Literacki kącik Sary

W "Pułapce życia"

noreply@blogger.com (Literacki kącik Sary) — Sat, 09 Jan 2021 18:19:00 +0000

"Pułapka życia" to debiutancka powieść Klaudii Morawy wydana w formie e-booka.

życie potrafi zaskoczyć, potoczyć się nie tak jak byśmy tego chcieli, a wyplątać się z jego pułapek niełatwo. Czy Nikki i Jennifer się to uda?

Dynamicznie opowiedziana historia dwóch policjantek szukających porwanego małego chłopca. Wątek kryminalny prowadzony jest na równi z obyczajowym. Autorka porusza temat osób homoseksualnych. Przyznam, że pierwszy raz czytałam książkę polskiej autorki z taką tematyką. Nie wiem, czy to przypadek, czy raczej temat omijany szerokim łukiem. Dotychczas miałam do czynienia z bohaterami o odmiennej orientacji seksualnej ukazanymi nieco groteskowo. W "Pułapce życia" autorka przedstawia osobę homoseksualną (jedną z głównych bohaterek) w naturalnym świetle. W ogóle bohaterowie tej powieści są barwni, na szczęście nieprzejaskrawieni.

Minimum opisów, dużo dialogów, zdawać by się mogło, że to dobry przepis na powieść sensacyjną. Jak na mój gust momentami brakowało mi tych opisów. Jest taki moment, że jedna z bohaterek (Jennifer) wypada z domu w szlafroku. Przynajmniej tak wynika z tekstu. Nie zawsze pozostawienie czegoś w domyśle, jest dobrym rozwiązaniem. Zbyt duże skróty myślowe mogą czytelnika wprowadzić w błąd.

Przyznam, że osobiście nie jestem zwolenniczką rozwlekania wątków obyczajowych w kryminałach, czy powieściach sensacyjnych. Dlatego o ile wątek kryminalny spodobał mi się bardzo, to obyczajowy męczył. Oczywiście to moja subiektywna ocena związana z preferencjami.

I jeszcze słowo o e-booku. Nie czytam zbyt wielu książek w tej formie. Nie znam standardów. Mnie męczyły przesunięcia w tekście, który zaczynał się od połowy strony. Szkoda czasu na rolowanie pustych stron.

Bardzo dziękuję autorce za udostępnienie mi e-booka.

Literatura gwałtu

noreply@blogger.com (Literacki kącik Sary) — Mon, 25 May 2020 20:28:00 +0000

Jak to było... ? Dawno, dawno temu rycerz na białym koniu uratował z rąk zbójców piękną królewnę.

A współcześnie?

Od pewnego czasu obserwuję trend, zwłaszcza w Stanach Zjednoczonych podejmujący bolesną tematykę gwałtu, molestowania i wykorzystywania kobiet. W mediach społecznościowych, telewizji podkreśla się, jak tragiczna w skutkach pod względem psychicznym oraz fizycznym dla ofiar jest przemoc seksualna.

Na polskim rynku wydawniczym promowana jest literaturą, w której mężczyzna wykorzystuje swoją wyższą pozycję, manipulacją przymusza do seksu, a potem zostaje odziany w swego rodzaju rycerskość. Zastanawia mnie, w jakim kierunku zmierzamy?

Mimo powszechnej krytyki, jak grzyby po deszczu, tak w księgarniach pojawiają się podobne „perełki”, w których kobieta jest przedmiotem, a nie osobą. Wydaje mi się, czy przez wiele lat kobiety walczyły z traktowaniem, jakby były lalkami? A teraz ewenement, same w ten sposób piszą.

Literatura nie stroniła i nie stroni od przemocy. Uderza mnie raczej spłaszczenie wrażliwości na przemoc, oswajanie czytelnika z nią poprzez budowanie romantycznej otoczki dla sytuacji, w której nikt nie chciałby się znaleźć. To tak, jakby przekonać kogoś, że włożenie ręki w ogień sprawi, że będzie mu ciepło. Nie kruszyłabym kopii, gdybym nie wierzyła w siłę słowa.

Coraz więcej jest tekstów na wattpadzie autorstwa młodych osób, w których gwałt staje się synonimem uprawiania miłości. A może źle coś interpretuję? Promocja manipulacji w sferze intymnej ma przynieść wolność?

Ratowanie przez rycerza na białym koniu kojarzy się z bezwolnym podporządkowaniem. Dziś kobiety działają. Odrzucamy ten schemat. Dziś nie zasuwa się kotary w alkowie, ale ją rozchyla. Chciałabym przeczytać erotyk. Ale nie taki, w którym jedno krzywdzi drugie. Współczesna erotyka właśnie z tym mi się kojarzy. To znaczy z przymusem.

Kto czyta, świętuje!

noreply@blogger.com (Literacki kącik Sary) — Wed, 22 Apr 2020 22:13:00 +0000

Co roku 23 kwietnia obchodzimy ŚWIATOWY DZIEŃ KSIĄŻKI I PRAW AUTORSKICH.
W tym roku całkowicie wirtualnie ze względu na zaistniałą sytuację.

Dziś zamierzam czytać, czytać, czytać!
A jakie są Wasze plany?
Może spotkanie autorskie online?
A może tak jak ja spotkanie z dobrą, odprężająca książką?

Wesołego Alleluja

noreply@blogger.com (Literacki kącik Sary) — Sat, 11 Apr 2020 19:04:00 +0000

Wiosną świat budzi się do życia. Roślinność dotychczas w uśpieniu przeczekująca chłody i mrozy odżywa głaskana promieniami słońca, muskana powiewem wiatru, pnie się w górę roszona mrzawką.

Wielkanoc przypada właśnie na ten czas przebudzenia w przyrodzie. Być może i nam czas się przebudzić i spojrzeć na rzeczywistość pod innym kątem.

Wten szczególny czas życzę Wam spokoju wewnętrznego, ciepła rodzinnego i zdrowia

wszystkiego dobrego

Sara Samusionek

Pełnia wzruszeń

noreply@blogger.com (Literacki kącik Sary) — Sat, 07 Dec 2019 17:07:00 +0000

Kolejna wzruszająca powieść Danielle Steel za mną.

"The Ghost" (w wolnym tłumaczeniu Duch) to książka obyczajowa przeplatana wątkiem paranormalnym. Pisarka zgrabnie wplotła to co niemożliwe w fabułę. Historia nie trąci naiwnością, ani nie razi nieprawdopodobnym zdarzeniami. Przywołuje wiarę w głębsze uczucia - wrażliwość, miłość, przyjaźń.

