Lawendowy Dom..od kuchni

Kiełki pszenicy. Jak je wyhodować w domu?

2012-01-26T13:49:00.007+01:00

Podaję Wam przepis banalnie prosty i niezawodny. Najbardziej lubię kiełki młodziutkie, 1-2 dniowe. Mają orzechowy, delikatny smak. Można je jeść na surowo, jako dodatek do sałatek, sosów, zup lub koktajli. Moje kiełki często lądują w wypiekach lub są lekko podsmażane i wtedy świetnie pasują do omletów.

Co jest potrzebne?

Niewiele:
ziarno pszenicy
woda
słoik
gaza
gumka lub sznurek

Przebrane i umyte ziarno pszenicy przełożyć do słoika. Zalać wodą, przykryć gazą i obwiązać sznurkiem lub gumką.

Słoik odstawić na kuchenny parapet. Następnego dnia odlać wodę i wlać nową. Zostawić na jeszcze jeden dzień. Ponownie wylać wodę i wstawić słoik do lodówki.

Kolejnego dnia mamy w słoiku mały cud. Ziarenka są świeżo wykiełkowane, gotowe do jedzenia.

Niebawem "koszmarnie" zdrowe ciasto z dodatkiem kiełków i inne sposoby na ich wykorzystanie. Co chcecie najpierw - obiad, czy deser?

Curry z kalafiora

2012-01-24T16:55:00.006+01:00

Pyszne, aromatyczne i kolorowe danie warzywne. Dla tych, co prosili o potrawę bezmięsną i dla całej reszty. Spójrzcie na kolory, szkoda, że nie czuć zapachu...
Na zdjęciach moje ostatnie zdobycze z targu staroci, czyli złote łyżki. Ładnie się wpisują w klimat, prawda?

Curry z kalafiora
1 niewielka główka kalafiora i brokułów lub jedna duża głowa kalafiora
1 cebula
100 g świeżego szpinaku
1 puszka pomidorów w zalewie
1 puszka mleka kokosowego
1 limonka lub cytryna
garść świeżej kolendry
olej do smażenia
przyprawy:
2 łodygi trawy cytrynowej
kawałek imbiru
2 ząbki czosnku
1 łyżeczka nasion kolendry
kilka ziaren pieprzu seczuańskiego
1 łyżka mieszanki curry
sól

Kalafior i brokuły podzielić na różyczki i ugotować na parze, ew. w lekko osolonej wodzie i odsączyć na sitku. Trawę pozbawić zewnętrznych łusek, odciąć końcówki, bardzo drobno pokroić. Imbir obrać i posiekać. Do moździerza przełożyć przyprawy i rozgnieść je na pastę. Na patelni rozgrzać dwie łyżki oleju, podsmażyć na szlisto posiekaną cebulę, dodać przyprawy, smażyć razem, cały czas mieszając ok. 2-3 minuty. Następnie dodać pomidory z zalewą, poddusić razem 5 mint, wlać mleko i gotować jeszcze 5 minut na małym ogniu. Zestawić z ognia, doprawić sokiem z cytryny. Do sosu wrzucić różyczki kalafiora i brokułów, wymieszać i podgotować razem jeszcze kilka minut. Na koniec dodać umyte liście szpinaku, zamieszać, przykryć i zostawić na kilka minut już bez gotowania. W tym czasie szpinak zmięknie, ale nie straci wyrazistego, zielonego koloru. Tuż przed podaniem dodać listki kolendry.

Smacznego!

Zimowy piknik? Z Moim Gotowaniem!

2012-01-23T16:44:00.010+01:00

Dziś zapraszam Was na zimowy piknik. Właśnie ukazał się lutowy numer "Mojego Gotowania", a w nim sesja na potrzeby świetnej rubryki Agnieszki i Marcina Kręglickich o przyjęciach.

Tym razem przyjęcie w zimowym plenerze, przy ognisku. Mieliśmy z Lubo wielką przyjemność pracować przy niej. Dla stylisty tego rodzaju zadanie to spore wyzwanie, ale i duża satysfakcja. Zdjęcia Lubo, choć może nie wypada chwalić własnego męża, świetnie oddały to, co sobie zaplanowałam.

Mogłam popuścić wodze fantazji i tak też zrobiłam :) Wielkie podziękowania dla życzliwych mi osób za pomoc w gromadzeniu niezliczonej ilości potrzebnych rekwizytów, bez których nie udałoby mi się stworzyć odpowiedniej atmosfery. Niektóre z nich dojechały aż z Gdańska...

Przedstawiam kilka migawek, cały materiał i doskonałe przepisy Agnieszki znajdziecie w "Moim Gotowaniu".

Orkiszowy wrap. Dasz się zarolować?

2012-01-20T16:07:00.007+01:00

Idąc za ciosem roluję coraz śmielej. Tym razem na warsztat, a właściwie stolnicę, wzięłam orkiszową mąkę z pełnego przemiału. Placki są nieco mniej elastyczne po upieczeniu, niż te kukurydziane, ale jak widzicie, dają się zwinąć. Sposób przygotowania w zasadzie ten sam, dla wygody wklejam przepis.
Jak dodatki u mnie hiszpańska jamon bodega w prawdziwie wiosennym towarzystwie – kiełki lucerny, roszponka i cienkie plastry ogórka.

Do tego lekki, jogurtowy sos.

Takie zakręcone kanapki mogą być fajnym pomysłem na niezobowiązujące przyjęcie. Wystarczy zadbać o dodatki, zagnieść wcześniej ciasto i pozostawić sprawy własnemu biegowi.
Polecam!

Orkiszowy wrap z hiszpańską szynką i kiełkami

170 g mąki orkiszowej z pełnego przemiału
25 g masła
1/2 łyżeczki soli
1/4 łyżeczki sody
100 ml wrzącej wody
sos:
4 czubate łyżki jogurtu greckiego
1 ząbek czosnku
świeżo mielony pieprz
½ łyżeczki curry
sól

Do miski wsypać mąkę, dodać sól, sodę i wymieszać. Dodać pokrojone masło i wlać wodę, cały czas wyrabiając łopatką, aż składniki się połączą. Gdy ciasto nieco przestygnie, zacząć wyrabiać je ręcznie, aż będzie elastyczne. Zawinąć je w folię spożywczą i odstawić na ok. 30 minut. Następnie odrywać kawałki ciasta wielkości moreli, rozwałkowywać na placki średnicy ok. 18 cm. Piec na dobrze rozgrzanej, suchej patelni po ok. pół minut z każdej strony.
Przygotować sos. Do miski przełożyć jogurt, dodać zmiażdzony ząbek czosnku, i pozostałe przyprawy. Dokładnie wymieszać.
Na upieczonym placku położyć plastry ogórka, szynkę, roszponkę, kiełki i sos.

Całość przez chwilę podgrzać (robię to w kuchence mikrofalowej), a gdy placek zmięknie, ciasno go zrolować i przekroić na pół.

Domowe tortille kukurydziane

2012-01-18T14:57:00.010+01:00

Nie będzie to opowieść o kuchni meksykańskiej. Nie będzie to oryginalny, jedynie słuszny przepis z użyciem masa harina, bo zwyczajnie nie mam jej pod ręką. Nie mam jej nawet w bliższym lub dalszym sklepie i podejrzewam, że większość z Was nie ma jej również. Ale jeśli macie ochotę na kukurydziane, pachnące masłem placki, które można podjadać same lub z tysiącem nadzień, to bardzo proszę. Są pyszne. Miękkie i elastyczne. Moje są niewielkie, w sam raz do ręki.
Zajadałam je klasyczne, z najpyszniejszym chili con carne, jakie przyszło mi kiedykolwiek jeść. Po przepis odsyłam do jesiennego wydania magazynu Lawendowy Dom.

