ก่อนเวลานี้เล็กน้อย ผมขับรถขึ้นทางด่วน มองเห็นตึกรามบ้านช่องและยอดไม้ที่มีแสงแดดอ่อนๆ สีทองออกเหลืองปีนป่ายไปบนสรรพสิ่งต่างๆ อย่างไร้จังหวะ

… จังหวะที่ไม่มีจังหวะของธรรมชาตินี่แหละ คือความสวยงาม

เช้านี้รถน้อยผิดปกติสำหรับคนกรุงเทพฯ เมืองหลวงที่ติดอันดับเรื่องความคุ้มค่าในการเดินทางมาท่องเที่ยวจากการโหวตของนักเดินทาง

และอันดับล่าสุดที่เพิ่งได้ยินผู้ประกาศข่าวทางวิทยุ เขาว่า “กรุงเทพฯ ติดอันดับเมืองหลวงที่มีรถติดมากที่สุดในโลก”

– ททท. คงกำลังดึงขึ้นมาเป็นจุดขาย หวังให้คนต่างชาติคงแห่กันมาดูปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติที่ว่านี้

ผมงุนงงเล็กน้อยหลังจอดส่งลูกชายเรียนพิเศษ สงสัยจะยังไม่ตื่นดี แต่พอคิดอีกที ผมตื่นแล้ว แต่ไม่รู้จะไปไหน ก็ 4 ชั่วโมงถัดไป ผมต้องกลับมารับลูกชาย ณ จุดงุนงงนี้อีกครั้ง

คนกรุงเทพฯ นี่น่าสงสารพิกล …

กาแฟสิครับ กาแฟเป็นเครื่องดื่มฆ่าเวลาดีที่สุดในประเทศไทย เชื่อผม

แต่ก็นั่นแหละ ร้านกาแฟในกรุงเทพฯ มีให้เลือกมากมายตามอารมณ์และระดับชนชั้น เมื่อวานยังติดใจกาแฟในตลาดราคา 8 บาทไม่หาย อย่ากระนั้นเลย

(ผมกระหยิ่มยิ้มย่อง ยิ่งผยองด้วยเล็กน้อยก่อนพบว่า …)

บ้าชิบ! … การขับรถวนไปวนมาหาร้านกาแฟ ไม่ใช่สิ รถขายกาแฟบนถนนสุขุมวิทเป็นเรื่องยากพอๆ กับวนหาร้านขายเข็มเย็บผ้ากับกระดุมบนถนนที่มีคนพร้อมจ่ายเงินจ้างคนซ่อมเสื้อผ้ามากกว่าเย็บชุนเองอย่างถนนสุขุมวิทนี่

อะไรไม่รู้ทำให้จู่ๆ ก็นึกถึงบทสนทนากับป้าแม่ค้าขายกล้วยแขกที่เมื่อวานไปอุดหนุนมา

“ทำไมป้าหั่นเผือกหั่นมันชิ้นใหญ่จัง กว่าเผือกจะสุก กล้วยไม่ไหม้เหรอครับป้า” เราพูดคุยกันอย่างนี้เป็นประจำ

คำว่า “ลูกค้าประจำ” อาจไม่ได้หมายถึงมาซื้อกันเป็นประจำอย่างเดียวก็ได้

ป้าเคยเรียกผมว่าลูกค้าประจำให้ลูกค้าคนอื่นได้ยินและรู้ว่า คิวของลูกค้าประจำจะได้ก่อนลูกค้าจรเล็กน้อย (ฮา) นึกถึงเรื่องนี้แล้วอดขำไม่ได้ ผมจ่ายเงินซื้อกล้วยแขกจากป้า แต่ป้าติดสินบนผมด้วยคำว่า “ลูกค้าประจำ”

“มันกับเผือกเวลาทอดแล้วจะหด ต้องหั่นชิ้นใหญ่กว่าที่จะขาย เราใส่มันกับเผือกก่อนกล้วย ทำแบบนี้จะทอดแล้วยกขึ้นขายได้พร้อมกัน … มันเป็นเทคนิค”

ป้าบอกเคล็ดลับกล้วยแขกกรอบนอกนุ่มในให้ผมต่อหน้าคนอื่นด้วยระดับเสียงพอดีสำหรับได้ยินคนเดียว

“แหม มีเทคนิคซะด้วย ไม่กลัวผมมาทอดกล้วยขายแข่งเหรอ” ผมแซวป้า

“ไม่กลัว กลัวไม่มีใครขายกล้วยทอด ป้าจะเกษียณแล้ว” ป้ายิ้มมองงานของตัวเองขณะพูด พลางหั่นกล้วยใส่หม้อใบใหญ่ที่มีเครื่องทอดรอคลุกเคล้าอยู่ข้างใน สลับกับจังหวะที่ต้องคว้าตะหลิวมาพลิกกล้วยทอดในกระทะ

“โห อะไรกัน ขายกล้วยทอดมีเกษียณด้วยเหรอป้า เท่ดีจัง … ลูกป้ามีใครสนใจเข้ารับราชการทอดกล้วยต่อไหม” ผมกวนประสาทป้าไปเรื่อยๆ เพราะต้องรอคิวกล้วยทอดกระทะถัดไป

“ไม่มี เขาอยากทำงานบริษัทกันหมด (ป้าพูดเสียงเรียบๆ แต่ผมสัมผัสได้ถึงความเสียดายจางๆ แล้วป้าก็พูดต่อ) เขาไม่รู้หรอกว่า เราก็รับมรดกนี้ต่อมาจากพ่อแม่ ตอนเช้าขายปาท่องโก๋น้ำเต้าหู้ เที่ยงบ่ายขายกล้วยทอด ส่งเขาเรียนมหา’ลัยจบทุกคน เราก็มีมรดกแต่ไม่มีใครอยากได้”

…

ทอดกล้วยแขกอาจเป็นอาชีพสาบสูญไม่เป็นที่ต้องการสำหรับคนไทย เหมือนที่เราได้โบ้ยผลักงานประมงกับงานก่อสร้างให้เพื่อนพม่า ด้วยข้อหา “สามดี” – Dirty, Dangerous and Difficult!

บทสนทนากับป้าจบลงอย่างไรผมจำไม่ได้ จำได้แค่คิดว่าในร้านกาแฟที่ผมกำลังนั่งอยู่ตอนนี้ ถ้ามีกล้วยแขกเสิร์ฟบ้างคงดีไม่น้อย

นึกแล้วไม่อยากคอยวันที่ซอยอ่อนนุชไม่มีกล้วยทอดร้านป้า

ขุนอรรถ

ผมยกกาแฟที-อิน-วันที่ชงเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้วขึ้นจิบ ประสานนิ้วเข้าหากันแล้วดัดดังกร๊อก.. ก่อนจดนิ้วลงไปบนคีย์บอร์ด

8:53 น.

แสงแดดจากนอกบ้านหุบๆ หายๆ นาทีเว้นนาที แต่ลมสบายที่โปรยตัวเข้ามาจากฝั่งประตูหลังบ้านทำให้รู้สึกดี นี่เป็นผลมาจากประตูหน้าบ้านเปิดกว้างเอาไว้

“อยากให้ลมผ่านบ้าน ต้องรู้จักการเดินทางและนิสัยของลม บ้านใหญ่ๆ หรือประตูหน้าต่างบานใหญ่ๆ ลมอาจไม่เข้าไป เพราะนิสัยเขาชอบเข้าเฉพาะบ้านที่มีทางระบายออกพอๆ กัน” ใครบางคนบอกไว้นานแล้ว

… ปลายลิ้นยังกรุ่นกลิ่นกาแฟสำเร็จรูปเน้นหวานมัน นี่ล่ะ เราคงถามหากลิ่นกาแฟคั่วเข้มจากซองกาแฟที-อิน-วันไม่ได้

ขณะรับรสที่ปลายลิ้น สังเกตไหมจมูกก็สัมผัสกลิ่นของกาแฟด้วย … แต่ทันใดนั้นเอง!

กลิ่น กลิ่นอะไร (สูดหายใจสั้นๆ 2-3 ที) … ประสาทรับรู้กำลังบอกเราว่า “กลิ่นที่ท่านกำลังรับชมอยู่ตอนนี้ ไม่ได้มีเพียงกลิ่นกาแฟเท่านั้น”

“ปลาร้าครับทั่น ปลาร้าแน่ๆ” ประสาทส่วนแยกแยะสสารกำลังส่งสัญญาณผ่านกระดูกไขสันหลังขึ้นมา

ว.๒ ว.๓ สมการเปลี่ยน!

แดดก็ไม่มี ในขณะที่ลมเอื่อยสบายยังคงจูงมือปลาร้าเข้ามาเที่ยวในบ้านอย่างต่อเนื่อง

“บ้าแล้ว คนภาคไหนกินปลาร้ากันแต่เช้า” เราคิด

“เดี๋ยวทำกับข้าวเสร็จ กลิ่นคงค่อยๆ จางไป” เราคิดอีก พลางสำรวจประตูหน้าต่าง จัดการเปิดกว้างๆ ทั้งฝั่งเข้าและฝั่งออกตามทฤษฎีลม

(8 นาทีผ่านไป)

“ขอโทษเถอะครับ กับข้าวอย่างอื่นไม่คิดจะทำให้สามีและลูกกินบ้างหรือยังไง” เราคิดแล้วคิดอีก สลับกับการยกกาแฟจิบแบบรู้คุณค่า รู้สิ รู้ว่ากาแฟหมดเมื่อไหร่ กลิ่นกาแฟปลายลิ้นและปลายจมูกจะหายไป เหลือไว้แต่น้องปลาร้าล้วนๆ

“จัดหนักขนาดนี้คงไม่ได้ทำกินแหง แม่เขา*คงมีอาชีพทำปลาร้าขาย … หรือไม่ก็ส่งออก” เราคิดและเริ่มหาวิธีหยุดคิด

(*แม่เขา เป็นการพยายามให้คำสุภาพอย่างมีวัฒนธรรม)

จู่ๆ ความคิดนี้ก็วิ่งเข้ามา …

โลกมันก็เป็นแบบนี้แหละ อะไรเกินกายเกินใจเรา เราควบคุมมันไม่ได้ ทุกอย่างเปลี่ยนไปตามเหตุปัจจัยร้อยพัน ใครพยายามควบคุมสรรพสิ่งภายนอก ถ้าไม่เรียกว่าบ้าก็คงใกล้บ้าเต็มที

จะมีใครพยายามเปลี่ยนโลกโดยไม่ลงมือทำอะไรสักอย่าง

สตีฟ จ๊อบส์เปลี่ยนโลกด้วยเครื่องมือที่ควบคุมด้วยนิ้วโป้ง ส่วนแจ๊ค ดอร์ซี่ เปลี่ยนโลกการสื่อสารยาวๆ เยิ่นเย้อด้วยทวิตเตอร์ 140 ตัวอักษร

มาร์ค ซัคเกอร์เบิร์ค รู้ดีว่าพวกเรามีความลับเก็บไว้มากมาย แถมรู้อีกว่า มีคนอยากรู้อยากเห็นความลับในใจของอีกฝ่าย – ในโลกที่เต็มไปด้วย Hiddeh agenda โลกที่กำลังตามหา “วาระซ่อนเร้น” มาร์คแปลงความลับออกมาเป็นคำว่า สเตตัส (Status)

เห็นไหม อยากเปลี่ยนโลกก็จงหยุดควบคุมอะไรที่เราบังคับมันไม่ได้ แล้วหันไปลงมือทำอะไรสักอย่าง

… ว่าแล้ว ผมเดินไปปิดประตู!

ขุนอรรถ

เวลานี้น่าจะเหมาะกับข้าวซอยหรือขนมจีนน้ำเงี้ยวสักจานมากกว่า ผมเลือกกระชับกระเป๋าสะพายเดินเข้าร้านกาแฟเล็กๆ ร้านหนึ่งริมถนนราชดำเนิน – กลางมหานครเชียงใหม่ 

บนถนนนอกร้านแดดแรงขนาดย่างไก่ได้สบายๆ ถ้ามีใครกล้าสั่งกาแฟร้อนผมยินดีจ่ายแบบหาเพื่อนคุย 

“ลาเต้เย็นครับ” ผมสั่ง – น้องบาริสต้าตัวเล็กๆ ใส่แว่นกรอบกลมสีดำชี้ค-ชี้ค ตั้งใจรับออเดอร์ 

โต๊ะกาแฟในร้านมีแค่สี่ชุดเล็กๆ กับเคาเตอร์บาร์และเก้าอี้สตูสามตัว ผมวางกระเป๋าสะพายจองโต๊ะติดประตูบานเฟี้ยมหน้าร้าน 

ยืนสำรวจชั้นวางหนังสือตื้นๆ ที่มีใบปลิวมากกว่าหนังสือ บนผนังติดป้ายอธิบาย”สตอรี่”กาแฟแก้วต่างๆ ของร้าน กับโปรโมชั่นอีกหลายแผ่น 

… ผมได้มื้อเที่ยงแล้ว 

“เอานี่ครับ” ผมชี้ไปที่ป้ายให้น้องเขาดู 

“ฮันนี่โท้สนะคะ” น้องบาริสต้าคนเดิมดันแว่นเงยหน้าถาม ผมยักคิ้วแบบคนกรุงเทพ 

ผมยกมือถือส่งเมสเสจหาใครคนหนึ่ง แถมด้วยโทร.แจ้งผู้จัดการโรงแรม(ที่นอนฟรีแอนด์มีรถให้ใช้) ว่ากุญแจห้องติดกระเป๋ามาโดยบังเอิญ 

“ไม่เป็นไรครับ ผมมีกุญแจสำรอง พี่เอ๋ตามสบายเลยครับ” ร.เรือของผู้จัดการคนนี้ชัดเจนล้ำหน้านักเรียนท้อปภาษาไทยหลายคน 

