lewym pasem

Ścięty

2013-08-19T05:25:00.001+02:00

Coupé (z fr. - ścięty) − najczęściej dwubryłowe nadwozie zamknięte samochodu osobowego, posiadające dwoje drzwi i charakteryzujące się bardziej opływową i płaską stylistyką, niż inne typy nadwozia. Często, ze względu na nisko opadającą ku tyłowi linię dachu w środku jest mało miejsca, zwłaszcza dla pasażerów tylnej kanapy, jeśli takowa w ogóle jest w samochodzie.

Na początku lat '90 większość producentów miała w swojej ofercie samochód sprzedawany jako sportowy. Naturalnie czasy były inne, oczekiwania klientów również. Nie wystarczyło w folderze reklamowym napisać "sportowe akcenty i dodatki bla bla bla" i wmawiać klientowi, że naklejka "Sport" na tył dodaje szyku - auto musiało przynajmniej wyglądać jak wóz sportowy.

"(...) to istny festiwal smaczków, detali, kontrowersyjnych rozwiązań (najczęściej gwałcących zbiorowo ergonomię) i ogólnie włoskiego podejścia, które mówi, że auto trzeba najwpierw zjeść oczami."

Ten opis odnoszący się do Fiata Ritmo pasuje również do innego Fiata. Jednego z najbardziej kontrowersyjnych stylistycznie aut jakie znam. Jedni za nim szaleją, inni nie mogą na nie patrzeć. Mimo to mało kto przechodzi obok niego obojętnie. Fiat Coupe.

Nie zamierzam się tu rozwodzić nad historią powstania tego modelu - takie rzeczy opowiedzą Wam Google i portale prowadzone przez miłośników tego auta: Fiat Coupe Klub Polska lub Fiat Coupe Club z Wielkiej Brytanii.

Będzie subiektywnie i z jednego punktu widzenia, mojego. Będzie o tym co ja widzę patrząc na ten samochód. Liczę na to że, nawet jeśli Wy nie dostrzegacie w nim nic to lektura tego artykułu skłoni Was do drugiego, głębszego spojrzenia. Tym bardziej, że ten samochód jest wart tego aby widząc go na ulicy obrócić w jego kierunku głowę.

Coupe to drink sporządzony z rozwiązań wyprzedzających epokę - ale równocześnie to co nadaje mu niepowtarzalnego smaku to pełne nostalgii akcenty retro.
Co rzuca się w oczy najbardziej? Charakterystyczne reflektory.

Na przełomie lat '80 i '90 niemal każde auto sportowe miało podnoszone reflektory umieszczone w masce. Fiat Coupe nie różni się pod tym względem od innych aut sportowych z tamtego okresu. Jedyny detal który go wyróżnia to reflektory które chociaż są schowane w masce to i tak są doskonale widoczne. Ukryte pod przezroczystymi kloszami nie podnoszą się po włączeniu a tym samym nie psują sylwetki auta ani nie rujnują aerodynamiki. Rozwiązanie zadziwiająco proste i zadziwiająco genialne. I kojarzące się z takimi autami jak Ferrari F40.

Również charakterystyczny jest kształt maski której środkowa część jest niżej niż jej boki a światła znajdują się "na" charakterystycznych wybrzuszeniach mocno przypomina auta sygnowane logo z czarnym koniem. Obserwując kolejno Dino, 308 GTB, 328 a później 348 widać ten element stylistyki coraz widoczniej. Śmiem twierdzić, że dostrzeżemy to w większości modeli Ferrari produkowanych w latach '70 i '80. Zresztą, zobaczcie sami.

Zbyt słabo widoczne? Zatem porównajcie te dwa zdjęcia:

Zwróćcie też uwagę na przód samochodu. Mały wlot powietrza do chłodnicy, umieszczone po jego bokach światła i mały (wręcz minimalistyczny) znaczek producenta na masce. Charakterystyczny wzorzec który raz dostrzeżony nie pozwala się już kolejny raz przeoczyć.

Bardzo wyraźnie widać co inspirowało ludzi nadających ostateczny kształt idei której ojcem był pracujący wtedy dla Fiata amerykański designer Chris Bangle.

Inne smaczki? Klamki a właściwie ich brak. Optycznie "schowane" nie zakłócają linii bocznej. Nie psują jej. Rozwiązanie obecnie popularne i często stosowane.

Tylne światła są równie charakterystyczne co przednie. Cztery okrągłe lampy wyłamujące się z ówczesnego trendu na lampy zespolone. Powszechne uważa się, że tylne światła również były inspirowane samochodami Ferrari czy wręcz projektowane dla Ferrari a później zastosowane we Fiacie. Uważam, że w pierwszej kolejności tylne światła i cały "równo odcięty" tył samochodu były inspirowane produkowanym w latach '64-'73 Fiatem 850 Coupe. Skąd to skojarzenie?

Co zostaje na koniec? Swoista "wisienka na torcie". Korek wlewu paliwa. Wystający ponad linię karoserii i osadzony na tylnym błotniku. Tak, "na" a nie "w". Nie jest schowany pod klapka. Nie jest z malowanego plastiku. Błyszczące aluminium. Skondensowany zastrzyk moto-nostalgii. To nie jest odniesienie do jednego samochodu - to jest odniesienie do całej motoryzacyjnej epoki. Do pewnego rozdziału który chociaż jest przez wielu zapomniany tak naprawdę jest fundamentem na którym zbudowano to co dzisiaj nazywa się samochodem sportowym.

No dobra, a co ze środkiem? Pamiętacie wnętrza aut z początku lat '90? Plastikowe, nudne wnętrza które najczęściej nie pełniły żadnej funkcji poza czysto praktyczną. Naturalnie nie twierdzę, że wnętrze każdego samochodu z tamtych lat jest brzydkie - po prostu mało które jest ładne.

Genialność wnętrza we Fiacie Coupe polega na dwóch rzeczach: prostocie i nostalgii. Żadnych eksperymentów. Żadnych wyświetlaczy. Analogowe wskaźniki umieszczone przed kierowcą. Okrągłe zegary dostarczające kierowcy niezbędnych informacji. Prędkościomierz (wyskalowany do 260 kmh), obrotomierz, wskaźnik poziomu paliwa, dwa wskaźniki temperatury informujące kierowcę o temperaturze płynu chłodzącego i oleju oraz zegar pokazujący aktualne ciśnienie oleju. I lakierowany w kolorze nadwozia pas metalu zamykający się w okół kierowcy. Tak, nie pomyliłem się. To nie jest ładnie lakierowane tworzywo - to jest metal. To prostota a gdzie nostalgia? Kompozycja kokpitu to powrót do przeszłości. Nostalgiczna podróż w czasie do połowy lat '60 gdy na rynku pojawił się sportowy wariant Fiata 850. Porównajcie wnętrza obydwu samochodów. Dostrzegacie podobieństwo?

Fiat Coupe (a właściwie Coupé Fiat bo tak model oznaczał producent) to według mnie jeden z tych samochodów które zaginają czas. Dla nich zegar bije innym rytmem i to sprawia, że starzeją się w innym, własnym - ale przede wszystkim w wolniejszym tempie niż inne samochody. Niepowtarzalny design nie pozwala pomylić tego samochodu z żadnym innym. Stojąc na zatłoczonym parkingu pod supermarketem przyciąga wzrok jak magnes opiłki. I ciągle wywołuje skrajne reakcje - kocha się go lub nienawidzi. Od pierwszego wejrzenia. No dobra, czasem od drugiego.

Notka na koniec: niemal wszystkie zdjęcia zostały "wygooglowane". Jeśli ich autorzy i właściciele są zdania, że umieszczenie ich na tej stronie, w tym artykule narusza ich prawa proszę o kontakt.

Mrożona pizza piaty dzień z rzędu

2012-10-13T17:19:00.002+02:00

Wiecie co jest fajne w publicznym dzieleniu się swoimi przemyśleniami na jakiś temat? To, że czasem dzięki temu ktoś postanawia wyciągnąć własne wnioski na temat poruszonego tematu. Fakt, że dość często są to wnioski inne niż moje nic jest niczym dziwnym. To w sumie nawet pozytywne, że inni maja własny punkt widzenia.

Tak też było tym razem. Moje przemyślenia na temat ceny nowej Toyoty skłonił zaprzyjaźniona blogerkę do wyciągnięcia własnych wniosków. Nie pozostaje nic innego jak odpowiedzieć – bo chociaż autorka działa w dobrej wierze, próbując jako „ambasador marki Toyota” brać w obronę GT86 to jednak chyba nie do końca rozumie co chciałem przekazać swoim wpisem.

Zauważ bowiem (uwielbiam to mszalne słowo) Szanowna Koleżanko, że ja wbrew pozorom w żaden sposób nie krytykuję samochodu. Nie twierdzę, że jest brzydki lub że źle jeździ – ja jedynie zwracam uwagę, że to nie jest tanie coupe „dla ludu”. Zachodzi podobna sytuacja jak w przypadku koreańskiego samochodu którym byłaś mocno zachwycona kilka miesięcy temu. Pamiętasz jak pisałaś: „Już to widzę jak za parę lat młodzi gniewni siedzący na forach motoryzacyjnych (bo przecież za tych kilka lat ludzie będą ze sobą rozmawiać tylko w ten sposób) będą sobie polecać nawzajem Genesis Coupe jako najlepszą opcję do nauki driftu. Bo niedrogi, bo mocny, bo daje fan, a jak się wywali z niego zbędne rzeczy to waga piórkowa. I nie szkoda, jak się rozwali, bo to w końcu tylko Hyundai. Takich aut potrzebuje świat! Takich aut potrzebujemy my, którzy nie traktujemy samochodu jak maszyny do przetransportowania ludków z punktu a bo punktu z. Co mi po najnowszym BMW czy Porsche? Takim samochodom po prostu żal jest dać porządny wycisk, a właściciele na samą myśl o zarysowanym zderzaku czy feldze dostają palpitacji serca. Nie mówiąc już o opcji typu nieudany drift i zaliczenie krawężnika, który nagle wyrósł ni stąd ni zowąd. Hyundaia nie żal skatować, nie żal zarysować.”
Można by wręcz pomyśleć, że to bajka. Mocne, tylnonapędowe coupe, które jest na tyle tanie, że nie żal go „skatować” czy też „zaliczyć krawężnik”. Pomijam fakt, że kiedy pisałaś tamten wpis to Genesis nie był wcale tanim samochodem – kosztował tyle co obecnie GT86 a jego mocniejsza odmiana była wydatkiem rzędu 34 tysięcy euro. Zazdroszczę zasobności portfela – mi skrzywione zawieszenie czy pogięta felga w, jak sugerujesz, zabawce do upalania kosztującej 30 tysięcy euro raczej zepsułaby humor.

Teraz trochę się zmieniło. Genesis nie zawojował rynku. Młodzi adepci driftu nie rzucili się na niego niczym przysłowiowy „szczerbaty na sucharki”.
Obecnie nowy Genesis kosztuje 17990 euro – Toyota GT86 kosztuje 29990 euro. Koncepcja ta sama, moc praktycznie ta sama. Jedyna różnica to DWANAŚCIE TYSIĘCY EURO różnicy w cenie. Naturalnie możesz też zdecydować się Genesis V6. Wtedy zamiast 218 koni mechanicznych dostaniesz zgrabne stadko 303 koni w cenie, uwaga, 22990 euro.
W dodatku Genesis jest wszystkim tym o czym piszesz – typem, który nie ciągnie za sobą balastu w postaci tradycji marki czy oczekiwań fanów. To czysta karta - „Bo to auto niczego nie próbuje udowodnić. Jest jak siedzący przy barze facet w znoszonych jeansach i przybrudzonej koszuli ze szklanką szkockiej bez lodu. Daleko mu do tego przy stoliku po prawej lalusia w garniturku i błyszczących lakierkach popijającego z wyuczoną gracją czerwone wino.”

W sumie dobrze, że o tym wspominasz. Próba udowadniania czegokolwiek... GT86 raczej tego zrobi bo i co ma udowodnić? Że oferuje te same osiągi, które oferowała 13 lat temu Honda S2000? Masz racje, GT86 to nie „laluś w garniturku i błyszczących lakierkach” - to laluś, który zostawił te lakierki w domu. Teraz jest cool, ma modne wytarte spodnie i brudną koszulę. Szkoda tylko, że to te ciuchy to efekt zamierzony. Coś jak swego czasu modne wśród nastolatek cięcie spodni lub szorowanie ich pumeksem aby wyglądały jakby były noszone od lat. Na pierwszy rzut oka niby „stara szkoła”, już na drugi buntowniczy styl ubierania – ale tylko po szkole żeby ocena z zachowania nie spadła.

Wybacz, ale naprawdę uważasz, że to auto w kontekście innych modeli Toyoty jest czymś rewolucyjnym? Masz rację, sportowy samochód to nie tylko liczba koni i suche liczby. To również emocje wymieszane z odpowiednią dawką perfekcjonizmu i bezkompromisowości.