Domowe tortille kukurydziane

170 g mąki pszennej
170 g mąki kukurydzianej
50 g masła
1 łyżeczka soli
1/2 łyżeczki sody
200 ml wrzącej wody

Do miski wsypać oba rodzaje mąki, dodać sól, sodę i wymieszać. Dodać pokrojone masło i wlać wodę, cały czas wyrabiając łopatką, aż składniki się połączą. Gdy ciasto nieco przestygnie, zacząć wyrabiać je ręcznie, aż będzie elastyczne. Zawinąć je w folię spożywczą i odstawić na ok. 30 minut. Następnie odrywać kawałki ciasta wielkości orzecha włoskiego i rozwałkowywać na placki średnicy ok. 12 cm. Piec na dobrze rozgrzanej, suchej patelni po ok. 1 minutę z każdej strony.
Po upieczeniu trochę twardnieją, ale wystarczy je lekko podgrzać, by stały się miękkie i elastyczne.

U nas wiosenne przebłyski. Pomiędzy wyprzedażowym szaleństwem, wypatruję w sklepach kolekcji na nadchodzący sezon. Powstają wiosenne materiały, o których opowiem Wam już niedługo. Pozdrawiam serdecznie :)

Churros con chocolate. Strzeżcie się.

2012-01-15T18:30:00.007+01:00

To jedna z bardziej niezdrowych rzeczy, jakie jadłam. Nie ma co owijać w bawełnę, churros con chocolate najlepiej wyglądają na zdjęciu. Koniec moralizowania, czas na konkterty.
Przepisów na churros istnieje bez liku. Mój jest najprostszy z możliwych. Parzone ciasto bez dodatku jajek przypomina nieco gęsty klej do papieru. Poddane bliskiemu spotkaniu z wrzącym olejem, a potem szczodrze obtoczone w cukrze, staje się chrupką, kuszącą przekąską, z delikatnym środkiem.
Jeśli szukacie czegoś bardziej wyszukanego, odsyłam do niezastąpionej Doroty z Moich wypieków, która podaje wersję delikatniejszą i bardziej wyrafinowaną.

Churros con chocolate

¾ l wody
łyżeczka soli
łyżeczka cukru
2 łyżki oliwy z oliwek
450 g mąki
olej do smażenia

Do garnka z grubym dnem wlać wodę, oliwę, dodać sól i cukier, zagotować. Do gotującej się wody wsypać mąkę, zmniejszyć ogień do minimum i mieszać ok. 3-4 minuty, aż składniki się połączą.

Jest to najtrudniejszy moment przygotowywania churros. Masa jest dość zwarta, klejąca i trzeba włożyć trochę siły, by stała się jednolita i elastyczna. Zdjąć z ognia i wyrabiać jeszcze chwilę. Następnie napełnić masą szprycę cukierniczą z końcówką w kształcie gwiazdki i wyciskać kawałki ciasta na papier do pieczenia. W celu napełnienia szprycy odrywałam po porostu kawałki ciasta i jeden po drugim, wkładałam do szprycy. W tym czasie rozgrzać tłuszcz do smażenia. Przypominam, że chodzi o smażenie w głębokim tłuszczu. Gdy olej będzie gorący, smażyć po kilka churrros na raz na złoty kolor. Po usmażeniu odsączyć na papierowym ręczniku, posypać cukrem i podawać.

Życzę smacznego i pozdrawiam bardzo serdecznie :)

Chocolate con churros. Dziś czekolada.

2012-01-14T19:37:00.006+01:00

Sposobów na gorącą czekoladę jest bez liku. Z mlekiem, bez mleka, z pianką lub śmietankową czapą. Może być płynna, łatwa do picia, lub gęsta i zawiesista. Moja dzisiejsza propozycja to wierna przyjaciółka churros - hiszpański klasyk. Należy spróbować, choć moim zdaniem, z zachowaniem wszelkich środków ostrożności.
Churreria (w Katalonii Xurreria) może być wypasionym lokalem z równie wypasionym cenami. Takie mnie zupełnie nie interesują. Szukam lekko skrzypiących, dawno nie malowanych drzwi, metalowych, obitych tu i ówdzie krzeseł, chwiejących się stolików, wykafelkowanych po sufit ścian (łatwe do mycia), i potężnej kobiety opasanej fartuchem, która wyciska z wiekowej machiny paski ciasta wprost do wrzącego tłuszczu. Następnie wprawnie wybiera chrupiące złoto, obtacza w cukrze i szybko wrzuca do papierowej torby. Jeszcze dwie nadszczerbione filiżanki pełne gęstej czekolady i szybko zainkasowana należność. Menu nie jest zbyt rozbudowane, wszyscy zamawiają to samo.
Macie ochotę?

Gorąca czekolada

Moja jest gęsta i niezbyt słodka. Nie dodaję cukru, pozwalając w pełni rozwinąć się czekoladowemu aromatowi. Dodatek mąki kukurydzianej sprawi, że konsystencja będzie przypominać nieco budyń. Gęsta i klejąca, w sam raz do maczania churros.

150 g gorzkiej czekolady
250 ml mleka
1 łyżka mąki kukurydzianej

Do garnka wlać 200 ml mleka, dodać połamaną czekoladę. Podgrzewać na małym ogniu, pozwalając czekoladzie na rozpuszczenie się w mleku. W tym czasie dokładnie wymieszać mąkę z pozostałym mlekiem. Dodać stopniowo do garnka z czekoladą, cały czas mieszając, aż do uzyskania gładkiej, gęstniejącej konsystencji. Przelać do filiżanek i od razu podawać.

Jutro smażymy churros. Spokojnego wieczoru Wam życzę.

Crema catalana.

2012-01-11T18:01:00.007+01:00

Katalońskie wspomnienia wciąż mnie nie chcą opuścić. W moim domu roi się od małych i dużych pamiątek, które wywołują wciąż nowe obrazy w mojej głowie.

Jedyny ratunek, to planowanie nowych podróży, przeglądam więc serwisy podróżnicze w poszukiwaniu okazji i tanich lotów i marzę, jeżdżąc palcem po mapie.
Crema catalana to klasyk. Pachnący subtelnie cytrusami i cynamonem, delikatny krem o konsystencji budyniu, skryty pod karmelową skorupką. Prosty i pyszny.

Crema catalana
Na 3-4 porcje

½ l mleka
ziarenka z połowy laski wanilii (ew. cukier waniliowy)
laska cynamonu
skórka otarta z połowy cytryny i z połowy pomarańczy
3 żółtka
2 łyżki cukru
2 łyżki mąki kukurydzianej (można zastąpić mąką ziemniaczaną)
gałka muszkatołowa
cukier trzcinowy do posypania

Do garnka wlać ¾ mleka, dodać wanilię, cynamon i oba rodzaje skórki. Doprowadzić do wrzenia i zdjąć z ognia. Żółtka utrzeć z cukrem na gładką, puszystą masę. Wlać gorące mleko, cały czas mieszając. Do pozostałego mleka dodać mąkę i dokładnie wymieszać. Dodać do masy żółtkowej. Całość przelać do garnka przez gęste sitko. Podgrzewać, cały czas mieszając, ale nie dopuścić do zagotowania. Masa stopniowo zacznie gęstnieć. Gdy będzie miała konsystencję przypominającą budyń, przelać ją do miseczek, odstawić do ostygnięcia i wstawić do lodówki na ok. 2 godziny.

W tym czasie krem zgęstnieje. Wyjąć go z lodówki, posypać cukrem trzcinowym, odrobiną startej świeżo gałki muszkatołowej i mocno zrumienić. Zrobiłam to w piekarniku przy włączonej funkcji grill. Kto ma, z powodzeniem może użyć palnika cukierniczego, a moi hiszpańscy znajomi niech wygrzebią z szuflad ferro per cremar. Ja nie mam i do dziś pluję sobie w brodę, że nie kupiłam w Barcelonie.

Życzę smacznego!

Pamiętacie?

2012-01-10T16:11:00.003+01:00

Moje śmietnikowe skarby z Barcelony znalazły wreszcie miejsce w Lawendowym Domu.