ลาเต้เย็นมาแล้ว บาริสต้าตั้งใจใส่ไล่สีกาแฟและนมออกเป็นชั้นๆ “คุณใส่นมก่อนกาแฟ หรือกาแฟก่อนไม่ทราบ” ผมคิดแต่ยังไม่ทันได้ถาม เพราะมัวเลิกคิ้วตะลึงงันกับจานฮันนี่โท้สเบื้องหน้า 

ขนมปังเนื้อดีและหนากว่าฟาร์มเฮ้าส์สองแผ่นประกบกัน ปิ้งด้วยไฟและเวลากำลังดีจนสังเกตุได้จากสีน้ำตาลเล็มและรอยไหม้ 

– จริงสิ จะว่าไป กลิ่นหอมของขนมปังปิ้งใหม่หอมทั่วร้านตอนใช้โทรศัพท์ตะกี้ 

น้ำผึ้งบนขนมปังปิ้งกับไอศครีมวานิลลา กาแฟเย็น เสียงเพลง someone like you ของอเดล กับบทสนทนาเพื่อชีวิตของวัยรุ่นชายสองคนที่เพิ่งมาใหม่ ทำให้เกิดคำถามมากมายจนเกือบเข้าข่ายฟุ้งซ่าน 

“… เค้ารู้หรือไม่ว่าคนชั้นกลางและชั้นบนกำลังหาเงินให้รากหญ้าผ่านกลไกทางภาษี  เสื้อยืดตัวหนึ่งที่เราผลิตออกมา ตัดเป็นส่วนของภาษีไม่รู้เท่าไหร่ 

… เขาเอาภาษีของเราไปทำอะไร เอาใจรากหญ้าด้วยประชานิยมแบบนั้นใช่ไหม แล้วเมื่อไหร่ popularism แบบนี้จะหมดไปเสียที …” รุ่นพี่ว่าชุดใหญ่ รุ่นน้องได้แต่พยักหน้าหงึกๆ 

(ผมคิด) ก็มัวแต่สร้างความแตกแยกด้วยความเชื่ออยู่แบบนี้ต่างหาก ทั้งที่ความจริงอีกด้านคือคุณจะอยู่อย่างไรถ้าไม่มีคนรากหญ้าคอยสร้างบ้านหรือทำงานหนักให้ 

ก็มัวแต่คิดหาเหตุผลแยกคนออกเป็นกลุ่มๆ ด้วยระบอบการปกครองสารพัดอยู่อย่างนี้ต่างหาก ที่ร้ายไม่ใช่ระบอบหรือมาตราอะไร ตราบใดที่คนใช้ยังมุ่งทำลายฝ่ายตรงข้าม  คงต้องแก้กฏหมายอีกหลายสิบรอบ 

ก็มัวแต่สนับสนุนการแยกสี แยกเสื้อ แยกภาค แถมด้วยความยินดีมีรอยยิ้มเมื่อกันคนออกจากความเชื่อของตนได้ มัวแต่สร้างภูมิคุ้มกันจนเกินพอดี แบบนี้มีหรือร่างกายจะทนได้ เตรียมตายยกเล้ารอมร่อ 

… (ผมหยุดคิด) 

เขาสองคนคุยกับพักใหญ่ก่อนลุกเดินออกไปเมื่อกาแฟหมด ผมยกลาเต้เย็นขึ้นดูดทีละน้อย “หอมดีจังแต่จืดไปนิด” — เพราะบทสนทนาและความคิดที่ว่าหรือเปล่าก็ไม่รู้ 

ร้านกาแฟกลับมาสงบอีกครั้ง แบ็กแพกเกอร์สาวยุโรปหน้าสวยลากรองเท้าแตะมาสั่งกาแฟ เราทักทายกันด้วยสายตาเป็นมิตร มีรอยยิ้มมุมปากเป็นของแถม 

บางที ร้านกาแฟร้านหนึ่ง มันต้องมีองค์ประกอบมากเหลือเกินกว่าจะเรียกว่า “ร้านกาแฟดีๆ” และหลายอย่างเราค้นหาไม่เจอในกูเกิ้ล 

ขุนอรรถ 

ผมนอนดูคลิปและฟังเรื่อง “โพสโมเดิร์น” ด้วยความหงุดหงิดงุ่นง่าน แอนด์คันนิ้วยิกๆ ฟังจบก็รีบโดดออกจากที่นอน เดินปลิวหิ้วเป้ลงมาข้างล่าง …

… เปิดโน้ตบุ๊ควางเตรียมไว้ในมุมถนัด หยิบถ้วยมัคพร้อมกับน้ำปริมาณสองในสาม ใส่เข้าไปในไมโครเวฟ

“เช้านี้ต้องโกโก้ร้อนเท่านั้น” ผมคิด

ถ้าเป็นเมื่อก่อน หากจะเขียน(บ่น)เรื่องการจราจร ผมจะเริ่มจากการหาข้อมูลในช่องแคบกูเกิ้ลหลายนาที ประมาณว่าในกรุงเทพฯ มีปริมาณรถมากน้อยแค่ไหน อัตรารถใหม่ที่เกิด งานมอเตอร์โชว์ครั้งล่าสุด รวมไปถึงการเปรียบเทียบกับความยาวถนนว่าขาดเกินอย่างไร

“รถติด”เป็นเรื่องที่ไม่ต้องหาข้อมูลอะไรแบบนั้นอีกแล้ว ถ้าใครอยู่ในกรุงเทพแต่อดทนเรื่องรถติดไม่ได้ ก็ควรลาออกจากกรุงเทพไป

(อารมณ์เดียวกับใครไม่รักชาติก็จงออกไปจากชาตินี้ – หนักเข้าอาจถูกผลักใสให้ไปอยู่ชาติหน้า!)   

ไม่รู้คุณจะเกิดทันไหม วันที่ถนนในกรุงเทพรถจะติดแค่วันจันทร์กับวันศุกร์ ติดเฉพาะในชั่วโมงเร่งด่วน หรือไม่ก็รถติดหลังฝนตก …

แต่ถ้าคุณเกิดมาพร้อมแยก “ลำสาหัส” ทั่วกรุงเทพฯ รถติดทุกวันทุกเวลา ขอให้ภูมิใจว่าคุณเป็นคนยุคใหม่รุ่นใหม่ที่ไม่ต้องใส่ใจว่าวันนั้นเป็นวันอะไร ไม่ต้องวางแผนเดินทางก่อนหรือหลังชั่วโมงเร่งด่วน โคตรโชคดีที่ไม่ต้องทำแบบนั้น

รถติดคือผลิตผลสำคัญของโลกสมัยใหม่ (Modernized world) …

หามองย้อนกลับไป นับตั้งแต่ “โรงงานวิทยาศาสตร์” เกิดขึ้นมาบนโลกใบนี้ เขาไม่ได้ผลิตรถยนต์และเครื่องไฟฟ้าใช้เท่านั้น โรงงานนี้ยังทำให้เราแข่งกันออกรถใหม่มาจอดบนถนนได้อีก  

ใช่, โรงงานวิทยาศาสตร์ยังผลิต “ความทันสมัย” ให้เป็น “สินค้าความเชื่อ” ส่งออกขายเป็นชุดๆ ลักษณะเดียวกับอุตสาหกรรมรถยนต์ จัดจำหน่ายไปทุกเมืองทั่วโลก – เมืองที่อุดมไปด้วยความสมัยใหม่

บนท้องถนน โลกสมัยใหม่ยังผลิตสินค้าความเชื่ออีกมากมาย อย่าง การใช้ทางเท้า (Footpath)  สัญญาณจราจร ไฟเขียวไฟแดง ทางม้าลาย รวมไปถึงกฎหมาย ทั้งกฎหมายใหญ่(แม่) และกฎหมายน้อย(ลูก)

หรือแม้กระทั่งในระดับจิตใจ โลกสมัยใหม่ยังผลิตความเชื่อ(ใหม่) ที่ว่าพระยานาคเป็นสัตว์ในนิทาน พระเจ้าไม่มีจริง กษัตริย์ไม่ใช่สมมุติเทพ ฯลฯ (เมื่อก่อนคิด)    

แต่ไม่ถึงร้อยปีที่ผ่านมา ความเชื่อว่าวิทยาศาสตร์ได้นำพาชีวิตเข้าสู่โลกสมัยใหม่ และเชื่อว่าโลกสมัยใหม่มีความทันสมัยสะดวกสบาย มีบทพิสูจน์มากมายว่าไม่ได้เป็นไปอย่างที่เชื่อที่ว่านั้น

วันนี้ เรามีรถไฟฟ้า หม้อหุงข้าว เครื่องซักผ้า โทรศัพท์มือถือ แต่กลับไม่มีเวลาหนักกว่าเก่า  มิหนำซ้ำ ความสมัยใหม่ยังทำให้โลกกำลังจะขาดแคลนน้ำมัน ไฟฟ้า ทำให้โลกร้อนขึ้น ร้อนจนแสบตัวแสบหน้าอย่างที่ไม่เคยเป็นมา

เมื่อโลกสมัยใหม่ไม่ใช่คำตอบอีกต่อไป โลกหลังสมัยใหม่ หรือแนวคิดแบบโพสโมเดิร์นจึงเริ่มค่อยๆ กลายเป็นนักแสดงนำในเวลานี้

จะเห็นได้จากอาการกบฏ(เกรียน)ต่อกฎเกณฑ์ต่างๆ ของแนวคิดแบบโลกสมัยใหม่ทั้งหลาย เกิดเป็นคำถามมากมายหลายต่อหลายชุดที่กำลังถกเถียงกันในสังคมเสมือนจริง (Virtual) และสังคมจริงๆ อย่างในบ้าน ในโรงเรียน ในที่ทำงาน 

พวกโพสโมเดิร์นมีความเชื่อว่า ความจริงและความดีเป็นเรื่องปัจเจก เป็นเรื่องของใครของมัน  ความจริงและความดีไม่เป็นสากล

ปัญหาคือ นักโพสโมเดิร์นอาชีพทั้งหลายและเราเองก็น่าจะสรุปได้ว่า สังคมไทยยังไม่ได้ยกเท้าก้าวเข้าสู่โลกสมัยใหม่เลยด้วยซ้ำ พวกเราหลายคนยังอยู่ในยุคกลาง ยุคที่เรายังกราบไหว้ขอพรจากต้นไม้ หรือขอให้ซากศพทารกแห้งๆ คุ้มครอง!  

เรายังไม่ได้เดินบนทางเท้าอย่างทั่วถึง ยังไม่ได้ข้ามถนนบนทางม้าลาย ยังขับรถฝ่าไฟแดง ยังฝ่าฝืนกฎหมายทั้งฉบับเล็กฉบับใหญ่กันอย่างที่เห็น(และที่เป็นเองด้วย)

ปัญหาก็คือ นักโพสโมเดิร์นอาชีพเองก็ไม่ได้เสนอทางออกอะไรให้ มีเพียงแต่มีข้อโต้แย้งหรือคำถามต่อความเชื่อเดิมต่างๆ ที่สามารถนั่งดีเบตได้เป็นวันๆ ทั้งที่พวกเขาก็ยังหาทางออกให้ตัวเองไม่ได้ – จิตนิยมก็ไม่ชอบ วัตถุนิยมก็ไม่ใช่  

ปัญหาก็คือ สังคมไทยยังเชื่อไสย ยังเชื่อในสิ่งไม่มีอะไรให้เชื่อ ในขณะเดียวกันวิทยาศาสตร์ก็ไม่มีอะไรให้เชื่อได้อย่างที่อธิบายไว้

เรายังต้องเดินผ่านโลกสมัยใหม่ก่อนใช่ไหม สมัยเราต้องเดินต่อไปด้วยความเชื่อแบบไหน เราก้าวข้ามไปสู่โลกหลังสมัยใหม่เลยได้หรือไม่

ทั้งที่โลกหลังสมัยใหม่เป็นเพียงคำถามไม่ใช่คำตอบ – นี่แหละโลกโพสโมเดิร์น

ขุนอรรถ

แต่จนถึงพารากราฟที่สองแล้ว ไม่มีเม้าส์ไวเลสสีแดงเปิดไฟทิ้งไว้ปรากฏข้างๆ โน๊ตบุ๊คเหมือนเคย

… มันเป็นการท้าทายตัวเองอย่างหนึ่งที่ไม่ควรได้รับคำเย้ยเยาะ

ยิ่งถ้าคุณจะพอเข้าใจว่า การลงมือเขียนอะไรสักหน้าสองหน้าสำหรับคนที่ร้างรามาเป็นเดือนนี่มันไม่ง่าย และยิ่งยากเข้าไปใหญ่เมื่อแทนที่คุณจะฟุตเวิร์คสร้างความคุ้นเคยก่อนเดินออกไปชกหน้ามันเลยอย่างที่ทำอยู่ตอนนี้

เริ่มต้นง่ายๆ ด้วยการพิมพ์ไปนึกไปว่าจะขึ้นด้วยอะไรลงแบบไหนให้มันฟินๆ (Finale – ฟินาเล่) แล้วตอนนี้ก็นึกไปด้วยว่า ปกติผมจะอุ่นเครื่องด้วยวิธีไหนนอกจากฟุตเวิร์ค

แน่นอน, มันต้องเริ่มจากการตื่นแต่เช้า หาที่นั่งเหมาะๆ ในมุมคุ้นๆ ต้องชงกาแฟร้อนๆ หอมๆ ต้องเดินหอบแก้วกาแฟไปดูต้นไม้แห้งๆ เปื้อนไรแดดหน้าบ้านทาวเฮ้าส์

“เท่ไหมเล่า” ผมถาม
“เท่แท้เหลา” ผมตอบ(ในใจ)

