินี้แหละที่ตอนหลังได้เกิดค่านิยมเสรีภาพของยุคซิกตี้ ยุคฮิปปี้ที่ใครจะทำอะไรก็ได้โดยที่ไม่ต้องไปห่วงว่าคนอื่นเขาจะคิดอะไรจะว่าอะไร เพราะเขาถือว่าเขามีสิทธิ์และเขารับผิดชอบสิ่งที่เขากระทำลงไป แต่ตอนหลังรู้สึกว่ามันจะมากไปหน่อยอย่างเช่น การกอดกันจูบกันในที่สาธารณะตอนแรกมันก็ดูดีเป็นการแสดงออกถึงความรักที่สวยงาม

มีอยู่ยุคหนึ่งตอนนั้น จอมพลป. พิบูลสงคราม เป็นนายกรัฐมนตรี จริงๆ แล้วท่านชื่อแปลก จอมพลแปลก พิบูลสงคราม ตามประวัติท่านว่าที่ได้ชื่อว่าแปลกเพราะท่านมีหูสองข้างที่แปลกกว่าชาวบ้านคือท่านมีหูอยู่ต่ำกว่าตาหรือตาอยู่สูงกว่าหูอะไรทำนองนั้นแหละ จอมพลป.ท่านเป็นผู้นำรัฐบาลที่มีความคิดทันสมัย ท่านต้องการให้คนไทยมีความทันสมัยทัดเทียมนานาอารยประเทศ ท่านจึงได้รับเอาค่านิยมตะวันตกบางอย่างมาแล้วเอามาส่งเสริมให้ใช้ในเมืองไทย ท่านศรัทธาพวกนาซี นาซีเยอรมันท่านศรัทธามากถึงกับทำเครื่องหมายสวัสดิกะติดไปทั่ว นโยบายของรัฐบาลในช่วงนั้นเขาเรียกว่า รัฐนิยม เพื่อที่จะปลูกฝังให้คนไทยมีความรักชาติมีความสามัคคีกันทั้งนี้ก็เพื่อความมั่นคงของประเทศชาติเป็นหลัก ตามอย่างฮิทเลอร์ไง ดูเหมือนว่าช่วงที่ท่านเป็นผู้นำนั้นเมืองไทยเรามีการเปลี่ยนแปลงไปมาก ที่เห็นกันชัดๆ ก็คือทางด้านวัฒนธรรมและวัฒนธรรมบางอย่างก็ยังมีผลมาถึงทุกวันนี้แต่ก็มีหลายอย่างที่ไม่ได้รับความนิยมและค่อยๆ เลิกใช้กันไปในสมัยต่อๆ มา นี่ก็นานมาแล้วนะกี่ปีแล้วเนี่ย ปีนี้ปี 2550 ดูซิท่านเริ่มประกาศรัฐนิยมฉบับแรกเมื่อ 28 กันยายน 2482 นี่ก็ปาเข้าไปเท่าไหร่ละ 68 ปีเข้าแล้ว อย่างคำว่าประเทศไทยนี้ก็ถูกเปลี่ยนมาจากคำว่าสยาม ท่านไม่ให้เรียกว่าประเทศสยามแล้ว ท่านให้ใช้คำว่าประเทศไทยเพื่อที่ฝรั่งจะได้เรียกประเทศของเราว่าไทยแลนด์ คาดว่าคงจะให้เหมือนกับประเทศมหาอำนาจต่างๆ อย่างเช่น อิงแลนด์ สวิสเซอร์แลนด์ อะไรทำนองนั้นละมั้งและแทนที่จะเรียกว่าคนสยามก็ให้เรียกเสียใหม่ว่าคนไทย นี่เป็นรัฐนิยมฉบับแรกและก็มีฉบับต่อๆ มาอีกหลาย น่าจะประมาณ 12 ฉบับด้วยกันทั้งหมด แต่ที่จะพูดถึงตอนนี้ก็คือช่วงนั้นถือว่าเป็นคำสั่งราชการเลยนะ ผู้ชายต้องยกย่องภรรยา การที่สามีจะด่าว่าทุบตีภรรยานี่ถือว่าผิด ข้าราชการ ยิ่งร้ายระหองระแหงทะเลาะกับภรรยาอย่างไม่มีเหตุผลนี่ถือว่าผิดวินัยเลยนะ สามีเวลาจะออกจากบ้านต้องจุมพิตภรรยาก่อน เวลาคนเราจะจุมพิตกันนั้นมันก็ต้องมีการสวมกอดกันก่อนใช่ไหมล่ะ ตรงนี้แหละที่ผมจะพูดถึง

วัฒนธรรมการจุมพิตกัน กอดกันนั้นมันก็เข้ามาในเมืองไทยแล้วตั้งแต่ยุคโน้นแต่มันอาจจะผิดเวลาไปหน่อยคือ มันเข้ามาเร็วไป ถ้าเข้ามาช้ากว่านั้นอีกหน่อยนะประมาณว่าหลังยุคซิกตี้วัฒนธรรมนี้อาจจะได้รับความนิยมและอยู่ยั่งยืนมาถึงทุกวันนี้ก็ได้ จริงๆ แล้วผมว่ามันดีนะการที่สามีจะต้องยกย่องภรรยา ไม่ทะเลาะทุบตีภรรยาและจุมพิตภรรยาก่อนออกจากบ้านเนี่ยมันเป็นการให้เกียรติกันและยังเป็นการเตือนสติกันอยู่ทุกวันว่ามีเมียแล้วนะมีสามีแล้วนะแล้วเรื่องปัญหาครอบครัวปัญหาการนอกใจกันปัญหาการหย่าร้างก็คงจะลดลงไปไม่น้อยแต่ก็อีกนั่นแหละมันมีอิทธิพลถึงกับไปลดปัญหาเรื่องเมียหลวงเมียน้อยหรือเปล่าเพียงใดนี่ก็เป็นเรื่องที่น่าคิดนะ

อีกอย่างหนึ่งเมืองไทยเรานี่เป็นเมืองร้อนการที่จะให้มาสวมกอดกันบ่อยๆ มันคงจะเป็นเรื่องที่น่ารำคาญและชาวบ้านที่เป็นชาวไร่ชาวนาสมัยก่อน ตัวเหม็นกลิ่นโคลนสาบควายจะให้มากอดกันจุมพิตกันเขาคงไม่มีอารมณ์ มันไม่มีใครเป็นอย่างไอ้ขวัญกับอีเรียมหรอกที่เช้าสายบ่ายเย็นลงเล่นกันในคลองแสนแสบนะ เออ..จะไม่ให้มันแสบได้ยังไง วันหนึ่งตั้งสี่ที แต่มันก็เข้าใจหาที่เย็นๆ เล่นกันนะคู่นี้ อย่างฝรั่งนะเขาอยู่กันเมืองหนาวการสวมกอดกันก็เป็นเสมือนการให้ไออุ่นแก่กันเป็นความปรารถนาดีต่อกันวัฒนธรรมของเขาก็เลยอยู่ได้มาจนทุกวันนี้”

“ พวกเขาไม่อายกันนะลุงยืนกอดกันจูบกันกลางถนนนะ”

“ โอ้ย!...ไอ้พวกนี้มันหน้าด้าน ไอ้การสวมกอดกันแบบทักทายนะมัน เดี๋ยวเดียวและก็ดูดี แต่ที่คุณเห็นนะมันพวกหนุ่มสาว มันไม่ใช่การกอดทักทายกันแล้วหละ มันน่าจะเป็นการเล้าโลมกันซะมากกว่า แหม!..ยืนซดกันอยู่ได้เป็นชั่วโมง อย่างนั้นมันอุบาทว์ แล้วการกอดกันที่ผมว่าเนี่ยผมหมายถึงการที่คนภายในครอบครัว คนรู้จักกัน รักกันสนิทสนมกันกอดกันทักทายกัน มันเป็นสัญญาณที่บอกว่ารักกันมันไม่เกี่ยวกับเรื่องของความใคร่ แต่ระหว่างสามีภรรยานั้นมันเป็นอีกเรื่องหนึ่งเวลาจะมีอะไรกันมันก็ต้องกอดกันอยู่แล้วแต่ก็ไม่ใช่ว่าจะกอดกันก็เฉพาะตอนนั้นอย่างเดียว มันจะมีตอนอื่นๆ ด้วยอย่างเช่นในวาระต่างๆ วันเกิดเอย วันขึ้นปีใหม่เอย แต่นั่นมันก็ยังห่างไป ความจริงมันมีเหตุหมดแหละถ้าจะทำ อย่างเช่นเวลาที่ภรรยาทำผมทรงใหม่หรือว่าซักผ้ารีดผ้าให้หรือเวลาที่ทำอาหารอร่อยถูกใจ มันเป็นการแสดงออกซึ่งความชื่นชม ความรักทีสวยงาม อย่างที่หนูดาทำเมื่อกี้ผมว่าก็น่ารักดีหรือคุณว่าไหมละ เออ!..ว่าแต่ว่าเราจะกินอะไรกันดีวันนี้ ผมชวนคุณคุยซะยืดยาว คงจะหิวกันแล้วมั้ง ดูซิเนี่ย เลอลองกองเกือบหมดขวดแล้ว หนูดาลุงไม่เห็นหรอกว่าหนูดื่มไปกี่แก้ว”

“ ยังแก้วเดิมอยู่คะ แต่รินไปหลายทีแล้ว”

“ โอเค!..อย่างนี้ดี สำนวนเริ่มออก หนูนี่คงไม่เบาเลยนะ”

“ ค๊ะ...ห้าสิบเอ็ดโลกับสองขีดค๊ะ”

“ หนุ่ยว่าไง หนูดาเวลาอยู่ที่บ้านก็เป็นแบบนี้หรือ”

“ ครับ แบบนี้แหละครับบางทีผมก็ตามไม่ทัน ดาเค้าจะมีอะไรแปลกๆเรื่อยแหละครับพวกสำนวนกวนโอ้ยเนี่ยครับ”

“ ดีนะ จะได้ไม่เหงา ว่าแต่ตอนนี้เราไปทำอะไรกินกันเถอะ ถือแก้วมากันด้วยนะ” แล้วทั้งสามก็เดินเข้าไปในห้องครัว...(7)

favorited night อรรถรสราตรี...(5)

2011-08-20T13:07:00.037+07:00

พอได้ยินเสียงสองหนุ่มสาวเดินเข้ามาใกล้โรงครัว ปรีชาก็วางปากกาลงบนโต๊ะหันหน้าไปยิ้มต้อนรับอย่างเป็นกันเองแต่ดูท่าทางของทั้งสองคนยังไม่ค่อยผ่อนคลาย ความเป็นคนแปลกหน้ายังคงบดบังรอยยิ้มไว้ไม่ยอมให้เปิดกว้างและด้วยท่าทางเก้ๆ กังๆ ที่ไม่รู้ว่าจะนั่งหรือจะยืนดี ปรีชาจึงเชิญทั้งสองให้นั่งร่วมโต๊ะกับเขา

“ เราเข้ามาขัดจังหวะคุณลุงรึเปล่าครับ” หนุ่ยถามด้วยความเกรงใจ

“ เปล่าครับ ยินดีซะอีกที่คุณทั้งสองตัดสินใจพักอยู่กับผมที่นี่ การอยู่คนเดียวเนี่ยแม้ว่ามันจะเป็นอะไรที่ดีที่สุดแต่บางครั้งการที่ได้อยู่กับคนที่เราถูกใจ ถูกอัธยาศัย มันก็ทำให้ชีวิตมีรสชาดไปอีกแบบ มันเหมือนกับการใส่เครื่องปรุงใหม่ๆ ลงไปในอาหารที่เรากินอยู่เป็นประจำและถ้าเครื่องปรุงนั้นมันเข้ากันได้กับรสชาดเดิมของอาหารมันก็จะยิ่งทำให้อาหารมื้อนั้นโอชะและมีอรรถรสมากขึ้น หิวกันรึยังครับ”

“ นิดหน่อยครับ หิวรึยังจ๊ะ” ตอบคำถามปรีชาแล้วหนุ่ยก็หันไปถามดาที่นั่งกุมมืออยู่ข้างๆ

“ ยังไม่ค่อยหิว ค๊ะ”

“ ดีละ เราจะได้มีเวลาเตรียมอาหารกัน จะดื่มอะไรกันหน่อยก่อนไหม ผมมีเดอลองกองอยู่ เป็นผลิตภัณฑ์ในหมู่บ้านที่ชาวบ้านเขารวมตัวกันตั้งสหกรณ์แล้วผลิตออกมาจำหน่าย ผมเลยช่วยซื้อไว้ อันที่จริงก็ไม่ได้ช่วยอะไรมากมายหรอกของมันชอบซะมากกว่า ”

“ อะไรครับลุง เดอลองกอง ” หนุ่ยยังไม่เข้าใจดีว่ามันคืออะไร

“ มันเป็นไวน์ขาว ที่ทำมาจากลองกอง” หนุ่ยร้อง “อ๋อ”

“ ลองหน่อยไหม ผมแช่เย็นไว้สองสามขวด”

“ ดีครับ แต่อันที่จริงผมก็มีติดมาสองสามขวดเหมือนกัน ..เคียนติ อิตาลี.. ครับ”

“ เอาเก็บไว้ก่อน ลองนี่ก่อนไหนๆ ก็มาถึงนี่แล้วเดี๋ยวไปเล่าให้ใครเขาฟังว่ามาพักอยู่ที่นี่แล้วไม่ได้ลิ้มรสเดอลองกองแล้วเขาจะไม่เชื่อ”

“ แล้วหนู....” ปรีชาสบตาดาเพื่อที่จะเริ่มสนทนาแต่เขานึกชื่อเธอไม่ออก

“ ดาค่า...”

“ หนูดาจะดื่มอะไรดี”

“ ปกติดาไม่ดื่มค๊ะแต่...ถ้าโอกาสดีๆ หรืออยู่กับหนุ่ยดาก็ดื่มได้นิดหน่อย เป็นเพื่อนเขานะค่ะ”

“ เป็นอันว่าวันนี้ นิดหน่อย”

ปรีชาเอียงคอยกมือขึ้นทำท่านิดหน่อยให้ดาดูซึ่งนิ้วโป้งกับนิ้วชี้นั้นห่างกันประมาณครึ่งขวดแล้วดาก็ยกมือขึ้นมาทำท่านิดหน่อยของเธอโดยจีบนิ้วโป้งกับนิวชี้ห่างกันประมาณหนึ่งข้อมือพร้อมกับพูดกลั้วเสียงหัวเราพลอยให้ทุกคนหัวเราะตามไปด้วย

“ แค่นี้ค่ะ....ถ้านิดหน่อยอย่างคุณลุงว่ามีหวังดาต้องเมาตายแน่”

“ โอเค!...ได้..แล้วแต่สมัครใจแต่ถ้าจะเปลี่ยนใจทีหลังก็ไม่มีใครว่า ความจริงการดื่มนิดหน่อยเป็นสิ่งที่ดีแอลกอฮอล์เนี่ยมันเป็นยา...อย่าเรียกมันว่ายาเลย มันเป็นสารอย่างหนึ่ง อือ!..มันเป็นสารอย่างหนึ่งที่ทำให้ประตูจิตใต้สำนึกเปิด ปกติคนเราเนี่ยพยายามที่จะประคองสติให้มีชีวิตอยู่ภายใต้การควบคุมของจิตสำนึก ให้ชีวิตดำเนินไปบนหลักการที่มีความสมเหตุสมผล อันนั้นก็ไม่ได้ อันนี้ก็ไม่ควร อันโน้นก็ไม่เหมาะ ทุกอย่างเป็นไปตามเงื่อนไขที่สังคมที่ศาสนาสร้างขึ้นมาแล้วเรียกมันว่า กฏหมายบ้าง ข้อห้ามบ้าง ระเบียบปฏิบัติบ้าง ศีลบ้างหรือที่เราเรียกว่าวัฒนธรรมบางอย่างก็เหมือนกัน ซึ่งมันก็มีข้อดีอยู่นะ มันทำให้การอยู่ร่วมกันในสังคมของคนเรามีความเป็นระเบียบ มีความสงบแต่ไม่รวมถึงความสุขนะและก็ง่ายแก่การปกครอง แต่ถ้าทุกคนในสังคมเป็นอย่างนั้นกันหมดเราก็คงกินแกงจืดกันทุกมื้อ แล้วคงจะไม่มีจินตกวีดังๆ อย่างสุนทรภู่เอย เเชคเปียร์เอย ทอล สตอย์เอยหรือจิตกรอย่าง ลีโอนาโด ดาร์วินชี วินเซน ฟังก๊อกหรือนักวิทยาศาสตร์อย่างเช่นกาลิเลอี กาลิเลโอที่กล้ายืนยันความคิดเห็นของตนที่ค้านกับความเชื่อทางคริสตศาสนาที่ว่าโลกแบนจนสั่นสะเทือนไปทั้งศาสนจักร”

เว้นวรรคหยุดหายใจนิดหนึ่ง

“ โน..โน.. เปล่า..ลุงไม่ได้กำลังบอกว่าทุกคนต้องดื่ม ทั้งนี้มันขึ้นอยู่กับว่าแต่ละคนจะต้องรู้ว่าอะไรเหมาะ อะไรไม่เหมาะกับตัวด้วยการทดลองก่อน ถ้าอยู่กับมันได้และมีความสุขไม่ก่อให้เกิดความเสียหายก็โอเคนะ แต่ถ้าไม่ได้ ควบคุมตัวเองไม่เป็นหรือบางทีสิ่งที่อยู่ในจิตใต้สำนึกนั้นมันรุนแรงมากถ้าปล่อยออกมาก็มีแต่สร้างความเสียหายความเดือดร้อนก็ต้องรู้ตัวเอา ถ้าดื่มแล้วเป็นอย่างนี้ต้องหยุด แต่ถ้าดื่มแล้วสนุก มีความคึกคักในอารมณ์ ก็เชิญตามสะดวกแต่ตอนนี้ลุงรู้ตัวว่าชักจะคอแห้งซะแล้วซิ รึว่าไงพวกเรา”

ปรีชาเริ่มใช้คำว่าพวกเราเพื่อให้ทุกคนรู้สึกผ่อนคลายและมีความเป็นกันเองมากขึ้น เขาขยับตัวจะลุกขึ้นไปหยิบไวน์

“ ให้หนูช่วยอะไรไหมค๊ะ” ท่าทีที่แข็งกร้าวอย่างหวาดๆ ของดาค่อยๆลดลงหลังจากที่ได้สัมผัสตัวตนบางด้านของปรีชาบ้างแล้ว

“ หนูจะทำอะไรดีหละ เอางี้ก็แล้วกัน ผมจะไปหยิบไวน์ หนูไปเอาแก้วไวน์ในตู้มาสักสามใบ ”

ปรีชาออกความเห็นในฐานะเจ้าบ้านและเป็นการทดสอบไหวพริบว่าเธอจะสามารถหยิบแก้วได้ถูกต้องหรือไม่ ขณะที่น้ำใจและความเป็นกันเองของเธอได้แสดงออกมาให้เห็นบ้างแล้ว ปรีชามักจะทำเช่นนี้กับแขกของเขาเสมอเพื่อที่จะจัดอันดับได้ถูกว่าเขาควรจะพูดหรือจะทำอะไรกับใครลึกตื้นเพียงใด ทั้งนี้ไม่ได้หมายความว่าเขาไม่มีความไว้วางใจแขกของเขาหากแต่เขาคำนึงถึงอรรถรสของการสนทนาเป็นหลัก

เดอลองกองกำลังเย็นได้ที่ค่อยๆ ไหลรินออกจากปากขวดลงไปอยู่ในแก้วทั้งสามใบ แก้วไวน์ทรงสูงเนื้อใสสะอาดทำให้มองเห็นแอลกอฮอล์สีอัมพันอ่อนที่อยู่ในนั้นวิ่งเป็นสายท้าทายให้ลิ้มลอง

ปรีชาเอื้อมมือไปรวบก้นแก้วที่อยู่ข้างหน้าเขาแล้วยกขึ้นมาเชิญชวนให้ทั้งสองร่วมดื่มในขณะที่หนุ่ยกับดาต่างก็บรรจงจับที่ก้านแก้วแล้วยกขึ้นมา

“ ยินดีต้อนรับและขอให้คุณทั้งสองมีความสุขตลอดเวลาที่อยู่ที่นี่”

สองหนุ่มสาวหันกลับไปส่งสายตาให้กันแล้วหันกลับมาขานรับความปรารถนาดีที่ปรีชาหยิบยื่นให้

“ ขอบคุณครับ” “ขอบคุณค๊ะ”

เสียงแก้วสามใบผลัดกันส่งเสียงกระทบสั้นๆ กริ้ง...กริ้ง...กริ้ง...เป็นสัญญาณของการเริ่มสัมพันธภาพใหม่ที่เสนาะหูยิ่งนัก แล้วทั้งสามคนก็ค่อยๆ บรรจงปล่อยให้น้ำสีอัมพันไหลเอื่อยเข้าไปกลั้วอยู่ในปาก ลิ้มรสหวานอมเปรี้ยวติดเฝื่อนนิดๆ กลั้วด้วยกลิ่นหอมของลองกองก่อนที่จะปล่อยให้มันซึมเข้าไปในสายเลือด

“ เป็นยังไงครับรสชาด ผมโฆษณามากเกินไปหรือเปล่า ”

“ โอ้โห!..เยี่ยมเลยครับคุณลุง ปกติผมไม่ค่อยดื่มไวน์ขาวผมว่ามันหวานไปถึงจะเป็นดรายไวน์ก็เถอะ ส่วนใหญ่ผมจะดื่มไวน์แดงผมว่ารสชาดมันแมนดี แต่เดอลองกองของคุณลุงเนี่ย ผมว่ามันลงตัวระหว่างไวน์ขาวกับไวน์แดง อร่อยๆ ครับอร่อย..”

“ แล้วหนูละ พอดื่มได้ไหม มันไม่แรงหรอก ประมาณสิบดีกรี โดยประมาณนะ เพราะที่นี่เขายังไม่มีการควบคุมที่ดีนัก ง่ายๆคือเทคโนโลยียังไม่ถึงคงต้องรออีกสักระยะหนึ่ง แต่ก็เอาหละ..พอได้..”

“ ดื่มได้คะ ”

“ แหม!.....ไอ้คำดื่มได้คะเนี่ยนะ มันเหมือนไม่อร่อยหรือไม่เต็มใจดื่มอย่างงั้นแหละ” ปรีชาเล่นหางเสียงกระเซ้าดา

“ อร่อยค่า.......อร่อยจริงๆ ดื่มง่ายค๊ะ” ดาก้มหัวลากเลียงยาวตอบเชิงทันเกม

“ คุณชื่ออะไรนะ ผมยังไม่รู้จักชื่อคุณเลย ผมปรีชา จะได้เรียกกันถูก ” ปรีชาหันไปถามหนุ่ย

“ ขอโทษครับที่เสียมารยาท ผมภาณุ ครับชื่อเล่นหนุ่ย ” หนุ่ยนึกขึ้นมาได้ว่าตอนดาถูกถามชื่อที่หน้าประตูใหญ่เขาไม่ได้แนะนำตัว

“ อ้อ!..ชื่อนี้ดีนี่ เป็นภาษาบาลีแปลว่า แสงสว่างหรือจะแปลว่าพระอาทิตย์ก็ได้นะ แต่หนุ่ยนี่ซิมันน่าจะเป็นอะไรที่...แปลว่า โหนก โน นูนอะไรทำนองนั้น แต่ก็ดีนะพระอาทิตย์ก็มีลักษณะอย่างนั้นอยู่แล้วนี่ ก็เหมาะสมดี ใครตั้งให้หละ”

“ ไม่ทราบเหมือนกันครับ ผมก็ไม่เคยถามพ่อกับแม่เลย นี่ถ้าคุณลุงไม่พูดผมก็ไม่เคยคิดถึงมันเลยนะครับเนี่ย ดีครับดี ผมชอบความหมายของมันครับ”

“ แต่พ่อกับแม่ของคุณก็คงดูมาแล้วแหละว่ามันดี ถึงได้เอามาตั้งชื่อให้คุณ”

“แล้วของหนูละค๊ะความหมายดีไหมค๊ะ” ดาอยากรู้ความหมายชื่อของเธอขึ้นมาบ้าง

“ วิภาดา หนูชื่อวิภาดาใช่ไหม... เออ!.. มันช่างเหมาะกันดีจริงๆ คุณสองคนเนี่ย คนหนึ่งภาณุแปลว่าแสงสว่าง ดวงอาทิตย์ อีกคนหนึ่ง ของหนูเนี่ยวิภาดา เป็นคำภาษาบาลีเหมือนกัน แปลว่าสว่าง”

“ แล้วชื่อเล่นละคะ ดานะ”

“ ดา....เดี๋ยวให้ผมนึกก่อน...” ปรีชาหยุดนิดหนึ่งเพื่อที่จะเรียงลำดับความคิดของเขา(โอ้! มายกอด...จะตอบเธอยังไงวะเนี่ยแมงดา..แมงดา...ไอ้แมงดา..ตายละกู..เออ!...)

“ ดาเนี่ย...มันมีหลายความหมายอย่างเช่น ดาหน้าก็เรียงหน้ากระดานเข้าไปหา ดาดาษ ก็มากมายเยอะแยะ หรือว่าดา แมงดานา ตัวมันหอมๆ ยิ่งลนไฟยิ่งหอมเอาใส่น้ำพริกตำกินอร่อยดีคนโบราณชอบ มันชอบมาตอมไฟเวลากลางคืน เห็นตรงไหนสว่างมันก็ไปตอม”

โดยที่ไม่ได้สนใจที่จะฟังต่อไป ดาหมุนตัวหันหน้าไปอย่างเร็วใช้สองแขนโอบคอหนุ่ยโน้มเข้ามาเอาหน้าผากชนกันอย่างลืมตัว

“ คนโบราณเหรอ...คนโบราณเหรอ...ถึงว่าชอบแมงดาแล้วหอมไหมแมงดาตัวนี้...ตอบมาซะดีๆ นะ”

หนุ่ยรู้สึกเคอะเขินนิดๆ ที่ดาแสดงบุคลิกภาพแบบฮีสธีเรียของเธอออกมาแต่ก็โอบไหล่เธอไว้เบาๆ

“ ชอบจ้า..ชอบ..หอมดีแล้วก็น่ารักด้วย ”

“ รักมากรึเปล่า”

“รักมากจ้า..รักมากที่สุดเลย..อื้อ..” หนุ่ยใช้จมูกคลึงไปเบาๆ ที่แก้มของดาจนเธอรู้สึกพอใจละแขนจากคอของเขา

ปรีชานั่งหัวเราะหึ หึ ชอบใจแต่ก็ตอบตัวเองไม่ได้ว่าที่ชอบใจนั้นเป็นด้วยวิธีการให้คำตอบของเขาหรือว่าชอบใจที่เห็นจริตจะกร้านน่ารักเหมือนเด็กๆ ของดาอาคันตุกสาว ...(6)

missing Dad คิดถึงพ่อ...(4)

2011-08-20T12:35:00.070+07:00

พอแยกตัวจากสองหนุ่มสาวมาปรีชาก็เดินตรงไปที่บ้านพัก

เขาตั้งใจว่า

“...จะอาบน้ำให้สบายตัวเสียก่อนแล้วจึงค่อยออกไปที่โรงครัวเตรียมของที่จะใช้ทำอาหารเย็นมื้อนี้แต่ก็ยังนึกไม่ออกว่าจะทำอะไรดี แต่ก็เอาเถอะมีอะไรก็ทำกินไปก็แล้วกัน เป็นซะอย่างนี้ทุกทีพอนึกถึงเรื่องกินแล้วบางครั้งมันก็ยุ่งอยู่เหมือนกัน มันเป็นอะไรกันแน่ มันเป็นความอยากหรือว่าเป็นความต้องการหรือว่ามันเป็นสันดาน ไอ้นั่นก็ไม่อยากกินหาว่าเบื่อ ไอ้นี่หรือก็ไม่อร่อยหรือว่าจะกินไอ้นั่นมันอร่อยดี ไม่รู้เป็นไงใครจะว่าไม่อร่อยก็ช่างหัวมันแต่กูว่าอร่อยกูก็กินของกูมาแต่เด็ก ตั้งแต่จำความได้กูก็เห็นแม่กูทำให้กินเรื่อยแต่ก็แปลกแฮะแม่ทำยังไงนะถึงได้อร่อย ไปกินที่ไหนก็ไม่อร่อยเหมือนที่แม่ทำ ยืนดูแม่ทำก็ตั้งหลายครั้งแม่สอนให้ทำก็ตั้งหายหนทำไม๊เรามันถึงได้ทำไม่อร่อยเหมือนที่แม่ทำซักทีแต่ก็เอาเถอะพอกินได้ก็แล้วกันน่า คิดอะไรมาก

“มีอะไรก็กินเข้าไป กินอิ่มแล้วมีอะไรทำก็ไปทำไม่มีอะไรทำก็พักผ่อนซะพรุ่งนี้จะได้มีแรงทำงานต่อ”

เอ...นี่มันเป็นคำพูดของพ่อนี่หว่า พ่ออยู่ไหนนะเป็นเทวดาอยู่บนฟ้าบนสวรรค์หรือว่าพ่อยังอยู่แถวนี้มาหาเราที ไปหาพี่ที ไปหาน้องที ไปหาแม่ทีหรือว่าพ่อไปเกิดใหม่แล้ว ไปเกิดเป็นอะไร นี่ถ้าพ่อยังอยู่ป่านนี้ไม่ปาเข้าไปเกือบร้อยแล้วหรือ พ่อ!.. ผมคิดถึงพ่อนะ ผมจำได้ทุกอย่างแหละที่พ่อสอนนะ อย่างไอ้เรื่องกินนี่ก็เหมือนกันผมก็ยังจำได้ว่าพ่อสอนผมว่ายังไง ไอ้นิทานเรื่องนั้นนะเหรอ สองพี่น้องลูกเศรษฐีที่พ่อตายแล้วทิ้งสมบัติไว้ให้ ผมก็ยังจำได้ ก่อนตายพ่อมันบอกว่า

“ให้กินอิ่มทุกคาบ กินลาบทุกมื้อ”

ไอ้พี่มันโง่หรือมันซื่อหรือว่ามันบื้อก็ไม่รู้ พ่อบอกว่ายังไงมันก็ทำยังงั้น มันคิดไม่เป็น มันไม่รู้จักคิด ไม่รู้จักแอ็บพลาย ไม่รู้จักประยุกต์ไอ้พวกคิดแต่ในกรอบ กบในกะลา ไม่กล้าคิดกล้าทำสิ่งใหม่ๆ พอได้สมบัติพ่อมามันก็พาเพื่อนมากินข้าวที่บ้านทุกวันกินอิ่มทุกคาบกินลาบทุกมื้ออิ่มหมีพีมันเหล้ายาปลาปิ้งมีกินไม่อั้น ใช้ชีวิตอยู่บนความหรูหราฟุ่มเฟือย หาแต่ความสุขสบายใส่ตัว การงานไม่ทำเพราะถือว่าพ่อทิ้งสมบัติไว้ให้เยอะ

แล้ววันหนึ่งทรัพย์สินเงินทองที่พ่อให้ไว้ก็หมดไป เพื่อนฝูงที่เคยมากินมาเล่นมาหัวก็หายตัวไปหาใครไม่เจอ ทีนี้ไม่รู้จะบากหน้าไปหาใครจึงคิดขึ้นมาได้ว่ามีน้องอยู่อีกคนหนึ่งก็ตอนเงินสลึงไม่ติดกระเป๋านี่แหละ ตั้งแต่พ่อตายก็ไม่เคยได้ข่าวคราวว่าน้องอยู่ที่ไหนมีความเป็นอยู่อย่างไรเพราะมัวแต่หลงระเริงเห็นกงจักรเป็นดอกบัวเห็นความชั่วเป็นของเล่น จึงออกเดินทางเร่ร่อนสอบถามผู้คนว่าน้องอยู่ไหน ค่ำไหนนอนนั่น ร่างกายที่เคยอ้วนท้วนจนพุงโย้ก็ค่อยๆ ผอมโซลงไปเพราะอดมื้อกินมื้อไม่มีเงิน กระทั่งไปพบว่าน้องยังอยู่ดีมีสุข มีบ้านหลังใหญ่เรือกสวนไร่นา ขี้ข้าเต็มบ้านบริวารเต็มเรือน ก็เข้าไปหาน้อง ถามน้องมันว่าทำยังไงถึงยังได้มีสมบัติพัสถานมากมายใหญ่โตอย่างนี้ น้องมันบอกว่า