Jutro więcej zdjęć i mam nadzieję, że Wy również podzielicie się ze mną wspomnieniami Waszych najciekawszych znalezisk.
Pozdrawiam serdecznie :)

Ciasteczka cytrynowe z oliwą z oliwek

2012-01-08T21:24:00.005+01:00

Gdy brakuje mi słońca i dopada zimowa melancholia, ratują mnie cytryny. Lubię zapach cytrynowej skórki i jej radosny kolor. Jeśli do tego dodam płynne złoto w postaci oliwy z oliwek, mam gotową receptę na zimowe smutki, które dopadają znienacka i nie chcą puścić. Ciekawa jestem jakie są Wasze sprawdzone sposoby na melancholię?
Na ciasteczka z oliwą natknęłam się na stronie Juls'Kitchen, którą Wam serdecznie polecam.

Ciasteczka cytrynowe z oliwą z oliwek

170 g mąki pszennej
100 g mąki ziemniaczanej
100 g cukru pudru
skórka otarta z połowy cytryny
ziarenka z połowy laski wanilii (ew. zapach waniliowy)
120 ml oliwy z oliwek
20 ml wody
2 żółtka
szczypta soli

Na stolnicę przesiać oba rodzaje mąki i cukier. Dodać szczyptę soli, skórkę z cytryny i ziarenka wydrążone z połowy laski wanilii.

Oliwę zmiksować z żółtkami i wodą na gładką emulsję. Już optymistycznie żółty kolor tej mieszanki sprawia, że poziom dobrego nastroju gwałtownie wzrasta. Stopniowo dodawać ją do suchych składników, zagniatając ciasto. Następnie uformować je w kulę, owinąć folią spożywczą i włożyć do lodówki na ok. 40 minut.
Piekarnik nagrzać do 180 st. C. Ciasto rozwałkować na grubość 5 mm, pokroić w kwadraty o boku ok. 3-4 cm i ułożyć na blasze wyłożonej papierem do pieczenia. Przed wstawieniem do piekarnika nakłuć widelcem.

Piec ok. 14 minut, aż ciasteczka lekko się zrumienią, po wyjęciu zostawić na blasze do lekkiego przestygnięcia.

Życzę Wam i sobie cudownego tygodnia :)

Herbaciane drinki - czy to może się udać?

2012-01-05T13:18:00.008+01:00

Co pijecie w karnawale? Mam kilka ulubionych drinków z kroplą alkoholu, ale piję je okazjonalnie, od wielkiego dzwonu. Przyczyn jest kilka – po pierwsze to bardzo kaloryczne bestie, po drugie, preferuję dobre wytrawne wino od złożonych smaków kolorowych drinków z parasolką.
No, ale przecież w karnawale bawią się też nasze dzieci. W każdym razie tak jest u nas, bawimy się całą rodziną. Z zasady nie odsyłam dzieci do dziecięcięcego pokoju, gdy mamy gości, staram się też zabierać je ze sobą, gdy wychodzimy.
Dziś specjalnie dla małych karnawałowe, kolorowe drinki. W dodatku nietypowe, bo na bazie herbaty. Jak wiecie, od dłuższego czasu wpółpacuję z marką Dilmah, a blog Klub Miłośników Dobrej Herbaty prowadzony przez Pawła Dudziaka (właśnie pakuje kartony z herbacianymi gratami podczas przeprowadzki) jest dla mnie źródłem nieustającej inspiracji.
U mojego herbacianego mistrza zasięgnęłam porady dotyczącej parzenia herbaty dla dzieci. Oto, jaką odpowiedź uzyskałam:
„Liscie czarnej herbaty trzeba zalać wrzątkiem, po minucie odlać i ponownie zalać wrzątkiem parząc normalnie 3-5 minut. W ten sposób niestety traci się na smaku herbaty i właściwie warto to robić w przypadku, w którym mamy do czynienia z naprawdę nadpobudliwymi dziećmi...”
Mam więc dziś dwie nietypowe propozycje. Jedna, to właściwie bardziej deser, a nie drink, lodowe cudo z karmelową nutą. Druga to owocowa wariacja na bazie herbaty z sokiem malinowym. Tworzenie drinków to fajna zabawa, moje dziewczynki wciąż się prześcigają w przygotowywaniu kolejnych mieszanek i powiem Wam, że niektóre z ich propozycji nawet dają się przełknąć ☺.

Deser lodowy z nutą karmelową

100 ml świeżo zaparzonej, gorącej herbaty Dilmah Caramel
1 łyżka miodu
2 kulki lodów waniliowych
wiórki czekoladowe

Do pucharka włożyć lody. Polać je miodem i zalać gorącą herbatą (tak gorącą i obiecuję, że nie będzie będzie to w rezultacie ciepła zupa). Posypać wiórkami i od razu podawać.

Owocowa wariacja
(u mnie w dwóch wersjach – z granatem i mandarynką lub malinami i cytryną)

100 ml herbaty Dilmah Lemon & Lime
30 ml zagęszczonego soku malinowego
50 ml soku pomarańczowego
do dekoracji: granat, maliny, plastry mandarynki lub cytryny, ew. kostki lodu

Na dno wysokich szklanek wlać sok malinowy, dodać sok pomarańczowy, owoce, na końcu uzupełnić herbatą.

Smacznego!

Tortas de aceite. Cherry me - pamiętacie jeszcze?

2012-01-04T19:51:00.008+01:00

Na punkcie słodyczy z oliwą z oliwek zupełnie straciłam głowę. Odkryłam ten rodzaj wypieków wiele lat temu w Maladze i było to dla mnie wtedy absolutne kulinarne objawienie. Mają specyficzny smak i wyrazisty charakter i myślę, że nie wszystkim będą smakować. W Barcelonie podjadaliśmy kilka rodzajow oliwkowych ciasteczek i o dziwo, nawet dziewczynki sięgały po nie bardzo chętnie. Dzisiejsza propozycja, tortas de aceite, pochodzi z Andaluzji, ale popularna jest w całej Hiszpanii. Przed pieczeniem posypuje się je tradycyjnie cukrem, ale gdy zmniejszycie ilość cukru w cieście o połowę i dodacie trochę więcej soli, rezultat będzie równie interesujący. I niech Was nie zniechęca anyż. Dodałam go niewiele, w smaku jest ledwo wspomnieniem.

Dacie się skusić?

Tortas de aceite

50 ml oliwy z oliwek
skórka obrana z połowy cytryny
3-4 ziarenka anyżu (roztartego w moździerzu)

180 g mąki
1 łyżeczka drożdży instant
15 g cukru
szczypta soli
80 ml wody
1 łyżka sezamu
ew. cukier do posypania

Oliwę przelać na patelnię lub do rondla z grubym dnem, dodać cytrynę. Smażyć na małym ogniu ok. 5 minut. Następnie zdjąć z ognia, wyjąć skórkę i do gorącej jeszcze oliwy wsypać anyż. Zostawić do wystygnięcia.
Mąkę przesiać na stolnicę, dodać drożdże, cukier, sól i sezam. Zrobić dołek i stopniowo dodawać oliwę i wodę, cały czas wyrabiając ciasto końcem noża. Gdy składniki się wstępnie połączą, zagnieść elastyczne ciasto. Podzielić je na porcje – podanych składników powinno starczyć na ok. 16 porcji. Każdą porcję rozwałkować na placek grubości ok. 2-3 mm. Ja rozciągnęłam je ręcznie, gdyż zależało mi na nierównej powierzchni. Ułożyć na blasze wyłożonej papierem do piecznia i posypać cukrem. Równie dobra będzie wersja wytrawna. Jeśli zdecydyjecie się na nią, wystarczy zmniejszyć ilość cukru w cieście o połowę, dodać odrobinę więcej soli i zrezygnować z posypywania cukrem przed pieczeniem. Wstawić do piekarnika nastawionego do 190 st.C. Piec ok. 10 – 14 minut. Czas zależy od właściwości piekarnika. Po upieczeniu ciastka powinny być zdecydowanie przyrumienione.