Pamiętasz to auto? Mniej niż tona wagi, w najmocniejszej wersji doładowany mechanicznie silnik o mocy 145 koni i co najważniejsze, napęd który wydawać by się mogło jest zarezerwowany dla aut z kategorii supercars.

A to? Druga generacja MR2. Auto w wersji wolnossącej posiadało 180 koni. Było to tylko 20 koni mniej niż ma GT86 – tyle, że to było 19(!) lat temu. Również 19 lat temu można było nabyć o auto z silnikiem turbo o mocy 242 koni. Możesz mi wytłumaczyć w jaki sposób ów „swobodnie oddychający boxer” jest krokiem naprzód? Przy okazji, polecam przejażdżkę MR2– najlepiej gdy będzie padać...

A może mam wspomnieć o kilku generacjach noszących wdzięczną nazwę Celica? A może Supra?
Wybacz, ale dla mnie GT86 to właśnie to o czym piszesz - „mrożona pizza piąty dzień z rzędu”. W ciągu ostatnich kilku lat mieliśmy sporo takich samochodów. Była Honda S2000, były Mazdy MX-5 i RX-8, były kolejne generacje BMW 125i, był Hyundai Genesis...

A i jeszcze jedno: „Chyba naprawdę nie jest z nami już za dobrze, skoro istota auta to czas w jakim przyspiesza do setki. A przecież kiedy zajrzymy nowej Toyocie pod maskę, szybko zorientujemy się, że ktoś tam pomyślał o miejscu na dodatkowe turbo czy IC. Ten samochód bowiem (uwielbiam to mszalne słowo) to dopiero początek, baza do modyfikacji. A jeżeli ciężko Ci to zrozumieć, to znaczy że to auto nie dla Ciebie i powinieneś iść do Opla po nową Corsę.”
Miło, ze zdałaś sobie trud aby sprawdzić co producent, czyli Toyota/Subaru mówią na ten temat. Żadna z firm nie przewiduje wersji turbo. Owszem, Subaru mówi o wersji STi, ale będzie to wersja wolnossąca o zawrotnej mocy 240 koni mechanicznych. Jeśli więc ktoś pomyślał o miejscu turbo/IC to na pewno nie producent.
A że pod maskę da się zmieścić turbo lub intercooler? Pewnie, że się da. Tuningować da się każde auto. To tylko i wyłącznie kwestia budżetu. Argument raczej pomijalny w takiej dyskusji. A jeśli trudno Ci to zrozumieć to znak, że powinnaś kupić coś co się do tuningu nadaje – np. Lancera Evolution. W końcu kosztuje on tylko 33490 euro – to AŻ o 11% więcej niż super tania GT86....

P. S. Co do sugestii, że Corsa jest tym czym powinienem się poruszać – cóż, zmilczę...

86

2012-10-08T22:32:00.001+02:00

To auto miało być przełomem, rewolucją. Kamieniem który wywoła lawinę.
"Następca Supry" - na to określenie natknąłem się kilka lat temu, gdy o tym aucie zaczynano mówić. Pierwsze wzmianki w prasie zapowiadały kilkuset konną bestię, coś co będzie w stanie zastąpić trzystutrzydziesto konne coupe znane jako Supra.
Poprzeczka wisiała wysoko... Tymczasem okazało się, że nikt nie planuje nawet jej dosięgnąć a już tym bardziej ponad nią skakać.

Toyota GT86, bo to o nią chodzi, w niczym Supry nie przypomina. Nawet nazwa wyraźnie wskazuje, że producent chciał nawiązać do AE86, czyli tego co my znany jako Levin/Trueno i pochodne. Auto sprzedawane przez Toyotę w latach '80 to tak naprawdę lekko usportowiona odmiana jednego z popularnych modeli. Auto nie wyróżniało się w sumie niczym - poza napędem na tylną oś. To sprawiło, że w swojej ojczyźnie, Japonii, było chętnie wybierane przez amatorów sportowej jazdy którym grubość portfela nie pozwalała na więcej i szybciej.
GT86 ma być tym samym. Niecałe trzydzieści tysięcy euro, 200 koni, napęd na tylną oś i sportowy wygląd. Auto wygląda świetnie, prowadzi się świetnie, motoryzacyjna prasa nie może wyjść z podziwu. Na rynku tak naprawdę ciężko o konkurencję. Nikt poza BMW nie produkuje małego, tylnonapędowego coupe - w dodatku 125i nie wygląda aż tak agresywnie i kosztuje minimalnie więcej. Strzał w dziesiątkę prawda? Tylko czy aby na pewno? Osiągi samochodu są raczej typowe dla auta o tej masie i mocy - 7,5 do setki, około 225 maksymalnej. Agresywny wygląd obiecuje więcej ale z drugiej strony czego więcej można oczekiwać za niecałe 30 tyś euro?
Wybór jest, wbrew pozorom, bardzo duży. Konkurencja oferuje nawet 50-60 koni więcej za nawet 2-3 tysiące euro mniej. Focus ST, Mazda 3 MPS, Megane RS... Każde z tych aut jest mocniejsze i szybsze od GT86. Brak tylnego napędu sprawia, że nie jeżdżą tak efektownie jak Toyota - ale z większości wypadków są po prostu szybsze. Natomiast jeśli jesteście w stanie sięgnąć głębiej do kieszeni i dołożyć 20-30% to możecie kupić sporo mocniejszego Lancera Evo (circa 36 tysięcy euro i 300 koni) lub 135i (39500 euro i 320 koni).
Niestety, Toyota wcale nie jest aż tak tania ani aż tak szybka. Co prawda Subaru mające w ofercie bliźniacze BRZ zapowiada mocniejszą o około 40 koni wersję STi, ale ma być ona droższa od wersji podstawowej.
A nawet gdyby nie była to i tak rynku jest sporo tańszych i szybszych aut.

Pozytywny aspekt tego wszystkiego? A jakże - nadzieja, że inni producenci dołączą do gry i na rynek wrócą małe, tylnonapędowe coupe. A gdyby do tego miały osiągi jak konkurencyjne cenowo hot-hach'e to naprawdę mogłaby by być rewolucja.

Downsizing, czyli dlaczego producenci aut lubią ekologów.

2012-03-08T04:58:00.001+01:00

Ekologia - słowo które chyba u każdego miłośnika motoryzacji wywołuje zgrzytanie zębów. W końcu to przecież ekologia zabija kolejne motoryzacyjne legendy. Coraz bardziej rygorystyczne normy spalin spędzają producentom aut sen z powiek.
Tylko czy aby na pewno?

A może jest dokładnie odwrotnie? Może producenci oddychają z ulgą gdy pod pretekstem ochrony środowiska mogą wreszcie odesłać niektóre silniki do lamusa?

Dlaczego? To przecież oczywiste - pieniądze. Współcześnie każdy koncern motoryzacyjny ma w swojej ofercie co najmniej kilkanaście różnych samochodów podzielonych na kilka klas. Weźmy dla przykładu Fiata. Mamy małego 500, mamy Punto. Jest też całkiem spora Brava. Teraz do tego dodajcie Alfy. To naprawdę sporo różnych aut.
A teraz powiedzcie: w ilu z tych aut dało się zamontować V6 produkcji Alfa Romeo?
Nie oszukujmy się - kultowe 3,2l V6 Alfy musiało odejść i wcale nie była to wina normy emisji spalin. Dla koncernu Fiat jest taniej budować dwa silniki turbo: 1,4 i 1,8 w kilku wariantach mocy. Tymi dwoma silnikami Fiat zapewnia paletę silników o mocy od 120 do blisko 240 koni. Dodatkowo da się je zamontować w każdym aucie jakie Fiat produkuje. Na tym korzyści się nie kończą. Fiat oszczędza nie tylko na produkcji silników, również projektowanie nowych modeli jest tańsze. Nie trzeba uwzględniać zmieniającej się masy i wielkości silnika a to oznacza oszczędność przy projekcie komory silnika, zawieszenia, hamulców. Genialne, czyż nie?
Czy teraz widzicie kto zabił V6?

Naturalnie nie tylko Fiat dąży do maksymalnej unifikacji podzespołów w swoich autach. Robi to niemal każdy producent.
BMW coraz chętniej montuje silniki turbo. Chociaż w katalogach sprzedaży modele są oznaczone jak dawniej to rzut oka w dane techniczne zdradza, że coraz częściej kilka różnych modeli jest napędzanych tym samym silnikiem w kilku wariantach mocy.
Ford zapowiada premierę silnika 1,0l o mocy 120-180 koni mechanicznych. Dzięki temu przy pomocy jednego silnika zapewni napęd dla miejskiej Fiesty, kompaktowego Focusa (i opartych na nim vanów) jak i średniej wielości Mondeo.
Ekologia? Raczej cięcie kosztów projektowania i produkcji. Redukcja emisji CO2? Owszem, ale raczej przy okazji.

To tylko przykłady, ale chyba wystarczająco wyraźnie pokazują trend. Nie oszukujmy się - downsizing to coś na co producenci czekali od dawna.
To nie ekolodzy ani Unia Europejska stoją za egzekucjami kolejnych kultowych silników - za spust pociągają Ci sami ludzie, którzy powołali je do życia.

"Doprowadzony do szału"

2012-03-07T20:59:00.001+01:00

Znacie nazwisko Clarkson? Jeremy Clarkson? Na pewno znacie. Chyba każdy kto ma we krwi choć trochę benzyny wie kim ów Clarkson jest.
I właśnie dlatego cieszyłem się gdy kolega pożyczał mi książkę "Clarkson doprowadzony do szału".

Lubię oglądać program Top Gear prowadzony przez Clarksona. Tym bardziej, że to przeważnie świetny koktajl sporządzony z mistrzowskich ujęć kamery i drogich samochodów a to wszystko przyprawione specyficznym poczuciem humoru prowadzącego.
Oczekiwałem zatem, że czytając książkę będę się świetnie bawił. Niestety, aż tak sielankowo nie było.

Książka to zbiór felietonów, każdy o innym samochodzie. I to chyba największy problem tej książki. Tego się nie da czytać. O ile oglądając Top Gear śmieje się z czasami dziwnych porównań o tyle cały felieton złożony tylko z nich to już za dużo. Czytając to zbyt często miałem wrażenie, że wszystkie krasomówcze ozdobniki służą jako zasłona dymna dla chwilowego braku natchnienia u autora. Silnik, który jest jak delikatna jagnięcina, zawieszenie jak kołdra i tym podobne określenia brzmią może i dowcipnie, ale niosą zadziwiająco mało treści. Do tego stężenie "clarksonizmów" często przekracza akceptowalny poziom doprowadzając do szału!

Jeśli więc kupiliście tę książkę licząc na coś co przeczytacie jednym tchem od deski do deski to może Was spotkać przykra niespodzianka.
Z drugiej strony jeśli będziecie sobie dawkowć tą książkę po jednym - dwóch felietonach na raz to może się ona okazać całkiem fajną lekturą do czytania podczas codziennego stania w ulicznym korku.

Kumple Janosika

2012-02-20T08:00:00.001+01:00

Zasadniczo ten wpis miał wyglądać całkiem inaczej. Chodził po głowie od kilku dni. Miał obfitować w dowcipne porównania i kończyć się świetną puentą. Tyle, że kiedy zacząłem go wreszcie zabrałem się za przelewanie na wirtualny papier postanowiłem napisać wprost, bez metafor i setki błyskotliwych porównań bo o pewnych rzeczach inaczej się nie da.
Dość więc owijania w bawełnę: Drodzy Motoryzacyjni Koledzy i Kumple Janosika, jesteście bandą hipokrytów!