จากนั้น ผมจะค่อยๆ ลากกายหยาบมาเผชิญหน้ากับโน๊ตบุ๊คที่เปิดเตรียมไว้ เสียบปลั๊กพ่วงเผื่อไว้ ถ้าแบตหมดจะได้ไม่ต้องทำอารมณ์กันใหม่ ไม่เสียเวลาบิ้วท์

อ่ะ แน่นอน, ข้อเขียนของผมจะธรรมดาและมั่วไม่ได้ นอกจากจะต้องเข้าสมัยแล้ว มันยังต้องการข้อมูลรับรองที่ถูกต้องรอบด้านเสียก่อน

– คลิ้ก! ผมเปิดหาข้อมูลในเนท

โลกไซเบอร์ชั่วโมงนี้เขาพูดอะไรกัน เขาคิดอะไรกัน มีประเด็นอะไรเกรียนๆ ที่ผมอยากพูดถึง เอ้ย อยากเขียนถึงบ้าง

ครับ, ผมก๊อปปี้แอนด์เพสหลายๆ ข้อความมาวางกองรวมๆ กันไว้ เพื่อบอกตัวเองว่านี่แหละ “รอบด้าน” – เท่แท้เหลา

ปัญหาเริ่มจากคำว่า “รอบด้าน” ตรงนี้แหละครับ คำๆ นี้แท้ๆ ยิ่งค้นหายิ่งพบว่าเราไม่รู้อะไรอีกตั้งมากมาย “ยิ่งหายิ่งหาย”ว่างั้น

และถ้ามันไม่ใช่เรื่องที่เรารู้จริง เราก็ไม่ควรแสดงความคิดเห็น(โง่ๆ)ออกไป ปีศาจตนใดหนอกระซิบบอกผมจากข้างในด้วยคำพูดเหล่านั้น

อาการ “ยิ่งหายิ่งหาย” นี่มองไปเหมือนหมาเหมือนแมวเดินวนก่อนล้มนอนนะ คุณว่าไหม ก็เพราะความคิดที่ว่าเรายังขาดข้อมูลด้านนั้น จากคนกลุ่มนี้ จากนักวิชาการ หรือแม้กระทั่ง ข้อมูลจาก “นักเลงคีย์บอร์ด” อีกครึ่งร้อย

มัวแต่วนซ้ายวนขวา วนหาอยู่นั่นแหละ วนจนเหนื่อย ถ้าเป็นหมาแมวก็คงล้มนอนตามธรรมชาติของมัน แต่สำหรับผม หลายต่อหลายครั้งผมล้มเลิกไปหาประเด็นอื่นครับ ก่อนเปลี่ยนไปหาประเด็นใหม่ ผมหยิบเหตุผลศักดิ์สิทธิ์ขึ้นมารองรับสภาพจิตใจทันที

– “ถ้าเราไม่รู้ ก็ไม่ควรแสดงความเห็น หรือหนักกว่านั้นก็ไม่ควรไปชี้สอนใคร”

โชคดีครับ โชคดีมากที่ผมมีนิสัยอย่างหนึ่งซึ่งเกือบจะเป็นสันดานส่วนตัวไปแล้ว นั่นก็คือ ผมชอบท้าทายความคุ้นเคยในชีวิตเสมอ ท้าทายทันทีที่นึกได้ (ใครจะบอกว่าเป็นอาการทางจิตก็ช่างเขา เราไม่ได้อยู่ด้วยเงินของมัน)

อย่างปกติก็กินอะไรๆ เหมือนคนอื่นนะ พวกข้าวหน้าสัตว์ทั้งหลาย ข้าวหน้าไก่ ข้าวหน้าเป็ด ข้าวหน้าหมูทอด อะไรก็ว่าไป แต่ถ้าเมื่อไหร่รู้สึกตัวว่า “ความคุ้นเคย” กำลังมาเยือน ผมจะไปนั่งร้านที่ไม่เคยไปมาก่อน เปิดเมนูสั่งรายการอะไรก็ได้ที่ไม่เคยกิน

สันดานอีกอย่างที่มีคนกล่าวชมเสมอๆ คือ ผมชอบขับรถไปในที่ที่ไม่เคยไป เมื่อไม่นานมานี้ผมหลุดไปนอนเชียงของได้ยังไงไม่รู้ ตลอดสองข้างทางจากตลาดพม่าไปถึงเชียงของสวยซะจนแอบคิดว่า “โชคดี(ขอโทษนะ) โชคดีชิบหาย” แต่ขับไปก็ลุ้นไปว่าอะไรจะเกิดขึ้นบ้าง

วันไหนอารมณ์แปรปรวนกับความคุ้นเคย ผมจะใส่นาฬิกาข้อมือขวา นานๆ ทีผมจะใส่สองเรือน ผมต้องการท้าทายสายตาคนอื่น พร้อมๆ กับท้าทายความคิดจรของตัวเอง – นี่ก็เรื่องจริง!

วันนี้ผมไม่ได้ตื่นแต่เช้า ไม่มีกาแฟร้อนถ้วยสวย ไม่ต้องบิ้วอารมณ์หน้าบ้าน ไม่มีมุมส่วนตัว ไม่ต้องเงียบ เปิดทีวีเสียงดังอีกต่างหาก กินไปเขียนไปซะด้วย

ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ วันที่ไม่มีเม้าส์ ผมมีงานเขียน(โง่ๆ)ประดับโลกอีก 2 แผ่น … ลองดูสิครับ

ขุนอรรถ

“หน้าหนาวนี่มืดเร็วสว่างช้า หรือมืดเร็วสว่างเร็ว” พ่อตั้งคำถามก่อนบิดกุญแจสตาร์ท 

“… มืดเร็ว … (หยุดคิด) สว่างเร็วมั้ง หรือไม่ใช่” ลูกตอบเสียงงัวเงีย 

ความพยายามที่จะแหวกหนังตาตัวเองในตอนเช้ามืด เร่งอาบน้ำแปรงฟันคล้ายกำลังเข้าค่ายฝึกวิชาทหารแบบนี้ ไม่ได้เป็นภาระกิจเฉพาะสำหรับนักเรียนเท่านั้น! 

ควอลิตี้ทามที่พ่อหรือแม่ถามหา ถ้าไม่ใช่เวลานี้แล้วจะเป็นเวลาไหน? 

“อาชีพที่ลูกอยากเป็นตอนเด็กๆ กับเวลานี้ยังเหมือนเดิมไหม” พ่อเปิดประเด็น 

เด็กชายวัยกำลังใช้เงินเงียบเสียงคิดครู่หนึ่งก่อนตอบว่า “อืมมม ลูกยังอยากเป็นนักเขียนการ์ตูน หรือไม่ก็สถาปนิกเหมือนเดิมนะ” ลูกตอบ 

“แล้วเพื่อนๆ ล่ะ เด็กเดี๋ยวนี้โตขึ้นอยากเป็นอะไรกัน” พ่อหมุนพวงมาลัยไปตามทางลัดก่อนตัดเข้าถนนใหญ่ 

“สถาปนิกก็มี อยากเปิดร้านอาหารก็มี พวกเกรียนๆ อยากเป็นครูก็มี …” ลูกตั้งใจจะพูดต่อแต่พ่อสงสัย “ทำไมต้องเกรียน” 

“มันบอกว่าโดนครูด่า งั้นโตขึ้นเป็นครู จะได้ไปด่านักเรียนบ้าง” ลูกพูดจบ ทั้งสองก็ประสานเสียงหัวเราะให้กับความเกรียนของเด็กยุคนี้ 

“เวลาเด็กบอกอยากเป็นสถาปนิกนี่ รู้เหรอว่าสถาปนิกต้องอะไรบ้าง” พ่อพยายามหาทางเข้าเรื่อง 

“ก็เขียนแบบ ออกแบบ ลูกชอบตรงที่มันใช้วิทยาศาสตร์อย่างเดียวไม่ได้ แต่ต้องใช้ศิลปะด้วย อะไรแบบนั้น” ลูกตั้งใจอธิบาย 

“อืม ฟังดูเหมือนว่าสถาปนิกทำหน้าที่เชื่อมความฝันกับความจริงนะ ว่ามั้ย” พ่อชวนคิดตาม ลูกพยักหน้า

“ลูกรู้ใช่ไหม คุณปัญญาเวิร์คพ้อยท์นั่นก็สถาปนิก สถาปนิกเมืองไทยหลายคนทำงานในวงการโทรทัศน์ (ลูกพยักหน้าหงึกๆ) 

… ถ้าลองสังเกตุดูดีๆ แต่ละสาขาวิชามีวิธีคิดที่แตกต่างกันนะพ่อว่า คือเราไม่ได้เรียนแค่วิชาตามหลักสูตรเท่านั้น วิธีคิดหรือกรอบคิดของวิชานั้นๆ เป็นสิ่งที่เราซึมซับมาด้วยแบบไม่รู้ตัว” พ่อหันไปเช็คระดับความสนใจ 

“….” ลูกเลิกคิ้วถาม 

พ่อลดกระจกหน้าต่างจ่ายเงินค่าทางด่วนแล้วพูดต่อ “อย่างสถาปนิกไม่ได้สอนวิชาออกแบบบ้าน เขียนแบบบ้านเท่านั้น เขาสอนให้เราทำความฝันให้เป็นความจริง เชื่อมโลกวิทยาศาสตร์กับโลกศิลปะเข้าหากัน ลูกว่่าไหม … 

นิติศาสตร์ สอนให้เรารู้จักกติกา รู้ว่าทุกอย่างมีองค์ประกอบ มีเงื่อนไข และทำให้เรารู้ด้วยว่าทุกกติกามีช่องโหว่เสมอ 

… หรือวิชาเศรษฐศาสตร์ เขาไม่ได้สอนให้เราเป็นพนักงานธนาคาร หรือทำงานเกี่ยวกับเงินๆ ทองๆ ที่ไหน เขาสอนให้เรารู้ว่าไม่มีของฟรีในโลก ทุกอย่างมีต้นทุนเสมอ คำว่าราคาเป็นคำเดียวกับราคะ ยิ่งเราอยากได้อะไร เรายิ่งต้องจ่ายหนักขึ้นเพื่อให้ได้สิ่งนั้นมาครอบครอง” 

“วิธีคิดหรือกรอบคิดเหล่านี้ต่างหากที่ลูกต้องทำความเข้าใจ และถ้าเราโยงการเขียนการ์ตูนกับวิชาความถนัดทางสถาปัตย์ได้ หรือถ้าเราโยงช่องว่างทางการตลาดกับเงื่อนไขความสำเร็จได้ 

หรือถ้าเราโยงกิเลส ความอยาก ความต้องการของมนุษย์เข้ากับสินค้าที่ลูกจะผลิตออกขาย วันหนึ่งลูกอาจเป็นสถาปนิก นักเขียนการ์ตูน นักฏหมาย หรือแม้กระทั่งจะกลายเป็นนักลงทุนในตลาดหลักทรัพย์ภายในวันเดียวก็ยังได้ 

… ใครจะรู้” 

ขุนอรรถ 

เมื่อวานเพื่ิอนร่วมงานถามว่า “ลูกพี่ไร้คุณธรรม ทำไงพี่” 

“ลาออก” ผมตอบ 

“โห แรงไปไหม” เธอถาม 

“แล้วไร้คุณธรรมที่ว่ามันร้ายแรงหรือเปล่า” ผมเสนอ เห็นเธอเงียบ เลยขอให้เล่ารายละเอียดมา 

“ชีโปรดแต่ลูกน้องชาย ชอบเอารถบริษัทไปใช้ เอาแต่ใจไม่ค่อยฟังเหตุผล โดยเฉพาะเหตุผลของลูกน้องฝ่ายหญิง (เธอหายใจเฮือกใหญ่แล้วซัดต่อ) 

ระเบียบขั้นตอนที่มีก็เปลี่ยนหมด จริงๆ คือไม่ชอบอยู่ในกฏระเบียบ อ้างโตมาจากสายการตลาดเลยต้องคิดนอกกรอบ กรอบบ้าอะไรพี่อย่่างนี้เรียกนอกคอก 

พอทีพนักงานคนอื่นเราอยากให้อยู่ในระเบียบ อ้อ แต่ยกเว้นพนักงานชายที่ชีควงไปไหนมาไหนด้วย ชีออกตัวแทนว่าลักษณะงานต่างกัน …” 

เธอกำลังจะอ้าปากจัดหนักมาอีกชุดทำอย่างกับหายใจทางเหงือก ผมเลยยกมือห้ามไว้ก่อนแล้วขอแทรกว่า “ให้เอาผลมาเป็นเหตุ” 

เธองง! 

ผมชี้แจงต่อ “คืองี้ การแก้ปัญหาโดยไม่รู้เหตุของปัญหานั่นแหละคือปัญหา และยิ่งที่เราคิดว่าเรื่องนั้นเรื่องนี้เป็นเหตุของปัญหาน่ะ แต่จริงๆ มันยังเป็นแค่ผลของปัญหายิ่งเป็นปัญหาเข้าไปใหญ่” 

คราวนี้ตาลอย งงหนักกว่าเก่า!! 

