Life - Vakantie en Reizen blog

Doorbraak in strijd tegen turista

2008-06-11T13:00:00.000-07:00

Een vaccinale patch tegen turista of hevige buikloop die toeristen soms ondervinden, heeft veelbelovende resultaten opgeleverd. Dat meldt het medische vakblad The Lancet op zijn website.

Elk jaar krijgen zowat 27 miljoen reizigers diarree in landen waar bepaalde bacteriën endemisch zijn. Het betreft in de eerste plaats de Etec-bacterie, die in besmet voedsel of drank steekt. Turista duurt gemiddeld 4 of 5 dagen en gaat vaak gepaard met misselijkheid, braken, buikpijn, een ziektegevoel en uitdroging. Iomai Corporation, een bedrijf in Gaithersburg (Maryland), heeft nu een medische pleister ontwikkeld die Etec bekampt.

Een klinische proef met deze vaccinale patch is in de VS getest op 170 volwassenen. 59 van hen kregen het vaccin, de anderen een placebo. 22 procent van de placebo's kregen turista, tegen 15 procent van degenen die het middel wel kregen. De groep met het vaccin kreeg ook duidelijk minder erge gevallen van turista en hun buikloop duurder minder lang. (afp)

Related posts

Frankrijk blijft populairste vakantieland

2008-06-04T13:00:00.002-07:00

Frankrijk was vorig jaar de eerste toeristische bestemming wereldwijd. Onze zuiderburen wisten 82miljoen bezoekers te lokken. Dat is 4procent meer dan in 2006.

Frankrijk blijft de topbestemming voor toeristen en klopt daarbij nog steeds Spanje, dat 59,2 miljoen buitenlandse bezoekers verwelkomde vorig jaar.

Van de 82 miljoen buitenlandse bezoekers in Frankrijk zijn er 68 miljoen toeristen die het land als hoofdbestemming hebben. 14 miljoen bezoekers zijn op doorreis. Het merendeel van de toeristen in Frankrijk zijn Duitsers, Britten en Belgen, goed voor 46procent. Ook in de Verenigde Staten is Frankrijk gegeerd. Het land mocht 7procent meer Amerikanen verwelkomen, al nam die stijging bruusk af in het laatste trimester van 2007. Dat is mogelijk te wijten aan de lage dollarkoers en de hoge olieprijzen. Frankrijk en Spanje hinken wat achterop in vergelijking met de evolutie die de toeristische markt wereldwijd doormaakt. De World Tourism Organisation telde vorig jaar 898 miljoen toeristen, een stijging met 6,1procent tegenover 2006. (ems)

Related posts

De populairste attracties wereldwijd

2008-06-04T13:00:00.001-07:00

1 Times Square, New York City: 35 miljoen bezoekers

2 Mall & Memorial Parks Washington: 25 miljoen bezoekers

3 Walt Disney World's Magic Kingdom Lake Buena Vista, Orlando: 16,6 miljoen bezoekers

4 Trafalgar Square, Londen: 15 miljoen bezoekers

5 Disneyland Anaheim: 14,7 miljoen bezoekers

6 Niagara Falls Ontario, Canada: 14 miljoen bezoekers

7 Fisherman's Wharf & Golden Gate Natl. R. Area, San Francisco: 13 miljoen bezoekers

8 Tokyo Disneyland & Tokyo Disney Sea: 12,9 miljoen bezoekers

9 Notre-Dame de Paris: 12 miljoen bezoekers

10 Disneyland Parijs: 10,6 miljoen bezoekers

44 London Eye: 3,75 miljoen bezoekers

Related posts

Allen daarheen! De plaatsen die deze zomer (te) druk worden

2008-06-04T13:00:00.000-07:00

Londen zet de 30 miljoenste bezoeker van haar reuzenrad in de bloemetjes. De London Eye heeft daarmee meer bezoekers dan de piramides van Gizeh of de Taj Mahal. Maar hun aantrekkingskracht verzinkt in het niets in vergelijking met die van Times Square.

Het panoramisch reuzenrad London Eye, in 2000 voor het eerst in gebruik genomen, ontvangt jaarlijks 3,75miljoen bezoekers. De piramides van Gizeh in Egypte worden met drie miljoen bezoekers overtroefd door het Britse reuzenrad, vertelt het persbericht fier. Net als de tempel Taj Mahal, waar jaarlijks 2,4miljoen toeristen binnenwandelen. Maar die cijfers verdwijnen in het niets als je ziet hoeveel toeristen jaarlijks op Times Square in New York staan. Volgens een recente lijst van Forbes Traveller zijn dat er jaarlijks 35miljoen. Daarmee is het beroemde plein de absolute nummer één.

Daarna volgen National Mall en Memorial Parks in Washington (25 miljoen). Walt Disney World in Orlando op nummer drie is het eerste van de vele Walt Disney-themaparken uit de lijst. Jaarlijks kopen 16,6miljoen bezoekers er een ticket.

De eerste Europese toeristische attractie staat op vier. Dat is het Trafalgar Square in Londen. 15 miljoen paar toeristenvoeten staan jaarlijks op het Britse plein. De London Eye staat uiteindelijk maar op nummer 44 in de lijst, in Londen voorafgegaan door het Tate Modern (nummer 26), de National Gallery (29) en het Natural History Museum (43). De Egyptische piramides staat op 47 en de Taj Mahal sluit de top vijftig.

www.forbestraveller.com

Related posts

De troeven van groen Galicië

2008-05-30T13:00:00.001-07:00

Meer Keltisch dan Spaans en groener en natter dan de rest van het land: Galicië is om meer dan een reden het buitenbeentje van Spanje. Kathleen De Keyser belicht de hoogtepunten.

In Galicië leven bijna drie miljoen mensen op een oppervlakte zo groot als België. De Noord-Spaanse regio heeft veel gemeen met Ierland en Bretagne: niet alleen het Keltische verleden, ook het regenachtige klimaat, het vele groen en de mystieke inslag. Er staan zelfs zo'n tweeduizend dolmen in Galicië en de Galiciërs spelen evengoed als hun broedervolkeren doedelzak. De Keltische cultuur liet ook zijn sporen na in de streektaal, het Galicisch, dat naast het Baskisch, het Catalaans en het Castiliaans een van de vier officiële landstalen van Spanje is. De Romeinen dachten dat dit noordwestelijke deel van Spanje trouwens het einde van de wereld was, het finis terrae waar elke avond de zon onderging.

De toevloed van pelgrims maakte van de Galicische hoofdstad Santiago de Compostela een van de belangrijkste centra van Europa. Veel wegen leiden naar 'de poort van de hemel' en naar het graf van de heilige Jakobus. De camino francés loodst nog steeds talrijke bedevaarders vanuit Nederland, België en Frankrijk naar dit groene stuk Spanje. Gele pijlen wijzen de weg naar de stad die de pelgrims bereiken door de Porta do Camino, de enige toegangspoort van Compostela die vroeger dag en nacht openbleef. Na een laatste steile klim bereiken ze het prachtige Plaza del Obradoiro, het hart van de stad. Daar vechten vier imposante gebouwen om de aandacht: het Palacio de Rajoy, het Hostal de los Reyes Católicos (nu een chic historisch hotel, of parador ), het Colegio de San Jerónimo en in het westen de Catedral, waar alle bedevaarders komen bidden. In het bureau van de bedevaarders wacht een getuigschrift op de dapperen die hun tocht tot een goed einde brachten.

Er doen veel legenden de ronde over de apostel Jakobus, een van de discipelen van Jezus. Nadat hij in Palestina was onthoofd, zou zijn stoffelijk overschot in een stenen boot zijn gelegd waarin twee van zijn volgelingen meereisden. De boot bereikte de Galicische kust, waar het dode lichaam werd begraven aan de berg Libredón. Begin negende eeuw werd het graf van Jakobus herontdekt. Op die plaats kwam een eerste kapel die het mausoleum herbergde. In 1075 werd gestart met de bouw van de Sint-Jakobuskathedraal, waarvan de Pórtico de la Gloria, de poort naar de hemel, een overweldigend romaans meesterwerk is; onder andere het Laatste Oordeel is hier uitgebeeld. Maar dé toeristische attractie is de botafumeiro, het gigantische wierookvat, dat elke zondag tijdens de hoogmis van 10 uur door de kerk geslingerd wordt.

Rond het plein en de kathedraal viert de commerce hoogtij: winkels met wierookvaten, kruisen, zilveren juwelen en figa's, traditioneel in agaat. De amuletten in de vorm van een gesloten hand met de duim naar beneden beschermen tegen het slechte oog en werden vroeger verboden door de Kerk omdat ze heidens waren.

Wie niet genoeg krijgt van kerken en kloosters, komt aan zijn trekken in Pontevedra . Die middelgrote stad heeft overblijfselen van een dominicanen-, een franciscanen- en een clarissenklooster. De Iglesia de la Virgen Peregrina is de meest karakteristieke kerk; ze is gewijd aan de Heilige Maagd die in Pontevedra verscheen tijdens haar pelgrimstocht naar Santiago. Daarom wordt de patroonheilige van de stad afgebeeld met een wandelstok in de hand en het kindje Jezus op de arm.

Beelden we het ons in of draagt de heilige Jeronimo werkelijk een bril om zijn boek te lezen aan de buitenkant van de Basilica de Santa Maria, een voorbeeld van 'platereske' architectuur? De versieringen op de kerk lijken wel het werk van een zilversmid, een platero . Soportales , arcaden, en zuilengalerijen, die kenmerkend zijn voor Pontevedra, kleuren het pittoreske Praza da Leña.

Een van de Galicische symbolen bij uitstek is de hórreo, de graanopslagplaats. Combarro kan uitpakken met dertig zulke 'strandcabines' voor graan en vis. De schuren in graniet staan op zes zuilen om de oogst te behoeden voor vocht en ongedierte. In de jaren 1970 werden vele hórreos vernield, nu worden ze weer opgewaardeerd.

De rias kleuren dan weer de 1.300 kilometer lange kustlijn. Via deze brede inhammen, vergelijkbaar met de Noorse fjorden, sijpelt de Atlantische Oceaan het land binnen. Dit is het meest toeristische deel van Galicië. Een van de pareltjes in die buurt is de archipel van de Cíes-eilanden - de Britse krant The Guardian plaatste het strand van Rodas op het eiland Monteagudo vorig jaar in de toptien van de mooiste stranden ter wereld: indrukwekkender en met veel minder volk dan aan de Middellandse Zee, luidt het.

De vijf rias zijn volgens de overlevering ontstaan toen God een hand op de wereldkaart legde. De Ria de Arousa is de grootste, en de middelvinger van de hand van God. De vele bateas die er liggen, doen aan oorlogsbodems denken, maar het zijn houten platforms waar mosselen, oesters en sint-jakobsschelpen gekweekt worden. Een bootexcursie vanuit O Grove brengt je tot bij de bateas , die zo'n vijftien jaar meegaan dankzij het sterke eucalyptushout. De naam van de eigenaars prijkt trots op een bordje. De mosselen hangen hier aan lange koorden onder water tot ze geschikt bevonden worden om te oogsten.

Tot rust komen kan op het eilandje La Toja . Waag je aan een gok in het casino, sla een balletje op het golfterrein of geef je in een van de drie hotels over aan thalassotherapie.

Dat Portugal dichtbij is, merk je in Tui ; de Catedral de Santa Maria is net een versterkte burcht. Pathos is ook deze kerk niet vreemd. Een lijdende Madonna wordt met dolken afgebeeld, de dode Christus ligt onder haar in een glazen kist met kitscherig licht dat aan- en uitknippert. Na Compostela is het Castro de Santa Trega het drukst bezochte monument van Galicië. In de tweede eeuw voor Christus leefden hier ruim drieduizend mensen. Het uitzicht op de monding van de Miño en op Portugal is verbluffend.

De inwoners van de havenstad Baiona vernamen als eersten dat Columbus Amerika ontdekt had. Een van de drie schepen waarmee hij op expeditie ging, de Pinta , meerde hier op 1 maart 1493 aan. In een replica van het karveel is vandaag een museumpje ingericht dat het harde leven aan boord toen moet evoceren.