No i doczekaliśmy się wszyscy na wyniki konkursu fartuszkowego. Bardzo, bardzo Wam dziękuję za te wszystkie niesamowite komentarze. Okazuje się, że Cherry Me jest zaskakująco inspirujące. Maszyna losująca, w którą dziś wcielił się Lubo, wylosowała zwyciężczynię. Jest nią Marta F. Sitarska. Gratuluję i czekam na kontakt :)

Dziecko z walizką, czyli poradnik podróżnika cz.III

2012-01-03T11:03:00.004+01:00

Roześmiana grupa Japończyków pokazuje sobie palcami nasze dziewczyny. Oglądają się i serdecznie uśmiechają. Podobnie reaguje większość osób na widok dwóch panienek usadowionych na kolorowych walizkach. Pszczółka i tygrysek, walizki Trunki uratowały naszą podróż.
Co robi dziecko w podróży? Odpowiedź jest bardzo prosta – nudzi się. Ile razy odpowiadaliście na to wnerwiające pytanie – mamoooo, a kiedy będziemy na miejscu? Za godzinę, za pięć, wieczorem, za dwa dni, jak samolot się nie spóźni, jak nie będzie korków.
No i tu wracza Trunki. Małe, plastikowe, na kółkach. Nic specjalnego, ale... Można na tym usiąść, można na tym jeździć, można się ścigać z siostrą, można być ciągniętym, jak na sankach, można ciągnąć. Można w to zapakować najpotrzebniejsze skarby – zestaw do rysowania, ukochanego miśka, mini poduszkę, Kena i niekompletnie ubraną Barbi (niezbędni w walizce). Wymiary dostosowane do bagażu podręcznego, praktyczny pasek, który można przypinać na różne sposoby, zmieniając funkcję walizki. Po prostu polecam, zresztą zobaczcie sami.

Ciągamy nasze dzieci po świecie od najmłodszych lat. Dlaczego? Bo wydaje nam się z Lubo, że nie możemy im dać nic cenniejszego, niż poznawanie świata. Lubka poleciała w pierwszą podróż, gdy miała 6 miesięcy, gdy miała dwa lata, odbyliśmy z nią samochodem kilkumiesięczną podróż po Europie. Dotarliśmy do Hiszpanii i zostaliśmy tam na całą zimę. Za dwa lata była Portugalia, gdzie jechaliśmy pięć dni. Potem były kolejne dalsze i bliższe wyprawy z powiększającą się gromadką.
Dziecko w podróży – to nie koniec świata, choć przygotujcie się... na małe trzęsienie ziemi.

Zdrowie
Bez niespodzianek nie ma zabawy, a tak na poważnie, wiadomo, że dzieci chorują w najmniej odpowiednich momentach. Zapalenie ucha, wysoka gorączka, wymioty, to tylko część z niespodzianek, które mogą Was spotkać na każdym etapie podróży. Krok pierwszy – przed wyjazdem do krajów Europejskich koniecznie zabierzcie ze sobą Europejską Kartę Ubezpieczenia Zdrowotnego. W innych wypadkach konieczne jest ubezpieczenie zdrowotne. Korzystaliśmy z porad lekarskich za granicą kilkakrotnie, łącznie z wizytą szpitalną. Ta karta daje poczucie komfortu w nieprzewidzianych sytuacjach. Do tego podstawowe leki, takie jak środki przeciwbólowe, przeciwgorączowe i środki opatrunkowe. Te mam zawsze pod ręką. Już nie raz musiałam działać, gdy samolot właśnie startował, a moje dziecko dostawało wysokiej temperatury.

Bagaż
Staram się tak pakować rzeczy, by po przyjeździe nie przeszukiwać nerwowo wszystkich walizek w poszukiwaniu zapasowych spodenek. W jednej walizce mam ubrania i bieliznę dzieci, posegregowane tak, by łatwo było wszystko odnaleźć. Jeśli planuję przybycie na miejsce wieczorem i wiem, że w pierwszej kolejności będę potrzebować piżamkę, pakuję ją tak, by była na wierzchu. Dla dzieci do 4 lat zawsze pakuję zapasowy komplet odzieży do bagażu podręcznego. Na wszelki wypadek.

Jak sobie radzić podczas długiej podróży?
System mini niespodzianek działa zawsze. Mam przygotowany zestaw drobiazgów typu – kredki, mała układanka, plastikowy samochodzik itp. W chwili krysysowej wyciągam niespodziankę z czeluści torby i burza momentalnie się oddala. Na jakiś czas... Wspomaganie techniczne – płyty z bajkami, ulubione piosenki, filmy na ipadzie lub laptopie, mp3, to zawsze pomaga podczas długiej podróży. Gdy już zawodzą wszelkie sposoby, zaczynamy zabawy w liczenie. Ile niebieskich walizek jest w poczekalni? Ile białych samochodów miniemy? Ile krów jest na łące.

Zwiedzanie
Czy to wogóle ma sens z dziećmi? Ma, choć trzeba opracować plan i pójść na kompromis. Część atrakcji wybieramy pod kątem dzieci, a reszta, to sprawa negocjacji, np. rano zwiedznie, po południu plaża.

Środki bezpieczeństwa
To oczywiste, ale zawsze warto o tym pisać. W miejscach tłocznych, w środkach komunikacji miejskiej zawsze trzymamy dzieci za rękę i nie ma pod tym względem odstęptw. Starsze dzieci uczymy na pamięć numeru telefonu do mamy. No i mamy, wciąż mamy oczy wokół głowy.

Więcej o podróżowaniu z dziećmi przeczytacie tutaj. Bardzo jestem ciekawa Waszych sprawdzonych patentów na udane podróże.

Nasza Barcelona już daleko za nami. Zachowałam kilka magicznych miejsc na inną okazję. Będziecie mogli o nich przeczytać za jakiś czas... Moje śmietnikowe skarby pokażę w specjalnym wpisie. Za to katalońskie smaki pojawią się w Lawendowym Domu już niebawem. Macie jakieś życzenia?

A teraz biegnę do kuchni. Miłego dnia!

Barcelona, czyli nie taki diabeł straszny. Poradnik podróżnika cz.II

2012-01-02T14:24:00.019+01:00

Będzie hard (13 do 10 po podliczeniu głosów na facebooku i tutaj).
Dźwięk tłuczonego szkła wyrywa mnie ze snu ok. 2 nad ranem. Jedna, druga, trzecia tłuczona butelka. Jest ciemno, śpię w obcym mieszkaniu, otoczona obcymi zapachami starej kamienicy, w mieście, które jest mi zupełnie obce. W gardle rośnie mi gula, wyobraźnia pracuje na najwyższych obrotach. Przełączam się na tryb czuwania i tak wsłuchując się w nieprzyjazną ciemość zasypam ciężkim, niespokojnym snem.
To miał być miły, rodzinny wyjazd. Do Barcelony dotarliśmy późnym popołudniem, dwa dni przed świętami. Miasto w świątecznej odsłonie oczarowało nas od pierwszego spojrzenia.

Z trójką dzieci, po raz pierwszy bez samochodu. Komunikacja miejska, 4 walizki plus kilka bagaży podręcznych i ciasna klatka schodowa bez windy. Czwarte piętro.
Mieszkanie
Plusy – świetnie zaopatrzone sklepy, piekarnia i bar z pyszną kawą tuż obok naszego mieszkania. Odpada targanie ciężkich toreb z zakupami. Skaczemy po świeże paszteciki z tuńczykiem, butelkę wina, czy kilka plastrów jamon, kiedy tylko przyjdzie taka potrzeba.
Wybraliśmy mieszkanie z dala od utartych szlaków turystycznych, ale wciąż blisko centrum i stacji metra. Dwie sypialnie i salon z kuchnią.
Minusy – brak windy, typowy zapach starej kamienicy, którego po prostu nie da się uniknąć. No i jeszcze jeden minus, o którym za chwilę...
Do lekkiej kolacji siadamy mocno zmęczeni, lecz szczęśliwi. Jemy pyszne krewetki, sałatkę z ośmiornic, do tego świeże warzywa, ser i wino. Dziewczynki piją sok. Powoli mija stres związany z podróża, za oknem zapada ciepły wieczór. Nagle Lubo zrywa się z krzesła i strząsa coś na podłogę. Czterocentymetrowy karaluch spada z nieprzyjemnym trzaskiem na posadzkę. Jesteśmy zszokowani. Po miłym nastroju nie ma śladu. Błyskawiczny telefon do agentki , która wynajęła nam mieszkanie. O dziwo przybywa w ciągu 10 minut. Robimy awanturę. Jestem zdenerwowana, zaczynam wertować internet w poszukiwaniu sensownego hotelu. Nie wyobrażam sobie nocy w tym miejscu. Agentka proponuje spryskanie mieszkania środkiem na insekty i delikatnie się wycofuje. Ruszam do sklepu i wracamy z baterią różnych specyfików. Zgodnie z instrukcją na opakowaniu, musimy opuścić mieszkanie na min. 15 mniut, a następnie porządnie wywietrzyć. Przed nami przymusowy spacer po Barcelonie. Właśnie zapada noc...
Teraz będzie już tylko lepiej... Okazało się, że nieprzyjemny incydent nie powtórzył się więcej. Mam jednak żal do agencji, za to, że nie dopilnowała sprawy i nie przygotowała odpowiednio mieszkania, a tym samym naraziła nas na stresujące doznania.