Charles Waterston jest młodym, zdolnym architektem. Oboje z żoną są pochłonięci karierą, nie mają dzieci, widują się coraz rzadziej. Charles jest przekonany, że są udanym i szczęśliwym małżeństwem. Jest zdruzgotany, kiedy żona Carol odchodzi do innego. Nie może pogodzić się ze stratą. Opuszcza Londyn, w ktorym mieszkał przez dekadę i wraca do rodzinnych Stanów Zjednoczonych.

Niestety niewiele mu to pomaga. Bierze urlop w pracy i wyrusza w podróż po Nowej Anglii. Zupełnie przypadkiem trafia pod dach pewnej wdowy i wtedy rozpoczyna się cała historia.

Styl Danielle Steel jest bogaty i przystępny zarazem, dlatego polecam wszystkim chętnym jej twórczość w oryginale, zwłaszcza jeśli rozpoczynają przygodę z literaturą obcojęzyczną. Mnie czytanie przyniosło sporą przyjemność. Podwójna korzyść- niezwykła opowieść plus angielski.

Tytuł "The Ghost"

Autor Danielle Steel

Stron 445

Wydawnictwo Corgi Books

ZAPOWIEDŹ

noreply@blogger.com (Literacki kącik Sary) — Sun, 17 Nov 2019 13:41:00 +0000

Niebawem ukaże się kolejna powieść Krzysztofa Koziołka.

Premiera drugiego tomu serii Będę Cię szukał,

"Będę Cię szukał, aż Cię pokocham"

20 listopada 2019.

Opis Wydawcy:

Mijają dwa lata, odkąd Wally odszukał Kesję – miłość swego życia – i razem z Iną pokonał ludzi pracujących dla bezwzględnego koncernu Yeyland-Wutani. Teraz trójka dwudziestolatków obdarzonych niezwykłymi umiejętnościami pracuje dla Międzynarodowej Agencji do Spraw Nadprzyrodzonych, pod okiem Sary Bednarz i Andrzeja Sokoła. W fabryce położonej przy granicy z Niemcami finalizują prace nad niezwykle ważnym wynalazkiem.

Niestety, związek Wally’ego i Kesji przechodzi kryzys. Na domiar złego chłopak zaczyna się interesować Iną, nie zdając sobie przy tym sprawy, że ta od dawna się w nim podkochuje. Jakby tego było mało, fabryka zostaje zniszczona w wyniku katastrofy kolejowej.

Fiasko projektu sprawia, że Sara Bednarz musi walczyć o to, aby dowodzony przez nią europejski oddział Agencji nie przestał istnieć. Problemy dotykają też Wally’ego, który wikła się w uczuciową rozgrywkę z Kesją i Iną. Sokół zaś – nie wierząc w przypadki – podejmuje własne śledztwo w sprawie wypadku kolejowego.

Wkrótce wszyscy stają na drodze spisku, który ma zmienić świat bezpowrotnie.

Pierwsza część wywarła na mnie ogromne wrażenie (recenzja TUTAJ). Bez wahania Literacki kącik Sary objął patronatem "Będę Cię szukał, aż cię pokocham".

Nie mogę doczekać się lektury!

Moja mała rewolucja

noreply@blogger.com (Literacki kącik Sary) — Sat, 16 Nov 2019 17:04:00 +0000

Papierowej książki nie można zastąpić. Ta przyjemność trzymania w rękach aksamitnej okładki, zapach papieru... Uważałam, że elektroniczne e-booki mi tego nie zastąpią. Poza tym fascynują mnie stare książki wydane lata temu, czytane wielokrotnie, czasami przez ludzi mi obcych (jeśli mam do czynienia z egzemplarzem bibliotecznym) lub takie otrzymane w prezencie przez mamę lub babcię, z dedykacją od przyjaciółki sprzed 50 a nawet i 60 lat. Są dla mnie niczym najwartościowsze skarby. Obracam w dłoniach z sentymentem.

Tymczasem skusiłam się na jeden z portali oferujących dostęp do setek egzemplarzy książek bez wychodzenia z domu. Przyznam, że wsiąknęłam. Do tej pory musiałam czekać cierpliwie na przesyłkę, wybrać się do księgarni i być czujna, by nie przekroczyć budżetu, gdyż nie mogę sobie pozwolić na zbyt wiele książek naraz... eh.... Nie oznacza to, że zrezygnuję z książki tradycyjnej. Co to to nie. Ale fajnie jest móc sięgnąć po książkę, która zainteresowała mnie właśnie w tym momencie.

Czy macie podobnie?
Czy korzystacie z czytników? Jakich?

W górę Nilu

noreply@blogger.com (Literacki kącik Sary) — Sun, 22 Sep 2019 14:02:00 +0000

Spokojnym nurtem narracji wpłynęłam na szerokie wody "Faraona" Bolesława Prusa. Uważam, że klasyka jest zawsze w dobrym tonie.

Język autora cechuje lekka surowość, bez zbędnych metafor, ozdobników. Jednocześnie jest on plastyczny, odmalowujący bogaty świat starożytnego Egiptu czasów Ramzesa XIII.

"Faraon" został doceniony przez ówczesnych krytyków. Stanowił odniesienie do aktualnych społecznych konfliktów. W powieści znajdziemy pełny przekrój społeczny starożytnego Egiptu, w gruncie rzeczy odpowiadający sytuacji w Kongresówce. W wielu scenach najbiedniejsi są poniewierani i bici. Jednocześnie autor daje do zrozumienia, że ich mentalność jest uboga, przyziemna.

Autor wspaniale oddał klimat tamtych czasów. Zarówno w szerszym planie, gdy czytelnik jest obserwatorem widowisk skupiających tłumy, jak i węższym, gdy akcja rozgrywa się pomiędzy dwojgiem, trojgiem bohaterów. Dla mnie atutem tej powieści jest mistyczny klimat. Religia włada ludem, ale i władca boi się narazić bóstwom. Z naszego punktu widzenia może się to wydawać groteskowe. Jednak bez względu na epokę człowiek potrzebuje wierzyć. Ludzką wiarą można sterować. Kapłani pociągają za sznurki. W "Faraonie" dominuje gra polityczna.