Compostela mag dan wel de bekendste stad van Galicië zijn, Vigo is met zijn 300.000 inwoners de grootste. Het kasteelpark nabij de door de Franse ingenieur Vauban gebouwde burcht biedt een mooi uitzicht op de industriestad: cruiseschepen meren aan, graniet ligt klaar in de haven om te worden verscheept. Ze lijken hier wild van standbeelden. Het monument van de arbeid brengt hulde aan noeste vissers; metselaars en zangers kregen hun standbeeld en ook voor de wilde paarden, waar ze hier zo trots op zijn, mocht een monument niet ontbreken. Het Rapa das Bestas is dan ook een van de spectaculairste feesten van Galicië. Een keer per jaar worden de paarden vanuit de bergen in de kraal verzameld om gebrandmerkt te worden.

Zelfs Jules Verne is hier in brons vereeuwigd. De Franse schrijver zit meer dan honderd jaar na zijn dood in de haven nog steeds te mijmeren op de tentakels van een gigantische inktvis. Vigo wordt vermeld in zijn boek 20.000 mijlen onder zee en daarom verdiende hij een eerbetoon, vond het stadsbestuur.

In Vigo namen veel Galiciërs, onder wie zelfs de vader van Fidel Castro, vanaf de tweede helft van de 19de eeuw noodgedwongen de boot naar Zuid-Amerika - Buenos Aires wordt weleens de vijfde provincie van Galicië genoemd. In deze eeuw lokt Galicië op zijn beurt Afrikanen en mensen uit het vroegere Oostblok. Ook zij zijn op zoek naar een beter leven.

Related posts

Citytrip Napels: Zien en niet sterven

2008-05-30T13:00:00.000-07:00

De Zuid-Italiaanse stad Napels komt vooral in het nieuws als het over huisvuil, drugs of maffia gaat. Maar voor de toerist is de hoofdstad van Campanië ondanks alles een bijzonder boeiende stad.

Citytrippers gaan in Italië in de eerste plaats naar Milaan, Firenze, Venetië of Rome. Ze vergeten Napels. 'Velen komen met een bang hart, maar ze vertrekken steevast verliefd', weet een hotelier. Is het de kleur van het licht, de openheid van de Napolitanen, de volkse sfeer? De bruisende stad laat niemand onbewogen, ondanks het stereotiepe imago van onveiligheid.

Als je door het historische centrum van Napels wandelt, is de geschiedenis nooit ver weg. De op tufsteen gebouwde stad kun je zelfs ondergronds verkennen, dan ga je meteen terug tot in de Romeinse tijd. Voor overblijfselen uit die periode moet je ook het Museo Archeologico Nazionale bezoeken, waar de collectie indrukwekkend én verrassend is. Vooral de erotische beelden in het Gabinetto Segreto zijn apart.

Voor schilderkunst ga je naar het Museo di Capodimonte . Net zoals in veel Napolitaanse kerken hangen daar ook werken van Vlaamse meesters of Fiamminghi die in Napels gewerkt hebben, onder wie Cesare Smet, Guglielmo Borremans en Wenceslas Cobergher. Van de talloze godshuizen zijn de Santa Maria la Nova en de San Gregorio Armeno de meest indrukwekkende. Ook de met een ragfijne sluier bedekte marmeren Christusfiguur in de Cappella dei Sansevero verdient een bezoek.

De heersers van Napels hebben indrukwekkende militaire bolwerken laten bouwen. De tocht naar boven, naar de wallen van het Castel Sant'Elmo of de abdij de Certosa di San Martino, levert een schitterend panoramisch zicht op de stad, de baai met de eilanden en de Vesuvius op. Dan begrijp je meteen de draagwijdte van de uitdrukking 'Napels zien en sterven'.

In de omgeving

Wie aan Napels alleen niet genoeg heeft, vindt in de wijde omgeving nog voldoende oorden met namen die klinken als een klok. Pompeï, de eilanden Capri en Ischia, Sorrento en de Amalfitaanse kust zijn stuk voor stuk toeristische toppers die steeds weer begeleide groepsreizen, cruisepassagiers en individuele reizigers aantrekken. Ze lonen allemaal de moeite.

Maar het zou zonde zijn om in Napels alleen musea te bezoeken en daarna naar de kust te trekken. Een wandeling langs de statige paleizen op de Via Toledo, de Galleria Umberto, Europa's eerste operahuis het Teatro San Carlo en het Palazzo Reale maken duidelijk dat de stad ooit een van de rijkste en grootste metropolen van het oude continent was.

Tot voor enkele jaren bestond het overnachtingsaanbod in Napels vooral uit budgethotels en door de Italiaanse klanten geprefereerde vijfsterrenhotels. Die laatste vind je op de boulevard langs de baai, de Via Partenope, tegenover het Castel dell'Ovo. In het centrum vervolledigen een aantal nieuwe driesterrenhotels het logiesaanbod.

Hotel Chiaja ( www.hotelchiaia.it ) ligt net als designhotel MH ( www.mhhotel.it ) in de aangename en verkeersvrije winkelwandelstraat Via Chiaia. Pikant detail: de tweede vleugel van Hotel Chiaja was vroeger een luxebordeel. Daar slaap je nu in ruime kamers waar Dorina da Sorrento en Nannicella la Spagnola hun gasten hebben ontvangen. De prijslijst van 1927 'met de prestaties van het huis' prijkt er nog aan de muur.

Hotel Correra, vlakbij het verkeersknooppunt van Piazza Dante, is een kunsthotel, met sober ingerichte kamers, maar met een ijzersterke service en een rustige tuin ( www.correra.it ) . Sowieso heb je in Napels weinig last van het straatlawaai, eenmaal je binnen de muren van de hotels bent. Diverse Belgische touroperators hebben logies in Napels in hun brochures.

Pizza en meer

Napels geldt als de bakermat van de pizza margherita; niet verwonderlijk dus dat talloze pizzeria's zorgen voor een snelle hap. Daarnaast is de keuze aan restaurants heel breed: van heel volkse pastahuizen, vooral in de Quartieri Spagnoli, zo genoemd omdat hier Spaanse militairen waren ondergebracht, tot fijne enoteca's, zoals Castello aan de Via S. Teresa a Chiaia.

Een klein, maar heel populair visrestaurant ligt verborgen in een kleine zijstraat langs de Riviera di Chiaia: Osteria da Dora. Hogerop, bereikbaar met de funiculare of de metro, in de wijk Vomero vind je leuke eetgelegenheden rond Piazza Vanvitelli. In de benedenstad ogen de terrasjes op Piazza Bellini heel aanlokkelijk. Daar is ook een vegetarisch restaurant, Sorriso Integrale.

Tijdens een rondgang door de kleinere straten ontdek je nog tal van andere pleintjes en hoekjes waar je, weg van de toeristendrukte, het dagelijkse stadsleven perfect kunt gadeslaan.

Related posts

Belg wil vaker op vakantie

2008-05-29T13:00:00.000-07:00

Negen op de tien Belgen willen vaker op reis, maar hebben geen geld of geen vrije dagen. Dat blijkt uit de grootschalige enquête van het reistijdschrift Grande bij 40.000 landgenoten.

Twee op de drie Belgen voelen de gevolgen van de stijgende inflatie. Van die groep gaat bijna tachtig procent minder vaak, minder lang of zelfs helemaal niet op reis. Thuis blijven is voor de meesten wel de allerlaatste optie: amper 7 procent laat zijn reis dit jaar schieten, wat erop wijst dat reizen een basisbehoefte is geworden.

Uit de enquête blijkt ook dat telkens een kwart van de Belgen één, twee of drie keer per jaar op reis gaat. Het laatste kwart trekt er nog meer keren op uit. Bijna iedereen wil nog vaker weg, maar vindt dat meestal te duur of heeft te weinig vrije dagen om meer op vakantie te kunnen.

We mogen het dan goed menen met het milieu, die goede voornemens overleven de reislust niet. De helft van de mensen zegt milieubewust te willen leven, maar niet op reis. Het vliegtuig laten staan is voor de meesten geen optie. Een kwart van de mensen gaat tegenwoordig zelfs vaker de lucht in dankzij de lagekostenmaatschappijen. Eén op de drie Belgen is niet bereid om een ecotaks te betalen op zijn biljet. (kba)

www.grande.be

Related posts

De Europese Amazone

2008-05-23T13:00:00.001-07:00

Een van de laatste 'jungles' van Europa ligt in Polen: het nationaal park Biebrza is zo uniek dat het op de Amazone lijkt. Maar de habitat van de elanden is ook bedreigd.

Heb je al eens oog in oog gestaan met een wilde eland? Dat is een schonkig beest, zo groot als een paard, met een komische kop en een machtig gewei. De kans dat je het in de file naar huis langs de weg ziet, is bijzonder klein. De laatste jachtvergunning voor elanden werd in onze contreien uitgeschreven in de 11de eeuw. Ongeveer dezelfde periode dat wolf en beer de aftocht bliezen. Ondertussen zijn we in Vlaanderen een beetje sentimenteel geworden als het op wilde beesten aankomt. Een egel in de tuin wordt gekoesterd. En als gieren op doorreis even uitrusten struikelen ministers en groene jongens over elkaar om ze te voederen of het voederen te ontraden. Wij zijn dan ook verontwaardigd als Polen een autosnelweg plant door een gebied waar nog wel elanden en wolven wonen. Welkom in Biebrza, een van de laatste Europese wildernissen.

Biebrza ligt in Mazurië, een arme en dunbevolkte streek met duizenden meren en uitgestrekte wouden. Het landschap heeft hier een weldadige weidsheid. Rij binnendoor langs de kleine dorpjes en je komt in het ritme van onze jaren 1950. Hooischoven op de velden, ooievaarsnesten op de daken en hier en daar een koe aan de ketting. Je ziet hier nauwelijks prikkeldraad. De huizen staan ver uit elkaar en vaak staat midden in het dorp een fonkelnieuwe kerk. De katholieken hebben er na de val van het IJzeren Gordijn geen gras over laten groeien. De meest gedurfde bouwsels, in een soort neobarok, getuigen van de triomf van paus Johannes Paulus II over het communisme. Overal vind je zijn standbeeld. Ook in de kleine winkeltjes, die vaak tegelijk café en postkantoor zijn, hangt hij minzaam ingelijst.

Langzaam worden de dorpjes schaarser en de wouden dikker. Drie uur rijden van Warschau kom je aan in Goniands, het hart van het Nationaal Park Biebrza. De rivier Biebrza ligt nog in zijn natuurlijke bedding, over een traject van 150 km. De moerassen, bossen en vlakten rond het stroomgebied zijn beschermd, soms enkele tientallen kilometers breed. Samen meer dan 60.000 hectare Europese wildernis om in te verdwalen. Als je met een luchtballon over het gebied vliegt, begrijp je de bijnaam 'de Poolse Amazone'. Het is een uitgestrekte groene long waardoor een netwerk van blauwe riviertjes adert. De biologische diversiteit van dit gebied is immens. Het WWF en de EU investeren systematisch in het behoud van de habitat. Het waterpeil wordt in stand gehouden en ook maait men elk jaar duizenden hectaren grasland met de hand, om het broeden van bepaalde vogelsoorten te stimuleren. Het Verenigd Koninkrijk doneerde onlangs nog 1 miljoen euro aan het park om deze praktijk gaande te houden. Elk jaar zijn er folkloristische wedstrijden die bepalen wie het best met de zeis overweg kan.

Moeras vol muggen

Om een eland te zien heb ik voor dag en dauw afgesproken met Anna, een plaatselijke gids. We rijden twintig kilometer tot in het hart van het park en beginnen dan door het moeras te wandelen. We hebben al snel geen droge voeten meer en ook moeten we zo'n half litertje bloed plengen aan de dazen en de muggen. In een ware muskietenwolk zompen we door het riet. Anna verzekert ons dat het maar een paar weken per jaar zo erg is. Ze raadt ons aan een berkentakje te gebruiken om de muggen weg te meppen. ' We need a nigger to do that for us ', grinnikt iemand in het gezelschap. Polen zijn nogal verdraagzaam voor dit soort racistische grapjes. We vinden elandenkeutels, enkele uren oud en duidelijk van een vrouwtje, want eivormig. Elandenstieren hebben ronde keutels. Ook wijst Anna ons een wolvenspoor. Dat zie je onder meer omdat de pootafdrukken allemaal op één rechte lijn liggen. Interessante weetjes, maar ik wil een eland zien. Vanaf een uitkijktoren op een duin zien we de moerassen in de mist liggen. De elanden zijn er wel, maar we kunnen ze niet zien, verzekert Anna ons. Als de mist eindelijk optrekt, beweegt er een pixel aan de horizon. Mogelijk een eland.

