LOCKHEART WORLD

Ηθικισμός και Ορθοδοξία

2011-11-21T19:30:00.001+02:00

Έτσι γεννήθηκε ο νεώτερος αθεϊσμός όλων των αποχρώσεων [από τη βεβαιότητα ότι δεν υπάρχει Θεός (που συχνά εκφράστηκε επιθετικά, όπως στα κομμουνιστικά καθεστώτα) μέχρι την απλή αδιαφορία για σχέση με το Θεό, άσχετα αν υπάρχει ή όχι]. Γεννήθηκε από τη λανθασμένη ταύτιση του χριστιανισμού με τις νοσηρές δυτικές παραχαράξεις του (καθολικισμό και προτεσταντισμό), που ήταν φανερά αντίθετες στη διδασκαλία του Ιησού, όπως διατυπώνεται στην Καινή Διαθήκη, και συχνά έγιναν αφορμή να φερθούν με σκληρότητα στους ανθρώπους κάποιοι δήθεν «καθαροί», που τιτλοφορήθηκαν «αντιπρόσωποι του Θεού».

Ωστόσο, η «αλλεργία» που πιάνει το σύγχρονο άνθρωπο (και μάλιστα το νέο) όταν ακούει για χριστιανισμό και παπάδες, οφείλεται στην άγνοια στοιχείων του αρχαίου (των πρώτων χιλίων ετών) και του ορθόδοξου χριστιανισμού, όπως:

Ότι σκοπός του χριστιανικού ηθικού αγώνα δεν είναι η αποφυγή αμαρτωλών πράξεων (αφήνοντας την ψυχή να βράζει από καταπιεσμένες επιθυμίες, που γεννούν παθολογικές καταστάσεις και κάποτε εκρήγνυνται), αλλά η «νέκρωση των παθών», δηλαδή των εξαρτήσεων που, ριζωμένες στα βάθη της ψυχοσωματικής μας ύπαρξης (όχι μόνο στο σώμα ή μόνο στην ψυχή), εμποδίζουν τον άνθρωπο να ανοιχτεί με αγάπη προς το Θεό, το συνάνθρωπο και τα άλλα πλάσματα της δημιουργίας· στην πραγματικότητα, η «νέκρωση» αυτή δεν είναι ακρωτηριασμός της ανθρώπινης προσωπικότητας, αλλά μεταμόρφωση των ψυχοσωματικών δυνάμεων από εμπαθείς σε απαθείς, δηλαδή σε δυνάμεις που προωθούν την αγάπη προς τον άλλο (Θεό, συνάνθρωπο, άλλα όντα) αντί να συστρέφουν τον άνθρωπο προς τον εαυτό του.

Κατά τον άγιο Ιωάννη το Σιναΐτη (6^ος αι. μ.Χ.), συγγραφέα της Κλίμακος και κατ’ εμέ πατέρα της επιστήμης της ψυχολογίας, τα πάθη δεν είναι «φυσικά στην ψυχή», αλλά εμείς μεταβάλαμε σε πάθη «τα φυσικά χαρακτηριστικά της». Αυτά δεν είναι κακά από μόνα τους, αφού «ο Θεός δε δημιούργησε τίποτα κακό», αλλά γίνονται κακά όταν χρησιμοποιούνται λάθος. Έτσι η «σπορά» (η εκσπερμάτωση και, κατ’ επέκτασιν, η σεξουαλική πράξη) διαστράφηκε σε πορνεία, ο θυμός, που προορίζεται κατά του όφεως (διαβόλου), στράφηκε κατά του πλησίον, ο ζήλος, αντί για τις αρετές, απευθύνεται στο κακό, η επιθυμία της δόξας, αντί για την ουράνια δόξα («δοξασμός» = μετοχή στο θείο Φως, γιατί «δόξα του Θεού» στη Βίβλο = το θείο Φως, εκ του εβραϊκού νεφές Γιαχβέ), στράφηκε προς την ανθρώπινη δόξα κ.ο.κ. (Κλίμαξ, Λόγος ΚΣΤ΄, Περί διακρίσεως – Β΄, 41). Βλ. Ιωάννου του Σιναΐτου, Κλίμαξ, έκδ. Ιεράς Μονής Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής 1994, σελ. 318. Βλ. επίσης π. Νικ. Λουδοβίκου,«Να μην χάσουμε τα πάθη. Να τα μεταβάλουμε», Αντί, 13.1.2007.

