KEÇİ İNADI

Deniz the menace!

2013-11-30T15:40:00.000+02:00

2013 bir sürü sevdiğim insanın zamansız çekip gitmeleriyle dolu ne yazık ki... Bunlar arasında sevdiğim sesler, yüzler var. O kadar gidişe rağmen bana çok güzel bir insan da kazandırdı bu yıl: Deniz!

Kedi tutkunu, çılgın, kocaman kalbi olan, her allahın günü birlikte geyiğin dibine dibine vurduğum, "Biz bize yeteriz anacım!" diyebilen, "Seni seviyorum lan!" dediğimde ne kadar uzakta olursa olsun ağlatabildiğim kızıl saçlı küçük kız...

Kısa zamanda çok şeyim oldu bu kız. Yan gelip yatma ve göbek kaşıma seanslarının baş köşe sahibi, 10 kiloluk mamaları birlikte taşıyıp gecenin köründe kedi köpek besleyenim, iş konusunda üretkenliğimi alabildiğine artıran tetikleyicim, maceraperestim, uyuya kalıp işe güce gecikmesin diye alarm niyetine aradığım ama en çok da arkadaşım, kardeşim, dostum...

Birlikte ağlayıp gülebildiğim yarım. "İyi ki varsın"ı tüm içtenliğimle söyleyebildiğim, "Seni özledim, hadi görüşelim hemen şimdi" diye arayanım...

Birlikte her şeye ama en çok da yalnızlığa, mutsuzluğa, umutsuzluğa direndiğim - direneceğim, iki elim kanda da olsa bir derdi olduğunda her şeyi bırakıp koşa koşa yanına gideceğim deli kadın...

Dilerim ki ömrümüz uzun ve hep sağlıklı olsun. Ben seninle her derde tasaya, her mutluluğa varım!

Olanlar bitenler

2013-11-30T15:09:00.000+02:00

Neredeyse 1 senedir birşey yazmamışım buraya. Her şey o kadar hızlıydı ki, ya yetişemeyeceğimi bildiğimden ya da içten içe yazmak istemediğimden yazmadım.

Bazen birkaç dakikada, hatta birkaç saniyede değişiveriyor her şey ya, şimdi en son yazdığım 13 Şubat 2013 tarihinden bu yana neler değişti diye toparlamaya çalışıyorum...

Sanırım şöyle başlayabilirim:

Hayatıma hiç tahmin etmediğim bir şekilde giren, "yok olmaz bundan sonra artık" dediğim vakitlerde aşık olduğum o insan da kazık attı. Yine ölümüne emek harcadığım 3 yıl elimde kalakaldım. Hoş, bu yaşa kadar herkesi kendim gibi sanmayı öğrenmemiş olmam benim hatam ama yine de içimde "inanmak" isteyen küçük bir kız var. O yüzden "öğrenememiş" değil "öğrenmemiş" diyorum ya zaten. Birçok şeyi öğrenmek istemiyorum. Beni ben yapan şeylerden uzaklaşmak demek çünkü birşeyleri "öğrenmek". Sonuç olarak şimdi düşündüğümde son 3 yılımı, her fırsat bulduğunda bağırıp çağıran ve bunu "ben böyleyim, beni böyle kabul et" şeklinde bir cümleyle savunan, ama bir yandan da beni ve yaşantımı sürekli değiştirmeye çalışan, hiçbir şeyden memnun olmayan, sürekli yalan söyleyen, her sabah küfür ederek uyanıp evden çıkan, paraya düşkün bir insanla geçirdiğimi görüyorum. Ne işim vardı böyle bir insanla bilmiyorum.

O zamanları düşündükçe aklıma hep "Davul bile dengi dengine", eski Türk filmlerinde çok geçen "Biz ayrı dünyaların insanlarıyız" gibi cümleler geliyor ister istemez. Gerçekten de böyleydi, lakin ben kabul etmek istemedim. İnatçıyım ya, illa karşı tarafın her fırsatta karıştırdığı haltlara çarpa çarpa alacaktım boyumun ölçüsünü. Nitekim öyle oldu. Ne hayata bakışlarımız, ne işimiz gücümüz, ne de kişiliklerimiz uyuyordu birbirine. Ben her zamanki gibi fazla iyi niyetli, güvenmek isteyen ve fazlasıyla anlayışlı olan taraftım. O da bundan faydalanan taraf. 3. yıldönümümüzde kutlama için şampanya patlattığında, aslında başka biriyle beraber olmaya başladığını bilemedim. Neyse bu konuyu daha fazla detaylandırmaya gerek yok. Geçelim diğer "olmuş bitmiş"lere.

No company for old man!

Büyük bir hevesle giriştiğim şirket macerası, hüzünle ve biraz da hayalkırıklığı ile sona erdi. Yollar ayrıldı, herkes kendi yoluna gitti. İyi de oldu. Zira devam etseydi muhtemelen sinir sahibi, hayattan zerre kadar keyif almayan ve sürekli söylenen bir insan haline gelecektim. O nedenle iyi oldu diyorum.

Kendime bir marka yarattım ve bugüne kadar yaptığım tüm freelance işleri o marka çatısı altında birleştirdim. Artık tamamen kendi işimi yapıyorum ve çok şükür iyi de gidiyor. Hiç tahmin etmediğim yerlerden danışmanlık teklifleri alıyor, projeler geliştiriyorum. Kendiminki dışında kimsenin egolarını tatmin etmek zorunda değilim. Nefis!