In Biebrza zitten er ongeveer duizend. Zelfs in de Tweede Wereldoorlog, toen de nazi's heel Polen aan het uithongeren waren, waren er hier nog enkele elanden. Overigens heeft de natuur in Biebrza als het ware baat gehad bij de deportaties van de jaren 1940. De ondoordringbare bossen en moerassen waren een onderkomen voor partizanen. Daarom gingen zowel de nazi's als de Russen soms over tot de totale ontruiming van het gebied. Elk dorp en elke nederzetting in het gebied werd dan met de grond gelijk gemaakt. Ook in Biebrza zijn de dorpen in het hart van het park uitgemoord als vergelding voor partizanenaanslagen. Met bitterheid in de stem wijst onze gids de plaatsen waar de Duitsers hebben huisgehouden. Enkele muurtjes van een halve meter hoog waar vroeger een heel dorp stond. De natuur heeft het gat snel opgevuld. In de oude fundamenten zijn nu vossen- en slangenholen. Biebrza werd overigens pas in 1993 een nationaal park. Voordien werd het onder meer door communistische partijbonzen als jachtgebied gebruikt.

Ontspannen toerisme

Het toerisme in de streek is ontspannen en vooral gericht op de Polen zelf. Je kunt er kajakken, ballonvaren of de wildernis in trekken. Het zijn vooral de echte natuurliefhebbers die vanuit het buitenland naar Biebrza komen. Ornithologen vinden hier bijna het hele gamma van de oorspronkelijke Europese vogelsoorten. Ook kun je er beverdammen en otters zien. In de grote meren kun je heerlijk zwemmen en zelfs surfen, want er staat vaak een strakke wind. De campings en vakantiehuisjes zijn zeer betaalbaar. Je doet wel best wat research en een tolk doet wonderen. De prijzen worden wel eens beïnvloed door de nationaliteit van de klant. En de tweede taal is hier nog vaak Russisch, dus gebarentaal is een must.

Door het geïmproviseerde karakter van het toerisme krijg je ook leuke buitenkansjes. De volgende avond krijg ik het reuzenhert helder in beeld. Andrej, de zoon van onze chaleteigenaar, heeft me meegenomen op jacht, aan de randen van het nationaal park. Met handen en voeten en flarden Duits legt hij me uit dat op elanden niet gejaagd mag worden en ze ook een stuk minder schuw zijn dan het andere wild. We zitten op een jachttorentje en hopen dat er een mannelijk everzwijn verschijnt. Dat is het enige dier dat hij mag schieten. In plaats daarvan komen mijn dromen uit: een moedereland en veulen aan de zoom van het woud. Een vredig zicht in de ondergaande zon. Hiervoor ben ik gekomen. Vanwaar komt dat vreemde gevoel uitverkoren te zijn, wanneer je oog in oog staat met zo'n prachtig wild dier? We kunnen dichterbij sluipen tot op een meter of dertig. Dan geeft de moeder ons een verontwaardigde blik en stapt met opgeheven kop het bos in. Het veulen dartelt erachter. Mijn avond kan niet meer kapot.

Related posts

Beha's ontploft

2008-05-23T13:00:00.000-07:00

'Op onze wereldtrip zijn we deze week in land nummer dertig aangekomen, Canada!', juicht Nicole aan de telefoon. 'Het water is eindelijk gebroken, de grote dooi is aangebroken en de grensovergang van Alaska met Canada is opengesteld. Wij zitten nu in Dawson City, in de Yukonprovincie, tussen de goudzoekers en de cowboys. Hier werd in 1896 het meeste goud van de wereld gevonden. Er is dus nog hoopt', lacht Nicole.

'Vertrekken uit Chicken City ging niet zonder slag of stoot. Wij waren zo goed bevriend geraakt met de werkmannen, de ' goudpanners' , dat het afscheid er met de minuut moeilijker op werd. Het is ook traditie dat je bij de opening van het lenteseizoen het ondergoed van de toeristen laat ontploffen. Omdat wij de enige vrouwelijke reizigsters in de buurt waren, moesten onze bh's eraan geloven. Niet dat we die zomaar hebben afgegeven. Ons ondergoed werd 's nachts van de wasdraad geplukt en bij het ochtendgloren met écht buskruit de lucht ingeschoten. De restjes hangen nu aan een of andere saloondeur in Chicken-city. En wij moeten op zoek naar nieuwe... niet vanzelfsprekend in deze mannenwereld.'

'Maar de reis gaat verder. De grensovergang via de Top of the World-highway en Little Gold Camp was opmerkelijk. De Amerikaanse grensbewakers van Alaska en die van Canada zaten in hetzelfde grenskantoor en waren dikke vrienden, maar toen wij voor controle langs moesten ontspon zich een strijd in lieftalligheid tussen de bewakers. Van de enen kregen we flessen water, van de anderen koekjes, dan weer chocopasta, en ga zo maar door. Alleen aan bh's konden ze ons niet helpen.'

'Dawson City kan je best vergelijken met een westernomgeving, waar houten huisjes staan en waar 's avonds in de saloons wordt gespeeld op de roulettetafels. Tussen de tafels circuleren wulpse dames met wijde rokken en soms ook met veel minder om het lijf 's Nachts hoor je de dronken kerels over straat rollen. John Wayne zou hier zeker niet hebben misstaan.' (rvdc)

Related posts

Fietsreizen plots enorm populair

2008-05-22T13:00:00.000-07:00

Reisorganisatoren tellen dubbel zoveel fietsvakanties als vier jaar geleden. Ze zien verschillende oorzaken: de hoge olieprijs, het milieu en de drang naar meer beweging. Vakantiegangers doen er tegenwoordig alles aan om de auto te laten staan.

Het loopt de laatste jaren op wieltjes voor reisbureaus die fietsvakanties organiseren. Ze spreken zelfs van een verdubbeling van het aantal fietsvakanties tegenover vier jaar geleden. Duizenden Vlamingen kiezen dit jaar voor een reisje met de fiets.

'Wij zien de laatste jaren elk jaar bijna 30procent meer klanten', zegt Alex Vanderstede van Belgian Biking. 'Dit jaar ziet het er nog beter uit. Door de stijgende olieprijs beginnen mensen na te denken over een ander soort vakantie.'

Niet alleen door de olieprijs, ook om ecologische redenen huren mensen minder graag een auto. 'In plaats van naar Nice te rijden en de dag erna Marseille of Monaco te bezoeken, kiezen mensen nu een streek uit die ze per fiets of te voet kunnen verkennen', zegt Vanderstede.

Ook de dalende koopkracht is daar niet vreemd aan. Mensen zijn niet bereid hun vakantie te laten varen, maar besparen wel ter plaatse. 'Fietsen en wandelen is voor iedereen betaalbaar', zegt Tom Hoornaert van Vos Travel. Maar ook de mode om meer te bewegen is een bepalende factor. 'Als je bij de dokter komt voor overgewicht, pijnlijke knieën of problemen met je potentie, raadt de arts je aan om meer te bewegen.'

Zelfs in een ander werelddeel kiezen steeds meer Vlamingen voor een fietsvakantie. Landen als Cambodja, India, Laos en Vietnam winnen aan populairiteit. In de Verenigde Staten blijven mensen wel een auto huren, omdat de dollar er zo laag staat.

'Fietsen neemt ook de plaats in van avontuurlijke activiteiten', zegt Hoornaert van Vos Travel. 'Vijftien jaar geleden werden wij overspoeld door mensen die wilden gaan raften, mountainbiken of parapenten. Nu klagen de plaatselijke firma's, bijvoorbeeld in de Alpen, steen en been. Vroeger kregen zij honderden klanten over de vloer tijdens het weekend, nu zijn dat er nog maximaal dertig.'

Niet alleen in Vlaanderen is de trend merkbaar. 'We kunnen de aanvragen van buitenlanders die in Vlaanderen komen fietsen, niet bijhouden', zegt Hoornaert. 'Zelfs Amerikanen en Russen komen onze kunststeden tegenwoordig met de fiets verkennen.' Dat je op fietsvakantie met een reisorganisator dankzij bagagetransport zelf geen ballast mee moet nemen, is mooi meegenomen. (kba)

Related posts

Cannes: 7 insidertips voor elk budget

2008-05-16T13:00:00.001-07:00

In de Zuid-Franse badstad Cannes woedt dezer dagen het jaarlijkse filmfestival, het grootste feest van de zevende kunst. Deze zeven tips maken een bezoek aan de chique kuststad onvergetelijk zónder je te ruïneren.

1Achter de lens

Sinds het prille begin van het filmfestival in 1946 is Cannes druk bezocht door sterren én fotografen. Wie kent ze niet, de foto's van de jonge Brigitte Bardot op het strand voor de Croisette, of van Sharon Stone op de rode loper? In Cannes kun je die beelden overal bewonderen. Maar hoe voelt het om je eigen foto's in Cannes tentoongesteld te zien? Dit jaar kan de amateur dat ervaren. In 2008 viert Cannes het jaar van de foto. De stad organiseert niet alleen workshops geleid door professionele fotografen, maar elke maand ook een wedstrijd waaraan iedereen kan deelnemen. Gewapend met een digitaal fotoapparaat trek je een dag de stad in en maak je foto's rond twee thema's. 's Avonds dienen alle deelnemers hun twee beste foto's in. De drie laureaten krijgen een prijs en de foto's van alle deelnemers worden tentoongesteld bij de toeristische dienst.

Volgende afspraak: 7 juni. Inschrijvingen bij de toeristische dienst. Prijs: 20 euro.

2Achter het fornuis

Voor wie graag eet en kookt, is Les Apprentis Gourmets nabij de rue d'Antibes een must. De kleine zaak bestaat pas enkele maanden, maar is nu al een succes. Het concept is origineel: je kunt er je eigen maaltijd bereiden onder begeleiding van een topkok. Voor één gerecht (30 minuten bereidingstijd) betaal je 15 euro. Het samenstellen van een menu met voorgerecht, hoofdgerecht en dessert (anderhalf uur bereidingstijd) kost 50 euro. De chef van dienst is Jacques Di Guisto. Di Guisto werkte tot voor kort in de keuken van het tweesterrenrestaurant van het Hôtel Majestic en verdiende zijn sporen bij tweesterrenkok Jacques Chibois van La Bastide Saint-Antoine in Grasse. De keuken is excellent, de sfeer is gezellig - achteraf eet iedereen samen aan een lange houten tafel - en je krijgt antwoord op al je culinaire vragen.

Les Apprentis Gourmets, 6 rue Teisseire, 0033-493.38.78.76 www.lesapprentisgourmets.fr

3Sympathiek authentiek

Het oogt onopvallend - en misschien zien de toeristische gidsen het daardoor over het hoofd -maar het is zonder twijfel een van de sympathiekste eetadresjes van Cannes. Le Maschou ligt in de rue Saint-Antoine, tussen de haven en het oude stadsgedeelte Le Suquet. Het eethuisje dat amper veertig zitplaatsen biedt, bestaat 45 jaar en serveert al die tijd al hetzelfde menu. Voor 45 euro krijg je een glas sangria, twee voorgerechten, een salade, een gegrild stuk vlees naar keuze, een dessert, kaarslicht en charme. De salade van Le Maschou is memorabel. Op elk tafeltje verschijnt een reuzenmand rauwkost, van selder en tomaat tot kleine artisjokjes en kunstig gesneden champignons. Klanten komen hier van generatie op generatie. Het restaurant is enkel 's avonds open en reserveren is aangeraden. Tijdens het festival komen de sterren hier incognito eten. Clint Eastwood was er al te gast.

Le Maschou, 15 rue Saint-Antoine, 0033-493.39.62.21

4Proeven bij een topsommelier

Wie de straat van Le Maschou verder opklimt, komt in de rue du Suquet terecht. Helemaal boven op de rechterzijde staan voor de vermoeide wandelaar een bank en een paar stoelen klaar. Wie daar neerploft, hoeft maar even te wenken of er verschijnen goddelijke dranken op tafel, opgediend door de sommelier Léandre Piquet. Piquet werkte 14 jaar lang in het Hôtel Majestic en baat sedert 2005 de wijnbar Le Carignan uit. Je kunt in zijn bar een glaasje wijn proeven of meteen een hele voorraad flessen kopen. De flessen variëren in prijs van 5 tot 4.000 euro. Voor een Cuvée Saint-Pierre (wit) of een Cuvée Saint-Honorat (rood) betaal je 27 euro. Tapas en de geschiedenis van de wijnbouw op het eiland Saint-Honorat krijg je er gratis bij.