“ก็ทำอย่างที่พ่อบอกไง กินอิ่มทุกคาบ กินลาบทุกมื้อ”

พี่มันก็ยังงงเพราะมันก็ทำอย่างที่พ่อบอกเหมือนกัน แล้วทำไมเงินทองถึงได้ไม่มีเหลือ ตื่นมารุ่งเช้าอีกวันน้องมันก็ยื่นเสียมยื่นจอบให้พี่ พาพี่มันเข้าไปในไร่ไปขุดดินดายหญ้าปลูกผักปลูกผลไม้ จนถึงเที่ยงถึงบ่ายก็แกะข้าวห่อออกมากินกันสองคนพี่น้อง พี่มันหิวเพราะไม่เคยทำงานหนักเลยกินข้าวเสียจนไม่เหลือติดห่อสักเม็ด พอกินอิ่มพี่มันก็ถามน้องอีกว่าทำยังไงถึงได้มีเงินทองมากมาย น้องมันก็ตอบเหมือนเดิมว่า “ทำอย่างที่พ่อบอก กินอิ่มทุกคาบ กินลาบทุกมื้อ” แล้วตอนนี้กินอิ่มหรือยัง พี่มันก็ตอบว่าอิ่ม แต่ก็ยังสงสัยว่า กินลาบทุกมื้อแล้วทำไมมื้อนี้ไม่เห็นมีลาบ น้องมันก็เลยบอกว่าที่กินนั่นแหละลาบ “ปลาร้าสับ” ต้องเอาปลาร้ามาลาบมาสับให้ละเอียดก่อนถึงจะปรุงได้ แล้วอร่อยไหม พี่มันไม่เคยได้กินปลาร้ามานานทั้งๆ ที่เกิดออกมาจากไหปลาร้ามา พอได้กินวันนี้ด้วยความเหนื่อยด้วยความหิว ปลาร้าที่ว่าลูกเศรษฐีไม่กินทำเป็นปลิ้นจมูกเชิดหน้าใส่เขาพอได้ยินใครเขาว่าใส่ปลาร้า ..แหวะ..กินไม่ได้ ..เหม็น.. กินเข้าไปได้ยังไงสกปรก ดูถูกเขาหาว่าไอ้ที่เขากินนั้นมันเป็นอาหารชั้นต่ำ ต้องกินหมูกินเนื้อชิ้นโตๆ ซิ ...สเต็ก... แต่ก็ลืมคิดไปว่าก่อนที่มันจะมาเป็นเนื้อชิ้นโตๆในจานนะเจ้าของมันยืนน้ำตาไหลวิงวอนขอความเห็นใจว่าอย่าฆ่าข้าเลยจะเอาข้าไปใช้งานหรือจะเฆี่ยนจะตีข้ายังไงก็เอา ไว้ชีวิตข้าเถอะ อย่าฆ่าข้าเลย คนก็ยังอุตส่าห์เอามีดไปเสียบคอมันอีก ดูซิมันตายทั้งน้ำตาตายทั้งยืน แล้วยังเอาถังไปรองเอาเลือดเอาน้ำตามันมากินอีก เนื้อนะเหรออร่อย "เนื้อเปื้อนน้ำตา" เวลาทอดยังบอกเขาอีกนะว่าไม่ต้องให้สุกมาก เอาแค่มีเดี่ยมๆ ก็พอมีเดี่ยมก็คือเอาลงนาบกะทะให้ผิวมันเกรียมนิดนึงแล้วก็พลิกอีกข้าง แป็บเดียวเหมือนกัน บางคนเรียกว่าเนื้อสามสี ข้างนอกเกรียมน้ำตาลไหม้ถัดลงไปก็ซีดๆ หน่อยเพราะเลือดมันสุกแต่ตรงกลางให้แดงเข้าไว้ ให้ข้างในฉ่ำๆ หน่อย อู้ย..น้ำลายหก...แหวะ...กินเข้าไปได้ยังไงเลือดยังแดงๆ อยู่เนื้อข้างในก็ไม่สุก แล้วยังมีหน้ามาบอกว่าหวาน...มันดี....อร่อย...โธ่เอ้ย!...หารู้ไม่ว่าพยาธิทั้งนั้น กินสุกๆ ดิบๆ ไปดูซิในฟาร์มหมูฟาร์มวัว ว่ามันอยู่กันยังไง เบียดเสียดยัดเยียด นอนแช่ขี้แช่เยี่ยวย่ำดินย่ำโคลน เหม็นสาบเหม็นคาว อย่าว่าเข้าใกล้เลยอยู่ห่างเป็นกิโลก็ยังเหม็นเลย เวลาฝนตกนะโคตะระเหม็นเลย แล้วก้อเชื้อโรคทั้งนั้น โรคปากเปื่อยเท้าเปื่อยเอย โรควัวบ้าเอย แล้วนี่ยิ่งไปดูในโรงฆ่าสัตว์ตอนเขาชำแหละมัน ปลิ้นใส้ปลิ้นพุงมันออกมา พยาธิทั้งนั้นยั้วเยี้ยอยู่ข้างใน บางทีพยาธิก่อตัวเป็นซีสเป็นก้อนเนื้อแข็งๆด้านๆ หาว่านั่นแหละดีแย่งกันกิน มันอร่อยดีกุบๆดี ฮึ้ย.....

เป็นไงละวันนี้กินปลาร้าสับกับยอดกฐินของสูงนะ กินแล้วเป็นมงคลไม่จน ขมิ้นขาว ถั่วฝักยาว อร่อยไหม ไอ้พี่มันหิวกินอะไรก็อร่อยทั้งนั้น กินเพื่ออยู่ไม่ใช่อยู่เพื่อกิน ปลาร้าเนี่ยของดีไม่เชื่อก็จะเล่าให้ฟัง น้ำใสไหลเย็นเห็นตัวปลา น้ำต้องสะอาดปลาถึงอยู่ได้ถ้าน้ำสกปรกปลาตายหมดไม่มีปลาที่ไหนอยู่ได้หรอก มันตายตั้งแต่เล็กๆแล้วและก้อไม่มีใครเอาปลาเล็กๆ มาทำปลาร้ากินกันหรอกนอกจากปลากระดี่ที่ตัวมันเล็กอยู่แล้ว ปลาร้าปลากระดี่ซิดีหอมยิ่งเอาใบตองกล้วยมาห่อนะแล้วย่างไฟให้สุกกลิ่นหอมใบตองกล้วยนะ...แล้วซอย หัวหอมซอยตะไคร้บางๆ เอาบางๆ นะพิถีพิถันหน่อย โรยเข้าไป บีบมะนาว พริกขี้หนูแห้งย่างไฟให้หอมๆ ยีลงไปอีก ความเค็มในเนื้อปลาความเปรี้ยวของมะนาว ความหอมของใบตองย่าง พริกย่างหัวหอมรวมกันเข้า ความเผ็ดร้อนของพริกช่วยให้เจริญอาหาร หัวหอมสดๆชู้มันเลยแหละ รวมกับตะไคร้หอมเย็นบำรุงธาตุป้องกันท้องเสียร้องร่วงได้อีก หิวๆ เหนื่อยๆ ร้อนๆ กินกลางสวนกลางไร่อย่างนี้ได้บรรยากาศเป็นที่สุด แล้วนี่ที่กินเนี่ยปลาร้าปลาช่อนนะ ไปดูซิปลาช่อนตัวโตๆ ทั้งนั้น ถึงจะมาจากในฟาร์มก็เถอะ น้ำต้องสะอาดไม่งั้นปลาอยู่ไม่ได้ ปลาเนี่ยเป็นอาหารที่สะอาดเนื้องี้ขาวจั๊วเลย เลือดในเนื้อปลาแทบจะไม่มีเลยไม่ว่าปลาอะไรทั้งนั้น

คนญี่ปุ่นเห็นไหมที่ว่าฉลาดๆ ตัวโตๆนะ ไม่ยุ่นเหมือนเมื่อก่อนแล้ว กินปลากันทั้งประเทศ กินปลากันเป็นอาหารทั้งปลาดิบปลาสุก ปลาแห้ง ปลาร้า แต่เขาไม่เรียกปลาร้าเขาเรียกอะไรนะ เอ้อ..นึกไม่ออกเสียแล้วซิ แล้วเป็นไงเห็นรึยัง ปลาร้าไม่ใช่ว่าไม่ดี ดียิ่งกว่าปลาเค็มปลากุเลาเสียอีก ปลาร้าเขาคลุกกับเครื่องปรุงมากมาย ตอนทำนะต้องรีบทำตอนที่เนื้อปลายังสดๆ อยู่ไม่ใช่เอาปลาเน่ามาทำ แมลงวันซักตัวก็ไม่ให้ตอมเดี๋ยวมันจะมาวางไข่เป็นหนอน เสียของ....ขาดทุน....ไอ้ที่เห็นหนอนในปลาร้านะมันเป็นความชุ่ยของพวกพ่อค้าแม่ค้าต่างหากที่ไม่ระมัดระวัง เปิดอ้าซ่าวางไว้ในตลาดนะแมลงวันมันเยอะอย่างกะอะไรดี หนอนนะมันมาเกิดทีหลังนี่ มีเหรอแม่ค้าพ่อค้าคนไหนเขาจะซื้อปลาร้าเป็นหนอนมาขาย ไม่มีหรอก คนทำก็เหมือนกันเขาก็รีบทำรีบคลุกแล้วเอาลงไหปิดไว้มิดชิดไม่ให้อะไรเข้าไปได้ แม้แต่ลมยังไม่ให้เข้าไปเลยมันมีเชื้อแบคทีเรียอยู่ในอากาศเยอะ ปิดเสร็จแล้วเอาไปหมักไปบ่มอีกตั้งหลายเดือนกว่ามันจะเข้าที่ พิถีพิถันเหมือนทำไวน์นั่นแหละ ไวน์ยังสกปรกกว่าซะอีก บางที่เอาองุ่นใส่ถังแล้วให้สาวๆ เอาส้นตีนลงไปเหยียบไปย่ำให้น้ำมันออกมา คิดดูซิตีนฝรั่งนะมันเหม็นแค่ไหนแล้วมันย่ำทุกวันๆ เปื่อยไหมหนังตีนนะ บางคนหาว่านั่นแหละดีวิธีดั้งเดิม....ของแท้ต้องส้นตีนเหยียบ... ได้รสชาด... ยิ่งหมักนานยิ่งดีมีคุณภาพ....น้ำส้นตีนหมัก..ฮ้า..ฮ้า.. แต่เขาก็เอามากลั่นแล้วนะผ่านความร้อนแล้ว ..แล้วไง.. ปลาร้าก็ย่างไฟแล้วต้มแล้วจนสุก มันต่างกันตรงไหน ปลากุเลายังแค่เอาไปยัดไว้ในเกลือพอเกลือซึมเข้าเนื้อก็เอามาตากเหม็นจะตาย เครื่องปรุงเครื่องเทศอะไรก็ไม่ใส่ ยิ่งตอนตากนะบางเจ้านะไม่ใช่ทุกเจ้าแมลงวันหัวเขียวตัวโตๆ เกาะกันเป็นร้อย เผลอแป็บเดียววางไข่ครึ่งวันเป็นหนอนชอนไช ก็เก็บมาเขี่ยเอาหนอนออก เอาปลาใส่ถุงแขวนไว้ขาย คนไม่รู้ก็นึกว่าดีเจ้านี้สะอาดใส่ถุงเรียบร้อย บางทีลูกค้าเห็นหนอนทนโท้ยังมีหน้ามาโฆษณาอีกนะว่าของดีไม่มีสารกันบูดไม่มียาฆ่าแมลง แล้วไง....เชื่อ...ซื้อ...แพงด้วย...ของดีไม่มีสารพิษเจือปน...มันโง่หรือมันบ้าวะ...(ไม่รู้ใครเหมือนกัน) แล้วที่ว่าเหม็นๆ นะลองเอาปลากุเลากับปลาร้ามาวางคู่กันแล้วดมซิว่าอะไรมันจะเหม็นกว่ากัน โธ่!....ค่านิยมบ้าๆ ทีนี้รู้รึยัง “กินอิ่มทุกคาบ กินลาบทุกมื้อ” ที่พ่อบอก แล้วพี่ชายมันก็ถึงบางอ้อ..

นิทานเรื่องนี้ของพ่อมันให้แง่คิดดีจริงนะพ่อ กินอะไรก็อยู่ได้ถ้ากินเพื่ออยู่ ตอนผมเข้ามาเรียนหนังสือในกรุงเทพฯเมื่อก่อนไข่เค็มใบเดียวผมยังกินกับข้าวได้ตั้งสองมื้อ เออ!...แล้ววันพระหน้านี้พ่อจะกินอะไรเดี๋ยวผมจะทำไปใส่บาตรให้...

ปรีชาเป็นคนที่ไม่ค่อยอยู่นิ่งโดยเฉพาะในสมองของเขา ชอบคิดนั่นคิดนี่ คิดแล้วก็เอามาทดลองทำมันเป็นนิสัยที่เขาได้รับมาจากพ่อของเขา บางครั้งคิดอะไรไม่ออกเขาก็จะนั่งคิดถึงความหลังครั้งที่พ่อยังมีชีวิตอยู่แล้วก็จะถามคำถามนั้นกับพ่อดูว่าพ่อเขาจะคิดอย่างไรแล้วก็ได้ผลทุกครั้งไม่ว่าจะเป็นปัญหาอะไร ปัญหาเล็ก ปัญหาใหญ่ ปัญหาส่วนตัว ปัญหาครอบครัว ปัญหาชุมชน ปัญหาสังคม

“ทุกปัญหาแก้ได้ถ้าเราจะแก้ ไอ้ที่แก้ไม่ได้ก็เพราะไม่ตั้งใจแก้ บางคนเหยียบขี้ไก่ยังไม่ทันฝ่อก็ท้อแท้ถอดใจไปเสียแล้ว อย่างนี้จะไปสู้อะไรกับใครเขาได้ ”

มัวแต่คิดถึงความหลังคิดถึงพ่อเลยไม่ทันได้ระวังสติ ไม่รู้ตัวว่าอาบน้ำเสร็จเมื่อไหร่ แต่งตัวยังไง ทุกอย่างเป็นไปอย่างอัตโนมัติเป็นไปตามความเคยชินเพราะจิตใต้สำนึกมันรู้อยู่แล้วว่าห้องน้ำอยู่ที่ไหนก๊อกน้ำ สบู่ ผ้าเช็ดตัวอยู่อย่างไร ไม่ต้องมองก็หยิบถูก

ปรีชาในชุดกางเกงยีนส์สีน้ำเงินเนื้อหนานุ่มที่ซีดจางลงไปบ้างบริเวณหน้าขาและขอบกระเป๋า เสื้อยืดคอกลมสีขาวทับด้านนอกอีกชั้นด้วยเสื้อแจ็กเก็ตผ้าฝ้ายสีดำลายเมืองเหนือ เขาเดินออกมาจากห้องนอนด้วยความสดชื่นหลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ พอเห็นเจ้าโจนอน หมอบเฝ้าลูกปิงปองสีส้มอ่อนที่วางอยู่บนพื้นข้างปากของมัน เขาก็รู้ได้ทันทีว่าสองคนนั้นตกลงพักอยู่ที่บ้านชมจันทร์ ยิ้มเล็กๆ ที่มุมปากพร้อมกับเสียงหัวเราะหึ หึ ในลำคอเป็นบทสนทนาหนึ่งในใจปรีชาที่เล็ดลอดออกมาเสมอเวลาเขาอยู่คนเดียว วิตามินซีในกระป๋องบนหลังตู้ถูกหยิบออกมาหนึ่งเม็ดยื่นให้เจ้าโจและการตบเบาๆ สองสามทีที่แผงคอพร้อมคำพูด “ดีมากโจ” เป็นรางวัลที่เขาจะให้มันทุกครั้งเมื่อทำงานสำเร็จ

“ ไป” ปรีชาชวนเจ้าโจออกไปที่โรงครัว ระหว่างทางมันก็วิ่งไปดมนั่นทีดมนี่ที บางครั้งมีกระรอกตัวเล็กๆ ลงมาหากินตามพื้นหญ้าเจ้าโจก็จะไล่ตะคลุบแต่ด้วยความที่มันตัวโตปุกปุยอุ้นอ้ายเลยทำให้มันไม่เคยจับกระรอกได้สักทีซึ่งปรีชาก็ปรารถนาที่จะไม่ให้มันจับได้อยู่แล้ว พอเจ้าโจวิ่งลิ้นห้อยหอบแฮกๆ กลับมาเขาก็มักจะพูดกับมันว่า

“ เป็นไง เหนื่อยละซิ สมน้ำหน้า อยากแกล้งเขาดีนัก”

หกโมงเย็นกว่าๆ ดวงอาทิตย์พึ่งลับขอบฟ้าไป ยังคงเหลือเพียงแสงสีเทาเรืองๆ ที่เล็ดลอดขอบฟ้าขึ้นมาให้พอมองเห็นสิ่งต่างๆ รอบตัวได้บ้างเล็กน้อย เขารีบเดินไปให้ถึงโรงครัวก่อนที่เวทีกลมๆ ใบนี้จะมืดสนิทจนมองไม่เห็นอะไร พอถึงตอนนั้นฉากหลังสีดำผืนใหญ่ก็จะค่อยๆ เลื่อนลงมาเพื่อขับแสงจากดวงดาวนับล้านดวงให้เปล่งประกายเจิดจ้าห้อมล้อมแม่จันทราผู้เลอโฉมที่คอยขับกล่อมมวลมนุษย์อยู่ทุกราตรี

พระสุริยาเจิดจ้าว่าแรงร้อน แห้งเหือดขอดพระสมุทรสุดตาสาย

เกิดดินแยกแตกระแหงฟุ้งกำจาย ยังความตายสุดหล้าฟ้าบาดาล

ทั้งอินทร์พรหมยมโลกโศกกำสรด สุดสลดพระฤทธาโลกาผลาญ

แสนโกฏิชาติสาดให้โลกวายปราณ พอถึงกาลพระยังโปรดยกโทษให้

เกิดง้วนดินผินผึ่งหอมหึ่งกิเสล ทั้งพรหมเปรตลงมาพาหลงใหล

ก่อสังขารสังวาสสังเวยวัย วนเวียนไปในวัจจะวัฏฏะเดิม

ปรีชานึกย้อนไปถึงการกำเนิดโลกและมนุษย์ที่เคยอ่านในพระไตรปิฎกแล้วร้อยเรียงมันขึ้นมาบนกระดาษขณะที่นั่งรอสองหนุ่มสาว...(5)

visitor อาคันตุก...(3)

2011-08-20T11:51:00.094+07:00

เสียงเครื่องยนต์เงียบลงและตามมาด้วยเสียงปิดประตูรถสองครั้งไล่เลี่ยกันได้ปลุกให้ปรีชาตื่นจากภวังค์ที่เผลอนั่งคิดถึงอดีตยามที่มาพบหมู่บ้านหนุงกีเป็นครั้งแรก

“มีคนอยู่...” เสียงหญิงสาวที่พึ่งลงมาจากรถร้องขึ้นด้วยความตกใจขณะที่เธอเดินมาเห็นปรีชานั่งอยู่หลังต้นฉำฉาโดยคิดไม่ถึงว่าจะมีใครอยู่แถวนั้น แล้วเธอก็รีบวิ่งถอยกลับไปท้ายรถ ชายหนุ่มที่มากับเธอไม่ได้แสดงอาการตกใจออกมาให้เห็นแต่ก็เดินอ้อมไปหาเธอที่ท้ายรถเช่นกัน

“เห็นไหมล่า...ดาบอกแล้วไม่เชื่อว่าอย่าพึ่ง...แล้วนี่เขาจะรู้หรือเปล่าว่าเราทำอะไรกัน”

หญิงสาวถลาเข้าไปคว้าแขนสามีหนุ่มของเธอมากอดไว้และหยิกเบาๆ พลางกระซิบกระซาบต่อว่าเขาด้วยความรู้สึกอายในสิ่งที่เธอกับเขาพึ่งทำผ่านไปเมื่อครู่ก่อนหน้านี้ในรถ

“ ไม่เป็นไรหรอก เขาไม่รู้หรอกว่าเราทำอะไรกัน เสียงรถกับเสียงเพลงก็กลบเสียงของดาหมดแล้วหละอีกอย่างหนึ่งรถเราติดฟิลม์ดำมืดขนาดนี้คนข้างนอกมองเข้ามาอย่างไรก็ไม่เห็น เชื่อพี่เถอะ..แล้วที่ดาเห็นนั้นคนแก่หรือคนหนุ่มหละ?” ชายหนุ่มพยายามหาเหตุผลมาอ้างให้หญิงสาวรู้สึกดีขึ้น

“ ไม่รู้เหมือนกัน ดาไม่ทันได้สังเกต แต่อาจจะเป็นผู้ชายคนแก่”

“ ช่างมันเถอะ คนแก่หูตาคงไม่ค่อยดีแล้ว อย่าไปสนใจเลย เราไปกันเถอะเดี๋ยวจะมืดไปเสียก่อน นี่ยังไม่รู้เลยว่าบ้านที่เราจะนอนค้างนั้นอยู่ที่ไหนเราอาจจะต้องไปถามคนในหมู่บ้านดู” แล้วชายหนุ่มก็ดึงตัวดาหญิงคนรักเข้ามากอดไว้พลางกระซิบข้างหูเธอเบาๆ

“ แต่มันก็ตื่นเต้นดีไม่ใช่เหรอ?”

หญิงสาวไม่ตอบได้แต่มองค้อนแล้วเดินไปขึ้นรถ

ปรีชายังคงนั่งอยู่ที่เดิม มือก็ค่อยๆ สาวเบ็ดมาม้วนเอ็นเข้ากับคันไม้ไผ่ แล้วปลดไส้เดือนออกจากตะขอก่อนที่จะเหน็บมันเข้ากับยางยืดที่มัดติดกับคันเบ็ด พับหนังสือที่เปิดอ่านค้างไว้เก็บเข้าย่าม เทน้ำชาค้างกระติกที่ใกล้จะหมดหมดความร้อนแล้วทิ้งลงไปใกล้ๆโคนต้นฉำฉา แม้ว่าจะไม่ค่อยร้อนแล้วแต่เมื่อกระทบกับอากาศเย็นยามบ่ายก็ยังมีไอน้ำลอยเอื่อยขึ้นมาให้เห็นบ้างเล็กน้อย

หนุ่ย..เด็กหนุ่มชาวกรุงได้ขับรถออกไปพร้อมกับดาหญิงคนรักก่อนหน้าที่ปรีชาจะเก็บของเสร็จสักสองสามนาทีเห็นจะได้ ปรีชาพิงคันเบ็ดไว้ที่โคนต้นฉำฉาอย่างเช่นทุกวันแล้วจัดแจงสะพายย่ามและกระติกน้ำออกเดินไปตามเส้นทางที่นอกจากเขาแล้วก็เห็นจะมีแต่พวกกระรอกหรือหนูเท่านั้นที่จะใช้เส้นทางนี้ เขาเดินผ่านป่าละเมาะมาข้ามสะพานไม้ที่เขาทำขึ้นเองโดยเอาต้นไม้ที่ล้มอยู่แถวนั้นมาทอนกิ่งออกแล้วพาดเหนือลำธารเล็กๆ ที่มีน้ำลึกประมาณสองคืบในหน้าแล้งแต่จะสูงขึ้นประมาณหนึ่งเมตรในยามหน้าฝน น้ำที่นี่ใสมากจนมองเห็นก้อนกรวดที่นอนนิ่งอยู่ข้างล่าง น้ำในลำธารเป็นน้ำซับน้ำซึมที่ไหลออกมาจากตาน้ำบนเขาท้ายหมู่บ้านแล้วไหลผ่านหมู่บ้านไปทำหน้าที่เป็นเส้นเลือดหล่อเลี้ยงชาวบ้านก่อนที่จะไหลลงไปรวมตัวกันที่ “หนองน้ำรวมใจ”

ด้วยความที่อายุมากแล้วทำให้ระบบการทรงตัวของเขาทำงานได้ไม่ค่อยดีเหมือนตอนหนุ่มๆ ที่เคยเดินข้ามสะพานไม้ได้อย่างสบาย เขาจึงต้องตัดไม้ไผ่มาทำเป็นราวสะพานเอาไว้ประคองตัวเวลาเดินข้าม พอข้ามสะพานมาแล้วปรีชาเดินทอดน่องลัดเลาะลำธารไปเรื่อยๆ ไม่นานก็ถึงบ้าน เขาเดินเข้าทางประตูรั้วไม้ไผ่หลังบ้านที่มีแต่ผู้กองกิตติสหายเก่าเท่านั้นที่รู้ว่ามันเป็นอีกทางหนึ่งที่จะเข้าไปหาปรีชาได้เมื่อประตูรั้วหน้าบ้านปิด

“ อาว...อาว...อาว...” ปรีชาก้มลงไปเอื้อมมือลูบหัวเป็นการให้รางวัล ไอ้โจ ตามธรรมเนียมทุกครั้งที่เขากลับมาถึงบ้าน โจสุนัขตัวผู้ ขนปุยร่างใหญ่ พันธุ์เยอรมันเชฟเฟิร์ต มันจำเสียงฝีเท้าของปรีชาได้ และมันจะมานั่งอยู่หน้าประตูรั้วรอการกลับมาของปรีชาทุกครั้งที่เขาออกไปที่หนองน้ำ

“เป็นไง วันนี้ไม่มีแขกมาใช่ไหม?” เป็นคำพูดที่ปรีชามักจะพูดกับมันเมื่อสังเกตุเห็นว่า โจอยู่ในอาการสงบ ไม่แสดงความตื่นเต้นออกมาให้เห็น นอกจากใช้ปากงับย่ามที่ปรีชาสะพายอยู่

“ เอ้า..เอาไปเก็บที่เดิม ” ปรีชาปลดย่ามลงจากไหล่ขมวดปมสายสะพายแล้วยื่นให้โจใช้ปากงับที่ปม แล้วมันก็เดินนำหน้าปรีชาเพื่อที่จะเอาย่ามไปไว้ข้างเก้าอี้ที่เขานั่งประจำ

“หมุ่ย!...” เสียงทุ้มๆ ของฆ้องทองเหลืองขนาดเส้นฝ่าศูนย์กลางประมาณ 150 เซนติเมตร ดังกังวาลมาจากหน้าบ้าน เจ้าโจที่กำลังจะเอาย่ามไปเก็บเกิดความลังเลใจหยุดหันมามองหน้าปรีชาที่กำลังเดินตามหลังมันมา

“ เอาย่ามไปเก็บก่อน แล้วเดี๋ยวไปดูกันว่าใครมา” โจมันไม่เข้าใจคำพูดทั้งหมดที่ปรีชาพูดกับมันแต่มันจำได้ว่าคำว่า “เอาไปเก็บ” คืออะไร มันจึงหันกลับไปแล้วออกวิ่งนำหน้าปรีชาไปเข้าประตูเล็กที่เขาทำไว้ให้มันโดยเฉพาะ แล้วมันก็วิ่งกลับมาหาปรีชาเพื่อที่จะไปดูว่าใครมาหน้าบ้าน

มองผ่านรั้วไม้ระแนงออกไปหน้าบ้านหาดูอาคันตุกของเขา ปรีชาจำได้ว่านั่นมันเป็นยักษ์ที่มาทำให้เขาตื่นก่อนหน้านี้ที่ริมหนองน้ำ แต่ตอนนี้มันอยู่ในอาการสงบที่หน้าบ้านเขา ไม่ส่งเสียงคำรามใดๆ ออกมาให้รำคาญหู มีหนุ่มสาวสองคนยืนอยู่หน้าบ้านใต้ซุ้มประตูที่ปกคลุมไปด้วยเถามยุรดาซึ่งกำลังออกดอกสีแสดสะพรั่ง หญิงสาวเอวบางร่างน้อยยืนกอดแขนซ้ายชายหนุ่มไว้แน่นราวกับหาที่พึ่งพิงเมื่อไม่แน่ใจว่าสิ่งที่อยู่เบื้องหลังประตูบานใหญ่นั้นคืออะไร เพียงแค่ได้ยินเสียงฆ้องใบใหญ่ดังทุ้มๆ กังวาลสะท้านเข้าไปในทรวงก็สร้างความฉงนใจให้เธอไม่น้อยเพราะกริ่งที่หนุ่ยพึ่งกดสวิทซ์ไปเสียงมันไม่ดังเหมือนเสียงกริ่งที่เธอเคยรู้จักในสามัญสำนึกมาก่อน

ปรีชาเดินเข้าไปถอนกลอนประตูไม้บานเล็กแล้วเปิดประตูออกไปดูว่าอาคันตุกของเขาวันนี้เป็นใคร

“ สวัสดีครับ”

หนุ่ยหันหน้ามาทางประตูเล็กที่ปรีชาเปิดออกแล้วกระพุ่มมือขึ้นกล่าวทักผู้เป็นเจ้าของบ้านก่อน

“เราหาที่พักสักสองสามคืน ที่นี่มีห้องพักไหมครับ?”