Kilka lat temu w Polsce zapanowała dziwna moda - "polskie miasta poszły w tany zamieniając się w Bałkany". Później przyszła moda na różne góralskie przyśpiewki. Cała Polska oszalała na ich punkcie.
Z motoryzacją nie miało by to wiele wspólnego gdyby nie fakt, że przyszła teraz moda na polskie zabytki. Nagle każdy odkrył, że Polonez to jego marzenie, duży Fiat to piękny wóz a do Malucha ma się po prostu sentyment. Bo jak można nie kochać Malucha? Jakoś można. Ja, żeby daleko nie szukać, nie kocham. Owszem - miałem i jeździłem, ale nigdy nie ukrywałem, że powody naszego związku były stricte finansowe. To nie była miłość ani zauroczenie.
A teraz z każdej strony słyszę, że co druga osoba marzy o małym Fiacie. Powiem wprost - co druga z tych osób jest hipokrytą. Jeszcze dziesięć lat temu co drugi z Was był skłonny oddać półtora nerki za Passata. Przy kieliszku wspominaliście jakie ślady na waszej psychice zostawił Maluch, jak bardzo chcieliście mieć fałweja itd. Już o tym nie pamiętacie, prawda?
Naturalnie nie chcę powiedzieć, że każdy miłośnik polskiej myśli technicznej tak ma. Znam kilku i szanuję... I jestem pewien, że też tą modę dostrzegają. Ich też wkurza ta moda na kierpce, kapelusik i dziwną wymowę - szczególnie w wykonaniu ludzi, którzy jeszcze nie dawno zza kierownicy starego jak świat Opla z wyższością patrzyli na duże i małe Fiaty.
Kilka lat temu Skiba wraz z kolegami szydził z mody na Bałkany i folklor. Dziś można by nagrać podobną piosenkę o modzie na starą, polską motoryzację.

chleb ze smalcem

2012-02-19T03:36:00.000+01:00

Była pewna knajpka, którą w czasach szkoły średniej z upodobaniem odwiedzałem. Chadzaliśmy tam ze znajomymi świetnie się bawiąc i miło spędzając czas. Knajpka była specyficzna. Inna. Naturalnie do szeroko rozumianego ideału sporo brakowało. Było tak ciasno, że każdy koncert przypominał próbę wejścia do świeżo otwieranego sklepu „Nie dla idiotów”. O tym, żeby w rytm muzyki ruszyć czymś więcej niż ręką można było zapomnieć. Jakość nagłośnienia była z gatunku „głośno i niewyraźnie” a gdy 10 osób równocześnie zapaliło papierosa to brak wentylacji sprawiał, że nie trzeba było wyciągać swojej paczki. Naturalnie były też plusy, które niwelowały te drobne mankamenty.

Za barem stali znajomi gotowi włączyć taką muzykę, jakiej właśnie domagał się chwiejący się tłumek młodzieży. Ławki były na tyle wygodne, że dało się na nich spać a specyficzny wystrój dodawał wszystkiemu uroku. Zawsze trafiało się na kogoś znajomego. ZAWSZE! Bywali tam dziwni ludzie.

Można było się dobrze napić (chociaż nigdy nie zamówiłem tam niczego innego niż piwo) i dobrze zjeść. Dwa dania jakie pamiętam to ziemniaczki w sosie czosnkowym oraz „jestem-spłukany-i-głodny”, czyli chleb ze smalcem w ilości wystarczającej do zaspokojenia naprawdę dużego głodu. Rozkosz dla głodnego podniebienia bo głodnemu smakuje wszystko. Poza tym chodziłem tam się dobrze zabawić a nie najeść.

Wszystkie auta GTI to był taki chleb ze smalcem. Miały to co musiały mieć i nie więcej. Były tanie, były szybkie – czego chcieć więcej? A później coś się zepsuło. Pół biedy gdyby pajdkę grubo smarowaną smalcem posypano ostrą papryką albo czymś o podobnym działaniu. Zaczęły się narzekania, że smalec jest niezdrowy i ma zbyt dużo cholesterolu. Zamiast smalcu masełko. Zamiast papryczki coś łagodnego i (bardzo ważne!) zdrowego, kalarepę dla przykładu czy jakiś inny szpinak. I jakąś górską wodę do popicia - koniecznie z butelki zdatnej do recyklingu. I to wszystko pokrojone na małe kosteczki żeby nikt się nie udławił.

Popatrzcie na poniższe zdjęcie:

A teraz na to:

Może i to drugie wygląda zdrowiej, apetyczniej. Ma mniej cholesterolu i dobrze robi na serce.

Mimo tego ja wolę chleb ze smalcem.

Bezwypadkowo = Bezpiecznie

2012-02-12T18:47:00.001+01:00

"Od piętnastu lat jeżdżę samochodem i jeszcze nigdy nie miałem wypadku" - to argument jakim uraczył mnie kiedyś rozmówca podczas rozmowy o tym jak rozpoznać dobrego kierowcę. Powiem szczerze, że wtedy ten argument do mnie przemówił. Teraz, po kilkuset tysiącach kilometrów spędzonych za kierownicą już nie przemawia.

Argument ten to najczęściej "broń ostateczna" w większości dyskusji na temat bezpieczeństwa jazdy i jest przytaczany niemal tak często jak "już piętnaście lat i ani jednego mandatu!". Tylko czy te piętnaście, dwadzieścia czy nawet trzydzieści lat o czymś świadczy? Znam ludzi, którzy przez całe swoje życie nie wychylili czubka zderzaka poza rodzinną miejscowość. Nigdy nie dostali mandatu i nigdy nie mieli ani jednego wypadku. Kierowcy doskonali.
A po drugiej stronie barykady ludzie tacy jak ja i moi koledzy. Sort najgorszy. Kilka mniejszych i większych wypadków, kilka mandatów i punkty karne na koncie. Czarne owce wśród motoryzacyjnej społeczności.
Macie już w ręce kamień? Bierzecie już zamach? No dalej moi bezgrzeszni bracia kierowcy, ciskajcie. Ja powiem krótko: przebieg.
Przebieg to mój jedyny argument i moja jedyna linia obrony.
Uważacie się za świetnych kierowców bo w ciągu ostatnich dziesięciu lat nie mieliście wypadku? Super. Robicie co roku dwadzieścia tysięcy kilometrów? Świetnie. Możecie z dumą mówić, że już pięć razy okrążyliście Ziemię. Brawo.
Mój roczny przebieg to około 150-160 tysięcy kilometrów. Mam kolegów, którzy robią większe i nawijają na koła po 200-220 tysięcy rocznie. I mają raz na rok stłuczkę, wypadek. Dostają mandat i kasują punkty karne. I to wcale nie oznacza, że są złymi kierowcami. Wręcz przeciwnie. Nikt nie liczy sytuacji gdy uniknęli wypadku, wyciągnęli auto z poślizgu czy omineli przeszkodę. Nikt nie zwraca uwagi na to, że jeżdżą w każdej pogodzie i w każdych warunkach i o każdej porze roku.
Zanim więc bezgrzeszny Czytelniku rzucisz kamień zapytaj o przebieg, bo
"gdzie drwa rąbią, tam wióry lecą" i wcale nie jest to wina drwala.

Honda Civic - dobrze odrobione zadanie domowe

2012-02-11T20:03:00.001+01:00

Dziś do niemieckich salonów trafiła nowa Honda Civic. Niestety, nie udało mi się odbyć jazdy próbnej, ale udało się przyjrzeć autu.

Wrażenia? Bardzo pozytywne. Honda wyciągnęła właściwe wnioski i nowy Civic to nie rewolucja, ale ewolucja.
Auto na żywo wygląda lepiej niż na zdjęciach. Moim zdaniem nowy design samochodu jest krokiem w przód. Owszem, nie jest już tak futurystcznie jak w poprzedniku, ale ciągle jest ciekawie. Auto jest po prostu ładne i nie do pomylenia z żadnym innym.

W stosunku do poprzedniego modelu poprawiono wiele niedoskonałości będących bolączką poprzednika. Elementy nadwozia przestały straszyć niedokładnym montażem i spasowaniem. Nie licząc plastikowych rantów nadkoli wszystkie części są lakierowane. Powłoka lakiernicza jest lepsza niż w poprzedniku.

Po otwarciu drzwi również widać wiele zmian. Fotele są wykonane z materiałów, które w dotyku są przyjemniejsze niż ich odpowiedniki z wcześniejszej generacji auta. Nowy kształt siedzeń, ładniejsze wykończenie i dobrze zaprojektowany kształt sprawia, że siedzi się wygodnie. Fotele wyglądają też lepiej. Wydają się być bardziej „luksusowe” i przypominają to co kiedyś nazywano "fotelami lotniczymi".

Po zajęciu miejsca w środku nie straszy nas już deska rozdzielcza złożona z kilku różnych elementów o różnych odcieniach. Nic nie skrzypi a plastik jest całkiem miły w dotyku. Bardzo duży krok w przód w stosunku do starego modelu. Miejsca jest dużo chociaż trzeba pamiętać, że to klasa C. W każdym razie nie licząc bardzo wysokich osób nikt nie powinien narzekać na brak miejsca z przodu.

Pasażerowie podróżujący z tyłu ciągle mają dość mało miejsca nad głową, ale teraz siedzą wygodniej. Tylne nadkola wreszcie mają wygłuszenie, więc powinno być ciszej. Wielu kierwców narzekało na hałasujące opony. Honda chyba usłyszała te skargi.

Nowa deska rozdzielcza jest przejrzysta i czytelna. Zachowano układ wskaźników z poprzednika, ale zmieniono ich kształt. Ciągle centralne miejsce zajmuje obrotomierz. Prędkościomierz został tam gdzie był i bardzo dobrze! Znajdujący się na prawo wyświetlacz komputera pokładowego i radia dostał poprawiony wyświetlacz.

Kierownica świetnie leży w rękach chociaż szkoda, że umieszczono na niej aż tyle przełączników, wydaję się przez to być przeładowana guzikami. Naturalnie silnik uruchamia się za pomocą przycisku „START”. Tym razem jest on tam gdzie powinien być, czyli po prawej stronie kierownicy nad stacyjką. A dokładniej nad miejscem gdzie przeważnie się ona znajduje. Civic pozwala się bowiem uruchomić bez wyjmowania kluczyka z kieszeni. Dużo zmian zaszło na konsoli centralnej. Osłonę tunelu środkowego poprowadzono wyżej. Lewarek zmiany biegów jest krótszy i ustawiony „bardziej na kierowcę”. Wygląda to bardzo dobrze i świetnie leży w rekach. Wszystko jest tam gdzie być powinno. Niestety, zniknął schowek, który do tej pory znajdował się pod radiem. Miejsce na okulary mamy w podłokietniku. Wyświetlacz nawigacji jest umieszczony nisko. Chyba trochę zbyt nisko. Niestety, o kilku rzeczach nie pomyślano. Znajdujące się pod nawigacją przyciski wydają się być dołożone na siłę. Gałka zmiany biegów będzie utrudniać dostęp do nich.

W bagażniku nie ma większych zmian. Nadal jest dużo miejsca, chociaż próg wydaje się być wyższy i może utrudniać wkładanie bagaży. Naturalnie pozytywne cechy bagażnika zostały. Nadal mamy potężny schowek pod podłogą. Tylne fotele składają się tak samo jak w poprzedniku pozwalając aranżować wnętrze zależnie od potrzeb.

To nie koniec zmian. Wielu kierowców (w tym ja) skarżyło się na podatne na fading hamulce. Obecny model dostał powiększone hamulce o średnicy ~300 mm a więc takie same jak w Hondzie Accord. Mam nadzieję, że to ostatecznie rozwiążę problem grzejących się tarcz.

Co jeszcze? Bardzo bogate wyposażenie. Znów mamy do wyboru cztery wersje wyposażenia: S, Comfort, Sport i Executive.

Np. kosztująca 23 tysięcy euro wersja Sport ze 140 konnym benzynowym silnikiem 1,8 oferuje niemal wszystko czego można oczekiwać – włączając w to kamerę cofania, dwustrefową klimatyzację i czujniki parkowania.

Za kilka dni zamierzam się wybrać na jazdę próbną. Powiem szczerze, że mam przeczucie, że nowa Honda Civic pozytywnie mnie zaskoczy.

Zdjęcia pochodzą ze strony Honda.de.

"Syndrom 15 koni"

2012-02-05T11:47:00.002+01:00

Syndrom 15 koni

Najnowsze doniesienia Światowej Organizacji Zdrowia są alarmujące. Coraz więcej osób zaczyna cierpieć na tą dziwną chorobę. Do tej pory wiedzieliśmy o niej niewiele, dotykała ona jedynie wąskiej grupy populacji o specyficznym genotypie. Lekarze ciągle nie są pewni niektórych mechanizmów powstawania i rozwoju schorzenia. To co jak na razie udało się ustalić to fakt,że do rozwoju choroby niezbędna jest minimalna choćby ilość benzyny we krwi. Jak oceniają naukowcy analizujący problem, osoby posiadające w swoim układzie krwionośnym wyższe niż przeciętne stężenie benzyny są narażone nawet kilkaset razy bardziej niż reszta społeczeństwa.

Typowe objawy to kombinacja symptomów fizycznych (zachwiane postrzeganie prędkości i przyśpieszenia) oraz psychicznych. Tych drugich jest zdecydowanie więcej. Chorzy często cierpią na napady lekkomyślności. Bardzo częste jest izolowanie się od otoczenia w miejscach takich jak garaże i warsztaty. Mózg zaczyna pracować inaczej i często dochodzi do zmiany trybu życia na nocny. Po wyjściu na otwartą przestrzeń taką jak płyta lotniska czy autostrada pojawia się stan wewnętrznego niepokoju i podniecenia. Gwałtowna reakcja pojawia się jeśli na to nałożą się czynniki chorobotwórcze: zapach spalin, dym palących się opon, zapach benzyny. Równie gwałtowną reakcję jest w stanie wywołać hałas, na przykład głośny dźwięk silnika spalinowego, pisk opon i dźwięk pracującej turbosprężarki.