My home sweet home

Şu yaşa geldim ama mucizelere hala inanıyorum diyorum ya habire, işte tam "Kiracılık baki artık" dediğim bir zamanda da bir mucize gerçekleşti. Artık kendi evimde oturuyorum :) Hem de tam istediğim gibi bir ev. Tabii ki Moda'da ev, değişmez.

Yatak odamdan manzara böyle oluyor sabahları :)

Haziran ayı sonunda apar topar da olsa kendi evime taşındım. Öncesinde 3 hafta boyunca ustaların ve teknik servislerin peşinden koşturmak zorunda kaldım evet. Hatta söz vermelerine rağmen yardıma gelmeyen arkadaşlar yüzünden yeni ve boş bir evi tek başına temizlemenin ne kadar zor ve yorucu olduğunu da bizzat tecrübe etmiş oldum ama sonuç güzel. Hala birkaç eksiğim var elbet, ama onlar da zamanla giderilecek. Kısacası kediler mutlu, ben mutlu :)

Manzaram güzel, önümde koskocaman bir ceviz ağacı var. Bütün yaz ağaçtaki yüzlerce cevizin büyümesini izledim. Olgunlaşıp bahçeye düşenlerden birkaç tanesinin de tadına baktım. Şunu söyleyebilirim ki, ne kadar para verirseniz verin alamayacağınız bir lezzet!

Ev 3. katta. Dolayısıyla ARTIK BALKONUM VAR! Bu benim için müthiş birşey, zira balkonda saksılarım olsun, birşeyler yetiştireyim istiyordum ne zamandır. 7 küsur senemi harcadığım insan hayatımdan çıkarken taşınmak zorunda kaldığım evim balkonunda yetiştirdiğim maydanozları, fesleğenleri ve biberleri içim yana yana bırakmıştım. O nedenle yeniden balkona kavuşmak süper geldi! Hemen birkaç tane saksı alıp içlerine çiçekler ektim ve balkon demirlerine astım. Şu anda bir tane akşamsefası, bir tane teyzemden hediye kaktüs türü bir bitki ve bir de çileğim var :) Yeşillikleri ekmeye daha zaman var. Onlar için ayrı bir düzenleme yapmayı planlıyorum.

Balkonu camla kapattırdım. Bisikletimi de oraya koydum elbette. Balkonun cam olması en çok kedilerin hoşuna gitti. Zira ceviz ağacının kuşu bol. Her sabah cıvıl cıvıl ötüyorlar. Bir çift kumru, bir sürü güvencin ve pek tabii kargalar var. Kargalar cevizlere geliyordu, neyse ki ceviz zamanı geçince onlar da uzaklaştılar. Bir de civar apartmanların damlarının üzerine yuva yapan martılar var. Bazen geceleri çığlık olayını abartsalar da otomobil gürültüsü, insan sesi gibi rahatsız edici olabilen seslerden çok daha huzur verici.

Balkon, civardaki apartmanların bahçelerinin olduğu açıklık alana baktığı için en yakın "komşu"lar bit kadar görünüyor. Dolayısıyla epeyce bir süre güneşlik olmadan sadece tülle hayatımı devam ettirebildim. Artık güneşliklerim de var.

Balkonun cam olması kedilerin çok hoşuna gitti dedim ya, tüm günlerini dönüşümlü olarak balkonda geçiriyorlar desem yanlış olmaz sanırım. Koltukları tırmalamasınlar diye kendilerine bir de büyük tırmalama standı aldım. Tepe kısmında kocaman bir yatak var, taht gibi. "Orayı kim kapacak?" kavgası yapılıyor bazen. Yani evde taht kavgası var :)

Taşınma bahanesiyle, kötü anısı olan mobilyaları da elimden geldiğinde ve elbette bütçe dahilinde değiştirdim. Salon beyaz, turkuaz ve gri renk ağırlıklı oldu. Yatak odasında açık toprak tonları daha baskın; açık bejler, kremler, bambu rengi falan. Şu anda boş duran bir odam daha var. Orayı da hem çalışma hem de misafir odası yapma niyetindeyim. Güzel bir L çalışma masası ve tek kişilik bir yatak almayı planlıyorum. Zira şu anda misafir geldiğinde yatacağı bir yer yok, o yüzden salondaki koltuk tahsis ediliyor. O da rahat gerçi ama yine de yatağa ihtiyaç var.

MUTFAĞIM KOCAMAN! Evet, eski evde mutfağım tabiri caizse bit kadardı. İçeri iki kişi girince dert oluyordu. Üstelik tezgah da o kadar küçüktü ki yemek yaparken bile sıkıntı oluyordu. Artık kocaman ve ankastre bir mutfağım var! Büyük rahatlık gerçekten.

Banyom da gayet büyük. Özetle yeni ev diğerine göre yayla gibi kalıyor.

"Mükemmel insan" diye birşey yok!

Biriyle tanıştım. İlk başlarda "mükemmel" gibi gelmişti. Aslında 20 yıl önce bir şekilde tanıştığım ama sürekli görüşmekten kaçtığım bir insandı kendisi. Konuştukça, o geçen yıllar boyunca aslında aynı zamanlarda hep aynı yerlerde olduğumuz, çok ama çok benzer olaylar yaşadığımız, ailelerimizin bile birbirine inanılmaz benzediği ortaya çıktı. Kullandığımız spesifik kelimeler, hayat dair sevdiğimiz şeyler, yemek yemeğe olan düşkünlüğümüz, hoşlandığımız müzik, sevdiğimiz renkler vs. her şey aynı idi neredeyse. Ağsımızdan her çıkan sözde şaşkınlıkların kralını yaşayarak "Yuh artık bu kadar da benzerlik olmaz!" dedik karşılıklı.