ปรีชายกมือขึ้นรับไหว้ “มีครับ..เข้ามาดูก่อนว่าคุณจะถูกใจไหม”

“ค่ะ..ค่ะ.. ขอเข้าไปดูก่อนค่ะ” ดารีบชิงตอบก่อนที่หนุ่ยจะพูดอะไรออกไป

“เชิญครับ” ปรีชาเชิญทั้งสองคนเข้ามาข้างในแล้วหันไปพูดกับเจ้าโจ “ โจ..เฝ้า” เจ้าโจก็หมอบลงนอนอยู่หลังประตูรั้วอย่างว่าง่าย

ปรีชาเดินนำหน้าคนทั้งสองไปโดยไม่สนใจว่าทั้งสองคนจะตามมาในระยะเท่าใด

“ไป..เราเข้าไปดูห้องพักกันเถอะ เผื่อดาไม่ชอบใจยังไงก็จะหาที่ใหม่ได้ทันก่อนมืด” พอชวนเสร็จหนุ่ยก็โน้มตัวกำลังจะก้าวเดินแต่ถูกดาฉุดแขนไว้

“หนุ่ย! เมื่อกี้หนุ่ยยกมือไหว้เขาทำไม ดาว่าตาคนนี้แหละที่ดาเห็นนั่งอยู่ใต้ต้นฉำฉาที่เราจอดรถเมื่อกี้นี้นะ สงสัยจะเป็นคนสวนหรือไม่ก็คนเฝ้าบ้านนี้แหละ” ดากระซิบกระซาบทำนองต่อว่าหนุ่ย

“ไม่เป็นไรหรอกดา เรามาบ้านเขาไม่ว่าเขาจะเป็นใครเราก็ต้องยกมือไหว้เขาก่อน เราต้องให้เกียรติเขาแล้วนี้เขาก็เป็นผู้ใหญ่กว่าเรามาก พ่อหนุ่ยเคยบอกว่าการยกมือไหว้คนเนี่ยอย่างน้อยเขาก็ไม่ดูถูกสกุลเราว่าไม่มีการศึกษาอบรม คนเราหากทำอะไรไม่เป็นเลยในชีวิตแต่ยกมือไหว้คนเป็น ขอโทษคนเป็น ขอบคุณคนเป็นเท่านี้ก็ช่วยให้มีชีวิตอยู่รอดได้” วิภาดา มองหน้าหนุ่ยแฟนหนุ่มด้วยไม่เชื่อหูตัวเองว่าหนุ่ยจะพูดอะไรแบบนี้ได้ คบกันมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยจนแต่งงานแล้วหนุ่ยจะตามใจและเข้าข้างเธอเสมอ

“นี่หนุ่ยกำลังว่าดาไม่มีการศึกษาหรือพ่อแม่ไม่สั่งสอนเหรอ ยังไงกันเนี่ย พูดให้ดีๆ นะ” วิภาดาผละตัวออกไปยืนเท้าสะเอวต่อว่าหนุ่ยด้วยความไม่พอใจ

“ผมไม่ได้ว่าดานะ เพียงแค่เล่าให้ฟังว่าพ่อเคยสอนผมไว้ว่าอย่างไรก็เท่านั้นเอง มันไม่ควรจะทำให้ดาต้องโกรธขนาดนี้ เอาน่า..ทำอารมณ์ให้ดีเรากำลังมาฮันนีมูนกันนะจ๊ะ ผมขอโทษก็แล้วกันผมไม่ได้ตั้งใจ....นะ..นะ.คนดี”

ทุกครั้งที่มีเรื่องกันหนุ่ยจะเปลี่ยนสรรพนามแทนตัวเขามาเป็นคำว่าผมทันที แต่แล้วก็เช่นเคยที่เขาต้องเป็นฝ่ายยอมแพ้เธอ

“ นะ เราไปดูห้องกันเถอะ ลุงคนนั้นเขาไปโน่นแล้ว” หนุ่ยเอื่อมมือไปจับข้อมือดาเพื่อที่จะพาเธอไปดูห้อง แต่ดาก็ยังคงขัดขืนด้วยการพยายามดึงมือกลับพอรู้ว่าเธอสู้กำลังข้อมือของหนุ่ยไม่ได้จึงต้องยอมเดินตามเขาไปทั้งๆ ที่ปากยังบ่นพึมพำ

“ทีหลังถ้าพูดกับดาอย่างนี้อีกละก้อ ดาไม่ยอมจริงๆ”

ทั้งสองเดินผ่านฆ้องใบใหญ่ที่แขวนอยู่ใต้ซุ้มหลังคาทรงไทย ตามปรีชาเข้าไปด้านในบริเวณบ้านซึ่งปรีชาเดินล่วงหน้าไปหยุดยืนอยู่หน้าบ้านพักหลังแรก จนทั้งสองคนมาถึง

“ผมมีทั้งหมด 4 หลัง ทุกหลังเป็นทรงคล้ายๆ กันจะแตกต่างก็ตรงที่มุมมองของแต่ละหลังไม่เหมือนกัน หลังนี้ “เหมือนฝัน” หันหน้าไปทางทิศตะวันออก ตอนเช้าถ้าคุณตื่นเช้าก็จะเห็นดวงอาทิตย์ขึ้นประมาณ 6 โมงครึ่ง ห้องนอนอยู่ทางทิศเหนืออากาศเย็นสบาย หากคุณต้องการตื่นสายๆ ก็จะไม่ถูกรบกวนโดยแสงแดดตอนเช้า ห้องน้ำทุกหลังเป็นชักโครก มีฝักบัวพร้อมเครื่องทำน้ำอุ่น ส่วนหลังถัดไปที่คุณเห็นนั้นเราเรียกมันว่าโรงครัว เปิดตลอด 24 ชั่วโมง หากใครหิวก็สามารถไปหาอะไรทานได้ เดี๋ยวผมจะพาคุณไปดู ตอนนี้เชิญคุณทั้งสองขึ้นไปชมก่อนว่าจะถูกใจหลังนี้ไหม”

หนุ่ยกลับลงมาด้วยสีหน้าที่พึงพอใจ ส่วนดายังต้องมีอีกหนึ่งคำถาม “ที่นี่ไม่มีแอร์หรือค๊ะ”

“ไม่มีหรอกแม่หนู ที่นี่อากาศเย็นตลอดทั้งปี หลังสี่ทุ่มไปแล้วควรปิดหน้าต่างให้หมด น้ำค้างมันแรงและอากาศเย็นมาก”

“ ลุงครับผมพอใจสภาพบ้านแต่อยากจะดูอีกสามหลังว่ามีมุมมองต่างกันอย่างไร ขอผมดูได้ไหมครับ”

“ ได้ แต่เดี๋ยวเราไปที่โรงครัวหาอะไรดื่มกันก่อนแล้วคุณค่อยไปเดินดูอีกสามหลังที่เหลือ”

ทั้งสามคนเดินออกไปที่โรงครัวซึ่งตั้งอยู่ตรงกลางระหว่างบ้านทั้ง 4 หลัง ปรีชาเดินไปหยิบน้ำในตู้เย็นออกมารินใส่แก้วให้แขกของเขา

“เชิญดื่มน้ำกันก่อน น้ำที่นี่เป็นน้ำแร่ไหลมาจากภูเขา ผ่านขบวนการฟิลเทรชั่น รีเวิร์สออสโมซีสและฆ่าเชื้อโดยแสงอัลตราไวโอเล็ตและโอโซนมาแล้ว เรามีเครื่องกรองของเราเองอยู่ด้านหลัง ผมส่งตัว อย่างน้ำไปให้สถาบันอาหารและยาตรวจสอบแล้ว มีแร่ธาตุที่เป็นประโยชน์ต่อร่างกายในอัตราส่วนที่เหมาะสมหลายอย่างทั้งแคลเซี่ยม แมกนีเซี่ยม โปแตสเซียม โซเดียม สังกะสี ฟลูออไรด์ และอีกสองสามอย่างผมก็จำไม่ค่อยได้ ทางซ้ายมือนั้นเป็นส่วนทำครัวมี 4 เตาเครื่องครัวก็อยู่ตามตู้ตามลิ้นชัก อาหารสดพวกหมู ไก่ ปลา อยู่ในตู้แช่ ผักสดจะมีบางส่วนอยู่ในตู้เย็น นอกนั้นก็หาได้ในสวนผักบริเวณรอบๆ โรงครัวนี้ ช่วงนี้อากาศเย็นตั้งโอ๋ กับปวยเล้งกำลังงาม หากคุณชอบสลัดก็มีผักกาดแก้วอยู่ทางด้านโน้น” อธิบายเสร็จปรีชาก็หันไปถามแขกสาวของเขา

“แม่หนู ชื่ออะไรนะ ทำอาหารเป็นไหม?”

“ดาคะ...วิภาดา...ดาทำกับข้าวไม่เก่ง ส่วนใหญ่หนุ่ยเขาจะเป็นคนทำ หนุ่ยชอบทำกับข้าว อร่อยด้วยคะ”

“ในห้องครัวมีตำราทำอาหารหลายชนิด หลายคนที่มาพักที่นี้ก็เปิดตำราอาหารกัน เราให้โอกาสทุกคนได้ทำ ใครอยากทำอะไรก็ทำแต่ก็ต้องบอกกันก่อนเผื่อคนกินเขาจะได้ทำใจเตรียมไว้หรือไม่ก็มาตกลงกันก่อนว่าใครจะทำอะไรอาหารจะได้ไม่ซ้ำกัน ส่วนความอร่อยนั้นไม่ต้องพูดถึง ความอร่อยส่วนใหญ่เกิดขึ้นมาจากความพอใจที่ได้ทำเองบ้าง ความหิวบ้าง บรรยากาศพาไปบ้าง บางทีมารยาททางสังคมก็ทำให้มันอร่อยขึ้นมาได้แต่ส่วนใหญ่ทำออกมาแล้วก็ไม่เหลือ ที่นี่เราไม่มีแม่ครัว ทุกคนจะทำกันเอง แม่บ้านก็เป็นชาวบ้านในหมู่บ้านนี้แหละ เธอจะมาทุกๆ สองวัน”

“คุณลุงครับ” หนุ่ยชี้ไปยังอีกมุมหนึ่งของห้อง

“นั่นอะไรครับ ที่ผ้าคลุมอยู่”

“ ตรงนั้นเป็นเครื่องดนตรี ที่ผ้าคลุมนั้นเป็นกลองชุด ส่วนคีย์บอร์ดกับกีตาร์อยู่ในตู้ไม้นั้น ลูกลุงเขาชอบเล่นดนตรี เวลาเขามาพร้อมหน้าก็จะตั้งวงกันแต่ก็นานๆ ครั้ง เขาไม่หวงหากใครเล่นเป็นก็เอาออกมาเล่นได้แต่เขาขอให้เก็บไว้ในสภาพเดิมหลังจากเล่นเสร็จแล้ว คุณเล่นดนตรีเป็นหรือ ”

“ เคยเป็นครับ ผมเคยเล่นกีต้าร์ตอนเป็นเด็กๆ แต่ลืมไปหมดแล้วครับ”

“คุณจะไปดูบ้านอีกสามหลังที่เหลือไหม” ปรีชาตัดบทเปลี่ยนเรื่องหลังจากที่ดื่มน้ำกันเสร็จ
“หลังที่คุณเห็นนั้น “ชมจันทร์” หันหน้าไปทางทิศเหนือบ้านที่นี่ทุกหลังเป็นหลังคาสองชั้น ชั้นบนเป็นกระเบื้องเลื่อนเปิดออกได้ชั้นล่างเป็นกระจกกันน้ำค้าง ถ้าเปิดตอนกลางคืนสามารถมองออกไปเห็นดวงจันทร์ได้ตลอดคืน หากคุณเดินตามทางนี้ไปหลังกอไผ่โน้นเป็น “สนทยา” ตัวบ้านหันหน้าไปทางทิศตะวันตก ช่วงเย็นๆ คุณจะมองเห็นวิวยามเย็นอาทิตย์ลับเหลี่ยมเขา ถ้าชอบถ่ายรูปขาตั้งกล้องก็อยู่ในบ้านนั่นแหละ กล้องส่องทางไกลก็ดูเหมือนว่าจะอยู่ที่นั่นด้วย ดูนกดูคนหาปลาก็เพลินดี ส่วนอีกหลังหนึ่งทางโน้น “ ศาลาริมน้ำ” หันหน้าไปทางทิศใต้ตามสายน้ำ กลางคืนหากคุณเปิดไฟริมน้ำคุณจะเป็นปลาหลายอย่างมาคอยกินแมลงที่ตกลงไปในน้ำ ส่วนผมอยู่ในสวนด้านหลัง คุณเดินตามแนวการะเวกนี้ไปประมาณร้อยเมตรผมจะอยู่ตรงนั้น มีอะไรคุณก็ไปหาผมได้ ”

“คุณลุงครับเท่าที่ฟังคุณลุงเล่ามาผมชักจะชอบที่นี้แล้วละ แต่ผมยังตัดสินใจไม่ได้ว่าจะพักหลังไหน จริงไหมจ๊ะดา” หนุ่ยหันไปถามภรรยาสาวของเขา ดาไม่ตอบได้แต่ยิ้มน้อยๆ

“ งั้นเชิญคุณปรึกษากันก่อน หรือจะเดินไปดูรอบๆ ก็ได้ บ้านทุกหลังไม่ได้ล๊อคกุญแจ หากตัดสินใจได้แล้วว่าจะพักหลังไหนก็ไปขับรถเข้ามาได้เลย สวิทซ์เปิดประตูใหญ่อยู่ที่ซุ้มฆ้อง เป็นเชือกสองเส้นใช้วิธีดึง สีเขียวใช้สำหรับเปิดเวลาปิดก็ใช้สีแดงหรือคุณจะบอกให้เจ้าโจทำก็ได้ มันทำเป็น ผมฝึกมันแล้ว เพียงแต่คุณบอกมันว่า “โจเปิด” มันก็จะเปิดให้คุณ พอเข้ามาแล้วก็บอกมันอีกทีว่า “โจปิด” มันก็จะทำหน้าที่ปิดประตูเอง แล้วมันจะดมกลิ่นตามไปดูว่าคุณพักอยู่ที่บ้านหลังไหน ถ้าตัดสินใจแล้วคุณช่วยหยิบลูกปิงปองในกล่องหน้าบ้านให้มันหน่อย เดี๋ยวมันจะเอามาให้ผมเอง เชิญตามสบายนะ ผมขอตัวเข้าบ้านก่อน วันนี้ไปตกปลามารู้สึกเหนียวตัว ถ้าคุณชอบ เดี๋ยวหกโมงครึ่งเรามาทำครัวด้วยกัน เชิญตามสบายนะ”

“ครับ ขอบคุณครับ”

สองสามีภรรยาหนุ่มสาวมองดูปรีชาเดินจากไป

“ ดา ผมว่า....” ยังไม่ทันที่หนุ่ยจะพูดประโยคของเขาจบดาก็ชิงกระซิบกระซาบพูดขึ้นมา

“ หนุ่ยๆ..หนุ่ยว่าไหมตาลุงคนนี้มีอะไรแปลกๆ ทีแรกดานึกว่าเขาเป็นคนสวนหรือไม่ก็เป็นคนงานเฝ้าที่นี่ แต่พอฟังเขาพูดดาว่าเขาต้องมีอะไรบางอย่างที่ไม่เหมือนคนอื่น เนี่ยอยู่กับหมา แล้วไอ้หมานี่มันก็ดูเหมือนว่าจะรู้เรื่อง มันไปไหนแล้วละหรือว่ามันคงเฝ้าอยู่หน้าประตูจริงๆ ดาอยากรู้จริงๆ เลยว่ามันจะปิดเปิดประตูได้เองอย่างที่แกว่าหรือเปล่า....เนี่ยหนุ่ย...ตาลุงคนนี่แหละที่ดาเห็นเมื่อกี้ ตัวผอมๆ ใส่เสื้อหม้อฮ้อมแบบนี้แหละ เห็นไหมแกบอกว่าวันนี้ไปตกปลามา ดาอายจังเลยง่า... นี่แกคงรู้หมดว่าเราทำอะไรกัน”

“ไม่หรอกดา แกไม่รู้หรอกเชื่อหนุ่ยซิ ทั้งเสียงรถเสียงเพลง แกไม่ทันสังเกตุหรอกว่าอะไรเป็นอะไร ไป..เราไปดูบ้านพวกนั้นกันเถอะ หนุ่ยว่ามันน่าสนใจทุกหลังเลย หรือว่าเราจะไปอยู่หลัง “ชมจันทร์” จะได้นอนดูดาวดูดวงจันทร์กันทั้งคืน ดีไหมจ๊ะที่รัก”

“ก็ไปดูก่อนเถอะ จะดีจริงอย่างที่แก่ว่ารึเปล่าก็ไม่รู้”

“ไป...เราไปกัน”

“หนุ่ย นี่เขาเรียกต้นอะไรเนี่ย ดาชอบจังรากมันเยอะดีเวลาเราเดินรอดซุ้มมันอย่างนี้ ดูซิเขาทำซุ้มยาวไปถึงหน้าบ้านเลย”

“ถ้าจำไม่ผิด เขาเรียกว่าม่านบาหลี โตเร็วขยายพันธุ์ง่าย แค่เอาเถามันจิ้มดินที่ชื้นๆ หน่อยหรือในกระถางก็ได้ไม่กี่วันก็แตกยอด ที่กรุงเทพฯก็มีขายเยอะแยะ”

“ไม่เอาหละ ที่กรุงเทพฯเราก็ต้องเสียเวลาขับรถไปหาซื้อ เนี่ยวันกลับหนุ่ยลองของแกสักหน่อยซิ นะ....นะ... เราจะได้เอาไปปลูกที่บ้านกัน”

“ได้จ๊ะ แต่หนุ่ยว่าตอนนี้เราขึ้นไปดูในบ้านกันเถอะ”

ทันทีที่หนุ่ยเปิดประตูบ้านออก

“ วู้...ผ้าปูที่นอนสีขาว เตียงหวายถัก แบบนี้แหละหนุ่ยที่ดาบอกว่าดาอยากได้ ดูซิทำไมมันมาอยู่ที่นี่ได้ แหม.....” เสียงดาร้องด้วยความดีใจอย่างออกนอกหน้า จนทำให้หนุ่ยแทบจะสรุปได้ว่าภรรยาของเขาคงจะพักอยู่ที่บ้านหลังนี้

“ขอดาลองนอนดูหน่อยนะ” ว่าแล้วเธอก็กระโจนขึ้นบนเตียงอย่างไม่สนใจว่าหนุ่ยจะทำอะไร

“ อา...นุ่มจัง เย็นสบายดีด้วย หนุ่ยดูซิ...” ดาดึงผ้าคลุมเตียงขึ้นมาคลุมตัวเธอแล้วกลิ้งไปบนเตียงให้ผ้าม้วนอยู่รอบตัวเธอเหลือเพียงศีรษะโผล่ออกมาแล้วร้องบอกหนุ่ยเหมือนเด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่กำลังเรียกร้องความสนใจ

“ จ้า...จ้า...เดี๋ยวหนุ่ยขออ่านตรงนี้ก่อน” หนุ่ยยืนอยู่บ้างประตูอ่านข้อแนะนำการใช้ห้องในแผ่นกระดาษสีขาวที่ใส่กรอบรูปแขวนอยู่เหนือสวิทซ์ไฟ

“ การใช้ห้อง หนึ่ง หลังจากที่เข้ามาในห้องแล้ว กรุณาเปิดไฟ ระบบไฟจะทำงานประมาณสิบนาทีหากคุณไม่ต้องการพักที่บ้านหลังนี้ ไม่ต้องปิดไฟ เพียงคุณปิดประตูไว้ระบบไฟก็จะปิดตัวเองลงโดยอัตโนมัติ สอง หากคุณต้องการพักที่บ้านหลังนี้กรุณาเสียบดาบที่คุณเห็นข้างผนังนี้เข้าไปให้สุดและคงไว้อย่างนั้นตลอดเวลาที่คุณพักอยู่ที่นี่เพื่อที่ระบบไฟของบ้านหลังนี้จะทำงานได้อย่างสมบูรณ์ สาม เมื่อครบกำหนดวันกลับ หลังจากที่คุณเก็บของเรียบร้อยแล้วกรุณาอย่าชักดาบ เพียงแค่ปิดประตูไว้ก็พอแล้ว สี่ตลอดเวลาที่คุณอยู่ที่นี่หากคุณไม่คิดหรือไม่พยายามที่จะชักดาบ ระบบการให้บริการที่นี่จะสมบูรณ์แบบทุกอย่างและเราก็สามารถให้บริการคุณได้อย่างครบถ้วนเช่นกัน ขอให้คุณมีความสุขกับการดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์ในครั้งนี้ ขอขอบคุณ.... แหมใครนะช่างคิดเหลือเกิน.... กรุณาอย่าชักดาบ.... อ้าว...แล้วไม่เห็นบอกเลยว่าหลังคาเปิดยังไง”

หนุ่ยหาสวิทซ์ควบคุมหลังคาไม่พบ

“ดาเห็นไหมจ๊ะ ว่าสวิทซ์ควบคุมหลังคาอยู่ที่ไหน?” หนุ่ยหันไปถามดาที่ยังนอนอยู่บนเตียงพอดีเหลือบไปเห็นสวิทซ์ติดอยู่ที่ผนังข้างหัวเตียงพร้อมคำอธิบายในกรอบไม้

“อ้อ..อยู่นั่นไง ใกล้หัวเตียงนะ” ว่าแล้วหนุ่ยก็กระโจนขึ้นไปบนเตียงแล้วขยับตัวมานอนพังพาบอยู่ที่ขอบเตียงเพื่อที่จะอ่านข้อแนะนำการปิดเปิดหลังคา

“ มีวิธีใช้บอกให้ด้วย” หนุ่ยเปรยขึ้นมา “ ดูเหมือนที่นี่ไม่ต้องใช้คนในการให้บริการเลยนะ ทุกอย่างมีคำแนะนำให้หมดว่าจะใช้ยังไง....ฟังนะหนุ่ยจะอ่านให้ฟัง

“วิธีการเปิด-ปิดหลังคา” หนึ่ง เมื่อคุณเสียบดาบให้ระบบไฟในบ้านนี้ทำงานอย่างสมบูรณ์แล้วระบบควบคุมหลังคาก็พร้อมที่จะทำงาน สอง หากคุณต้องการเปิดหลังคาให้บิดสวิทซ์ไปทาง “ขวา” หนึ่งครั้งแล้วปล่อย สวิทซ์ก็จะดีดกลับมาอยู่ในตำแหน่งเดิมแล้วหลังคาก็จะเลื่อนเปิดจนสุดและหยุดด้วยตัวมันเอง สาม เมื่อคุณต้องการปิดหลังคาให้บิดสวิทซ์ไปทาง “ซ้าย” แล้วปล่อยสวิทซ์ก็จะดีดกลับมาอยู่ในตำแหน่งเดิมแล้วหลังคาก็จะเลื่อนมาจนปิดสนิทและหยุดด้วยตัวมันเอง สี่ ทุกครั้งที่คุณออกจากห้องหรือเมื่อคุณจะเดินทางกลับกรุณาปิดหลังคาให้เรียบร้อย ขอบคุณครับ ”

“อะไรนะหนุ่ย....แล้วเขารู้ได้ยังไงว่าเราพึ่งแต่งงานกัน หนุ่ยบอกเขาหรือ” ดาถามหนุ่ยด้วยความพาซื่อเมื่อได้ยินคำว่า“น้ำผึ้งพระจันทร์” หนุ่ยจึงพลิกตัวไปหาดาที่คลี่ผ้าคลุมออกเป็นวงกว้างแล้วเอาแขนทั้งสองออกมานอกผ้าเผยให้เห็นเนินอกอันอวบอั๋นสีเนื้อนวลทั้งสองข้างของเธอที่ทะลักล้นออกมานอกคอเสื้อ เวลาที่เธอหายใจทำให้เนินปทุมของเธอกระเพื่อมขึ้นลงเป็นจังหวะราวกับกำลังสะกดหนุ่ยให้เข้าสู่ภวังค์อันเวิ้งว้างที่ไม่อาจควบคุมได้ด้วยสติ และหนุ่ยก็กำลังจ้องมันเหมือนคนไร้สติแต่ไม่ไร้จุดหมายทั้งๆ ที่หูอื้อตาลาย พลังอันเกิดจากสัญชาติญาณได้ขับเคลื่อนกายของหนุ่ยเข้ามาหาดาอย่างไม่ละสายตา ในขณะที่ดาเองก็เห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความกระหายของหนุ่ย เธอจึงยกมือทั้งสองข้างขึ้นเพื่อที่จะปิดเนินของเธอแต่ก็ช้ากว่าแรงขับของหนุ่ยที่คุกรุ่นอยู่ภายใน เธอจึงได้แต่ใช้มือทั้งสองประคองใบหน้าของหนุ่ยที่กำลังบรรจงซุกไซ้อย่างทะนุถนอมไปตามร่องอกของเธอราวกับกำลังจะตามหาอะไรสักอย่าง สัมผัสจากริมฝีปากนุ่มๆสลับกับการทิ่มแทงของหนวดที่ผ่านการโกนมาแล้วสองวันของหนุ่ยมันทำให้ดาถึงกับแอ่นอกขึ้นมาเหมือนกับจะดันใบหน้านั้นออกไปแต่ทว่ามือทั้งสองข้างของเธอกลับดึงใบหน้านั้นให้ต่ำลงมากลายเป็นแรงกดที่อัดแน่นเข้าไปในทรวงจนเหมือนมีอะไรมาจุกอยู่ในอก หัวใจของเธอเพิ่มพลังสูบฉีดมากขึ้นจนเลือดในกายเธอเร่าร้อนพลุ่งพล่านไปทุกขุมขน ผิวขาวนวลของเธอทำให้เห็นได้ชัดว่าใบหูทั้งสองข้างนั้นแดงกล่ำ ริมฝีปากอวบอัดเต็มไปด้วยเม็ดเลือดที่เร่าร้อนจนเป็นสีชมพูระเรื่อเผยอขึ้นมาละล่ำละลัก

“ ห..นุ่..ย....ห..นุ่..ย...ขา...ฟังดาก่อน เรามาดูบ้านนะจ๊ะ หนุ่ยจะลองเปิดหลังคาไม่ใช่เหรอ”

“เปล่าหรอกจ้าที่รัก เราจะอยู่ที่บ้านหลังนี้แหละ หลังคาเอาไว้ค่อยเปิดคืนนี้ก็ได้หนุ่ยรู้แล้วว่ามันเปิดยังไง แต่ตอนนี้หนุ่ยอยากเปิดอย่างอื่นมากกว่า”

หนุ่ยพูดเสียงอู้อี้ทั้งที่ยังไม่เงยหน้าขึ้นจากอกของดา แต่ด้วยความเป็นลูกผู้หญิง “สำนึกยางอาย” ทำให้ดาต้องหยุดหนุ่ยก่อนที่เธอจะหักห้ามใจตัวเองไว้ไม่อยู่เหมือนหลายๆ ครั้งที่ผ่านมา เธอผ่อนลมหายใจออกมายาวๆ พยายามปล่อยเปลวราคะที่กำลังโหมอยู่ข้างในให้ค่อยๆ มอดลงไปพร้อมกับทิ้งตัวให้ยุบลงไปในที่นอน แล้วสรรหาเหตุผลร้อยแปดมาอ้างเพื่อให้หนุ่ยได้สติทั้งๆ ที่มือทั้งสองของเธอยังขยุ้มผมของหนุ่ยอยู่

“ หนุ่ยขา...ประตูยังเปิดอยู่...รถยังจอดอยู่ข้างนอกแล้วลุงคนนั้นเขาก็ยังไม่รู้เลยว่าเราจะพักอยู่ที่นี่หรือเปล่า.... เรายังไม่ได้เอาลูกปิงปองส่งไปให้เขาเลย ไปทำอะไรให้เสร็จก่อนซิคะที่รัก”

แต่ด้วยความอาลัยในอารมณ์เธอจึงเกร็งตัวผงกหัวขึ้นมาอีกครั้งแล้วใช้ฟันงับๆ ไปที่ติ่งหูของเขาเบาๆ

“ อื้อ..ฮื้อ...ฮื้อ...อย่าทำให้ดาต้องเสียนิสัยซิคะคนดี...ไปทำอะไรให้เสร็จก่อน...”

เหมือนเด็กว่าง่าย ที่รู้ว่าเมื่อทำอะไรเสร็จแล้วจะได้รับรางวัลที่ตนต้องการหนุ่ยจึงเลื่อนตัวขึ้นไปใช้จมูกซุกไซ้ที่แก้มสีชมพูนุ่มๆ ของดาพร้อมกับสูดกลิ่นหอมๆ ของเครื่องสำอางค์และกลิ่นสาวของเธอ

“ได้จ๊ะที่รักเราไปเอารถเข้ามากันเถอะ”

หนุ่ยประคองตัวดาให้ลุกขึ้นพร้อมกับเขา แล้วเขาก็ขยับเอวกางเกงให้กลับเข้ารูปพร้อมกับดึงชายเสื้อออกมาคลุมบางอย่างที่ตุงอยู่ในกางเกงไว้อีกชั้นหนึ่งเพื่อความมั่นใจขณะที่สายตาก็มองดูดากำลังสอดมือเข้าไปใต้ชายเสื้อเพื่อจัดทรงทั้งสองให้เข้าที่แล้วปลดกิ๊บหนีบผมรูปผีเสื้อที่หลุดลุ่ยไม่อยู่กับที่ออกปล่อยผมยาวที่ย้อมเป็นสีน้ำตาลอ่อนแซมด้วยไฮไลท์สีบรอนเงินเป็นริ้วๆ ของเธอให้ยาวสยายลงมาแล้วปัดผมไปข้างหลังคลุมไหล่ไว้อย่างเป็นธรรมชาติ เขาดึงตัวเธอเข้ามากอดไว้แนบอกแล้วจุมพิศไปที่หน้าผากนูนเด่นของเธอ อีกครั้งหนึ่ง

“หนุ่ยรักดาที่สุดในโลกเลยจ๊ะ”

“ดาก็เหมือนกัน”

“ อ๋อ จริงเหรอ ดาก็รักดาที่สุดในโลกเหมือนกันหรือจ๊ะ”

โดนหนุ่ยหยอกไม้นี้ดาตั้งตัวแทบไม่ติดจึงงอนสะบัดหน้าค้อนเป็นวง แล้วหมุนตัวทำท่าจะผละออกจากวงแขนของหนุ่ย เขาจึงรัดตัวเธอให้กระชับแน่นเข้ามาเป็นจังหวะพร้อมกับกระซิบบอกที่หลังหูของเธอเบาๆ

“เวลาดางอนแบบนี้รู้ตัวรึเปล่าว่ามันยิ่งทำให้หนุ่ยไม่อยากปล่อยแล้วก้ออยากจะ.... อย่าทำแบบนี้บ่อยนะ...รู้มั้ย...รู้มั้ย...”