ผมเปลี่ยนวิธีอธิบายดีกว่า “สมมุติว่า ชีจะชอบเอารถบริษัทไปใช้ยังไงก็ช่างชี แต่เมื่อเกิดผลกระทบกับงานตรงๆ อย่างเช่น ไม่มีรถต้องไปเช่ารถ ทำให้ยอดเงินจ่ายค่าเช่ารถสูงขึ้นจนฝ่ายการเงินทักท้วง(หรือด่า)มาเมื่อไหร่ ก็ให้หยิบยกขึ้นมาเป็นเหตุให้แก้ไขกันไปตามเหตุ” 

เมื่อเรานำผลมาเป็นเหตุชั้นแรก แล้วค่อยๆ แก้ไขตามเหตุทีละชั้นค่อยๆ ลึกลงไป ในที่สุดก็จะเจอต้นเหตุเอง …

จริงอยู่ เราอาจเป็นคนทำงานเก่งมากจนสามารถรู้”ต้นเหตุ”ได้ทันที่เกิดปัญหา และเสนอให้แก้ปัญหาที่ต้นเหตุทันที แต่วิธีที่ว่ามักแก้ปัญหาไม่ได้เพราะไม่มีใครยอมรับว่าเป็นตัวปัญหา โบ้ยกันไปเป็นทอดๆ ก็ลองเปลี่ยนวิธีแก้ปัญหาแบบค่อยๆ ย้อนหาเหตุลงไป

แม้วิธีนี้อาจไม่ทันใจ แต่ถ้ามันแก้ปัญหาได้ก็น่าลอง 

ขุนอรรถ    

เสียงผู้คนดังเอะอะด้วยความตระหนก เมืองคาสเทลเวคกิโอไม่เคยมีเหตุการณ์ใดให้ต้องแตกตื่นตกใจเช่นนี้มาก่อน

แจ๊คล้มตัวลงเหนือคาร่า เขาพยายามสาดสายตาหาจุดกำเนิดเสียง เมื่อแน่ใจว่าจุดกำเนิดเสียงอยู่ไกลและนั่นไม่ใช่เสียงจากปลายกระบอกปืนซุ่มยิงอย่างที่ควรจะเป็น เขาหันกลับมาหาคนรักเธอด้วยสายตาเป็นห่วง “คุณโอเคนะ”

คาร่าและแจ๊คลุกขึ้นยืนในขณะที่ผู้คนยังวิ่งผ่านหน้าคนละทิศทาง “แจ๊ค เกิดอะไรขึ้น” คาร่าถาม แววตาของเธอเหมือนไม่มั่นใจอะไรสักอย่าง

“ผมก็ไม่รู้เหมือนกันที่รัก ช่างเถอะ ผมต้องไปทำงานให้เสร็จ คุณไปรอผมที่เดิม ไปรีบไป” แจ๊คเขย่าตัวคาร่าเบาๆ แต่หนักแน่น คาร่ารู้ว่าชีวิตของแจ๊คเต็มไปด้วยความลับ แต่เธอเชื่อในความรักครั้งนี้มากกว่า แจ๊คมองคาร่านิ่งจนเชื่อว่าสามารถเรียกสติของเธอกลับคืนมาได้แล้ว เขาจึงเร่งเท้าออกเดินไปบนถนนข้างโบสถ์ด้วยความระมัดระวัง

ฉาก 16 : มุมโบสถ์โบราณเป็นอาคารสูง 2 ชั้น กระเบื้องหลังคาหลายแผ่นตกลงมาแตกกระจายบนทางเดิน ร่างหญิงสาวใส่โอเวอร์โค้ทสีน้ำตาลอ่อนนอนบิดเบี้ยวห่างจากประตูโบสถ์ไม่ถึง 2 เมตร ไม่ไกลจากร่างของเธอมีปืนซุ่มยิงเก็บเสียงกระบอกยาวตกอยู่!

แจ๊คมองเห็นร่างนั้นจากระยะไกล เขารู้ว่าเธอคนนั้นคือมธิลดา! นั่นทำให้เขาหยิบปืนพกพร้อมยิงออกมาแล้วรุดเข้าไปถึงร่างหญิงสาวก่อนใคร

ใบหน้าด้านขวาของมธิลดาแหลกเละจนแทบจะไม่น่ามีใครจดจำได้ เธอนอนนิ่งแทบไม่เคลื่อนไหว สังเกตุได้เพียงลมหายใจรินๆ แผ่วลงทุกที

นักสังหารมือสองอย่างมธิลดาย่อมรู้ดีว่า สักวันไม่เขาก็เธอต้องตายจากคมกระสุนด้วยกันทั้งนั้น แต่ไม่นึกว่าเธอจะเสียท่าโดนแจ๊คตบตาสลับกลไกภายในปืนซุ่มยิงก่อนส่งมอบ

วิถีกระสุนทะลวงย้อนกลับด้านกลายเป็นระเบิดขนาดเล็กที่มีพิษสงมากเพียงพอต่อการสังหารผู้เล็งยิงเสียเอง

เสียงฝีเท้าของผู้คนยังคงดังผ่านไปมาโดยไม่สนใจใยดีต่อเหตุการณ์ต่างๆ เบื้องหน้า แจ๊คและมธิลดามองตากันด้วยเข้าใจในธรรมชาติและความเป็นไปของสายอาชีพนี้

“ใคร?” แจ๊คย่อตัวลงถามข้างๆ ร่างของมธิลดา

พิษของบาดแผลทำให้มธิลดาไม่สามารถพูดออกมาเป็นคำๆ ได้ แจ๊คโน้มตัวลงเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ เขาได้ยินเพียงเสียงตะกุกตะกักจากลำคอที่เต็มไปด้วยเลือดข้น

แจ๊คเงยหน้าขึ้นแล้วถอนใจ “พัลล์อยู่ที่นี่ด้วยใช่ไหม” มธิลดากระพริบตาแทนคำตอบ

“ขอบคุณ” แจ๊คกล่าวพลางพยักหน้าเหมือนต้องการให้มธิลดารู้ว่าเขานับถือทั้งฝีมือและหัวใจของนักสังหารอย่างเธอ … นี่อาจเป็นเสมือนเสียงสวรรค์สุดท้ายที่มธิลดาได้ยิน

แจ๊คละจากมธิลดาแล้วมุ่งหน้าผ่านผู้คนที่มุงดูไปทางหอนาฬิกาอย่างรวดเร็ว เขาไม่รู้เลยว่ามีสายตาคู่หนึ่งจ้องมองเขาจากทางเดินในที่สูง

ฉาก 17 : ทางเดินและบันไดแคบๆ ปูด้วยหินลัดเลาะไปตามบ้านเรือน เสียงฝีเท้ากึกกักสะท้อนไปมายากต่อการกำหนดทิศทางของเสียง แต่สำหรับนักสังหารแล้ว มันไม่ยากเกินคาดเดาอารมณ์จากฝีเท้าได้

แจ๊คเร่งหนีเสียงฝีเท้าหนึ่งอย่างตั้งใจ เขาดูเป็นกังวลและมีอาการกระสับกระส่ายเมื่อเสียงฝีเท้าขยับใกล้เข้ามาทุกที โดยเฉพาะเมื่อแจ๊ครู้ว่าเสียงฝีเท้านั้นเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่จะทำอะไรสักอย่างไม่ต่างจากเขา

เส้นทางแคบๆ ทำให้รู้สึกคล้ายกับกำลังเดินเข้าไปในซอยตัน แจ๊คหันมาตรวจสอบเสียงฝีเท้าเป็นระยะๆ แล้วจู่ๆ เสียงฝีเท้าของผู้ติดตามก็เงียบลงกะทันหัน แจ๊คหยุดเดินแล้วหันไปดูรอบตัว

แทนที่เป็นด้านหลัง แต่ในเสี้ยววินาทีนั้น เงาดำของผู้ชายคนหนึ่งปรากฏขึ้นตรงเชิงบันไดด้านหน้า ห่างจากแจ๊คไม่เกิน 20 ก้าว

“โป้ โป้” แจ๊คยกปืนขึ้นยิงโดยไม่ลังเล ชายในเงาดำล้มลง เสียงจากปืนของแจ๊คก้องกลบเสียงกระสุน 2 นัดจากปืนเก็บเสียงที่ดังมาจากด้านหลัง!

แจ๊ครู้ว่าเขาพลาดท่าเสียแล้ว สัญชาติญาณบอกเขาว่าต้องจัดการกับต้นเหตุให้ได้เสียก่อน “โป้ โป้” แจ๊คหันกลับมายิงพัลล์ที่ปรากฏตัวอย่างเงียบๆ พร้อมปลายกระบอกปืนเก็บเสียงที่ส่องมาทางแจ๊ค

เสียงปืนยังสะท้อนก้องไปรอบบริเวณ แจ๊คทรุดตัวลงนั่งบนเข่าในมือเขายังกำปืนเล็งไปที่เป้าหมาย ส่วนพัลล์ล้มกลิ้งนอนพับไปต่อหน้า

เมื่อมั่นใจว่าคมกระสุนเข้าจุดสำคัญของเป้าหมาย แจ๊คค่อยๆ ประคองตัวลุกเดินหนีไปจากที่เกิดเหตุ

ฉาก 18 : ในรถเฟียตเก่าๆ ของแจ๊ค เขากำลังมุ่งหน้าไปยังสถานที่นัดหมาย มือขวาของเขากำพวงมาลัย ในขณะที่มือซ้ายกุมท้องชุ่มเลือด ระยะทางที่เคยใกล้กลับยิ่งไกลกว่าความเป็นจริง แจ๊คมองตั๋วเครื่องบิน 2 ใบวางอยู่บนเบาะด้านขวา

แจ๊คนึกถึงภาพสุดท้ายที่เขาเห็นพัลล์ นึกถึงคำพูดหลายอย่างของพัลล์ซึ่งครั้งหนึ่งแทบจะเป็นเพื่อนคนเดียวของเขา

“แจ๊ค คุณก็รู้ว่า การก้าวออกจากงานนี้เป็นเพียงแค่การก้าวจากมุมมืดหนึ่งไปสู่อีกมุมมืดหนึ่งเท่านั้น”

“งานแบบนี้ไม่เหมาะให้เราสร้างความสัมพันธ์กับใครหรอกแจ๊ค”

“ผู้คนทั่วไปมองว่านักสังหารคือคนร้าย แต่พวกเขาไม่รู้หรอกว่าเราไม่ได้ฆ่าคน เรากำลังลงมือฆ่าความชั่วร้ายที่ไม่มีใครจัดการมันได้มากกว่า”

ภาพของเป้าหมายสังหารหลายรายหลุดผ่านเข้ามาในสมอง สำหรับแจ๊ค การสังหารไม่ใช่เรื่องส่วนตัว หากแต่มันมีเหตุผลมากมายยิ่งกว่าการมองเพียงชั้นเดียว

แจ๊คกัดฟันแน่นแล้วทุบพวงมาลัยหลายต่อหลายครั้งเพื่อบรรเทาความเจ็บปวด ภาพพล่ามัวที่เขาเห็นเบื้องหน้าไม่ใช่เส้นทางลัดเลาะเนินเขา แต่หากเป็นภาพหญิงสาวคนรักที่กำลังรออยู่ริมลำธาร – ที่เดิมที่นั่น

รถเฟียตสีน้ำเงินเลี้ยวตัดออกจากถนนหลวงผ่านป่าโปร่งเข้าไปยังลำธารธรรมชาติที่อยู่ข้างหน้า แจ๊คเห็นคาร่ายืนรออยู่ ท่าทางเป็นกังวล

“แจ๊ค” เขาอ่านคำจากริมฝีปากของคาร่า

ภาพที่เห็นช่างพล่ามัวราวกับมีม่านหมอกหนาขวางเขาและคาร่าไว้ ผีเสื้อตัวใหญ่ขยับปีกใสสีขาวโบกตัวบินขึ้นไปเหนือทุ่งหญ้าเชิงเขา

เสียงคาร่าดังมาจากริมลำธาร แจ๊คมองเห็นเธอไกลๆ เขาเห็นเธอกวักน้ำสาดมาทางแจ๊ค “แจ๊ค แจ๊ค มาเล่นน้ำกัน” คาร่าและสายน้ำธรรมชาติที่ปรากฏตรงหน้าเป็นภาพจริงที่สวยงามกว่าภาพฝัน

แจ๊คไม่ตอบอะไร สายตาที่เขามองคาร่าเต็มไปด้วยความเข้าใจ โลกกว้างใบนี้ไม่ได้มีสถานที่ปลอดภัยไปเสียทั้งหมด

จบบริบูรณ์

(End title)

ขุนอรรถ

แจ๊คเลือกโต๊ะค่อนไปทางด้านท้ายร้านอาหาร ด้านหลังเป็นผนังห้องน้ำ จากจุดนี้แจ๊คสามารถมองเห็นบริเวณร้านได้เกือบทั้งหมด ทำเลที่เขาเลือกทำให้รู้ว่านัดหมายเช้านี้คงไม่ได้อยู่ในสถานการณ์ทั่วไป

“สวัสดีแจ๊ค” มธิลดาเปิดประตูกระจกด้านหน้าร้านอาหารเดินเข้ามาและกล่าวทักทาย

แจ๊คยกกระเป๋าแซมโซไนท์สีดำขึ้นมาวางบนโต๊ะ เขามีสีหน้าเคร่งเครียดกว่าการพบกันครั้งก่อน “ระยะเหนี่ยวไกกับศูนย์เล็งผมปรับให้เรียบร้อยแล้ว” เขาบอก

เสียงพนักงานพูดคุยกันอยู่ไกลๆ หลังเครื่องทำกาแฟ ผู้คนในร้านอาหารบางตา มธิลดามองหน้าแจ๊คเหมือนต้องการถามอะไรสักอย่าง แจ๊คมองนักสังหารหมายเลขสองเหมือนกำลังนั่งอยู่กับมธิลดาเพียงลำพัง

“ฉันขอตัวสักครู่!” มธิลดาคว้ากระเป๋าแซมโซไนท์แล้วลุกขึ้นเดินไปทางห้องน้ำหญิง

แจ๊คเลิกคิ้วด้วยความสงสัย เวลาสุ่มเสี่ยงแบบนี้เหตุการณ์อะไรก็เกิดขึ้นได้ แจ๊คกระสับกระส่ายอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เขาตัดสินใจหยิบปืนพกประจำตัวจากกระเป๋าด้านในออกมาซุกไว้ในกระเป๋าเสื้อสูทด้านนอก