„Nie ma skutecznego leku” - podkreślają lekarze - „tego się nie da leczyć, Ci ludzie już nigdy nie będą tacy jak wcześniej”

„Wiemy mało” - mówi jeden z naszych rozmówców, który chce pozostać anonimowy- „wydaje się nam, że rozwój choroby można czasami opanować i nadać mu kierunek. Niewłaściwe leczenie może mieć tragiczne skutki”.

Te słowa nie są przesadzone. Istnieje cała masa udokumentowanych przypadków w których leczenie poprzez odsuwanie od środków chorobotwórczych sprawia,że osobnik staje się apatyczny i osowiały. Pojawiają się depresje, brak apetytu a ekstremalny wypadkach napady agresji.

W internecie coraz częściej można spotkać strony za pomocą, których z ludzie zarażeni wymieniają się informacjami i dzielą wrażeniami i starają wzajemnie wspierać.

„Rząd nie chce nam pomóc. Udają, że problemu nie ma.” - pisze Michał69 na jednym z forów - „jesteśmy ludźmi jak inni”.

Rzecznik Światowej Organizacji Zdrowia zapytany o całą sprawę mówi:

„Najgorsze jest to, że Ci ludzie nie chcą się leczyć, nie chcą dać sobie pomóc. Każdy kto zauważy u siebie niepokojące symptomy powinien jak najszybciej udać się do specjalisty. Jeśli odczuwasz zaczynasz ciągle odczuwać, że Twoje auto jest zbyt wolne albo przyśpiesza z każdy dniem gorzej a silnik mógłby mieć choćby o 15 koni więcej to można być niemal pewnym, że na leczenie jest zbyt późno...”

300 koni, AWD, czyli zapomniał wół jak cielęciem był.

2012-02-04T12:04:00.000+01:00

Nie ukrywam, że poczułem się wywołany do tablicy i oto jestem.

Przechodząc do rzeczy z pominięciem zbędnych (jak uczy poradnik prawdziwego mężczyzny) gier wstępnych...

Ja „zrugałem”? Ja nie zrugałem a jedynie próbowałem delikatnie zachęcić do troszkę bardziej pozytywnego i konstruktywnego myślenia. Bo ja rozumiem, że my pasjonaci (jakże dumnie to brzmi!), znamy temat i jego okolice. Motoryzacja to dla nas jak spacerek po własnym ogródku. Każdy kamyczek znany, pułapek zero. Świetnie orientujemy się w tym co jest autem sportowym a co nie. Na ulicy głowy odwracają nam nie atrakcyjni okazy płci przeciwnej a samochody. Ba, po zapachu spalin jesteśmy w stanie oszacować moc silnika.

I to jest to co czyni nas nieszczęśliwymi ludźmi.

Dawno temu, w czasach gdy wino smakowało zdecydowanie lepiej a paliwo było tańsze, zdarzało mi się ujeżdżać różne wynalazki. Miałem Malucha dla przykładu. Ten dziwaczny wytwór chorego umysłu był dla mnie wtedy czystej krwi samochodem, ekhem, sportowym. Miał wszystko co sportowe auto mieć powinno: niskie zawieszenie, sportowy układ wydechowy i kubeł Sparco. I nie był to jedyny pojazd, który przeszedł nam przez ręce. Musicie Drodzy Czytelnicy wiedzieć, ze nas było wtedy więcej. Zgrana paczka mająca potężne skłonności do dobrej zabawy i benzyny. Obecnie zostało nas trochę mniej – jak to zwykle w praniu wychodzi trochę się to wszystko sfilcowało.

Mieliśmy dziurawego jak ser szwajcarski Rekina. Mieliśmy Fregatę, Krokodyla i niezliczone ilości Maluchów. Maluchy to były „Eleganty ELX Town z katalizatorem” kupowane w salonie – a co! Młodzi byliśmy, stać nas było! Skórzany miał swoją „Czerwoną Strzałę, która daje wolność” ze skrzydłem pasującym jak pieść do oka (Skórzany, pamiętasz komu tłumaczyłeś co daje Ci wolność?! ;) ). Długi miał Złociutką (pchać!). Twardy, Ty chyba latałeś wtedy Pugiem jeszcze. Michał miał Megankę, auto niezniszczalne, radzące sobie z krawężnikami, lawinami śniegu i pełnym ułańskiej fantazji kierowcą. Poza tym Michał miał jeszcze Tarpana – maszynę, która uskrzydlała jak Red Bull i mogła występować w serialu „Czarne Chmury” aby owe tytułowe chmury produkować. O wynalazkach jakimi jeździł Kratka nawet nie wspominam bo o tym można by dobry techno-thriler napisać. Powiem tylko, że Kratka pojechał Maluchem do Monachium. W celu wykonywania ewentualnych napraw zabrał ze sobą klucz służący do demontażu magneta w WuEsCe i pompkę do kół. Maluch był z roku '78 o ile mnie pamięć nie myli – Kratka był od niego o kilka lat młodszy. Czaki, Twój Kadaffi „Łaciate – samo mleko” podobno nadal jest pamiętany. Sidnej, wtedy jeszcze wąchający się między Oplem i BMW ale już opętany „wizją budowy traktorka”. Traktorków powstało kilka, wszystkie wyglądają jak z koszmarnego snu i każdy mógłby zostać wykorzystany w kolejnej części „Mad Max'a a hasłem przewodnim przy ich tworzeniu było „TTJH!”.

Słowem działo się dużo i działo się wesoło. Ubaw był nieziemski. I nagle coś się popsuło.

Popsuliśmy się my sami. Nagle okazało się, że 75 KM to zbyt mało żeby mieć fun z jazdy. Jak już to co najmniej 300 koni, AWD i koniecznie polar od producenta samochodu – taki niebieski najlepiej. Czas sobie płynął a my zamiast upalać ile wlezie wpadaliśmy w jakieś kompleksy. Wypad na tor? E stary, nie ma czym... Wszyscy przeprowadziliśmy my się na wyspy „jak już kupię...”. Drogą małych ustępstw wpuściliśmy do głów przekonanie, że my – znawcy, byle czym jeździć nie będziemy. Wstyd to i hańba wielka. Na ulicy pokażą nas palcami a nasze przyszłe dzieci nie będą mieć życia w przedszkolu. Poza tym przedni napęd? Przecież to aż nie wypada się przyznać w towarzystwie. A ja mówię: jak się nie ma co się lubi to się lubi co się ma! O! A nie jakieś durne wymówki, że albo Evo czy też inna 335i albo nic. Kto chce jeździć ten będzie jeździł czymkolwiek co ma silnik, bez narzekania na napęd, rodzaj paliwa, kolor i znaczek na masce.

I owszem, ja nie mam AWD. Nie mam tryliona koni pod maską, regulowanego zawieszenia, slicków, klatki, lakieru za grubą kasę czy karbonowych dodatków będących dobrym pretekstem do zbiorowej onanizacji w towarzystwie (Wiecie ile taka lotka kosztuje?!). Nie zanosi się też na to abym w najbliższej przyszłości miał coś takiego mieć. A mimo to fun z jazdy mam.

Jak słyszę, że kiedyś kupię, ale teraz to oszczędnym dieslem (Anka, nie pije do Ciebie!) to mam ochotę wybuchnąć śmiechem. Kogo Wy oszukać chcecie, samych siebie? Nie dajcie sobie wmówić, że trzeba czekać. Trzeba sięgać po to czego się pragnie. Cel uświęca środki! Choćby i po trupach, ale do celu! I bez kompromisów - wyczyn kompromisów nie uznaje!

Pewne rzeczy smakują odpowiednio tylko w odpowiednim czasie. Pamiętacie jak smakowało „Kapitańskie Poziomkowe” pite z Kryniczanką „laną do pełna”? Ja pamiętam – smakowało świetnie. Wtedy. Nie chcę wiedzieć jak by mi smakowało teraz...

Jeśli przegapicie właściwy moment t pewne rzeczy stracą swój smak na dobre. Trzeba tylko chcieć coś poświecić i można mieć niemal wszystko.

Jedno małe „ale” - nie popadajcie w skrajności.

Wiem, że Evo i Impreza to najlepsze cywilne rajdówki. Wiem, że 335i to fajny wynalazek. Ba, ja nawet wiem, że IS-F mimo swojego wieśniackiego wydechu jest super. Zamierzacie spędzić kolejne 10 lat patrząc na ich zdjęcia bo wszystko inne to tylko namiastka? I co potem? Naprawdę wierzycie, że za 10 lat będą smakowały tak samo? Nie będą. Ja wolę moją namiastkę motoryzacyjnego. Niektórzy jak widać wolą czekać na „tą jedyną” nie zwracając uwagi, że wokół cała masa pięknych kobiet. Ich wybór, Wasz wybór – tylko nie płaczcie jak w wieku 40 lat odkryjecie, że jesteście prawiczkami, którzy przez pół życia mentalnie onanizowali się nad zdjęciem swojego marzenia.

Tyle ode mnie.

Na koniec kilka słów wyjaśnienia. Wspomniane osoby nie są fikcyjne. Jeśli to czytacie to nie czujcie się urażeni – nie pisałem do nikogo personalnie. Po prostu jakiś taki dziwny trend rzucił mi się w oczy :)

Tekst może być trudny do zrozumienia dla osób bez odpowiedniej wiedzy, zatem poniżej słowniczek. Hasła w kolejności przypadkowej :)

Rekin – BMW E21

Fregata – Fiat Regata

Krokodyl – Audi 80 B2

Tarpan – Nissan Terrano

Kadaffi – Opel Kadett

Nie dla...

2012-01-28T20:39:00.000+01:00

Chyba jeszcze nigdy tak wielu rożnych ludzi nie połączyło się w walce z decyzją rządu. Przestały grać rolę poglądy polityczne, wiek i zajmowane stanowiska. Tak, naturalnie mówię o ACTA. Każdy z protestujących poczuł się solidarny z innymi.

Dlaczego kierowcy się tacy nie czują? Jesteśmy najgorzej traktowaną grupa społeczną. Z naszej kieszeni wyciąga się co roku olbrzymie pieniądze i to nawet nie próbując tego ukrywać. Pieniądze z mandatów łatają dziurę w budżecie, pieniądze z akcyzy pomagają rządowi płacić za wszystko – wszystko co nie jest związane z nami, kierowcami. Idzie tylko o pieniądze i już nawet nikt, nie próbuje tego ukrywać. Wprost mówi się o kolejnych drogich „objazdowych kinach” i o tym jak szybko ich zakup się zwróci. Politycy zacierają ręce planując kolejne inwestycje w „bezpieczeństwo drogowe”. Może od razu zmieńmy nazwę „ Wydział Ruchu Drogowego” na „Wydział Rozboju Drogowego”? Przynajmniej zatrzymany nie będzie miał wątpliwości w jakim celu się go kontroluje.

Może zatem najwyższa pora żebyśmy i my wreszcie wyszli na ulicę? Nie mówię tu o jakichś pikietach czy innych pochodach. Jesteście sobie w stanie wyobrazić co by się stało z Warszawą gdyby 10 tysięcy kierowców zatrzymało się na kwadrans o tej samej godzinie? Po prostu, światła awaryjne i stoimy tam gdzie jesteśmy. A co gdyby to było nie 10 a 100 tyś kierowców?

I tak codziennie, aż do skutku?

The Car and Her Boy

2012-01-28T20:11:00.002+01:00

Był sobie raz facet co miał Lancię. Pospolitą Deltę II mającą 75 koni. Jakoś po drodze kupił drugą. Może nie tyle kupił, co odratował płacąc cenę niewiele przekraczającą 1200 kg złomu. Pod maską kultowy Twin-Cam – niestety uszkodzony. Strzelił pasek. Przez ponad rok facet składał silnik. Pierwsze odpalenie, pierwsza jazda, pierwsza długa trasa... Wiecie jakie to uczucie, gdy kawał martwej stali budzi się do życia z blisko dwuletniego letargu? Kiedy po dwóch latach auto „pali na dotyk”? Coś cudownego.

Niestety, z racji tego że składał auto na ulicy, zapominał o jednej śrubie. Wszystko blisko 1200 km od domu. Ponowne dłubanie. Tym razem jednak czas gonił i pomylił śruby. Jedna była trochę zbyt długa i pasek rozrządu o nią obcierał. Po 200 km strzelił pasek. Załamanie. Silnik oberwał potężnie. Pogiął się każdy element głowicy nadający się do pogięcia.
Bolało tym bardziej, że po raz kolejny była to jego wina. Wszyscy pukali się w głowę, a on składał ją od nowa. Udało się. Było pięknie... przez jakieś 1300 km, bo wtedy tłok się stopił. Zgadnijcie kto zawinił tym razem. Tak, nie mylicie się.