Αγνοεί επίσης όποιος πάσχει από την παραπάνω αλλεργία ότι το αποτέλεσμα αυτού του αγώνα δεν είναι κάποια «μετά θάνατον» ανταμοιβή, έναντι της ασκητικής στέρησης κάθε απόλαυσης στην παρούσα ζωή (πράγμα εξαιρετικά ύποπτο, αφού έτσι «η Εκκλησία σου πουλάει κάτι, που δε μπορείς να το ελέγξεις παρά μόνο μετά το θάνατό σου»), αλλά η εδώ και τώρα μεταβολή του ανθρώπου σε θείο ον, που μπορεί να συμβεί στον καθένα –με προσπάθεια φυσικά– και να επαληθευτεί άμεσα με έρευνα στους γνωστούς ζώντες αγίους κάθε γενιάς.

Ότι χαρακτηριστικό αυτού του αγώνα δεν είναι η πειθήνια αποδοχή κάποιων αυθαίρετων κατασκευασμένων «δογμάτων», άνωθεν επιβαλλόμενων με τη βία ή την προπαγάνδα, όπως συνέβη στη μεσαιωνική δύση, αλλά η άμεση γνώση του Θεού, συσσωρευμένη μέσα στους αιώνες και ελεγμένη τόσο προσεχτικά, όσο η γνώση σε κάθε άλλο τομέα, όσο κάθε επιστήμη ελέγχει τη γνώση που αποκτάται με τις μεθόδους της· «πίστη», στην ορολογία της Βίβλου και των αγίων χριστιανών διδασκάλων, δε σημαίνει αποδοχή της ιδέας ότι υπάρχει Θεός (σημασία που έλαβε ο όρος στην εποχή μας), αλλά εμπιστοσύνη στο Θεό (για τον οποίο γνωρίζουμε με βεβαιότητα και δεν πιστεύουμε μόνον ότι υπάρχει) ότι η επαγγελία για τη μέλλουσα βασιλεία Του είναι αληθής.

Ότι οι εντολές του Θεού δεν είναι «νόμος», που η παράβασή του επιφέρει την (ανελέητη μάλιστα και αιώνια) τιμωρία του παντοδύναμου νομοθέτη προς τον αδύναμο παραβάτη, αλλά «αποκάλυψη στον κόσμο του τρόπου ζωής του Θεού» (της αγάπης) και οδηγίες προς τον άνθρωπο για μίμηση αυτού του τρόπου [βλ. π. Σωφρονίου (Σαχάρωφ), Οψώμεθα τον Θεόν καθώς εστί, Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας 1996, σελ. 112. Ο τίτλος του έργου («θα δούμε το Θεό όπως είναι») προέρχεται από την Α΄ επιστολή Ιωάννου, 3, 2]. Η μίμηση αυτή θα θεραπεύσει τον άνθρωπο από τη μεγάλη ασθένεια, το θάνατο, φέρνοντάς τον σε ενότητα με το Θεό (παράδεισος), αντί του χωρισμού από αυτόν, που προκαλεί την απερίγραπτη οδύνη, την οποία ονομάζουμε κόλαση. «Πρέπει να ξέρουμε ότι ο Θεός δεν κολάζει κανένα, αλλά ο καθένας κάνει τον εαυτό του επιδεκτικό της μετοχής στο Θεό. Η μετοχή στο Θεό είναι απόλαυση και η αμεθεξία στο Θεό κόλαση» (άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, PG 94, 1573C).