Le Carignan, 26 rue du Suquet, 0033-493.39.71.14

5Klein en budgetvriendelijk slapen

Logeren in het centrum van Cannes hoeft niet peperduur te zijn. Hôtel des Allées is een proper, klein hotel op een boogscheut van het Palais des Festivals. Budgetvriendelijk en strategisch gelegen is het een geliefde stek van fotografen en journalisten tijdens het filmfestival. Een dubbele kamer kost, afhankelijk van het seizoen, tussen 68,50 en 88,50 euro. Het hotelletje telt tien kamers en wordt gerund door Annelis en Fritz Wälti, een sympathiek Zwitsers koppel. Voor de Wälti's het overnamen in 1997 was Hôtel des Allées een rendez-voushotel, handig gelegen dichtbij de haven. Fritz heeft het hotel op eigen houtje van onder tot boven gerenoveerd.

Hôtel des Allées, 6 rue Emile Negrin, 0033-493.39.53.90 www.hotel-des-allees.com

6Van kosmocultuur tot pata negra

Helemaal op het einde van Cannes' grootste winkelstraat, de rue d'Antibes, ligt de nieuwste wijnbar van de stad, La Cave Croisette . Ze is net een jaar open. De gasten kunnen op het buitenterras zitten of binnen aan tafeltjes opgebouwd uit wijnkistjes, tussen wanden die van vloer tot plafond met flessen zijn bekleed. 'We hebben 800 verschillende wijnen en daarnaast een ruime selectie whisky, wodka en champagne', zegt Giovanna Rapali, die verantwoordelijk is voor de kelder. Rapali was pas 23 jaar oud toen ze in 2001 de titel meilleure jeune sommelière de France in de wacht sleepte. Ze spreekt met passie over de wijnen van haar kelder, of het nu een Franse tafelwijn is die verbouwd wordt volgens de principes van de kosmocultuur ( Solstice V van Philippe Viret uit de Rhônevallei, 6,50 euro) of een zesliterfles Château Margaux van het jaar 1986 (16.150 euro). La Cave Croisette is naast wijnbar ook bistro en roemt zich erop de beste ham van de wereld te bieden, de pata negra de bellota. Dat valt erg in de smaak van Spanjes grootste filmproducer die de bar tijdens het aankomende festival met een bezoekje zou vergasten.

La Cave Croisette, 151 rue d'Antibes, 0033-492.59.14.22

7Elke nacht in een ander continent

Op amper vijf minuten stappen van La Cave Croisette , naar de zee toe, ligt het boetiekhotel 3.14 , zonder twijfel de gekste slaapgelegenheid van Cannes. Het hotel is het geesteskind van de zussen Karine en Alexandra Ellena. Als kind volgden zij hun vader die lijnpiloot was, de hele wereld rond. Hun impressies van die reizen hebben ze samengebracht in dit hotel. Alles in 3.14 is verrassend. Zo word je in de inkomhal verwelkomd door een met parkieten bezette fontein in blauw glas van Murano, een monumentale koe en een rode krokodil. En op weg naar het biologische restaurant Le Cink kom je voorbij een bibliotheek met turkooizen fauteuils en met spiegelmozaïek bezette rekken. In het laagseizoen biedt 3.14 een reis-rond-de-wereld-formule, met een overnachting in elk continent (vanaf 722 euro). Een enkele overnachting kost tussen 155 en 1.650 euro, het duurste is de Suite Deluxe in het hoogseizoen. Het allerleukste aan het hotel is het dakterras. De etage heet heel gepast Le Ciel .

3.14 HOTEL, 5 rue François Einesy, 0033-492.99.72.00 www.3-14hotel.com

Related posts

Costa Rica: luxueus avontuur

2008-05-16T13:00:00.000-07:00

'Pura vida!' In Costa Rica klinkt dat hetzelfde als 'Buenos días!' De Tico's zijn zo doordrongen van hun pure, zuivere leven in het tropische groen, dat ze er maar niet over kunnen stoppen. Tico's, zo noemen de inwoners van Costa Rica zich. Naar 'hermanitico's' - kleine broertjes - volgens sommigen, of volgens anderen een samentrekking van cosTa rICA. Dat illustreert meteen de locale levensfilosofie: waarom het met veel doen, als het met minder net zo goed kan?

'Doodwerken zullen ze zich zeker niet', lacht Charlie. Hij is geboren in Waregem als Karl Vanhoutte, woont ondertussen al twaalf jaar in Costa Rica en laat zich sindsdien Charlie noemen. 'Tico's zijn gelukzalige mensen. Voor stress hebben ze geen woord, dat bestaat hier niet. Geef hen eens ongelijk, in zo'n land.'

Zo'n land , dat is: tropisch regenwoud afgewisseld met vulkanen, nevelwoud, suikerriet- en koffievelden, meer vogelsoorten in één land dan in de rest van het continent, tien procent van alle vlindersoorten ter wereld, apen, jaguars, haaien, kikkers in alle kleuren...

Er zijn twee klimaatzones in Costa Rica. De oostelijke, Caribische kant kent overvloedige neerslag. De regenwolken raken niet over de vulkaanrug die het land doormidden deelt. De westelijke 'Pacific' kant is daardoor veel droger en tropischer.

Rondrijden op de wegen van Costa Rica - het zijn er niet veel, maar doorgaans zijn ze goed onderhouden - is als een expeditie door de jungle. Een toekan op een tak, een brulaapkolonie in het gebladerte, een luiaard die hangt te bungelen boven de weg... Avontuur in de jungle kan op vier wielen. Mensen die dagen en nachten liggen te turen om de glimp van een bijna uitgestorven soort op te vangen, moeten dringend naar Costa Rica. Makkelijk zat, exotische beestjes kijken vanuit de luie zetel van een 4x4. Vergeet verrekijkers en ongemakkelijke boomhutjes.

Dat gebruiksgemak van de Costa Ricaanse natuur is tegelijk een zegen en een last. Ecotoerisme krijgt er een andere dimensie. Trekken met de rugzak van vulkaan tot vulkaan, slapen tussen tarantula's en schorpioenen, onbetreden paden bewandelen... Moeite doen om de natuur te voelen, hoeft er niet zo nodig. Het kan allemaal gemotoriseerd. En daardoor sjezen jaarlijks meer en meer ecotoeristen-nieuwe-stijl door het land. Mét gevolgen voor het vrij gevoelige ecosysteem. Meer dan de helft van Costa Rica is beschermd natuurgebied. Wouter Zagt, de plaatselijke agent van Ecotravel, ziet het zo: 'Vroeger moest je je urenlang een weg kappen door het regenwoud om een dier te zien. Nu worden toeristen met bussen gedropt aan de rand van de weg en met wat geluk imiteert de gids het geroep van de brulaap en komt een kolonietje gedag zeggen.'

Charlie van Waregem weet maar al te goed dat brulapen met elkaar communiceren. 'Let op', zegt hij. Hij rent naar een boom aan de weg tussen Fortuna en de actieve vulkaan Arenal, krult zijn handpalmen rond zijn mondhoeken en zet het op een luid oe-oeh'en . Een fractie later krijgt hij antwoord. Een paar zwarte schaduwen krullen zich door de kruinen en stoten een oorverdovend gebrul uit. Charlie glundert. ' Ziedet? Brulapen trappen er altijd in.'

In Costa Rica kan iedereen praten met de dieren. En heus niet alle fauna is even lieflijk als een kolibrie. Er zitten ook tarantula's, schorpioenen, muggen in alle soorten en gewichten... Charlie heeft al meer dan eens angstige toeristen moeten helpen die een spin van een handpalm groot in hun bed niet meteen zagen zitten als slaapmaatje. 'En dan beginnen ze te schelden dat het een schande is. Maar dit is de jungle. Als die beestjes hier al niet meer zitten, waar dan wel?'

De Tico's zijn overigens bedreven in het commercialiseren van hun junglebewoners. In Zarcero, in het dal voor de Arenalvulkaan, staat het restaurant Las Iguanas, aan een kronkelende rivier. Vroeger was dit de natuurlijke habitat van een roedel leguanen. De bouw van enkele huizen verjoeg de beestjes, tot de uitbater van het restaurant hen begon te lokken met voedsel - doorgaans een paar kroppen sla. In geen tijd installeerden de leguanen zich rond zijn terras en vandaag is Las Iguanas een verplichte stop voor iedereen die een leguaan in het wild (nu ja) wil zien en fotograferen. Het restaurant vaart er wel bij.

'Typisch Tico', zegt Charlie. 'Elke dag een paar kroppen sla en hun broodje is gebakken.' Hij woont er nu al twaalf jaar, 'maar écht hard werken heb ik hier nog niemand zien doen.' Vreemd in een land waar de koffie-industrie - toch een harde stiel - en het suikerriet na het toerisme de belangrijkste inkomstenbronnen vormen. 'De Tico's zelf werken al lang niet meer in de koffieplantages. Bonen plukken, dat laten ze over aan de Nica's, zo worden de inwoners van Nicaragua hier genoemd. In een seizoen dat vier, vijf maanden duurt, verdienen ze hier evenveel als op een jaar in hun eigen land. Ook al eten ze hetzelfde: Gallo Pinto, een mix van rode bonen en rijst waar ze vis, vlees, bakbananen of kaas bij serveren.' Tico's en Nica's eten het elke dag. 's Morgens, 's middags en 's avonds.

Costa Rica is een van de meest welvarende landen van Midden-Amerika. Buurland Nicaragua is na Haïti het armste. Dat verschil merk je al bij de grensovergang in Puntas Blancas. De klok wordt een paar decennia teruggedraaid. De verharde weg stopt op de lijn tussen de twee landen. Nicaraguanen gonzen rond toeristen die te voet de grens moeten oversteken. Een dollar om de valiezen te dragen, ze zeulen zich te pletter. En wie een goede wisselkoers wil voor de Nicaraguaanse córdoba moet ook bij hen zijn.

Het contrast met Costa Rica is groot. Nicaragua is morsig. Costa Rica is gepolijst. Maar Nicaragua is ook échter. Evenveel vulkanen, veel minder Amerikaanse en Canadese toeristen, regenwouden, fauna en flora die de vergelijking kunnen doorstaan. En ook: oude koloniale stadjes als Granada, die Cubaanse sferen oproepen. Gezellig rommelig, felle kleuren, lachende mensen, uitmuntende rum. Flor de Caña , het nationale rummerk, werd een paar jaar geleden nog uitgeroepen tot de beste rum ter wereld.

Granada ligt aan het meer van Nicaragua, of het Cocibolcameer. Na het Titicacameer is het het grootste zoetwatermeer ter wereld. De twee vulkanen op het eiland Ometepe torenen hoog boven de waterspiegel uit. Eentje met onvermijdelijke rookpluim, de Concepción, die in 1880 voor de laatste keer uitbarstte, en de uitgedoofde vulkaan Maderas. Het Cocibolcameer wordt druk bevist. Naast zoetwaterhaaien bulkt het er van tilapia, de zoetwatervis die elk zichzelf respecterend restaurant tegenwoordig op de kaart heeft staan.

In het meer rond Granada ligt een driehonderdtal eilandjes, Las Isletas. Ze staan allemaal te koop. Gefortuneerde Nicaraguanen en Amerikanen koloniseren ze beetje bij beetje, wat de fauna en flora onder druk zet. Maar ook in Nicaragua begint het natuurbesef te groeien. Op de flanken van een van de actieve vulkanen, de Masaya, is een ecocentrum gebouwd waar haarfijn wordt uitgelegd hoe de vulkanen van Midden-Amerika tot stand zijn gekomen en hoe de fauna en flora zich ontwikkelde.

Toch is dat natuurbesef niet algemeen aanwezig in dit land, dat zich internationaal wat isoleert. President Ortega, die zich Daniel laat noemen op metershoge affiches langs de enige geasfalteerde weg van het land, is goede maatjes met Hugo Chávez, de wat gecontesteerde leider van Venezuela. Daar kan het Westen niet altijd hartelijk om lachen.

Op de beroemde markt van Masaya kan je letterlijk álles kopen. Vlees, vis, groenten, fietsen, wasmachines, schoenen, sigaren, rum... Er wordt zelfs gefluisterd dat ze er Ocelote serveren, een zeldzame kattensoort die in de bomen leeft en de enige kat waarvan de achterpoten langer zijn dan de voorpoten, om makkelijker tussen de takken te manoeuvreren. Wat ervan aan is, weten we niet. Behalve dan dat de uitgestalde vlees- en viswaren een geur verspreiden waarbij de installaties van Rendac in Denderleeuw een lavendelveld lijken. En toch blijft iedereen lachen.