Warto poczytać o ludzkich żądzach, walce o władzę, strachu, który podsyca niewiedza oraz ulotności uczuć.

tytuł "Faraon"

autor Bolesław Prus

wydawnictwo PIW

tom I 399 stron

tom II 404 strony

"Za krzywdy wyrządzone Matce Naturze"*

noreply@blogger.com (Literacki kącik Sary) — Thu, 29 Aug 2019 05:27:00 +0000

Żyjemy w pięknym świecie, zachwycającym barwami, kształtami, krajobrazami, a tak mało o niego dbamy. Eksploatujemy na wszelkie możliwe sposoby, aby powiększyć zasobność portfela. Chcemy żyć przyjemnie i wygodnie. Udaje się nam to bezsprzecznie. Wystarczy porównać nasze życie z życiem, które wiedli nasi rodzice i dziadkowie. Trudno nam się obejść bez nowoczesnych gadżetów, stały się przedłużeniem nas samych.

A gdyby tak miał nadejść koniec? Kataklizm kończący wszystko, łącznie z bezczelnym zachowaniem człowieka wobec natury.

„Koniec świata nadchodzi. Żywioły pragną zemsty.

A może nic nie jest takie, jakim się wydaje...”**

Od dłuższego czasu nosiłam się z zamiarem zapoznania z twórczością Melissy Darwood. Moje pierwsze spotkanie zaliczam do bardzo udanych. Sugestywnie przedstawiony fantastyczny świat, oryginalny pomysł autorki na fabułę, bohaterowie, szybkie tempo akcji oraz wprawny styl sprawiły, że pochłonęłam „Luonto” albo raczej ono wchłonęło mnie.

Zbuntowana nastoletnia Chloris trafia do osady zwanej Luonto, w której żyją Homanile. Istoty te pod wpływem silnych emocji przybierają postać zwierzęcą. Ich zadaniem jest uratować zagrożone gatunki na planecie Ziemia przed mającym niebawem nadejść kataklizmem.

Pomimo początkowych zgrzytów pomiędzy Chloris a pozostałymi mieszkańcami, dziewczynie udaje się odnaleźć to czego tak bardzo potrzebuje: przyjaciół, poczucie przynależności, miłość. Myślę, że nie zdradzam zbyt dużo, gdyż w książce dzieje się o wiele więcej. Nieoczekiwane zwroty akcji są wielkim autem tej zdawałoby się lekkiej młodzieżówki.

* cytat z powieści Melissy Darwood "Luonto"
**fragment opisu z okładki powieści Melissy Darwood "Luonto"

tytuł "Luonto"
autor Melissa Darwood
wydawnictwo Filia
stron 316

W półmroku śmierci

noreply@blogger.com (Literacki kącik Sary) — Thu, 15 Aug 2019 10:35:00 +0000

„Krzyk Persefony” Joanny Pypłacz to powieść grozy osadzona w realiach XIX-wiecznego Krakowa. Nad powieścią unosi się klimat półmroku i melancholii. W zakamarkach szarości skrywa się mroczna siła szukająca dusz, które ściągnie w odmęty świata Hadesa. W książce ukazano ścieranie się dwóch sił: pragnienia życia i śmierci. Joanna Pypłacz wykorzystała mit o Persefonie, greckiej bogini porwanej przez Hadesa, władcy umarłych, do podziemnego świata i zgrabnie wplotła w fabułę powieści. Czytelnik nieustannie stoi na krawędzi odgraniczającej rzeczywistość od metafizyki. Przyjemny dla mnie nastrój niepokoju wywołującego gęsią skórkę zaliczam na plus.

Muszę jednak napisać „ale”, bo o ile klimat książki szaro – ponuro – smętny mi bardzo odpowiadał, to brakowało mi napięcia i uczucia przerażenia, od którego pociłyby się mi dłonie, a serce waliło. Oczekiwałabym czegoś ciut mocniejszego od powieści grozy, chciałabym nakryć się kołdrą i zasłonić oczy. Nic takiego się nie wydarzyło. Nie mniej jednak książka trzyma poziom, bo autorka ma lekkie pióro i nasycony półmrokiem styl. Dzięki czemu tak dobrze czytało mi się tę książkę.

Historia napisana przez Joannę Pypłacz wpisuje się w XIX - wieczną rzeczywistość. Młoda kobieta z dobrego domu, Gertruda Lange poślubia przystojnego, młodego właściciela fabryki porcelany Wincentego Swobodzińskiego. Pożycie młodej pary nie układa się najlepiej. Mąż okazuje się oprawcą, a żona niebawem musi się bronić, aby ocalić życie. Ponieważ rani poważnie męża, trafia do aresztu. Nie wiele znaczy, że zrobiła to w obronie własnej, bo kobiety nie miały zbyt wiele praw w tamtych czasach. Żeby uratować ją od więzienia, czy nawet stryczka adwokat obiera pewną strategię, w wyniku której Gertruda trafia do szpitala psychiatrycznego. Podoba mi się podjęcie tematu praw kobiet przez autorkę, bo choć dziś czasy są inne, to wciąż mniej zarabiamy, a sfeminizowane zawody są lekceważone i wygląda na to, że nadal walczymy ze stereotypami. Kobieta w XIX wieku była puchem marnym, a w XX wieku, żeby się wyzwolić, nie pozostało jej nic innego, jak zrzucić suknię i wciągnąć portki.

„Krzyk Persefony” łączy w sobie bardzo dobry styl, nawiązania do literatury i sztuki, a także charakteryzuje się mrocznym klimatem gatunku, który reprezentuje.

tytuł: Krzyk Persefony

autor: Joanna Pypłacz

wydawnictwo: Szara Godzina

stron: 317

Moje anglojęzyczne zdobycze książkowe

noreply@blogger.com (Literacki kącik Sary) — Sun, 28 Jul 2019 07:59:00 +0000

W mojej biblioteczce przybyło anglojęzycznych tytułów. Dla mnie to językowa uczta, którą rozpoczęłam od "The Ghost" Danielle Steel. Autorka ma przystępny styl, polecam ją tym, którzy zaczynają przygodę z czytaniem w języku angielskim.

Książki obcojęzyczne są drogie, kiedy udaje mi się zdobyć je za grosze w antykwariacie, na wyprzedażach,czy w bibliotece, zawsze jestem szczęśliwa.