[Αναλυτική παρουσίαση του θέματος, με πλήθος βιβλικών και πατερικών παραπομπών, βλ. στον τόμο Θάνατος, Ανάσταση και Αιώνια ζωή, εκδ. Ετοιμασία, ιερά μονή Τιμίου Προδρόμου, Καρέας 2005. Βλ. ακόμη π. Γ. Δ. Μεταλληνού, τ. κοσμήτορα της Θεολογικής Σχολής του πανεπιστημίου Αθηνών, «Παράδεισος και Κόλαση στην ορθόδοξη παράδοση», Ν. Μ., «Ο Θεός ως πυρ και φως», Αλέξανδρου Καλόμοιρου (1931-1990) Ο Πύρινος Ποταμός, μτφρ. Π. Μπότση, Ζέφυρος, Θεσσαλονίκη 1995].

Μιλώντας για «Εκκλησία» η νεώτερη και σύγχρονη διανόηση, δυτική και εκδυτικισμένη (βέβαιη για την ανωτερότητά της έναντι των προηγούμενων και των μη δυτικών χώρων του ανθρώπινου πνεύματος), φαντάζεται σταυροφόρους, ιεροεξεταστές, Ιησουΐτες, άτεγκτους εξομολόγους που κραδαίνουν απειλητικά το γράμμα του νόμου, ακόμη και δουλεμπόρους, αποικιοκράτες και κονκισταδόρες, δηλαδή τις απάνθρωπες διαστρεβλώσεις του χριστιανισμού, που όχι μόνο συνιστούν αιρέσεις, αλλά και συχνά έπεσαν θύματά τους οι ίδιοι οι ορθόδοξοι χριστιανοί, δηλαδή οι πνευματικοί πατέρες τουλάχιστον εκείνων των σύγχρονων διανοητών που προέρχονται από τις χώρες της ευρωπαϊκής ανατολής. Κάνει λάθος, γιατί η ορθόδοξη παράδοση μπορεί να είναι ένας απλός παπάς, μια αγράμματη γιαγιά, ένας έφηβος που γίνεται άγιος, επειδή αγαπάει το Θεό και το συνάνθρωπό του. Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι «θεσμός», αλλά ζωντανός οργανισμός, ανθρώπινη κοινωνία – με πολλούς αμαρτωλούς, αλλά δεν έχουμε κανέναν για πέταμα.

Η ορθόδοξη αγία Όλγα η Μαία, ιθαγενής της Αλάσκας, 1916-1979 (από εδώ)

Κανένας για πέταμα

Ακόμη κι αν δε λάβουμε υπόψιν μαρτυρίες όπως του Ευσέβιου Καισαρείας για την αυτοθυσία, με την οποία περιέθαλπαν οι χριστιανοί τους ειδωλολάτρες ασθενείς, που είχαν πετάξει στο δρόμο οι δικοί τους στο φονικό λοιμό του 251 μ.Χ., και έθαβαν τους έκθετους νεκρούς διακινδυνεύοντας τη ζωή τους (και συχνά κολλούσαν οι ίδιοι το λοιμό και πέθαιναν ενώ είχαν σώσει άλλους), και το παράπονο του Ιουλιανού του παραβάτη πως το μαγικοθρησκευτικό του όραμααποτύγχανε, επειδή οι χριστιανοί φρόντιζαν και τους εθνικούς, άρα γίνονταν ηθικά ακαταμάχητοι [1], πάλι γίνεται φανερό το αυθεντικό χριστιανικό ήθος.