Dat is in Costa Rica niet altijd het geval. Niet dat de sfeer er vijandig is - Costa Rica is het enige land in de regio dat geen leger nodig heeft. Maar de hartelijkheid die de Nicaraguanen zo typeert, is een disciplinaire vriendelijkheid bij de Tico's. Het land verkoopt zichzelf wel, redeneren ze. En dat klopt.

Ze doen er alles aan om dat duidelijk te maken. Met een canopytour, bijvoorbeeld. Stel u daarbij een parcours voor van stalen kabels door de boomtoppen van het regenwoud. Canopybeoefenaars dragen een soort veiligheidsgordel, zoals muurklimmers, klikken zich vast aan de stalen kabels en suizen door de boomkruinen, daarbij af en toe een geschrokken aap of kraanvogel achter zich latend. De lodges rond de vulkanen Rincón de la Vieja en de Arenal bieden het aan met schreeuwige panelen langs de weg. Naast die andere leuze die overal even hard wordt geroepen: 'Pura vida!'

Related posts

Rushmore Casino Reviews

2008-05-12T14:39:00.000-07:00

Rushmore Casino: Rushmore Casino is outstanding in a sizzling hot gaming market due to the simple fact that they’re staff from top to bottom are all honest professionals; they understand the importance of establishing a fair gaming environment for all their players. Rushmore Casino offers a lot in terms of bonuses, including an $888 First Deposit Bonus. Wagering at the casino is also rewarded through a points system and once accumulated; these points can be exchanged for bonus chips or special gifts. The Real Time Gaming Software used by Rushmore is known for its speed, user-friendly interface and unrivalled security. Overall Rushmore is professional, supportive and offers a secure gaming environment that allows for a winning experience. Rushmore Casino One of the pioneers and most trusted names in online gaming since 2006’ Sporting the latest evolution in Real Time Gaming’s award winning software, Rushmore Casino has once again set the standard for all others to follow, offering gamers a smooth and captivating online experience. Featuring the best customer support in the business, an $888 free sign-up bonus and over 80 games "Rushmore Casino" is the connoisseur's choice. Rushmore Casino Rushmore Casino has long been established as one of online gaming's shining stars. It has the enviable reputation of not only being the casino of choice for some of the world’s biggest high rollers, but also for providing a smooth and hassle-free entry to players new to online gaming. With an enormous $888 Welcome Bonus, a knowledgeable and helpful support staff available 24 hours a day, fast payouts and over 80 of the crispest and immersive Real Time Gaming powered games, Rushmore Casino is a sure bet. Rushmore Casino Seriously good gaming is the name-of-the-game at Rushmore Casino, providing gamers with the thrill and exhilaration of Monte Carlo in their own homes. Using software from the highly respected Real Time Gaming stable, Rushmore will simply blow you away with its superb graphics and sound. Offering one the best bonus structures anywhere on the net with $888 free; and unrivaled customer support. Rushmore Casino is a cut above the rest and of course comes highly recommended. Rushmore Casino, named after the illustrious estate in the south of England, was created to pass on the majestic and prestigious experience of a land based casino. It has long been established as one of online gaming's shining stars and has the enviable reputation of not only being the casino of choice for some of the world’s biggest high rollers, but also for providing a smooth and hassle-free entry to players new to online gaming. Rushmore Casino features over 80 games, stunning graphics and superb music, provided by Real Time Gaming, that all contribute to an immersive and exciting gaming experience. As you enter the site, the exclusivity and sophistication of Rushmore’s playground for the rich and famous is immediately obvious. The casino features a number of progressive jackpots, an incredible welcome bonus of $888. Wagering at the casino is also rewarded through a points system and once accumulated; these points can be exchanged for bonus chips or special gifts. Rushmore Casino offers 24 hours 7 day a week support via email, fax and toll-free phone; depositing and withdrawing money is also made quick and easy with a large selection of payment options available. Rushmore Casino is known for being very committed to respecting and protecting player privacy. They use the most sophisticated methods available to ensure that players' information remains safe. All information is transferred using encryption technologies and once stored on the Casino's servers, it is maintained safely using the latest Firewall technologies. Technical Systems Testing (TST), an internationally recognized accredited testing facility, whose esteemed client roster includes International Game Technology (IGT), Aristocrat, Mikohn and the Michigan, Massachusetts, DC and Ontario Lotteries, has certified that the Random Number Generator (RNG) used by the Rushmore Casino is fair and random.

OEM Software - Is Cheap OEM Software Legal?

2008-05-11T23:29:00.000-07:00

Specialists in the IT sphere as well as other people are always potential

clients of any software manufacturer. Engineers, accountants, architects,

designers, programmers, people who start home-business and other specialists in

any sphere today use a computer. But the hardware is not enough in order to work

on a PC or Mac. People need software but only a minority can afford buying full

versions together with necessary plugins and add-ons. Great if you work in a

corporation on in a firm where "everything [software tools] is already

installed". But where is an exit from the situation when you have to buy, say,

Windows XP or Mac OS, Microsoft Office, Adobe Photoshop and other? Away with

questions – let's look through possible variants of solving this issue:

1) Buy any software you need directly from a manufacturer;

2) use trial versions of a brand-name company software limited in functionality;

3) try to find a similar software tool at a less famous manufacturer;

4) download pirated software from "underground" hacker-sites (illegal);

5) download cheap oem software from manufacturers' affiliates or third-party

suppliers.

The first option requires a "fat purse" of a client. Ideally in order to operate

a PC or Mac, to make presentations, write and send letters, watch films, burn

data CD's, listen to music and so on you need to spend thousands of dollars even

if you limit yourself in your desires as well as the functions of your computer.

A license even for your operating system costs more than 500$. Are you able to

afford this? Yes? Then go on and enjoy fully functional brand-name software,

receive free periodical updates, get a discount for a later version and receive

technical and software support.

Trial versions of software from the great manufacturers like Adobe, Microsoft,

Corel and other are available for download free of charge. Though you get a

limited functionality and a trial period of working (from 15 till 60 days from

the 1st launch), you may then decide whether you really need these programs or

not. Trial software is demo programs – no great difference.

The third option is also a possible variant if you say "No" to the first two.

Some software tools have open sources and any firm can make their own "brand"

and money by a transformation of it. Such software is cheaper than from "the

giants" of software development. But the functions are few and the new versions

of software come out very rare.

It's not a secret to anyone anymore that in the Internet you can find

everything… This applies even to high cost brand software - you can get it for

free! together with viruses, trojans and other harmful programs. Moreover, this

is illegal and be ready then to dreadful consequences.

Consider one more option – OEM software. First of all, what is "oem software"?

OEM means Original Equipment Manufacturer . In general it is 100% fully

functional software. But it lacks manuals, promo-discs and bulk-boxes. Consider

if you really need them. It may lack live support as well as registration from a

manufacturer because the license for this software has "already expired of

wasn't intended for second-hand buyers". So, you may conclude that firms that

sell oem software get it from other sources, not directly from a manufacturer.

But where does it come from? Well, for instance, oem software comes from

auctions, from special resellers of older versions of software, from other users

who do not need this software anymore. That is why it is so cheap software. Sometimes the

price for oem software is no more than 5-10% of a nominal manufacturer's price.

And at the same time you may be sure that it is really LEGAL though you can't

marvelous.

Many software vendors offer original equipment manufacturer (OEM) versions at very low prices, and it's not surprising that a lot of active computer users buy them. But are they really legal? The answer is a yes and a no. Read on to find out more.

Technically speaking, you can only get OEM software with a specified accompanying hardware. So when these OEM programs are copied and then sold separately from the hardware, there is a violation. Unless the license specifically states that the OEM software is free and can be copied and distributed, then transactions involving the sale and/or trade of OEM software are illegal.

The only reason that OEM software is still rampantly sold in the market is that manufacturers have never really actively reprimanded the vendors for illegally distributing them. The key is to be a wise consumer – know that when you buy counterfeit OEM-labeled software, you will not be entitled to technical support, service packs, upgrades or patches. Weigh the consequences against the benefits and decide accordingly.

You can still legally purchase discount OEM software, provided that the software is licensed to OEMs for bundling. Legally reproduced OEM software can be bought from hardware manufacturers themselves or from their licensed distributors. They should come with user manuals, original retail packaging, and technical support from the hardware provider themselves.

If you are not sure of the OEM software you want to buy is a legal copy, try visiting OEM forums. Ask people who have used OEM software what they think of the one you want to purchase. It is a good idea to sign up with these online communities so you can get first-hand, consumer-to-consumer opinion and support. There are also OEM assistance sites that can try to check the legitimacy of any OEM software for consumers like you. Do not hesitate to contact them when you're in doubt.

Many people sometimes do not believe in legal oem software and they have grounds

for it: some web-sites that are selling software products name them oem but in

reality they are selling pirated non-working software or trial versions that you

may get for free. Beware of such firms!

Nowadays the IT sphere is practically the most rapidly developing industry and the number of

different software products proliferates with every minute.

There are lots of companies producing various kinds of software for various operational systems.

So it is highly preferable to choose accurately and to acquire all the necessary programs for your personal computer for its wholly satisfactory and steady work.

Sometimes you can download a freely distributed program, and it's not quite rare, but there will surely be a terrible mess in your OS if you would only use such free products.

The reason is that to make your system stable and always working properly you need original software officially distributed by its manufacturer because they guarantee its legality and compatibility with certain other software and OSes.

You can purchase it on CDs but there is a more convenient way.

It must be said that buying original software is quite expensive and few people can afford it.

But do you really need all those beautifully printed manuals and boxes they offer you?

Why spend much money on something unnecessary? You need software, don't you?

So leave those expensive decorations and trifles out - you can just buy what you need without extra expenses.

Original Equipment Manufacturer (OEM) software is just what you need. But what does it mean? OEM software is cheap 100% functional brand-name software.

It is available for downloading on a number of sites at a much lower price which is radically reduced by up to 85% of the nominal retail price due to the absence of manuals, bulk-boxes and promo-disks you'll never really need.

Though you won't be able to register it and get updates, it is still legal and fully functional software at a most affordable price.

Online pharmacy makes it's 100.000's sale

2008-05-10T06:35:00.000-07:00

Our online pharmacy is the perfect resource for people to get their drugs without any hassles or awkwardness. We work hard to make sure you save money every time you shop with us. At our online store, you pay less and get more.

To make sure we keep offering you great values, we regularly check prices on our top-selling items at chain drugstores. In addition, we scour the Internet to find bargains offered by other companies - and usually match or beat their promotional offers.

How can we guarantee a good quality of the medications we offer? We often get this question from our future customers. We know that a good quality of the product is the basic element of a successful company. This is why we do our best to find the most reliable suppliers in India (cialis, viagra, propecia etc.) who offer the medications produced from the best raw materials and manufactured to meet the highest quality control standards. We do business with several Indian pharmaceutical factories that were thoroughly selected by our experts. All the medicines our suppliers provide go with quality tests results and quality control certificates. The high quality of the products is appreciated in value not only by professionals but by our customers as well.

The principal reason for the reduced price of generic medicines is that the creation of the generic drug runs up less cost and therefore a lower price can be offered.

Manufacturers of generic drugs are mainly able to avoid the following three costs that brand name pharmaceutical companies incur: (1) costs associated with the research and development of the drug; (2) costs associated obtaining regulatory approval (i.e. proving safety and efficacy of a drug); and (3) marketing costs. The result is: you pay significantly less than for the brand and get the same medical effect!

Secure ordering

It is 100% secure to order online on our website. Payments security is ensured by encrypting your personal information during its transfer to the bank for the processing. We use 128 bit Secure Sockets Layer (SSL) software to encrypt the information you input.

Worldwide shipping

We will ship your order to any country you specify in your shipping details. Two shipping options are available: International Unregistered mail and Trackable service. Check on delivery time and term here. 24/7/365 Customer Support

If you have any question, our customer support team is always there for you. You can contact us by phone (tol free for the USA), an e-mail and live support. Click here to contact us.

100% Satisfaction Guarantee

If you have a problem with the order, do not worry. In case the product is not delivered on time or you are dissatisfied with it, we will resolve the situation. We have the replacement guarantee (free of charge for the customer) as well as the money back guarantee.

Wordt een West-Vlaams dorp het Mooiste Dorp van Vlaanderen?

2008-05-09T13:00:00.003-07:00

Welk dorp wordt op 29 mei met een groot volksfeest uitgeroepen tot ‘Het mooiste dorp van Vlaanderen’? U beslist mee.