Nazwiska trzech autorów są mi obce: Tony Parsons, Richard Montanari i Tami Hoag. Nie mam pojęcia, czy są wydawani na naszym rodzimym rynku wydawniczym.

"The Ghost" Danielle Steel, wydawnictwo Corgi Books

"Romeo and Juliet" William Shakespeare, wydawnictwo Penguin Books

"Still Waters" Tami Hoag, wydawnictwo Orion

"A Time To Kill" John Grisham, wydawnictwo Arrow

"Play Dead" Richard Montanari, wydawnictwo Arrow Books
"The Family Way, Tony Parsons, wydawnictwo Harper-Collins Publishers

Kolejny raz sięgnęłam po klasykę

noreply@blogger.com (Literacki kącik Sary) — Fri, 26 Apr 2019 17:16:00 +0000

Brutalne, przesiąknięte krwią kryminały ostatnio nie są dla mnie. Sięgam po klasykę, w których akcja toczy się nieśpiesznie, a autor kładzie nacisk przede wszystkim na intrygę. „Rosmary znaczy pamięć” Agathy Christie to kryminał, w którym istotne znaczenie dla rozwiązania zagadki ma ciąg zdarzeń. Tym tym razem autorka rozbudowała tło obyczajowe i wprowadziła wątek romantyczny, grający jednak marginalną rolę.

Mija rok od samobójczej śmierci Rosemary Barton, a jednak wciąż pozostaje żywa w pamięci bliskich jej osób, siostry Iris i męża Georg'a. Piękna Rosemary potrafiła zawrócić niemal każdemu mężczyźnie w głowie, prowadziła tak zwane światowe życie i nagle to życie przerwała. Powodem mogła być depresja po przebytej grypie, jak wykazało śledztwo w tej sprawie. Powód wydaje się dość błahy, zwłaszcza nieutulonemu w żalu mężowi. Komuś zależy, aby utrzymać wersję o samobójstwie, mężowi zaś zależy na prawdzie.

Christie wykreowała szpaler postaci, wśród których ciężko wskazać jednoznacznie winnego. Niemniej jednak pod koniec udało mi się co nieco przeczuć. Prawdopodobnie dlatego, że autorka wykorzystała w książce ponownie wzory osobowości takie jak typ dobrego przedsiębiorcy, panienki z dobrego domu, czarnej owcy. Łatwiej było przewidzieć, w którą stronę potoczy się akcja kryminału biorąc za przykład wcześniejsze powieści pisarki. Z pewnością działa to na niekorzyść powieści. Zwłaszcza w przypadku tego gatunku literackiego oczekuję zaskoczenia oraz swego rodzaju pointy na finał.

tytuł: "Rosemary znaczy pamięć"

autor: Agatha Christie

wydawnictwo: Wydawnictwo Dolnośląskie

stron: 252

Christie błyskotliwa jak zwykle

noreply@blogger.com (Literacki kącik Sary) — Sat, 09 Mar 2019 13:21:00 +0000

Po raz kolejny sięgnęłam po kryminał Agathy Christie z Herkulesem Poirot w roli głównej. „Wigilia Wszystkich Świętych” to wielopłaszczyznowa, misternie utkana historia pewnego morderstwa. Podczas przyjęcia w Halloween ginie dziewczynka. Zostaje utopiona w wiadrze wody z jabłkami. Tego samego wieczoru przechwalała się, że była świadkiem morderstwa.

Ponownie uległam czarowi pedantycznego detektywa, w towarzystwie którego czuję się znakomicie.

W rozwiązaniu zawiłej zagadki pomaga mu znana powieściopisarka Ariadna Oliver. Wspólnie depczą po piętach mordercy. Strach ma wielkie oczy. Czy zabójca popełni błąd? Być może znów zaatakuje.

Mogłabym mnożyć przymiotniki wyrażające mój zachwyt. Christie trzyma poziom. Wyobraźnia pisarki jest, niczym studnia bez dna, z której czerpie pomysły nie garściami, a wiadrami. Nakłada jedną siatkę zdarzeń na drugą, przeplata przeszłość z teraźniejszością. Za każdym razem w błyskotliwy sposób wyprowadza czytelnika w pole, więc nie chcę się rozpisywać i powtarzać ("Trzecia lokatorka", "Pani McGinty nie żyje"). Pasjonaci kryminałów będą uraczeni frapującą zagwozdką kryminalną. Z pewnością nabiorą apetytu na kolejne.

tytuł: „Wigilia Wszystkich Świętych”

autor: Agatha Christie

wydawnictwo: Wydawnictwo Dolnośląskie

stron: 232

Droga do spełnienia marzeń

noreply@blogger.com (Literacki kącik Sary) — Sun, 17 Feb 2019 07:45:00 +0000

Poradniki nie są moją domeną. Zazwyczaj ich nie czytam. Kiedy przyszła oferta książki do recenzji pomyślała, że warto przekonać się, dlaczego ludzie kupują tego typu książki. Czy rzeczywiście znajdują złote środki na własne bolączki, czy odkrywają sposoby, aby osiągnąć sukces zawodowy, czy też harmonię duchową?

Bodo Schäfer został milionerem mając 30 lat. Postanowił podzielić się trzydziestoma zasadami, które pozwolą każdemu przekuć marzenia w rzeczywistość w książce „Zasady zwycięzców”. Osobiście podchodzę z rezerwą do tego typu rewelacji.

Co się okazało pod koniec lektury? Z wieloma stwierdzaniami autora zgadzam się, inne wydały mi się utartymi hasłami, które mogą, lecz nie muszą pomóc w osiągnięciu celu. Gdyby tak łatwo przychodził sukces po przeczytaniu poradnika, to czyż nie bylibyśmy wszyscy milionerami żyjącymi w zgodzie ze wszechświatem? Uważam, że należy wziąć pod uwagę podłoże kulturalno-społeczne.

Autor doświadczenie zdobywał w Niemczech. A wiadomo, co kraj, to obyczaj. Różnice potrafią być zasadnicze. Zastanawia mnie, czy bycie „orłem”, do czego Bodo Schäfer zachęca, nie jest zbytnim wyjściem przed szereg, co w niektórych polskich kręgach jest niedopuszczalne. Co o tym sądzicie? Czy obserwujecie zmiany na swoim podwórku zawodowym? Czy jeśli pracujemy ciężej, lepiej, mocniej, wybijamy się na tle innych, jesteśmy doceniani przez szefa? Jeśli tak, to książka będzie idealna, aby udoskonalać ten sposób myślenia.