Komunikacja miejska
Plusy – same plusy. Dziewięć linii barcelońskiego metra dowiezie błyskawicznie prawie wszędzie, gdzie potrzeba. Dobrze oznakowane, jasne intrukcje i ogólno dostępne mapki. Do tego możliwość bezpośredniego połączenia się obsługą w razie jakiś wątpliwości, zarówno przy automatach z biletami, jak i na peronach. Dla naszej pięcioosobowej rodziny kupujemy bilet rodzinny – 70 przejazdów w 30 dni (T-Familiar).

Dobrze rozwinięta linia autobusów, z których korzystaliśmy np. udając się do Parc Guell.
Rodzaje biletów znajdziecie na tronie: http://www.tmb.cat/en/bitllets-i-tarifes.

Zwiedzanie

Założyliśmy plan minimum, bez napiętego grafiku. Preferujemy długi spacer bez ścisłego planu po nieznanych uliczkach, parku, lub brzegiem morza, niż sztywne trzymanie się przewodnika. Ustaliliśmy kilka punktów, które chcieliśmy zobaczyć. Oto kilka miejsc, które zwiedziliśmy.

L’Acvarium Barcelona
Po Lizbońskim oceanarium, które zrobiło na mnie bardzo duże wrażenie, bałam się rozczarowania, ale blisko trzymetrowe rekiny przepływające obok nas o kilkanaście centymetrów i świetnie przygotowana część edukacyjna okazały się hitami. Dzieci, ale i my, rodzice, wyszliśmy zachwyceni. Polecam.

Port Vell

Z wiszącym drewnianym La Rambla Del Mar, tysiącem jachtów, jest dobrym miejscem na spacer. Nadmorska, pięknie zagospodarowana promenada. Tu po raz pierwszy spotkaliśmy zielone papugi, o których czytałam w przewodniku. Prawdę powiedzawszy, myślałam, że to jedna z tych naciąganych turystycznych atrakcji, ale pięknie umaszczone zielone papugi skrzeczą w palmach, a zdarza się, że całą kolorową zgrają wylatują w niebo. Niezaponiany widok.

Barceloneta

Dzielnica portowa z prostopadłym układem wąskich ulic, lokalnym tragiem, małymi sklepikami i restauracjami. Byliśmy tam przed południem, więc towarzyszył nam zapach świeżego pieczywa w licznych piekarniach. Grupki emerytów na ławkach i w kolejce do popularnej w Hiszpanii loterii Once, świeże pranie łopoczące na sznurach nad głowami przechodniów.

Platja de la Barceloneta
Ja po prostu lubię plaże poza sezonem (w sezonie też, ale wtedy jestem bardziej krytyczna).

Spędziliśmy na niej czas sjesty. Mewy, muszelki i kojące widoki, choć myślę, że latem może być nie do zniesienia.

Parc Güel

Piękna, słoneczna pogoda i niezapomniane widoki. Panorama Barcelony zapiera dech w piersiach, a bajkowe budowle genialnego Gaudiego sprawiły, że spędziliśmy tam wspaniały dzień. Przyznam, że podchodziłam z pewnym sceptycyzmem do tego parku. Nie lubię miejsc szeroko reklamowanych, które „musisz zobaczyć”. Mam jakiś opór przeciw takim odgórnym naciskom, jednak cóż, to jedno z bardziej niezwykłych miejsc, jakie przyszło mi oglądać.

Museo Picasso de Barcelona
Iść, czy nie iść? Iść. W porównaniu ze skromnym muzeum w Maladze, tutaj możemy podziwiać największą kolekcję dzieł artysty. Od wczesnych prac z okresu młodzienczego, przez wiele szkiców, spektakularny okres niebieski. Do tego ceramika, zdjęcia. Muzeum mieści się w pięknej dzielnicy La Ribera i zajmuje 5 przylegających do siebie średniowiecznych palaców. Moje dziewczynki z uwagą śledziły kolejne wersje dzieł, porównywały szkice z ostateczną wersją obrazu i odgadywały, jakie owoce Picasso namalował w wazie. Po wizycie w muzeum zasypały mnie swoimi wersjami martwych natur ☺.

Modernisme
Zachwycający, zaskakujący modernizm na który można się natknąć w wielu zakątkach Barcelony. Wyobraźnia i wrażliwość ludzka nie ma miary.

Font Magica
Woda, światło i dzwięk - wspaniałe widowisko i nawet nam nie przeszkadzały tłumy.

Rozczarowanie
Może nie powinnam, bo to przecież symbol Barcelony. La Sagrada Família budzi we mnie mieszane uczucia. Widzę geniusz Gaudiego w wielu wymiarach, jego nieprzeciętny umysł i religijną wrażliwość, ale niespójny styl Fasady Narodzenia Pańskiego z Fasadą Męki Pańskiej jest dla mnie zgrzytem.
Rambla – jeśli nie musisz, omniń szerokim łukiem. To niestety trudne, bo to jedna z głównych ulic odchodzących od Plaza Catalunya. Tłum ludzi, przez który trudno się przebić, hałas i wątpliwe rozrywki.

Wróćmy do butelek. Dźwięk tłuczonego szkła pozostanie dla mnie jednym z barcelońskich wspomnień, które wcale nie jest przerażające, jak mi się początkowo wydawało. Całe miasto segreguje odpady. Przy ulicach wystawione są estetyczne i bardzo często opróżniane kontenery na szkło plastik, papier i odpadki organiczne, a barcelończycy wyrzucają swe szklane śmieci dzień i w nocy. No i zostawiają obok kontenerów prawdzwe skarby. Przez te kilka dni wpadła mi w oko piękna wiklinowa skrzynia wypełniona surową ceramiką kuchenną (nie potłuczoną), oprawiony w skórę ogromny, stary tom historii Hiszpanii i dwa kosze na zakupy, o jakich marzyłam do swojej kolekcji. W tym jeden ze skórzanymi uszami. Zgadnijcie, czy zabrałam je ze sobą?

Jutro krótki epilog w formie praktycznej i wracamy do codzienności :)

Wresja hard czy soft?

2012-01-01T20:20:00.004+01:00

Jutro obiecany poradnik podróżnika. Wolicie lukrowaną wersę soft?

Czy prawdziwą opowieść z elementami grozy w wersji hard?

No i przypominam, że jeszcze do północy możecie wziąć udział w konkursie Cherry Me.

Pozdrawiam noworocznie :)

Koszyczki z parmezanu. Pomysł na dobrą zabawę!

2011-12-31T13:20:00.006+01:00

Nie będzie podsumowań i noworocznych postanowień. Po prostu bawcie się dobrze dzisiejszej nocy, a jeśli ktoś pilnie potrzebuje kilku sprawdzonych przepisów na szampańską zabawę, odsyłam do magazynu Lawendowy Dom, gdzie w temacie numeru przygotowaliśmy dla Was propozycje prostych dań i efektownych dekoracji.

Koszyczki z parmezanu wyglądają efektownie, robi się je doprawdy bardzo łatwo, a wypełnić je można, czym dusza zapragnie.