“อย่าซิคะ ดาจั๊กกระจี๋ ดูซิขนลุกหมดเลย ไปกันรึยังคะ”

ดาตัดบท แล้วทั้งสองก็เกี่ยวแขนคลอเคลียกันเดินออกจากบ้านตามทางไปประตูใหญ่เพื่อทีจะเอารถเข้ามา ขณะเดินไปนั้นดาได้กลิ่นหอมของดอกไม้โชยมาเข้าจมูกเธอจึงสูดลมหายใจเข้าไปลึกๆ พร้อมกับผงกศรีษะที่ซบอยู่ข้างแขนของหนุ่ยขึ้น

“หนุ่ยขา ดอกอะไรนะหอมจังเลย หนุ่ยได้กลิ่นมันมั้ยค๊ะ”

“อื้อ..กลิ่นดอกการะเวกงัยจ๊ะ ทั้งดอกทั้งกลิ่นคล้ายกับดอกกระดังงา บางคนเข้าใจผิดคิดว่าเป็นดอกกระดังงา การะเวกเนี่ยมันจะส่งกลิ่นหอมตอนบ่ายๆเย็นๆ สักห้าหกโมงนี่แหละแล้วมันก็จะร่วงเป็นกลีบๆลงมา ที่กรุงเทพฯก็มีตามข้างถนน สมัยหนึ่งที่มหาจำลองเป็นผู้ว่าฯท่านให้ปลูกบนฟุตปาททำซุ้มเหล็กยาวไปตามแนวถนนหวังจะให้มันเลื้อยขึ้นไปเกาะเป็นร่มเงาให้กับคนที่เดินไปมาแต่มันก็ไม่ค่อยงาม ดอกก็ไม่ค่อยมีเพราะมลภาวะเป็นพิษเยอะ ปุ๋ยก็ไม่ได้ น้ำก็ไม่ถึง แถมกิ่งมันเลื้อยไปถึงไหนมันก็เกาะแน่นดึงไม่ออก ต้องปีนขึ้นไปตัดเป็นภาระทั้งพนักงานทั้งคนที่อยู่แถวนั้น พวกเขาคงอยากจะให้มันตายๆ ไปเสียให้หมด ต้นไหนโชคดีได้อยู่หน้าบ้านคนรักต้นไม้เขาก็จะให้ปุ๋ยรดน้ำแล้วมันก็ผลิดอกออกผลให้คนแถวนั้นได้ชื่นใจเป็นการตอบแทนบุญคุณ แต่หลังๆ มานี่ตามย่านการค้าเห็นพวกพ่อค้าแม่ค้าใช้เป็นที่มัดร่มมัดผ้ายางกันแดดกันฝนมั่ง แขวนของขายมั่งเละเทะไปหมดแต่อีกมุมหนึ่งมันก็เหมือนกับพวกเขากำลังประจานความล้มเหลวในการบริหารจัดการของ กทม. งั้นแหละ”

“แต่ดาว่าดอกมันหอมดีนะ”

“ใช่ มันหอมดีและมันก็ควรจะอยู่ตามสวนอย่างนี้แหละไม่ใช่ตามถนนในกรุงเทพฯ”

พอพูดถึงดอกการะเวกหอมเวลาห้าหกโมงเย็นทำให้หนุ่ยนึกขึ้นได้ว่าปรีชานัดเวลาไว้จึงปลดโทรศัพท์มือถือออกมาจากซองข้างเข็มขัดเพื่อดูเวลาซึ่งเดี๋ยวนี้โทรศัพท์มือถือเป็นอุปกรณ์ที่อำนวยความสะดวกเป็นอย่างมาก เครื่องเดียวทำได้สารพัด นอกจากเป็นโทรศัพท์แล้วยังเป็นกล้องถ่ายรูปยามฉุกเฉิน เป็นคอมพิวเตอร์เล็กๆ รับส่งข้อมูลข่าวสารทางอินเตอร์เน็ท ใช้เป็นเครื่องบันทึกเสียง เป็นเครื่องนำทางผ่านระบบดาวเทียม แต่คุณสมบัติที่เห็นชัดๆ และมีในทุกเครื่องคือใช้ดูเวลาเลยทำให้หลายคนเลิกใส่นาฬิกาไปโดยปริยาย ไม่ต้องทนกับกลิ่นเหม็นอับของสายนาฬิกา ไม่ต้องเสียเวลาไปหาร้านเปลี่ยนถ่านใหม่ ไม่ต้องคอยเขย่าหรือไขลานเพื่อไม่ให้มันหยุดเดิน ไม่ต้องอายใครว่าใส่นาฬิการาคาถูก ไม่ต้องขาดความมั่นใจเพราะลืมใส่นาฬิกาออกจากบ้าน วิวัฒนาการของโทรศัพท์มือถือจึงส่งผลกระทบให้กับวงการอุตสาหกรรมนาฬิกาเป็นอย่างมาก หนุ่ยก็เป็นอีกคนหนึ่งที่เลิกใช้นาฬิกาไปนานแล้วเพียงเพราะมีโทรศัพท์มือถือนั่นแหละ

“ โอ...นี่หกโมงจะครึ่งแล้ว เราคงต้องเร่งหน่อยจ๊ะลุงคนนั้นเขานัดเราไว้ไม่ใช่เหรอ” หนุ่ยเปรยขึ้นมาขณะที่เดินไปถึงหน้าบ้าน เจ้าโจ..ยังคงนอนหมอบอยู่ที่เดิมกระดิกหางมองมาทางคนทั้งสองที่กำลังเดินมา หูสองข้างของมันตั้งชันเตรียมพร้อมที่จะรับคำสั่งตามที่ถูกฝึกมา ด้วยความอยากรู้กึ่งไม่เชื่อว่าเจ้าโจจะสามารถทำได้จริงอย่างที่ปรีชาว่า ดาจึงขอให้หนุ่ยลองสั่งให้เจ้าโจเปิดประตูโดยใช้คำสั่งตามที่ปรีชาบอก

“โจ มานี่มา” หนุ่ยหยุดยืนย่อตัวลงข้างๆ ซุ้มฆ้องใหญ่ เรียกเจ้าโจพร้อมกับตบขาตัวเองเบาๆ เจ้าโจยังคงนอนกระดิกหางมองอยู่ที่เดิม หนุ่ยจึงลองทำเหมือนเดิมอีกคราวนี้เจ้าโจคงแน่ใจว่าไม่มีอันตรายเกิดขึ้นกับมันแน่มันจึงค่อยๆ ลุกขึ้นวิ่งเหยาะๆ เข้ามาเลียมือที่หนุ่ยยื่นออกไปให้มัน รู้สึกว่าโจมันเริ่มจะไว้ใจหนุ่ยขึ้นมาบ้างจึงก้มลงไปดมตามรองเท้าทำจมูกฟุดฟิดๆ ดมตามขากางเกงแล้วเดินอ้อมไปข้างหลังดมก้นเดินอ้อมมาข้างหน้าดมตามเป้ากางเกงแล้วมันก็หันไปทางดาที่จับมือหนุ่ยยืนนิ่งอยู่ข้างๆ มันดมรองเท้าดมขากางเกงเรื่อยขึ้นไปแล้วใช้จมูกของมันดันงุดๆ เข้าไปดมที่เป้ากางเกงของดา

“ว้าย! หนุ่ยดูมันซิ...ช่วยดาที...ช่วยเอามันออกไปทีไอ้หมาชีกอทำอะไรก็ไม่รู้..บ้าจริงๆ...เร็วซิหนุ่ย..ฮือ..ฮือ..ช่วยดาที”

ดาอายหน้าแดงยืนหนีบขาเงื้อแขนข้างหนึ่งขึ้นทำท่าจะตีเจ้าโจอีกมือก็เขย่าแขนหนุ่ยร้องขอความช่วยเหลือที่โดนเจ้าโจลวนลามต่อหน้าสามีหนุ่ม แต่หนุ่ยกลับชอบใจยืนหัวเราะที่ “แม้แต่เจ้าโจยังชอบหว่างขาของเธอ” เขาค่อยๆ เอื้อมมือมาลูบหัวมัน

“ พอแล้วโจ พอแล้ว นั่นมันของข้า ไม่เกรงใจกันเลยนะโว้ยพรรคพวก แหมต่อหน้าต่อตาเชียว อยู่ตัวเดียวมานานรึไงท่าจะไม่มีเมียละซิเรา..ฮึ”

เจ้าโจเปลี่ยนความสนใจหันมาทางหนุ่ยบ้าง

“ นี่เราจะพักกันที่นี่ ไหนลองเปิดประตูให้หน่อย เราจะเอารถเข้ามาข้างใน จะได้อยู่ด้วยกันไง” โจมองหน้าหนุ่ยลึกลักเหมือนกับจะยังไม่เข้าใจในสิ่งที่หนุ่ยพูด หนุ่ยหันไปยิ้มกับดา

“ มันท่าจะไม่เข้าใจ หรือว่าเราต้องใช้คำสั่งว่ายังไงนะที่ลุงเขาบอกดาจำได้มั้ย”

“ โจ..เปิดประตู” ดาบอกหนุ่ยโดยที่ไม่ได้ตั้งใจออกคำสั่งกับโจแต่มันเป็นประโยคคำสั่งที่ถูกต้อง เจ้าโจจึงหันกลับไปเขย่งตัวขึ้นคาบเชือกสีเขียวไว้ในปากแล้วออกแรงดึงให้สวิทซ์ทำงาน เสียงแมกเนติกที่ควบคุมวงจรไฟฟ้าลั่นดัง “แต็ก” เมื่อมีกระแสไฟผ่านเข้าไปเลี้ยงมอเตอร์เครื่องซักผ้าเก่าสองตัวที่ปรีชาเอามาทดเฟืองดัดแปลง ยึดติดอยู่ด้านในประตูเริ่มทำงานขับให้ล้อยางที่อยู่ด้านล่างหมุนพาประตูรั้วไม้บานใหญ่สองบานเปิดออกพร้อมๆ กัน เสียงแมกเนติกตัดไฟดัง “แต็ก” อีกครั้งหนึ่งประตูทั้งสองบานเปิดออกจนสุดแล้วหยุดนิ่งอยู่ด้านข้างในตำแหน่งของมัน

“โอ อัจฉริยะอะไรอย่างนี้ ทั้งคนทั้งหมา” หนุ่ยนึกอยู่ในใจ พอละสายตาจากประตูหนุ่ยก็หันมาก้มมองหน้าเจ้าโจพร้อมกับลูบหัวมันเบาๆ

“ เก่งมากโจ เดี๋ยวฉันไปเอารถเข้ามาแล้วโจปิดประตูด้วยนะ” เจ้าโจพอได้ยินคำว่า “โจปิดประตู” มันทำท่าจะขยับไปหาเชือก หนุ่ยจึงรีบคว้าคอมันไว้

“ ไม่ใช่ตอนนี้ รอให้ฉันเอารถเข้ามาก่อน แหม..จะอะไรขนาดนั้น อยู่ตรงนี้ก่อนเดี๋ยวจะไปเอารถเข้ามา” พอพูดกับเจ้าโจเสร็จหนุ่ยก็หันไปพูดกับดาที่ยืนทำตาปริบๆ ไม่เชื่อสายตาตัวเองว่าสิ่งที่เห็นนั้นมันเป็นความจริง

“ เดี๋ยวพอหนุ่ยเอารถเข้ามาแล้วดาลองบอกมันอีกทีซิดูว่ามันจะปิดประตูได้หรือเปล่า”

“ จ้า ไปเอารถเข้ามาเถอะ”

พอเจ้าโจปิดประตูได้ตามคำสั่งที่ดาบอกแล้วมันก็วิ่งตามรถของคนทั้งสองไปจนถึงหน้าบ้านพัก หนุ่ยหยิบลูกปิงปองสีส้มอ่อนในกล่องหน้าประตูยื่นให้มันเอาปากงับแล้วมันก็วิ่งลัดสนามตรงไปหาปรีชาที่บ้านพักทันที...(4)

village หมู่บ้านหนุงกี...(2)

2011-08-20T11:05:00.038+07:00

“พ่ออีกนานไหมครับ” ลูกชายคนเล็กวัยเจ็ดขวบของปรีชาร้องถามเป็นครั้งที่สอง หลังจากที่นั่งรถออกจากบ้านมาเป็นเวลาถึงสามชั่วโมงแวะเข้าปั๊มน้ำมันเพื่อให้แต่ละคนที่นั่งมาในรถได้ยืดเส้นยืดสายคลายความปวดเมื่อยครั้งหนึ่งแล้วเมื่อชั่วโมงเศษที่ผ่านมา

“อีกหลายชั่วโมงครับลูก เดี๋ยวเราจะแวะที่ปั๊มน้ำมันข้างหน้าอีกที คราวนี้ต้องไม่นานนะเพราะเราต้องเดินทางอีกไกลกว่าจะถึงจุดหมายปลายทางเดี๋ยวจะสายเกินไป ” ปรีชาตอบลูกชายของเขาโดยไม่ได้หันหน้าไปมองเพียงแต่เหลือบตามองผ่านกระจกส่องหลังแล้วกลับมามองถนนตามที่แสงไฟรถส่องออกไปข้างหน้าขณะที่รถยังเคลื่อนต่อไปเรื่อยๆ

ทุกๆช่วงสิ้นปีเขาจะพาครอบครัวเดินทางไปแจกสิ่งของให้กับคนยากไร้ในถิ่นธุระกันดารเสมอ เขาจะเลือกท้องถิ่นที่อยู่ห่างไกลความเจริญผู้คนยากจนและขัดสนจริงๆ มันเป็นที่ๆ ซึ่งทุกคนพร้อมที่จะรับทุกสิ่งจากเขาโดยไม่รังเกียจว่าสิ่งที่เขานำมาให้นั้นเป็นของใหม่หรือของใช้แล้ว เพราะสิ่งของที่เขานำไปแจกบางอย่างเช่นเสื้อผ้า หนังสือ ของเล่นเด็กๆ ได้มาจากการขอรับบริจาคจากเพื่อนๆหรือคนรู้จักและตามสถานที่ๆเขาไปเป็นวิทยากรบรรยายวิชาการให้ แต่ก็มีของใหม่บ้างเช่นสบู่ ยาสีฟัน แปรงสีฟัน อุปกรณ์กีฬายาสามัญประจำบ้านและอาหารแห้ง ปีนี้ก็เช่นกันเขาเลือกหมู่บ้านหนุงกี ที่อยู่ติดกับชายแดนระหว่างประเทศไทยกับพม่า ผู้คนส่วนใหญ่อพยพหนีความกันดารและภัยสงครามจากการต่อสู้ของชนเผ่ากับรัฐบาลทหารแล้วเข้ามาอาศัยแผ่นดินไทยภายใต้ร่มพระบรมโพธิสมภาร กลุ่มคนที่ข้ามมามีทั้งไทยใหญ่ กะเหรี่ยง ม้งและมอญ แม้ว่าจะมีความแตกต่างกันด้านเผ่าพันธุ์และภาษาแต่พวกเขาก็สามารถใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันในประเทศไทยและกับคนไทยได้อย่างกลมกลืนภายใต้การปกครองของรัฐบาลไทยโดยมีทหารและตำรวจตระเวนชายแดนเป็นผู้ดูแลความสงบเรียบร้อยตลอดทั้งยังได้ให้ความช่วยเหลือในด้านต่างๆเช่นบริการด้านสาธารณสุขและการศึกษาแก่เด็กๆในหมู่บ้าน แต่ก็ยังขาดแคลนด้านอุปกรณ์การศึกษา ยาเวชภัณฑ์และเครื่องนุ่งห่มซึ่งเป็นสิ่งจำเป็นอย่างมากในช่วงฤดูหนาว

ปรีชาขับรถตามทางมาเรื่อยๆจนเกือบสว่างซึ่งเป็นเวลาประมาณ 6 นาฬิกา สมาชิกที่นั่งมาในรถคือลูกๆ และภรรยาของเขาต่างก็หลับกันหมด พอเห็นป้ายบอกทางข้างถนนว่าบ้านดอกเลา เขาจึงยกเท้าผ่อนคันเร่งชะลอความเร็วรถลงแล้วเหยี่ยบคลัชลงช้าๆ เพื่อไม่ให้รถกระตุกขณะที่ค่อยๆ พารถเข้าแอบข้างทางปล่อยไหลไปเรื่อยจนรถเกือบหมดแรงเคลื่อนเขาจึงได้เหยียบเบรคเบาๆ ให้รถจอดสนิท หยิบกระดาษที่เขาจดเส้นทางขึ้นมาดูอีกครั้งหนึ่งเพื่อให้แน่ใจว่ามาถูกทางตามที่ผู้กองกิตติบอกทางโทรศัพท์เมื่อวันก่อนเพราะถนนเส้นนี้ไม่มีป้ายบอกทางเข้าหมู่บ้าน คนส่วนใหญ่ที่ใช้เส้นทางนี้จะเป็นคนในพื้นที่ๆ ต่างก็รู้กันดีว่าเส้นทางแต่ละเส้นมุ่งไปไหนและจะลำบากมากสำหรับคนต่างถิ่นที่ยังไม่เคยมาแม้แต่ข้าราชการที่จะเข้าไปทำงานในพื้นที่บางครั้งก็ยังหลงทางหาทางเข้าหมู่บ้านไม่พบต้องสอบถามไปยังผู้กองกิตติบ่อยๆ และคงจะเป็นจริงตามที่ผู้กองเล่าให้ฟัง

ปรีชาหรี่ตาอ่านบันทึกเส้นทาง

“เลยตลาดบ้านดอกเลา(มีป้ายบอก)ประมาณ 12 กม. มีทางแยกขวามือเป็นทางลูกรังมองตามทางเข้าไปไกลๆสัก 150 เมตรจะเห็นต้นยางขนาดใหญ่อยู่ทางซ้ายมือบนต้นยางมีป้าย “พระเจ้าผู้ไถ่บาป” สีเหลืองติดอยู่ ขับเข้าไปตามทางนั้นประมาณ 18 กม. ถึงบ้านดงแป๊ะ มีบ้านเจ็ดแปดหลังตั้งอยู่สองข้างทางห่างกันพอสมควร พอเห็นป่าช้าอยู่ทางขวามือเป็นอันสิ้นสุดหมู่บ้าน เลยป่าช้าท้ายหมู่บ้านไปอีกหน่อยเป็นทางสามแยกให้เลี้ยวซ้ายแยกจากถนนหลักเข้าไปประมาณ1กม.จะพบสะพานไม้ข้ามลำห้วยเล็กๆ หลังจากข้ามสะพานไม้ แล้วจะเป็นทางขึ้นเขาไปเรื่อยๆ”

อ่านมาถึงตรงนี้เขาก็สอดกระดาษเข้าไว้ใต้พรมหน้ารถเหมือนเดิม “เอาแค่นี้ก่อนเดี๋ยวงง ไว้ไปถึงบ้านดงแป๊ะค่อยดูอีกที” ปรีชาคิดอยู่ในใจคนเดียว ขณะจอดรถอ่านบันทึกเส้นทางอยู่นั้นเขาสังเกตเห็นว่าไม่มียวดยานหรือผู้คนผ่านไปมาแม้ว่าจะเป็นเวลาหกโมงเช้าแล้วก็ตาม บรรยากาศด้านนอกรถมีหมอกลงบางตา

“ถึงไหนแล้วป๊า” ภรรยาของเขางัวเงียขึ้นมาถาม

“ใกล้ถึงปากทางที่จะเข้าหมู่บ้านหนุงกีแล้วหละ ป๊าคิดว่าใช่นะ ถ้าดูไม่ผิดที่ผ่านมาเป็นบ้านดอกเลา ผู้กองกิตติบอกว่าเลยตลาดบ้านดอกเลา 12 กิโล มีทางลูกรังแยกขวามือมองเข้าไปไกลๆเห็นต้นยางใหญ่อยู่ทางซ้ายติดป้าย “พระเจ้าผู้ไถ่บาป” สีเหลืองๆ เดี๋ยวเราค่อยๆขับรถไปอีกหน่อย ช่วยพี่ดูทางหน่อยก็ดีนะจะได้ไม่เลยทางเข้าหมู่บ้าน”

ปรีชามองดูตัวเลขเรือนไมล์ที่หน้ารถเพื่อที่จะจับระยะทางแล้วขับรถช้าๆ ตามทางมาเรื่อยๆจนเกือบ12กม. จึงได้เริ่มมองหาทางแยกขวามือ พอขับรถต่อมาอีกก็พบทางแยกเขาจึงจอดรถชิดซ้ายแอบข้างทางเพื่อที่จะมองข้ามถนนไปดูว่ามีต้นยางติดป้าย “พระเจ้าผู้ไถ่บาป” หรือไม่

“นั่นไงป๊ะ ต้นยางใหญ่กับป้าย พระเจ้าผู้ไถ่บาป” ภรรยาของเขาพูดพร้อมกับชี้ไปที่ต้นยางใหญ่

“ เรามาถูกทางแล้วหละ เออ! ดูซิ ศาสนาอื่นเขามีความพยายามสูงจริงๆ ที่จะเผยแพร่ศาสนาของเขาและทำกันอย่างจริงจัง ใครนะมันช่างมีความมานะเอาป้ายขึ้นไปติดข้างบนสูงขนาดนั้น แต่ก็ดีนะการติดป้ายอย่างนี้ทำให้คนได้เห็นทุกวัน อ่านทุกวันแล้วมันก็จะค่อยๆซึมเข้าไปในระบบการรับรู้และเกิดการยอมรับเข้าสักวัน มันเป็นการสะกดจิตผู้คนทีละน้อยทีละน้อยจนในที่สุดข้อความนี้ก็จะติดอยู่ในจิตใต้สำนึกของชาวบ้าน พอพวกเขาพบกับความลำบากไม่รู้จะไปพึ่งใครก็หันไปพึ่งสิ่งที่อยู่ใกล้ตัวอย่างหมอสอนศาสนาที่เข้ามาคลุกคลีกับผู้คนในหมู่บ้านและคอยให้ความช่วยเหลือในด้านต่างๆ อย่างน้อยก็ได้คำปลอบใจหรือไม่ก็แนวคิดในการแก้ไขปัญหา พอชาวบ้านได้รับการช่วยเหลือก็จะรู้สึกว่าหมอสอนศาสนาเหล่านี้เป็นคนดีมีน้ำใจ เกิดเป็นความศรัทธาขึ้นมาอีก ทีนี้พอหมอสอนศาสนาพูดอะไรเกี่ยวกับพระเจ้าหรือบอกว่านี่เป็นความช่วยเหลือจากพระเจ้าเป็นพระเมตตาของพระองค์ พระองค์เห็นและรับรู้ถึงความทุกข์ของพวกเขาชาวบ้านก็จะเชื่อและในที่สุดก็ตัดสินใจเข้าร่วมศาสนาได้ง่ายเมื่อถูกชักชวน มันเป็นกลยุทธ์อย่างหนึ่งที่ใช้ในการสร้างมวลชนได้ดี แต่ก็อย่าไปว่าเขาเลย อะไรก็ดีทั้งนั้นไม่ว่าศาสนาใดหรือใครทำก็ตาม ขอให้ผู้คนอยู่ดีกินดี บ้านเมืองมีความเจริญก็แล้วกัน”

หลังจากบ่นกึ่งระบายพร้อมกับแสดงความคิดเห็นแล้วเขาก็ค่อยๆ ขับรถข้ามถนนเข้าไปจอดใกล้ๆ ต้นยางใหญ่ ภรรยาของเขาจึงหันมาถามว่าจอดรถทำไม

“ เรามาถูกทางแล้วหละ ตอนนี้ขอตั้งหลักก่อนนะจ๊ะ เรายังมีน้ำร้อนเหลืออยู่ในกระติกอีกไม่ใช่เหรอ ป๊าอยากได้กาแฟอีกสักแก้ว”

“มีจ๊ะ เดี๋ยวน้องลงไปชงให้”

พอภรรยาลงรถเดินอ้อมไปเปิดห้องสัมภาระด้านหลัง เขาก็หยิบแผ่นซีดีเพลงที่วางอยู่หน้ารถมาเสียบเข้าในเครื่องเล่นแล้วเปิดเบาๆ

“ยามอุษานภาสว่าง ทั่วนภาสว่างแล้ว ตื่นนิทราเสียเถิดน้องแก้ว สว่างแล้วนะแก้วตา แจ้วจำเรียงเสียงกระซิบสั่งดังสัญญา กระซิบรักคำว่า อุษาสวาทปอง..........”

“แหม ป๊าเปิดเพลงเข้าบรรยากาศดีจังเลย เช้าๆ อย่างนี้ แต่น้องตื่นแล้วจ๊ะ เปิดเพลงปลุกลูกๆ เถอะ เขาจะได้เห็นบรรยากาศต่างจังหวัดยามเช้าแบบนี้บ้าง นานๆ จะได้ออกมากันที” พอพูดจบ เจ้าลูกชายคนโตที่รู้สึกตัวตื่นแล้วก็พูดเสริมขึ้นมาทันทีว่า

“ ดีเลยแม่เปิดเพลงของพวกหนูดีกว่า เพลงของพ่อนะอะไรก็ไม่รู้มันช้ามาก ขืนเปิดต่อไปพวกหนูคงหลับต่อแน่ ฟังแล้วรู้สึกง่วงจริงๆ อยากนอนต่อ”

“ ตื่นแล้วหรือลูก จะฟังเพลงอะไรหละ แต่พ่อขออย่างนะ เช้าๆอย่างนี้ ไอ้พวก บึมๆ..ๆ..ๆ.. ยังไม่ฟังนะลูก”

“เพลงอะไรก็ได้พ่อ”

“เพลงอะไรก็ได้พ่อยังไม่ได้ซื้อมาเลย”

“พ่อก็ ” เจ้าลูกชายตัดพ้อแล้วถามต่อว่า “กี่โมงแล้วครับ แล้วเราต้องไปอีกไกลไหมครับ? ”

“หกโมงแล้วครับ เราต้องไปอีกประมาณสี่สิบกิโล ใช้เวลาขับรถอีกประมาณสองชั่วโมงเพราะเป็นทางลูกรังขึ้นเขาชันมาก ถ้าหนูหิวก็กินขนมปังไปก่อนเดี๋ยวค่อยไปกินข้าวเช้าที่โน่น นมที่เอามาก็ยังมีเหลืออยู่ไม่ใช่เหรอ”

“ยังไม่หิวหรอกพ่อ ไปต่อเถอะ ตรงนี้หนาว พ่อเปิดแอร์รถอยู่รึเปล่าครับ”

“ปิดแล้ว... พ่อปิดตอนที่แม่ลงรถไปชงกาแฟให้พ่อเมื่อกี้นี้ อยู่ตรงนี้หนูยังบอกว่าหนาวเดี๋ยวขึ้นไปบนเขาจะหนาวมากกว่านี้อีก เอาเสื้อเจ็คเก็ตมาใส่ซิลูก แล้วหยิบของน้องมาด้วย พอพ่อกินกาแฟเสร็จจะได้เดินทางกัน”

“ พ่อ..พ่อ.. นั่นนกอะไรครับ ตัวใหญ่มากเลย” ลูกชายคนโตถามพลางชี้มือไปยังนกที่เกาะอยู่บนยอดไม้แห้งขณะเดินไปหยิบเสื้อแจ็คเก็ตที่ท้ายรถ ปรีชามองตามทิศทางที่ลูกชายเขาชี้

“ อ๋อ นั่นเหยี่ยวลูก เช้าๆ มันจะออกมา เขาพูดกันว่ามันออกมาผิงแดด ซึ่งก็ถูกแต่พ่อว่ามันมีวัตถุประสงค์อีกอย่างก็คือออกมาหาเหยื่อหาอาหาร ตามธรรมชาติแล้วสัตว์ทุกชนิดจะออกหากินแต่เช้า อย่างเหยี่ยวเนี่ยมันก็จะออกมาหากินพวกหนู พวกงูหรือไม่ก็กบ เขียดตัวเล็กๆ คอยดูนะ พอเห็นเหยื่อมันก็จะบินพุ่งเข้าใส่เร็วมากเหมือนเครื่องบินคามิคาเซ่ของทหารญี่ปุ่นสมัยสงครามโลกครั้งที่สองที่พุ่งเข้าชนเรือรบของพวกอเมริกันเลยแหละ แล้วมันก็จะใช้กงเล็บขยุ้มเหยื่อของมัน พอได้เหยื่อมันก็จะบินเรียบไปกับพื้นแล้วค่อยๆเพิ่มความสูงขึ้นเรื่อยๆเหมือนเครื่องบินโดยสารกำลังทะยานขึ้น เพราะเหยื่อที่มันใช้กงเล็บขยุ่มขึ้นไปนั้นมีน้ำหนักพอสมควรมันจึงต้องค่อยๆบินขึ้นแบบนั้น แต่ถ้าไม่ได้เหยื่อมันก็จะกระโดดแล้วบินขึ้นได้ตรงๆคล้ายกับเฮลิคอปเตอร์กำลังบินขึ้นอย่างนั้นแหละ หนูคอยดูให้ดีซิ"

พออธิบายจบปรีชาก็รับกาแฟร้อนๆ จากภรรยาของเขามาจิบ

“ฝีมือชงกาแฟของแม่เนี่ยได้มาตรฐานทุกครั้งเลย พ่อชอบให้แม่ชงกาแฟให้ พ่อชงเองไม่เคยได้รสชาติแบบนี้สักทีเลย”

“พ่อ..พ่อ..มันบินลงไปแล้ว”

“อะไรเหรอพี่ชาลี..” ลูกชายคนกลางของเขาตื่นขึ้นมาเพราะเสียงร้องด้วยความตื่นเต้นของพี่ชาย

“เหยี่ยวนะ เหยี่ยวมันกำลังบินลงไปจับเหยื่อ”

“ไหนละ น้องไม่เห็นเห็นเลย”

“โน่น..โน่นไงมันกำลังบินขึ้นแล้ว แต่พี่ว่ามันคงจับเหยื่อไม่ได้ ”

“พี่ชาลีรู้ได้ไง”

“ก็พ่อบอกพี่เมื่อกี้ว่าถ้ามันค่อยๆ บินขึ้นก็คือมันได้เหยื่อเพราะมันหนัก แต่ถ้ามันจับเหยื่อไม่ได้ตัวมันเบาเลยบินขึ้นเร็ว ”

“เหรอ! พ่อ..หนูปวดฉี่” ลูกชายคนกลางหันไปบอกพ่อพลางเป็นการขออนุญาติ

“เออ..พี่ก็ปวดเหมือนกัน พ่อครับฉี่ตรงนี้ได้ไหมครับ”

“ได้ซิลูก แต่อย่าหันหน้าไปทางเหยี่ยวนะ”

“ทำไมหละพ่อ”

“เดี๋ยวเหยี่ยวมันเห็นเข้ามันจะคิดว่ากระรอกน้อยโผล่ออกมาจากโพลงไม้ แล้วมันจะบินมาโฉบเอาไป มันเจ็บยิ่งกว่าซิปหนีบอีกนะ จะบอกให้...ไปเถอะพ่อพูดเล่น”

หลังจากเด็กทั้งสองฉี่เสร็จกลับมาขึ้นรถ

“เป็นไง ได้กระต่ายไหมลูก”

“กระต่ายอะไรเหรอพ่อ” เจ้าลูกคนเล็กตื่นขึ้นมาพอดี

“อ๋อ..พี่ชาลีกับพี่ชาตรีเขาไปฉี่มา พ่อเลยถามว่าได้กระต่ายไหม”

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับกระต่ายหละพ่อ” ลูกคนกลางถามขึ้นมาด้วยความสงสัย

“ผู้ใหญ่เขามักจะพูดกันอย่างนี้ เวลาเดินทางไปไหนแล้วปวดฉี่เหมือนกับลูกนี่แหละ หาห้องน้ำไม่ได้ก็จอดรถแวะฉี่กันข้างทาง เป็นผู้ใหญ่จะบอกว่าให้จอดรถหน่อยปวดฉี่ขอลงไปฉี่ที บางทีเขาก็อายหรือไม่ก็กระดากปากที่จะพูด แล้วอีกอย่างบางทีมีผู้หญิงมาด้วยอาจจะทำให้ผู้หญิงอายได้ เพราะมันเป็นการกระทำกลางแจ้งที่ต้องเอาเจี้ยวออกมา ก็เลยพูดกลบเกลื่อนเล่นๆกันไปว่า จอดรถลงไปยิงกระต่ายกันหน่อย พ่อก็เลยหยอกหนูว่าได้กระต่ายกลับมากันหรือเปล่า ส่วนพวกผู้หญิงเขาก็จะพูดว่า ดอกไม้แถวนี้สวยจัง ขอลงไปเก็บดอกไม้หน่อยเถอะ พอรถจอดก็พากันวิ่งเข้าป่าข้างทางไปถ้าปวดน้อยก็ไปฉี่ แต่ถ้าปวดมากก็ไปฉ่า”

“ป๊า นี่ทะลึ่งอีกละ” ภรรยาเขาปราม

“อ๋อ!..” เจ้าลูกชายคนกลางแสดงความเข้าใจ

“พร้อมกันแล้วใช่ไหมลูก พี่ชาลี?”

“ครับ”

“พี่ชาตรีละ!”

“ครับ”

“น้องชาคริสต์!”

“ค๊าบ..”

“ม่ามี้”

“พร้อมนานแล้วจ้า”

“อ้าว.. แล้วไม่ไปเก็บดอกไม้เหรอ พ่อก็ลืมถามไป”

“ยังไม่ปวดจ้า”

“เอ้า..ถ้าพร้อมกันแล้วก็เดินทางต่อ พ่อพร้อมรึยัง...พร้อมแล้วครับ” ถามเองตอบเอง

“ ช่วยกันดูทางหน่อยนะทุกคน หมู่บ้านต่อไปเป็นบ้านดงแป๊ะอยู่ห่างจากนี่ 18 กิโล ตอนนี้เลขไมล์อยู่ที่ 327 บวกอีก 18 เป็นเท่าไหร่ครับพี่ชาตรี?”

“อะไรนะครับพ่อ”

“ตอนนี้เลขไมล์ที่หน้ารถพ่ออยู่ที่ สามร้อยยี่สิบเจ็ดถ้าบวกอีกสิบแปดจะเป็นเท่าไหร่”

“เดี๋ยวนะพ่อ ขอหนูนับดูก่อน สามร้อยยี่สิบเจ็ด สามร้อยยี่สิบแปด สามร้อยยี่สิบเก้า สามร้อยสามสิบ” ชาตรียกมือสองข้างขึ้นมากางแล้วนับทีละนิ้ว

“ชาตรีนับแบบนี้แล้วเมื่อไหร่มันจะเสร็จ” ชาลีบวกเลขได้เก่งกว่าจึงขัดจังหวะน้องขึ้นมา

“ก็น้องยังไม่เก่งนี่ จะให้น้องบวกอย่างพี่ชาลีได้ยังไง” ว่าแล้วก็งอนเงียบไป

“พี่ก็ไม่ได้ว่าชาตรีหรอก เพียงแต่จะบอกว่าต้องบวกยังไง ก็เอาสามร้อยไว้ในใจจำไว้ก่อน แล้วเอาสิบแปดมาบวกกับยี่สิบเจ็ด แปดบวกกับเจ็ดได้สิบห้าใส่ห้าทดหนึ่งแล้วเอาหนึ่งที่ทดบวกกับสองบวกกับหนึ่งอีกทีก็ได้สี่สิบห้าบวกกับสามร้อยที่เอาไว้ในใจเมื่อกี้มันก็ได้สามร้อยสี่สิบห้า ง่ายจะตาย เร็วด้วย”

“ก็น้องยังไม่ได้เรียนนี่ ครูยังไม่ได้สอน ” เจ้าตัวกลางแหวเข้าใส่อย่างไม่ลดละ

“ไม่เป็นไรหรอกลูก ไม่ต้องทะเลาะกัน” ผู้เป็นแม่เข้ามาไกล่เกลี่ย “น้องเขายังเรียนไม่ถึงลูก เขาต้องนับตามวิธีที่เขาเรียนมา หนูนะโตกว่าน้องตั้งสามปี เรียนก่อนก็ต้องรู้มากกว่าน้อง จริงๆแล้วก็ถูกทั้งสองวิธีแหละ ชาตรีก็ไม่ต้องโกรธพี่เขาหรอก พี่เขาจะบอกวิธีการคิดอีกแบบหนึ่งให้”

“ ก็หนูยังไม่ได้เรียนนี่ จะให้หนูคิดอย่างนั้นได้ยังไง” เถียงด้วยความไม่ยอมแพ้

“ เอาหละๆ อย่าเสียงดังกันลูก รบกวนสมาธิพ่อกำลังขับรถอยู่ เดี๋ยวหลงทาง” พอพูดกับลูกเสร็จก็หันไปถามสามี

“สิบแปดกิโลแล้วยังไงนะ ป่าป๊า?”