มธิลดาวางกระเป๋าแซมโซไนท์ลงบนเคาเตอร์อ่างล้างหน้าแล้วใส่รหัส 014 กระเป๋าถูกเปิด เธอหยิบแผงวางอุปกรณ์หลอกตาออก ปืนซุ่มยิงถอดเป็นส่วนๆ วางเรียงอย่างดีอยู่ในนั้น

เมื่อเห็นว่าอุปกรณ์ทุกอย่างเรียบร้อยดี มาธิลดาปิดฝากระเป๋าแซมโซไนท์แล้วล้วงหยิบปืนพกออโตเมติกในกระเป๋าสะพายออกมา เธอหมุนกระบอกเก็บเสียงแน่นแล้วเก็บปืนเข้าที่ เธอมองตัวเองในกระจกด้วยสายตานิ่งเรียบและถอนใจ

…

“ทุกอย่างเรียบร้อยดี” มธิลดาบอกขณะยืนอยู่หน้าโต๊ะ แจ๊คยืนขึ้น มือล้วงกระเป๋าสูทแล้วพยักหน้า

มธิลดาเดินนำแจ๊คไปที่รถของเธอ ประตูรถถูกเปิดออกเพื่อวางกระเป๋าพร้อมกับก้มหยิบซองสีน้ำตาลในรถออกมา ส่วนแจ๊คกำปืนไว้ เขาเหลือบตาไปรอบๆ บริเวณพร้อมกับภาวนาให้ทุกอย่างจบลงโดยดี

ลมกระโชกผ่านเขาและเธอ วินาทีเผชิญหน้ามาถึงแล้ว มธิลดายื่นซองใส่เงินสีน้ำตาลให้แจ๊ค เขารับมันไว้ด้วยมือซ้าย ทั้งสองยืนมองหน้าเหมือนรอเวลาเหมาะสม

ครืดดด …

เสียงรถบัสสีส้มจอดห่างไปสัก 10 เมตร นักเรียนหลายสิบคนเดินลงมาผ่านหน้าเขาทั้งสองเข้าไปในร้านขายอาหาร

การยิงต่อสู้กันต่อหน้าเด็กๆ แม้ไม่ใช่ข้อห้ามของนักสังหาร แต่ถ้าเลือกได้พวกเขาเลือกไม่

“ขอให้โชคดี” มธิลดาเปิดประตูรถและเข้าไปนั่งทั้งที่มือขวายังซุกอยู่ในกระเป๋าสะพาย แจ๊คยืนมองเธอขับรถห่างไปจนลับตา

ฉาก 14 : หน้าโบสถ์กลางเมืองคาสเทลเวคกิโอ เทศกาลแห่พระแม่มารีประจำปีดึงดูดผู้คนในเมืองและนักท่องเที่ยวหนาตากว่าเวลาปกติ คาร่าชะเง้อรอแจ๊คที่ยังไม่มาตามเวลานัดหมาย

“แจ๊ค” คาร่าส่งเสียงดีใจเมื่อเขาเดินเข้ามาสัมผัสไหล่เธอจากด้านหลัง

“คุณไปไหนมา” คาร่ากระชับปกเสื้อสูทของแจ๊คเพื่อโน้มตัวเขาลงมาก่อนประทับจูบอบอุ่น

แจ๊คยื่นซองสีน้ำตาลใส่มือคาร่าแล้วบอกว่า “เราจะไปอเมริกาด้วยกัน”

“คุณหมายถึงเราสองคน เราจะไปด้วยกันใช่ไหม” คาร่าพูดติดๆ ขัดๆ เธอจ้องมองแจ๊คด้วยใบหน้าสงสัยและน้ำตารื้น แจ๊คพยักหน้านิ่งแล้วกอดคาร่าไว้

แจ๊ครู้ดีว่าตอนจบไม่ใช่เรื่องง่ายๆ อย่างที่บอกคาร่าไป เขาจับไหล่ของเธอไว้แน่นพร้อมกับแหงนมองขึ้นไปทางหลังคาโบสถ์และบริเวณรอบๆ เหมือนกำลังมองหาใครสักคน

“คุณเก็บซองนี้ไว้แล้วไปรอผมที่เดิม ผมยังมีงานที่ต้องทำให้เรียบร้อย เสร็จแล้วผมจะตามไปหาคุณทันที” แจ๊คเขย่าตัวคาร่าเบาๆ

ศูนย์เล็งของปืนซุ่มยิงจากมุมสูงทาบลงตรงท้ายทอยแจ๊คขณะเขาจูบคาร่าเนิ่นนาน

ปัง!

โปรดติดตามตอนต่อไป

ขุนอรรถ

เสียงดังเปาะแปะจากห้องน้ำปลุกแจ๊คตื่น บนเตียงผ้าปูยู่ยี่มีเขาเพียงลำพัง แจ๊คหยีตามองไปในทิศทางที่แสงสาดเข้ามาจากหน้าต่าง อาชีพของเขาทำให้หลายครั้งตื่นขึ้นมาโดยจำสถานที่หลับนอนไม่ได้

คาร่ากำลังอาบน้ำอย่างสุขใจ ขณะที่แจ๊คยังซุกตัวอยู่ในผ้าห่มพลิกตัวนอนหงาย เขาถอนใจปล่อยอารมณ์พัดพาย้อนไปในบทรักเมื่อคืน

จู่ๆ สัญชาติญาณของเขาก็ฉุดให้คิดอะไรบางอย่าง ระหว่างเสียงเปาะแปะจากห้องน้ำยังไม่มีทีท่าว่าจะยุติลง แจ๊คเขยิบตัวข้ามไปที่โต๊ะหัวเตียงอีกฝั่งหนึ่ง เขาเอื้อมมือเปิดลิ้นชักเล็กๆ ออกพร้อมเหลือบมองไปทางห้องน้ำเพื่อตรวจสอบความแน่ใจ

ในลิ้นชักมีกระเป๋าไหมพรมถักสลับสีหนึ่งใบ ข้างๆ กระเป๋าถักคือนาฬิกาข้อมือผู้หญิงดูเรียบง่ายในแบบของคาร่าวางอยู่ แจ๊คยกกระเป๋าขึ้นแล้วรูดซิบเปิดมันออกมาขณะที่เงี่ยหูฟังเสียงอาบน้ำอย่างระมัดระวัง

แผงยาสีขาว เงินรูโยพับเล็กๆ และ …. ปืนพกขนาดจิ๋ว

จากประสบการณ์ แจ๊ครู้ว่ามันมีศักยภาพเพียงพอต่อการปลิดชีวิตใครสักคน แววตาของแจ๊คปรับเปลี่ยนไปทันทีที่เขาเห็นเครื่องมือสังหาร!

เสียงลูกบิดเชาวเวอร์น้ำดังเอียดๆ ลอดออกมาจากห้องน้ำ แจ๊คจัดสิ่งของทั้งหมดกลับเข้าไว้ที่เดิมของมันและค่อยๆ ปิดลิ้นชักอย่างรู้จังหวะ เขาพลิกตัวกลับมาเปิดลิ้นชักฝั่งด้านที่เขานอน หยิบปืนพกประจำตัวออกมาซุกไว้ใต้หมอนหนุนแล้วแสร้งหลับตานอนด้วยความพร้อมและสับสน

คาร่าเปิดประตูห้องน้ำเดินออกมา ร่างกายเปียกชุ่มถูกปกปิดไว้ด้วยผ้าเช็ดตัวผืนน้อย แจ๊คเอี้ยวตัวหรี่ตามองคาร่าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“อรุณสวัสดิ์ คุณบัตเตอร์ฟลาย” เธอส่งยิ้มกล่าวทักทายพร้อมเช็ดผมและพันไว้ด้วยผ้าเช็ดตัวอีกผืน แจ๊คทำทีนอนสอดมือประสานท้ายทอยไว้ ในมือของเขากำปืนไว้อย่างเตรียมพร้อม

คาร่าหยิบเสื้อผ้าที่แขวนไว้ในตู้ออกมาโยนลงบนเตียง เธอปลดผ้าเช็ดตัวออกแล้วเอื้อมหยิบชุดชั้นในตัวบางมาใส่

“แจ๊ค คุณเป็นอะไรรึเปล่า” คาร่าไม่คุ้นเคยกับสายตาอย่างนี้

“เปล่านี่” น้ำเสียงของแจ๊คเร่งให้เกิดบรรยากาศหวาดระแวงอย่างบอกไม่ถูก

“แจ๊ค คุณกังวลคะที่รัก” คาร่าในชุดชั้นในนั่งลงข้างเตียงแล้วเปิดลิ้นชักหัวโต๊ะเพื่อหยิบนาฬิกาข้อมือมาใส่ เธอทำแบบนี้เสมอ แต่สำหรับแจ๊ค สถานการณ์แบบนี้ทำให้เขาตัดสินใจปลดล็อคปืนที่อยู่ใต้หมอน – คลิ้ก!

คาร่าล้วงหยิบนาฬิกาข้อมือออกมาจากลิ้นชักแล้วหันมาหา ภาพที่เห็นคือแจ๊คกำลังเล็งปืนมาที่เธอ

“อะไรแจ๊ค! เกิดอะไรขึ้น!” คาร่าสะดุ้งสุดตัวแล้วถอยพลาดๆ ลงจากเตียงไป นาฬิกาข้อมือของเธอหล่นลงบนพื้นห้อง

แจ๊ครู้ทันทีว่าเขากำลังทำผิดต่อคาร่าอย่างไม่น่าให้อภัย เขาเก็บปืนพกไว้ในลิ้นชักแล้วผลุงเข้ากอดคาร่าที่กำลังขวัญเสีย “ผมขอโทษ ผมขอโทษ” แจ๊คกระซิบบอก

“คุณทำอย่างนี้ทำไม ทำไมแจ๊ค” คาร่าปาดน้ำตาถามด้วยความโกรธ

“ผมเข้าใจคุณผิด แต่คุณพกปืนทำไม” แจ๊คยังกอดคาร่าไว้

“ข่าวไงแจ๊ค คุณไม่เห็นหรือไง พวกเราถูกฆ่าแทบวันเว้นวัน ฉันต้องมีมันไว้ป้องกันตัวบ้าง” คาร่าพูดถึงข่าวที่เกิดขึ้นกับเพื่อนร่วมอาชีพเดียวกับเธอ

เส้นแสงเช้าสาดถึงกลางห้อง แจ๊คยังกอดคาร่าแน่น เขาทำได้เท่านั้นพลางคิดหนักว่าอาชีพของเขาอาจกำลังเพิ่มความไม่ปลอดภัยกับคาร่าได้เช่นกัน

และทั้งที่รู้ว่าคำพูดที่กำลังจะเอ่ยจะทำร้ายเธอและตัวเขาเอง แต่แจ๊คก็กัดฟันพูดออกไปว่า “คาร่า ผมจะไม่อยู่ที่นี่ตลอดไป เมื่อเสร็จงานผมจะกลับอเมริกา”

ทั้งห้องเงียบจนได้เสียงนาฬิกาแขวนอยู่ครู่หนึ่ง … “แจ๊ค คุณพาฉันไปด้วยนะ นะ คุณพาฉันไปด้วย” คาร่าพูดทั้งน้ำตา เธอบรรจงจูบแจ๊คอย่างหมดหัวใจ เธอมั่นใจว่าแจ๊คไม่ใช่แค่โอกาสดีๆ ที่ผ่านมา หากแต่คือชายที่เธอเฝ้าหามาทั้งชีวิต

ถึงนาทีนี้น้ำตาของคาร่าก็พร่างพรู แจ๊คนิ่งเงียบด้วยความเจ็บปวด เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า สำหรับคาร่าแล้ว สิ่งที่อยากพูดไปเหมือนเธอกำลังเปิดไพ่ใบสุดท้าย – ถ้าไม่ได้ก็คือเสีย

แจ๊คไม่ตอบอะไร

…

ฉาก 12 : ช่วงบ่ายคล้อยในเมืองคาสเทลเวคกิโอเหมือนภาพวาดแอบสแตรกโทนสีน้ำชาอังกฤษใส่นม ผู้คนเดินไปมาตามถนนพร้อมกับนกบนท้องฟ้าที่กำลังบินกลับบ้าน แจ๊คยืนอยู่ในตู้โทรศัพท์มุมอาคารปูนสีขาวเรียงรายไล่เป็นขั้นบันได

“พัลล์ ผมนัดส่งของพรุ่งนี้” แจ๊คโทร.แจ้งความคืบหน้าแก่ผู้ดูแล

เสียงจากปลายสายฟังดูอารมณ์ดีกว่าปกติ “ผมทราบแล้ว มธิลดาบอกว่าเธอพอใจผลงานของคุณมาก ผมมีงานใหม่ให้คุณ …”

“พัลล์” แจ๊คขัดจังหวะเหมือนต้องการให้พัลล์หยุดตั้งใจฟังอะไรบางอย่าง

“ว่าไงแจ๊ค” พัลล์รู้สึกแปลก

แจ๊คถอนหายใจสั้นๆ ก่อนพูด “ผมต้องการชีวิตผมคืน ผมขอหยุดเมื่อส่งงานครั้งนี้แล้ว”

แจ๊คและพัลล์ต่างปล่อยให้ลมหายใจของเขาทั้งสองผ่านไปสักระยะ ทั้งสองตระหนักดีว่าการลาออกจากสายงานอาชีพแบบนี้ไม่มีทางเป็นจริงได้จนกว่าลมหายใจของใครสักคนต้องหยุดลงเท่านั้น