„Zasady zwycięzców” mają przejrzystą strukturę. Podzielona na rozdziały, każdy z nich omawia jedną zasadę. Autor przytacza coś na kształt przypowieści, aby łatwiej dotrzeć do czytelnika. We wstępie dowiadujemy się pokrótce jak z trudnościami radził sobie sam autor oraz jak należy podchodzić do przedstawionych w książce zasad.

„Niektóre zasady wydają się wzajemnie wykluczać. Jednak trzeba pamiętać, że zasady zwycięzców odnoszą się do naszego życia, a ono jest pełne paradoksów: to, co powoduje sprzeczności, stanowi w rzeczywistości różne części większej całości.” ¹

Chociaż stawiam tyle znaków zapytania, nie oznacza to, że książka nie wniosła nic wartościowego. Zasady proponowane przez Schäfera z psychologicznego punktu widzenia otwierają człowieka na świat. Suma summarum książkę oceniam pozytywnie, ponieważ autor zdołał zachęcić mnie do pokonywania własnych strachów, zarządzania stresem i niepoddawania się problemom.

1Schäfer, B (2018). Wstęp (s.10), Zasady zwycięzców, Frampol:Wydawnictwo Aktywa

autor: Bodo Schäfer

tytuł: "Zasady zwycięzców"

wydawnictwo: Wydawnictwo Aktywa

stron: 330

Egzemplarz recenzencki

Czy wierzycie w anioły?

noreply@blogger.com (Literacki kącik Sary) — Tue, 05 Feb 2019 10:42:00 +0000

Czy wierzycie w anioły, istoty niebiańskie, bliskie Bogu? Tym razem miałam okazję przeczytać powieść Izabeli Zawis „Światło anioła” opowiadającą historię walki dobra ze złem, w której główną rolę odgrywają właśnie anioły.

Nastoletnia Megan na pierwszy rzut oka jest typową nastolatką. Ma to szczęście, że jest powszechnie lubiana. Potrafi zjednać sobie rówieśników i nauczycieli. Czy coś kryje się za tymi wspaniałymi umiejętnościami interpersonalnymi? Czas pokaże. Niespodziewanie jej życie z dnia na dzień zmienia się za sprawą pewnego chłopaka, którego widzi w swoim lustrze. Zaintrygowani? Zdradzę, że tym chłopakiem jest Adam, jej Światło. W takim razie kim jest Megan? Aniołem? Jaka jest ich rola? W tym momencie odsyłam do książki.

„Światło anioła” to lekka, przyjemna młodzieżówka na jeden lub dwa wieczory. Można oderwać się od rzeczywistości śledząc losy bohaterów, a dzieje się w ich życiu sporo. Autorka zadbała, by z każdą stroną tempo akcji wzrastało, a czytelnik się nie nudził.

Powieść napisana jest w pierwszej osobie, a główną narratorką jest Megan. Kila rozdziałów napisana jest z perspektywy Adama. Pierwsza osoba pozwala odczuwać emocje bohaterów oraz patrzeć na świat ich oczami.

O ile fabuła mnie zaciekawiła, a postaci polubiłam, to zabrakło mi miejsca akcji. Co to znaczy? Postaci mają angielsko brzmiące imiona: Megan, Jill, Ian, jednak w książce nie ma wyjaśnienia, choćby wzmianki, gdzie akcja się toczy, w jakim mieście, kraju. Może miało być to bez znaczenia. Dla mnie akcja jakby była zawieszona w próżni. Na szczęście sferze anielskiej autorka poświęciła więcej uwagi, dzięki czemu łatwiej było mi rozeznać się w zamyśle autorki.

Chociaż temat dobra i zła przewija się w literaturze nieustannie, Izabela Zawis potrafiła stworzyć oryginalną historię, w której w klarowny sposób zawarła ważne przesłanie. Wartości bohaterów są jednoznaczne. Odrobina przejrzystej opowieści bez relatywizmu i usprawiedliwiania zła.

Bohaterów jej książki cechuje charakterystyczna dla młodych ludzi świeżość spojrzenia na świat, bezkompromisowe dążenie do celu, a jednocześnie wewnętrzne rozterki wynikające ze znalezienia się w nowych dla siebie sytuacjach. I właśnie tym mnie ujęli.

Myślę, że mogłabym sięgnąć po kontynuację tej historii.

Za egzemplarz recenzencki dziękuję wydawnictwu:

tytuł: "Światło anioła"

autor: Izabela Zawis

wydawnictwo: Novae Res

stron: 217

Powieść sensualna Jolanty Kosowskiej "Trzy razy miłość"

noreply@blogger.com (Literacki kącik Sary) — Sat, 19 Jan 2019 10:35:00 +0000

Pulsujący szybkim rytmem niebanalnej miłości romans Jolanty Kosowskiej „Trzy razy miłość” skradł mi poprzedni weekend. Od pierwszych stron autorka umiejętnie buduje napięcie bawiąc się narracją. Wyczekiwałam z niecierpliwością, co wydarzy się na kolejnej stronie. A serce łomotało w piersi.

Nie mogłam nacieszyć się zmysłowym, romantycznym językiem pisarki. Delikatnym, ale i budzącym niepokój stylem. Kunszt pisarski autorki wzmacnia siłę oddziaływania powieści na czytelnika. Mnie pochłonęła bez reszty. Żyłam życiem Łukasza i Martyny. Młodych ludzi, którzy zdawali się być dla siebie stworzeni.

Ponownie w powieści Jolanty Kosowskiej spotykamy bohaterów zafascynowanych medycyną. Martyna ją studiuje, Łukasz kończy fizjoterapię, ale również marzy o medycynie. Trudno się dziwić pisarka z zawodu jest lekarzem. Znany sobie obszar umiejętnie wykorzystuje w tworzeniu kolejnych historii dając im solidne ramy. Ale nie tylko. Jest coś jeszcze. Bardzo ważnego. Znając podłoże medyczne chorób znakomicie ukazuje skutki ich działania na życie, losy ludzi, na decyzje które podejmują, zwłaszcza gdy nie są świadomi swojej choroby, która już cichaczem podkopuje ich życie, związki, relacje z innymi ludźmi, gmatwa je, wynaturza. A człowiek zdaje się być w matni, zadaje sobie pytanie dlaczego, i nie ma nad tym kontroli, nie ma kontroli nad tym, co dzieje się wokół niego.