“ถึงบ้านดงแป๊ะ แต่ตอนนี้เหลือไม่ถึงสิบแปดกิโลแล้วหละ เหลือประมาณสิบกิโล พอถึงบ้านดงแป๊ะแล้ว สุดหมู่บ้านจะมีป่าช้าเลยไปเป็นทางสามแยกให้เลี้ยวซ้ายเข้าไป พอข้ามสะพานไม้จะเป็นทางขึ้นเขาอีก กี่กิโลพ่อก็ไม่ได้ดู แม่ลองดูในกระดาษนี้ซิ อยู่ใต้พรมข้างหน้าพ่อนี้แหละ” เขาละมือจากพวงมาลัยมาชี้ตรงที่กระดาษซุกอยู่

“ข้ามสะพานไม้เป็นทางขึ้นเขาไปเรื่อยๆอีกสิบเจ็ดกิโลจะพบด่านทหารด่านแรก บอกเขาว่าจะไปหาผู้กองกิตติที่บ้านหนุงกี ตรงเข้าไปอีกห้ากิโลจะพบทางหักศอกขวาขึ้นเขาให้ใช้เกียร์ต่ำ วิ่งเลาะเขาขึ้นไปเรื่อยๆ ข้ามลำห้วยเป็นสะพานไม้ไม่ค่อยแข็งแรงแต่รถพอข้ามได้ เลยสะพานไม้ที่สองไปประมาณสามกิโลจะเป็นด่านทหารก่อนเข้าหมู่บ้าน บอกเขาแล้วเขาจะพาไปที่โรงเรียนต.ช.ด. ฮู้! ทางยากจังจำได้รึเปล่าเนี่ย” ภรรยาเขาพูด

“ พอได้ ป๊าอ่านมารอบหนึ่งแล้ว แต่ก็ช่วยกันดูทางเรื่อยๆก็แล้วกัน”

“บ้านดงแป๊ะ” ตัวหนังสือสีแดงเลือนๆ เขียนด้วยลายมือบนปีกไม้ที่ไม่พิถีพิถันกับรูปทรงสี่เหลี่ยมตอกตะปูติดอยู่กับเสาไม้ผุๆ มีเถาวัลย์พันขึ้นมาเป็นพุ่มจนเกือบถึงตัวป้าย เขาขับรถเลยป้ายหมู่บ้านเข้ามาประมาณกิโลเศษๆ พอเห็นบ้านหลังแรกขวามือปรีชาชลอความเร็วรถลงจนรถเกือบจะหยุดวิ่งเพื่อพิจารณาหามุมมองในการถ่ายภาพบ้านไม้มุงด้วยหญ้าคา ฝาบ้านเป็นไม้หลายขนาดตีตะปูปะไว้อย่างลวกๆไม่มีหน้าต่าง ใต้ถุนบ้านยกสูงประมาณหนึ่งเมตร ตัวบ้านหันยาวตามถนน หน้าบ้านมีบันไดไม้โย้เย้ สามขั้น บนชานบ้านหน้าประตูมีเสื้อสีดำเก่าๆแขวนอยู่กับเชือกไนล่อนที่มัดระหว่างขอบประตูกับหัวเสาชานบ้าน หน้าบันไดมีโอ่งดินสีแดงหม่นตั้งอยู่ มองไปรอบๆยังไม่เห็นใครสักคนแต่ก็คงตื่นกันแล้วเพราะมีควันไฟลอยออกมาจากด้านหลังของตัวบ้าน เจ้าของบ้านคงกำลังหุงหาอาหารสำหรับวันใหม่ พอรถจอดสนิทเขาลดกระจกหน้าต่างรถลงแล้วยกกล้องถ่ายรูปที่เตรียมไว้แล้วขึ้นมาถ่ายภาพบ้านสองสามภาพแล้วขับรถต่อไปอีก ห่างจากบ้านหลังแรกมาอีกประมาณเจ็ดร้อยเมตรเป็นบ้านหลังที่สองมีลักษณะไม่แตกต่างจากบ้านหลังแรกมากนักเพียงแต่เป็นบ้านปลูกติดดิน มุงหญ้าคา ฝาบ้านทำด้วยฟากไม้ไผ่ ไม่มีหน้าต่าง เขาขับเข้าไปเกือบถึงหน้าบ้าน

“ ป๊า ๆ จอดก่อน จอดๆ ดูซิตายายสองคนนั้นนะ นั่งผิงไฟอยู่ข้างบ้านแกคงจะหนาว น่าจะเอาอะไรไปให้แกหน่อย” ภรรยาเขาทักขึ้น

ปรีชาค่อยๆจอดรถข้างทางมองข้ามไปยังบ้านหลังนั้นเห็น สองตายายนั่งผิงไฟไล่ความหนาวอยู่ข้างบ้าน ควันไฟที่คลุ้งอยู่บริเวณนั้นทำให้พอมองเห็นได้ลางๆ ว่าทั้งสองนุ่งเสื้อผ้าเก่าสีหม่นๆ นั่งบนขอนไม้งอตัวแนบอกไว้ระหว่างเข่าสองข้างที่ชันขึ้นมา มีผ้าห่มเก่าๆ ขาดกะรุ่งกะริ่งแทบจะไม่เห็นสีเดิมพาดคลุมไหล่อยู่คนละผืน ตาไว้ผมทรงนักเรียนที่ไม่ได้ตัดมาเป็นเดือนเห็นหงอกขาวเต็มหัวส่วนยายสวมหมวกไอ้โม่งสีน้ำตาลปอนๆ พับขอบขึ้นไว้บริเวณหน้าผาก ทั้งสองคนไม่ได้สวมรองเท้า

“ จะเอาอะไรไปให้เขาดีหละ?” เขาถามเชิงปรึกษา

“ เดี๋ยวดูก่อนว่าอะไรหยิบง่าย อาจจะเป็นเสื้อกันหนาว ปลากระป๋องหรือไม่ก็น้ำปลา”

“นั่นแหละเอามาหลายๆอย่าง ยาด้วยก็ได้พวกยาแก้ไข้นะ พารามันก็ดีมันแก้ปวดได้ด้วย”

“ป๊า..ป๊ามาเอาเสื้อออกดีกว่า น้องไม่ถนัดมันอยู่สูง” ภรรยาเขาเรียกขณะที่ยืนเขย่งอยู่บนล้อหลังของรถ มือก็พยายามปลดเชือกที่รัดกระสอบใส่เสื้อผ้าที่วางไว้บนหลังคารถออก

“ได้ ๆ แล้วน้องไปดูพวกยา น้ำปลา ปลากระป๋องก็แล้วกันเอามาอย่างละนิดละหน่อย”

พอได้ของเสร็จเขาก็ถามลูกๆ ว่าจะข้ามไปกับเขาไหม

“ไปด้วยพ่อ หนูไปด้วย....หนาว.....จะได้ไปผิงไฟ” เจ้าลูกคนกลางพูดขึ้นเมื่อเห็นกองไฟ ซึ่งปกติอยู่บ้านก็ชอบเล่นไฟอยู่แล้ว เห็นไฟเช็กไม่ได้เป็นต้องเอาไปเผาอะไรเล่น พอเห็นว่าลูกจะไปด้วยเขาจึงหันไปพูดกับลูกชายคนโต

“งั้นพี่ชาลีก็เอากล้องถ่ายรูปมาด้วยก็แล้วกัน จะได้เก็บภาพไว้ดูวันหลัง เวลาถ่ายก็พยายามให้ได้องค์ประกอบทั้งหมดก่อนแล้วค่อยถ่ายเก็บรายละเอียดอีกที อย่างอยู่ตรงนี้ถ่ายออกไปก็จะได้เห็นตัวบ้านที่มีตายายนั่งผิงไฟอยู่ข้างบ้าน พอข้ามถนนไปก็ค่อยเลือกถ่ายเอาว่าจะถ่ายตายายหรือถ่ายพ่อกับแม่หรือถ่ายตอนที่เรานั่งคุยกับตายายกัน ถ่ายตอนที่เรายื่นของให้เขาด้วยก็จะดีเวลาดูวันหลังจะได้รู้ว่าเรามาทำอะไรกัน ทำได้ไหมครับ?” ปรีชาให้หลักการเล็กน้อย

“ได้ครับพ่อ”

แล้วทั้งหมดก็พากันถือของข้ามถนนไปยังบ้านตายาย สองตายายมองดูคนแปลกหน้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยแต่ก็อ่อนโยนตามฐานะ

“สวัสดีครับคุณตาคุณยาย” ทุกคนทักตายายพร้อมยกมือไหว้ สองตายายยกมือรับไหว้แทบไม่ทัน

“ผมจะไปบ้านหนุงกี มีของติดมาด้วย เลยเอามาฝากตากับยาย นี่ภรรยาผม” เขาชี้ภรรยาของเขาที่ยืนหอบเสื้อกันหนาวอยู่ในมือ

“นี่จ๊ะ ตาเสื้อกันหนาว มันไม่ใช่ของใหม่แต่ก็พอกันหนาวได้”

“ขอบใจมากนะ” ตาบอกของใจพร้อมกับรับเสื้อกันหนาวสีเทาผืนใหญ่ไปยัดใว้ระหว่างอกกับขา

“ ยาย นี่ของยายจ๊ะ พอดีเลยตัวนี้ มันเป็นของฉันเองแหละฉันให้ยายเอาไว้ใส่กันหนาวนะ” ยายรับเสื้อกันหนาวไหมพรมถักด้วยมือสีชมพูอ่อนไว้ด้วยสายตาที่สงสัย

“ มันยังใหม่อยู่เลย ยายจะใส่ได้เหรอยายแก่แล้ว”

“ ใหม่ๆ อย่างนี้แหละจ๊าดี ยายจะได้ใส่นานๆ ใส่ไปวัดก็ได้”

“แถวนี้ไม่มีวัดหรอกลูก นานๆจะมีพระธุดงค์ผ่านมาที”

“ก็ไม่เป็นไรหรอกจ๊า ยายเก็บไว้ใส่เถอะ”

“ขอบใจมากนะหนู นี่ลูกสามคนเลยเหรอ กำลังโตเลยเนอะ”

“จ๊า แล้วลูกๆ ยายไปไหนกันหมดละ”

“ตากับยายไม่มีลูก ก็อยู่กันสองคนอย่างนี้แหละ”

“ตา..นี่ปลากระป๋อง น้ำปลาแล้วนี่ยาพาราเซตามอลแก้ไข้แก้ปวด เก็บเอาไว้เผื่อต้องใช้นะครับ เราต้องเดินทางอีกไกล นัดกับผู้กองกิตติไว้ เราจะไปก่อนนะ” ปรีชาตัดบท

“อ้าวลูกๆ ลายายกับตากัน เราจะได้เดินทางต่อ”

ชาลีกำลังง่วนอยู่กับการถ่ายรูปมุมต่างๆ โดยมีชาตรีกับชาคริสต์อยู่ใกล้ๆ เหมือนกับจะคอยถามพี่ว่าขอหนูถ่ายมั่ง พอได้ยินเสียงพ่อเรียกทุกคนก็เดินกลับมาด้วยความรู้สึกเสียดายที่ยังไม่ได้ใช้กล้องถ่ายรูปครบกันทุกคน แล้วทั้งหมดก็ลายายกับตาเดินกลับมาขึ้นรถพร้อมกับคำอวยพรของตากับยายที่ดังตามมา

“ขอให้โชคดี เจริญๆ กันทุกคนนะ”

ปรีชาขับรถมาอีหน่อยพอพ้นป่าช้าหมู่บ้านดงแป๊ะรถเลี้ยวซ้ายข้ามสะพานไม้ตามทางมาเรื่อยๆ เสียงหินก้อนเล็กๆ โดนแรงเหวี่ยงของล้อรถขึ้นมากระทบกับเหล็กตัวรถดังแกร้งๆ...แกร้งๆ.. ให้ได้ยินอยู่ตลอดเวลา

“พี่ชาลี ดูท้ายรถซิ ฝุ่นตลบมองไม่เห็นอะไรเลย” เจ้าคนกลางเปรือย ขึ้นมาแล้วพูดต่อโดยไม่สนใจคำตอบจากพี่ชาย “พ่อลองเอี๊ยดดูซิ” เขาหมายถึงให้ปรีชาเบรกรถแรงๆเหมือนกับที่เขาเคยขี่รถจักรยานอยู่ที่บ้านแล้วเบรคแรงๆ ให้รถหมุนตัว

“เหรออยากให้พ่อเอี๊ยดเหรอ แต่ตรงนี้เราเอี๊ยดไม่ได้หรอกลูก อันตรายเพราะเป็นทางลูกรังและรถวิ่งด้วยความเร็วถ้าเราเบรกแรงๆแบบนั้นจะทำให้รถหมุนตัวแล้วน้ำหนักรถบวกกับความเร็วรถทำให้เกิดแรงเหวี่ยงมาก ถนนลูกรังตรงนี้มันไม่เหมือนถนนราดยางเพราะดินมันไม่เกาะกันมันลื่นมากถ้าไม่ชำนาญจะไม่สามารถควบคุมรถได้รถจะเสียหลักตกข้างทางหรือไม่ก็พลิกคว่ำไปเลย อีกอย่างหนึ่งเรามากันหลายคนอันตรายมาก เราต้องคิดถึงความปลอดภัยของทุกคนด้วย”

ปรีชาพยายามอธิบายและให้เหตุผลในขณะที่ยังขับรถต่อไป

ระยะทาง 23 กิโลเมตรปรีชาใช้เวลาขับรถเกือบชั่วโมง ถนนบางช่วงเป็นช่องแคบๆ พอรถผ่านได้บางช่วงก็กว้างแต่ก็ต้องโดนกิ่งไม้เล็กๆ ที่ยื่นล้ำแนวถนนออกมาครูดตัวรถเสียงดังเอี๊ยดๆเป็นระยะๆ สองข้างทางซ้ายขวาเป็นหุบเหวสลับกับเนินเขา มองออกไปไกลๆ เห็นภูเขาน้อยใหญ่ซ้อนกันลดหลั่นอย่างลงตัว ต้นไม้บางต้นสลัดใบเผยให้เห็นโครงสร้างของมันแต่ส่วนใหญ่ยังคงมีใบค้างต้นทั้งสีเขียวสีเหลืองสีแดงสีน้ำตาลสลับกันไป ดูแล้วช่างเป็นภาพที่สวยงามราวกับวินเซน ฟางก๊อก จิตรกรหูเดียวชาวดัชมาวาดไว้

“โอ้..โน่นไงด่านทหาร”ปรีชาเปรยขึ้นมาทันทีที่เห็นด่านทหาร

พอรถเข้าใกล้ด่านที่มีคานไม้สีขาวสลับแดงพันด้วยลวดหนามกั้นถนนอยู่เขาลดความเร็วรถลงจอดตรงหน้าซุ้มรักษาการณ์ ขณะที่ปรีชาลดกระจกรถลง พลทหารรักษาการณ์นายหนึ่งสะพายปืนSK.33 เดินเข้ามาหาแล้วยืนตรงชิดเท้าทำความเคารพตามธรรมเนียมทหาร เสียงส้นรองเท้าคอมแบ็ทกระทบกันดัง...กลัก....

“สวัสดีครับ อาจารย์ปรีชาใช่ไหมครับ?” กระฉับกระเฉงสมกับเป็นรั้วของชาติ ปรีชายกมือไหว้ตอบ

“ครับผมปรีชากับครอบครัว กำลังจะไปหาผู้กองกิตติที่บ้านหนุงกี”

“ครับ...ท่านวอมาสั่งไว้ตั้งแต่เมื่อวานนี้แล้วครับว่าวันนี้อาจารย์จะผ่านมา เมื่อกี้ท่านก็ยังวอมาถามอีกว่าอาจารย์มาถึงรึยัง ทางไปข้างหน้ายากหน่อยนะครับ จากตรงนี้ไปอีกเจ็ดโลจะเป็นทางหักศอกขวา ชันหน่อยนะครับ แต่รถอาจารย์ขึ้นได้ไม่มีปัญหาเพราะเป็นรถโฟวิล ถ้าเป็นรถธรรมดาจะยากหน่อย เชิญครับเดี๋ยวผมจะวอไปเรียนให้ท่านผู้กองทราบครับ” ทหารนายนั้นก็ยกมือขึ้นต๊ะเบะ ชิดเท้าเสียงดังกลักอีกครั้ง แล้วหันไปมองเพื่อนอีกคนหนึ่งที่นั่งอยู่ในซุ้มเป็นการส่งสัญญาณว่าให้ปลดเชือกรั้งปล่อยคานกั้นถนนขึ้น

“ ครับ...ขอบคุณครับ” ปรีชายกมือขึ้นแสดงความขอบคุณและส่งสายตาทักทายกับทหารอีกนายหนึ่งที่นั่งสังเกตการณ์อยู่เงียบๆในซุ้มให้รู้ว่าเขาจะออกรถแล้วปล่อยเชือกให้คานไม้ยกขึ้นได้

พอรถออกตัวมา

“พ่อ เขารู้จักชื่อพ่อได้ยังไง พ่อรู้จักเขาเหรอ?” ลูกชายคนโตร้องถามด้วยความรู้สึกแปลกใจที่เห็นทหารคนนั้นเรียกชื่อพ่อของตนได้อย่างถูกต้อง

“ พ่อไม่เคยรู้จักเขาหรอกลูก แต่ผู้กองกิตติที่พ่อติดต่อด้วยคงจะบอกเขาว่าพ่อเป็นใคร จะผ่านมาเมื่อใด แถวนี้ไม่ค่อยมีรถใครผ่านและอีกอย่างคนที่อยู่บริเวณนี้เขาก็จะรู้จักกันดีว่าใครเป็นใคร จึงไม่แปลกที่เขาจะทักคนแปลกหน้าอย่างพ่อได้ถูกเพราะเราน่าจะเป็นรถคันเดียวที่ผ่านเข้ามาเช้านี้”

“แล้วทำไมเขาต้องมีซุ้มทหารอยู่แถวนี้ด้วยละพ่อ”

“แถวนี้เป็นบริเวณที่ใกล้กับเขตติดต่อประเทศพม่า เขาต้องมีทหารอยู่ก็เพราะบางทีก็มีการสู้รบกันฝั่งโน้นแล้วคนพม่าก็หนีเข้ามาแอบอยู่ทางฝั่งเราอย่างผิดกฎหมาย หรือไม่ก็บางทีคนทางฝั่งโน้นที่ยากจนกว่าทางบ้านเราแอบเข้ามาปล้นหรือทำร้ายชาวบ้านเพื่อแย่งเอาของไปกินไปใช้ แต่ก็มีอีกอย่างหนึ่งที่ร้ายแรงมากก็คือพวกพ่อค้ายาเสพติดอาจจะใช้เส้นทางนี้ลำเลียงยาเสพติดข้ามมาจากประเทศพม่าก็ได้ถ้าไม่มีทหารเฝ้าอยู่ มันอันตรายนะลูก ยาเสพติดเนี่ย อันตรายต่อทั้งคนเสพที่ต้องตกเป็นทาสของมัน เวลาเสพแล้วจะติดคืออยากเสพอีกต้องไปหามาเสพอยู่เรื่อยๆ มันทำให้สุขภาพทรุดโทรม สมองเสื่อม โง่ ขี้เกียจ ไม่ทำงาน พอไม่มีเงินไปซื้อก็ทำตัวเป็นขโมยเป็นโจรลักของชาวบ้านไปขายแล้วก็ถูกตำรวจจับติดคุก รัฐบาลก็ต้องเสียเงินปราบปราม เสียเงินเลี้ยงคนคุก เสียเงินรักษาคนติดยาเสพติด มันหลายอย่างลูก พวกคนขายแม้ว่าจะได้เงินไปใช้แต่ก็เป็นเงินนอกระบบที่หมุนเวียนอยู่ในวงการยาเสพติดที่มีต้นทางอยู่ในประเทศอื่นและเงินเหล่านั้นก็จะถูกส่งออกไปนอกประเทศทำให้ประเทศชาติของเราขาดแคลนเงินตราและคนที่ได้เงินเหล่านั้นไปซึ่งเป็นชนกลุ่มน้อยก็จะเอาไปซื้ออาวุธสงครามเพื่อสู้รบกับทหารรัฐบาลของพวกเขาและบางทีก็สู้รบกับทหารของเราด้วย สรุปก็คือไม่ดีทั้งนั้นถ้าเป็นเรื่องเกี่ยวกับยาเสพติด พ่อหวังว่าโตมาลูกคงไม่ยุ่งกับมันนะ”

“ครับพ่อหนูไม่ยุ่งกับมันอยู่แล้ว คุณครูที่โรงเรียนก็บอกมาว่าอย่าไปยุ่งกับมัน มันทำให้คนเสพตาย คนขายติดคุก”

“ดีแล้วลูก พ่อจะได้สบายใจ หนูนั่งให้ดีนะลูก รัดเข็มขัดอยู่ใช่ไหม ทางแถวนี้มันไม่ค่อยดี เดี๋ยวข้างหน้าก็จะเป็นทางเลี้ยวหักศอก พ่ออาจจะต้องเลี้ยวรถเร็วถ้ามันชันมาก รถต้องใช้กำลังส่งมาก อาจจะมีแรงเหวี่ยง น้องๆก็รัดเข็มขัดกันทุกคนใช่ไหม”

“ครับพ่อรัดกันทุกคน”

“แต่ไม่ต้องกลัวหรอกพ่อจะขับด้วยความระมัดระวัง ดูแม่หนูซิหลับไปอีกแล้ว ”

“อาราย...ไม่ได้หลับ ฟังอยู่...แค่หลับตาเฉยๆ”

“อ๋อ..นึกว่าหลับ เห็นนิ่งๆ อย่างที่วัยรุ่นเขาว่ากันว่า นิ่งเป็นหลับ ขยับเป็น....อะไรนะ...” ไม่มีเสียงตอบ

พอก่อนถึงทางเลี้ยวหักศอก ปรีชาชะลอความเร็วรถลงตามจังหวะ เปลี่ยนเกียร์ลงมาที่เกียร์สี่ สาม สองและหนึ่งแล้วเร่งเครื่องส่งให้รถเคลื่อนไปข้างหน้า เสียงเครื่องยนต์คำรามลั่น ทุกคนต่างก็ส่งใจช่วยให้ปรีชาพารถผ่านโค้งหักศอกและพ้นเนินเขานี้ขึ้นไปให้ได้ เนินเขาสูงและชันมาก รถของปรีชาบรรทุกสัมภาระมาเต็มคันและมีน้ำหนักมากอย่างนี้จึงทำให้เครื่องยนต์ต้องทำงานหนัก ขณะที่เร่งเครื่องขึ้นเนินเขานั้นปรีชาก็ชำเลืองดูเข็มวัดระดับความร้อนอยู่เรื่อยๆเพราะเป็นห่วงว่าเครื่องยนต์อาจร้อนเกิน จนทำให้เกิดความเสียหายได้ แต่โชคดีที่เป็นช่วงสิ้นปีอากาศค่อนข้างเย็นทำให้เครื่องยนต์ไม่ร้อนมาก พอรถขึ้นมาได้ครึ่งเนินเขาก็ปิดสวิทซ์ควบคุมแอร์เพื่อให้เครื่องยนต์ส่งกำลังฉุดรถได้ดีขึ้น

“พ่อ หนูหูอื้อแล้วพ่อ” ลูกชายคนเล็กร้องบอกเขา

“เรากำลังขับรถขึ้นที่สูงความกดอากาศข้างบนนี้ต่ำ ร่างกายของเราปรับไม่ทันมันจึงเกิดอาการหูอื้อ ถ้าหนูกลืนน้ำลายหรือไม่ก็ปิดจมูกไว้แล้วเบ่งลมหายใจออกทางจมูกแรงๆทำให้เกิดมีแรงดันในช่องหูมากกว่าข้างนอกแก้วหูก็จะคืนตัวมาอยู่ในสภาพปกติก็จะช่วยให้อาการหูอื้อหายไปได้ลูก อาการนี้เกิดขึ้นได้กับทุกคนเหมือนกับตอนอยู่ในเครื่องบินที่กำลังบินขึ้นหรือบินลง แต่พอมันลอยอยู่บนท้องฟ้าแล้วร่างกายของเราก็ปรับสภาพได้อาการหูอื้อก็จะหายไป”

เจ้าลูกชายคนเล็กบีบจมูกตัวเองพยายามทำตามที่พ่อบอก

“ดูข้างนอกโน่นซิลูก” ปรีชาเบี่ยงเบนความสนใจของลูก “ใบไม้หลากสี ช่วงนี้เป็นช่วงหน้าหนาวอากาศค่อนข้างแห้ง ต้นไม้ต้องปรับตัวให้เข้ากับสภาพภูมิอากาศ มันกำลังผลัดใบคือพยายามทิ้งใบเก่าใบแก่ออกให้หมดเพื่อป้องกันไม่ให้มีการคายน้ำในตัวของมันออกมามากเกินไป หากต้นไม้เสียน้ำมากมันก็จะตาย ปกติต้นไม้จะดูดสารอาหารและน้ำขึ้นมาจากดินโดยทางรากของมัน เพื่อเอาเลี้ยงลำต้นและใบ ในขบวนการเผาผลาญอาหารต้นไม้มันจะทำที่ใบที่มีคลอโลฟิลสีเขียวคอยสังเคราะห์แสงมาใช้ในการปรุงอาหารและมันก็จะสูญเสียน้ำไปในกระบวนการนี้ การสลัดใบของมันทิ้งก็เท่ากับมันไม่ต้องการให้เกิดกระบวนการสังเคราะห์แสงในตัวมันมาก มันพยายามที่จะใช้อาหารให้น้อยที่สุด เหมือนมันกำลังจำศีลแบบกบจำศีลไง ทั้งต้นไม้และกบต่างก็มีวัตถุประสงค์เดียวกันคือรักษาชีวิตให้รอดจากการเปลี่ยนแปลงทางธรรมชาติซึ่งต้นไม้บางชนิดอาจจะใช้เวลาไปจนถึงเข้าฤดูฝนบางชนิดก็แค่หมดหน้าหนาว พอพ้นช่วงนี้ไปมันก็จะแตกใบออกมาใหม่เมื่อมีความชื้นและอุณหภูมิที่เหมาะสม ตอนนี้มันผลัดใบ บางใบที่แห้งมากก็เป็นสีน้ำตาล บางใบก็กำลังเหลือง บางใบก็เป็นสีแดง ส่วนใบที่ยังไม่แห้งก็คงสีเขียวอยู่ ทำให้ป่าทั้งป่าเต็มไปด้วยสีสัน คนชอบเข้ามาดูความสวยงามของป่าไม้ในยามนี้ ช่วงเวลานี้แหละที่ฝรั่งเขาเรียกว่าฤดูใบไม้ร่วง มันจะเริ่มตั้งแต่ต้นฤดูหนาว พอถึงฤดูหนาวก็เป็นฤดูที่ต้นไม้จำศีล พอหมดฤดูหนาวอากาศเริ่มอบอุ่นขึ้นต้นไม้ก็จะผลิใบใหม่ออกมาเรียกฤดูใบไม้ผลิ และเติบโตเต็มที่ก็ตอนฤดูร้อนต่อไปถึงฤดูฝนขึ้นอยู่กับแต่ละพันธุ์ว่าต้นไม้พันธุ์ไหนชอบอากาศอย่างไร พอมันสมบูรณ์เต็มที่มันก็จะมีทั้งดอกทั้งผลออกมา ขบวนการผลิดอกออกผลของต้นไม้ก็คือขบวนการสืบทอดเผ่าพันธุ์ของมันเองเพราะผลที่แก่ก็จะร่วงลงดินถูกสัตว์ถูกนกกิน สัตว์เหล่านั้นเมื่อกินผลไม้เสร็จแล้วมันก็เดินทางไปที่ต่างๆโดยเฉพาะนกพอมันขับถ่ายออกมาเมล็ดพืชเหล่านั้นตกดินที่ไหนก็จะงอกขึ้นมาเป็นต้นใหม่ที่นั้น แต่พ่อก็ไม่แน่ใจว่ามันจะงอกได้หมดหรือไม่เพราะขบวนการย่อยอาหารในตัวสัตว์เหล่านั้นโดยเฉพาะในกระเพาะอาหารของสัตว์ใหญ่อย่างช้าง หมูป่าน่าจะมีอุณหภูมิที่สูง และมีกรดที่เข้มข้น เมล็ดพืชเหล่านี้อาจจะทนไม่ได้และเสื่อมสลายไปแต่ก็มีอีกความเป็นไปได้หนึ่งคือเมล็ดพืชเหล่านั้นอาจจะมีเปลือกหุ้มเมล็ดที่หนาและแข็งทนทานต่อการถูกทำลาย หรือไม่บางทีมันอาจจะติดปีกติดขนไปขณะที่มันมากินมานอนเกลือกกลิ้งอยู่ตามพื้นดินนั้นก็ได้ พอไปที่อื่นพวกเมล็ดเหล่านั้นก็จะร่วงหล่นตามพื้นงอกขึ้นมาเป็นต้นใหม่ในที่ห่างไกลออกไปก็ได้ นี่เป็นอีกอย่างหนึ่งที่เขาเรียกว่าธรรมชาติมันสร้างความสมดุลในตัวมันเอง พอจะมองเห็นภาพไหมลูก”

“ครับพ่อ แล้วแถวบ้านเราทำไมไม่มีสี่ฤดูเหมือนทางฝรั่งเขาหละพ่อ” ลูกชายคนโตยังไม่หมดความสงสัยเรื่องฤดูกาล

“ฮู้!..” ปรีชาร้องออกมาด้วยความโล่งอกเมื่อพารถพ้นเนินเขาขึ้นมาได้ด้วยความปลอดภัย แต่ก็ไม่วายต้องระวังตัวอีกเพราะทีนี้เป็นขาลงทางค่อนข้างชันเช่นกัน เขาต้องคอยประคองรถให้มีความเร็วพอดีๆ ไม่พยายามใช้เบรกให้มากนักหากเบรกร้อนขึ้นมาผ้าเบรกก็จะไหม้ได้ หรือถ้าหากเบรกแรงๆในขณะที่รถวิ่งลงอาจจะเกิดอาการล้อล๊อคเสียการทรงตัวได้ง่ายโดยเฉพาะการวิ่งบนถนนดินลูกรังที่ผิวถนนแตกร่วนไม่เหมือนถนนปูนหรือถนนราดยางที่พื้นผิวถนนเกาะกันแน่นกว่า เขาจึงหันมาใช้เกียร์ต่ำเพื่ออาศัยรอบเครื่องยนต์ให้เป็นตัวฉุดรถไว้ไม่ให้เคลื่อนที่เร็วเกินซึ่งเป็นวิธีที่ปลอดภัยที่สุดแม้ว่าจะมีเสียงดังจากการคำรามของรอบเครื่องยนต์ที่มากกว่าการขับปกติก็ตาม

“อะไรนะลูก?”เขาถามคำถามซ้ำเพราะได้ยินไม่ชัดเนื่องจากเครื่องยนต์มีเสียงดังและเกิดหูอื้อขึ้นมา