“ได้สิแจ๊ค” พัลล์พูดเนิ่บๆ

“ขอบคุณ” แจ๊ควางหูแล้วหยุดคิด เขากวาดสายตามองรอบตัวอย่างระมัดระวัง ตั้งแต่นาทีนี้ไป ทั้งความเป็นและความตายอาจหมายถึงการได้ชีวิตของเขาคืน

โปรดติดตามตอนต่อไป

ขุนอรรถ

นอกจากเตียงนอนและตู้เสื้อผ้าเข้ามุมแล้ว กลางห้องเห็นโต๊ะไม้ขนาดใหญ่ บนโต๊ะมีสว่านแบบตั้งศูนย์ คีบประแจ 2-3 ตัว และชิ้นงานโลหะขัดด้านหลายชิ้นถูกวางเรียงอย่างเป็นระเบียบ

คงเพราะงานที่แจ๊คทำเสี่ยงเกินกว่าจะปล่อยให้ร่างกายขาดความคล่องตัว อีกทั้งเขาเองก็เป็นหนุ่มใหญ่พ้นวัยกลางคนมานานแล้ว เวลากว่าเกือบชั่วโมงหลังตื่นนอน เขาใช้มันไปกับการบริหารร่างกายง่ายๆ ด้วยการวิดพื้น ซิทอัพ ดัดตัว รวมถึงยึดดึงตัวกับแกนเหล็กขวางเหนือประตูภายในห้อง

ระหว่างสองสัปดาห์ที่ผ่านมา แจ๊คเดินเข้าออกระหว่างไปรษณีย์ประจำเมืองและอู่รถยนต์บ้านๆ ที่บาทหลวงเบเนเดตโตแนะนำ เขากำลังรวบรวมอุปกรณ์และชิ้นส่วนต่างๆ เพื่อประกอบขึ้นเป็นสินค้าเตรียมส่งมอบ

7:59 น. – แจ๊คยกข้อมือขวาขึ้นมองนาฬิกา มือซ้ายยกค้อนเหล็กขึ้นเตรียมไว้

“แต้ง แต้ง …” แจ๊คตีตรงลงไปกลางแผ่นโลหะขนาดเหรียญห้าสิบเซนต์ที่ยึดไว้กับแท่นคีมจับ จังหวะเสียงค้อนเป็นหนึ่งเดียวกับเสียงจากหอนาฬิกา

อุปกรณ์บางอย่างจากไปรษณีย์สามารถนำมาประกอบได้ทันที แต่บางชิ้นต้องทำขึ้นมาอย่างประณีตราวกับงานเจียรอัญมณี จากท่อเหล็กสู่ปืนซุ่มยิงเก็บเสียง

แจ๊คใช้เวลาช่วงกลางวันที่ผู้คนไม่อยู่ในที่พักเพื่อทำงานของเขาอย่างเงียบๆ

ตราบใดที่แจ๊คทำให้ผู้คนมองเขาในฐานนักท่องเที่ยวได้ ตราบนั้นเมืองเล็กๆ แห่งนี้ยังคงเป็นที่ที่ปลอดภัยสำหรับเขา

ขณะที่แจ๊คค่อยๆ สร้างสภาพรอบตัวให้เป็น“พื้นที่ปลอดอันตราย” แต่สำหรับพื้นที่ภายใน เขาก็ค่อยๆ สร้างความไว้วางใจและความปลอดภัยระดับสูงสุดแม้ในยามหลับตา

คาร่า เธอคือหญิงบริการที่เขาตกหลุมรักอย่างตั้งใจ

…

ฉาก 9 : ภายในร้านกาแฟเล็กๆ ติดกับหอนาฬิกา แจ๊คยกมอคคิอาโตในถ้วยใบจิ๋วขึ้นจิบ สายตายังจดจ้องข้อความบนหนังสือพิมพ์

“ว่าไง คุณบัตเตอร์ฟลาย วันนี้เราไปที่ไหนดี” คาร่าเดินอ้อมเข้ามาจากด้านหลัง เธอเขย่งปลายเท้ายกตัวขึ้นจูบทักทายแจ๊คอย่างอบอุ่น

“ที่เก่าดีไหม” สายตาแจ๊คยิ้มน้อยๆ เหมือนทุกครั้งที่พบคาร่า

“ที่ไหนล่ะที่เก่า” ประกายตาของคาร่าทำแจ๊คยอมให้เธอกวาดต้อนความมั่นใจไปจนหมด

“งั้นผมพาคุณไปที่ใหม่แล้วกัน” แจ็คบอก

…

ฉาก 10: แจ๊คขับรถเฟียตคันเดิมพาคาร่าไกลออกไปจากตัวเมือง ลัดเลาะตามเนินเขาแห้งแล้งขนาดย่อมๆ เกือบหนึ่งชั่วโมง จู่ๆ เขาหมุนพวงมาลัยเลี้ยวซ้ายออกจากถนนหลวง บนทางดินกว้างเท่ารถคันเดียวผ่านได้เขาขับรถยนต์ตัดผ่านป่าโปร่งเข้าไปเพียงครู่เดียว เบื้องหน้าเป็นลำธารธรรมชาติทอดยาวลงมาจากภูเขาที่มองเห็นอยู่ไกลๆ

แจ๊คไม่ได้บอกคาร่าว่าที่นี่เป็นที่ที่เขาใช้ทดสอบสินค้า คาร่าหรือแม้แต่บาทหลวงเบเนเดตโตเข้าใจว่าแจ๊คเดินทางออกมาเพื่อเก็บภาพธรรมชาตินอกเมือง

“แจ๊ค เล่นน้ำกันเถอะ” เสียงคาร่าดังมาจากริมลำธาร แจ๊คมองเห็นเธอไกลๆ คาร่ากำลังถอดเข็มขัดและเสื้อผ้าของเธอออกจนเหลือเพียงกางเกงในตัวจิ๋ว เธอเดินลงไปในลำธารตื้นแค่เอวเหมือนเด็กน้อยเล่นน้ำด้วยความสดใส

เธอกวักน้ำสาดมาทางแจ๊ค “แจ๊ค แจ๊ค มาเล่นน้ำกัน” คาร่าและภาพธรรมชาติที่ปรากฏตรงหน้าสะกดแจ๊คหยุดนิ่งในภวังค์

แจ๊คไม่ตอบอะไร สายตาที่เขามองคาร่าเต็มไปด้วยความเข้าใจ โลกกว้างใบนี้ไม่ได้มีสถานที่ปลอดภัยไปเสียทั้งหมด อาชีพของเขาเสี่ยงกับอันตรายจากปลายกระปืนในแทบจะทุกพื้นที่ สำหรับคาร่า อาชีพของเธอมักได้รับอันตรายจากสายตาดูแคลนของผู้คน

แจ๊คหยิบเสื่อที่ม้วนในหลังรถออกมาคลี่ แซนวิช ผลไม้ และขวดไวน์ทยอยนำออกจากตะกร้าสาน … แจ๊คหวนคิดไปเมื่อ 2 วันก่อน มธิลดาและเขามาทดสอบปืนซุ่มยิงกันที่นี่เช่นกัน

มธิลดาพอใจผลงานของแจ๊คเป็นอย่างมาก หลังการทดสอบ มธิลดาเห็นแจ๊คถอดปืนยาวออกเป็นส่วนๆ เขาห่อแต่ละชิ้นส่วนด้วยผ้าลินินอย่างดี ทั้งหมดค่อยๆ ถูกจัดวางลงไปในตะกร้าสานอันเดียวกับที่เขานำมาวันนี้

แจ๊ควางห่ออาหารที่เหลือกลบหน้าไว้ และก่อนวางขวดไวน์ปิดท้าย เขาเปิดออกเทมันทิ้งครึ่งหนึ่ง

“คุณนี่รอบคอบดีจัง” มธิลดานอนตะแคงบนผ้าปูนั่งสีสวย เธออยู่ในชุดสวยกว่าใครจะรู้ว่านี่คือนักสังหารอันดับสอง

“ตำรวจเมืองนี้จมูกไว” แจ๊คตอบข้อสงสัยของมธิลดา

“ช่วยขันศูนย์เล็งให้อีกหน่อย นอกนั้นสมบูรณ์แบบสมกับที่พัลล์ไว้วางใจให้คุณเป็นคนแรกเสมอ … เราจะนัดส่งกันเมื่อไหร่ดี” มธิลดาช้อนตาเอ่ยถาม

“สัปดาห์หน้า ทุกอย่างจะถูกบรรจุในแซมโซไนท์สีดำ คุณอยากให้ผมใส่รหัสอะไร” แจ๊คถามพลางปิดฝาตะกร้าสาน

“014”

โปรดติดตามตอนต่อไป

ขุนอรรถ

แจ๊คสังเกตเห็นหญิงสาวสวยแต่งตัวแปลกตากำลังต่อรองราคาสินค้า สัญชาติญาณการระวังตัวทำให้เธอมองมาทางแจ๊คก่อนวางสินค้าลงกับแผงขาย เธอเดินตรงไปหาที่นั่งหน้าร้านกาแฟ

แจ๊คเดินตามไปนั่งโต๊ะติดกัน กล่าวถามว่า “คุณจะรับกาแฟอะไร”

“ฉันต้องการไรเฟิลเก็บเสียงระยะใกล้ ยิงชุดต่อเนื่องได้สี่นัดขึ้นไป ถอดประกอบพร้อมยิงใน 20 วิ น้ำหนัก 6 กิโลกรัมต้องไม่เกินกว่านี้ …” เธอหยุดพูดเมื่อเห็นพนักงานเดินเข้ามารับออเดอร์

“มอคคิอาโต้ 2 ที่” แจ๊คสั่งกาแฟแทนนักสังหารสาวสวย เมื่อพนักงานเสิร์ฟเดินจากไป แจ๊คเอ่ยถามว่า “ผมแจ๊ค คุณชื่ออะไร”

“มธิลดา (เธอบอกชื่อแล้วพูดถึงความต้องการของเธอต่อ) งานนี้ฉันมีพื้นที่และเวลาจำกัดกว่าทุกครั้ง เรื่องเก็บเสียงต้องดีมาก ต้องแน่ใจว่าพวกมันจะไม่สามารถระบุแหล่งกำเนิดเสียง ไม่อย่างนั้นฉันเสร็จพวกมันแน่” มธิลดาพูดเป็นชุดด้วยน้ำเสียงมั่นใจในตัวเองสูง

ลมเย็นพัดมาเบาๆ จนสังเกตุเห็นใบไม้ไหว แจ๊คจิตนาการเห็นเขากำลังประกอบปืนซุ่มยิงพร้อมศูนย์เล็งและกระบอกเก็บเสียง ลูกปืนขนาด 7.62 x 51mm เนโต้ถูกโหลดเข้าแมกกาซีนขนาด 20 นัดอย่างคล่องแคล่ว

“สิ่งที่คุณต้องการคือปืนกลเก็บเสียงแบบถอดประกอบได้ภายใน 20 วินาที” แจ๊คย้ำ ส่วนมธิลดามองกลับมาด้วยสายตาเย็นเฉียบแทนคำตอบ

ทั้งคู่จ้องมองตากันเหมือนต้องการสร้างจุดวางใจ เพียงอึดใจหนึ่ง แจ๊คพูดกับมธิลดาว่า “อีก 2 สัปดาห์ ผมจะติดต่อคุณไป ถ้าโชคดีเราจะไปทดสอบไรเฟิลกัน”

“ขอบคุณ” มธิลดวางซองกระดาษสีน้ำตาลไว้ แล้วลุกเดินสวนพนักงานเสิร์ฟที่กำลังวางแก้วกาแฟขนาดจิ๋วลงบนโต๊ะ

…

ฉาก 7 : ห้องพักในเลิฟโฮเตล นอกหน้าต่างเห็นหลังคาอาคารติดกัน ไฟจากป้ายนีออนสีแปร๋นสาดเข้ามาถึงบนที่นอน กรอบไฟสีส้มสลับฟ้าอ่อนซ่อนอยู่หลังหัวเตียงสร้างความตื่นเต้นมากกว่าความสงบ

“ฉันชื่อคาร่า” หญิงให้บริการพูดขณะกำลังถอดเสื้อผ้าออกจนหมด เธอเขี่ยกองผ้าไว้หน้าประตูทางเข้าและเดินมาหาแจ๊คที่กำลังนั่งอยู่ขอบเตียง

คาร่าพูดขณะพิงร่างกายเปลือยเปล่ากับไหล่แจ๊คแล้วลูบผมของเขาไปมาอย่างแผ่วเบา “คืนนี้ฉันเป็นของคุณ คุณต้องการแบบไหน”

แจ๊คเงยมองหน้าคาร่าแล้วบอกว่า “แบบทุกครั้ง แบบที่คุณเป็น คุณไม่ต้องแสดงอะไร ผมต้องการแค่นั้น”

ด้วยความที่ต้องระวังตัวอยู่ตลอดเวลา แจ๊คไม่ได้มาพบคาร่าบ่อยนัก แต่ทุกครั้งได้พบกัน แจ๊คแสดงทีท่าว่าเขาพอใจคาร่าอยู่ไม่น้อย คาร่าเป็นเป็นหญิงสาวผมหยิกเสมอต้นคอ รูปร่างดี หน้าตาได้รูป เมื่อเธอยิ้มจะเห็นเขี้ยวเล็กๆ ดูสะดุดตากว่าสาวเมืองคาสเทลเวคกิโอทั่วไป

สำหรับคาร่าแล้ว หญิงบริการอย่างเธอย่อมรู้ดีว่าแจ๊คปรารถนาและพึงใจในตัวเธอเป็นพิเศษ เธอเองก็รู้สึกพิเศษกับแจ๊ค คงเพราะแจ๊คใส่ใจกับรายละเอียดต่างๆ ในตัวเธอ บทรักของแจ๊คทำให้คาร่าแอบคิดเสมอว่า แจ๊คต้องการมอบความสุขแก่เธอ ในขณะที่ลูกค้าคนอื่นมาหาเธอเพื่อตักตวงความสุขให้กับตัวเอง