Γίνεται φανερό από περιπτώσεις, όπως του αγίου Βονιφάτιου, που ήρθε αντιμέτωπος με την αρχαία γερμανική θρησκεία, μια θρησκεία ανθρωποθυσιών, και θυσιάστηκε οικειοθελώς το καλοκαίρι του 754, αρνούμενος να αμυνθεί μαζί με τους συντρόφους του, όταν δέχτηκε επίθεση των εξαγριωμένων πολεμιστών μιας ειδωλολατρικής φυλής στα δάση πέραν του Ρήνου. Ακολούθησε έτσι το παράδειγμα των αρχαίων χριστιανών μαρτύρων και έδωσε το ειρηνόφιλο μήνυμα του χριστιανισμού, που δε φοβάται το θάνατο. Αλλά και των αγίων Αναργύρων (γιατρών που δεν έπαιρναν αργύρια, ως γνωστόν [2]), του αγίου Παυλίνου, επισκόπου Καμπανίας (5οςαι. μ.Χ.), που, αφού δαπάνησε τα χρήματα της Εκκλησίας και τα δικά του εξαγοράζοντας αιχμαλώτους των Βανδάλων, αντάλλαξε και τον εαυτό του με έναν ακόμη απ’ αυτούς, των αγίων Ρώσων πριγκίπων Μπόρις και Γκλεμπ, που παραδόθηκαν οικειοθελώς στον αδερφό τους Σβιατοπόλκο και θανατώθηκαν το 1015 μ.Χ., για να μη βάλουν τους στρατιώτες τους να πολεμήσουν για χάρη τους, του αγίου Διονυσίου, στη μονή Αναφωνήτριας, στη Ζάκυνθο, γύρω στο 1600, που συγχώρησε το φονιά του αδερφού του σώζοντάς τον από τα χέρια της αστυνομίας, αλλά και των μεγάλων αγίων της φιλανθρωπίας, όπως οι άγιοι Ταβιθά της Ιόππης, Βασίλειος ο Μέγας, Ιωάννης ο Χρυσόστομος, Ιωάννης ο Ελεήμων, Γενεβιέβη των Παρισίων, Μελάνη η Ρωμαία κ.ά., και στα νεώτερα χρόνια Φιλοθέη η Αθηναία, Κοσμάς ο Αιτωλός (εξαγόρασε εκατοντάδες κοπέλες ελευθερώνοντάς τις από μουσουλμανικά χαρέμια), Ιωάννης της Κρονστάνδης, Ελισάβετ Θεοδώροβνα, Μαρία Σκόμπτσοβα (μετά από πολυσχιδή ανθρωπιστική δράση, ιδίως στη Γαλλία, πέθανε στο ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης Ράβενσμπουργκ, παίρνοντας μάλλον τη θέση κάποιας άλλης για να τη σώσει), Γαβριηλία Παπαγιάννη (μια αγιασμένη νοσοκόμα που ακροβολίστηκε στην Ινδία θέλοντας να υπηρετήσει εκείνους που θεωρούσε πιο βασανισμένους ανθρώπους του πλανήτη) και πολλοί άλλοι, λιγότερο γνωστοί.

Αγία Μαρία Σκόμπτσοβα, νεομάρτυρας των ναζιστικών στρατοπέδων (από εδώ)

Το αυθεντικό χριστιανικό ήθος όμως το αντιλαμβάνεται σαφέστατα όποιος μελετήσει το ορθόδοξο αγιολόγιο. Εκεί θα βρει, καταγεγραμμένους ως αγίους, κάθε είδους περιθωριακούς ανθρώπους, αναλφάβητους, ζητιάνους, ανάπηρους (που δε θεραπεύτηκαν, όπως η σύγχρονη αγία Ματρώνα η αόμματη), νόθα παιδιά, ορφανά, δούλους, και φυσικά πόρνες και τελώνες, καθώς και ανθρώπους που διέπραξαν ποικίλα αμαρτήματα, υπήρξαν φονιάδες, δήμιοι, βασανιστές αγίων, μάγοι, ανελέητοι άρχοντες, βιαστές κ.τ.λ. Έχουν ωστόσο ένα κοινό μεταξύ τους και, θα έλεγα, μια μεγάλη διαφορά από εμάς: μετανόησαν ειλικρινά, σοβαρά και βαθιά. Γι’ αυτό αγίασαν.