“ลูกถามว่าแล้วทำไมบ้านเราถึงไม่มีสี่ฤดู” ภรรยาเขาช่วยทวนคำถาม

“ที่บ้านเราไม่มีสี่ฤดูก็เพราะว่า ประเทศไทยของเราตั้งอยู่เหนือเส้นศูนย์สูตร หรือที่เรียกว่า อิควาเตอร์ ขึ้นมาเพียงหกองศาถ้านับจากภาคใต้ขึ้นมาจึงทำให้ภาคใต้มีอากาศค่อนข้างร้อนแต่โชคดีที่มีทะเลขนาบทั้งสองข้างทำให้ฝนตกเกือบตลอดปีที่เขาเรียกกันว่า “ฝนแปดแดดสี่ไง” ฝนแปดคือมีฝนตกประมาณ แปดเดือน ช่วงฝนตกก็ไม่ค่อยเห็นแสงแดดแต่พอฤดูฝนหายไปท้องฟ้าไม่ค่อยมีเมฆก็จะมีแสงแดดมากในช่วงเดือนธันวาคมถึงเดือนมีนาคม ช่วงนี้แหละจะเป็นช่วงอากาศร้อนของภาคใต้ จะว่าไปแล้วภาคใต้ของเรามีเพียงสองฤดูคือฤดูฝนกับฤดูร้อนแต่ในช่วงฤดูฝนของทางภาคใต้อากาศก็จะเย็นสบายดี ตรงที่เราอยู่นี้เป็นช่วงตอนบนของภาคใต้และเป็นภูเขาสูงอากาศเย็นสบายฝนตกไม่มากเหมือนทางใต้ๆโน้น จึงยังพอได้ไอเย็นของฤดูหนาวบ้าง กรุงเทพฯหรือภาคกลางจะตั้งอยู่บริเวณละติจูดที่สิบสี่ แม้ว่าจะอยู่ห่างจากเส้นศูนย์สูตรขึ้นมาบ้างแต่ก็ยังไม่ได้รับอิทธิพลของความเย็นเพราะเป็นบริเวณที่ราบซึ่งอยู่สูงจากระดับน้ำทะเลขึ้นมาเพียงเมตรเดียวเท่านั้นและกรุงเทพฯมีคนอยู่หนาแน่น ประกอบกับมีโรงงานต่างๆมากมาย รถราก็พ่นไอเสียและไอความร้อนออกมามาก การถ่ายเทของอากาศไม่สะดวก ช่วงกลางวันมีแดดร้อนสิ่งต่างๆดูดซับความร้อนไว้มากและถ่ายเทออกไม่ทันในเวลากลางคืน เมื่อเป็นอย่างนี้จึงทำให้กรุงเทพฯมีอากาศอบอ้าวอยู่ตลอดเวลา ไม่เหมือนกับทางภาคเหนือแถวบ้านปู่กับย่า ตรงนั้นเป็นบริเวณที่อยู่ห่างจากเส้นศูนย์สูตรขึ้นไปมากคืออยู่ประมาณละติจูตที่สิบแปดและเป็นที่ราบสูงอยู่สูงจากระดับน้ำทะเลประมาณสามร้อยเมตรเลยทำให้มีอากาศค่อนข้างเย็นในช่วงฤดูหนาว ทางเหนือมีสามฤดูยิ่งเหนือขึ้นไปอีกแถวเชียงใหม่ เชียงรายหรือแม่ฮ่องสอนก็ยิ่งมีช่วงอากาศเย็นนานกว่า แต่แถวบ้านปู่กับย่าก็เย็นมากแล้วถ้าหนูจำได้ตอนเช้าตื่นขึ้นมาเราเหยียบพื้นไม้ในบ้านแทบจะไม่ได้เลยต้องใส่ถุงเท้าเพราะมันเย็นหรือไม่ก็บางวันพอถึงสี่โมงเย็นเราต้องรีบอาบน้ำกันแล้ว ตอนที่พ่อเป็นเด็กไม่มีเครื่องทำน้ำอุ่นแบบใช้ไฟฟ้าอย่างทุกวันนี้ พ่อต้องรีบอาบน้ำทันทีที่กลับมาจากโรงเรียนแต่ถ้าวันไหนหนาวมากปู่กับย่าก็จะต้มน้ำแล้วเอามาผสมกับน้ำเย็นให้พออุ่นก็อาบได้ ทางภาคอีสานภูมิประเทศจะตั้งอยู่ประมาณกึ่งกลางระหว่างภาคกลางกับภาคเหนืออากาศจึงไม่เย็นมากนอกจากบนเขาหรือที่ๆเรียกว่าบนภูสูงจึงจะมีอากาศเย็นมากๆเช่นภูหลวง ภูเรือ ภูกระดึงและเขาใหญ่ พอจะมองเห็นภาพความแตกต่างของแต่ละพื้นที่ไหมลูก”

“เราใกล้จะถึงจุดหมายปลายทางแล้ว ข้างหน้ามีด่านทหารเดี๋ยวพ่อต้องจอดทักทายเขาก่อน” ปรีชาขับรถเข้าไปจอดเทียบหน้าป้อมรักษาการณ์พร้อมกับลดกระจกรถลงอีกครั้งหนึ่ง

“สวัสดีครับ ผมจะเข้าไปพบผู้กองกิตติครับ” ก่อนที่ปรีชาจะพูดอะไรต่อทหารรักษาการณ์คนนั้นก็ตบเท้าเข้าหากันเสียงรองเท้าคอมแบ็ต กระทบกันดัง “กลัก” พร้อมกับยกมือขึ้นทำท่า วันทยาหัตถ์ เป็นการแสดงความเคารพตามแบบฉบับของทหาร

“สวัสดีครับ อาจารย์ปรีชาใช่ไหมครับ ผู้กองรออยู่ที่โรงเรียนด้านบน ผมจะนำทางไปครับ”

หลังจากทักทายกันเสร็จพลทหารคนนั้นก็วิ่งไปควบรถมอเตอร์ไซค์ที่มีแต่ไฟหน้าไม่มีไฟท้าย ไม่มีไฟเลี้ยว เสียงคันสตาร์ทกระทบกับเหล็กพักเท้าดังแต็กๆ..สองสามทีเครื่องก็ติดพ่นควันขาวออกมาทางท่อไอเสียเหมือนเมฆลอยเรี่ยผิวดินเต็มไปหมด พลทหารคนนั้นหันมาทางปรีชา

“เชิญตามผมมาครับท่าน” แล้วขับรถนำออกหน้าไป

ปรีชาขับรถตามไปห่างๆ เพื่อเลี่ยงควันรถที่พวยพุ่งออกมาในขณะที่ทหารคนนั้นรีบบึ่งไปด้วยความกระตือรือร้นและเผื่อไว้ว่าหากรถมอเตอร์ไซค์เกิดเสียหลักล้มลงเขาก็จะหยุดรถได้ทันเพราะดูสภาพรถแล้วมันไม่น่าวิ่งได้

ปรีชาขับรถตามมอเตอร์ไซค์คันนั้นเลี้ยวซ้าย เลี้ยวขวาไปตามทางลูกรังประมาณห้าร้อยเมตรก็เห็นอาคารซึ่งจะเรียกว่าอาคารก็ไม่ค่อยเต็มปากนักเพราะเป็นอะไรหละ เหมือนบ้านหรือก็ไม่ใช่ เพิงหรือก็ไม่เชิงเพราะปลูกติดดิน มีผนังสูงประมาณเอว เหนือขึ้นไปเปิดโล่งมีทางเข้า-ออกสองทาง พอรถเข้าไปใกล้อาคารประมาณร้อยเมตร เด็กๆประมาณยี่สิบคนที่เล่นอยู่แถวนั้น ต่างก็วิ่งกรูกันมาหยุดยืนอยู่บริเวณเสาธง สายตาทุกคู่จ้องมาที่รถของปรีชา แต่ในความเป็นจริงแล้วสายตาเหล่านั้นคงจะจับจ้องมาที่กองสัมภาระบนหลังคารถมากกว่าที่จะดูว่าคนที่มาในรถนั้นเป็นใครหรือรถยี่ห้ออะไร ด้านหน้าอาคารมีผู้ใหญ่วัยกลางคนทั้งผู้หญิงผู้ชายประมาณสิบกว่าคนนั่งจับกลุ่มคุยกันอยู่ใต้ต้นหูกวางต่างก็หันมามองที่รถของปรีชาเช่นกัน ปรีชาขับรถเข้าไปจอดช้าๆที่หน้าเสาธงห่างจากกลุ่มเด็กๆประมาณสิบกว่าเมตรเพื่อไม่ให้ฝุ่นฟุ้งขึ้นมาเข้าหน้าเข้าตาเด็กๆ เจ้าตัวเล็กคนหนึ่งกล้าๆกลัวๆยืนเกาะไหล่เพื่อนหลบอยู่ด้านหลังโผล่หัวออกมาดูนิดหน่อยแล้วก็หลบไป มีคนหนึ่งเป็นหวัดน้ำมูกไหลออกมาเป็นทางแก้มด้านขวามีคราบน้ำมูกขาวๆที่เอาหลังมือปาดไปแห้งติดอยู่ ส่วนใหญ่เป็นเด็กผู้ชายแต่ก็มีเด็กผู้หญิงปนอยู่ด้วยสองสามคน เด็กชายบางคนสวมกางเกงวอร์มบางคนสวมกางเกงผ้าฝ้ายทอมือสีดำทรงเป้ายานประจำเผ่าสวมเสื้อยืดสีหม่นๆและทับด้วยเสื้อตัวหนาๆไว้กันหนาวอีกชั้นหนึ่ง ที่เรียกว่าเสื้อตัวหนาๆเพราะดูแล้วไม่ใช้เสื้อกันหนาวอย่างทั่วไปเพราะบางคนสวมเสื้อเชิร์ตผู้ใหญ่ที่พอใส่แล้วไม่ต้องใส่กางเกงก็ได้ถ้าติดกระดุมทุกเม็ดก็มองไม่เห็นกระจู๋ที่อยู่ข้างใน เด็กผู้หญิงจะแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าที่ดูดีกว่าเด็กผู้ชาย คือสวมผ้าถุงที่ตัดด้วยผ้าฝ้ายผ้าพื้นสีดำปักลายชนเผ่าที่ชายผ้าถุง ส่วนเสื้อนั้นเป็นเสื้อแขนกระ บอกตัดเย็บด้วยผ้าแพรสีพื้นบางคนก็เป็นสีชมพูบางคนก็เป็นสีฟ้าและคาดทับด้วยสะไบหลากสี ทั้งเด็กหญิงและเด็กชายต่างก็ไว้ผมยาวไม่ไม่มีใครตัดผมทรงนักเรียนเหมือนเด็กในเมือง

พอรถจอดสนิท ผู้กองกิตติก็เดินออกมาจากอาคารเรียนพร้อมด้วยผู้ติดตามอีกสองคน แล้วทั้งสามคนก็มาหยุดยืนอยู่บริเวณเสาธงรวมกับเด็กๆและชาวบ้าน

“ เราลงไปกันได้แล้วลูก” ปรีชาหันไปพูดกับลูกๆของเขา ก่อนที่ทุกคนจะลงจากรถ แล้วเดินเข้าไปที่ผู้กองกิตติยืนอยู่

“ สวัสดีครับ อาจารย์” ผู้กองกิตติในชุดซาฟารีสีเขียวทหาร กับทหารคนสนิทอีกสองคนที่อยู่ด้านหลังกระพุ่มมือขึ้นกล่าวคำทักทาย ปรีชาก็กระพุ่มมือขึ้นรับคำทักทายด้วยไมตรี

“สวัสดีครับ นี่ภรรยาผม คุณราตรีและลูกๆ” ปรีชากล่าวแนะนำครอบครัวของเขา

“ ลูกชายทั้งสามเลยหรือครับ”

“ครับ ลูกชายหมดเลยครับ”

“แล้วไม่มีผู้หญิงอีกสักคนหรือครับ”

“แรกๆ ก็อยากมีหรอกครับ พยายามจนออกมาเป็นผู้ชายทั้งสามคน พยายามอีกก็คงเป็นผู้ชายอีกแหละครับ ผมเลยตัดสินใจปิดโรงงาน แล้วผู้กองมีลูกไหมครับ ”

“อย่าว่าแต่ลูกเลยอาจารย์ ผมใช้ชีวิตอยู่แต่ในป่า นี่ก็ปาเข้าไปปีที่15แล้ว แม้แต่ภรรยาผมก็ยังหาไม่ได้เลยครับ ตอนเข้ามาใหม่ๆก็มีครูอาสาเข้ามาช่วยสอนเด็กๆอยู่บ้าง ทีแรกผมก็เล็งๆเหมือนกันแต่เขามาอยู่ไม่นานเพราะทนสภาพความกันดารไม่ไหวเลยออกไปอยู่ที่อื่น ตอนหลังนี้ก็ไม่มีใครเข้ามาเลย แล้วตัวผมเองก็ชอบอยู่ป่าอยู่กับธรรมชาติ นานๆจะเข้าไปในเมืองทีก็เลยไม่มีโอกาสกับเขา ตอนนี้ผมก็ปลงแล้วครับ อาศัยเลี้ยงลูกชาวบ้านเขาแทน เฉพาะที่นี้ก็เกือบสามสิบคนแล้วครับ” ผู้กองกิตติเล่าถึงความหลังโดยที่ไม่รู้สึกอะไรมากนักกับการที่ไม่มีภรรยา

“เชิญอาจารย์ข้างในครับ คุณนายกับหลานๆด้วยนะครับ”

ผู้กองกิตติตัดบทด้วยการเชิญแขกของเขาเข้าไปนั่งพักในอาคารเรียน ปรีชาหันไปมองลูกๆและภรรยาของเขา ซึ่งเขาสังเกตเห็นสายตาของภรรยาที่บ่งบอกถึงความรู้สึกแปลกที่ถูกทักว่าเป็นคุณนาย ซึ่งถือว่าเป็นการให้เกียรติจากผู้กองเป็นอย่างมาก โดยทั่วไปคนที่จะถูกเรียกว่าคุณนายนั้นมักจะเป็นภรรยาของข้าราชการชั้นผู้ใหญ่เช่นผู้ว่าราชการจังหวัด นายอำเภอ ปลัด นายตำรวจหรือนายทหาร การที่ผู้กองใช้สรรพนามแทนตัวภรรยาของปรีชาเช่นนี้เท่ากับว่าเป็นการให้เกียรติปรีชาเป็นอย่างมากแม้ว่าปรีชาจะไม่ได้สังกัดหน่วยงานใดๆที่เป็นองค์กรของรัฐ ทว่าเขามักจะได้รับการเชิญให้เป็นวิทยากรบรรยายในหัวข้อต่างๆให้กับหน่วยงานทั้งภาครัฐและเอกชนอยู่เป็นประจำ เขาจึงถูกคนทั่วไปเรียกว่าอาจารย์ซึ่งเขาก็มีความยินดีที่ถูกเรียกเช่นนี้

“ เชิญทานข้าวกันก่อนนะครับ วันนี้เหม่ยเขาทำแกงหมูผมเรียกมันว่าแกงฮังเลเพราะรสชาติมันเหมือนแกงฮังเลของทางภาคเหนือ ไก่ต้มสูตรมอญและไข่เจียวไว้เผื่อเด็กๆครับ ผมไม่ทราบว่ารสชาติจะถูกปากอาจารย์หรือไม่ ”

“ ไม่ถูกปากแล้วจะกินยังไงละครับ” เจ้าลูกชายคนกลางของปรีชาสอดขึ้นมา ทำให้ทุกคนหัวเราะไปตามๆกัน

“เออ จริงของหลาน หัวเร็วนี่เรา ชื่ออะไรครับ” ผู้กองหันมาพูดกับลูกชายคนกลางของปรีชาพร้อมกับเอื้อมมือมาตบไหล่ของเขาเบาๆ ด้วยความเป็นกันเอง

“ชื่อชาตรีครับ แล้วเหม่ยนี่เป็นใครครับ ”

“ เหม่ยเป็นภรรยาของหัวหน้าหมู่บ้านที่นี่ แล้วอยากจะรู้อีกใช่ไหมว่าหัวหน้าหมู่บ้านซื่ออะไร” ผู้กองกระเซ้าเด็กน้อย แต่ก็ไม่ได้รับคำตอบเป็นคำพูดเพียงแต่เป็นการพยักหน้าแทน

“หัวหน้าหมู่บ้านที่นี่เขาชื่อ ภูผา จริงๆแล้วเขาชื่อปู้ซา ตอนนี้เขาไม่อยู่ เขาข้ามไปฝั่งโน้น” ผู้กองหันหน้ามองไปทางแนวเขาที่อยู่ด้านหลัง “เขาไปเยี่ยมพ่อของเขาที่ไม่สบายอยู่ฝั่งโน้น”

“แล้วทำไมเหม่ยเขาไม่ไปด้วยละครับ”

“เขาต้องดูแลลูกๆอยู่ทางนี้และหนทางที่จะไปมันก็ไม่ค่อยดี ต้องเดินเท้าไป ข้ามภูเขาไปหลายลูกกว่าจะถึงต้องใช้เวลาเกือบสี่วันกลางคืนต้องนอนบนต้นไม้และการที่จะกลับมาอีกนั้นก็ยากเพราะแถวนั้นเป็นเขตปกครองของทหารพม่า เขาเข้มงวดมากเรื่องคนเข้าคนออก และอีกอย่างหนึ่งที่นั่นยากจนมากไม่เหมือนทางบ้านเรา พวกเขาไม่อยากอยู่ที่นั่น ภูผาไปที่โน่นเขาก็ไม่ได้หวังว่าพ่อเขาจะหายป่วยหรือช่วยอะไรได้หรอก ที่นั่นไม่มียารักษาดีๆเหมือนทางบ้านเรา พวกเขาใช้สมุนไพรในการรักษาโรคกัน บางโรคก็รักษาไม่หายอย่างเช่นมาลาเรีย หากใครเป็นแล้วก็ต้องตายทุกคน พ่อของภูผาก็คงจะเป็นมาลาเรียนั่นแหละ แม้ว่าจะช่วยอะไรไม่ได้เขาก็อยากไปเพราะเขาอยากจะไปเห็นหน้าพ่อของเขาและไปให้กำลังใจพ่อเขาแต่บางทีก็อาจจะเป็นการไปร่วมทำบุญศพให้กับพ่อของเขาก็ได้”

“แล้วคุณลุงรู้ได้อย่างไรครับว่าพ่อเขาต้องตาย”

“ ภูผา เขาบอกกับลุงก่อนที่เขาจะออกเดินทาง”

“ แล้วเขาจะกลับออกมาได้อีกไหมครับ”

“เรื่องนี้ก็ต้องแล้วแต่ดวงและความสามารถของเขา ไม่มีใครให้คำตอบได้”

“ถ้าเขากลับมาไม่ได้แล้วลูกกับเมียของเขาจะอยู่อย่างไรละครับ” น้องชาตรีถามต่อไปด้วยความรู้สึกอยากรู้ตามประสาเด็ก

“นั่นคือปัญหาที่ต้องช่วยกันแก้ไขต่อไป ตอนนี้ลุงยังไม่รู้แต่ก็ภาวนาให้เขาโชคดีกลับมาได้อย่างปลอดภัย และอีกอย่างหนึ่งลูกๆของเขาก็ยังเล็กอยู่ คนหนึ่งเป็นผู้ชายอายุแปดขวบ วิ่งเล่นอยู่แถวนี้แหละชื่อว่าเมฆ อีกคนหนึ่งเป็นผู้หญิงยังเล็กอยู่อายุประมาณขวบครึ่งชื่อแววดาว ตอนนี้คงอยู่กับแม่ของเขาแหละ”

“ทานข้าวเถอะลูกเดี๋ยวเราจะได้ไปเอาของลงมาแจกชาวบ้านกับเด็กๆกัน” ปรีชาตัดบท

“ไม่เป็นไรครับอาจารย์ เดี๋ยวผมจะให้ลูกน้องไปช่วยยก ของทั้งหมดอยู่บนหลังคารถใช่ไหมครับ ”

“ มีบางส่วนอยู่ในรถ พวกยาสามัญประจำบ้านและอาหารแห้ง ส่วนที่อยู่บนหลังคาผู้กองให้ลูกน้องยกลงเลยก็ได้ครับ”

ผู้กองกิตติหันไปเรียกลูกน้องเข้ามาหาแล้วบอกให้ไปช่วยกันยกของลงจากรถ “ เอาไปวางไว้ที่โต๊ะข้างเวที ค่อยๆยกลงอย่าให้มีอะไรเสียหายนะหมู่”

“ ผู้กองครับให้เขาแยกเลยก็ดีครับ ในถุงสีดำเป็นของผู้ใหญ่ส่วนถุงสีน้ำเงินเป็นของเด็ก แต่ผมไม่ได้แยกของผู้หญิงผู้ชาย คิดว่าถ้าใส่ไม่ได้ก็ให้เขาแลกกันเองทีหลังน่าจะได้นะครับ”

“ได้ครับอาจารย์ เพราะส่วนใหญ่ก็อยู่บ้านใกล้ๆกันและเด็กๆต้องมาที่โรงเรียนทุกวันอยู่แล้ว เดี๋ยวผมจะชี้แจงกับพวกเขาเองครับ”

หลังจากรับประทานอาหารเสร็จ ทุกคนก็เดินออกไปที่โต๊ะข้างเวทีไม้ขนาดสามคูณสี่ตารางเมตรที่สร้างขึ้นชั่วคราวด้วยการเอาถังน้ำมันขนาดสองร้อยลิตรมานอนเรียงกัน ปูด้านบนด้วยไม้กระดานและตอกหลักมัดเชือกแน่นหนาพอสมควร ของทั้งหมดถูกยกลงมาวางไว้บนโต๊ะอย่างเป็นระเบียบ ทั้งถุงเสื้อผ้าที่ถูกแกะออกจากถุงใหญ่แล้ววางแยกเป็นสองกองระหว่างของเด็กกับของผู้ใหญ่ ถัดมาเป็นกองตุ๊กตาผ้ามีทั้งรูปหมี ช้าง กระต่าย ส่วนสมุดดินสอไม้บรรทัด ลูกฟุตบอลและของเล่นอื่นๆเช่นโดมิโน มิคาโด หมากรุก แบตมินตั้นถูกวางเรียงต่อกันไปรวมทั้งขนม ปลากระป๋อง บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป นมผง สบู่ยาสีฟันแปรงสีฟันตลอดจนยาสามัญประจำบ้าน

ผู้กองกิตติเดินขึ้นไปบนเวทีไม้ กล่าวทักทายทุกคนที่อยู่บริเวณนั้นและแนะนำปรีชาพร้อมครอบครัวให้สมาชิกหมู่บ้านได้รู้จักต่อจากนั้นผู้กองก็ได้บอกให้ทุกคนทราบถึงวิธีการรับของ ตามคำบอกของปรีชาโดยที่ปรีชาไม่ต้องการให้มีการเข้าแถวแล้วเดินเข้ามารับของแจกอย่างที่ทางราชการชอบทำแต่เขาต้องการให้ทุกคนทั้งเด็กและผู้ใหญ่นั่งรวมกันเป็นครอบครัว แล้วจัดของเป็นชุดๆนำเข้าไปให้ตรงที่เขานั่งซึ่งจะสร้างบรรยากาศที่อบอุ่นและเป็นกันเองมากกว่า

หลังจากที่ทุกคนนั่งรวมกันเรียบร้อยแล้วปรีชาได้เชิญผู้กองและทหารอีกสองสามคนที่อยู่ช่วยงานที่นั่นให้เข้ามาร่วมแจกของด้วยกัน บรรยากาศของเช้านี้เต็มไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะของเด็กๆที่ได้รับของเล่นและขนมนานาชนิด ขณะที่เดินแจกของอยู่นั้นผู้กองกิตติก็ได้แนะนำเหม่ยและลูกๆที่นั่งรวมกับคนอื่นๆให้ปรีชาได้รู้จัก

" อาจารย์ครับ นี่เหม่ยแม่ครัวที่ทำอาหารเช้านี้ครับ” เหม่ย พนมมือขึ้นกล่าวสวัสดีปรีชา

“ สวัสดีคะ”

“สวัสดีครับ อาหารมื้อเช้านี้อร่อยมากครับ โดยเฉพาะไก่ต้มรสชาติกลมกล่อมดีผมชอบครับ”

“ ขอบคุณคะ”

ปรีชารู้สึกแปลกใจที่หญิงสาวคนนี้รู้จักกล่าวคำขอบคุณด้วยสำเนียงไทยที่ชัดเจนและนอกจากนี้แม้ว่าเธอจะเป็นคนบ้านป่าแต่ผิวพรรณและนิ้วมือที่เรียวงามได้รูปของเธอไม่ได้บ่งบอกเช่นนั้นเลย เหม่ยเป็น หญิงสาวที่มีผิวสีขาวออกเหลืองนิดๆ ไว้ผมยาวแต่เกล้าเป็นมวยไว้ด้านหลังเสียบมวยผมด้วยปิ่นเงินมีภู่ประดับสองเส้น ประแก้มสองข้างด้วยผงประแจะสีเหลืองทำให้ใบหน้าเธอยิ่งดูเปล่งปลั่งขึ้น แม้ว่าเธอจะมีลูกแล้วถึงสองคนตามคำบอกของผู้กองกิตติ แต่เธอก็ยังรักษาทรวดทรงไว้ได้เป็นอย่างดี หากไม่อุ้มลูกมาด้วยก็แทบจะดูไม่ออกเลยว่ามีลูกแล้ว เธอนุ่งผ้าถุงทอมือสีดำปักลายชนเผ่ารอบชายและสวมเสื้อที่ตัดด้วยผ้าใยสังเคราะห์พิมพ์ลายดอก แม้ว่าจะไม่ใช่เสื้อผ้าใหม่แต่ก็ดูสะอาดตา ปรีชายื่นถุงเสื้อให้เธอซึ่งเขาบังเอิญสังเกตเห็นภายในถุงที่ใส่เสื้อผ้านั้นว่าเป็นของภรรยาของเขาที่โล๊ะออกมาจากตู้เสื้อผ้าที่บ้านและน่าจะยังมีกลิ่นหอมของน้ำหอมและเครื่องอบที่เธอใส่ไว้ในตู้ติดอยู่

“หวังว่าคงจะถูกใจนะ”

เหม่ยรับถุงนั้นไว้พร้อมมองขึ้นมาสบตาปรีชา “ขอบคุณค๊ะ”

เธอตอบสั้นๆ

หลังจากที่ใช้เวลาไม่นานการแจกของก็เสร็จสิ้นลง

“อาจารย์ครับวันนี้เด็กๆเขาได้เตรียมกิจกรรมแสดงความขอบคุณไว้ เป็นการเต้นรำของคนมอญที่เขาถ่ายทอดกันมา บรรดาผู้หญิงที่นี้เขารวมกลุ่มกันสอนเด็กๆ ส่วนใหญ่ก็จะแสดงในวันสำคัญๆของพวกเขากันเอง เป็นการรำที่ไม่เหมือนกับของไทยเราจังหวะท่ารำที่ค่อนข้างจะเร็วตามเสียงดนตรีและใช้การแสดงออกของอารมณ์ทางสีหน้าและสายตามากกว่าของบ้านเรา เครื่องดนตรีก็ง่ายๆครับ พวกผู้ชายในหมู่บ้านเขาทำขึ้นมากันเองก็มีกลอง ระนาด ปี่และฉาบเท่านั้นครับ เชิญอาจารย์ทางนี้ครับ”

ผู้กองกิตติเดินนำปรีชาไปด้านข้างเวที พอปรีชายืนรวมกลุ่มกับภรรยาและลูกๆแล้วผู้กองก็ขึ้นไปบนเวทีที่ไม่มีเครื่องขยายเสียงด้านหลังเวทีมีผ้าม่านสีแสดเหลือบๆแขวนอยู่ไม่มีลวดลายใดๆ ตัวหนังสือโฟมก็ไม่มี ทุกอย่างเรียบง่ายแต่ไม่ไร้ซึ่งวัฒนธรรมที่ดีงาม ผู้กองประกาศบอกกลุ่มการแสดงให้เตรียมตัวขึ้นมาทำการแสดงได้ เด็กหนุ่มวัยกลางคนสองสามคนขึ้นมาบนเวทีเปิดผ้าคลุมเครื่องดนตรีที่วางอยู่มุมด้านหลังเวทีออกแล้วคนหนึ่งก็นั่งลงประจำระนาด คนหนึ่งนั่งประจำกลอง อีกสองคนนั่งเยื้องถัดมาคนหนึ่งถือปี่อีกคนหนึ่งถือฉาบเล็กๆไว้ในมือ เด็กผู้หญิงอายุราวๆสิบขวบ สิบสองขวบ เกล้าผมเป็นมวยไว้ด้านหลังมีปิ่นไม้ปักและแซมด้วยดอกคูณสีเหลืองบางคนก็แซมด้วยดอกภู่ระหงสีแดง บางคนก็แซมด้วยดอกลั่นทมสีขาวที่หาได้ในบริเวณโรงเรียนเด็กผู้หญิงที่ขึ้นมาทำการแสดงบนเวทีนั้นก่อนหน้านี้ก็วิ่งเล่นอยู่กับพวกเพื่อนๆข้างล่าง บางคนคงจะเล่นสนุกมากเสื้อที่ตัดเย็บด้วยผ้าแพรซึ่งไม่ค่อยระบายความร้อนคงจะทำให้เธอเหงื่อออกจนเสื้อแทบจะเปียกไปทั้งตัว ผ้าถุงสีดำบางคนมีคราบฝุ่นแดงติดเป็นปื้นๆ บางคนก็มีรอยน้ำเปียกเป็นหยดๆถ้าไม่ใช่รอยน้ำหวานหกใส่ก็คงจะเป็นรอยน้ำที่วักมาล้างหน้าล้างเท้ากระเซ็นใส่ พอเด็กผู้หญิงขึ้นมายืนเรียงสองแถวหน้ากระดานซ้อนกันเรียบร้อยแล้ว แถวหน้ามีสามคนแถวหลังมีสี่คน

นักดนตรีที่นั่งรออยู่ด้านหลังก็พร้อมใจกันลงมือบรรเลงเพลงอย่างเมามันหัวสั่นหัวคลอน ....ตะ เรง เตร่ง เตร้ง ตุ่ง ป๊ะ ตุ่ง แช่ นี้ แน แหน่ แน้ ... สาวน้อยนางรำพอได้ยินเสียงเพลงเท่านั้นแหละต่างคนต่างก็ออกท่าทางเหมือนกันแต่คนละจังหวะ บางคนโยกหัวไปทางซ้ายขณะที่คนอื่นๆเขาโยกหัวไปทางขวา บางคนเตะขาไปข้างหลังขณะที่ทั้งกลุ่มเขาสบัดขาไปข้างหน้า บางคนเอามือลงในขณะที่คนอื่นเขาแกว่งมือขึ้น ผู้ชมตัวน้อยวัยไล่เรี่ยกันที่นั่งดูอยู่ด้านหน้าเวทีก็โยกตัวตบมือตามจังหวะดนตรี บางคนเห็นความสับสนอลหม่านบนเวทีเป็นเรื่องตลกขบบันก็สะกิดเพื่อนแล้วชี้ขึ้นไปบนเวทีให้เพื่อนดู พอไอ้เพื่อนเข้าใจก็พากันหัวเราะน้ำมูกทะลักออกมาเป็นฟอง บางคนดูเพลินถือขนมไว้ในมือนั่งอ้าปากค้างลืมกิน หมาสองสามตัวกัดกัน ล้งเล้งเง้งง้าง ฝุ่นตลบเพราะแย่งเศษขนมค้างซองที่เด็กๆทิ้งไว้ตามพื้น

พอการแสดงจบทั้งนักดนตรีและนางรำต่างก็ได้รับเสียงปรบมือจากคณะของปรีชาและผู้ชมทั้งหลาย แล้วปรีชาและครอบครัวก็ได้มอบเครื่องเขียน อุปกรณ์กีฬา ยาสามัญประจำบ้านและทุนการศึกษาอีกส่วนหนึ่งให้กับผู้กองไว้เป็นส่วนกลางสำหรับหมู่บ้านและเด็กๆ

พอรับมอบของชุดสุดท้ายเสร็จ ผู้กองก็ได้เป็นตัวแทนของชาวบ้านกล่าวขอบคุณปรีชาและครอบครัวที่ได้นำสิ่งของมาให้ในครั้งนี้ส่วนปรีชาก็กล่าวถึงความรู้สึกเชิงสัญญากับชาวบ้านว่าจะมาเยี่ยมอีกในปีต่อๆไป

จนในที่สุดทุกวันนี้ปรีชาได้กลายเป็นสมาชิกคนหนึ่งของหมู่บ้านไปแล้ว...(3)

fisher man คนตกปลา...(1)