Koszyczki z parmezanu z sałatką z rukoli i pieczonego bakłażana
Przygotowanie 30 minut
8 porcji
75 g sera Grana Padano
70 g pieczonego bakłażana (przygotować wcześniej)
4 plastry prosciutto
rukola
oliwa z oliwek

Ser zetrzeć na tarce o małych oczkach. Rozgrzać patelnię teflonową. Rozsypać na niej kółko o średnicy 10 cm. Smażyć ok. 1 minutę, aż ser się rozpuści i minimalnie przyrumieni. Zestawić z ognia, odczekać chwilę, a następnie przy pomocy szpatułki przełożyć placek na odwróconą do góry nogami szklankę. Zostawić chwilę, aż ser stwarnieje.

Do miseczek włożyć po kilka liści rukoli, plastry bakłażana i kawałki szynki. Przed podaniem skropić odrobiną oliwy.

Bakłażana nakłuć widelcem, ułożyć na ruszcie w piekarniku i piec ok. 30 minut (czas pieczenia zależy od wielkości bakłażanów) na opcji grill, co jakiś czas obracając. Pozostawić do ostygnięcia, obrać i pokroić w plasterki. Przełożyć do słoika i zalać oliwą doprawioną czosnkiem i solą.

Życzę Wam wszystkiego dobrego, ściskam bardzo mocno i do zobaczenia w przyszłym roku :)

La Boqueria. Lekcja przepychania, czyli poradnik podróżnika cz.I

2011-12-29T20:16:00.012+01:00

Jeśli w podróży przyciśnie Was głód, macie kilka wyjść. Możecie zainstalować się w jednym z wygodnych, bezosobowych barów, gdzie bez problemu umyjecie ręce przed posiłkiem, oszukacie głód, zapłacicie niewysoki rachunek i zapomnicie o całym wydarzeniu w pięć minut. Możecie zjeść wykwintny posiłek w renomowanej restauracji, ale o tym niewiele Wam powiem, bo zwyczajnie, podróżując z trójką dzieci, po prostu mnie na to nie stać. Możecie też zrezygnować z wygód, zapomnieć o wszystkim, co do tej pory wiedzieliście o jedzeniu i zjeść w tłocznym barze, na wysokim, chwiejnym stołku, w jednym z najbardziej hałaśliwych miejsc, jakie uda Wam się znaleźć. I to Wam właśnie polecam.
La Boqueria, jeden z największych targów w Barcelonie, tam wysyła nas Marian, nakazując koniecznie zjeść posiłek w jednym z tamtejszych barów.

Wciskamy się więc międy stoiska pełne warzyw, owoców, ryb i mięsa, serów i wszystkiego, co dusza zapragnie.

Spójrzcie na to bogactwo smaków i kolorów.

Wreszcie namierzamy jeden z wielu przybytków kulinarnych rozkoszy. Zadanie nie jest jednak wcale takie proste, gdy człowiek nie mówi biegle po katalońsku i nie ma dużego doświadczenia w przepychaniu się łokciami. Jesteśmy jednak zdeterminowani i po kilku próbach i bojowych naradach, osiągamy cel.
Zasady są proste. Najpierw należy upatrzeć sobie ofiary. W naszym przypadku jest to pewna trzyosobowa rodzina z Wielkiej Brytanii, która zajmuje całe trzy stołki przy samym barze i obiecująco dojada ostatnie kąski ze swoich talerzy. Wbijamy oczy w ich plecy, chuchamy im w szyję i pokazując palcem prosto w talerze, pytamy, co właśnie zjedli. Chcemy zamówić coś podobnego, ale oczywiście nie mamy pojęcia, jak się to danie nazywa. Wspólnym siłamy odnajdujemy nazwę potrawy na pomazanej kredą tablicy. Nasze ofiary regulują rachunek i przekazują nam stołki. Następuje błyskawiczna zmiana miejsc i wreszcie osiągamy nasz cel - jesteśmy przy barze. Kucharz i kelner w jednej osobie oczyszcza teren, daje nam czyste widelce i przyjmuje zamówienie. Na naszych oczach przesmaża na maśle świeże, maleńkie kalmary i cudownie doprawione odrobiną zielonej pietruszki małże.

Do tego kieliszek miejscowego, lekko musującego wina Cava, na deser flan domowej roboty. Uwijamy się, zbierając resztki sosu świeżą bułką, bo za nami, chuchając nam w szyję, czekają już kolejni głodni ludzie.
Było pysznie.

Kochani, pakuję właśnie walizki i mam nadzieję, że jutro o tej porze będę już w domu. Opowiem Wam o barcelońskich śmietnikach i skarbach, jakie można tam znaleźć, o pewnej manufakturze, gdzie robi się na oczach klientów słodkie karmelki, o rekinach i ćwiczeniach z kompozycji w Muzeum Picassa. Pozdrawiam Was słonecznie, stęskniona B.

Wesołych?

2011-12-23T22:39:00.003+01:00

Czy rzeczywiście Święta muszą być wesołe? Niech będą rodzinne, jeśli ktoś takie lubi. Spokojne, jeśli pragniecie przede wszystkim spokoju. Tradycyjne, jeśli jesteście wielbicielami tradycji, lub nietypowe, gdy tego właśnie od życia pragniecie. Niech będą zdrowe, bo tego nam wszystkim potrzeba i szyte na miarę, specjalnie dla Was, moi kochani czytelnicy.
Moje tegoroczne Święta Bożego Narodzenia będą niezwyczajne pod wieloma względami. Dalekie od gorączkowej krzątaniny, choć bliskie, gdyż przede wszystkim mam je w swoim sercu. No i mam przy sobie moich najdroższych, a to jest dla mnie najważniejsze. Ściskam Was bardzo ciepło.

Cherry me! W prezencie :)

2011-12-21T22:35:00.004+01:00

To dla mnie sprawa wyjątkowa, o czym dobrze wiecie. I pomyślałam sobie, że może komuś z Was też uda mi się sprawić radość. Wszak to bardzo prezentowy czas, a Cherry Me na prezent nadaje się wyśmienicie. Panie i Panowie, retro fartuszek Cherry Me do oddania w dobre ręce.

Proszę o wpisywanie w komentarzach pod tym postem, z czym kojarzy Wam się nazwa Cherry Me. Ta nazwa daje przecież tyle możliwości :) Będzie mi miło, jeśli zamieścicie informację o zabawie na swoich blogach.
Osoby anonimowe zostawiają swój adres mailowy. Na wpisy czekam do 1 stycznia, 3 stycznia ogłoszę zwycięzcę, który będzie mógł wybrać kolor fartuszka.

Z wielką przyjemnością zapraszam również do lektury reportażu w miesięczniku Czas na wnętrze. Oczywiście o fartuszkach. Pozdrawiam Was bardzo serdecznie.

Drożdżowy warkocz z bakaliami. Rozwiązanie konkursu Kamis!

2011-12-19T14:03:00.015+01:00

To przepis dla tych, co boją się drożdżowych wypieków. Jest uniwersalny i nie może się nie udać. Możecie dowolnie eksperymentować z nadzieniami - sprawdzi się klasyczne makowe, serowe lub bakaliowe. Jeśli zmniejszycie ilość cukru do 1 łyżki, będzie to również świetna baza do kulebiaka z kapustą lub rybą.
Chcę jeszcze wspomnieć o przyprawach, których użyłam do mojego nadzienia. Nie wiem, czy wypada, ale nie mogę się powstrzymać - dwa produkty z serii Specialite firmy Kamis po prostu mnie uwiodły. Są to młynki z przyprawą do dań słodkich oraz do kawy i deserów. Razem z moimi dziewczynami przetestowałyśmy je w kilku sytuacjach. Gorące, ociekające świężym masłem grzanki, aksamitny koktajl pomarańczowy, pierniczki na choinkę no i dzisiejszy farsz - we wszystkich tych przypadkach dla nas strzał w dziesiątkę.

