Goede alternatieven

Voor gecertificeerde coaches verwijs ik je naar de website van de NOBCO

Zelf heb ik goede ervaringen met

• Corine Vogelaar
• Dorian van Krimpen – Hulpverleningspraktijk ‘Held op Hoeven’
  • met name voor kinderen
• Josien Willemsen – Hulpverleningspraktijk “De vrije teugel”

Het bericht Geen coaching tot okt 2022 verscheen eerst op Leren & Coachen met paarden.

Op de weg van de stal naar huis rijd ik langs de zagerij, ik heb een plank nodig voor een project. Ik zie een mooi stuk Linde met een prijsstickertje van 27 euro erop. De Houtmeester wil hem wel even voor mij schaven. Ondertussen komt een ander klant binnen. De Houtmeester stopt de schaafbank en zet de plank rechtop. “Dat is een mooie plank”, zegt de andere klant, “en een nog mooiere vrouw, is die ook te koop?” Hij vorst mij van top tot teen. “ Ik heb geen prijsstickertje hoor”, probeer ik snedig te antwoorden. De man is niet onder de indruk en vraagt of ik nog een moeder heb. Verbouwereerd antwoord ik “ja”. “ misschien kan ik jou dan wel van haar huren”. Brrrr.

Die middag zijn mijn man en ik op een blaarkoppenboerderij om te kijken of we samen met de boer een verantwoord lokaal voedselsysteem op kunnen zetten. De koeien hebben een fijne potstal en er is een doorschuifsysteem van ossen die aan de beurt zijn voor de slacht. Op het laatste station staat een eenzame koe. Nog een week en dan is ze aan de beurt. Mijn man bekijkt de koe van kop tot teen. Die blik heb ik vandaag eerder gezien. Brrrr.

Misschien moet er toch iemand gered worden.

Het bericht Brrrr verscheen eerst op Leren & Coachen met paarden.

Een huis biedt veiligheid, comfort, is tastbaar, zichtbaar. Een huis is echter ook een vast gegeven, een zelfstandig naamwoord. Opleiden is een werkwoord, het staat niet ‘vast’, het is wat we doen. Het is een kunst, meer gelijk aan bijvoorbeeld vliegen dan aan een huis. Een vogel is niet bang dat de tak of het huis waarop zij zit afbreekt of instort, zij vertrouwt immers op haar vleugels. De keuze van de metafoor bepaalt hier in grote mate hoe er naar verandering gekeken wordt.

Het bericht Metafoor verscheen eerst op Leren & Coachen met paarden.

Polariseren, competitie, verpissen en gemeenplaatsen. Mijn man ontvouwt een vergezicht. Stel dat we niet tegen elkaar, maar met elkaar naar oplossingen zoeken. Stel dat we asielzoekers opvangen en samen met hen onderzoeken wat zij straks, als de oorlog voorbij is, nodig hebben om hun land weer op te bouwen. Stel dat we hen, samen met hen, onderwijzen, opleiden in wederopbouw. Dat we gemeenschapen creëren die nadenken over hoe verder als het vuur gedoofd is. Uitgerust met een diploma, een plan, een gemeenschap van gelijkgezinden terug naar hun land dat hen bitter hard nodig heeft om te herrijzen.

Een vergezicht betaald door de Europese Unie, vanuit broederschap, vanuit nooit meer oorlog, in plaats van geleuter over het wel of niet failliet van integratie. Vluchtelingen hoeven niet te integreren, ze moeten uitgerust worden om hun land weer op te bouwen.

Samen lerend zouden ook wij hierdoor kunnen groeien. Waarlijk probleemgestuurd onderwijs, hogescholen en universiteiten die hun grenzen verleggen, nieuwe kennis op moeten doen, nieuwe didactieken moeten ontwikkelen, waarlijk recreativ worden. Stel je eens voor, een wederopbouwacademie.

Voor deze plannen zou ik mijn stem en inzet geven. Voor de huidige zinloze algemeenheden geef ik geen stuiver.

Het bericht Wederopbouwacademie verscheen eerst op Leren & Coachen met paarden.

Een andere coachee heeft jaren geworsteld met haar paard, zonder op te geven. Tijdens een coaching zegt ze: mijn paard staat voor mij voor stromende levensenergie en levenslust, kracht, sterkte. Zij staat heel stevig op de grond. Voor mij is het duidelijk dat ik daarom bij dit paard terecht ben gekomen, zij geeft mij het goede voorbeeld.

Onze paarden vormen ons áls je ze durft te ontmoeten. Ze helpen ons los te komen van de dwingende patronen die de systemen waarbinnen we zijn opgegroeid hebben vastgelegd.