2011-08-20T08:02:00.036+07:00

ตะวันบ่ายคล้อยแล้ว ปรีชายังคงนั่งเอนหลังพิงโคนต้นฉำฉาเฝ้า คันเบ็ดตกปลาอยู่ริมหนองน้ำท้ายหาู่บ้านเหมือนทุกครั้งที่เขามีเวลาว่าง เขามานั่งอยู่ที่นี่ตั้งแต่ลำต้นของมันโตขนาดพอโอบมิด ตอนนี้มันโตเกินกว่าที่จะโอบได้และแผ่กิ่งก้านสาขาออกไปเหมือนร่มกันแดดขนาดใหญ่ ซีกหนึ่งของมันปกคลุมลานดินเป็นบริเวณกว้างพอที่รถยนต์จะเข้ามาจอดหลบแดดอยู่ใต้ร่มเงาของมันสักสามสี่คันเห็นจะได้ ส่วนอีกครึ่งหนึ่งนั้นแผ่ยื่นออกไปในบึงน้ำทำให้บริเวณนั้นร่มรื่นตลอดทั้งวัน เวลาบ่ายจะมีสายลมพัดมาเอื่อยๆทำให้รู้สึกเย็นสบาย บางครั้งสายลมที่เย็นสบายนั้นทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายเหมือนต้องมนต์ จนถึงกับเผลอหลับไปอย่างไม่รู้ตัว

ตรงที่ปรีชานั่งอยู่นั้นเป็นร่องระหว่างรากแขนงขนาดใหญ่สองราก

ที่โผล่เหนือดินขึ้นมาก่อนที่มันจะชอนไชลงไปหาอาหารและน้ำในบึงใหญ่ขึ้นมาเลี้ยงตัว รากทั้งสองของมันโผล่ขึ้นมาเหมือนกับจงใจเป็นพนักให้เขาได้วางแขนทั้งสองข้างได้พอดี

อยู่ๆก็มีเสียงคนร้องโวยวายโกลาหลดังมาแต่ไกลมองไม่ถนัดว่าใครเป็นใครเห็นแต่ว่าเป็นพวกชาวบ้านทั้งผู้หญิง ผู้ชาย คนแก่ลูกเด็กเล็กแดง ผู้หญิงบางคนก็อุ้มลูกน้อยวิ่งไปพลางหันกลับไปมองข้างหลังด้วยความเป็นห่วงว่าลูกคนอื่นๆของเธอจะวิ่งตามเธอมาได้ทันหรือไม่ ชาวบ้านบางคนวิ่งมาด้วยสภาพที่มีผ้าขาวม้าพันตัวมาผืนเดียว บางคนก็ล้มลุกคลุกคลานผ้าผ่อนหลุดลุ่ย พยายามหนีเอาตัวรอดอย่างสุดชีวิต ปากก็ร้องตะโกนว่า ช่วยด้วย... ช่วยด้วย... ระคนกับเสียงของต้นไม้กิ่งไม้หักไล่หลังมาราวกับถูกพายุกระหน่ำ บางต้นก็ล้มระเนระนาด โอ้!..ยักษ์..นั่นมันยักษ์นี่ ปรีชานั่งหลบอยู่หลังต้นฉำฉาด้วยใจระทึก สายตาก็มองดูผู้คนเหล่านั้นคนแล้วคนเล่าวิ่งผ่านหน้าเขาไป ฝุ่นฟุ้งตลบอบอวลจนแทบจะหายใจไม่ออก เขาพยายาม ตะโกนร้องเรียกให้ผู้คนเหล่านั้นมาหลบอยู่หลังต้นไม้กับเขา พยายามเรียกอย่างไรก็ไม่มีใครได้ยิน ทุกคนต่างก็ตั้งหน้าวิ่งหนีตามกันไปหวังจะเอาชีวิตรอดจากเงื้อมมือมัจจุราชจึงไม่มีเวลาที่จะหยุดคิดหาที่หลบภัย

พอเจ้ายักษ์ร่างใหญ่วิ่งเข้ามาใกล้ เท้าหนึ่งของมันก็ก้าวเหยียบลงมาใกล้ๆ ต้นฉำฉาที่เขาหลบอยู่ทำให้เขาต้องเบี่ยงตัวหลบด้วยความตกใจกลัว แรงย่ำเท้าของยักษ์ร้ายตนนั้นรุนแรงราวระเบิดปรมณูที่ทหารอเมริกันเอาไปทิ้งที่เมืองฮิโรชิม่าและนางาซากิสมัยสงครามโลกครั้งที่สอง ร่างของปรีชาถึงกับผงะไปตามแรงของมัน ฝุ่นดินฟุ้งกระจุยกระจายขึ้นมาเต็มหน้าจนทำให้เขาแทบจะหายใจไม่ออกมองอะไรไม่เห็น พอตั้งสติได้ก็พยายามสูดอากาศหายใจเข้าไปเฮือกหนึ่ง เขารู้สึกว่าได้หายใจเอาฝุ่นเข้าไปเต็มปอดจนถึงกับสำลักไอออกมาสองสามครั้ง ครั้นตั้งหลักได้ก็พยายามสูดอากาศหายใจเข้าไปใหม่ พอฝุ่นผงสงบลงเขาพยายามเรียกสติให้กลับคืนมาแล้วค่อยๆ ลืมตาขึ้นมองซ้ายมองขวาแต่เขาก็ต้องแปลกใจที่ไม่เห็นผู้คนไม่เห็นยักษ์ ต้นไม้ต้นไร่รอบๆตัวที่หักระเนระนาดเมื่อครู่ก็ยังอยู่ในสภาพปกติไม่มีร่องรอยการทำลายล้างของยักษ์แต่อย่างใด มีแต่รถยนต์คันหนึ่งจอดติดเครื่องอยู่ข้างหลัง เขาจึงหันกลับมามองสำรวจดูสภาพตัวเองอีกครั้งก็พบว่าเขายังนั่งอยู่ที่เดิมสภาพร่างกายก็ปกติดีทุกอย่าง จึงได้รำพึงกับตัวเองในใจว่า “เออ..เราฝันไปนี่หว่า ”

คันเบ็ดไม้ไผ่ยังทอดตัวพาดอยู่เหมือนเดิมบนง่ามไม้ที่เขาปักไว้ริมตลิ่ง ทุ่นก็ยังลอยสงบอยู่กับที่บ่งบอกว่าไม่มีสิ่งมีชีวิตใดในน้ำต้องการไส้เดือนที่เขาเกี่ยวเบ็ดล่อไว้ สภาพร่างกายที่อ่อนเพลียเหมือนกับผ่านสมรภูมิรบมาใหม่ๆ ประกอบกับความมึนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้นในความฝันทำให้เขาต้องค่อยๆ รวบรวมพละกำลังยันข้อศอกทั้งสองข้างเข้ากับรากฉำฉาเกร็งไหล่ผงกหัวยืดหลังขึ้นดึงตัวให้ตั้งตรงแล้วถ่ายน้ำหนักมาไว้บนศอกซ้ายพร้อมกับเอี้ยวตัวหันกลับไปมองด้านหลังอีกที จังหวะที่เขาเอี้ยวตัวนั้นกระดูกสันหลังของเขาลั่นเสียงดังกรอกๆ..กรอกๆ..พร้อมกับอาการเสียวแปลบจากสะโพกลงไปที่ขาข้างขวาจนถึงปลายเท้าทำให้เขาถึงกับร้องโอ๊ย..ออกมา อาการนี้บอกให้รู้ว่ายิ่งเวลาผ่านไปหมอนรองกระดูกสันหลังของเขาก็ยิ่งเสื่อมสภาพไปจนยากที่จะฟื้นตัว

ปรีชาหันกลับไปมองรถปิกอับคันโตที่ยังคงติดเครื่องจอดนิ่งอยู่ด้านหลังห่างจากต้นฉำฉาที่เขานั่งประมาณสองเมตร พยายามมองไปรอบๆ ก็ไม่เห็นมีใครลงมาจากรถเลย เห็นแต่ล้อขนาดใหญ่ตัวรถอยู่สูงเลยศรีษะของเขาขึ้นไปทำให้ต้องกึ่งเงยหน้ากึ่งเหลือบตาขึ้นไปมอง สปอร์ตไลท์ดวงใหญ่สีเหลืองติดตั้งเรียงกันสามดวงอยู่บนกันชนสเตนเลสหน้ารถ ถัดเข้าไปเป็นออยล์คูลเลอร์แผงใหญ่เกือบเต็มหน้ารถ มองลอดใต้ท้องรถไปเห็นเพลาสองอันบอกให้รู้ว่าเป็นรถขับเคลื่อนสี่ล้อ ฝากระโปรงรถด้านหน้าเป็นสีดำ ทำให้เขาจินตนา การไปว่ารถคันนี้คงจะเป็นรถสีดำทั้งคัน

เสียงเบสทุ้มๆ ตามจังหวะเร่าร้อนของเพลงดังแทรกออกมาประสานกับเสียงเครื่องยนต์ที่คนขับยังไม่ดับเครื่อง พัดลมระบายอากาศแผงแอร์ที่ติดตั้งอยู่ใต้ท้องรถยังคงทำงานอยู่ ขณะที่มองดูสภาพรถอยู่นั้นเขาคิดในใจต่อไปอีกว่ารถคันนี้คงจะไม่ใช่รถของคนที่ชอบเที่ยวตามป่าเขามากนัก หรือไม่ก็อาจจะเป็นนานๆ ครั้งเพราะไม่เช่นนั้นแล้วคงจะไม่ติดตั้งแผงระบายความร้อนของแอร์ไว้ด้านล่างซึ่งเสี่ยงต่อการกระแทกกับตอไม้หรือหินก้อนใหญ่ทำให้รั่วได้ สำรวจไปเรื่อยๆ จนเห็นทะเบียนรถเข้าว่าเป็นรถมาจากกรุงเทพมหานครจึงเข้าใจได้ถึงรูปแบบการติดตั้งแผงระบายความร้อนของช่างแอร์ที่แยกมันออกมาติดตั้งใหม่ให้ไกลจากเครื่องยนต์เพื่อการระบายความร้อนที่ดีขึ้นในสภาพการจราจรที่ติดขัดของเมืองกรุง

ใจหนึ่งก็นึกรำคาญและโมโหที่จู่ๆ ก็มีคนแปลกหน้าบุกรุกเข้ามาทำลายบรรยากาศและความสงบที่เขากำลังเสพอยู่ แต่อีกใจหนึ่งก็คิดว่าแล้วใครจะรู้ว่ากูนั่งอยู่ที่นี่แล้วที่นี่ก็ไม่ได้เป็นเขตหวงห้ามหรือเขตทหารห้ามเข้าหรือแม้แต่เป็นที่ส่วนตัวของกูก็ไม่ใช่ คนอื่นเขาก็มีสิทธิ์เข้ามาเสพบรรยากาศแห่งความสุขนี้ได้เหมือนกัน มันเป็นที่สาธารณะ

หลังจากพิจารณาสะระตะแล้วก็นึกถึงคำของอาจารย์เก่าขึ้นมาได้ว่า

“อย่าไปไล่ใครเขาหนี บนโลกนี้ยังมีที่ว่างอีกเยอะ หากไม่ชอบใจก็จงลุกขึ้นไปหาทีใหม่” แล้วเขาก็หันกลับมาหาคันเบ็ดของเขาอีกครั้งหนึ่ง ความสงบนิ่งของผิวน้ำทำให้เขารู้ดีว่าหมดหวังที่จะได้ปลามาเป็นอาหารเย็นของวันนี้ เสียงเครื่องยนต์และเสียงเพลงที่ดังกระหึ่มได้ทำให้บรรยากาศของความสงบใต้ร่มฉำฉานั้นหายไป ปลาใหญ่น้อยทั้งหลายคงจะว่ายน้ำหนีไปตั้งแต่ตอนที่ยักษ์ตนนี้ได้เข้ามาทำความสั่นสะเทือนให้กับพื้นดินจนเป็นคลื่นไปกระตุ้นเตือนประสาทสัมผัสของมันให้รู้ว่าอันตรายกำลังจะมาถึง แต่ปรีชาก็ยังลังเลที่จะเก็บเบ็ด เขายังคงนั่งทอดสายตาออกไปข้างหน้าดูแสงระยิบระยับที่ล้อระรอกคลื่นของน้ำอยู่ไกลลิบๆ หมู่นกกระยางที่หากินอยู่อีกฝากหนึ่งของหนองน้ำก็ยังคงเดินลัดเลาะหาปลาเล็กปลาน้อยกินโดยไม่สนใจว่าเกิดอะไรขึ้นทางนี้ กิ่งไผ่และปลายสนที่ชาวบ้านช่วยกันปลูกไว้รอบๆหนองน้ำก็เอนลู่ลมไปมาตัดกับแสงแดดสีทองอ่อนๆยามบ่ายของฤดูหนาวที่หลายคนได้มาพบเห็นแล้วเกิดความหลงไหลเหมือนต้องมนต์ เช่นเดียวกับเมื่อยี่สิบห้าปีก่อนตอนที่เขาเข้ามาพบหมู่บ้านนี้เป็นครั้งแรกและตกหลุมรักมัน จนทุกวันนี้เขากลายเป็นคนตกปลาประจำหมู่บ้าน...(2)

married gift ของขวัญวันแต่งงาน

2011-08-12T12:46:00.031+07:00

ถึงหลานรักทั้งสอง

นับว่าเป็นโอกาสดีแล้วที่หลานทั้งสองได้มาพบกันและสานต่อความสัมพันธ์ขึ้นมาจนกลายเป็นความรักความผูกพัน จนขาดกันและกันไม่ได้ การแต่งงานของหลานทั้งสองเตี๋ยมีบางสิ่งบางอย่างที่จะให้และคิดว่ามันเป็นของขวัญวันแต่งงานที่ดี ขอให้หลานทั้งสองมาช่วยกันรับมันไป

ชีวิตคู่มันก็ไม่ต่างจากตะเกียบที่แขกผู้มีเกียรติที่มาร่วมอวยพรในงานแต่งงานใช้คีบอาหารกินกันอย่างอิ่มหนำสำราญนั้นหรอกเพราะ ตะเกียบเป็นไม้ไผ่สองท่อนที่ประกอบกันโดยแต่ละท่อนก็มาจากไผ่ต่างกอ ต่างข้อและต่างลำ แต่พอเอามาประกบกันเข้าได้เหมาะเจาะก็เป็นตะเกียบคู่งามที่มีประโยชน์ใช้คีบอะไรได้สารพัดนึก เช่นเดียวกับคนที่แต่งงานอยู่เป็นคู่ผัวตัวเมียกัน ส่วนใหญ่ทั้งสองคนต่างก็มีพื้นฐานที่มาของชีวิตแตกต่างกันไปไม่ว่าจะเป็นเชื้อชาติเผ่าพันธุ์ ถิ่นกำเนิด ขนบธรรมเนียม ประเพณีตลอดจนความรู้ความสามารถ ทัศนคติ มุมมองและประสบการณ์ทั้งหลายของชีวิตที่ผ่านมาของแต่ละคนก็ต่างกัน แต่บุป เพสันนิวาสก็ได้บันดาลให้คนทั้งสองมาพบและอยู่เป็นคู่ครองกัน

สมัยนี้โลกมีความเจริญก้าวหน้าไม่ว่าจะเป็นด้านการสื่อสาร การคมนาคมและการศึกษาทำให้คนเรามีโอกาสไปหาความเจริญก้าวหน้าในถิ่นแดนไกลที่ห่างจากถิ่นฐานบ้านเกิดและพบรักกันตามที่ที่สวรรค์บันดาลจึงมีน้อยคนนักที่จะพบรักกับคนถิ่นฐานบ้านเดียวกัน ในขณะเดียวกันก็มีคนอีกส่วนหนึ่งที่ไม่มีโอกาสได้ออกไปแสวงหาความก้าวหน้าตามวิถีชีวิตที่ตนต้องการทำให้ต้องอยู่กับที่แล้วก็หาคู่อยู่ในถิ่นเดิมๆนั้น บ้างก็ถูกพ่อแม่ที่เห็นแก่อามิสหรือมีวิตกจริตคิดปรามาสวาสนาของลูกตนแล้วจับลูกคลุมถุงชนให้แต่งงานกับคนที่ตนเห็นว่าเหมาะว่าสมโดยไม่เปิดโอกาสให้ลูกได้ใช้ความคิดและความรู้สึกของเขาในการตัดสินใจเลือกรักคนที่จะมาเป็นคู่ชีวิตของตนได้ตามที่หัวใจเรียกร้อง

อย่างไรก็ตามไม่ว่าคู่ผัวตัวเมียนั้นจะแต่งงานอยู่กินกันด้วยวิธีใดก็ตามสิ่งหนึ่งที่เป็นพื้นฐานของการแต่งงานก็คือความพึงใจในกันและกันในทางใดทางหนึ่งมากบ้างน้อยบ้างแตกต่างกันไป บางคนโชคดีมีความรักเป็นเครื่องผูกให้คนทั้งสองต้องมาพันกันดั่งตะเกียบสองข้างที่ถูกบรรจงสร้างมาคู่เคียงกันให้มีความพอเหมาะพอเจาะทั้งความงามและลักษณะการใช้งาน บางคนก็มีเพียงตัณหาเป็นเครื่องผูกให้มาพันกันเหมือนตะเกียบที่ประกบคู่อยู่ด้วยกันเพราะมีความหิวเป็นเครื่องเร้าโดยที่ไม่ได้คำนึงถึงความใด นอกเสียจากการใช้งานแต่เพียงอย่างเดียวเท่านั้น

ตราบใดที่ยังมีความรักหรือความหิวอยู่ตะเกียบก็ยังคงเป็นคู่อยู่ด้วยกันได้ หากเมื่อเวลาหนึ่งผ่านไปความรักเริ่มโรยรา ความหิวเริ่มหายไปไม่ว่าตะเกียบทองหรือตะเกียบไม้ก็กระจัดกระจายกลายเป็นตะเกียบข้างเดียวได้เช่นกัน ดังนั้นถ้าไม่อยากเป็นตะเกียบข้างเดียวก็อย่าไปเที่ยวหาข้อตำหนิของกันและกันในยามความรักโรยราหรือยามที่ตัณหาหายไป เพราะยิ่งหามันก็ยิ่งเจอและเมื่อเจอแล้วมันก็จะยิ่งทำให้ทุกข์ให้เจ็บ...แล้วใครเจ็บ...ก็คนที่หาเจอนั่นแหละเป็นคนเจ็บ การไม่หาไม่ขุดไม่คุ้ยจะเป็นการดีที่สุด และจงจำไว่ว่าไม่มีสิ่งใดสมบูรณ์พร้อมแม้แต่คำว่า “สมบูร” เองก็ยังต้องมีตัว “ณ์” พ่วงเข้ามาให้เกะกะหาประโยชน์ไม่ได้ ดังนั้นอย่าไปหาความสมบูรณ์

การอยู่เป็นตะเกียบคู่นั้นก็ต้องยอมรับกันให้ได้และคิดเสียว่าที่อยู่เป็นคู่กันนี้ก็ดีแล้วจะได้ช่วยกันจับช่วยกันจ้วงจนแกงหมดถ้วยกว๋ยเตี๋ยวหมดชาม แต่ก็อย่างว่านั่นแหละตะเกียบใหม่มันก็มีบ้างที่เงอะงะงู่มง่าม บางครั้งยังไม่เข้าขาเข้ามือ บางทีก็ตกลงไปข้างชาม บางทีก็ลื่นไหลหลุดมือก็ต้องให้โอกาสกันบ้างจะเอาให้ได้ดีดังใจแต่ต้นเลยมันก็ไม่ได้เพราะของมันใหม่ มันไม่เคย กว่าจะเข้าที่เข้าทางกว่าจะรู้ว่าต้องจับสั้นหรือจับยาว ต้องถ่างมากหรือถ่างน้อย จะพาดปากชามหรือต้องจับวางปากถ้วยก็ต้องพิจารณาหาความเหมาะสมตามแต่วาระและโอกาสจะอำนวย จำไว้ว่าทุกสิ่งทุกอย่างมีเวลาเป็นของตัวมันเอง เมื่อยังไม่ถึงเวลาอันสมควรสิ่งที่หวังไว้มันก็ยังไม่เกิดจะเคี่ยวเข็ญอย่างไรมันก็ไม่ได้ ถึงแม้ว่าได้บ้างมันก็มักจะไม่ค่อยดี

ทีนี้พออยู่ไปมันก็จะมีอีกสิ่งหนึ่งเกิดขึ้นคือความเป็นตัวของตัวเองเช่น อยู่ๆไปเมื่อผ่านร้อนผ่านหนาวมาระยะหนึ่งมันก็เกิดอาจจะงุ้มจะงอไปตามธรรมชาติของมันเราก็ไม่ต้องไปตำหนิติโทษกันว่าเมื่อก่อนทำไมไม่เห็นเป็นอย่างนี้เลย การติกันมันก็มีแต่ทำให้เกิดความเจ็บช้ำน้ำใจกัน ในโลกนี้ไม่มีอะไรที่คงสภาพอยู่เหมือนเดิมได้หรอก แค่วางอยู่เฉยๆเมื่อกาลเวลาผ่านไปมันก็มีเสื่อมมีสลายไปตามเวลาได้พอมันงุ้มมันงอก็ขอให้หาทางช่วยกันปรับช่วยกันปรุงหรือปรับตัวเข้าหากัน หาเหลี่ยมหามุมที่มันยังจะพอเข้ากันได้ใช้กันดียังจะมีประโยชน์มากกว่าที่จะมานั่งตำหนิกัน อะไรที่มันงอมันงุ้มถ้าจับถูกเหลี่ยมดัดถูกมุมมันก็อาจกลับดีขึ้นมาได้ตามแต่สภาพจะอำนวยแต่ถ้าแก้ไขไม่ได้ก็ปล่อยให้มันเป็นอยู่อย่างนั้นอย่าฝืนไปดัดไปดึงเดี๋ยวมันจะหักไปเสียก่อน การทำแบบนี้นับว่าเป็นการอยู่กันอย่างชาญฉลาดถ้อยทีถ้อยอาศัย ต้องยอมรับให้ได้ว่าทุกสิ่งทุกอย่างมันก็ต้องมีสึกมีหรอมีบิ่นมีงอมีด่างมีดำกันบ้าง หากจะมองให้ดีก็ต้องมองกลับมาที่ตัวเราว่าเราบิ่นเรางุ้มเรางอหรือเราด่างเราดำตรงไหนบ้างแล้วหาทางแก้ไขตัวเราเองจะดีกว่าและถ้ามองได้อย่างนี้แล้วเราก็จะรู้สึกว่า “เออน่า...ไม่เป็นไร” หรือถ้าโชคดีก็อาจจะคิดได้ว่าที่ตะเกียบอีกข้างเป็นเช่นนั้นก็เพราะเรานี่แหละที่มีส่วนทำให้มันงุ้มมันงอมันหย่อนมันยาน แล้วก็จะมีความรู้สึกเห็นอกเห็นใจและให้อภัยกันได้ในที่สุด แม้ว่าวันนี้มันจะไม่สวยไม่งามเหมือนเมื่อวานแต่ก็อย่าลืมว่าเมื่อวันวานที่ผ่านมาเราก็ได้ชื่นชมกับความสวยและความงามของมันไปแล้ว ส่วนที่คงเหลืออยู่นั้นต้องยกประโยชน์ให้คุณค่าแห่งความดี ประสบการณ์และความทรงจำดีๆ ทีเคยมีต่อกัน ให้หมั่นคิดถึงข้อนี้ไว้จะได้เป็นเครื่องผูกพันและเป็นแรงบันดาลใจให้ช่วยกันสรรสร้างสิ่งที่ดีงามให้แก่กันและกันได้ตลอดไป

สิ่งสำคัญอย่างหนึ่งคืออย่าไปเที่ยวเปรียบเทียบสิ่งที่เรามีกับสิ่งที่เราไม่มี มันเทียบกันไม่ได้หรอกเพราะอันหนึ่งเป็นความจริงอีกอันหนึ่งเป็นมโนภาพเป็นความฝัน ยิ่งเปรียบเทียบก็จะยิ่งทำให้สิ่งที่เรามีอยู่นั้นด้อยค่าลงไปเรื่อยๆและความรู้สึกที่ว่ามันเป็นสิ่งด้อยค่านั้น วันหนึ่งมันจะทำให้เราเข้าใจผิดคิดและเห็นตามภาพลวงตาว่าก้อนเนื้อที่เห็นในน้ำนั้นดีกว่าทีอยู่ในปากจริงๆ

นอกจากไม่เปรียบเทียบกันแล้วอีกอย่างหนึ่งที่มีความสำคัญไม่น้อยไปกว่ากันก็คือ อย่าซ้ำเติมกันให้เกิดความน้อยเนื้อต่ำใจ พอฝ่ายหนึ่งว่าเขาทั้งด่างทั้งดำ ทั้งอ้วนทั้งอืด ก็จงเห็นใจเขาเพราะลำพังตัวเขาเองก็มีความทุกข์กับความด่างความดำของเขาอยู่แล้ว เขาทั้งกลุ้มทั้งกลัวว่าเราจะหมดรักหมดความนิยมในตัวเขาแล้วหากเราไปตอกย้ำซ้ำเติมเขาเข้าอีกมันจะทำให้เขาหมดกำลังใจและเข้าใจผิดคิดว่าเราไม่เห็นคุณค่าของเขาแล้วและวันหนึ่งเราอาจจะเปลี่ยนเป็นอื่น ทีนี้มันจะยุ่งไปกันใหญ่เพราะเขาจะระแวงระวังว่าจะสูญเสียจึงไม่ยอมปล่อยให้เราไปไหนมาไหนคนเดียวได้อีก จะทำอะไรก็ต้องมาคอยประกบคอยจับคอยจ้องคอยซักคอยไซ้ให้หงุดหงิดรำคาญใจหนักเข้าก็ไปเกะกะระรานชาวบ้านที่เขาไม่รู้อีโหน่อีเหน่ ให้เป็นที่อับอายขายหน้าไพร่ฟ้าประชาชี การให้กำลังใจกันเป็นการสร้างความมั่นใจในกันและกันอย่างดีที่สุด แต่เรื่องนี้มันก็ยากอยู่นะเพราะบางคนรับกำลังใจเป็นอย่างเดียวไม่เคยให้กำลังใจคนอื่นเลย บางคนก็ไม่เป็นทั้งสองอย่างคือรับก็ไม่เป็นให้ก็ไม่เป็น ดังนั้นก็ต้องใช้ความพยายามให้มากๆและอย่าท้อถอยหรือถอดใจง่ายๆ เพราะบอกตรงนี้แล้วนะว่ามันเป็นเรื่องยาก จงทำให้ถึงที่สุด คนเก่งจริงและรักจริงเท่านั้นที่จะทำได้ ถ้าอยากได้คำสรรเสริญว่าเราเป็นคนเก่งจริงรักจริงก็จงมีน้ำอดน้ำทนอย่าให้คำว่า “กูถึงที่สุดแล้ว” มันหลุดออกมาจากปากเราได้

จากเหตุที่ว่าด้วยการเปรียบเทียบอีกเช่นกันบางครั้งมันก่อให้เกิดการหลงผิดคิดว่าน่าจะดีกว่านี้ถ้าคิดเช่นนี้มันจะทำให้เรารู้สึกอยากตัดช่องน้อยแต่พอตัวแล้วไปหากินน้ำบ่อหน้า ทั้งที่ตรงนี้ก็มีน้ำให้กินและเราก็กินมันมาตั้งนมนานแล้ว กินจนจำได้ทั้งกลิ่นและรส จำได้แม้กระว่าเมื่อใดน้ำขึ้นเมื่อใดน้ำลง ครั้นพอเห็นตะเกียบอันใหม่สวยใสแปลกตาก็อย่าคิดว่ามันงามมันดีทั้งๆที่ไม่รู้แม้แต่น้อยว่าจริงๆแล้วมันมีกลิ่นมีรสเป็นอย่างไรจะเข้าขาเข้าคอกันได้จริงหรือไม่ แต่แล้วเผลอไปหลงไหลได้ปลื้มจนลืมตะเกียบเก่าเหลาเหย่ ลืมแม้กระทั่งจะชะโงกดูน้ำในกะโหลกว่าเราก็เหลาเหย่ลงไปเช่นกัน ไอ้ความหวานความมันที่ฝันว่าจะได้ สุดท้ายมันอาจจะกลายเป็นความเค็มของหยดเหงื่อและหยาดน้ำตาที่หลั่งลงมารดหัวเขาตอนสายไปแล้วก็เป็นได้ จำไว้ว่าถ้าสิ่งที่มีอยู่เรายังทำให้มันดีไม่ได้ก็อย่าหวังว่าเราจะทำสิ่งใหม่ให้มันดีได้เท่า

นอกจากไม่เปรียบเทียบแล้วก็ยังต้องหนักแน่นและมั่นใจในกันและกัน อย่าได้เที่ยวไปฟังเสียงที่ดังมาจากข้างนอกเพราะเสียงข้างนอกนั้นมันเป็นเสียงที่เขาเรียกว่า nuisance มันเป็นเสียงที่ไม่เคยสร้างสรรค์ให้เกิดความสมัครสมานในครอบครัวได้เลยทั้งๆ ที่ต้นกำเนิดเสียงเหล่านั้นมักจะอ้างว่ามีความหวังดีแต่ความหวังดีเหล่านั้นล้วนแต่เป็นความหวังดีที่เกิดจากความรู้เท่าไม่ถึงการณ์บางทีมันก็เป็นความหวังดีที่แฝงไว้ด้วยความประสงค์ร้าย หากเราหลงเชื่อมันเข้าเราก็จะไขว้เขวและตัดสินใจผิดได้ จำไว้ว่าไม่มีใครรู้ซึ้งถึงปัญหาของเราได้ดีเท่ากับเราสองคนดังนั้นจงนิ่งและฟังกันเมื่อฝ่ายหนึ่งพูดอีกฝ่ายหนึ่งก็อย่าพึ่งโต้ไปในทันทีทันควัน ขอให้นิ่งแล้วฟังให้ดีฟังให้ได้ยินถึงเบื้องหลังของสิ่งที่อีกฝ่ายหนึ่งพูดเพราะส่วนใหญ่แล้วสิ่งสำคัญมันไม่ได้อยู่ที่คำพูดนั้นๆหากแต่มันอยู่เบื้องหลังของการพูดต่างหากว่าอะไรทำให้เขาพูดเช่นนั้น เป็นต้นว่าเขารู้สึกอย่างไร เขาต้องการอะไร ถ้าเรานิ่งและฟังให้ดีเราก็จะสามารถรับรู้และตอบสนองกันและกันได้อย่างตรงประเด็นและทันท่วงที

ท้ายนี้ซึ่งยังไม่ใช่ท้ายที่สุดที่อยากจะบอกก็คือในการอยู่ร่วมกัน มันก็มีบ้างที่บางครั้งฝ่ายหนึ่งอยู่บนอีกฝ่ายหนึ่งอยู่ล่างหรือฝ่ายหนึ่งอยู่หน้าอีกฝ่ายหนึ่งอยู่หลังหรือบางทีก็สลับกันไปแล้วแต่โอกาสและความเหมาะสมหรือบางครั้งอาจจะต้องถึงกับตะแคงไปด้วยกันก็มี ทีนี้ไม่ว่าจะไปด้วยกันท่าไหนก็ไม่ต้องเกี่ยงกันหรือไม่ต้องเอามาเป็นที่ถกเถียงกันว่าข้าทำมากเอ็งทำน้อยหรือข้าเด่นเอ็งด้อย เถียงกันอย่างไรมันก็เป็นเรื่องที่ฟังไม่ขึ้นเพราะแต่ละกระบวนท่านั้นมันก็ขึ้นอยู่กับความสามารถและความสมัครใจของทั้งสองฝ่าย หากฝ่ายหนึ่งไม่อยู่ล่างอีกฝ่ายหนึ่งก็ไม่อาจขึ้นไปอยู่บนได้ ขณะเดียวกันหากอีกฝ่ายหนึ่งไม่อยู่หลังอีกฝ่ายหนึ่งก็ไม่อาจอยู่หน้าได้และหากทั้งสองฝ่ายต่างก็แย่งชิงที่จะอยู่หน้าเหมือนกันหรืออยู่บนเหมือนกันโดยไม่คำนึ่งถึงความสามารถหรือความเหมาะสมของตนหรือบางทีพอได้โอกาสอยู่บนก็จะอยู่บนเรื่อยไปไม่คำนึงถึงคนที่อยู่ล่างว่าจะเป็นอย่างไร ไม่มีน้ำใจแบ่งปันโอกาสให้อีกฝ่ายหนึ่งบ้าง แล้วในที่สุดมันก็จะเกิดเรื่องที่น่าเวทนาอย่างช่วยไม่ได้เมื่อฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเกิดความรู้สึกว่า “พอกันที” แล้วลุกขึ้นมาปฏิวัติ