Düşünsenize, kurduğunuz cümleleri ancak ve sadece sizin yapabileceğiniz gibi tamamlayan biri giriyor hayatınıza! Her şeyiniz aynı, sadece cinsiyet değişik! İnsan böyle biriyle karşılaşınca ister istemez kaptırıveriyor kendini. Neredeyse 1 ay boyunca her gün saatlerce telefonda konuştuk, planlar yaptık, görüştük vs. Parası pulu, sahip olduğu maddi imkanlar, adı sanı hiçbir şey umrumda değildi. Sadece "ben gibi oluşuna" aldandım.

Lakin hala anlam veremediğim bir biçimde, bir anda çıktı hayatımdan. Bir gün önce saatlerce telefonda konuşmuşken, bir gün sonra ne telefonlarımı açıyordu, ne mesajlarıma cevap veriyordu. İletişimi tamamen kesti. Muhtelemen bu yine benim saflığım, yani "mükemmel insan" diye bir kavram olmadığını elbette biliyorum. Ama bir an olabilir gibi gelmişti. Olmadı.

Uzun zamandır üzülmediğim kadar üzüldüm açıkçası. O da yine benim sorunum tabii.

Zamanla farkettim ki, bir sürü şeyimiz aynı olsa da ben onun bana yaptığını kimseye yapmadım bugüne kadar. Kimsenin hayatına bu kadar hızlı girip bu kadar habersiz ve saygısızca çıkıp gitmedim. Bir ara gerçekten kendimden şüphe ettim. Yapılanı anlayabilmek için beni iyi tanıyan ve çok az tanıyan bir iki kişiye durumu anlatıp fikir danıştım. İkili ilişkilerimi hiç kimseye anlatmam normalde ama burada mecbur kaldım diyebilirim. Yine de detay vermedim tabii. Hepsinin fikirlerini bir araya getirdiğimde, bende bir sorun olmadığı kanısına vardım. İletişim kurmak ve olayı anlamak adına yapabileceğim her şeyi yaptım çünkü. Belli ki o kişinin yöntemi buydu ve muhtemelen hala pek çok kişiye bu yöntemi uyguluyor. Zira arada görüyorum yazıp çizdiklerini, aynı tas aynı hamam. Kendisine hayatta başarılar diledim sonunda.

Yolun yarısını geçmece

2 Ekim'de resmi olarak yolun yarısını geçip 36 yaşıma girdim. Önceki yıllardan çok da farklı geçmedi doğumgünüm. Yanımda olmasını özellikle istediğim insan yoktu, arayıp tebrik eder diye beklediğim insanlar aramadı falan. Gidip kendime en sevdiğim pastayı ve birkaç tane de mum aldım. Yanına da Şili şarabı. Yedim, içtim, çok içtim, elimde olanlar için sevindim, gidenler ve zamansız kaybettiklerim için hüzünlendim, uzun zamandır ağlamadığım kadar çok ağladım. Sonra da oturup aşağıdaki yazıyı yazdım Facebook'a:

Kısacası kedilerle birlikte kutladım yolun yarısını geçişimi. Sonrasında sallamayacağımı bile bile kendime bir kez daha insanlara güvenmenin yanlış olduğunu, kimseden birşey beklememek gerektiğini öğütledim. İçimdeki küçük kızın bir kulağından girip diğerinden çıktı muhtemelen bu öğütler her zamanki gibi. Çünkü kendisi o sırada oyun oynamakla meşguldü.

Doğumgünümün, yukarıda bahsettiğim insanla hala diyalog halinde olduğumuz bir döneme denk gelmesi, hatta kendisinin daha önceden doğumgünüm üzerine yaptığımız konuşmalarda bana hediye almaktan bile bahsetmiş olmasına rağmen hiç hatırlamıyormuş gibi davranması olaya tuz biber ekti. Hediye umrumda değildi açıkçası, sadece her zamanki gerizekalı saflığımda "Sanırım en azından bu sefer yalnız olmayacağım" diye düşünmüştüm. Olmadı. O kadar ağlamamın ilk üç sebebinden biri de bu.

Sosyalliğin dibi

2013'ün son birkaç ayında sosyalliğin dibine vurdum diyebilirim. İş ve sosyal hayat gereği bir sürü insanla tanıştım. Bir günde 3-4 yeni insan tanıdığım oldu. Ama esas soru "Kaç tanesi kalacak hayatımda?", daha doğrusu "Kaç tanesinin hayatımda kalmasına izin vereceğim?". Yeni tanıştığım insanların hayatıma ne zaman gireceğine değil belki ama ne kadar girmesi ve ne zaman çıkması gerektiğine ben karar veriyorum sonuçta. Lakin bazıları da istemediğim ve elimde olmayan bir biçimde çıkıp gidiyor. Varsın gitsinler... Kimse vazgeçilmez değil bu hayatta, ben de kimse için vazgeçilmez değilim.

Özetle...