Het bericht Paardenbezitters hebben geluk verscheen eerst op Leren & Coachen met paarden.

Download artikel als pdf

Download gehele magazine als pdf

Het bericht Lijfstijl maart 2014 vol 3 verscheen eerst op Leren & Coachen met paarden.

In het laatste boek van Linda Kohanov put Linda inspiratie uit het beeld van de kathedraal. Het ontwerpen en bouwen van een kathedraal staat voor haar symbool voor meergeneratiedenken. Voor duurzaamheid. Voor een nieuwe leiderschapsstijl waarin relaties en een langetermijnvisie voorop staan, als tegenwicht voor het jachtige korte-termijndenken dat de huidige politiek lijkt te beheersen.

Anderen interpreteren het kathedraaldenken heel anders. Joram Zutt beschrijft de kathedraal als symbool voor het “hiërarchisch model waarbij de macht en beslissingsbevoegdheden vallen in de handen van één persoon met een kleine kring om zich heen”. Als voorbeeld geeft hij een dictator. Een groter verschil bij één beeld is niet denkbaar. Of toch wel?

Tijdens een teamcoaching observeren de teamleden in stilte de kudde. Bij ieder paard noteren ze wat het dier bij hen oproept. We bespreken daarna het paard dat het meeste opvalt: Waldo, de leider van de kudde.

De eerste coachee ziet Waldo als: nieuwsgierig, vriendelijk, rustig en evenwichtig. De tweede coachee omschrijft hem als: iemand die alleen is, afwezig, iemand die zijn eigen gang gaat. De derde coachee ziet hem vooral als de leider, de grootste. De vierde coachee heeft opgeschreven dat Waldo oplettend is, met hem valt niet te sollen, hij houd het geheel in de gaten, hij is de baas, hij zorgt voor de kudde, hij weet van doorpakken, hij is eng, ik heb respect voor hem, oei! De vijfde coachee beschrijft Waldo als oplettend, nieuwsgierig, berekenend, calculerend, een paard dat goed nadenkt. En de zesde coachee ziet Waldo als vriendelijk, zacht, iemand die zegt: we lossen het samen op, iemand bij wie ik me vertrouwd voel en die me enthousiast maakt.

Eén paard kan op hetzelfde moment vele spiegels zijn. Eén beeld kan vele betekenissen hebben.

Voor mij ligt hier de opdracht om altijd nieuwsgierig te blijven. Zonder invulling open te staan voor dat wat het werkveld aandraagt. Na elke sessie groeit mijn verwondering, blijdschap en verassing dat die ene ontmoeting tussen mens en paard zoveel meer is dan ik ooit kan bevatten.

Het bericht Eén Beeld verscheen eerst op Leren & Coachen met paarden.

Heftigheid, dat herinner ik me wel, maar waar zijn de mooie en fijne herinneringen aan mijn moeder gebleven. Hoe zag ze er eigenlijk uit? Wat zette ze elke dag op tafel? Gingen we samen boodschappen doen? Wat voor spelletjes deden we? Ik weet het echt niet meer. Mijn fotoboek maakt me ook niet veel wijzer. Ik zie op de afbeeldingen mijn moeder  als jonge vrouw met al haar kinderen om haar heen. Ik zie dat ik dicht tegen haar aankruip. Bescherming zoekend tegen het zwarte water, maar ik herinner het me niet.

Voor mijn moeder haar zeventigste verjaardag gaan we met al haar kinderen naar een hoeve in de Ardennen om te vieren dat we van elkaar houden en zij het leven aan ons door heeft gegeven. Tijdens een wandeling door het bos vraag ik aan mijn moeder of zij zich haar moeder ook kan herinneren als jonge vrouw. Na lang nadenken schud ze ontkennend haar hoofd. Maar zij heeft er een hele goed verklaring voor: je onthoud iets beter als het aan een emotie gekoppeld is. Vandaar dat je heftige gebeurtenissen beter herinnert dan gewone kabbelende gebeurtenissen zoals het dagelijkse samenzijn van een gezin.

Nou ja zeg, dat leer ik mijn leerlingen op school elke dag. Als je wilt onthouden wat een horige is, kan je je het beste inleven in een horige, je voorstellen hoe het voelt om een horige  te zijn en of je dat leuk zou vinden of niet. Door er een emotie aan het te leren begrip te koppelen, kunnen de leerlingen ze veel makkelijker onthouden omdat ze het begrip dan ook begrijpen en doorvoeld hebben. Waarom heb ik deze parate kennis niet aan mijn eigen vraag gekoppeld? Ik ben blijkbaar niet vatbaar voor mijn eigen wijze lessen.