Kupił inne auto, a Lancia stała i czekała. Nie miał serca, żeby oddać ją na złomowisko.
Dwa lata walczył ze sobą. W końcu się poddał i kupił silnik do Lancii, tym razem „ten właściwy” - Twin-Cam Turbo. Okazało się, że nie ma możliwości łatwego przełożenia silnika, zatem kupił całą Lancię Turbo.
I pewnie ona też niedługo padnie…

W pasji ważne są momenty szczęścia a nie lata wysiłku.

Głuchy telefon

2011-12-21T04:01:00.000+01:00

W 1947 roku powstał SAAB. Firma, która przez wiele lat była dość ciekawym indywidum na rynku motoryzacyjnym. Niespotykany design, sławne silniki turbo i stacyjka w dziwnym miejscu – to chyba najbardziej charakterystyczne cechy tych szwedzkich samochodów.
Niestety, finansowy kryzys sprawił, ze od 2009 roku SAAB walczył o przetrwanie. 19 grudnia 2011 roku SAAB zniknął z motoryzacyjnego rynku. Firma nie podniosła się na nogi i oficjalnie ogłoszono bankructwo. Plany ratowania firmy poprzez sprzedaż nie powiodły się – również za sprawa koncernu General Motors, który od 2000 roku był jedynym właścicielskim firmy.

Naturalnie miłośnicy szwedzkich aut są niepocieszeni. Na forach internetowych można czytać pełne sentymentu komentarze mówiące o kultowych modelach i nowatorskich rozwiązaniach technicznych. Co ciekawe, spora część osób pisząca ze upadek firmy SAAB to niepowetowana strata nie była i nie jest skłonna kupić samochodu ich produkcji. Jest coś czego doprawdy zrozumieć nie mogę. Zachwycamy się nowinkami technicznymi, piękną linia, świetnym wnętrzem ale gdy przychodzi do wyłożenia na stół pieniążków wycofujemy się rakiem? Skąd ten brak konsekwencji? A może to tylko owczy pęd? Czyżby nasze zachwyty nad marka opierały się głownie na kolorowych zdjęciach z moto magazynów?

Pamiętacie moje wrażenia z jazdy Alfa 159? Ciekawym jest, fakt, ze sporo osób zarzuciło mi bezkrytycyzm, stronniczość i „czepialstwo”. Co jeszcze ciekawsze – zarzuciły mi to głownie osoby, które wspomniana Alfa Nigdy nie jeździły! Ba, często dowiadywałem się, ze na moim miejscu owe osoby by bez chwili zastanowienia taka Alfę kupowały. Pozwolę sobie więc zapytać: dlaczego nie kupujecie, he?

Skąd bierze się, fakt, ze olbrzymia część osób polecających innym ten czy inny samochód nie widziała go inaczej niż na zdjęciach? Skąd te zachwyty?

Prawda jest taka, ze spora część owych „och i ach” to efekt marketingowej propagandy. Bo w końcu każdy producent robi co może aby być „premium”, aby jego auta były „niepowtarzalne” a rozwiązania techniczne „pionierskie i przełomowe”.

Dotyczy to nie tylko fanów firmy SAAB. Każda marka ma swoich wyznawców gotowych pogrążyć forum internetowe w krwawej wojnie „o dobre imię jednygo porządnego producenta aut”. Zasadniczo nie mam nic przeciwko owym fanom – tez mam swoje ulubione marki i modele samochodów. To co mnie natomiast naprawdę denerwuje to bezkrytycyzm, ignorancja, zabawy „w głuchy telefon” i zwyczajne chamstwo.

Bezkrytycyzm objawia się przekonaniem, ze inne auta od naszego ulubionego oddziela przepaść. Przepaść jakości, technologii, osiągów i stylu. Polecam niektórym zejść na ziemie. To, ze jakiś japoński producent produkuje świetne samochody to jeszcze nie znak, ze fabryka w Niemczech produkuje tragiczne – i na odwrót.

Nie bądźmy tez ignorantami i umiejmy docenić osia gnicia konkurencji. Wielu producentów ma na swoim koncie naprawdę wielkie osiągnięcia w sporcie motorowym – docenimy to. Te sukcesy nie przyszły same. Wzięły się z ciężkiej pracy i dorobku całego sztabu ludzi oddanych tylko jednej pasji - motoryzacji.

Znacie zabawę w „głuchy telefon”? Na pewno znacie, które dziecko się w to nie bawiło? Szkoda ze wielu fanów motoryzacji bawi się w to nadal i to pomimo wieku sugerującego,ze dzieciństwo powinno się mieć daleko za oba. „Kup SAABa, program i 400 KM pęka jak nic!”, „Jazda zima BMW to murowane owiniecie się na drzewie”, „Części do Mercedesa kosztują majątek!” - i wiele innych. Znacie to? Tak, przewzanie niczym w „głuchym telefonie” plotka wróblem wyfrunęła a wolem wróciła. Na to nałożyło się trochę legendarnych opowieści (wujek mojego szwagra miał w pracy kolegę, który tym jeździł...) i efekt gotowy.

Druga forma „głuchego telefonu” to kwestie koryfeuszy poszczególnych modeli. Dowiadujemy się np., ze GT-R wcale nie ma kiepskich materiałów we wnętrzu a 911 nie jest wykonana lepiej. Szkoda tylko, ze dowiadujemy się tego od osób, które rzeczone auta widziała jedynie na ekranie monitora. Czytamy, ze FWD z definicji musi prowadzić się źle, napęd na cztery kola jest cudownym remedium na brak opon zimowych a Subaru jest w stanie pobić każdy rekord okrążenia. Na dowód tego dostajemy odnośniki do filmów, zdjęć i artykułów, których w internecie nie brakuje. Dostajemy czasy przejazdów, opinie motoryzacyjnych guru i wyroczni. Wszystko to pozwala nam sadzić, ze dostajemy rzetelne informacje – nic bardziej mylnego.

To, ze znany brytyjski dziennikarz jest zachwycony jakimś autem to jeszcze nie znak, ze nam będzie się nim świetnie jeździć i odwrotnie. To, ze gdzieś na świecie ktoś zbudował 1500 konnego Nissana GT-R to jeszcze nie znak, ze przyszło to łatwo prosto i bezboleśnie – a już na pewno nie jest to, ze należy napluć na każde auto ze stajni Porsche/Ferrari/Königsegg/Lamborghini czy jakiegokolwiek innego. Tym bardziej, ze bardzo rzadko na zdjęciach umieszczonych w internecie widać ile pracy, wysiłku i pieniędzy włożono w budowę jakiegoś samochodu.

Głuchy telefon to świetna zabawa, ale niezbyt dobry sposób na przekazywanie informacji.

Na koniec bardzo krotko o kulturze dyskusji...

Walther Röhrl został kiedyś zapytany w wywiadzie jak to możliwe, ze Ari Vatanen go wyprzedził. Röhrl odparł, ze najwyraźniej pomimo tego, ze dal z siebie wszystko to jednak było to zbyt mało. Dociekliwy dziennikarz zapytał czy to możliwe, ze po prostu nowy model Peugeota jest dla Audi zbyt szybki. Röhrl odarł: „nie mam pojęcia, wiem tylko, ze Ari jest zbyt szybki dla mnie”. Walther Röhrl już wtedy był uznawany za czołówkę światową i zdawał sobie z tego sprawę. Mimo to umiał w sposób skromny, kulturalny i co najważniejsze „sportowy” wybrnąć z zadanego pytania. Umiał mimo świadomości własnych umiejętności lekkim ukłonem w stronę konkurenta okazać mu szacunek. Zycie i Wam jak i sobie abyśmy w ogniu dyskusji o tym, co jeździ lepiej i kto jeździ lepiej umieli zachować się podobnie.

Powrót do przeszłości, czyli test Hondy Civic VIII, cześć pierwsza

2011-12-12T06:24:00.001+01:00

Honda Civic – powrót do przeszłości,

Lada dzień w salonach sprzedaży pojawi się nowa generacja Hondy Civic – chyba najbardziej znanego modelu Hondy. Auto jest na rynku od 1972 i ciągle sprzedaje się bardzo dobrze. Zanim jednak będzie nam dane zasiąść za kierownica nowej generacji przyjrzyjmy się jeszcze raz obecnej.

Doskonale zdaje sobie sprawę, ze auto było wielokrotnie testowane przez motoryzacyjna prasę. Monza by wręcz powiedzieć, ze nic nowego do tego tematu dodać się nie da i chce wzorem wielu innych internetowych „dziennikarzy” powtórzyć znane fakty ubierając je w kwiecista retorykę i podpisując swoim własnym mianem. Nic bardziej mylnego. Czytałem wiele testów i relacji z jazd próbnych, bardzo wiele. Uderzyła mnie w nich pewna zbieżność wypowiedzi świadcząca o tym, ze co niektórzy testerzy od siedmiu boleści NIGDY Honda Civic VIII nie jeździli lub tez ich jazda ograniczała się do kolka zrobionego wokół parkingu pod marketem. Druga sprawa to fakt, ze większość testów i recenzji została napisana niedługo po premierze modelu. Jak do tej pory nikt nie pokosił się o test i recenzje z perspektywy dłuższego czasu i kilkunastu czy tez kilkudziesięciu tysięcy kilometrów. Niniejszym robię to ja. Opisywany egzemplarz jest moim prywatnym samochodem. Został zakupiony w salonie z przebiegiem 12 km a obecny stan licznika wynosi ponad 43000 km. Mogę, więc z nieskromnie powiedzieć ze znam to auto i to lepiej niż spora część innych internetowych „dziennikarzy” i ta własnie wiedza zamierzam się z Wami podzielić.

Zapraszam do (mam nadzieje) ciekawej lektury!

Prezentowany samochód to egzemplarz z 2009 roku. Auto to model po liftingowy, wyposażony w benzynowa jednostkę o pojemności 1,8 litra sześciennego, manualna skrzynie biegów i pięciodrzwiowe nadwozie. Honda pozwala wybierać spomiędzy 3 wersji wyposażenia: Comfort, Sport i Executive. Dodatkowo było tez kilka edycji o odrobinę innym wyposażeniu, przeważnie była to wariacja wersji Sport wyposażonej w kilka miłych dodatków. Nie inaczej jest w przypadku opisywanego samochodu. Jest to to wersja Sport z pakietem GT w kolorze Milano Red.

C. D. N.

...bo mogło być ślisko!

2011-11-26T15:32:00.001+01:00

Słowa, dokładnie takie jak te, które są tytułem tego wpisu usłyszałem od jednego z kierowców tłumaczącego mi dlaczego jeździ jesienią i zima wolniej. Naturalnie dyskusja wybuchła jak zawsze, znienacka i niespodziewanie i jak zawsze szybko zmieniła się w małą batalie. Streszczał Wam jej nie będę, tego się nie obawiajcie. Powiem tylko, ze słowa te miały wyraźnie podsumować temat zdrowego rozsądku i bezpieczeństwa na drodze a w szczególności faktu przesadnego o to bezpieczeństwa dbania poprzez zmniejszenie prędkości i właściwe używanie oświetlenia.

Otóż zauważyłem ciekawa właściwość - niskie temperatury i mgły wyraźnie wpływają na postrzeganie rzeczywistości przez kierowców. Obstawiam, ze amerykańscy naukowcy słynący z odnajdowania związku wszystkiego ze wszystkim (np. wpływ koloru noszonych skarpetek na plamy słoneczne) z pewnością mogliby by stosowne badania przeprowadzić i udowodnić to naukowo. Kto wie, może przeczytają ten wpis i to zrobią?

O jakich ciekawych związkach i wpływach mowa?

Stare ludowe porzekadło mówi, ze z zasady osadzamy innych własną miara. Złodziej widzi wokół siebie złodziei Osoba głucha krzyczy wychodząc z założenia, ze wszyscy wokół tez są głusi. A osoby słabo widzące zaczynają innych również posądzać o slaby wzrok. A skoro jesteśmy przy słabym wzroku to nie da się nie zauważyć, ze wśród kierowców powszechna ślepotę wywołuje mgła i niska temperatura otoczenia.