Bir sürü şey yaşandı buraya son yazdığımdan beri. Bir kısmını yukarda özetledim, bir kısmını kendime sakladım, her zamanki gibi. Gelecek günlere dair genel bir karamsarlığım var memleketin mevcut durumuyla doğrudan orantılı olarak. Lakin yine de içimdeki küçük kız ayakta tutuyor beni. İnatla ders almıyor bir sürü şeyden dediğim gibi. Belki de ders almaması gerekiyordur diye düşünerek karışmıyorum ona.

Hem zaten ben kendi karanlığından beslenen biriyim, değil mi?

Günün fon müziği - Katy Perry - Part of Me (Jake Coco Acoustic feat. Katie Behzadi)

2013-02-13T10:52:00.001+02:00

Günün fon müziği - In My Veins

2013-01-06T00:14:00.000+02:00

Nothing goes as planned
Everything will break
People say goodbye
In their own special way
All that you rely on
And all that you could fake
Will leave you in the morning
Come find you in the day
Oh, you’re in my veins, and I cannot get you out
Oh, you’re all I taste, at night inside of my mouth
Oh, you run away, cause I am not what you found
Oh, you’re in my veins, and I cannot get you out
Everything will change
Nothing stays the same
Nobody is perfect
Oh, but everyone is to blame
All that you rely on
And all that you can save
Will leave you in the morning
Will find you in the day
Oh, you’re in my veins, and I cannot get you out
Oh, you’re all I taste, at night inside of my mouth
Oh, you run away, cause I am not what you found
Oh, you’re in my veins, and I cannot get you out
No I cannot get you out
No I cannot get you out
Oh no, I cannot get you out
No I cannot get you out
Everything is dark
It’s more than you could take
But you catch a glimpse of sunlight
Shining
Shining down on your face
Your face
On your face
Oh, you’re in my veins, and I cannot get you out
Oh, you’re all I taste, at night inside of my mouth
Oh, you run away, cause I am not what you found
Oh, you’re in my veins, and I cannot get you out
No, i cannot get you out
No, i cannot get you out...
Oh no, I cannot get you...

Run to the top!

2012-12-07T00:09:00.000+02:00

Yoğunluktan yine unutmuşum seni blogcan, affet.

Projelerin ve görüşmelerin hızlanmasıyla birlikte özellikle son üç haftadır ordan oraya koşturmaktan bihal oldum kelimenin tam anlamıyla. Moda - Bostancı - Osmanbey - Mecidiyeköy - Gümüşsuyu arasında mekik dokuyorum.

Sabah 06.30'da başlayan gün, "o toplantı senin bu toplantı benim", "ofise gidelim de bir durum değerlendirmesi yapalım", "şu teklifi hazırlayalım", "o e-postalara cevap yazalım", "şöyle bir fikir geldi aklıma, üzerinde konuşalım", "şunun proje planını hazırlayalım" derken gecenin köründe bitiyor ve tabii beni de bitiriyor. Dolayısıyla zaman zaman desteğe ve morale ihtiyaç duyuyorum.

Lakin itiraf etmeliyim ki insanın kendi işi gibisi yok! Aşılması gereken tüm zorluklarına, tırmanılması gereken tüm merdivenlerine, sabredip beklemen gereken tüm zamanlara rağmen kendi işine sahip olmak bambaşka. Yıllardır hayal olarak bir kenarda beklettiğim birşeyi nihayet gerçekleştirebildiğim için son derece mutluyum.

Öte yandan gerçek dostlar her konuda olduğu gibi iş konusunda da desteklerini esirgemiyor. "Birlikte yola çıktık, birlikte büyüyüp güzelleşelim!" mottosunu benimsedik. Birlikte, omuz omuza daha nice yollara, hatta belki uzak diyarlara yolculuklara çıkacağız kısmetse.

Kahkahalarla yeri göğü inlettiğimiz, geyikten geyiğe koştuğumuz, yorgunluktan ölsek de yaratıcılıkta sınır tanımadığımız, nice dertleri tasaları paylaşarak azalttığımız, mutluluklarımzı ve başarılarımızı paylaşarak çoğalttığımız günlerimiz hiç azalmasın hep çoğalsın!

Hepinizi çok seviyorum! İyi ki varsınız!

Günün fon müziği - Clementine

2012-11-24T09:53:00.002+02:00

Cumartesi'ye özel mis gibi bir Sarah Jaffe parçası:

Clementine

Çok güzelsiniz :)

2012-11-22T21:39:00.003+02:00

Circus and the City: New York, 1793–2010 – new exhibition explores the history of the circus in NYC. Complement with this visual history of the golden age of the circus.

Günün fon müziği - Voodoo People

2012-11-02T11:03:00.000+02:00

Efenim bu nefis Cuma gününe hareketli bir parça yakışır dedim ve The Prodigy'nin 1994 tarihini taşıyan Voodoo People parçasının Pendulum remixini seçtim:

Voodoo People (Pendulum Remix)

Zıp zıp :)

2012-10-17T13:51:00.001+03:00

Uzun zamandır gördüğüm en güzel fotoğraf...

Günün fon müziği - Waiting

2012-10-15T11:10:00.000+03:00

Photo: Kenny Laurenson

Bugünün fon müziği, efsane dizi Six Feet Under'ın pilot bölümünde de yer alan, The Devlins'in 1997 tarihli parçası olacak:

Waiting

Sonunda!

2012-10-13T10:58:00.002+03:00

Yine aradan epey zaman geçmiş blogcan. Sana en son yazdığımdan bu yana epey değişiklik oldu hayatımda, özellikle de iş konusunda.