Jedyne momenty, kiedy tempo akcji nieznacznie zwalnia, to gdy autorka stosuje powtórzenia scen, aby przywołać zdarzenie, które miało już miejsce, ale tym razem z perspektywy innego bohatera. Sam zabieg jest uzasadniony w kontekście tej powieści. Tempo spowalnia tylko na chwilę i zaraz znów przyspiesza nie dając ochłonąć czytelnikowi z emocji.

„Trzy razy miłość” to powieść o kipiącej namiętnością miłości, przyjaźni, poszukiwaniu swojego miejsca w świecie, budowaniu relacji z innymi. Autorka potrafiła uruchomić wszystkie moje zmysły w trakcie czytania. Nie tylko widziałam, słyszałam, ale i czułam zapachy unoszące się w powietrzu.

Ponownie miałam przyjemność obcować z twórczością autorki i ponownie mnie wzruszyła.

Dziękuję autorce za egzemplarz przedpremierowy powieści.

autor: Jolanta Kosowska

tytuł: "Trzy razy miłość"

wydawnictwo: Novae Res

stron: 297

"Lwowski ptak" delikatny, kruchy, wrażliwy...

noreply@blogger.com (Literacki kącik Sary) — Thu, 17 Jan 2019 13:02:00 +0000

„Lwowski ptak” delikatny, kruchy, wrażliwy, a zarazem silny, wytrwały, stanowczy.

Duch walki o skrawek ojczyzny, o miasto Lwów, wstępuje w piętnastoletnią Tońkę i pcha w zamęt bitewny. Nie pozwala wycofać się, każe walczyć do końca. Obrona Lwowa ukazana oczami dziewczęcia z trudem trzymającego karabin.

Nie ona jedna chwyciła za broń, by walczyć o wolność, o swój dom. Kilkaset młodych ludzi, nierzadko jeszcze dzieci, stanęło na linii ognia w listopadzie 1918 roku. Wówczas to Ukraińcy postanowili przejąć władzę we Lwowie, a ich celem było utworzenie Zachodnioukraińskiej Republiki Ludowej.

„Lwowski ptak” jest kolejną powieścią Piotra Tymińskiego, która bardzo obrazowo przybliża losy naszego kraju. Nie jest to bynajmniej zbiór faktów, sucho przedstawionych, trudnych do zapamiętania, lecz pełne napięcia, zwrotów akcji wspomnienia nastolatki. Zabieg ten sprawił, że zdarzenia stają żywo przed oczami a postaci w nich uczestniczące stają się nam bliższe, prawdziwsze. Bohaterowie nabierają ludzkich kształtów i przestają być jedynie nic niemówiącymi nazwiskami znanymi z kart podręczników.

Antonina wraz z koleżanką Krystyną wracają z kościoła, wówczas zostają zaczepione przez ukraińskich żołnierzy. W ten sposób wpadają w wir zdarzeń, w których panienki z dobrych domów nie powinny uczestniczyć. Tońka pod wpływem patriotycznych uczuć, sytuacji, których jest świadkiem i uczestnikiem podejmuje decyzję. Ścina włosy, przybiera imię Hopolit i staje się młodzieńcem walczącym o ukochany Lwów.

Autor niewątpliwie posiada talent, dzięki któremu potrafił oddać dynamikę i dramatyzm akcji. Miałam wrażenie, że płynę wartkim nurtem niesiona słowami pisarza. Autor postarał się, aby słownictwo oddało ducha epoki. Nie przytłacza nadmiarem skomplikowanych wyrażeń, zachowuje przejrzystość języka.

Mam wrażenie, że Piotr Tymiński jest prekursorem nowego nurtu polegającego na fabularyzowaniu historii, przedstawianiu jej z perspektywy zwykłego człowieka. Owszem na rynku wydawniczym jest wiele powieści historycznych, jednak u tego autora obserwuję dbałość o detale w odniesieniu do ubioru, przestrzeni, postaci, a przede wszystkim o zachowanie prawdy historycznej.

Dziękuję autorowi za egzemplarz recenzencki.

tytuł: "Lwowski ptak"

autor: Piotr Tymiński

wydawnictwo: Novae Res

stron: 374

Podwieczorek z książką 3

noreply@blogger.com (Literacki kącik Sary) — Sun, 30 Dec 2018 16:39:00 +0000

Dzisiejszego popołudnia powracam do powieści, która wywołała u mnie swego czasu spory dreszczyk emocji. Bułhakow w "Mistrzu i Małgorzacie" nie tylko dał popis słowem, ale i spojrzeniem na ówczesną rosyjską rzeczywistość, gdzie Ci dobrzy byli źli a źli... Zostawmy to tymczasem. Podkreślę, że powieść jest nieoczywista, przepełniona symbolami, gdyż pisanie wprost o pewnych sprawach byłoby zbyt niebezpieczne dla autora.

Podwieczorek z książką 2

noreply@blogger.com (Literacki kącik Sary) — Fri, 28 Dec 2018 16:45:00 +0000

Dzisiejszy podwieczorek to nie tylko domowe pierniczki, aromatyczna herbata, ale i antologia kryminału. Rozkoszując się smakiem i dogadzając podniebieniu, jednocześnie zajmuję umysł zagadkami kryminalnymi. "Zatrute pióra" to zbiór opowiadań. Zazwyczaj nie wybieram tego gatunku literackiego, ale jeśli mam zaledwie chwilę, to dlaczego nie. W sam raz na moment podwieczorku.

Znane nazwiska przyciągają wzrok. Jeszcze nie wiem, czy tak samo moją uwagę skupi treść opowiadań. Zaczynam od pierwszego "Zatrutej krwi" Anny Klejzerowicz.

Cieszy mnie to połączenie. Myślę, że będę powracała do opowiadania na podwieczorek.

Podwieczorek z książką

noreply@blogger.com (Literacki kącik Sary) — Thu, 27 Dec 2018 15:39:00 +0000

Czas świąt przeminął, ale dla tych którzy chcieliby sobie go wydłużyć, tak jak ja, proponuję sięgnąć po książkę w klimacie bożonarodzeniowym. Już pod koniec listopada rynek dosłownie zalewa tego typu literatura. Jedni są zachwyceni, inni mają tego dość. Nie ukrywam, że skusiła mnie okładka. Zdaję sobie sprawę, że patrząc obiektywnie, nie ma to głębszego sensu, a książki nie należy oceniać po okładce, ale cóż uległam. Moje pierwsze wrażenie jest pozytywne, a treść ocenię po lekturze. Natomiast cóż takiego pozytywnego znalazłam na pierwszy rzut oka?