Vijf weken lang stelt Plaza de vijftien genomineerden aan u voor. Per provincie gaat één dorp door naar de finale. U kunt stemmen via onze site en per sms.

Related posts

Eddy Wally

2008-05-09T13:00:00.002-07:00

'Gelukkig hebben we een stevige tent, want vannacht is hier een halve meter sneeuw gevallen', begint Nicole haar verhaal. De sportieve Globetrappers vertoeven in het plaatsje Tok Junction en zijn verhuisd van de tent naar een motel met de toepasselijke naam Snowshoe .

'Sinds de vrij onverwachte kennismaking met de grizzlybeer, vorige week, zit de schrik er bij ons stevig in. We 'fietsen' zo goed als alleen op de weg, want hier rijdt - gezien de voortdurende sneeuwbuien - weinig volk over de weg. Telkens we een geluid horen, schrikken we en bereiden ons voor op het ergste. De beren ontwaken nu uit hun winterslaap en beginnen te jagen op voedsel. Toen we de voorbije nacht lagen te luisteren naar alles wat we hoorden, zijn Ingrid en ikzelf vrij luid beginnen zingen. Alle repertoires kwamen aan bod. Eddy Wally zal niet geloven dat zijn liedjes als afschrikking voor grizzlyberen worden gebruikt.'

'We stellen ondertussen ook vast dat wij de langste winter van ons leven beleven. We dolen nu al acht maanden lang door wintersituaties met temperaturen onder het vriespunt. Hier, in Alaska begrijpt men ook niet dat de lente er niet aankomt. Het water wil maar niet breken, stelt men verveeld vast. De voorbije dagen hebben we een aantal wegenwerkers ontmoet. Die nodigden ons prompt uit om in hun slaapplaats uit te rusten. Toen wij er binnenstapten, trok één van die mannen zijn jas en hemd uit. Nu kunnen we er om lachen, maar op dat moment was het toch even slikken. De man wou gewoon zijn verwondingen laten zien, gevolg van een gevecht met een zwarte beer. Hij was bomen aan het zagen en met een kettingzaag als wapen heeft hij de beer overwonnen. Wij hebben natuurlijk geen kettingzagen bij de hand. De mannen zeggen dat wij naakt reizen , omdat we niet bewapend zijn. We kregen prompt een revolver en kogels aangeboden, maar daar kunnen we toch de Canadese grens niet mee over. We hebben dan maar gekozen voor een grote toeter-op-gas en pepperspray.'

PS: 'Voor onze lieve mama's: een zeer gelukkige moederdag toegewenst! Vele kussen! ' (rvdc)

Related posts

Vingers als vlammen

2008-05-09T13:00:00.001-07:00

Filip Huysegems trok vorig jaar naar het flamencofestival in en rond Madrid. Hij nodigde zijn vriendin Carmen uit. Suma Flamenca is ook dit voorjaar weer een hoogtepunt.

Carmen wacht mij op onder een boom langs de weg. Elegant, kaarsrecht, haar ravenzwarte haren in een dotje, een paar vergeten krullen kringelen langs haar slapen naar beneden. Kan een Spaanse vriendin er Spaanser uitzien dan zij?

'Beste Carmen', had ik geschreven. 'Ik kom naar het flamencofestival Suma Flamenca . Er zijn een boel optredens op locaties rond Madrid. Misschien kunnen we mekaar daar zien, want het is lang geleden.'

Die boom, met Carmen eronder, staat in Alcalá de Henares, op 35 kilometer van Madrid. In dat stadje kun je het geboortehuis bezichtigen van de schrijver Cervantes (die van Don Quichot) en de vont waar hij werd gedoopt. Maar vanavond zijn we hier voor de flamencogrootheid José Mercé. 'José Mercé! En je hebt kaartjes! Niet te geloven. Ik kom af', had Carmen me geantwoord.

Alcalá de Henares gloeit oranje in de ondergaande zon en de schaduwen zijn lang en spits als we ons begeven naar de plek van het openluchtoptreden. De menigte zit keurig klaar op klapstoeltjes om José Mercé te verwelkomen. Op het afgesproken uur beklimt hij het podium, een man met woest uitwaaierende grijze haren en een brede glimlach. Zijn rekwisieten: een stoel, een besnorde gitarist, een vierkoppig koor. Dat is alles.

Flamenco, voor wie er nog aan zou twijfelen, is muziek in de toonsoort van het verlies. Mercé bezingt heftige liefde vol brandende hebzucht, trots die de dood bespot, droef geluk en blijde droefenis. Luisteraars kunnen hun instemming uitdrukken met kreten als ¡Eso es! (zo is het!), ¡Agua! (water, om de emotionele brand te blussen) en ¡Vamos allá! (we gaan ervoor). Carmen, die zelf voortreffelijk zingen kan (haar naam is een teken, want Carmen betekent 'lied'), licht me in over de technieken van de flamencozanger, zijn typerende hese timbre, over hoe hij de tonen rond een lettergreep laat kringelen. Ze houden er ook van, legt ze me uit, om hun liedteksten te versieren met onzinwoorden zoals tirititran, lérelére, aiaiai, pomperdepompom .

Als Mercé Aire inzet, een van zijn grootste hits, spoelt er een golf van enthousiasme door het publiek. 'Open het raam zodat de ochtend het huis wat pit inblaast! Lu-ucht! Lélé, pompom '. Dit onvergetelijke, zeldzaam vrolijke melodietje zal ik in mijn hoofd mee naar huis voeren.

De beroemdste flamencokroeg

Maar we gaan nog niet naar huis. Nog lang niet. Na het concert van Mercé vertrekken Carmen en ik naar het hart van Madrid. Voorbij het koninklijk paleis, voorbij de brug waar velen de dood tegemoet sprongen (en die daarom een hoge glazen reling kreeg), dalen we af naar het Park van de Mooie Uitzichten, het Parque de las Vistillas, de straat Morería in, en leggen aan bij de Corral de la Morería .

'De Corral gaat er prat op de oudste en beroemdste flamencokroeg ter wereld te zijn', zegt Carmen. Aan de muren hangen foto's van beroemdheden die ons zijn voorgegaan: Marlene Dietrich, Mohammed Ali, Richard Gere, Che Guevara, Richard Nixon, Jean-Claude Van Damme.

Op het podium danst een jongedame zich in het zweet. Haar twee armen zijn geheven, haar polsen gebogen, haar gespreide vingers als vlammen gekromd. Ze laat haar hakken de houten vloer ranselen, terwijl de heren van de begeleidende groep ingewikkelde tegenritmes klappen. Over de jongeman die haar aflost, maak ik me gaandeweg meer en meer zorgen, zo sterk gaat hij op in zijn opvoering. Het lijkt alsof hij elk moment in tranen zal uitbarsten. Misschien zit hij op de rand van de duende. Dat is de geheimzinnige geestelijke en lichamelijke vervoering die flamenco kan uitlokken. 'Zonder duende is flamenco zinloos', roepen de puristen. Voor hen is er geen ergere zondeval dan de toeristenflamenco zoals hij in Benidorm en Lloret de Mar vertoond wordt. Ook nieuwerwetse experimenten kunnen niet op genade rekenen. Zoals de Frans-Armeense schrijver Clément Lépidis sprak: 'De echte flamenco hoeft niet vernieuwd te worden in het laboratorium van een geluidsstudio, maar in de buik van het leven zelf, waaruit alles is ontstaan'.

Zo werd de flamencovedette Enrique Morente ooit door de behoeders van de puurheid verguisd om zijn vernieuwingen, zoals zijn samenwerking met de Spaanse rockband Lagartija Nick. De avond dat Morente voor Suma Flamenca op de planken staat, houdt hij zich aan een klassieke bezetting en een klassiek repertoire. Dat wil zeggen: hij bezingt de liefde als een zoetzure appel, slechts begeleid door een gitarist en een koor. Wellicht heeft deze keuze voor eenvoud ook met de locatie te maken. Het stadje Chinchón op 45 kilometer van Madrid ademt uit al zijn poriën de middeleeuwen: veel houten balkons, kloeke gebouwen, hobbelige straten. Het is overigens een geliefde locatie voor historische speelfilms.

Morentes stem snijdt en is tegelijk zo breekbaar als krijt. Hij houdt de ogen gesloten en lijkt een beetje uit de wereld te vertrekken. De gitaar laat ingewikkelde harmonieën botsen en schrijnen. Eens te meer wordt duidelijk dat flamenco een innerlijk, melancholisch landschap uitdrukt. Het is zoals de Spaanse dichter Federico García Lorca schreef: 'Het geweeklaag van de gitaar begint / en is niet meer tot zwijgen te brengen / is onmogelijk tot zwijgen te brengen'.

Related posts

Flinke appetijt in Umbrië

2008-05-09T13:00:00.000-07:00

Umbrië is een droom voor levensgenieters. In Umbrië neem je je tijd voor alles en zeker om te eten. Of zoals onze gids Filippo stelt: 'Slow food, slow living'. Eten is er een levenskunst. En kunst, die moet je koesteren. Waar die kunst uitgeoefend wordt heeft niet veel belang. Binnen of buiten, thuis, bij vrienden of op restaurant. Het zal de volbloed Umbrische zoon of dochter worst wezen. 'We spreken met kennissen af voor het aperitief en met vrienden voor een maaltijd', vertelt Filippo. 'En terwijl we aan tafel zitten, overleggen we waar we de volgende keer zullen eten.'

Hoe de hogere kunst van het eten beoefend wordt is van levensbelang. Wie een poging wil wagen, trekt best heel veel tijd uit en houdt zich aan volgend recept:

Neem een bende, liefst luidruchtige - Umbrië beantwoordt aan alle Italiaanse clichés terzake - vrienden en familieleden en zet die rond een grote tafel.

Posteer la mamma, of beter nog, la nonna, de grootmoeder, aan het fornuis.

Bereid een eindeloze aaneenschakeling van heerlijke gerechten, van het brood vooraf tot het toetje, als het kan met verse ingrediënten uit eigen tuin en stal.

Besprenkel waar nodig rijkelijk met olijfolie, uiteraard op basis van olijven uit je eigen olijfgaard.

Serveer een wijn naar keuze, zolang de druiven maar geplukt zijn in de wijngaard van je eigen of een bevriende familie.

Waar je ook beslist te eten, in Umbrië worden de ingrediënten met enorm veel zorg geselecteerd. Je hebt er de keuze tussen een hele rist specialiteiten. Varkensvlees, in alle vormen, maten en gewichten, is bijzonder populair in deze centraal-Italiaanse streek. Ook linzen, toch niet meteen de meest tot de verbeelding sprekende groentesoort, worden er verbluffend lekker bereid. Om over de truffels nog te zwijgen.

De grootste bestsellers zijn olijfolie en wijn. Wie aan deze twee lekkernijen denkt, denkt wellicht niet in de eerste plaats aan Umbrië. Een misvatting, zo blijkt. Toscane mag dan de wereldvermaarde brunello en chianti in huis hebben, Umbrië is aan een inhaalbeweging bezig. In de driehoek tussen Bevagna, Montefalco en Foligno wordt de sagrantinodruif geteeld. Ei zo na was die uitgestorven, maar dankzij een slimme kloosterbroeder uit het dorpje Montefalco kon ze overleven. Zo luidt althans de legende, die de zeer smakelijke druif een extra dimensie geeft.

De sagrantino werd vanouds gecombineerd met andere druiven. Lodovico Mattoni van het wijnhuis Terre de Trinci was in 1972 de eerste die het aandurfde om een rode wijn te maken van enkel de sagrantinodruif. Hij heeft er nog geen moment berouwd van gehad. Meer dan dertig jaar later werkt de hele familie - nog zo'n Umbrische traditie -in het expansief gegroeide wijnhuis.

Zijn voorbeeld kreeg ruime navolging in de streek en de sagrantinowijn is inmiddels erkend als streekproduct. Uitzonderlijk is de Ugolino . Het brouwen van deze specialiteit van gedroogde sagrantinodruiven is weliswaar erg tijdrovend, maar de geraffineerd zoete rode wijn is tongstrelend.

Hoewel ze (nog) geen grote naam en faam geniet, kan ook de Umbrische olijfolie op een rijke traditie bogen. Qua volume is Toscane de kampioen, maar in het veel kleinere Umbrië worden in verhouding veel meer olijven gekweekt. Het resultaat is bijzonder lekker, het aantal verschillende smaken waanzinnig.