Drożdżowy warkocz z bakaliami
(podane składniki starczą na dwa warkocze)

Ciasto:
500 g mąki
opakowanie drożdży instant (25 g świeżych)
szklanka ciepłego mleka
jajko
3 łyżki roztopionego masła
½ szklanki cukru
szczypta soli
Na farsz:
200 g suszonych moreli
150 g suszonych fig
150 g orzechów włoskich
4 łyżki miodu
1 szklanka soku pomarańczowego
Z przypraw użyłam dwóch mieszanek Kamis z linii Specialite: do dań słodkich z cytrynową skórką, kardamonem i goździkami oraz odrobinę mieszanki do kawy i deserów z wanilią i cynamonem
2 żółtka do posmarowania

Mąkę przesiać do miski, dodać drożdże, sól, cukier. Jajko roztrzepać, dodać do podgrzanego mleka, wymieszać. Do miski z mąką wlać powoli jajka z mlekiem, cały czas wyrabiając. Dodać roztopione, ale nie gorące masło. Wyrabiać ciasto, aż stanie się gładkie i elastyczne. Odstawić w ciepłe miejsce do wyrośnięcia.
Morele i figi namoczyć w ciepłym soku pomarańczowym. Gdy zmiękną odsączyć na sitku i pokroić w kostkę. Orzechy posiekać, ale niezbyt drobno, tak by były wyczuwalne w farszu. Do miski przełożyć pokrojone suszone owoce, dodać orzechy, miód i przyprawy. Wymieszać i spróbować farsz. Powinien być wyrazisty w smaku, dzięki czemu nada charakter całemu wypiekowi.

Ciasto i farsz podzielić na pół. Z ciasta uformować prostokąt. Na środkowej części ułożyć farsz, boczne części naciąć, posmarować żółtkiem i zapleść. Wbrew pozorom nie jest to trudne, spójrzcie na zdjęcia.

Gotowy warkocz przełożyć delikatnie na blachę, posmarować rozmąconym żółtkiem i wstawić do piekarnika nagrzanego do 200 st. na ok. 40 minut. Pod koniec pieczenia można przykryć ciasto folią aluminiową, żeby się zbytnio nie przypiekło.

Chcę Wam podziękować za tak liczny udział w konkursie. Dzięki Waszym opisom czułam się trochę tak, jakbym przez chwilę mogła zajrzeć do Waszych kuchni i było to bardzo inspirujące doświadczenie. Miło mi poinformować, że nagrodę w postaci wspaniałego zestawu przypraw Kamis Specialite otrzymuje Kinga Kręciwilk. Gratuluję serdecznie!

Prace ręczne - świąteczne klimaty

2011-12-17T21:58:00.006+01:00

Dziś garść świątecznych inspiracji. Karton, filc i odrobina cierpliwości. Po więcej pomysłów zapraszam do magazynu Lawendowy Dom.

Karnety na prezenty

Przygotowanie tych karnetów zabiera dosłownie chwilę. Spójrzcie na efekt. Urocze, prawda?

Potrzebny będzie:

ozdobny brystol
dziurkacz
wstążka

Przygotowując karnety można posłużyć się gotowym szablonem lub wymyślić własny wzór. Odrysować wzór na brystolu i starannie wyciąć. Na końcu zrobić dziurkę za pomocą dziurkacza. Przeciągnąć przez nią wstążkę. Karnety można ozdobić wyciętymi z papieru gwiazdkami lub choinkowymi igłami.

Choinka z filcu

Potrzebne będą:

zielony filc
zielona mulina
wstążka
guziki
wata
igła

Odrysować choinkę na filcu, posługując się szablonem. Mój patent na szablony z motywamy świątecznymi to foremki do pierników. Odrysowuję kształt na grupszym kartonie, wycinam i szablon gotowy. Wyciąć po dwie choinki na każdą gotową zawieszkę. Nawlec mulinę na iglę i zszyć ze sobą dwa kawałki filcu ściegiem fastrygowym, zostawiając niewielki otwór. Włożyć przez niego watę. Dokończyć zszywanie.
Ze wstążki uformować pętelkę i razem z guziczkem przyszyć ją do czubka drzewka. Pierwsza choinka gotowa!

Laski mikołaja

Można ja zawiesić na choince lub użyć przy dekoracji domu.

Potrzebne będą:
ozdobne druciki białe i czerwone - do kupienia np. w Empiku

Skręcić druciki ze sobą, tak by powstał jeden biało-czerony. Pociąć je na 13-to centymetrowe kawałki. Jeden z końców zagiąć tak, by powstała laska.

Choinki 3D

Można je zrobić w kilku rozmiarach i kolorach. Ostawione na świątecznym stole lub gzymsie kominka będą uroczą świąteczną ozdobą.

Potrzebny będzie:
ozdobny brystol
klej do papieru

Na kolorowym brystolu odrysować parzystą liczbę choinek. Wziąć dwa wycięte drzewka i na każdym z nich narysować ołówkiem linię dzielącą je na równe, pionowe części. Pierwszą z choinek przełożyć przez drugą. Czubki choinek można skleić odrobiną kleju.

Ciekawa jestem, jakie są Wasze ulubione świąteczne dekoracje? Ściskam Was i życzę miłej przedświątecznej krzątaniny.

Kołacze z bryndzą

2011-12-16T14:19:00.006+01:00

To jest to! Wyrazisty, słonawy farsz z bryndzy, z dodatkiem kminku i przesmażonej cebuli, zapieczony na puszystych, niewielkich bułeczkach. Kolejna godna polecenia propozycja wypieku, tym razem z Podhala. Bardzo jestem ciekawa Waszych regionalnych świątecznych potraw. Czy ktoś z Was wypieka kołacze? Czy wyglądają podobnie do moich?

Podhalańskie kołacze z bryndzą

ciasto: 500 g mąki
opakowanie drożdży instant (25 g świeżych)
łyżeczka cukru
sól
farsz: 200 g bryndzy (użyłam krowio-owczej)
1 jajko
2 łyżki kwaśnej śmietany
1 cebula
olej do smażenia
kminek
pieprz
żółtko do posmarowania kołaczy

Do miski przesiać mąkę, wsypać drożdże i cukier, wlać szklankę ciepłej wody. Dokładnie wyrobić, przykryć ściereczką, zostawić w ciepłym miejscu do wyrośnięcia. Kminek lekko utłuc w moździerzu, tak, by zaczął intensywnie pachnieć. Cebulę posiekać, usmażyć na szklisto na oleju. Bryndzę utrzeć ze śmietaną i jajkiem, następnie dodać podsmażoną cebulę i kminek. Z wyrośniętego ciasta formować niewielkie okrągłe placuszki, w każdym zrobić wgłębienie, napełnić je farszem z bryndzy.

Placuszki ułożyć na wyłożonej papierem do pieczenia blasze, posmarować żótkiem i wstawić do piekarnika nagrzanego do 190 st.C na około. 30 min.

Po upieczeniu kołacze są złociste i pachną tak...

O 40 kuchcikach, Panu Karpiu, biegu ze stolnicą i kubkach :)

2011-12-12T10:33:00.013+01:00

Co za weekend! Najpierw Arkady Kubickiego, a tam czterdzieścioro małych kuchcików gotowych do całkiem poważnych zadań. Ale najpierw całą grupą biegniemy myć ręce. Tupot silnych, dziecięcych nóżek zatrząsł Zamkiem Królewkim w posadach. Zawijamy rękawy, zakładamy fartuszki (przydała się moja prywatna kolekcja) i zaczynamy.

Dzieci wyrabiały, wałkowały, wycinały i sklejały.

A potem już tylko malowanie jajkiem i taszczenie kolejnych blach do prawdzwej, restauracyjnej, duuużej kuchni, gdzie pomagali nam prawdziwi, uśmiechnięci i cierpliwi kucharze.

Kolejne blachy pachnących, rumianych pierożków wyskakiwały z piekarnika, jak za dotknięciem czarodziejsckiej różdżki. I wiecie co? Znikały bez śladu. A pierogów było mnóstwo! Z cudownie doprawioną przez Zuzę soczewicą. Z boczniakami, które przygotowała Nina i z korzennie pachnącymi jabłkami, przytaszczonymi przez Iwonę, no i moje, te z kaszą, które dobrze już znacie.