Powieść osadzona w górskiej scenerii (a więc biało a u mnie na święta śniegu brak...), w klimacie bożonarodzeniowym (to jasne). Młoda bohaterka w nietypowej roli ("mamy" młodszego brata). Zapowiedź wzruszających chwil (tak myślę przeczytawszy opis wydawcy).

Natomiast dużym zaskoczeniem było znalezienie porad jak uszyć sówkę (taka poduszeczka na szpilki jak mniemam albo pluszak dla dziecka) na końcu książki.

A ponad to "Kurs na anioła"

całkowicie w świątecznym klimacie.

Tak więc dzisiejsze popołudnie z kawą i ciastkiem i powieścią obyczajowo-świąteczną.

Miejmy święta w sercu cały rok

noreply@blogger.com (Literacki kącik Sary) — Wed, 26 Dec 2018 12:37:00 +0000

Przyznam, że Wigilii pora była wyjątkowa. Atmosfera otulała ciepłem i radością. Mam nadzieję, że i w Waszych domach rozbrzmiała kolęda, zapachniał piernik, rozświetliła się tysiącem migotliwych światełek strzelista choinka. A pod choinką rzecz jasna w tajemniczy sposób, zapewne za sprawką Gwiazdora, pojawił się stosik tych wymarzonych książek. I nie tylko książek, a wszystko to co wymarzone i upragnione. I tak życzę Wam, aby ten magiczny, świąteczny nastrój trwał w sercach długi, długi czas.

Sara

"Nie pozwól mi umrzeć" - nie każdy może poprosić o pomoc wprost

noreply@blogger.com (Literacki kącik Sary) — Wed, 28 Nov 2018 17:17:00 +0000

„Nie pozwól mi umrzeć” - niemy krzyk maleństwa, które jest bezradne, zależne od mamy, wyciąga do niej rączki i płacze. W tym niezrozumiałym kwileniu kryje się prośba o bezpieczeństwo, miłość, ciepło. Wydawałoby się, że nie sposób oddać bólu matki, która staje w obliczu tragedii swojego dziecka, która jest bezsilna, patrzy na cierpienie i nie może go ukoić. Tymczasem przeżyłam ostatnio taką tragedię, nie będę wchodzić w szczegóły. Stanęłam na krawędzi zmysłów wraz z Dalią Chybą, bohaterką thrillera medycznego Krzysztofa Koziołka.

Autor jawi mi się jako mistrz żonglerki słownej. Słowem buduje dowolny fragment rzeczywistości, a on nabiera realnego wymiaru. Jesteś przekonany, że poznajesz prawdę dotąd skrzętnie skrywaną. I to dobry trop. Autor do klawiatury siada po głębokim researchu. To nie wszystko, jeśli tylko pisarz zechce, wprowadza czytelnika w stan wstrząśnienia emocjonalnego. Uczucia bohaterów przechodzą na czytelnika. Uważajcie! Niby spokojnie rozwijająca się fabuła, ale śledztwo zatacza coraz szersze kręgi, nabiera tempa, robi się niebezpiecznie. A przy tym wszystkim wydaje się, że poznałeś już bohaterów, a oni zaskakują cię wciąż na nowo. Tak, zdecydowanie mistrzowska żonglerka słowna.

„Nie pozwól mi umrzeć” to thriller medyczny, ale i kryminał skandynawski oraz sensacja w najlepszym wydaniu. W tej atrakcyjnej kryminalnej oprawie kryje się poważny i ważny temat szczepień. Kiedy wynaleziono szczepionkę przeciw ospie, czy gruźlicy, celem było uratowanie setek tysięcy istnień. Współcześnie człowiek i jego zdrowie jest sposobem na miliardowe zyski. Jak potoczy się rozgrywka pomiędzy jednostką a bezwzględną korporacją? Śmiało polecam każdemu, aby przekonał się sam.

tytuł: "Nie pozwól mi umrzeć"

autor: Krzysztof Koziołek

wydawnictwo: Manufaktura Tekstów

stron: 394

Za egzemplarz recenzencki dziękuję autorowi.

Zażyj paracynamon i spójrz na świat przez różowe okulary!

noreply@blogger.com (Literacki kącik Sary) — Tue, 27 Nov 2018 17:36:00 +0000

Mroźne popołudnie postanowiłam ocieplić powieścią obyczajową. Wybór padł na „Paracynamon” Dany Newelskiej, który cierpliwie czekał na półce już kilka miesięcy. Książka liczy zaledwie 157 stron, więc nazwanie jej powieścią będzie zapewne przesadą. Poprawiam się i zdefiniuję „Paracynamon” jako historię uplecioną z wątków typowo obyczajowych okraszonych humorem i trafnymi spostrzeżeniami dotyczącymi życia. Zwięzła opowieść w sam raz na jedno popołudnie.

„Paracynamon” jest debiutem Dany Newelskiej. Przyznam, że w moim odczuciu udanym. Tego było mi trzeba. Dowiedziałam się, że na wszelkie bolączki najlepiej zażyć paracynamon właśnie. Więcej Wam nie zdradzę! Warto przekonać się samemu, co, ile oraz jak zażyć ;).

Wcześniej miałam okazję przeczytać „Talon na drugie życie”(paradoksalnie najpierw przeczytałam drugą książkę pisarki), który wywarł na mnie piorunująco dobre wrażenie. I tym razem ponownie miło spędziłam czas. Autorka ma lekkie pióro i bogatą wyobraźnię. Stworzyła emocjonujących bohaterów, z którymi ciężko się rozstać. Potrafi pisać o kobietach takimi jakimi są, dodając im uroku na każdej stronie książki, nawet gdy opisuje ich słabostki.

Barbara Madej nie mogąc dłużej znieść niewierności męża oraz jego lewych interesów występuje o rozwód. Mąż nie robi przeszkód przekonany, że kobieta nie podoła samotności. Tymczasem bohaterka z pomocą syna zakłada profil na jednym z portali randkowych i po „oddzieleniu plew od ziarna”, jak sama mówi, rozpoczyna randkowanie z przystojnym Maurycym.