Hani "Davşan!" adlı yazımda demiştim ya "yakında çok güzel şeyler olacak ama uğuru kaçmasın diye yazmıyorum" diye, hah işte o şey gerçekleşti. Uzun zamandır, hatta yıllardır diyebilirim, Pazarlama Cadısı ile bir araya geldiğimizde sürekli konuştuğumuz, üzerinde sürekli düşündüğümüz ama eşitli sebeplerden solayı ertelediğimiz birşeyi gerçeğe dönüştürdük: 26 Eylül itibariyle resmen kendi işimizi kurduk!

Her ikimiz de Ekim (2 ve 4 Ekim) doğumlu olduğumuz için bu biraz da kendimize verdiğimiz büyükçe bir hediye aslında :) Yıllardır birilerinin egolarını tatmin etmek için zorunlu olarak harcadığımız çaba, emek ve zamanları artık kendi işimize harcayacağız. İnsanın kendine ait bir işinin olması, düşünecek, uğraşacak ve göğüslenecek daha fazla şey, alınacak daha fazla risk, üstesinden gelinecek daha fazla zorluk, çalışılacak daha uzun saatler, günler, haftalar ve hatta aylar demek oluyor. Ama nihayetinde "kendi işimiz". Bu yüzden de daha bir şevkle sarılıyoruz her şeye. En önemlisi de içimiz ve kafamız rahat.

İş geçmişlerimiz, olumlu ve olumsuz tecrübelerimiz, başarılarımız, yapabileceklerimiz ve yeteneklerimiz ortada. Elbette zor zamanlarımız da olacak, ama birbirimize destek olarak, ki bu her zaman başarılı olduğumuz bir konu oldu, bu zorlukları en doğru şekilde atlatacağımızı biliyorum.

Şimdi tohumları fidana, fidanları ağaca ve ağaçları da ormana dönüştürme zamanı!

Yolumuz açık olsun!

İçin için, çekinmeyin

2012-09-29T01:21:00.000+03:00

Daha önce bir yerlere yazmıştım ama burada da dursun.

Bir hazımsızlar var, bir ruh hastaları var, bir de hazımsız ruh hastaları var.

Hepsine benden soda, içine birer dilim de limon atarsanız daha güzel olur. İyi gelir, ferahlatır serin serin.

Hadi canım.

Günün fon müziği - And The Beat Goes On

2012-09-24T15:56:00.000+03:00

Haftaya hareketli bir başlangıç! The Whispers'dan geliyor, sene 1979:

And the Beat Goes On

Günün fon müziği - Hanna vs. Marissa

2012-09-19T13:18:00.002+03:00

Bugün nedense pek enerjik bir gün. O yüzden bugünün fon müziği olarak, yakın zamanda 3. kez izlediğim ve başrolünü Akademi Ödülleri'ne de aday gösterilen Saoirse Ronan'ın oynadığı Hanna adlı filmin The Chemical Brothers'a ait parçasını seçtim:

Hanna vs. Marissa

Günün fon müziği - Only Now

2012-09-17T22:45:00.000+03:00

Bugünün fon müziği, fazla bilinmeyen bir grup olan JBM'in 2012 çıkışlı aynı adlı single albümünden geliyor. Şarkı, aynı zamanda grubun Şubat 2012'de piyasaya çıkan "Stray Ashes" adlı albümünde de mevcut.

Grubun ilk albümü "Not Even in July", 2010 yılında çıkmıştı:

Only Now

Günün fon müziği - Revenge

2012-09-16T19:10:00.001+03:00

Bugünün fon müziği, saat biraz geç olsa da, Danger Mouse & Sparklehorse'un 2010 yılında piyasaya çıkan stüdyo albümü Dark Night of the Soul'dan geliyor:

Revenge (feat. The Flaming Lips)

David Lynch'in, sadece 5 bin kopya basılan bu albüm için "albümün görsel anlatımı" olarak nitelendirdiği 100'den fazla fotoğraf çektiğini de eklemekte fayda var.

Sıtatüs apdeyt

2012-09-16T17:09:00.001+03:00

10 günlük yoğun bakım süreci 13 Eylül'de tamamlandı ve 14 Eylül'de de doktora tekrar gidildi. Muayeneden sonra ilaçlarda değişiklik yaptı doktorum. Antibiyotik değişti, antikoagülan iğne yerine hap geldi. Damar açıcı hapı kesti, onun yerine bacağımın şiş kısmına sürmem için pıhtı çözücü özelliği bulunan bir jel kullanacağım. Ayrıca varis çorabı da giyeceğim bir süre.

Varis çorabını kullanmaya dün sabah itibariyle başladım. Dolaşımı düzenlediği için oldukça sıkı haliyle. Lakin ilaçların da etkisiyle şimdiden iyi geldiğini söyleyebilirim. Zira yeni yeni farkediyorum ama dizimdeki yaranın iyileşme süreci boyunca, bacağımın dizden aşağısındaki kısmında DVT'den ileri gelen yanma dışında hiçbir kan dolaşımı belirtisi yoktu. Dünden beri kan akışının harekete geçtiğini gösteren kaşınmalar oluyor. Bacağımın rengi de normale dönmüş vaziyette.