เขาและเธอกอดก่ายกันหลังบทรักเสร็จสม คาร่าสังเกตเห็นรอยสักรูปผีเสื้อปีกสวยบนแผ่นหลังของแจ๊คตั้งแต่ครั้งแรกแต่ไม่กล้าเอ่ยถาม จนครั้งนี้ เมื่อความสนิทใจระหว่างเธอและเขามีมากขึ้น …

“ทำไมคุณสักรูปนี้ คุณต้องการเป็นอิสระจากอะไร” คาร่าลูบไล้ผมของแจ๊คขณะที่เขากำลังนอนคว่ำหน้าข้าง ตัวเธอ แจ๊คถอนหายใจนิ่งเงียบก่อนลุกขึ้นหยิบกางเกงมาใส่

“คุณรู้ไหม คุณไม่เหมือนใคร” คาร่าบอก แจ๊คล้วงหยิบเงินจากในกระเป๋าแล้ววางลงบนโต๊ะเตียงอย่างเงียบๆ

คาร่าลุกขึ้นนั่งชันเข่าเปลือยแผ่นอกอิ่มอูมแลดูอบอุ่นมากกว่าอนาจาร เธอเหลือบเห็นธนบัตรพับหนากว่าลูกค้าทุกคนที่เธอเคยบริการ “คุณให้เงินฉันมากกว่าให้ผู้หญิงบริการคนอื่นใช่ไหม” คาร่าถาม

“ผมไม่เคยนอนกับผู้หญิงบริการคนอื่น” แจ๊คพูดเบาๆ โดยไม่สบตา คาร่าอึ้งเงียบงันกับคำตอบก่อนฉุดตัวเองขึ้นจากภวังค์ เธอยิ้มมีนัยแล้วพูดว่า “วันเสาร์ที่จะถึงนี้ ฉันไม่ต้องทำงาน คุณว่างไหม?”

“ดี พบกันที่ร้านกาแฟหน้าโบสถ์” แจ๊คพูดเสียงต่ำเก็บความรู้สึก

โปรดติดตามตอนต่อไป

ขุนอรรถ

แจ๊คขับรถเฟียตรุ่นกลางเก่ากลางใหม่นานเกือบสามชั่วโมง เมื่อถึงตัวเมืองที่หมาย สายตานับสิบเหลือบมองมาที่คนแปลกหน้าเชื้อสายอเมริกันอย่างสังเกตสังกา

เมื่อได้ที่พักในมุมปลอดภัยแล้ว แจ๊คจึงเดินออกมาสำรวจพื้นที่และผู้คน …

หน้าร้านอาหารเล็กๆ บาทหลวงเบเนเดตโต้ทักทายเขาเป็นคนแรก “ลูกไม่ใช่คนแถวนี้ ลูกมาเที่ยวหรือมาทำงาน” บาทหลวงชวนคุย

“ทำงานครับ ผมมาทำงาน” แจ๊คพยักหน้าเล็กน้อย

บาทหลวงเบเนเดตโตยังจับมือแจ๊คแน่น “งานอะไร”

“เออ … ผมเป็นช่างภาพครับ” แจ๊คค่อยๆ เลื่อนมือออกและเริ่มมองไปรอบๆ บริเวณตามสัญชาติญาณ

“ถ่ายรูปเหรอ หนังสืออะไร บอกพ่อได้ไหม” บาทหลวงเลิกคิ้วถาม

ไม่ว่าวินาทีนี้หรือวินาทีไหน แจ๊คไม่อาจวางใจใครได้แม้แต่พัลล์ผู้ดูแลนักสังหารเองก็ตาม แจ็คมองหน้าบาทหลวงด้วยสายตาคมกริบ จากสายตาของแจ๊ค บาทหลวงรับรู้ถึงบางสิ่งบางอย่างได้จากประสบการณ์ชีวิต

แต่คงเป็นเพราะสายตาของบาทหลวงไม่มีวี่แววอันตรายใดๆ แจ๊คตอบและชิงถามกลับ “หลายเล่มครับคุณพ่อ หลายเล่ม … คุณพ่อกำลังจะไปไหน”

“พ่อกำลังจะกลับวัด แต่เผอิญรถพ่อเสียตอนอยู่ตรงโน้น” บาทหลวงเบเนเดตโตชี้ให้ดูรถกระบะที่นั่งเดียวสภาพเก่าโทรม ด้านหลังบรรทุกลังไม้และถังนมโลหะ

“ผมคงพอช่วยคุณพ่อได้” แจ๊คหยิบอุปกรณ์ช่างแบบพับได้ออกมาจากกระเป๋า สบตาบาทหลวงให้เดินนำ

ครู่เดียวหลังเปิดฝากระโปรงรถกระบะปุโรทั่ง แจ๊คมุดลงไปงัดท่อขนาดเล็กออกมาเป่าเศษฝุ่นทรายและจัดแจงประกอบกลับเข้าในที่ของมันอีกครั้ง ก่อนบอกให้บาทหลวงทดลองติดเครื่อง

“ตัดๆ ตัดๆ … บรืนนนน” เสียงดังของเครื่องยนต์ค่อยๆ หมุนจนครบรอบของมัน มวลควันขาวพรูออกจากท่อไอเสียจนมองไม่เห็นอาคารที่อยู่ฝั่งตรงข้าม

“ขอบใจมากนะลูก” บาทหลวงเบเนเนตโต้ชะโงกหน้ามาออกสบตาแจ๊ค แจ๊คพยักหน้ารับช้าๆ

ก่อนบาทหลวงเหยียบคันเร่งขับรถออกไป เขาจับมือจับไม้แจ๊คอีกครั้งและทำท่าเหมือนจะบอกอะไรสักอย่างจนแจ๊คต้องก้มหน้าเงี่ยหูฟัง

“บางทีลูกอาจต้องการไปสารภาพบาปที่วัด เมื่อพระเป็นเจ้ารับรู้ ลูกจะเป็นสุข และพ่อคงยินดีมาก” บาทหลวงกล่าวด้วยจิตเมตตา

“ขอบคุณ แต่ผมคงไม่” แจ๊คตอบไปด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

บาทหลวงยิ้มน้อยๆ เหมือนยืนยันว่าสิ่งที่เขาคาดคิดไว้-ถูกต้อง แล้วพูดด้วยสายตาอบอุ่นว่า “ทักษะของลูกค่อนไปทางช่างมากกว่าจะเป็นศิลปิน” บาทหลวงพูดจบแล้วขับรถออกไป

รถกระบะคันจิ๋วเคลื่อนตัวห่างไปเรื่อยๆ แจ๊คยืนมองบาทหลวงยื่นแขนโบกมือไปมาแทนคำว่า “ขอบคุณ”

บางทีแจ๊คอาจโหยหาชีวิตเป็นสุขอย่างบาทหลวงว่า หรือเขาเพียงแค่รอเวลา … รอใครสักคน

(ภาพ : แจ๊คเดินข้ามถนนกลับไปที่ร้านอาหาร)

…

ฉาก 4 : บนเส้นทางกลับที่พัก แจ๊คเดินผ่านตู้โทรศัพท์สาธารณะริมถนนขนาดรถคันเดียววิ่งได้ ถนนหนทางในเมืองเล็กๆ แห่งนี้เต็มไปด้วยมุมเล็กมุมน้อย ทางเลี้ยวมีบันไดสูงชันคดเคี้ยวหักศอก

“กัก กัก … กัก” เขาสังเกตเสียงรองเท้าพื้นหนังกระทบถนนที่ทำจากก้อนหินที่ดังจากข้างหลัง เสียงฝีเท้านั่นเดี๋ยวช้าเดี๋ยวเร็ว บางครั้งเสียงเงียบหายเมื่อเขาหยุดหายใจเพื่อรับฟัง

แจ๊คเร่งเท้าเพื่อให้พ้นแนวกำแพงแคบข้างหน้า ทันทีทันใดเขาหลบผลุบตัวเข้าไปในซอกประตูหน้าอาคารแถวหลังหนึ่งแล้วถอดรองเท้าออกซุกไว้ในซอกอิฐ

ประสบการณ์ของเขาบอกว่า ทีท่าของการสังหารหาจำเป็นต้องงดงามอย่างในหนังสืบสวนสอบสวนไม่ เพียงแค่มันสามารถสังหารเป้าหมายได้ นั่นคือความจำเป็นเพียงพอ

“กัก กัก … กัก” ในมือแจ๊คกำอาวุธปืนขนาดเล็กและสอดนิ้วรอลั่นไกไว้อย่างดี เขารอจนเสียงฝีเท้าต้องสงสัยผ่านไปได้เพียงเสี้ยววินาทีจึงรุดเดินด้วยถุงเท้าเปล่า

นั่นทำให้ฝีเท้าของเขาไร้เสียง

“ปรืนนนนน ปัง ปัง” เสียงแรงอัดจากท่อไอเสียรถมอเตอร์ไซด์ดังสวนทางมาจากอีกซอกซอยหนึ่ง …

โป้! โป้! เสียงปืนดังขึ้นสองนัด ชายบนรถมอเตอร์ไซด์ล้มลงใกล้ๆ จุดที่แจ๊คยืน แจ๊คหลบทัน แต่เสียงฝีเท้าต้องสงสัยวิ่งห่างออกไปในซอยมืดเบื้องหน้า

แจ๊คพบว่าชายบนรถมอเตอร์ไซด์นอนจมกองเลือดเสียชีวิต เขาคว้ามอเตอร์ไซด์ขึ้นมาขี่ตามเสียงฝีเท้าศัตรูไปติดๆ

ทันทีที่แจ๊คขี่มอเตอร์ไซด์ออกมาจนถึงถนนใหญ่ เขาเห็นรถยนต์ขนาดเล็กกวาดวงตีโค้งอย่างรวดเร็วตัดหน้า รถคันนั้นมุ่งหน้าไปบนถนนเปลี่ยว

แจ๊คประคองมอเตอร์ไซด์บนถนนหินก้อนใหญ่อย่างยากเย็นก่อนยิง “โป้ … โป้”

กระจกหลังแตกกระจาย รถคันเล็กที่กำลังขับหนีสบัดโดนมอเตอร์ไซด์ที่จอดข้างทางล้มลงหลายคัน

“โป้” คราวนี้แจ๊คตั้งใจยิงยางรถยนต์ที่ค่อยๆ วิ่งห่างออกไป – ได้ผล!

รถคันเล็กยางหน้าแตกเสียหลักพุ่งเข้าชนเกาะกลางถนน มอเตอร์ไซด์ของเขาล้มลงพาแจ๊คไถลไปข้างหน้าเกือบสองเมตร

เขายังกำปืนอยู่และยกจ่อไปที่ชายในรถคันนั้น เสี้ยววินาทีเป็นตายผ่านเข้ามาอีกครั้ง แจ๊คเข้าถึงตัวศัตรูก่อนและล็อคคอชายคนนั้นจากด้านนอกตัวรถ

“กึก” แจ็คโยนตัวหักกระดูกต้นคอของชายลึกลับกับขอบประตูรถอย่างแรง ชายในรถแน่นนิ่งไป เขามุดเข้าไปหยิบปืนของชายคนนั้นออกมาจากรถยนต์แล้วเดินกระเผก*ออกจากที่เกิดเหตุอย่างใจเย็น

“ระหว่างอุบัติเหตุกับฆาตกรรม อย่างแรกดีกว่าแน่ๆ” แจ็คคิด

…

ฉาก 5 : บนเส้นทางกลับที่พัก แจ๊คยืนอยู่ในตู้โทรศัพท์สาธารณะตู้เดิมก่อนเกิดเหตุ

“ทำไมพวกมันถึงรู้ว่าผมอยู่ที่นี่ ทำไม” แจ๊คถามพัลล์ด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว

พัลล์มีน้ำเสียงงัวเงียจากการปลุกให้ตื่น “ไม่รู้สิ คงเพราะคุณไม่เหมือนเดิมแล้วแจ๊ค (แจ๊คยืนฟังอยู่เงียบๆ ก่อนพัลล์จะพูดต่อว่า) โทร.มาก็ดีแล้ว ผมมีงานให้ทำ งานนี้คุณแทบไม่ต้องกระดิกนิ้วลั่นไกด้วยซ้ำ”

แจ๊คเงียบไปก่อนพูดว่า “ผมขอคิดดูก่อน”

พัลล์เหมือนรู้ว่าแจ๊คกำลังจะวางหู จึงรีบพูดว่า “แจ๊ค ทำไมคุณไม่ใช้โทรศัพท์ในซองที่ผมให้ไป”

“แค่ไม่คุ้นเคย คุณก็รู้ ผมไม่ชอบอะไรที่เป็นเทคโนโลยีแบบนั้น” แจ๊คพูดจบแล้ววางหูโทรศัพท์กับที่แขวน

โปรดติดตามตอนต่อไป

ขุนอรรถ

แจ๊คเดินย่ำไปบนพื้นหิมะกับหญิงสาวแล้วหยุดดูรอยเท้าตัดขวางฝ่าแนวหิมะที่พวกเขากำลังเดิน

“นายพราน” หญิงสาวบอก ส่วนแจ๊คหรี่ตามองรอบบริเวณก่อนจูงมือหญิงสาววิ่งหลบหลังต้นไม้ขนาดเท่าตัวคนติดกับเนินใหญ่ “เร็ว … วิ่ง” แจ๊คบอก