ความรู้สึกที่ว่า “พอกันที” นี้มันเกิดขึ้นได้กับทั้งสองฝ่ายเพราะวันหนึ่งฝ่ายที่เอาแต่ขึ้นหน้าหรืออยู่แต่ข้างบนตลอดเวลาก็จะแพ้ภัยตนเองด้วยความรู้สึกว่า “กูเหนื่อยเหลือเกิน” แล้วก็ยกเอาคำนี้แหละมาอ้างเพื่อหวังว่าตนจะได้สบายเสียทีแล้วสลัดอีกฝ่ายหนึ่งทิ้งไปในฐานะตัวถ่วง ส่วนอีกฝ่ายหนึ่งที่เฝ้ามองอยู่ตลอดเวลาว่าเมื่อไหร่จะถึงโอกาสของกูสักทีก็จะรอจนกว่าโอกาสเหมาะมาถึงและก็จะฉวยโอกาสนั้นลุกขึ้นมาประกาศได้เช่นกันว่า “พอกันที” แล้วโบยบินไปตามความฝันที่เฝ้ามองมานานอย่างไม่สนใจที่จะหวลกลับคืนมาอีกเลย หากเป็นเช่นนี้จริงมันก็เป็นเรื่องที่น่าสมเพศเป็นอย่างยิ่ง

ก่อนที่ความน่าสมเพศจะเกิดขึ้น ตะเกียบทั้งสองข้างจะต้องร่วมกันพิจารณาว่าลูกชิ้นที่คีบขึ้นมาได้นั้นไม่ใช่ว่าตนเป็นคนลุกขึ้นไปคืบมันมาคนเดียว มันเป็นเช่นนั้นไปไม่ได้หรอกเพราะหากอีกฝ่ายหนึ่งไม่ตามไปอย่างเงียบๆและอยู่นิ่งๆคอยประคองให้อีกฝ่ายหนึ่งก็ไม่มีโอกาสคีบมันขึ้นมาได้เลย ดังนั้นชีวิตคู่จะได้ดีมีความเจริญขึ้นมาได้ทั้งสองฝ่ายก็มีส่วนร่วมด้วยกันทั้งนั้น ถ้าไปพร้อมกันได้มันก็เป็นภาพที่สวยงามที่ทั้งสองฝ่ายต่างก็บรรลุเป้าหมายที่ตนต้องการ หากฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งไปก่อนและเป็นฝ่ายนำหน้าก็อย่าลืมหันหลังกลับมามองบ้างว่าอีกฝ่ายหนึ่งเป็นอย่างไรบ้างเผื่อจะได้ช่วยฉุดช่วยดึงให้ตามกันไปได้ทัน แต่หากคิดว่าข้าจะไปและไปข้างหน้าเรื่อยๆโดยไม่สนใจอีกฝ่ายหนึ่งมันก็เหมือนตะเกียบข้างเดียว ก็อย่าหวังว่าจะได้ลูกชิ้นที่สมบูรณ์เพราะมันคีบไม่ได้ มีทางเดียวที่จะทำได้ก็ด้วยการทิ่มทะลุเข้าไปในลูกชิ้นให้มันติดขึ้นมาก็เท่ากับว่าได้ลูกชิ้นที่มีตำหนิที่ไม่สมบูรณ์และจะหวังไปทิ่มเพชรทิ่มพลอยให้มันติดขึ้นมาก็คงเป็นไปไม่ได้ ถ้าอยากได้เพชรได้พลอยมาประดับยอดไม้เท้าหรือยอดตะบองให้เกิดความสวยงามในบั้นปลายก็ต้องไปพร้อมๆกัน และหวังว่าคงจะถูกใจในของขวัญวันแต่งงาน

อาเตี๋ย

14 กุมภาพันธ์ 2553

study ครูพักลักจำ

2011-08-11T19:17:00.012+07:00

วันนี้จะขอเป็นครูภาษาไทยสักวัน เพราะได้ยินได้เห็นมานานแล้วว่ามีการใช้กันผิดๆแม้แต่สื่อมวลชนทั้งหลายที่ต้องใช้ภาษาเป็นเครื่องมือในการสื่อสารก็ยังใช้กันผิดๆ ใช้กันโดยที่ไม่ได้คิดถึงหลักความจริง ไม่ได้คิดถึงความเป็นไปได้ แต่ก็ใช้กันอยู่แทบทุกเมื่อเชื่อวัน

ลองคิดดูว่า “ครูพักลักจำ” มันเป็นไปได้หรือไม่ว่าเวลาที่ครูท่านไปพักผ่อนแล้วเราจะลักจำ ขอถามหน่อยว่าจะลักจำอะไร เสียงกรนของครู หรือว่าท่านอนขอครู เวลาพักของครู หรือมีใครรู้บ้างว่าจะไปลักจะอะไรได้เพราะครูท่านไปพักแล้ว    จะมีเหลือก็แต่ศิษย์ทั้งหลายที่นั่งกันหน้าสลอนคอยเวลาครูตื่นจะได้เรียนกันต่อไป   หรือไม่ก็มีบ้างที่ฝึกซ้อมวิชาตามที่ครูท่านได้สอนไปก่อนหน้าที่ท่านจะไปพัก ทีนี้ก็ทำผิดบ้างถูกบ้าง ลืมไปบ้างว่าครูสอนไว้ว่าอย่างไรก็ต้องลองกันอย่างถูกๆ ผิดๆ ไปตามประสาแล้วจะมีอะไรที่ให้ลักจำเอามาเป็นประโยชน์ได้   ขึนจำมาก็จำได้แต่ที่ถูกๆ ผิดๆ มันจะมีประโยชน์อะไร วิชาการที่ได้สืบทอดกันมาก็มีแต่จะเสื่อมลงไปเรื่อยๆเพราะครูพักลักจำแล้วก็หาว่าตนนั้นจำได้หมดแล้ว เรียนรู้หมดแล้ว เก่งแล้ว

มันเป็นความผิดเพี้ยนก็เพราะครูพักลักจำนี้แหละ    ครูพักลักจำมันเป็นความเพี้ยนของภาษาแต่ก็ไม่ได้มีใครสืบหาที่มาให้แน่ชัดว่าเดิมของมันคืออะไรส่วนใหญ่ก็จำขี้ปากเขามาพูดเพราะเห็นว่ามันคล้องจองกันดี   พูดไปแล้วก็เหมือนว่าเป็นคนมีวาทะศิลป์   อันที่จริงเปล่าเลย...

ครูพักลักจำที่จริงแล้วมันมาจากคำว่า “ครูทักลักจำ” เพราะในสมัยก่อนนั้นหรือในสมัยนี้ก็ตาม    การเรียนหนังสือหรือเรียนวิชาอะไรคนเราก็มักจะไปเรียนกับครูที่มีความเชี่ยวชาญหรือมีความชำนาญในศาสตร์นั้นๆ    ดังนั้นครูคนเดียวจึงต้องสอนศิษย์ทีเดียวพร้อมกันหลายๆคนและศิษย์แต่ละคนก็มีทักษะในการเรียนรู้ต่างกัน    บางคนสมาธิดีสามารถจดจำสิ่งที่ครูสอนได้ในเวลาอันรวดเร็วเหมือนบัวที่โผล่พ้นน้ำ บางคนสมาธิไม่ดีจำไม่เก่งครูต้องคอยสอนซ้ำจึงจำได้เหมือนบัวที่ปริ่มน้ำ    บางคนก็พิเรนไม่ทำตามที่ครูสอนอาจจะพลิกแพลงนอกเหนือตำราครูก็ต้องคอยตบคอยแต่งให้เข้าที่เข้าทางเหมือนบัวที่ชอนไชอยู่กลางน้ำ    บางคนสมาธิไม่ดีมีปัญญาทึบครูต้องคอยจ้ำจี้จ้ำไชหลายครั้งให้พอได้รู้บ้างเหมือนบัวที่อยู่ในตม บางคนช่างคิดซ่างสงสัยช่างถามโน่นถามนี้เหมือนนกแก้วนกขุนทองให้ครูต้องคอยตอบคำถามอยู่ตลอด

ในบรรยากาศการเรียนรู้เช่นนี้แหละที่มักจะมีแนวคิดเล็กๆ น้อยๆ เคล็ดลับความรู้ต่างๆที่ครูท่านบอกท่านแนะท่านสอนลูกศิษย์ประเภทต่างๆที่นั่งเรียนกันอยู่    กว่าครูท่านจะสอนให้ศิษย์แต่ละคนเก่งได้เหมือนกันหมดครูก็คงหมดลมไปก่อน   หรือไม่หากศิษย์แต่ละคนจะรอให้ครูมาสอนมาตอบคำถามมาแนะมานำให้เกิดความรู้ความเข้าใจก็อาจจะต้องรอไปอีกนานกว่าครูจะวนมาถึงตน   หรือบางทีเราอาจจะไม่ใช่ศิษย์รักศิษย์โปรดที่ครูจะได้มาเอาใจใส่เราเป็นพิเศษเราจึงต้องคอยเงี่ยหูฟังว่าครูท่านสอนท่านทักคนอื่นว่าอย่างไรบ้างแล้วเอามใช้ให้เป็นประโยชน์แก่ตน   จึงได้เกิดคำพูดให้ศิษย์รู้จักใช้ไหวพริบปฏิพานในการเรียนรู้โดยไม่ต้องรอให้ครูมาถึงตนและคำๆนั้นก็คือ “ครูทักลักจำ” หมายความว่าเวลาที่ครูท่านทักท่านท้วงศิษย์คนอื่นที่ทำผิดทำเพี้ยนแล้วท่านแนะท่านนำให้ทำในสิ่งที่ถูกที่ต้อง เราก็ต้องรู้จักจดจักจำเอามาใช้เอามาทำ    เมื่อรู้ว่าอะไรผิดก็หลีกก็เลี่ยงไม่ต้องเสี่ยงทำไปให้เสียเวลา การรู้จักใช้ไหวพริบปฏิพานในการเรียนรู้เช่นนี้จะทำให้เราเรียนรู้ได้เร็วและประสบความสำเร็จได้ในเวลาไม่ช้า    และสามารถรู้ได้ในสิ่งที่ไม่ต้องมีครูมาบอกมาสอนตรงๆ    เพราะอาศัยว่าเวลาครูท่านทักคนอื่นเราก็ลักจำเอามาใช้เป็นวิชาครูทักลักจำ

หากเข้าใจความหมายตรงกันดีแล้วทีนี้เวลาจะใช้คำนี้ก็ขอให้ใช้กันให้ถูก “ครูทักลักจำ” “ครูทักลักจำ” “ครูทักลักจำ” “ครูทักลักจำ” “ครูทักลักจำ” “ครูทักลักจำ” “ครูทักลักจำ”

...อายุ วรรโณ สุขัง พะลัง...

invisible signal สัญญาณที่มองไม่เห็น

2011-08-10T08:33:00.010+07:00

หลายคนอาจจะพูดว่ามีด้วยหรือสัญญาณที่มองไม่เห็น หากเป็นสัญญาณแล้วเราจะต้องสามารถมองเห็นหรือสัมผัสได้ เช่นสัญญาณจราจร เสียงสัญญาณไฟไหม้ เสียงสัญญาณเตือนภัยซึนามิ แม้แต่สัญญาณชีพจรหรือสัญญาณสมองของคนไข้ก็มองเห็นสัมผัสได้ผ่านเครื่องมือทางการแพทย์ ทุกวันนี้วิชาความรู้ทางด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีมีความก้าวหน้าและทันสมัยเป็นอย่างมาก มนุษย์รู้จักคิดและประดิษฐ์สิ่งต่างๆขึ้นมาใช้เพื่ออำนวยความสะดวกแก่การดำรงชีพและการอยู่ร่วมกัน

แล้วอะไรคือสัญญาณที่มองไม่เห็น บางคนคิดไปถึงโน้นเลยครับ..ความตาย..ซึ่งก็ไม่ผิดที่จะคิดเช่นนั้นเพราะเราต่างก็ไม่มีใครทราบว่าตัวของเราจะหมดลมหายใจเมื่อใด ไม่แน่ว่าวันนี้ พรุ่งนี้ สัปดาห์นี้ เดือนนี้หรือปีนี้ก็เป็นได้ ดูตัวอย่างเมื่อวันที่16 กรกฎาคม2554 ที่มีเหตุการณ์เฮลิคอปเตอร์ฮิวอี้ของทหารที่ปฏิบัติหน้าจับกุมชนกลุ่มน้อยและผู้ที่บุกรุกทำลายป่าตกในอุทยานแห่งชาติแก่งกระจาน จังหวัดเพชรบุรี เป็นเหตุให้เจ้าหน้าที่ทั้ง 5 นายที่ปฏิบัติงานอยู่ในเฮลิคอปเตอร์ลำนั้นต้องเสียชีวิตทั้งหมด เหล่าทหารที่อยู่พื้นราบเมื่อทราบข่าวก็หาทางขึ้นไปกู้ซากเครื่องบินและพาร่างผู้ที่เสียชีวิตลงมา ขณะที่เตรียมตัวและวางแผนปฏิบัติการอยู่นั้นทุกคนมีความมุ่งมั่นว่าจะต้องขึ้นไปช่วยกันพาร่างผู้เสียชีวิตกลับลงมาให้ได้ ผู้สื่อข่าวสถานีโทรทัศน์ช่องต่างๆก็ให้ความสนใจเข้าไปทำข่าวเพื่อเผยแพร่ให้ญาติและผู้ที่อยู่ทางบ้านได้ทราบความเคลื่อนไหวและสามารถส่งกำลังใจไปให้ความช่วยเหลือกันได้

ด้วยความหวังว่าคงจะมีผู้รอดชีวิตอยู่บ้าง ทีมงานจึงกุลีกุจอจัดแจงทุกอย่างๆรีบด่วน โดยมีผู้บังคับบัญชาระดับสูงเข้าร่วมในการให้ความช่วยเหลือครั้งนี้ด้วยเป็นอย่างดีทั้งยังร่วมเดินทางไปอำนวยการในการปฏิบัติงานด้วยตนเอง ทีมปฏิบัติงานครั้งนี้ไปด้วยกันทั้งหมด 9 ชีวิต หนึ่งในนั้นมีผู้สื่อข่าวสถานีโทรทัศน์กองทัพบกช่อง5 ติดตามขึ้นไปทำข่าวด้วย ก่อนที่เครื่องบินเฮลิคอปเตอร์แบล็คฮอว์กจะยกตัวสูงขึ้นจากพื้นดิน ผู้บัญชาการทหารและทีมงานก็ได้ให้สัมภาษณ์ผู้สื่อข่าวด้วยความหวังอย่างเปี่ยมล้นว่าจะสามารถปฏิบัติงานครั้งนี้ได้ด้วยความสำเร็จ

วันที่ 19 กรกฎาคม 2554 เมื่อทุกอย่างพร้อม คนพร้อม เครื่องบินพร้อม ท้องฟ้าเปิดพอบินได้ เวลา 11.00 น นักบินก็ยกเครื่องขึ้นพาทีมงานทั้งหมดมุ่งหน้าสู่อุทยานแห่งชาติแก่งกระจาน ขณะที่เครื่องลอยตัวอยู่บนน่านฟ้านั้นฟ้ากลับเปลี่ยนเป็นสีหม่นฝนเทลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตาเป็นอุปสรรคต่อการบินเป็นอย่างยิ่ง ทีมปฏิบัติงานได้มีการติดต่อประสานงานกับเจ้าหน้าที่ภาคพื้นดินเพื่อรายงานความเคลื่อนไหวเป็นระยะๆอยู่ตลอดเวลา กระทั้งเมื่อเวลาผ่านไปได้ 30 นาที แบล็กฮอว์กน่าจะลอยลำอยู่ห่างจากจุดที่ดิวอี้ตกประมาณ1กิโลเมตรเท่านั้นแต่แล้วสัญญาณการติดต่อจากแบล็คฮอว์กก็ขาดหายไปอย่างที่ไม่มีใครคาดคิดมาก่อน เมื่อติดต่อกันไม่ได้ความมืดมนหม่นหมองของท้องฟ้าเบื้องบนที่ปกคลุมด้วยกลุ่มเมฆอันดำทมึนก็เคลื่อนเข้ามาครอบคลุมจิตใจของเจ้าหน้าที่ภาคพื้นดินให้มืดมนหม่นหมองไปด้วยเช่นกัน

ก่อนออกเดินทางคณะปฏิบัติงานก็ได้สร้างขวัญและกำลังใจด้วยการจุดธูปบอกแม่ธรณี เจ้าป่าเจ้าเขาให้ทำการคุ้มครองคณะให้ได้รับความปลอดภัยและประสบความสำเร็จในการช่วยเหลือผู้ที่ประสบภัย พอถึงตอนที่จะปักธูปลงดินก็มีลางบอกเหตุที่ไม่มีใครอยากรับรู้และเชื่อว่าจะเป็นลางร้ายคือไม่สามารถปักธูปลงดินได้แม้ว่าจะพยายามกี่ครั้งก็ตาม …แม่ธรณีและเจ้าป่าเจ้าเขาไม่รับรู้แรงอธิฐาน… ในที่สุดก็พบว่าทีมช่วยเหลือทั้งเก้าชีวิตเสียชีวิตทั้งหมดจากอุบัติเหตุเครื่องตกท่ามกลางขุนเขาเลยเข้าไปในเขตประเทศพม่า

ข่าวการสูญเสียชีวิตอย่างไม่คาดคิดที่เกิดขึ้นติดกันถึงสองครั้งสองคราได้สร้างความโศกเศร้าเสียใจให้กับผู้ที่ได้ยินได้ฟัง เพื่อนฝูง ญาติพี่น้อง ลูกเมียและที่สำคัญคือพ่อแม่ของท่านทั้งหลายเหล่านั้น เสียงร่ำไห้โหยหวนระคนกับเสียงสะอึกสะอื้นนั้นดังกึกก้องราวฟ้าพิโรธ น้ำตาที่หลั่งไหลออกมาจากดวงตาอันหมองหม่นทุกคู่พรั่งพรูราวสายฝนที่พร่างพรมลงมาจากเมฆสีหม่นที่คลุมฟ้าเมืองไทยอยู่ในขณะนั้น

กองทัพไทยโดยเฉพาะอย่างยิ่งกองทัพบกเมื่อสูญเสียกำลังพลและอากาศยานติดๆกันถึงสองครั้งจึงได้รับผลกระทบทางด้านจิตใจเป็นอย่างมาก แต่ถึงอย่างไรความรับผิดชอบต่อหน้าที่เป็นสิ่งที่สำคัญยิ่ง ทุกคนจึงแข็งใจและระดมกำลังใจจากทุกฝ่ายเพื่อให้การปฏิบัติการกู้ศพและซากเครื่องบินกลับให้ได้ ศูนย์การบินกองทัพบกที่มีนักบินมากความสามารถและทักษะทางการบินจึงได้จัดนักบินพร้อมเครื่องบินขึ้นบินอีกครั้งหนึ่งเพื่อนำศพเพื่อนทหารทั้งหมดและศพผู้สื่อข่าวกลับออกมาบำเพ็ญกุศล

ดังนั้นวันที่ 24 กรกฎาคม 2554 เครื่อเบลล์212 จึงได้ทยานขึ้นสู่อากาศอีกครั้งหนึ่งท่ามกลางบรรยากาศที่ปลอดโปร่งปราศจากเมฆหมอกที่จะเป็นอุปสรรค์ในการบิน ไม่ว่านักบิน ทหารผู้ติดตามและฝ่ายสนับสนุนที่อยู่เบื้องล่างต่างก็มีความเชื่อมั่นว่าการทำงานวันนี้จะบรรลุผลสำเร็จและแม้ว่าบรรยากาศในการทำงานจะเต็มไปด้วยความหดหู่แต่ทุกคนก็มีกำลังใจ เบลล์212 ได้บินมุ่งหน้าไปยังตำแหน่งที่แบล็คฮอกตกกระทั่งเวลาประมาณ10.00น ก็ได้รับแจ้งข่าวว่า เบลล์212ได้เกิดอุบัติเหตุตกอีกแล้ว ครั้งนี้ตกห่างจากจุดที่ฮิวอี้ตก 30กิโลเมตรมีนักบินเสียชีวิตในที่เกิดเหตุทันที 3 นายและมี1 นายที่รอดชีวิตได้ราวปาฏิหาร นับว่าเป็นอุบัติเหตุเครื่องบินของกองทัพบกตกติดต่อกันเป็นครั้งที่3 ภายในเวลา 9 วันในภาระกิจเดียวกัน จากเหตุการณ์ครั้งนี้มีคำถามว่าท่านที่เสียชีวิตทั้ง17ท่านนี้ทราบล่วงหน้ามาก่อนหรือไม่ว่าจะต้องเสียชีวิต มีอะไรเป็นสัญญาณบอกเหตุล่วงหน้าแก่ท่านเหล่านั้นก่อนที่จะขึ้นบินหรือไม่

นอกจากเหตุการณ์ที่กล่าวมาแล้วยังมีอีกเหตุการณ์หนึ่งที่ผมประสบมาด้วยตัวเองคือ

เมื่อไม่นานมานี้ในช่วงนั้นเป็นช่วงครบรอบการทำพิธีเคารพศพและวิญญาณบรรพบุรุษและญาติที่ล่วงลับไปแล้วเรียกว่าการทำพิธี เช็งเม้ง ในพิธีนี้ทุกครอบครัวก็จะจัดเตรียมอาหารเครื่องหวานคาว ผลไม้ ดอกไม้ธูปเทียนและสิ่งต่างๆที่ลูกหลานอยากจะอุทิศให้กับญาติๆที่ล่วงลับไปแล้วเหล่านั้นได้มีไว้ใช้สอยเช่น รถยนต์ คนใช้ เสื้อผ้า เงินทองที่จำลองขึ้นมาจากกระดาษให้เสร็จสรรพก่อนที่จะถึงวันพิธี ลูกหลานที่อยู่ต่างจังหวัดก็จะกลับบ้านเพื่อเข้าร่วมพิธีกันอย่างพร้อมหน้า หนึ่งวันก่อนที่จะถึงวันพิธีผมและครอบครัวก็เดินทางกลับบ้านที่ต่างจังหวัดเช่นกันเพื่อช่วยทางครอบครัวของภรรยาผมในการตระเตรียมงาน ตลอดทั้งวันพวกเราแทบจะไม่มีเวลาพักกันเลยตั้งแต่ตื่นเช้าออกไปตลาดซื้อหมูซื่อผักซื้อปลาซื้อผลไม้นับเป็นปริมาณก็ประมาณว่าเลี้ยงคนได้ 20 คน พอสายๆหน่อยก็ช่วยกันบ้างก็โขลกน้ำพริก บ้างก็ล้างผักล้างผลไม้ บ้างก็หั่นหมูหั่นปลา บ้างก็เจียวกระเทียมเตรียมไว้ก่อนล่วงหน้า พอถึงเวลาแม่ก็จะเป็นคนปรุงอาหารที่สุดแสนอร่อยเหล่านั้นเองทั้งหมด อร่อยจริงๆ ขอบอกปลาจารเม็ดตัวขนาดจานเปลทอดกรอบแล้วราดด้วยน้ำปรุงสามรส ต้มกระเพาะหมูผักกาดดอง หอยแครงตัวโตๆอ้วนๆ ลวกพร้อมน้ำจิ้มรสเด็ด กุ้งกุลาดำตัวโตๆเนื้อแน่นๆต้มเค็ม เส้นหมี่ขาวผัดซีอิ้วเต้าเจี้ยวใส่เต้าหู้เหลืองกับสันคอหมูนุ่มๆชิ้นโตๆตัดด้วยน้ำตาลปึกออกรสหวานเค็ม พวกเราก็ได้แต่คอยเป็นลูกมือในการหยิบจับสิ่งต่างๆ บางครั้งก็วิ่งไปตลาดซื้อของที่ลืมคิดถึงก่อนหน้าหรือพึ่งนึกได้ว่าต้องใช้ บางครั้งก็ซื้อมาครบแล้วแต่น้อยไปก็ต้องไปซื้อมาเพิ่ม กว่าจะทำอาหารและจัดเตรียมสิ่งต่างๆเสร็จก็ปาเข้าไปสามสี่ทุ่มเลยทีเดียว

ระหว่างที่เตรียมอาหารกันอยู่นั้นพี่ชายใหญ่ของภรรยาของผมก็เดินทางมาจากต่างจังหวัดในช่วงบ่ายหลังเลิกงาน ก่อนออกเดินทางพี่ชายใหญ่ก็โทรศัพท์มาแจ้งแม่ว่ากำลังจะออกเดินทางแล้ว ตอนนี้ได้เตรียมอะไรต่ออะไรมาบ้างและแม่ต้องการอะไรเพิ่มอีกบ้าง หากแม่ต้องการอะไรเพิ่มก็จะบอกไป ส่วนใหญ่แล้วแม่ก็จะไม่ต้องการอะไรเพิ่มเพราะสิ่งที่พี่ชายใหญ่นำมานั้นก็จะผ่านการคิดอย่างรอบคอบแล้วว่ามีอะไรบ้างที่จำเป็นและปฏิบัติเช่นนี้มาทุกปี ระยะทางที่พี่ชายใหญ่ต้องเดินทางมานั้นไกลพอสมควร ใช้เวลาเดินทางทั้งหมดประมาณ 8 ชั่วโมง กว่าจะมาถึงบ้านแม่ก็ราวตีหนึ่งตีสอง แล้วแต่เหตุการณ์ วันนั้นพี่ชายใหญ่เดินทางมากับพี่สะใภ้ ผลัดกันขับชวนกันคุยหิวก็กินง่วงก็จอดเปลี่ยนอิริยาบทให้หายง่วง จอดรถที่ไหนก็โทรศัพท์มารายงานให้แม่ทราบเพื่อที่แม่จะได้ไม่ต้องเป็นห่วง

คืนวันนั้นค่อนข้างดึกมากแล้วน่าจะเป็นเวลาประมาณเกือบเที่ยงคืนพวกเรายังไม่หลับ พี่ชายใหญ่ก็โทรศัพท์เข้ามาบอกแม่ว่าตอนนี้จอดรถอยู่ที่ปั๊มน้ำมันซึ่งแม่รู้จักว่าอยู่ที่ไหน อีกประมาณร้อยกว่ากิโลเมตรก็จะถึงบ้านแล้วแม่ไม่ต้องเป็นห่วงให้เข้านอนก่อนเลย เดี๋ยวถึงบ้านแล้วจะเปิดประตูเข้าไปเองเอากุญแจบ้านมาด้วยแล้ว พอแม่ทราบว่าพี่ชายใหญ่อยู่ไม่ไกลนักเดี๋ยวก็จะถึงบ้านแล้วแม่ก็รู้สึกสบายใจอวยพรให้พี่ชายใหญ่เดินทางด้วยความปลอดภัยให้คุณพระคุ้มครองให้มาถึงบ้าน แล้วแม่และพวกเราก็เข้านอน หลังจากที่เหน็ดเหนื่อยกันมาทั้งวันทุกคนพอหัวถึงหมอนก็หลับกันไปอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว

กรี้ง….กรี้ง….กรี้ง….เสียงโทรศัพท์มือถือของภรรยาผมดังขึ้นมากลางดึกผมงัวเงียลืมตาตื่นสะกิดภรรยาของผมให้ลุกขึ้นรับโทรศัพท์ ผมเหลือบตาไปมองดูนาฬิกาเห็นว่าตอนนั้นเป็นเวลาประมาณตีสองกว่าๆ พอละสายตาจากนาฬิกามาก็เห็นภรรยาของผมพูดตอบทางโทรศัพท์ไปว่าค๊ะ….ค๊ะ…ค๊ะ…สามสี่ครั้งแล้วโทรศัพท์ก็ร่วงจากมือของภรรยาผมพร้อมกับเสียงร้องไห้โฮที่สุดแสนจะกลั้นไว้ได้ ผมตกใจขยับตัวเข้าไปประคองเธอพร้อมกับค่อยๆถามว่าเป็นอะไรเกิดอะไรขึ้นถึงได้ร้องไห้อย่างนี้ พอเธอตั้งสติได้ก็ละล่ำละลักบอกผมว่าพี่ชายใหญ่เกิดอุบัติเหตุเสียชีวิตแล้ว….ความนิ่งอึ้งตะลึงงันก็เข้าครอบงำผมจนรู้สึกได้ว่าตัวชาไปพัก ด้วยไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดีท่ามกลางความมืดของกลางดึกของวันที่มีอากาศเย็นยะเยือก ความอ่อนเพลีย ความง่วง ความตกใจ ความเสียใจ ความเป็นห่วงแม่วัยเจ็ดสิบกว่าที่นอนอยู่ในห้องรอพี่ชายใหญ่ลูกชายสุดที่รักกลับมาบ้าน ไม่มีใครคิดหรือรู้สึกมาก่อนแม้แต่น้อยเลยว่าเหตุการณ์เหล่านี้จะเกิดขึ้นอย่างกระทันหันไม่ว่า แม่ พวกเรา ญาติพี่น้องคนอื่นๆ พี่สะใภ้หรือแม่แต่ตัวพี่ชายใหญ่เอง

หนังสือพิมพ์หัวสีของสำนักพิมพ์ต่างๆพาดหัวข่าวตัวโตๆให้เห็นอยู่เนืองๆ “ นักศึกษายอดกตัญญูนั่งกินข้าวถูกลูกหลงจากวัยรุ่นตีกันดับอนาถ ” “ คู่รักฮันนิมูนเรือล่มดับกลางทะเล ” “ นักศึกษากลับจากฉลองปริญญาเมาซิ่งรถตายหมู่ ” “ เจ้าหญิงแห่งเวลล์ประสบอุบัติเหตุสิ้นพระชนม์ ” “ เจ้าชายอัจฉริยะสิ้นพระชนม์กลางกระแสคลื่น ” “ วินาศกรรมตึกแฝดกลางมหานครใหญ่ตายนับพัน ” และยังมีเหตุการณ์อื่นๆอีกมากที่เกิดขึ้นกับผู้คนในโลกนี้โดยที่ไม่มีสัญญาณใดให้เห็นล่วงหน้ามาก่อนดังนั้นไม่ว่า ผมหรือคุณก็ตามจะแน่ใจได้อย่างไรว่า…เมื่อไหร่จะถึงตาเรา…หรือคุณคิดว่า…ไม่มีทาง…ฉันอยู่อีกนาน…

สัญญาณแห่งความตายไม่มีบอกใครล่วงหน้า มัจจุราชปฏิบัติการอย่างลับๆ ดังนั้นอย่าชะล่าใจจงทำเสียแต่วันนี้ ตอนนี้ วินาทีนี้ ในสิ่งที่คุณอยากทำแต่ยังไม่ได้ทำ ไม่ว่าจะเป็นการทำความดี การบอกรักคนที่คุณรัก การกล่าวขอโทษคนที่คุณยังไม่ได้ขอโทษ การบอกขอบคุณใครๆและสรรพสิ่งที่มีคุณแก่คุณ การให้อภัยแก่บุคคลและสรรพสิ่ง การให้โอกาสพี่น้อง เพื่อน ลูกน้อง การปกป้องดูแลสิ่งแวดล้อมและธรรมชาติ การให้ทานแก่ผู้ยากไร้ การให้ความเมตตาแก่ผู้ทุกข์ การตั้งอยู่ในความดีมีศีลมีธรรม เพื่อว่าสักวันหนึ่งเมื่อเวลามาถึงคุณก็จะ
….สู่สุขติ.…