Wnioskuje to po fakcie, ze wraz z nastaniem jesiennych mgieł kierowcy w panice zaczynają używać wszelkiego możliwego oświetlenia w jakie są wyposażone ich bolidy - wszystko naturalnie w imię poprawy widoczności. Idea szczytna, cel światły - wykonanie? No, generalnie rożnie z tym bywa. Nagminnym jest dla przykładu fakt, gdy osoba dotknięta "mgłowa ślepotą" nagle odkrywa, ze nie widzi innych samochodów. W panice włączane są wiec światła przeciwmgłowe - te przednie jak i te tylne. Co ciekawe, faktyczna widoczność nie ma na to żadnego wpływu. Ot, wystarczy, ze w radio spiker wspomni o możliwych mgłach i wspomniane światła się zapalają. Wnioskuje zatem, ze mgła wywołuje naglą zaćmę u całej rzeszy kierujących. W innym wypadku by przecież z taka namiętnością tych świateł nie używali. Tutaj należy wspomnieć owo stare porzekadło bo innego wytłumaczenia dla tego fenomenu nie widzę. Musi być, ze nagle ludzie ślepną bo gdzieś tam w oddali zamajaczyła sie mgła. Przekonani, ze owa ślepota jest zjawiskiem powszechnym natychmiast starają się stać bardziej widocznymi dla innych ślepotą dotkniętych. Czy Wam również udało sie zaobserwować owo zjawisko? Mogę się założyć, ze tak. Aby było łatwiej rozpoznać dotkniętych ta dziwna choroba, podpowiem, ze tylnych świateł przeciwmgłowych używamy gdy widoczność spadnie poniżej 50m. Równocześnie jesteśmy zobowiązani zwolnic do 50km/h. Ktoś może zapewne pomyśleć, ze łatwo powiedzieć a trudniej zmierzyć śpieszę wiec z wyjaśnieniem, ze zmierzyć w tym wypadku jest banalnie łatwo. Wystarczy rzucić okiem na białe słupki ustawione wzdłuż szosy. Są one ustawiane co 100m (na zakrętach co 50m), jeśli wiec widzisz kolejny słupek to najlepszy dowód na to, ze NIE powinieneś włączać tylnego światła przeciwmgłowego. Jeśli mimo wszystko to robisz to zdawaj sobie sprawę, ze łamiesz przepisy i ryzykujesz mandat (i oby nasza Policja wypisywała ich z tego tytułu więcej!), oślepiasz innych kierowców oraz ryzykujesz, ze ktoś wjedzie Ci w tył.

Tak, tak! Z powodu tego, ze jesteś aż tak widoczny ktoś może nie zauważyć, ze hamujesz! Pamiętaj, cala idea tylnych świateł "stop" opiera się na ich mocy i fakcie, ze zapalają się nagle. Tyle, ze kiedy mamy zapalone światła przeciwmgłowe to światła "stop" potrafią się "zgubić". Nie ma w tym nic dziwnego. Ludzkie percepcja nie jest doskonała. Najszybciej dostrzegamy gwałtowną zmiane i własnie na taka gwałtowną zmianę najszybciej reagujemy. Robimy to w większości wypadków podświadomie i odruchowo. Zapalająca się nagle czerwona kontrolka na desce rozdzielczej przyciąga nasza uwagę natychmiast - podnosząca sie wolno wskazówka temperatury silnika nie. Podobnie jest ze światłami stopu - zapalające się nagle i wyraźnie odcinające sie mocą od reszty świateł przyciągają uwagę. Niestety, często na tle świateł przeciwmgłowych efekt odcięcia zanika.

Pamiętajcie tez, ze nie prędkość zabija - zabija różnica prędkości. Zanim wiec z powodu widoczności postanowicie zwolnic na autostradzie czy drodze ekspresowej do 50km/h przemyślcie to dwa razy. Inny kierujący może wyjść z założenia, ze widoczność jest wystarczająca do kontynuowania jazdy z prędkością 140km/h - i ma do tego pełne prawo! Skoro jest tak mglisto, ze nie jesteś w stanie utrzymać "tempa autostradowego" lub co gorsza widzisz, ze co chwile ktoś Cie wyprzedza to w interesie swoim i innych opuść autostradę. Na drodze krajowej nie zaskoczysz nikogo jadąc o kilkadziesiąt km/h wolniej niż pozwalają na to przepisy.

Nie mierz innych własną miara - to, ze Ty z powodu mgły zwolniłeś nie znaczy, ze każdy zdjął nogę z gazu!

Nie mierz innych własną miara - to, ze Ty pomimo mgły nie zwolniłeś nie znaczy, ze wszyscy jada tak samo szybko!

I odstęp! Trzymaj odstęp do poprzedzającego! Pamiętaj, ze przy 100km/h pokonujesz w czasie sekundy około 27 metrów. Pamiętaj, ze jeśli ten ktoś uderzy nagle stojący pojazd (nie, nie zahamuje - uderzy!) to jadąc 50m za nim nie masz szans wyhamować. We mgle większość kierowców panicznie boi się stracić z oczu światła poprzedzającego i podświadomie zmniejsza odstęp - błąd który potrafi mieć tragiczne skutki. Błąd którego skutki oglądamy co roku na drogach.

Kolejny objaw "mgłowej zaćmy" (jak zwykłem nazywać owa powszechna chorobę) to fakt, ze nagle kierowcy przestają dostrzegać cokolwiek w lusterkach swoich pojazdów. Co prawda istnieje teoria mówiąca, ze mgła ma wpływ na same lusterka, ale nie daje jej wiary - wszak mgła ma kontakt jedynie z lusterkami zewnętrznymi a tymczasem kierowcy przestają dostrzegać obiekty widoczne również w tym wewnętrznym, kontaktu z mgłą nie mającym. Po czym wnoszę? Po tym, ze lwia cześć kierowców nie dostrzega samochodu za nimi - i to nawet takiego, który jedzie za nimi nocą z włączonymi światłami. Tutaj również widać kolejny objaw korodującego wpływu mgły na ludzka fizjologie. Otóż mgła zakłóca również zdolności kojarzenia faktów i łączenia ich w logiczne ciągi przyczynowo-skutkowe.

Jak bowiem inaczej można wytłumaczyć fakt, ze kierowca który przed zajęciem miejsca za kierownica był w pełni władz umysłowych i fizycznych nagle przestał widzieć jadące za nim od kilkunastu minut auto? Jak można wytłumaczyć fakt, ze kierowca ów nie jest w stanie połączyć faktów tak oczywistych, jak to ze ktoś jadący za nim musi go widzieć (bo skoro ja widzę jego to i on mnie) i oślepianie tylnym światłem przeciwmglowym jest zbędne? Jedynym sensownym wytłumaczeniem jest opar gęstej mgły... Pytanie tylko czy chodzi o opar unoszący się nad szosa czy tez nad głową kierowcy.

Pamiętacie pewna polska komedie w próbujący wypisac mandat milicjant mówi kierowcy co mogłoby się stać gdyby? Dokładnie to samo usłyszałem od mojego rozmówcy o którym wspomniałem na początku. Bo co jeśli będzie ślisko? Co jeśli widoczność będzie słaba? Co jeśli...? I tak dalej, i tak dalej...

Moj gorący apel do czytających. Zastanówcie się zanim sięgniecie do włącznika świateł przeciwmgłowych i sięgajcie do nich wtedy kiedy jest to konieczne. Kierujcie się zdrowym i przede wszystkim własnym rozsadkiem a nie głosem spikera w radio czy zachowaniem innych. fakt, ze wszyscy wokół włączyli światła przeciwmgłowe to mimo braku mgły to nie znak aby iść w ich ślady. Fakt, ze pomimo gęstej mgly ktoś nie zwolnił to nie znak, ze i ja muszę pędzić na złamanie karku.

Po prostu zachowajcie umiar i zdrowy w próbach podniesienia bezpieczeństwa na drogach argument "...bo mogło być ślisko!" nadgorliwości kompletnie nie uzasadnia.

2011-11-24T16:50:00.001+01:00

Z silnikami jest jak z kobietami - lubimy je za ich zalety, ale kochamy za ich wady.

Włoskie Espresso

2011-11-23T08:17:00.005+01:00

Nadszedł ten długo oczekiwany dzień. Powiem szczerze, że naprawdę czekałem na jazdę tym samochodem. Uroda samochodu, moc jaką się legitymuje, doskonałe recenzje w mediach... - a do tego to świetne pierwsze wrażenie sprzed tygodnia.

Od początku...
Auto którym jeździłem to 159 Sportwagon w wersji wyposażenia "Turismo ti". Auto było również wyposażone w fabryczną nawigację - dla czego o tym wspominam dowiecie się za chwile.
Samochód stał na kołach 19'' z pakietu ti. Auto miało około 2 miesięcy (dokładnie to 10 tygodni) i około 2000 km przebiegu. Dlaczego jest to ważne również się dowiecie.

Silnik to chwalone 1750 tbi, czyli doładowana jednostka benzynowa, która w serii legitymuje się mocą 200 KM oraz momentem obrotowym na poziomie 320 Nm (1400-4000RPM). Egzemplarz którym jeździłem był po kuracji wzmacniającej dzięki której do dyspozycji było 237 KM i 370 (!) Nm. Podobno silnik jest oparty na drugiej serii silników Twin-Cam - czyli np na silniku 1,8l znanym z Punto HGT. Żeliwny blok, głowica wykonana ze stopów lekkich i doładowanie turbosprężarką. To wszystko już znamy z wielu wcześniejszych aut koncernu. Chociaż będąc szczerym musiałbym to ująć następująco: to wszystko znam z mojej Lancii, która na rynek weszła na początku lat '90. W sumie dostrzegam bardzo dużo podobieństw miedzy moją Lancią i Alfa 159. Chwilami nawet zbyt dużo.

Zanim wsiadłem do testowanego egzemplarza miałem okazje siedzieć w wersji wyposażonej w dostępne za dopłatą elektrycznie regulowane fotele z funkcją zapamiętywania ustawień. Były świetne, ale co ważne pozwalały opuścić fotel kierowcy bardzo nisko - o wiele niżej niż w testowanym egzemplarzu. Niestety, demo które dostałem nie miało elektrycznych foteli
Pozycja za kierownicą bardzo przypomina mi tą z samochodów opartych na podłodze pierwszej generacji Bravo/Brava. Siedzi się o wiele wyżej niż na początku się wydaje, ale nie przeszkadza to zbytnio. Naturalnie nie zapewnia to lepszej widoczności ani nic z tych rzeczy. Po prostu siedzimy z nogami bliżej fotela. Moje subiektywne wrażenie i ocena? Dlaczego do ciężkiej cholery fotel kierowcy nie jest niżej? Jest to wada na którą cierpią chyba wszystkie samochody koncernu Fiat i to od nastu lat. Owszem, takie ustawienie fotela sprawia, że potrzeba mniej miejsca na nogi, ale równocześnie cierpi na tym ergonomia.
Ustawienie fotela nie nastręcza większych trudności. Później tylko regulacja kierownicy, lusterek i można ruszać w drogę Fotel mocno obejmuje ciało kierowcy, obszyta skóra kierownica dobrze leży w dłoniach chociaż wydaje się być zbyt duża. Podświadomie oczekiwałem mniejszego koła. Nie wiem czy to dlatego, że jeżdżę na co dzień Hondą Civic gdzie koło kierownicy jest stosunkowo małe czy po prostu tak jest. W każdym razie kierownica była (po wysokości umieszczenia fotela kierowcy) drugim zgrzytem. Zaznaczam - nie chodzi tu o jej kształt czy o jakość użytych materiałów a jedynie o jej wielkość.
Wskaźniki doskonale czytelne, również te dodatkowe chociaż tak naprawdę są dla sztuki i ozdoby. Podczas szybkiej jazdy nie ma możliwości pilnowania ich odczytów bez długiego odrywania oczu od drogi.

Auto jest pozbawione stacyjki w klasycznej postaci. Modny ostatnio przycisk "Start" pozwala nam uruchomić silnik oraz go wyłączyć. Sam silnik budzi się do życia natychmiast i na postoju jest bardzo cichy. Dźwięk silnika Alfy bardzo przypomina mi prace silnika który siedzi w mojej Lancii - klasycznego Twin-Cam'a wyposażonego w 16 zaworów.

Wciskam sprzęgło, chwytam obszyty skórą lewarek zmiany biegów i ruszam. A raczej próbuję ruszyć bo samochód gaśnie. Pedał sprzęgła również bardzo przypomina mi ten, który jest w autach opartych na podłodze pierwszej Bravy. Wisi wysoko, żeby go nacisnąć nie wystarczy żebym przesunął stopę - muszę ja oderwać, podnieść i położyć na sprzęgle. Operowanie sprzęgłem wymaga siły o wiele większej niż się spodziewałem. Co gorsza przez to jak ustawiony jest pedał nie operujemy samą stopą - operujemy nogą a to męczy. Skok pedału jest bardzo długi. Zbyt długi... Kolejny zgrzyt.

Opuszczam parking i zaczynam się toczyć w kierunku autostrady. Jadąc w typowo miejskim "stop&go" staram się oswoić z pedałem sprzęgła i samochodem. Nie mogę powiedzieć, żeby przychodziło mi to łatwo. Najbardziej drażni sprzęgło, które w połączeniu z pozycją za kierownicą sprawia, że muszę je naciskać "od góry". Nie mogę po prostu naciskać stopa bez odrywania pięty od podłogi. W dodatku zauważam, że każde przełożenie nogi na pedał sprzęgła powoduje zawadzanie stopą o jakaś osłonę nad pedałami. Zgrzyt!