Ένας ουμανιστής ηθικός άνθρωπος ή ηθικολόγος εδώ συνήθως αναρωτιέται: μήπως λοιπόν το αγιολόγιο είναι μια βίβλος αποθέωσης της διαφθοράς; Πώς ο χριστιανισμός διδάσκει ότι ο Θεός συγχωρεί τόσο γενναιόδωρα αποτρόπαιους αμαρτωλούς; Τι θα πει «μετανόησαν»; Η δικαιοσύνη απαιτεί να πληρώσουν!

Ανάλογη ερώτηση διατυπώνουν πολλοί, ακόμη και βαφτισμένοι ορθόδοξοι χριστιανοί, πνευματικά όμως αρχάριοι, σκανδαλισμένοι που ο Ιησούς δικαιώνει με τέτοιο τρόπο τον άσωτο υιό στην παραβολή του Λουκ. 15, 11-32 – όλοι βέβαια ταυτίζουν τον εαυτό τους με το «δίκαιο» μεγάλο αδελφό, όχι με τον άσωτο, κι αυτό δεν τους επιτρέπει να νιώσουν ανακούφιση, που η παραβολή τους δίνει ελπίδα σωτηρίας.

Κι όμως η παρουσία τόσων αμαρτωλών στα συναξάρια φανερώνει πως ο χριστιανισμός δεν είναι ηθικιστικός· δεν πετάει στα σκουπίδια τον αμαρτωλό, ούτε καταξιώνει την αμαρτία (κατά την παρερμηνεία άλλων, που νομίζουν πως για να γίνει άγιος κάποιος πρέπει οπωσδήποτε να έχει διαπράξει πολλές ή βαριές αμαρτίες), αλλά τον προσκαλεί σε σωτηρία μέσω της μετάνοιας, που είναι η μεταβολή του νου – "ούτε εγώ σε κατακρίνω· πήγαινε και μην αμαρτάνεις πια" είπε ο Ιησούς στη μοιχαλίδα που έσωσε από το λιθοβολισμό (κατά Ιωάννην, 8, 11).

Η σωτηρία του ανθρώπου που μετανοεί οφείλεται στο ότι η μετάνοια προκαλεί άνοιγμα της νοερής καρδιάς, που ήταν κλειστή από τα πάθη, τα οποία οδηγούσαν τον άνθρωπο στην αμαρτία, και επιτρέπει να μπει μέσα της η θεία χάρη, η ενέργεια του Θεού που αγιάζει, δηλαδή σώζει, τον άνθρωπο. Όσο εντονότερη είναι η μετάνοια, τόσο μεγαλύτερο γίνεται το άνοιγμα της καρδιάς και συνεπώς αφθονότερη η είσοδος της θείας χάριτος. Γι’ αυτό η «συντετριμμένη καρδία» οδηγεί και το μεγαλύτερο αμαρτωλό στην αγιότητα.

Όποιος δεν αντέχει να συνυπάρχει με τους αμαρτωλούς (νομίζοντας – ή κοροϊδεύοντας τον εαυτό του – ότι ο ίδιος «είναι αναμάρτητος» ή λιγότερο αμαρτωλός από τους άλλους ή εφοδιασμένος με μεγαλύτερα ελαφρυντικά) δύσκολα θα συμπαθήσει το χριστιανισμό. Εδώ δεν είναι μια ενάρετη ελίτ, όπως ίσως θα ήθελε για να ενταχθεί πανηγυρικά σ’ αυτήν, αλλά ένα νοσοκομείο, στο οποίο προσέρχονται άνθρωποι ηθικά ασθενείς με σκοπό να γίνουν υγιείς.

Σημειώσεις:

1. Ευσεβίου Εκκλησιαστική Ιστορία, 20 688-689. Ιουλιανός, «προς τον Αρσάκιο, αρχιερέα της Γαλατίας», μτφρ. στο: Ιουλιανός, Άπαντα,#4 (σειρά «Οι Έλληνες» #277), Κάκτος, Αθήνα 1993, σελ. 275 και 277.