Olijfolie maken is vooral een sociaal gebeuren. Van de pluk over het persen van de olie tot het degusteren: alles gebeurt met familie en vrienden. Voor wie daar graag getuige van is, staat de deur bij Luigi Tega in Foligno altijd open. In het najaar, wanneer de olijven geperst worden, draait de oliemolen er vierentwintig uur per dag.

Voor de familie Tega zijn het zware weken, maar tegelijk ook één groot feest. Terwijl de persen draaien, is het grote ambiance rond het haardvuur in de aanpalende ruimte. Daar wordt de verse olijfolie aan een eerste smaaktest onderworpen. Een proeverij waarbij de wijn rijkelijk vloeit en waar uiteraard heerlijk eten niet ontbreekt. Die maaltijden worden vers bereid door de moeder en de grootmoeder, die overigens de beste reclame zijn voor de heilzame effecten van olijfolie: Luigi's mamma ziet eruit als zijn zus, de nonna als zijn moeder.

Related posts

Beveren-Leie Een tweede leven

2008-05-02T13:00:00.003-07:00

Na een hartaanval in 2001 kreeg de nu vijftigjarige Filip van zijn dokter de raad veel te bewegen. Omdat hij een openbaar zwembad te druk en te lawaaierig vond, besloot Filip een privézwembad aan te leggen en meteen zijn huis een eigentijdse look te geven. Anno 2008 biedt zijn rijwoning evenveel licht en ruimte als een alleenstaande villa in een verkaveling.

Related posts

Antwerpen

2008-05-02T13:00:00.002-07:00

Welk dorp wordt op 29mei met een groot volksfeest uitgeroepen tot 'Het mooiste dorp van Vlaanderen'? U beslist mee. Vijf weken lang stelt Plaza de vijftien genomineerden aan u voor. Per provincie gaat één dorp door naar de finale. U kunt stemmen via onze site en per sms. Aflevering drie: Antwerpen.

Related posts

Van Ségou tot Timboektoe, van savanne tot woestijn

2008-05-02T13:00:00.001-07:00

Het Pays Dogon strekt zich uit tussen de Niger, de rivier die Mali doorsnijdt, en de grens met Burkina Faso. Op en langs de tweehonderd kilometer lange falaise van Bandiagara liggen tientallen dorpen, via zanderige pistes bereikbaar met een 4x4 of in het slechtste geval te voet. Eeuwenlang slaagden de animistische Dogon erin om, ver van de karavaanroutes en omgeven door moslims, een beschaving uit te bouwen die sterk verschilde van die van de rest van West-Afrika. Het doel van hun bestaan is een schakel te vormen tussen de hemel, waar oppergod Ama woont, en de aarde. Vandaar dat hun dagelijkse bestaan doordrenkt is met religie. De hogon, zowel chef de village als hogepriester, waakt over het wel en wee van de dorpen. Hij communiceert met de geesten en met de Ama, hij offert aan de fetisjen en onderhoudt de heilige plaatsen.

De fascinerendste uiting van hun cultuur vormen de maskerdansen, die nergens in Afrika hun gelijke kennen. Vroeger haalden de Dogon de maskers te voorschijn bij elke belangrijke aangelegenheid, nu bezwijken de dorpsoudsten vaak voor het geritsel van geldbiljetten. Maar ook al gaat het om een toeristenshow, het blijft indrukwekkend.

Het is middag als we arriveren in Tireli . We eten schaap met saus en rijst in restaurant-hotel Chez Moussa Saye en genieten van de rust van het dorpsleven, de kakelende kippen, de lachende kinderen, de keuvelende mannen en vrouwen. We proeven van het lauwe, lichtjes prikkende gierstebier ('dolo') en worden uitgenodigd om plaats te nemen aan de rand van het dorpsplein, hoog in het dorp. Het is tijd voor de maskerdansen. Voorwaarde om ervan te mogen genieten, is een gift van 100.000 CFA (150 euro).

Ondersteund door de ritmische cadans van de trommelaars stappen de dansers het plein op. In hun indigo broeken, afgeboord met fuchsia franjes en banden van kaurischelpjes, torsen ze de zware houten maskers. Een van de maskers is wel vijf meter hoog en er wordt wild mee gezwaaid. Een zichzelf respecterende danser beschikt dan ook over een onvermoeibare fysiek en een sterk gebit.

De geesten, dieren, mensen en huizen die de maskers voorstellen, nemen bezit van de dansers. Ze stampen met de voeten en kronkelen hun lijven. De maskers die vogels uitbeelden, dansen op adembenemend hoge stelten. Een voor een roept de ceremoniemeester een masker in het sigi so - de geheimtaal - naar voren voor zijn eigen dans. Een Dogonmasker omvat veel meer dan een stuk hout dat je voor je gezicht doet. Masker, kostuum en betekenis zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Zodra de danser het masker aantrekt, verandert hij in dat masker.

De magie van de Dogon omhelst nog veel meer. We raken daar diep van doordrongen op onze tocht langs enkele dorpen. Onze Dogongids Sory loodst ons naar de toguna, waar de ouderen palaveren en geschillen beslechten. Een toguna bestaat uit houten palen met een dak waarop enkele lagen gierststengels liggen. Hoe dikker, hoe meer aanzien het dorp heeft. Strikt verboden voor vrouwen, overigens.

Ook verboden voor vrouwen is de plek waar de jongens besneden worden. In Songho ligt die hoog tegen de rotswand. Die is versierd met schilderingen die de jongens onderwijzen in de manier van leven. Zijn de jongens op de platte steen hun voorhuid kwijtgeraakt, dan moeten ze racen van beneden in het dorp naar de besnijdenisplek. De eerste wint een voorraadschuur, de tweede het mooiste meisje van het dorp en de derde vijf koeien. Nadien bespelen de jongens speciale muziekinstrumenten om de dorpelingen te laten horen dat ze herboren zijn.

Als teken van respect deelt Sory colanoten uit aan de dorpelingen. De kinderen omstuwen ons met hun zelfgemaakte tekeningen van maskers en souvenirs. De duizenden toeristen zijn uitgegroeid tot een belangrijke bron van inkomsten voor de Dogon. Stilaan dreigt echter de traditionele manier van leven van een van de meest unieke stammen in Afrika te verdwijnen. Zo tellen Westerse verzamelaars vaak een vermogen neer voor Dogonkunst die geregeld op illegale wijze uit de dorpen wordt ontvreemd. Van de schitterend bewerkte deuren van hutten en graanschuren is tegenwoordig haast geen spoor meer te vinden. Wat je nu nog vindt in de dorpen, zijn veelal moderne kopieën.

Wat de toeristen niet kunnen meenemen, is de typische architectuur. Om de lemen huizen en voorraadschuren elk jaar met een verse laag te kunnen bepleisteren, hebben ze palmhouten uitsteeksels waarop de metsers kunnen staan. Met hun rieten puntdaken vormen de bouwsels een uniek decor. Het lijken wel sprookjesdorpen.

Ten noorden van het Pays Dogon stroomt de rivier Niger. Langs deze levensader van Mali liggen steden met namen als een klok: Ségou, Djenné, Timboektoe. Eeuwenlang vormden zij de schakels van de ooit zo glorieuze Malinese keizerrijken. Boten vanuit Bamako doen er dagen over om Timboektoe te bereiken, een vliegtuig van Air Mali Express brengt ons er in anderhalf uur heen.

Gold de woestijnstad op het kruispunt van karavaanroutes tussen Noord- en West-Afrika ooit als een oord van goud en een centrum van islamgeleerdheid, nu is Timboektoe nog slechts een schim van zijn legende. Het is de sfeer die Timboektoe zo aantrekkelijk maakt. De huizen langs de kronkelige straten van zand zijn opgetrokken uit banco en kunnen vaak een opknapbeurt gebruiken. De met metaal beslagen deuren en beschilderde luiken doen Marokkaans aan. Her en der staan steenovens waarin meisjes brood bakken.

Timboektoe is de enige plaats in Mali waar geen Frans brood wordt gegeten maar platte koeken ( takoula ) , doordesemd met korrels zand. Net als in de rest van Mali wordt ook hier het eten veelal op straat bereid: overal staan potten met sissende olie en gloeiende houtskool.

Van de vijftien moskeeën hier is de Djingareyberremoskee de oudste en beroemdste. Ze werd gebouwd in 1327. Het lemen bouwwerk bestaat uit een rechthoek met vier afgeplatte piramides waarop een struisvogelei prijkt. Uit de muren steken palmhouten stokken waarop de arbeiders balanceren wanneer ze jaarlijks een nieuwe laag banco aanbrengen. Zonder veiligheidsnet, insja'llah . Dergelijke lemen moskeeën geven Mali zijn unieke architecturale uitzicht.

Op onze tocht door de stad hebben we niet alleen het gezelschap van onze officiële gids Moulai, maar ook van Ismaël en Aboula, twee jongens die zich met veel zelfvertrouwen voordoen als begeleider. In ruil voor enkele CFA's, dat spreekt. Aboula belooft me plechtig er schriften mee te kopen want hij was naar eigen zeggen de enige in zijn klas zonder.

Wat niet mag ontbreken, is thee drinken met de Toearegs. Ze ontvangen ons in hun tent en schenken ons elk drie glaasjes: de thee van la mort , la vie en l'amour . De chef van de karavaan komt erbij zitten en vertelt over het leven in de woestijn. Waar zo'n bezoek onvermijdelijk op uitdraait, is een bezoek aan hun shop. Op doeken spreiden ze hun verzameling juwelen uit. Er valt niet aan te ontkomen. Dit zijn gewiekste handelsmannen die verleiden met een zogenaamde 'bon prix' waarop af te dingen valt. Allemaal vertellen ze hetzelfde: hun familie heeft de juwelen zelf gemaakt en de volgende dag vertrekken ze terug naar de woestijn. Zelf vertrekken we in elk geval niet voor we een officiële stempel van Timboektoe in ons paspoort hebben laten zetten.

In Korioume, de haven van Timboektoe, nemen we de veerpont over de Niger. In het haventje is het een drukte van jewelste. Geen kades en hijskranen, maar mannen en kinderen die door het water waden om de goederen - van zakken cement over brommers en watermeloenen - van de pinasses en pirogues de oever op te dragen. Aan de overkant van de Niger wacht ons een helletocht van 200 kilometer over een hobbelige piste van rood zand naar Douentza in het zuiden.

Veel meer dan Timboektoe lijkt dit uit de kluiten gewassen boerendorp uit een andere tijd te stammen. De lemen huizen met strooien daken bestaan uit een ommuurde binnenkoer waarop kippen, koeien en geiten rondlopen. In de zanderige straten wordt zowat alles te koop aangeboden. De veehoeders keren met hun kudde terug naar de stal. Bezittingen zijn er nauwelijks, de kinderen lopen er met gescheurde en vuile kleren bij. Maar enthousiast, dat zijn ze. Voortdurend roepen ze toebab ('blanke'), geven ze handjes en verdringen ze zich voor de lens. Ondanks hun armoede vragen ze niet om cadeau, cadeau . Maar dat het moderne leven zelfs in Douentza zijn intrede doet, blijkt uit een bijeenkomst op het dorpsplein waar de inwoners door middel van een vraag-antwoordspel de gevaren van aids diets worden gemaakt.

Mopti , het Venetië van Mali, ontstond als een nederzetting van de Bozo, een vissersvolk, op vijf eilandjes in de samenvloeiing van de Bani en de Niger. De Fransen legden er een haven aan en bouwden het dorp uit tot een drukke handelsstad, de derde grootste van Mali. Een twaalf kilometer lange dijk verbindt het vasteland met Mopti. De haven is een orgie van kleuren, geuren en geluiden. Wie het drukke leven van op afstand wil gadeslaan, gaat een mals stukje capitaine eten op het terras van Bar Bozo.

Ten westen van Mopti ligt Djenné . De stad raakte vooral beroemd om zijn Soedanese leemarchitectuur en kwam in 1988 in zijn geheel op de Werelderfgoedlijst. De inwoners zijn daar niet onverdeeld gelukkig om want de bescherming betekent dat de stad niet mag veranderen - ook de open riolen in de stoffige straten moeten blijven. De Grande Mosquée (1907) is het grootste lemen gebouw ter wereld. Zowel bij zonsondergang als zonsopgang biedt het een indrukwekkend spektakel. Maar net als alle andere moskeeën in Mali is ook dit gebouw verboden gebied voor een christelijke toerist.