I w końcu! Zjazd na autostradę jest pusty. Bez zastanowienia włączam prawy kierunkowskaz i spuszczam ze uwięzi prawie 240 koni. I wtedy znów czuję powrót do przeszłości. Dokładnie tak samo jak w mojej Lancii pojawia się "lag". Nie jest duży, ale jednak chwilę trwa zanim turbo rozkręci się i zacznie pompować z maksymalnym ciśnieniem, ktore według wskaźnika wynosi około 1,5 bar. To takie pół sekundy od momentu wciśnięcia pedału "w podłogę" do chwili gdy silnik zaczyna ciągnąć. Niby drobiazg, ale między silnikiem w Lancii i silnikiem w Alfie leży prawie 20 lat. I nie ukrywam, że jest to denerwująca cecha tego silnika. mamy wrażenie, ze pedał gazu jest połączony z przepustnicą nie za pomocą linki (tak, wiem - tam nie ma linki), ale gumy. Wciskamy do deski a po chwili pojawia się właściwa reakcja.

Sam silnik pracuje naprawdę fajnie. Rozwija moc bardzo równomiernie, nie ma dziury w obrotach. Powyżej 5000 RPM silnik dostaje zadyszki i przestaje ciągnąc - szkoda, bo aż chciało by się kręcić dalej. Tak naprawdę powyżej 5500 RPM wskazówka obrotomierza nie ma czego szukać. Charakterystyka jednak nie do końca mi odpowiada. Naprawdę wolałbym trochę więcej "pary" w górnej partii obrotów. Charakterystyka silnika sprawia, że automatycznie zaczynamy jeździć jak dieslem korzystając ze środkowego zakresu obrotów. Zakres 3500-5000 staje się w tym momencie praktycznie kresem możliwości silnika a szkoda - po silniku benzynowym oczekiwałem większego zakresu obrotów zapewniającego dobra dynamikę. Zaznaczam - dynamikę! Ten silnik ciągnie w każdym zakresie obrotów, ale nie w każdym ma dość mocy aby uciągnąć dość ciężki samochód jakim jest 159. Kompletnie nie rozumiem, dlaczego tak zestrojono ten silnik. Czyżby w imię politycznej poprawności i umiłowania dla ecodriving'u? Naprawdę nie widzę innego wytłumaczenia dla faktu, że auto mające mieć sportowy charakter jest reklamowane hasłem: "wysoki moment obrotowy sprawi, że nie będziesz musiał zbyt wysoko kręcić" - brzmi to dla mnie jak stwierdzenie "sex bez orgazmu też może być fajny".
Zapas mocy jest w zupełności wystarczający do sprawnego rozpędzenia samochodu aż do prędkości maksymalnej. Auto przyspiesza równomiernie i "nie traci pary" nawet przy prędkościach rzędu 220 kmh. Tyle, że wtedy spotykamy koniec użytecznej skali obrotomierza. Naturalnie trzeba pamiętać, że egzemplarz którym jeździłem miał o prawie 40 KM więcej niż normalna 159.

Hamulce są bardzo dobre. Hamowanie 220-70 nie robi na nich wrażenia. Zastrzeżenia mógłbym mieć jedynie do ich dozowalności ale to zapewne kwestia przyzwyczajenia.
Komfort jazdy? Super! Pod tym względem jest naprawdę dobrze - przy prędkości 220 kmh w samochodzie nie panuje cisza absolutna ale można rozmawiać z pasażerem bez podnoszenia głosu.
Kompletnie nie czuć prędkości, auto idzie jak po szynach i manewry wykonywane z prędkością 220-230 kmh nie robią na nim żadnego wrażenia. Mamy nad samochodem pełną kontrolę i prowadzi się go dziecinnie łatwo. Układ kierowniczy, który początkowo wydaje sie być zbyt czułym okazuje się bardzo dobrym. Świetna widoczność dzięki dużym i dobrze umieszczonym lusterkom. Tutaj Alfa naprawdę pozytywnie zaskakuje.

Postanawiam sprawdzić spalanie i tutaj załamanie nerwowe. Nie, nie dlatego, że spalanie jest wysokie - obsługa komputera pokładowego to przykład tego jak nie powinno się tego robić. Jest nieintuicyjnie, guziki są umieszczone bez sensu. Pod kierownicą znajdują się dwie dźwignie a na nich guziki. Super! Tyle, że jak do ciężkiej cholery mamy widzieć do czego służą poszczególne przyciski skoro kierownica skutecznie je zasłania i uniemożliwia odczytanie tego co na nich pisze? Komputer pokładowy ma wyświetlacz o rozdzielczości jak z koszmarnego snu i razi to w oczy. Wyświetlacz komputera częściowo zasłania kierownica jeśli ją maksymalnie podniesiemy. Na kierownicy umieszczono guziki służące do obsługi radia. Dlaczego nie skopiowano rozwiązania z Hondy? Dlaczego tylko radia? Dlaczego dźwignia służąca obsłudze tempomatu jest schowana pod kierownicą, gdzieś poniżej dźwigni do obsługi świateł? Dlaczego jest wykonana z jakiegoś taniego plastiku którego aż nieprzyjemnie się dotyka? Dlaczego na owej dźwigni są jakieś dziwaczne pokrętła a ona sama jest umieszczona tak, że żeby na nią spojrzeć trzeba zaglądać pod kierownicę? Tak naprawdę dźwignia tempomatu (jak z reszta dwie pozostałe) wygląda bardziej tandetnie niż dźwignie z Fiata Ducato, którym jeżdżę dość często. Sa wykonane z materiału będącego czymś co jest dla mnie najtańszym plastikiem jaki w życiu widziałem. Są po prostu tandetne i tanie. Łapiąc za nie bałem się, że je połamie. Przyciski umieszczone na kierownicy przypominają klawisze pada do Pegazusa... Ergonomia leży i to na całej linii.

Zostawiam w spokoju komputer pokładowy i biorę się za fabryczna nawigację. Nie wiem kto wymyślił jej obsługę, ale powinien mieć obciętą premię i co najmniej dwie pensje. Wyświetlacz jest umieszczony nisko. Sama nawigacja ma całą masę przycisków i sprawia to, że chcąc zrobić cokolwiek w czasie jazdy praktycznie nie możemy oderwać od niej oczu.
Aha, przez prawie 2 godziny jazdy NIE UDAŁO mi się wyłączyć radia i zostawić włączonej jedynie nawigacji. Intuicyjność jest słowem, które jest kompletnie obce konstruktorom Alfy 159. Panel nawigacji przez zbyt dużo guzików, odciaga uwagę kierowcy od jazdy. Minus, duży minus.

Po pokonaniu kilkudziesięciu kilometrów autostradą zjeżdżam na drogi lokalne. Z premedytacją wybieram TĘ drogę do testu zawieszenia.
Trasa testowa to odcinek o długości trochę powyżej 6 km. Wklejam mapkę aby zainteresowani mogli sami ocenić czy właściwie wybrałem miejsce do sprawdzenia jak Alfa skręca.

Tutaj link do mapy z odcinkiem testowym.

Założenie było proste - wycisnąć z silnika, skrzyni, zawieszenia i hamulców wszystko.
Wrażenia z jazdy? Cóż... Tutaj mam problem. Bo własnie tu gdzie Alfa miała zdobyć najwięcej punktów i zdobyć moje serce auto straciło najwięcej. Trasa biegnąca początkowo pod górę wymaga pracy skrzynią biegów. Sama skrzynia jest zestopniowana dobrze, pasuje do charakterystyki silnika.Tyle, że charakterystyka silnika nie do końca pasuje do takiej drogi. Tutaj zaczyna naprawdę brakować obrotów i mocy w górnej ich partii. Niestety, obsługa skrzyni wymaga siły, więc albo traktujemy lewarek naprawdę brutalnie albo tracimy czas i boost na zmianę biegów.
W dodatku wyłazi kolejna wada Alfy - brak miejsca. Próba szybkiej pracy lewarkiem skutkuje uderzaniem łokciem o podłokietnik. Zauważyłem, że w porównaniu do Accorda, którym jeździłem tydzień wcześniej mam o wiele mniej miejsca miedzy sobą a deską rozdzielczą. Mimo tego pierwszą cześć trasy testowej udało się pokonać w bardzo szybkim tempie. Doskonałe opony Pirelli, naprawdę bardzo dobry układ kierowniczy i świetne zawieszenie. Auto prowadzi się bardzo neutralnie, tylko zbyt gwałtowne wciśnięcie gazu na naprawdę ciasnych łukach i niskich biegach skutkuje podsterownością. Nadwozie nie przechyla się zbytnio. Czuć masę samochodu i czuć jego rozmiary, ale łatwo się do nich przyzwyczaić.
W późniejszej części trasy występuje dość ostry zjazd, który początkowo pozwala się naprawdę mocno rozpędzić, ale później wymaga ostrego hamowania przed dwoma "patelniami". I własnie tam poczułem zapach klocków hamulcowych a pedał zrobił się bardziej miękki. Szok, bo lakierowane na czerwono zaciski Brembo i duże tarcze hamulcowe wydają się obiecywać absolutną odporność na fading.
W każdym razie udało się bez większych problemów pokonać trasę i to w naprawdę w bardzo dobrym czasie.
Dlaczego więc napisałem, że auto najwięcej tu straciło?
Cóż, po prostu pewne rzeczy psują wrażenie. Brak miejsca sprawia, że szybka praca lewarkiem zmiany biegów jest utrudniona. Taka a nie inna pozycja za kółkiem w połączeniu z umieszczeniem pedału sprzęgła sprawia, że musimy pracować całą nogą a nie jedynie stopą - w dodatku co chwilę zawadzamy butem o "coś". Po kilku zakrętach zaczyna również przeszkadzać brak miejsca w środku. Po prostu siedzimy zbyt blisko kierownicy a fotel kierowcy jest umieszczony zbyt wysoko. To sprawia, że jeśli odsuniemy fotel tak żeby móc zachować właściwą odległość do kierownicy to będziemy mieli problem z tym żeby wciskać sprzęgło do deski. Jeśli znowuż przysuniemy fotel bliżej aby móc bezproblemowo operować sprzęgłem to bez "położenia" oparcia fotela będziemy mieli ręce bardziej zgięte niż byśmy chcieli i zaczniemy łokciami obijać sobie żebra. Gdyby siedzieć niżej... Niestety, siedzimy tak jak siedzimy. Naturalnie nie znaczy to, że auto jest niewygodne i nie pozwala się szybko prowadzić. Pozwala prowadzić sie diabelnie szybko. Pozwala połykać zakręty w zastraszającym tempie, ale gdyby dopracować ergonomię to byłoby jeszcze szybciej. Ktoś komu świetnie leży pozycja z Alfy 156 poczuje się tu jak w "domu". Niestety, dla mnie to nie jest ideał i uważam, że można by wiele zrobić.

Pracę zawieszenia oceniam jako wzorową. Tutaj nie ma o czym dyskutować i czego roztrząsać - po prostu jest świetnie. Praca układu kierowniczego bardzo podobnie chociaż tutaj życzyłbym bym sobie żeby feedback był odrobinkę mocniejszy, żebyśmy wyraźniej odczuwali co się dzieje z przednimi kołami. Precyzja prowadzenia stoi na bardzo wysokim poziomie i jest w sporej części zasługą 19 calowych kół obutych w świetne opony Pirelli.

Hamulce powinny być lepiej dozowalne. Owszem, nie mozna im odmówić skuteczności chociaż po tych 6 km jazdy klocki zaczęły malowniczo dymić. Dowodem na to, jak świetnie jest zestrojone zawieszenie, układ kierownicy i hamulce jest fakt, że ABS nie włączył się ani razu i to pomimo tego, że asfaltowi było daleko do równej tafli. Brawo!

W drugą stronę trasę testową pokonuję juz dużo wolniej i nagle auto odzyskuje w moich oczach. Jadąc dynamicznie, ale nie szybko przestajemy zauważać większość wymienionych wad. Teraz tylko trzeba sobie odpowiedzieć czy aby na pewno tak powinno być? Auto wyglądem, wyposażeniem, marketingiem i co najważniejsze tradycja obiecuje, że kierowca będzie marzył o kolejnej partii górskich serpentyn i nawrotów. Tymczasem ja marzyłem raczej o łagodnych i szybkich łukach a nie o zakrętach z prawdziwego zdarzenia.

Po pokonaniu trasy testowej w obie strony decyduję się na krótki postój. Oględziny samochodu w środku. Wykładzina na podłodze nie jest pożądnie zamocowana i sobie lata. Poszycie w schowku na rękawiczki nie jest zamontowane jak należy i wypada. W uchwycie do zamykania drzwi po stronie kierowcy brakuje zaślepki i możemy oglądać jakaś śrubę. Ja rozumiem, że to jest demo car, ale przy 2000 km takie rzeczy nie powinny mieć miejsca.
Oglądane z bliska elementy wnętrza okazują się być często tanie i tandetne. Schowek na okulary umieszczony w podsufitce jest wykonany z plastiku tak samo tandetnego, jak ten który tworzy dźwignie pod kierownicą. Ergonomia wnętrza jest taka sobie. Popielniczka jest zbyt blisko kierowcy, podłokietnik jest zbyt wysoko i oferuje niewiele miejsca w środku, schowek przed pasażerem jest sporo mniejszy niz w konkurencyjnej Hondzie Accord. Owszem, jest ładnie, ale mogłoby by być bardziej praktycznie.