2. Καταγεγραμμένοι ως ανάργυροι είναι οι άγιοι Κοσμάς και Δαμιανός οι εκ Ρώμης, Ασίας και Αραβίας (τρία ζεύγη αδελφών με τα ίδια ονόματα), Παντελεήμονας και Ερμόλαος, Κύρος και Ιωάννης, Σαμψών και Διομήδης, Θαλέλαιος και Τρύφωνας, Μώκιος και Ανίκητος, οι Ρώσοι Αγαπητός ο Ιαματικός και Λουκάς ο Ιατρός (†1961), καθώς και οι αγίες γυναίκες γιατροί Ερμιόνη, Ζηναΐδα, Νεονίλλα και Σοφία η Ιαματική.

Το άγχος

2011-10-27T00:16:00.001+03:00

Γέροντα, λαϊκοί που ζουν πνευματικά, όταν γυρίζουν το βράδυ από την δουλειά κουρασμένοι, δυσκολεύονται να κάνουν το Απόδειπνο και στενοχωρούνται.
- Όταν επιστρέφουν αργά το βράδυ από την δουλειά και είναι κουρασμένοι, ποτέ να μην στριμώχνουν με άγχος τον εαυτό τους, αλλά πάντα με φιλότιμο να λένε στον εαυτό τους: "Εάν δεν μπορής να διαβάσης ολόκληρο το Απόδειπνο, διάβασε το μισό ή το ένα τρίτο" και να προσπαθούν άλλη φορά να μην κουράζωνται πολύ την ημέρα. Να αγωνίζωνται, όσο μπορούν, με φιλότιμο και να τα εμπιστεύωνται όλα στον Θεό, και ο Θεός θα ενεργήση. Ο νους πάντα να βρίσκεται κοντά στον Θεό. Αυτή είναι η καλύτερη μελέτη.

- Μια υπέρμετρη άσκηση, Γέροντα, πώς είναι μπροστά στα μάτια του Θεού;

- Αν γίνεται από φιλότιμο, χαίρεται και ο άνθρωπος, χαίρεται και ο Θεός για το φιλότιμο παιδί Του. Αν σφίγγεται από αγάπη, στάζει μέλι στην καρδιά του. Ενώ, αν σφίγγεται από εγωισμό, βασανίζεται. Κάποιος που αγωνιζόταν εγωιστικά και σφιγγόταν με άγχος, είπε: "Ω Χριστέ μου, πολύ στενή την έκανες την πύλη! Δεν χωράω!" Ενώ, αν αγωνιζόταν ταπεινά, θα χωρούσε. Όσοι αγωνίζονται εγωιστικά με νηστείες, αγρυπνίες κ.λπ., ταλαιπωρούνται χωρίς πνευματική ωφέλεια, γιατί δέρουν αέρα και όχι δαίμονες.
Αντί να διώξουν πειρασμούς, δέχονται περισσότερους, και επόμενο είναι να συναντούν πολλή δυσκολία στον αγώνα τους, να νιώθουν πνίξιμο από άγχος. Ενώ εκείνοι που αγωνίζονται πολύ με πολλή ταπείνωση και με πολλή ελπίδα στον Θεό, η καρδιά τους χαίρεται και η ψυχή τους φτερουγίζει.