ทันทีที่ทั้งสองพักหลังกับต้นไม้ขนาดเท่าตัว … “ฟิ้บ ฟิ้บ” เสียงปืนเก็บเสียงดังขึ้นสองนัด แฉลบกิ่งไม้ใหญ่เหนือหัวแจ๊คจนหิมะร่วงกระจายเข้าหน้า

“แจ๊ค เกิดอะไรขึ้น … แจ็ค” หญิงสาวร้องด้วยความตกใจ แจ๊คแนบนิ้วชี้บนริมฝีปากส่งสัญญาณบอกหญิงสาวให้เงียบเสียง

แจ๊คค่อยๆ โผล่หน้าขึ้นมาจากเนินที่ปกคลุมไปด้วยหิมะเพื่อมองหาจุดต้นเหตุ ก่อนล้วงหยิบปืนขนาดเท่าฝ่ามือออกมาจากเสื้อกันหนาวสีเขียวหม่น

… “ฟิ้บ ฟิ้บ” เสียงปืนดังอีกครั้ง กระทบหิมะแตกกระจายห่างจากไหล่แจ๊คไม่ถึงฟุต

“คุณพกปืนด้วยเหรอแจ๊ค ทำไม … แจ๊ค” หญิงสาวอยู่ในอาการตื่นตระหนกอย่างที่สุด แจ๊คส่งสัญญาณมืออีกครั้งให้หญิงสาวหมอบลง ส่วนเขาอ้อมเนินเตี้ยเข้าหาคู่กรณี

“โป้ โป้ … ผลุบ” เสียงปืนดังขึ้นสองนัด ชายในชุดพรางหล่นลงมาจากเหลี่ยมผาสูงประมาณสองคนต่อ สีแดงของกองเลือดตัดกับสีขาวโพรนของหิมะปรากฏให้เห็นข้างตัวชายในชุดพราง

แจ๊คยังคงชี้ปลายกระบอกปืนไปที่ร่างไร้วิญญาณเพื่อความแน่ใจ วินาทีแบบนี้ใครพลาดย่อมหมายถึงความตาย ก่อนเข้าพลิกตัวพร้อมใช้เท้าเขี่ยปืนให้พ้นระยะเอื้อมตามประสบการณ์

“แจ๊ค เขาตายไหม เขาเป็นอย่างไร แจ๊คพูดกับฉันสิ แจ๊ค” หญิงสาวร้องถามก่อนวิ่งสวบๆ ผ่านหิมะสูงเกือบเข่าเข้ากอดแขนของแจ๊คไว้แน่น

“กลับบ้าน โทรเรียกตำรวจ ไป … ไปสิ” แจ๊คส่งเสียงดังปลุกหญิงสาวจากความตระหนก

หญิงสาวผละจากแจ๊คเดินมุ่งหน้ากลับบ้าน คล้อยหลังได้เพียงสามก้าว “โป้ … โป้” ร่างไร้วิญญาณของหญิงสาวล่วงฟุบลงกับพื้นหิมะ!

แจ๊คลดปากกระบอกปืนลง เขาถอนใจแรงก่อนเดินมุ่งหน้ากลับเคบิ้นไม้สน

ด้านหลังเคบิ้น ชายอีกคนในชุดพรางลงจากรถขับเคลื่อนสี่ล้อกำลังหมุนกระบอกเก็บเสียงเข้ากับปืนอัตโนมัติ เขามีอาการเหมือนอยู่ในการระวังตัวสูงสุด

“โป้ โป้ … โป้ง” แจ๊คยิงชายคนนั้นสองนัดแรกจากด้านหลังรถ นัดสุดท้ายเขาเดินเข้าไปยิงเมื่อเป้าหมายแน่นิ่งอยู่กับพื้นหิมะขาว

…

ฉาก 2 : ร้านกาแฟกลางเมืองในอิตาลี

“สองคนนั่นคือใคร” แจ๊คถามพัลล์ เขาเป็นผู้ดูแลนักสังหารใ้นสังกัด “ไม่รู้สิ แต่นายต้องหลบไปสักพัก หลังร้านมีรถเฟียตสีน้ำเงินจอดอยู่ แผนที่บนเบาะจะพานายไปยังที่ปลอดภัย อยู่ที่นั่นและอย่าพูดกับใคร ใช้โทรศัพท์มือถือในซองกระดาษสำหรับการติดต่อหาฉัน” พัลล์ผู้ดูแลนักสังหารประจำสังกัดพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พร้อมไสกุญแจรถให้แจ๊ค

“ผู้หญิงคนนั้นล่ะแจ๊ค เธอใช่ไหม” พัลล์ถามบ้าง

แจ๊คก้มหน้าตอบเหมือนกำลังเรียบเรียงบางสิ่งบางอย่าง “ไม่ เธอไม่เกี่ยวข้องอะไรเลย เธอเป็นแค่เพื่อนคนหนึ่ง”

“เพื่อน?” พัลล์เน้นเสียงต่ำ

แจ๊คเลื่อนมือหยิบกุญแจรถ วางหนังสือพิมพ์ที่พับไว้ลงบนโต๊ะโลหะผิวขัดมันวาวแล้วลุกขึ้นเดินจากไป

ซูมอิน : หนังสือพิมพ์เสนอข่าวฆาตกรรม 3 ศพในป่าลึกตอนใต้ของสวีเดน

(โปรดติดดามตอนต่อไป)

ขุนอรรถ

“ขอโทษนะครับ ผมอยากให้คุณช่วยจอดรถหลบๆ หน่อย”

ผมหันไปมองรถยกสูงไฮโซสีน้ำตาลผู้ดีของเขาสลับกับรถคันอื่นๆ แถวนั้น

“เหรอครับ เอ ผมว่าผมก็จอดแนวเดียวกับคันหลังนั่นนะครับ” สำเนียงทองแดงอ่อนๆ ทำให้ผมเบาใจและหนักใจยังไงพิกล

คงเพราะคุณพ่อผมเป็นคนปักษ์ใต้ ส่วนคุณตาผมสืบสายสกุลมาจากขุนนางใหญ่เมืองถลาง แม่บอกว่าพวกเราเป็นตระกูลหัวดื้อ

“ไม่หรอกครับ คันหลังนั่นเขาจอดชิดฟุตบาธ แต่หน้าบ้านคุณไม่มีฟุตบาธ ช่วยจอดแอบหน้าบ้านเหมือนคันอื่นๆ สักหน่อยดีไหมครับ”

แดดร่มลมตกอย่างนี้ บนถนนสองเลนหน้าทาวเฮ้าส์มีคนออกมาเดินคุยกัน จ๊อกกิ้ง จูงหมา แล้วก็มีคนแอบเหลือบตาดูผมสนทนากับคู่กรณีที่เพื่อนบ้านหลายคนรับรู้

“แล้วทำไมคุณจอดห่างหน้าบ้านล่ะครับ” เขาถามยิ้มๆ พร้อมชี้ให้ดูหลักฐานคันสีดำ

ผมรู้ว่าเขาต้องเล่นงานผมประเด็นนี้ตั้งแต่ก่อนเดินมาคุยแล้ว “เออ คือขอพูดตรงๆ นะครับ ผมจอดประชดคุณนั่นแหละ” ผมเปิดใจไปก่อน

เขาหัวเราะเบาๆ แล้วพูดว่า “คุณคิดมากนะ ผมว่า”

“คิดมากสิครับ คิดตั้งนานก่อนจะเดินมาพูดกับคุณนี่ไง (ผมยิ้มไม่สุด) ความจริงก็อยากพูดด้วยนานแล้ว แต่จังหวะไม่ตรงกันซักที”

เขาหันไปมองสภาพถนนในโครงการฯ ก่อนพูดขึ้นว่า “… คือผมจอดห่างประตูรั้วหน้าบ้านเพราะบางทีต้องเข็นมอเตอร์ไซด์ออกมาใช้ เอาอย่างนี้ดีไหมครับ ใครจอดหลบได้ก็หลบ หลบไม่ได้คันมาทีหลังก็ช่วยๆ กันจอดหลบ”

“ไม่ดีครับ (ผมตอบทันที) ผมกลับเข้าบ้านดึกกว่าคุณ นี่ก็จะสองปีแล้วไม่เคยเห็นคุณจอดหลบเลย ผมก็ขี้เกียจจอดหลบแล้วด้วย …”

(เขากำลังจะอ้าปากพูดแต่ผมแทรกว่า) “… บ้านคุณมีรถสองคัน มอเตอร์ไซด์อีกหนึ่ง ตั้งแต่คุณมาอยู่นี่ ผมยังไม่เคยเห็นคุณเอารถจอดในบ้านเลยนะครับ”

ผมมองเข้าไปในลานจอดรถของเขา โครงการนี้ออกแบบให้มีที่จอดรถได้สองคัน แต่บ้านเขาวางชุดเก้าอี้สนาม กระถางต้นไม้มากมายกับเอาไว้จอดมอเตอร์ไซด์คันที่ว่า

ผมคงเสียงดัง เพื่อนบ้านอีกหลังจึงเดินเข้ามาสบทบ

“ไม่มีอะไรหรอกครับ กำลังตกลงกันว่าจะจอดกันอย่างไรดี” เขาสนิทกับเพื่อนบ้านที่เพิ่งเดินเข้ามา รู้ได้จากภาษาถิ่นที่เขาสื่อสารกัน

“ตกลงคุณช่วยจอดหลบหน่อยนะครับ คุณจอดหลบผมก็หลบด้วย แต่ถ้าคุณจอดห่างผมก็ห่างด้วย” ผมยื่นข้อเสนอให้เขาต่อหน้าพยานหนึ่งคน

“ไม่เห็นคุณตัองใช้วิธีนี้ …” เขาตอบโต้กลับมาได้ประโยคเดียว ผมก็สวนทันที “ผมเลือกใช้วิธีตามประเภทของคนน่ะครับ”

สังเกตุเห็นเพื่อนบ้านยิ้มไม่ออกแล้วตอนนี้

“งั้นก็ไม่เป็นไรครับ ใครอยากจอดยังไงก็จอดตามสบายแล้วกัน” เขาทำหน้าเซ็งและถอนหายใจเสียงดัง

“ไม่ดีหรอกครับ เรามาทำเพื่อคนอื่นกันเถอะ” ผมยิ้มสู้

แดดหมดแล้ว เพื่อนบ้านสาวสับขาจ๊อกกิ้งช้าลงเมื่อวิ่งผ่านวงสนทนาบนถนนของเราสามคน

“ถ้าคุณอยากทำเพื่อคนอื่น คุณก็จอดหลบ ก็แค่นั้น” เป็นครั้งแรกที่เขาพูดอย่างมีอารมณ์ตามด้วยอาการกระสับกระส่าย

แปลกดี เวลาคนปักษ์โกรธนี่ทำไมสำเนียงทองแดงสามารถเข้มข้นขึ้นได้

“ก็นี่ไงครับ ผมถึงบอกว่ามันเป็นเรื่องยากที่ผมต้องคิดให้มากก่อนมาคุยกับคุณ” ผมอธิบายซ้ำ ส่วนเขาเลิกคิ้วยกไหล่แทนออกเสียงคำว่า”ทำไม”

“ก็เพราะผมรอให้คุณคิดได้เองต่อไปไม่ไหว ครั้นจะปล่อยให้คุณจอดกินพื้นที่ถนนแบบนี้ต่อไป ผมก็ทนถูกคนอย่างคุณเอาเปรียบไม่ได้เหมือนกัน” ผมให้เหตุผล

เขาส่ายหัวกับความเรื่องมาก ความช่างคิดหรือช่างแค้นของผม หรืออะไรก็ช่าง ผมบอกกับเพื่อนบ้านสักขีพยานคนนั้นว่า “คุณคงได้ยินหมดแล้ว ผมต้องขอโทษคุณด้วยถ้ารถผมจะจอดกินพื้นที่ถนนบ้าง แต่เมื่อไหร่ก็ตามที่เขาจอดหลบ ผมจะไม่มีวันจอดรถอย่างที่คุณเห็นตอนนี้

วันก่อนๆ ผมไม่แน่ใจว่าถูกเอาเปรียบหรือเปล่า แต่หลังจากคุยกัน ผมรู้แล้วว่าใช่ เพราะถ้ารู้ตัวว่าทำให้คนอื่นเดือดร้อน แต่ก็ยังไม่คิดแก้ไข เหตุผลอะไรก็ไม่สำคัญแล้วล่ะครับ”

(ผมละสายตาจากพยานมาสบตาคู่กรณี) “ผมถูกสอนมาว่าเมื่อไหร่ก็ตามที่มีคนเอาเปรียบ ก็จะมีคนเสียเปรียบเสมอ

… ถ้าผมปล่อยเรื่องนึ้ไป โดยการจอดหลบเสียเอง ก็เหมือนผมปล่อยให้มีคนแซงคิว แม้ผมจะไม่เดือดร้อน แต่คนข้างหลังอาจเดือดร้อนเพราะการเพิกเฉยของผมก็ได้”

ไฟถนนสว่างจากด้านหน้าหมู่บ้านไล่เข้ามาจนถึงหลังสุดท้าย ลมอำมหิตวูบผ่านวงสนทนาเอื่อยๆ คู่กรณีไม่พูดอะไร ผมกล่าวขอบคุณผู้ร่วมสนทนาแล้วเดินเข้าบ้านผ่านรั้วเหล็กเตี้ยๆ มา

เมื่อปิดรั้วแล้ว ผมกล่าวสรุปมติที่ประชุมไปตามความเคยชินว่า “เอาตามที่ตกลงกันนะครับ คุณหลบผมก็หลบ คุณขวางผมก็ขวาง ขอบคุณครับที่อดทนฟัง”

ครับ, ยอมรับว่าดื้อ แต่ถ้าดื้อแล้วนำไปสู่สิ่งดีงามก็ดื้อเถอะ

ขุนอรรถ