Het bericht Onthouden verscheen eerst op Leren & Coachen met paarden.

De coachee heeft haar ogen dicht. Ze voelt haar lichaam en luistert. Haar lichaam voelt wankel. Ze is bang om te vallen.

Ik vraag de coachee de beweging te verwelkomen en groter te maken. De coachee zwaait heen en weer, van achter naar voeren en van links naar rechts. Verbaast merkt ze op dat dat ze veel steviger staat dan ze dacht. Ze kan de beweging heel groot maken zonder te vallen. Door het bewegen komt er wel pijn vrij. Pijn in haar schouders en in haar armen.

Het paard staat nog steeds ver van de coachee vandaan, haar kont naar ons toegekeerd. De coachee opent haar ogen en wordt verdrietig van de afstand tussen haar en het paard. In haar gedachte stond het paard achter haar, steunde haar. De coachee wordt zich ervan bewust dat in beweging komen, pijn met zich mee zal brengen. De pijn van het afscheid nemen. Afscheid van een relatie waarin al lange tijd geen sprake meer is van echt contact. Haar ziel vraagt om ruimte.

Wat zijn we vaak bang. Bang om zaken groter te maken, ruimte in te nemen. We houden het liever klein, bescheiden en beheersbaar. Veilig.

Dolly Parton laat een andere weg zien. Zij heeft uitgezocht waar ze goed in is en heeft dat expres vergroot. Ze is een icoon geworden. Zo krijg je sterrenstatus. Stralend en flonkert aan het firmament.

Mijn man kan dat ook heel goed. Hij nodigt mij uit mijn talenten groots neer te zetten. En .. hij houdt van verassingen. Op een vroege morgen tref ik mezelf in twee delen aan op de stoep voor ons huis.

En daar rij ik dan: klein en bescheiden in mijn eigen grootsheid.

Het bericht Groeien verscheen eerst op Leren & Coachen met paarden.

“Dit voelt verdrietig. Ik wil graag vrienden met hem zijn, maar hij wil niets van mij weten. Ik heb het idee dat ik iets fout doe, maar ik weet niet wat. Dit gevoel heb ik vaker. Ook op mijn werk is er soms afstand tussen mij en mijn collega’s en dan weet ik niet wat ik gedaan heb, maar het is vast niet goed. Mijn verstand zegt dat er niets aan de hand is, dat ik het niet zo groot moet maken. Mijn gevoel zegt me dat ik slecht ben en dat gevoel houdt heel lang aan. Soms zit ik er wel dagen mee. Het lukt me niet het gevoel kwijt te raken”.

Het lichaam van de coachee lijkt kleiner en meer voorovergebogen als ze dit verteld. Haar energie stroomt uit haar weg. Het voelt inderdaad heel verdrietig.

“Waar in je lichaam is dit gevoel het sterkst?”, vraag ik haar.
De coachee legt haar handen op haar buik.

“Zou je je ogen willen sluiten en je voor stellen dat je vanuit je voeten met een lift omhoog gaat naar dat punt in je buik waar je gevoel het sterkst is?”
De coachee knikt en sluit haar ogen.

“Stel je voor dat je uit de lift stapt en kijk om je heen. Wat zie je?”
De coachee is een tijdje stil. “Ik zie een meer. Het is spiegelglad en ligt hoog tussen bergen in. Van alle kanten komen er stroompjes water die het meer vullen. Het meer is diep en wordt steeds voller. Het is een stuwmeer. Er ligt een enorme dam aan het einde”.

“Wat bevalt je aan dit beeld?” Vraag ik haar.
“Het is er stil, de zon schijnt, maar het is heerlijk koel. De lucht is helder. Ik kan heel ver kijken”.

“Wat zit je dwars in dit beeld?”
“Dat het meer stilstaat, het stroomt niet, er zit geen beweging in”.

“Als je wilt kan je je ogen weer open doen”, stel ik de coachee voor.
De coachee opent haar ogen en kijkt recht in de ogen van de pony. De neus van de pony hangt stil ten hoogte van haar buik. De coachee schrikt er een beetje van, maar blijft toch rustig staan.

“Wat wil de pony je vertellen”, vraag ik de coachee.
De vrouw zucht diep. “Ik mag de dam openzetten, alles mag door mij heen stromen, positieve en negatieve gevoelens, ze mogen zich in mij vermengen en doorstromen als ze gekend zijn”.

Dank je wel.

Het bericht Meer verscheen eerst op Leren & Coachen met paarden.