Droga powrotna nie przynosi żadnych nowych wrażeń, wiec nie będę się o niej rozpisywał.
Na koniec kilka słów podsumowania: to auto nie jest skończone. Cały czas miałem wrażenie, że ktoś postanowił zrobić świetne auto ale w pewnym momencie opuścił go zapał i zamiast pracochłonnie tworzyć dalej to poszedł po najmniejszej linii oporu. Co z tego, że klamki w drzwiach są metalowe lub świetnie metal udają. Co z tego, ze materiał którym pokryto okolicę lewarka zmiany biegów jest super skoro w oczy razi tani i tandetny plastik przełączników i niektórych elementów?
W środku tak naprawdę jest ciasno. Wymiarami zewnętrznymi auto obiecuje sporo przestrzeni. Po zajęciu miejsca w środku szybko przekonujemy się, że to puste obietnice. Jeśli dwóch dorosłych mężczyzn usiądzie z przodu to mogą byc pewni, że dwie dorosłe pasażerki z tyłu będą się męczyć i raczej komfort podróżowania nie zrobi na nich wrażenia.
Bagażnik ma poważną wadę - bardzo wysoki próg. Dlaczego? Przecież to kombi, prawda? Dlaczego więc klapa nie schodzi aż do zderzaka tylko mamy krawędź wysokości dobrych 15cm przez którą musimy przekładać bagaże?

Ergonomia wnętrza i obsługa "urządzeń pokładowych" stoi na niskim poziomie. Tutaj można było jeszcze wiele zrobić. Tymczasem ktoś chyba doszedł do wniosku, że wystarczy jeśli auto ma navi - to że kierowca będzie się bronił rękami i nogami przed jego używaniem jest sprawą drugorzędną.
Dlaczego nie poprawiono pozycji za kierownicą? Dlaczego pedały są umieszczone na takiej dziwnej wysokości?

I dlaczego do ciężkiej cholery konkurencja poradziła sobie z tym lepiej?!
Dlaczego silnik wprowadzony do produkcji w 2009 roku ma praktycznie te same parametry co jego dziadek z 1989 roku? 240 KM z silnika o pojemności blisko 1,8 litra? Jeszcze w 1999 roku koncern miał w ofercie silnik 2,0 o mocy 205KM. 10 lat później mamy te same wartości maksymalne?

Z tym autem jest jak z prawdziwym włoskim espresso - znakomita większość zna je tylko ze słyszenia. Każdy kogo zapytamy o mocną kawę odpowie: espresso! I niestety, wprowadzi nas w błąd bo espresso to mała, skondensowana dawka... smaku! Smaku, ale nie kofeiny.

Bardzo Dziki Zachód

2011-11-21T03:33:00.000+01:00

Lubicie westerny? Ja uwielbiam. Szczególnie te stare klasyki gdzie samotny facet staje naprzeciw bandy szwarccharakterów. Samotny śmiałek broniący ubogich wieśniaków a po drugiej stronie barykady pozbawieni skrupułów i grający nieczysto bandyci. Przeważnie główny bohater tez święty nie jest i również ma na sumieniu grzechy mniejsze i większe, ale walka o dobro jest dla niego niczym oczyszczenie. Z rewolwerowca przeobraża się w prawdziwego szeryfa z krwi i kości aby z zapałem typowym dla neofity karać dawnych kompanów. Niestety, ostatnio takich filmów jak na lekarstwo.
Jednak nie martwcie się. Chcecie zobaczyć prawdziwych desperados? Wsiadajcie do samochodu i wybierzcie się na przejażdżkę po okolicy. Gwarantuje Wam, ze na pewno na jakiegoś traficie.

Wieczór, ciemno... Kreta szosa pędzi samotny samochód. Niczym samotny rewolwerowiec, kierowca wraca do do domu w którym zapewne czeka wierna kobieta wypatrująca go na ganku. I nagle co to?! oto pojawia się szwarccharakter! Nic to, ze nasz obrońca jedzie z maksymalna dozwolona na tym odcinku prędkością bo oto z tylu zbliża się ktoś kto drwi z przepisów i prawa. Nasz bohater nie ma wyboru - musi znów stanąć na straży prawa i porządku, musi sam wymierzyć sprawiedliwość!
I przeważnie to robi zapominając o tym, ze nie jest szeryfem i nie przemierza bezkresów Dzikiego Zachodu. Tak drogi bohaterze, przyspieszając i utrudniając wyprzedzanie innym (nawet tym jadącym zbyt szybko!) narażasz czyjeś życie i zdrowie. To nie do Ciebie należy wymierzanie sprawiedliwości i uczenie innych tego jak się jeździ. Twoim obowiązkiem jest nieutrudnianie wyprzedzania innym. Powiem więcej - w dobrym tonie jest okazanie pomocy poprzez choćby doświetlenie długimi drogi aby wyprzedzający widział więcej albo mrugniecie lewym kierunkowskazem aby dać do zrozumienia, ze droga wolna. To nic nie kosztuje a może ocalić czyjeś życie. Byc może kiedyś gdy i Ty będziesz sie spieszył ktoś zrewanżuje się tym samym.

Piękna pogoda, super widoczność. Az chce się nacisnąć gaz mocniej i pomknąć szosa przed siebie. Wielu skuszonych ta sielanka tak robi, ale nie nasz bohater! Jedzie przepisowo, nie przekracza prędkości, nie trzyma pasażerki za kolano, nie martwi się tym, ze dach w domu przecieka albo matka się rozchorowała. Skupiony prowadzi swój piękny i błyszczący pojazd. Nagle co to? Ktoś z przeciwka mruga? Pewnie znów patrol schowany za krzaczkiem... Ale nasz bohater się nie leka - wszak nie ma sobie nic do zarzucenia. I rzeczywiście po chwili spokojnie mija patrol Policji. Tylko czy zrewanżuje się i ostrzeże innych?
Co to to nie! Nasz bohater nie jest w ciemię bity. Wie, ze niewinni Policji obawiać się nie musza. Nie ostrzega bo doskonale wie, ze w aucie jadącym z przeciwka może jechać ktos pijany. A jak doskonale wiemy każdy pijak to złodziej, wiec zapewne auto jest kradzione. Dlaczego miałby ryzykować i ostrzegać potencjalnego złoczyńcę Pijanego złodzieja, który własnie spieszy się do domu? Bandytę, który niestety nie posiada nerwów tak stalowych jak nasz bohater i zamiast skupić się na jeździe martwi się tym, ze zostawił w domu chora kobietę? A może po prostu się spieszy?
Tak drogi bohaterze, nie każdy jest perfekcjonista jak Ty. Niektórzy bywaja zmęczeni, roztargnieni, zdenerwowani. Ba, bywa ze w takim stanie musza wsiadać za kierownice. Okaz im trochę zrozumienia bo doszukiwanie się bandytów na każdym kroku to trochę przesada, nie sadzisz? Inny kierowca to człowiek taki sam jak Ty.

W radio Chris rea śpiewa o tym, ze jedzie do domu na święta. Nasz bohater szanując praworządność jedzie z prędkością dozwolona. Silnik mruczy uspokajająco spalając minimalne ilości paliwa (nasz bohater dba o środowisko i zasoby naturalne!), za oknem leniwie przesuwa się krajobraz. I w tym oto momencie zmysły naszego bohatera wyostrzają się do granic możliwości. Oto z przeciwka pędzi na złamanie karku morderca. Wyprzedzając po kilka samochodów i dając znaki aby zrobić mu miejsce. Lecz w piersi naszego bohatera bije nieustraszone serce i on odsuwać sie nie zamierza. Wszak chamstwu i złu trzeba się przeciwstawiać silą i zdecydowaniem. Nic, ze być może skończy się na zepchnięciu kogoś do rowu. Nic to, ze być może skonczy się zderzeniem czołowym. nasz bohater nie ustąpi!
I znów proszę Cie drogi bohaterze aby się trochę zastanowił. W tym aucie jadącym z przeciwka siedzi człowiek tak samo omylny jak Ty. Wiem, ze zapewne uważasz go za psychopatę o skłonnościach samobójczych, ale to naprawdę TYLKO człowiek taki sam jak Ty. Pamiętaj, ze na drodze to nie przepisy są najważniejsze. Na drodze najważniejsze jest życie. Jeśli widzisz, ze ktoś naraża życie swoje i czyjeś to nie dokładaj od siebie a wręcz przeciwnie. Byc ocalisz tym czyjeś zdrowie i życie.

A jeśli tak bardzo Cie to wszystko oburza, jeśli naprawdę czujesz się obowiązku bycia szeryfem i walki ze złem to polecam telefon pod numer 997 lub 112. Policja jest zobowiązana przyjąć zgłoszenie i to zrobi. Spełniaj swoj obywatelski obowiązek składając doniesienia i zeznania. zamontuj w aucie kamerę, która będzie nagrywać dowody - ale nie wymierzaj sprawiedliwości na własna rękę. Taka zabawa może kogoś kosztować życie.
Jesteś pewien, ze w imię walki ze złem jestes gotów swoim i cudzym życiem ryzykować?

Masa Krytyczna

2011-11-16T04:26:00.001+01:00

Obserwując motoryzacyjny światek dochodzę do wniosku, że pewna granica została przekroczona. Głupota niczym lawina toczy się rosnąc z każdą chwilą i zgarniając po drodze wszystko i wszystkich. Przez dość długi czas sądziłem, że owa lawina rozbije się o motoryzacyjne góry, szczyty które trwały "od zawsze" i były świadkami narodzin życia w motoryzacyjnym świecie. Szczyty, które obserwowały jak proste formy stają się coraz bardziej złożonymi i kompleksowymi.
A co mamy teraz? Potęgi dawnego motoryzacyjnego świata kruszą się. Japończycy z dnia na dzień oddają coraz więcej. Chociaż niektórzy tego nie widzą to tak naprawdę Japończycy walczą o przetrwanie. Z jednej strony bronią się przed coraz silniejszą Koreą z drugiej przed coraz większą głupotą ekologów i innej maści oszołomów. I chociaż walczą dzielnie i nie boją się poświęceń to przegrają. Smutne - szczególnie patrząc na to ile Japonia wniosła do motoryzacyjnego świata. Korea rośnie w siłę. Nie boją się atakować mocniejszych od siebie i z każdej kolejnej lekcji wyciągają wnioski. Idą tą samą ścieżką którą szli Japończycy 35-40 lat temu. Jestem pewien, że niczym Japończycy wtedy tak i Koreańczycy lada dzień postanowią wejść na arenę sportów motorowych. Pytanie tylko czy nie skończą tak jak Japończycy? Ciężko iść po cudzych śladach nie powtarzając cudzych błędów. Europa natomiast unosi się w oparach ekologicznego absurdu. Absurdu, który sprawia że motoryzacyjne życie zamiast ewoluować, uwstecznia się. Łatwo poznać to po tym, że pewne prawdy fundamentalne znikają. M z silnikiem turbo? Ikona motosportu została sprowadzona do roli pełnej kompromisów zabawki. Owszem, jest to ciągle zabawka działająca lepiej niż defibrylator, ale w porównaniu do swoich przodków wygląda średnio. Wolfsburg moim zdaniem trzyma się dobrze, chociaż coraz częściej widać sprzedawanie tego samego w nowym opakowaniu. Szkoda, że brakuje jakiegoś powiewu świeżości. Włosi radzą sobie nadzwyczaj dobrze. Sportowe modele Alfy dowodzą, że na firmowym koncie są pieniądze na rozwój. Fiat od lat robi swoje i robi to dobrze. Lancia została poświęcona już lata temu. Cóż, smutne bo to firma która przez lata była legendą. Co będzie teraz? Prąd i małe silniki turbo. Historia zatacza koło i zjada własny ogon. Dokładnie to samo co było ale w innym opakowaniu. Wtedy kryzys paliwowy wymusił rozwój małych silników - dziś robią to politycy i spekulanci. Kiedy zostanie osiągnięta masa krytyczna i to wszystko zapadnie się pod własnym ciężarem? I co wyłoni się po przejściu lawiny? Ja uważam, że wyłonią się nowe legendy. Cóż, ekolodzy mogą robić co chcą ale auta sportowe nie znikną. Natura nie znosi pustki. Pamiętacie jak rodziły się muscle cars? Pamiętacie jak powstały GTI? To powróci, chociaż trzeba nam będzie długo na ten powrót czekać.