Czytając „Paracynamon” możecie spodziewać się wielu zabawnych perypetii, które przydarzą się bohaterom. A czas w trakcie lektury zleci, jak z bicza strzelił.

tytuł: "Paracynamon"

autor: Dana Newelska

wydawnictwo: Manufaktura Tekstów

stron: 157

Dziękuję autorce za egzemplarz recenzencki.

Autopsja ludzkiej duszy

noreply@blogger.com (Literacki kącik Sary) — Sun, 18 Nov 2018 09:17:00 +0000

Młodość przywodzi na myśl niewinność, świeżość, prawo do prób i błędów. Z czasem osobowość kształtuje się pod wpływem doświadczeń, nabiera intensywności. Wybieramy ścieżki, których żałujemy bądź sami jesteśmy zaskoczeni obraną drogą. Oscar Wilde w „Portrecie Doriana Graya” mistrzowsko analizuje cechy, które nosimy w sobie. Czasem mamy większą lub mniejszą potrzebę by być atrakcyjnym dla innych, ale w każdym z nas to pragnienie jest. Dorian uwodzi swoim wyglądem, nie wątpi w swój seksapil. Przegląda się w głodnych pożądania spojrzeniach ludzi wokół. Tymczasem piękno jest ulotne. Zatrzymać je na zawsze stanie się jego celem.

Wilde popisał się kunsztem literackim. Powieść o młodzieńcu umykającemu starości nadal pobudza wyobraźnię czytelników. W mojej wyobraźni wciąż rozgrywają się sceny z powieści. Analizuję spojrzenie autora na ludzką moralność. Czy właśnie taka jest prawdziwa twarz naszej natury?

Mroczna, niepowtarzalna, oryginalna, wciągająca, przejmująca taka jest fabuła powieści.

Książkę przeczytałam w wersji anglojęzycznej. Jest to szczególna wersja tego działa. Przeznaczona do nauki angielskiego. Została zredagowana przez zespół specjalistów, Martę Fihel – anglistkę z wieloletnim stażem, prof. dr hab. Dariusza Jemielniaka tłumacza agencyjnego i książkowego, Grzegorza Komerskiego – absolwenta filozofii, również tłumacza oraz Macieja Polaka filozofa, z zamiłowania historyka obyczajowości i kultury w czasach nowożytnych.

Egzemplarz książki jest nietypowy. Lekturę rozpoczęłam z pewną rezerwą. Lubię książki anglojęzyczne, ale bez przeróbek. Tym bardziej cieszę się, że książka zrobiła na mnie pozytywne wrażenie. „The Picture of Dorian Gray. Portret Doriana Graya w wersji do nauki angielskiego” przypomina podręcznik i, jak przyznają sami autorzy, jest nim. Tekst powieści przeredagowano, tak aby był adekwatny dla osób prezentujących poziom B2 w języku angielskim, czyli średnio-zaawansowany według wyznaczników British Council.

Książka została opatrzona, jak możecie zobaczyć na zdjęciu, w słowniczek umieszczony na marginesie objaśniający trudniejsze słownictwo. Czytelnik nie musi siedzieć ze słownikiem w ręku, czy wyszukiwać niezrozumiałych słówek w internetowych translatorach. Przyznam, że to wygodne rozwiązanie.

Na końcu każdego rozdziału omawiane są zagadnienia leksykalne i gramatyczne. A w części z ćwiczeniami każdy chętny może teorie przekuć w praktykę. Tym bardziej, że na końcu książki umieszczono klucz do testów. Na bieżąco po rozwiązaniu zadania można sprawdzić, czy udzielone odpowiedzi są poprawne. Wśród ćwiczeń znajdują się między innymi krzyżówki, zadania True/False (prawda/fałsz), transformacje.

Sporą ciekawostką był dla mnie komentarz przybliżający angielską kulturę i historię. Swoiste wejrzenie w niektóre elementy angielskiej kultury. Objaśniono skąd wziął się i jak wielka wagę ma Order Podwiązki, którego nazwa, sami przyznacie, brzmi dość komicznie, czym był wiktoriański clubbing, a także Covent Garden.

Nauka języka angielskiego, którą można połączyć z czytelniczą pasją i świetna zabawa pod postacią gier słownych. Książka stanowi rewelacyjną odskocznię od typowych, momentami nużących monotonią podręczników.

Książka ukazała się nakładem wydawnictwa POLTEXT, któremu dziękuję za egzemplarz recenzencki.

tytuł: "The Picture of Dorian Gray. Portret Doriana Graya w wersji do nauki angielskiego"

wydawnictwo: Poltext

stron: 447

"Nie pozwól mi umrzeć" Krzysztofa Koziołka gorącą premierą listopada

noreply@blogger.com (Literacki kącik Sary) — Mon, 29 Oct 2018 16:59:00 +0000

Wkrótce w księgarniach pojawi się najnowsza powieść Krzysztofa Koziołka. Tym razem będzie to thriller medyczny "Nie pozwól mi umrzeć". "Literacki kącik Sary" objął książkę patronatem medialnym. Ponownie twórczość tego autora dostarczyła mi wielu wrażeń.

Krzysztof Koziołek po raz kolejny odważył się podjąć kontrowersyjny temat. Jego thriller medyczny wywołał we mnie skrajne emocje. Po lekturze długo nie mogłam ochłonąć. Ta historia trzyma w napięciu aż do samego końca, a przy tym porusza najczulsze struny. Przerażające, że taki dramat mógłby dotknąć praktycznie każdego z nas.

Sara Samusionek

blog "Literacki kącik Sary"

Fabuła "Nie pozwól mi umrzeć"

Z jednej strony potężny koncern farmaceutyczny. Z drugiej troje obcych sobie ludzi.

Damian Saran zgłasza na policji zaginięcie żony, która nie wróciła do domu z pracy w agencji reklamowej. Dalia Chyba przeżywa trudne chwile po rozwodzie będącym efektem rodzinnej tragedii. Komisarz Ryszard Grodzki sprawdza okoliczności śmiertelnego wypadku bliskiej osoby starego znajomego.

Pozornie niezwiązane ze sobą sprawy łączą się, kiedy wszyscy troje stają na drodze szczepionki, która lada chwila ma trafić na rynek. Na jednej szali znajdą się tysiące ludzkich istnień, na drugiej miliardowe zyski.

To będzie walka na śmierć i życie.