Στην πνευματική ζωή θέλει προσοχή. Όταν οι πνευματικοί άνθρωποι κινούνται από κενοδοξία, μένουν με ένα κενό στην ψυχή τους. Δεν υπάρχει το πλήρωμα, το φτερούγισμα της καρδιάς και, όσο μεγαλώνουν την κενοδοξία τους, μεγαλώνει και το κενό μέσα τους και περισσότερο υποφέρουν. Όπου άγχος και απελπισία, εκεί ταγκαλίστικη πνευματική ζωή. Για τίποτε να μην έχετε άγχος. Το άγχος είναι του διαβόλου.
Όταν βλέπετε άγχος, να ξέρετε ότι εκεί έχει βάλει την ουρά του το ταγκαλάκι. Ο διάβολος δεν πηγαίνει κόντρα. Αν υπάρχη μια τάση, σπρώχνει και αυτός, για να ταλαιπωρήση και να πλανήση τον άνθρωπο. Τον ευαίσθητο λ.χ. τον κάνει υπερευαίσθητο. Όταν έχης διάθεση να κάνης μετάνοιες, σπρώχνει και ο διάβολος να κάνης περισσότερες από την αντοχή σου και, αν οι δυνάμεις σου είναι περιορισμένες, δημιουργείται μια νευρικότητα, γιατί δεν τα βγάζεις πέρα, και στην συνέχεια σου δημιουργεί άγχος με ελαφρά απελπισία κατ' αρχάς και μετά συνεχίζει...
Θυμάμαι, όταν ήμουν αρχάριος μοναχός, ένα διάστημα, μόλις έπεφτα να κοιμηθώ, μου έλεγε ο πειρασμός: "Κοιμάσαι; Σήκω! Τόσοι άνθρωποι υποφέρουν, τόσοι έχουν ανάγκη..." Σηκωνόμουν και έκανα μετάνοιες, ό,τι μπορούσα. Μόλις έπεφτα να κοιμηθώ, άρχιζε ξανά: "Οι άλλοι υποφέρουν κι εσύ κοιμάσαι; Σήκω!"
Σηκωνόμουν πάλι. Μέχρι που έφθασα να πω: "Αχ, να μου κόβονταν τα πόδια, τι καλά! Θα ήμουν τότε δικαιολογημένος, αφού δεν θα μπορούσα να κάνω μετάνοιες". Μια Μεγάλη Σαρακοστή την έβγαλα με το ζόρι, γιατί πήγαινα να στριμώξω τον εαυτό μου περισσότερο από την αντοχή μου.

Όταν νιώθουμε στον αγώνα μας άγχος, να ξέρουμε ότι δεν κινούμαστε στον χώρο του Θεού. Ο Θεός δεν είναι τύραννος να μας πνίγη. Καθένας να αγωνίζεται με φιλότιμο, ανάλογα με τις δυνάμεις του, και να καλλιεργή το φιλότιμο, για να αναπτυχθή η αγάπη προς τον Θεό. Τότε θα πιέζεται από το φιλότιμο, και ο αγώνας του, δηλαδή οι πολλές μετάνοιες, οι πολλές νηστείες κ.λπ., δεν θα είναι τίποτε άλλο παρά τα ξεσπάσματα της αγάπης του, και θα προχωρή με πνευματική λεβεντιά.

Δεν πρέπει, δηλαδή, να αγωνίζεται κανείς με αρρωστημένη σχολαστικότητα και να πνίγεται μετά από άγχος, παλεύοντας με τους λογισμούς, αλλά να απλοποιήση τον αγώνα του και να ελπίζη στον Χριστό και όχι στον εαυτό του.
Ο Χριστός όλο αγάπη, καλωσύνη και παρηγοριά είναι και ποτέ δεν πνίγει, αλλά έχει άφθονο πνευματικό οξυγόνο, θεία παρηγοριά. Άλλο είναι εργασία πνευματική λεπτή, και άλλο είναι αρρωστημένη σχολαστικότητα, η οποία πνίγει με το εσωτερικό άγχος, από το εξωτερικό αδιάκριτο ζόρισμα, που σπάει και το κεφάλι με πονοκέφαλο.