DVT tedavisi en az 6 ay sürüyor. Doppler ultrasonun tekrar çekilmesi ve toplardamardaki pıhtının durumuna bakılması için 6 ay geçmesi gerekiyor. Bu süre boyunca antikoagülan kullanmaya devam edeceğim. Başlangıçta haftada bir, tedavi süresince de her ay bir kez PT/INR adı verilen ve kanın pıhtılaşma süresini gösteren testi yaptırmam gerekiyor. İlaç dozu ona göre ayarlanacak yani. 15 gün sonra tekrar kontrol var.

Antikoagülan iğnenin yerine verilen hapı çok dikkatli kullanmak gerekiyor. Zira yediğim şeylerde bile bir sürü kısıtlama söz konusu. Örneğin bu ilacı kullandığım süre boyunca yoğurt, sarımsak, yaban mersini (ve içinde yaban mersini olan gıdalar), lahana, brokoli, şalgam, balık yağı, gingko biloba, ciğer, ıspanak, yeşil çay, ciğer, leblebi, semizotu, maydanoz, marul, kıvırcık salata, pazı ve alkol tüketmem yasak.

Tavuk etini, kırmızı eti, karnıbaharı, kuşkonmazı, peyniri, bezelyeyi, kahveyi, avokadoyu, yumurtayı, sütü, ekmeği, tereyağını, havucu, kerevizi, mısırı, yeşil fasulyeyi, soğanı, pirinci, domatesi, salatalığı, patatesi, biberi, yer fıstığını, bal kabağını, elmayı, portakalı ve çileği ise sınırlı miktarda tüketeceğim.

Neyse ki çay konusunda bir kısıtlama yok :)

Tüm bu tedavi süreci içinde travma ya da ciddi yaralanma riski içeren hiçbir spora bulaşmamam gerekiyor. Yani gelecek bahara kadar her ihtimale karşı bisiklete binemeyeceğim, ama sahilde yürüyüş yapabilirim. Aslında yüzmeyi çok istiyorum ama doğru düzgün bir havuz bulmak dert. Var olanlar ya çok pahalı ya da hijyen açısından çok iyi durumda değil. Biraz daha araştırmam gerek. Önümüz kış olduğu için kapalı bir yer bulmakta fayda var.

Hastalığın gidişatına göre 3 ila 6 aylık zorlu bir süreç beni bekliyor. 15 gün sonraki kontrolün nasıl geçeceğini çok merak ediyorum. Umarım her şey iyi olur.

"Ben bi diğer tarafa bakıp gelicem"

2012-09-05T20:41:00.000+03:00

Light at the end of the tunnel by Psyfr34k

Bir Cuma günü... Hava güzeldi, sıcak ve güneşli. Çok da kalabalık değildi hatta. Bostancı'da arkadaşlarla buluşuldu, muhabbet edildi birkaç saat. Sonra evli evine köylü köyüne dendi. Dönüş yolunda bir takım işgüzarların kazıp altını doğru düzgün doldurmadan döşediği kaldırım taşlarının kurbanı olduk. Taşlar çökünce bisikletin arka tarafı havaya kalktı. Eh tercihimizi doğal olarak "kafa üstü düşeceğimize yana yatıralım bisikleti" şeklinde kullandığımız için, kaldırımla şahane bir biçimde kucaklaştık. Sonuç: incinmiş bir ayak bileği, çukurlaşacak kadar derin sıyrılmış, şakır şakır kanayan bir diz ve acısından durulmayacak biçimde yaralanmış bir dirsek...

Yolda bir eczaneye uğranıp açık yaralara pansuman yaptırıldı. Eve gelindi. Duş alındı. Bilek ağrımaya başlayınca sportif yaralanmalarda kullanılan bir merhem ile ovuldu ve bandajla sarıldı.

Pazartesi sabahına kadar durumda bir anormallik yoktu. Standart yara bereler. Lakin o sabah bilekte dehşet bir şişme ve ödem olunca, koşa koşa kliniğe gidildi. Röntgenler çektirildi, yaralar tekrar temizlendi, ilaçlandı ve kapatıldı. Röngenlerde kırık ya da çatlak olmadığı görüldü. ancak muayeneye göre bağlar ciddi şekilde zedelenmişti. Şahane bir bandaj yapıldı, enfeksiyon riskine karşı antibiyotik ve ağrı-sızı-ödem üçlüsü için majezik verildi. 2 hafta kadar üzerine basılmaması gerektiği söylendi. Eve yollandık.

2 hafta kadar üzerine basılmadı ayağın, hatta evden bile çıkılmadı. Son derece sıkıcı yani. Fakat bu arada bilekteki ödem baldır kısmına yayıldı. Bacakta ciddi bir hararet hissiyatı oluştu. Bu arada baldırda da gece uyutmayacak kadar şiddetli kas krampları başgösterdi. Doktor arandı ve durum anlatıldı. Hararetin enfeksiyondan olduğunu söyleyen doktor antibiyotiği artırdı. Kramplar için de ilaçlara bir kas gevşetici ekledi. Devam ettik ilaçlara. Antibiyotiğin artması, hararetin azalmasını sağladı. Ama ödem olduğu gibi duruyordu. Ödemi oyun hamuruna benzetebilirim hatta, çok komikti. Parmaklarını bastırıyorsun, cilt öyle çökük kalıyor. Bir süre sonra eski tombik haline geliyor.