Nog eens 320 kilometer verder door de savanne en stroomopwaarts langs de Niger bereiken we Ségou , de legendarische stad die in het Westen vereenzelvigd wordt met de twee boeken van de Franse schrijfster Maryse Condé. Van haar Ségou blijven alleen ruïnes en een kleine moskee over in het dorp Ségou-koro, tien kilometer buiten de stad. In de 18de eeuw groeide Ségou onder koning Biton Coulibaly uit tot een koninkrijk dat zich uitstrekte van Timboektoe in het noordoosten tot aan de oever van de Senegal in het westen. In 1890 maakten de Fransen de stad met de grond gelijk. In de plaats bouwden ze het huidige Ségou, vol met koloniale gebouwen.

Een wandeling begint bij de pier in de Niger. Hier vindt elk jaar in februari het beroemde Festival sur le Niger plaats waar je de beste muziek van Mali kan beluisteren. Wat verderop staat de oever vol met enorme stapels terracottapotten en -borden. Die worden gemaakt door vrouwen - zonder pottenbakkerswiel, ze draaien letterlijk rond de pot - in een dorp wat verder op de rivier. Hun waren kosten niet veel, 500 CFA voor een bord. Ook typisch voor Ségou zijn de bogolans, lappen katoen die geverfd worden met geel en rood en alle schakeringen ertussenin, en bedrukt met klei en een mengsel van javel en zeep.

Onze reis eindigt in Bamako , de weinig charmante hoofdstad van Mali. De straten krioelen van de mensen, dieren, stootkarren, brommers en overvolle, groene taxibusjes ( boubourni's ). De drukte, het lawaai en de smog zijn een aanslag op al onze zintuigen, die voordien zo verwend zijn geweest.

Related posts

Zure slaapplaats

2008-05-02T13:00:00.000-07:00

Nicole en Ingrid bevinden zich in een roadhouse in Sourdough, een dorpje met een naam die je letterlijk kan vertalen in 'zuur deeg'. En daar is een reden voor. 'Ze bakken hier brood van zuur deeg, en het smaakt nog lekker ook', lacht Nicole aan de telefoon.

'In zo'n roadhouse kan je eten en drinken en overnachten. Er is meestal ook een winkeltje, vooral met visgerei, omdat hier veel rivieren zijn. De meeste eigenaars hebben ook nog een soort van takeldienst. Om de haverklap rijdt iemand zich vast in de sneeuw en worden de takeldiensten opgetrommeld.'

'Op de Richardson Highway is het erg gevaarlijk fietsen. Er valt nog veel sneeuw en de automobilisten en vrachtwagenchauffeurs die we tegenkomen, hebben geen tijd voor ons. Zelden wordt de hand opgestoken. Dat we een hoop gesmolten sneeuw over ons heen krijgen, deert die chauffeurs niet.'

'Deze week, voor we in het roadhouse belandden, waren we gaan kamperen in het bos. Er zijn veel kampeerplaatsen en elke stek heeft zijn eigen kampvuurfaciliteit: een put of ton met een metalen rooster erover, zodat je kan barbecuen. Wij gebruiken het meestal als kampvuur.'

'Toen we hout gingen sprokkelen, merkten we grote pootafdrukken op, duidelijk van een beer. Iets verderop lag een nog rokende berendrol op het pad, dus het beest kon niet veraf zijn. En wat raad je: achter een boom dook plots een reuzenbeer op. Geen ijs- of zwarte beer, maar een grizzlybeer. Met onze ervaring wisten we dat we niet moesten gaan lopen, want een grizzly haalt gemakkelijk 50 à 60 km/uur. In een boom moet je ook niet klauteren, want de beer blijft dan geduldig op jou wachten.'

'De enige goeie reactie is stil blijven staan en maken dat je groter bent dan het dier. Daarom klauterde Ingrid op mijn schouders en begon ze zachtjes met de armen te draaien. Op die manier zijn we stilletjes naar het toilethuisje van de kampeerplaats gestapt. We hebben daar dan maar de nacht doorgebracht. 's Morgens was onze vriend verdwenen.' (rvdc)

Related posts

Een rondje Analusië

2008-04-25T13:00:00.001-07:00

Ga ik voor Córdoba of voor de natuur in de Sierra Nevada? Bezoek ik Sevilla of Gibraltar? Kies ik voor een avondje flamenco of voor een stierengevecht? Evert Hermans maakt zijn eigenzinnige keuze uit het overaanbod van Andalusië.

Verzuild

De renovatie van het plein voor ons hotel is bijna klaar. Arbeiders dempen nog snel enkele putten, banken worden aangevezen, planten uitgestald: het Alameda de Hércules, een van de vele pleinen van Sevilla, krijgt nog een allerlaatste poetsbeurt. Hotel Santa Ana kan de tafeltjes weer buitenzetten. Het leven verplaatst zich van de binnenkoer van het hotel naar het zonnige plein. Woestijnachtige kleuren en Arabische motieven kleuren de hal. Ik waan me aan de overkant van de Middellandse Zee. Negen zuilen dragen een trappenhal van drie verdiepingen. Je kunt Andalusië niet doorkruisen zonder op honderden zuilen te botsen. Ze torsen kathedralen en paleizen, sieren parken en pleinen, dragen terrassen en salons. Tot in het stoombad achtervolgen ze me. Die zuilen vertellen de geschiedenis van Arabische invloeden, van Moorse beschaving en van islamitische overheersing.

Alleen al voor de cultuursteden is Andalusië de trip waard. Sevilla, Córdoba, Granada en Cádiz bieden meer dan je in enkele dagen kunt bezoeken. De pracht van de kathedraal met de Giralda, de minaret die eindigde als klokkentoren, en natuurlijk de verscheidenheid van het Real Alcázar, het paleis met zijn wonderlijke tuinen, maken van Sevilla een must. Het Alhambra in Granada verdient een hoofdstuk apart. Maar mijn nummer 1 is de kathedraal van Córdoba, gebouwd in het midden van de op twee na grootste moskee ter wereld. Vanaf je eerste stap in La Mezquita word je overdonderd door haar kolossaalheid. Het lijkt wel het eerste overdekte voetbalstadion ooit. Meer dan 900 zuilen torsen dit religieuze bolwerk. De katholieke Kerk heeft dit islamitische symbool tot haar eigendom gemaakt. Dit is Andalusië ten top.

www.turismo.sevilla.org

www.granadatur.com

www.turismodecordoba.org

www.cadiz.es

Olijfolie als wijn

Francisco Nuñez de Prado is verliefd. Hij praat met een aanstekelijke en jeugdige vurigheid over zijn geliefde. Zijn glimmende oogjes verdwijnen in de rimpels van zijn huid. Zijn lach steekt schril af tegen zijn verweerde gelaat. Maar zijn liefde houdt al een leven lang stand. Francisco is dol op zijn olijfolie. Al sinds 1795 cultiveren de Prado's olijfbomen. Het klimaat in Andalusië leent zich perfect tot die teelt. De bodem is ideaal, maar wel erg hard. Vroeger pootten de boeren telkens drie stronken in een moeizaam gegraven put en leek het of de olijfboom een bolvormige struik was. Vandaag de dag gaat het planten veel gemakkelijker en heeft de olijfboom maar één stam. Duizenden en duizenden verrimpelde bomen tekenen het landschap. Een enkele asfaltweg splijt deze zee van glinsterende blaadjes. De heuvelruggen lijken wel speldenkussens.

De Prado's hebben gekozen voor een ecologische aanpak. De olijven worden met de hand geoogst. Dezelfde dag nog worden ze geperst in de oudste olijfpers van Spanje. Een reusachtige molensteen verpulvert de olijven tot een geurige brij. Elf kilo olijven zijn nodig voor een liter van de delicatesse. Voorzichtig pakken arbeiders de flesjes in, een voor een. Je waant je op een wijnkasteel. Elk flesje krijgt een nummer. En elk nummer vertelt de geschiedenis van de olijfolie.

Kenners smaken het verschil, maar ook als leek herken je sinaasappel, kamille en noten. Het degusteren van olie verschilt weinig van het proeven van wijn. De geur, de kleur en de smaak vertellen je alles over de afkomst en de kwaliteit. Elk flesje is de start van een heel culinair verhaal.

www.nunezdeprado.com

Veel Carmens

Verscheidene Andalusische steden zouden graag de hoofdstad van de flamenco zijn, maar Sevilla onderstreept zijn kandidatuur met een heerlijk museum. Op een boogscheut van de kathedraal schuilt in een gerenoveerd pand een klein, maar boeiend museum over de flamenco. Stéphanie Georges leidt ons mee rond. Ze is Luikse, oogt als een prachtige Spaanse diva en vertoeft in Sevilla in het kader van haar Erasmusproject. Ze studeert antropologie en is op zoek naar de roots van de flamenco. Daarbij wordt steevast naar Zuid-Spanje en naar zigeuners verwezen en ook naar Perzië en Vlaanderen, maar dan vooral vanwege de naam. Een van de theorieën is dat flamenco komt van groepen zigeuners die de dans vanuit Vlaanderen mee naar Spanje hebben genomen.

Aan Stéphanie om het allemaal uit te zoeken. Voorlopig is het echter vooral genieten voor haar. Thuis is ze niet verder geraakt dan tapdansen, maar hier heeft ze drie verdiepingen flamenco voor zich. In een prachtig visueel spektakel worden oude gloriën terug tot leven gebracht. Je botst op er op veel Carmens. Antonio Gades en Joaquín Cortés dansen exclusief voor je. En de gitaar van Paco de Lucía en de stem van Camarón de la Isla doen je wegdromen. Met wat geluk bots je op dansers die hier komen oefenen, of nog beter, bezoek je het museum terwijl een kleuterklasje flamencoles krijgt. De juf leert hen de eerste stappen van de dans. De in het zwart uitgedoste kinderen bewegen op de muziek van een eenzame gitaar. Kaarsrecht, starend in de spiegel en met aandoenlijke overgave.

www.museoflamenco.com

Duurste dichtbundel

Het Alhambra van Granada stond vorig jaar op de shortlist voor de zeven nieuwe wereldwonderen, maar heeft het net niet gehaald. Gelukkig maar, want het complex kreunt nu al onder zijn succes. Met meer dan twee miljoen bezoekers per jaar is het Spanjes meest bezochte monument. Van de lange rij wachtenden zal vandaag nog slechts een klein stukje de binnenkant van de vertrekken kunnen zien; de rest zal tevreden moeten zijn met de tuinen en hier en daar een glimp door een van de weinige poorten of vensters. Dit is een monument met bezoekuren, te bezichtigen op afspraak. Koop vooral je ticket vooraf. Dat kan online of ter plekke, in de kantoren van de Banco Bilbao Vizcaya.

Gelukkig heeft onze gids voor kaartjes gezorgd. Om halfelf is het onze beurt om het gebouw te bezoeken. Gids Vicenzo is een Italiaan met Parijse roots, die uiteindelijk in Granada is verzeild. Met zijn blonde lokken en gebruinde huid ziet hij er veeleer uit als een surfboy aan het strand, maar zijn bewondering voor het Alhambra is mateloos. Hij vertelt ons kort de ontstaansgeschiedenis van het paleis. Het Alhambra is het grootste Moorse bouwwerk in Spanje. Het ommuurde complex is bijna 700 meter lang en 200 meter breed. De naam komt van het Arabische Qal'at al'Hamra, het rode kasteel. De fundamenten werden in de 11de eeuw gelegd. Van de 13de tot de 15de eeuw werd het paleis alsmaar verfraaid; sultan na sultan droeg zijn steentje bij. De latere christelijke toevoegingen vormen een breuk met de Moorse stijl.

Binnen legt Vicenzo uit dat de hele geschiedenis, de data en de anekdoten bijkomstig zijn. Het draait allemaal om poëzie. Het Alhambra is volgens hem de duurste dichtbundel aller tijden. De sobere buitenmuren verbergen een onwaarschijnlijke pracht en praal. Het is een groot spel van licht en lijnen, van mozaïek en zuilen, maar vooral van verzen. De spreuken op de wand zijn één grote ode aan het leven en de liefde, maar in de eerste plaats aan Allah. De waterpartijen in het paleis zorgen voor licht en weerspiegeling, zij zijn slechts illustraties van dit poëziealbum. Een zachte bries brengt de weerkaatsingen tot leven en zorgt voor muziek in het paleis. Onze gids verliest zich volledig in zijn romantische visie.

www.alhambra-patronato.es

Related posts

Vlaams- Brabant

2008-04-25T13:00:00.000-07:00

Related posts