W tym samym czasie dorośli słuchali wykładu Pana Karpia, który odczarował kilka karpiowych mitów oraz był tak miły i przekazał dla dzieci 4 książeczki "Pan Karp kontra czarny ptak". Będzie można je wygrać już niebawem na naszej facebookowej stronie.

A potem? Potem dzieci się rozeszły do domów, a my z ostatnią cudem ocalałą blachą pachnących pierogów, stolnicami i wałkami pod pachą, pognaliśmy do TV Polonia, do programu Kulturalni PL, gdzie o tym karpiu i dzieciach i pierogach mogłyśmy z Agnieszką Kręglicką trochę opowiedzieć.

Nasze dzielne dzieci zagniatały w tym czasie oczywiście pierogi :)

Ktoś dotrwał do końca tej długiej relacji? Bo teraz rozwiąże się sprawa kubkowa, na co czeka ponad 200 osób... Jak wiecie nagrody były dwie, ale zgłoszeń dotarło tak wiele, że postanowiłam nagrodzić jeszcze dwie osoby. Panie i Panowie, miło mi ogłosić, że w zabawie, w której do wygrania były kubki z porcelany Villeroy & Boch szczeście mieli:

- cozerka
- Paula
- wszechlinka ewelina.jaroszczuk@gmail.com
- Emilia

Gratuluję i bardzo Wam dziękuję!

Drożdżowe pierogi z soczewicą na dwa sposoby.

2011-12-09T16:52:00.009+01:00

Proste w przygotowaniu i bardzo delikatne ciasto drożdżowe, tym razem kryje w sobie farsz z soczewicy. Doprawiłam go z rozmachem przyrumienioną powoli na wolnym ogniu cebulką. Do tego słodka papryka, majeranek i czosnek. Pyszna alternatywa dla świątecznych pierogów.
Proponuję dwa sposoby przygotowania. Tradyjny pierogowy kształt, u mnie w mini wydaniu lub krojone „z metra” pierożki.

Drożdżowe pierogi z soczewicą

ciasto:
500 g mąki pszennej
opakowanie drożdży instant
2 łyżeczki cukru
1 szklanka ciepłej wody
½ szklanki oleju
sól

nadzienie:
200 g soczewicy
2 cebule średniej wielkości
2 marchewki
1 łyżka majeranku
1 łyżka koncentratu pomidorowego
2 ząbki czosnku (u mnie więcej, ale podaję wersję delikatną)
1 łyżka słodkiej papryki w proszku
1 jajko
sól
świeżo mielony pieprz
olej do smażenia

dodatkowo żółtko do posmarowania pierogów przed pieczeniem

Drożdże wymieszać w misce z mąką, dodać sól i cukier. W dzbanku wymieszać ciepłą wodę i olej i wlać do miski z suchymi składnikami. Zagnieść elastyczne i gładkie ciasto i odstawić je na około godzinę w ciepłe miejsce do wyrośnięcia.

W tym czasie przygotować farsz. Ugotować soczewicę (nie trzeba jej wcześniej moczyć). Połowę soczewicy i ½ szklanki wody, w której się gotowała przełożyć do blendera i zmiksować. Pozostałą odsączyć na sicie i połączyć ze zmiksowaną. Jeśli używacie soczewicy czerwonej, można spokojnie pominąć ten etap, gdyż ładnie się rozgotowuje i nie ma potrzeby jej rozdrabniać. Cebulę drobno posiekać, marchewkę zetrzeć na tarce o małych oczkach lub posiekać w blenderze. Cebulę smażyć powoli na sporej ilości oleju, aż zacznie lekko brązowieć, dodać marchewkę, smażyć razem ok. 5 minut, co jakiś czas mieszając. Zestawić z ognia, dodać roztarty czosnek, majeranek, koncentrat, sól, pieprz i paprykę, wymieszać dokładnie i połączyć z soczewicą. Przed dodaniem jajka farsz należy spróbować. Powinien być przyprawiony trochę na wyrost i zdecydowanie tłusty. Pamiętajmy, że trafi on w sam środek drożdżowej otuliny i jego moc zdecydowanie osłabnie. Wyrośnięte ciasto rozwałkować na grubość około 3 milimetrów, podsypując mąką. Z ciasta wyciąć kółka, jeśli decydujecie się na wersję klasyczną, nakładać po łyżeczce farszu, złożyć na pół i dokładnie zlepić brzegi.

Jeśli odpowiada Wam wersja druga, wystarczy uformować ciasto w prostokąt ok. 20x30 cm, po środku ułożyć farsz, posmarować brzegi jajkiem i dokładnie skleić. Następnie pokroić na porcje i przełożyć na blachę do pieczenia wyłożoną nieprzywierającym papierem. W obu przypadkach posmarować żółtkiem i wstawić do piekarnika nagrzanego do 190 st.C.

Piec ok. 20 minut. W tym czasie pierogi powinny się pięknie zrumienić. Wyjąć je z piekarnika i zostawić do przestygnięcia.

Moje dzisiejsze pierogi to rozgrzewka przed jutrzejszymi warsztami dla dzieci z okazji Terra Madre Day, na których będą mnie wspierać już po raz kolejny m.in. Nina i Zuza oraz wiele innych cudownych osób, które ściskam wirtualnie.

No i przepraszam Was za rewolucyjny kolor moich paznokci :) Postaram się nad tym bardziej panować.

Pieczone ziemniaki z charakterem. Konkurs Kamis!

2011-12-06T18:00:00.002+01:00

Dość przekornie, proponuję odpocząć od przedświątecznych przygotowań. Nie samymi piernikami człowiek przecież żyje, prawda? Dlatego dziś konkret, czyli talerz parujących, złocistych ziemniaków z schrupiącą skórką.
Ziemniaki z poniższego przepisu robię od lat. Zmieniam tylko przyprawy, za każdym razem otrzymując pachnące cudo z charakterem.
Tak się złożyło, że marka Kamis zaprosiła mnie do udziału w promocji przepraw z linii Specialite i w moje ręce trafiło duże, dość ciężke, zielone pudło, przewiązane wstążką.

W dodatku takie samo trafi do jednej z osób, która weźmie udział w konkursie. Zasadanie jest proste - napiszcie, jakie danie obiadowe gości najcześciej na Waszym stole. Na odpowiedzi czekam pod tym wpisem do 18 grudnia. Anonimy proszę o zostawianie swojego adresu mailowego. No dobrze, popatrzmy, co my tu właściwie mamy?

Więcej informacji o produktach Kamis znajdziecie tutaj.

Pieczone ziemniaki z charakterem

1 1/2 kg ziemniaków (to wbrew pozorom wcale nie dużo, u nas nigdy nie zastają)
4 łyżki oleju słonecznikowego
Pora na przyprawy. Tym razem użyłam suszonych pomidorów z czosnkiem i bazylią, soli morskiej prowansalskiej oraz ognistej mieszanki na bazie chili.

Ziemniaki obrać, umyć i pogroić w szóstki. Przełożyć na kuchenną ścierkę, przykryć drugą i dokładnie wytrzeć.

Naczynie do zapiekania wysmarować łyżką oleju. Wrzucić osuszone ziemniaki, dodać pozostały olej i własną kompozycję przypraw.

Wymieszać dokładnie. Chodzi o to, by wszystkie ziemniaki pokryły się cienką warstwą oleju. Wstawić do piekarnika nagrzanego do 210 st.C na funkcję góra, dół, termoobieg i piec ok. 50 minut. Nie ma potrzeby mieszania, bo w ten sposób niszczy się delikatna, chrupiąca warstwa. Po upieczeniu sprawdzić widelcem, czy ziemniaki są miękkie i złociste. Jeśli nie, można przedłużyć nieco czas pieczenia. Po wyjęciu należy je zostawić na kilka minut, żeby nieco odpoczęły. To ważne, dzięki temu będą się delikatnie odklejać od naczynia, w kórym były pieczone.

No i na koniec nasz rodzinny patent. Ziemniaki podajemy tak, jak w Bułgarii podaje się frytki - posypane drobno startą fetą. Pycha!