Sonra bir Cumartesi günü, tam olarak Ağustos'un 11'inde, sabah uyanıldığında bir tuhaflık hissedildi. Nabız, olması gerektiğinden daha hızlıydı. Şaşkınlık yarattı tabii, lakin havanın sıcaklığından ya da susuz kalmaktan olduğu düşünüldü. O gün geçti, Pazar sabahına gelindi. Sabah yerden alayım diye eğildiğimde gözümün kararması ve göğsümün sıkışması ile acil durum sinyalleri sıklaştı. 20 dakika kadar uzandım anca kendime gelebildim. Akabinde hastaneye acile gidildi.

Giderken yolda eczanede tansiyon ölçtürüldü. 4'e 7 çıktı. Hastaneye varıldığında yine nefes nefese idim. Tekrar tansiyon ölçüldü, 14'e 6. Eczane - hastane arası yarım saat maksimum. Nabza bakıldı, 146! Yatırdılar tabii, EKG çekildi, kalp monitörüne bağlandım, oksijen maskesi takıldı, tansiyon düşürücü katılmış serum bağlandı. 2 saat sonunda nihayet nabzım 90'a düştü. Çıktım eve geldim.

3 gün sonra bir sabah poğaça almak üzere evin 200-300 metre ilerisindeki pastaneye gittim. Dönüş tam bir işkenceydi. Topu topu 300 metrelik yolu 5 kez kaldırımlara çöküp dinlenerek 25 dakikada katedebildim. Soğuk terler ve nefes nefese kalmak, alışık olduğum ve Pazar günü yaşadığım sıkıntı hariç hiç tecrübe ettiğim bir şey değil. Ben ki, günde ortalama 100 km bisiklete binen, 8-9 km yürüyen, sağlıklı beslenen, bol sıvı tüketen bir insanım.

Sonraki günler daha sakin geçti. Hararet ve ödem duruyordu, ama en azından kas krampları ortadan kalkmıştı. Lakin bu sefer de ayağımın altı uyuşmaya başladı. Derken (internetin gözünü yiyeyim) biraz araştırma yaptım ve elde ettiğim veriler ışığında bir kalp damar cerrahına gitmem gerektiğine kanaat getirdim. Bu arada da vücutta enfeksiyon olup olmadığını görmek için kan ve sedimantasyon testi yaptırmak üzere hastaneye tekrar gittim. Test sonucunda üst sınırı 20 birim olan sedimantasyon, bende 48 çıktı. Yani 2 kattan fazla. Evet enfeksiyon vardı.

Neyse dün nihayet gittim ilgili doktora. Tabii ki başka bir hastaneye.

Ve ŞOK ŞOK ŞOK!!!

Bisiklet kazası deyip geçtiğimiz, görünürde biri sağ dizde, diğeri sağ dirsekte iki yara ve sağ ayak bileğinde burkulmaya neden olmuş kazanın sonucunda sağ bacak toplardamarında pıhtı nedeniyle tıkanma olduğu, pıhtının bir parçasının kopup ciğerlere gittiği ve 12 Ağustos Pazar günü yaşadığım tansiyon dalgalanmasının da aslında pulmoner emboli olduğu ortaya çıktı. 3 gün sonraki durum da ikinci ama daha hafif geçirilmiş bir emboli imiş.

Emboli denen şey, normalde %60 gibi çok yüksek ölüm riski olan bir durum. Doktor da pek şaşırdı zaten. Çok ucuz kurtardığımı söyledi. Doppler ultrason çekildi. Tıkalı damar tabak gibi görüldü. Pıhtının hala orada olduğu da görüldü tabii.

Şimdi 10 günlük kritik bir tedavi sürecindeyim. 10 gün boyunca antikoagülan bir iğneyi her gün kendi kendime yapacağım. Sabah antibiyotik ve damar açıcı bir ilaç, akşam da yine antibiyotik alacağım. Bu süre içinde bir yerimi kanatmam ve fazla hareket edip kendimi yormam yasak. Zira kalan pıhtının yerinden kopup tekrar emboliye neden olma riski söz konusu. Bu sefer garantim olmayabilir. 10 gün sonra tekrar kontrol yapılacak ve pıhtının ne durumda olduğuna, çözülüp çözülmediğine bakılacak.

Bugün ilk kez kendi kendime enjeksiyon yapmayı da başardım. Tuhaf bir hissiyat yaratıyor. Zira insanın kendi derisini delmesi çok kolay değil. Ama mecburen yapacağız artık.

Olayları sanki başka biri yaşamış da, birileri bana anlatmış gibi hissediyorum. İlginç.

İşin acı tarafı...

Bu olay boyunca toplamda 3 sağlık kuruluşuna gittim. Bunlardan ilki özel bir klinik idi, ikincisi ise özellikle Anadolu Yakası'nda bir sürü şubesi olan kocaman bir sağlık grubuna mensup bir hastaneydi. Her iki sağlık kurumunda da olayları tarih vererek, kronolojik sıraya göre, tüm detaylarıyla anlatmama, damarlarla / dolaşımla ilgili bir sorun olduğundan şüphelendiğimi söylememe ve DVT (derin ven trombozu) tablosunu alenen ortaya koymuş olmama rağmen, görüştüğüm hiçbir doktor bana teşhis koymadı.

Bunun yerine fiziksel işaretlere yoğunlaşıp "ödemin geçmesi zaman alır, ilaçları kullanmaya devam et" ve "ya aslında bir ortopedist de görsün, o uygun görürse damar cerrahisine yönlendirir zaten" cümleleriyle oyaladılar beni. Bu arada "hiçbir cevap almamak için" yok canımdan yaklaşık 1500 TL gibi de bir harcama yaptım! Hatta damar cerrahı ile görüşebilmem için Garanti Bankası çalışanı / emeklisi olmam gerektiği ya da 250 TL nakit vermem gerektiği de söylendi. DVT'yi teşhis edebilmenin en sağlam şekilde tespit edebilme yöntemi olan renkli doppler ultrason için ise 48 TL ile 600 TL arasında değişen fiyatlar telaffuz edildi.

Sonuçta işinin uzmanı ve devlet hastanesinde çalışan muhteşem iki doktor sayesinde, şu anda gereken tedavi uygulanıyor. Bu konudaki hassasiyet ve ilgileri nedeniyle İstanbul Eğitim ve Araştırma Hastanesi Beyin ve Sinir Cerrahisi bölümünde görevli Op. Dr. Halit Togay ile Kalp ve Damar Cerrahisi bölümünde görevli Op. Dr. Mustafa Hızarcı'ya nasıl teşekkür etsem bilemiyorum.

Şu aşamayı hayırlısıyla atlattıktan sonra gönül rahatlığıyla "hahah bu yaştan sonra ilkokul çocukları gibi olduk yaralar bereler falan" diye dalga geçebilecek miyim acaba?

Şunu biliyorum ki henüz gitmek için çok erken. Daha yapacak ve yaşanacak çok şey var...

Günün fon müziği - Forget Her

2012-08-30T21:03:00.000+03:00

Bugünün fon müziği, 1997 yılında hayata veda eden müthiş adam Jeff Buckley'in 1994 yılı çıkışlı parçası. Önce derinden ve yavaş yavaş insanın içine işler, sonra binlerce bıçak saplar...

Forget Her

Kaynak belirtin!

2012-08-24T14:10:00.001+03:00

11 Temmuz'da blogcana "keşfettiklerim" tagi ve "Keşfettiklerim: Kumi Yamashita" başlığı ile yazdığım yazı, Facebook'ta "Tasarımın Böylesi" adlı bir sayfada hiç kaynak falan belirtilmeden paylaşılmış. Noktasına virgülüne dokunmadan alınmış ve yayınlanmış.

Aynı yazının, adını hiç anmak istemediğim bir insanın web sitesinde de aynen yayınlanmış olması daha da canımı sıktı.

İnsanlar copy-paste alışkanlığından kurtulup kendileri birşeyler üretmeye çalışsalar keşke de sinirlerimiz yıpranmasa. Ya da en azından alıntı yaptıkları kaynağı belirtseler.

Günün fon müziği - Simply Falling

2012-08-24T12:55:00.000+03:00

Onun tarzını rahmetli Amy Winehouse'a benzeten çok. Ama bana kalırsa kendine has, enfes bir sesi var.

Iyeoka söylüyor:

Simply Falling

Çok yaşa Ken Wong!

2012-08-23T13:08:00.001+03:00

Mistaken Identity

Ken Wong'un çizimlerine deli oluyorum!

Kendisi Avusturalyalı bir sanatçı, tasarımcı ve sanat yönetmeni. 2011'de çıkan Xbox 360, PS3 ve PC oyunu "Alice: Madness Returns"ün de konsept tasarımcısı aynı zamanda. Dünyanın dört bir yanındaki animasyon festivallerinde konferanslar veriyor, atölye çalışmaları düzenliyor. Bu aralar iPhone ve iPad oyunları üzerinde çalışıyor.

Snail Fight

Anxiety Attack

Chicken Legs

The Crossing

Fly by Night

Grimm Villagers

Loki

The Mock Turtle's Story

One Bird, One Tree

Osiris

The Rider

Temptation

Three Pigs

Three Wishes

Travels

Ursula The Unfriendly Giant

Wonderful Things

Günün fon müziği - Pretty Face

2012-08-23T12:44:00.000+03:00

Bir YouTube keşfi... Sóley'in We Sink adlı albümünden geliyor:

Pretty Face

Sözlerini de yazalım:

I see my pretty face in his old eyes
I listen to our blood run side by side
I throw my hands to you and run away
It´s so cold so dangerous that I can't stay

I run away from you
Into your dream and who the one
That I was in when you took me
That I could never meet my friends again

I thought I touched them but I can't feel I´m in your dream
They want to take me but I will hide from them
Tonight I take your life and throw it far away
I'll use my pretty face to find my way to him

I run away from you
Into your dream and who the one
That I was in when you took me
That I could never meet my friends again

Will you be my friends in my dream
Just take that pretty face I´ve shown me
Will we ever have that baby
Just take that pretty face I´ve shown me
Are you my friend

Will you be my friend in my dream
Just take that pretty face I´ve shown me

Veeee bu da videosu:

Günün fon müziği - As It Seems

2012-08-22T08:38:00.003+03:00

Epeydir fon müziği seçmemişim.

Bugününki Lily Kershaw'un, Criminal Minds 7. sezon finalinde de yer alan şarkısı olsun o halde:

As It Seems

Davşan!

2012-08-07T22:36:00.000+03:00

Uğuru kaçmasın ve kimsenin gözü kalmasın diye ayrıntı vermiyorum ama çok yakında çok güzel şeyler olacak kısmetse.

Eğer olursa sanırım bugüne kadar hiç etmediğim kadar rahatlamış hissedeceğim kendimi ve sonunda sevdiğim / seveceğim birşeye sahip olacağım :)

Gerçekleşene kadar tıp oynuyoruz, tamam mı blogcan?