- Γέροντα, ένας που από την φύση του σκέφτεται πολύ και ζορίζεται το κεφάλι του, πώς πρέπει να αντιμετωπίση τα πράγματα, για να μην κουράζεται;

- Αν κινήται κανείς απλά, δεν κουράζεται. Όταν όμως μπη έστω και λίγο ο εγωισμός, σφίγγεται, για να μην κάνη κανένα λάθος, και κουράζεται. Δεν πειράζει, ας κάνη και κανένα λάθος και ας τον μαλώσουν και λίγο. Αυτό που λες, μπορεί να δικαιολογηθή λ.χ. σε έναν Δικαστικό, που συνέχεια έχει να αντιμετωπίση δύσκολες υποθέσεις και φοβάται μήπως κρίνη άδικα και γίνη αυτός αιτία να τιμωρηθούν αθώες ψυχές.
Πονοκέφαλος στην πνευματική ζωή παρουσιάζεται, όταν κανείς φέρνη ευθύνη και βρίσκεται σε αδιέξοδο, γιατί πρέπει να πάρη μια απόφαση, η οποία θα είναι εις βάρος κάποιων και, αν δεν την πάρη, αδικούνται άλλοι.
Όταν δηλαδή στριμώχνεται συνέχεια η συνείδηση. Εσύ, αδελφή, να προσέξης να μην κάνης πνευματική δουλειά με το μυαλό αλλά με την καρδιά. Και να μην κάνης και δουλειά, χωρίς να εμπιστεύεσαι στον θεό ταπεινά, γιατί αλλιώς θα αγωνιάς, θα κουράζης και το μυαλό και θα νιώθης άσχημα ψυχικά. Μέσα στην αγωνία συνήθως είναι κρυμμένη η απιστία. Αλλά και από υπερηφάνεια μπορεί να έχη κανείς αγωνία.

Γέροντας Παϊσιος

Τι υποστηρίζει η Ορθοδοξία για την άσκηση ;

2011-10-02T00:43:00.000+03:00

Είναι ξεκάθαρο ότι πολλές έγκριτες επιστημονικές μελέτες των τελευταίων ετών ότι η άσκηση βοηθάει ουσιαστικά στην πρόληψη αλλά και τη θεραπεία σοβαρών χρόνιων νοσημάτων, όπως ο σακχαρώδης διαβήτης και η υπέρταση, κακοήθων νεοπλασιών, όπως του μαστού και του παχέος εντέρου, αλλά και ψυχιατρικών διαταραχών, όπως του άγχους και της κατάθλιψης.

Το ερώτημά μας αυτή τη φορά είναι: “Η καθημερινή άσκηση βοηθάει και την ψυχή μας όπως το σώμα μας;”, “Τι λέει η ορθόδοξη θεολογία για την άσκηση;”
Σύμφωνα με τον Άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό, ο άνθρωπος αποτελείται από την “ορατή τε και αόρατη φύση”. Στον άνθρωπο ενώνεται η ψυχή και το σώμα και “μικρός κόσμος ο άνθρωπος εστίν”.
Σε αντίθεση με πολλούς αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους που θεωρούσαν το σώμα “δεσμωτήριο της ψυχής”, η οποία έπρεπε να αποδεσμευτεί από τη φυλακή της για να επιστρέψει στον κόσμο των ιδεών, στην ορθόδοξη παράδοση “το σώμα ζωογονείται διά της ψυχής και η ψυχή ενεργεί δια του σώματος”.
Αν λοιπόν η γυμναστική βοηθάει την υγεία του σώματος βοηθιέται συγχρόνως και η υγεία της ψυχής μας.
Ο Άγιος Νεκτάριος, ο οποίος πρόσφατα ανακηρύχθηκε και προστάτης των γυμναστών, ανέπτυξε με λεπτομέρειες στην ομιλία του “Περί Γυμναστικής” που εκφωνήθηκε στις 21/8/1893 στην Κύμη, τα καλά της γυμναστικής για το σώμα και την ψυχή. Μάλιστα μιλάει για “σύμμετρο σωματική γυμνασία”, δηλαδή για μια ισορροπία μεταξύ των σωματικών και ψυχικών ασκήσεων. Χρησιμοποιεί το λόγο του Αριστοτέλη, σύμφωνα με τον οποίο “…τα τε υπερβάλλοντα γυμνάσια και τα ελλείποντα φθείρει την ψυχήν, σώζεται δε η σωφροσύνη υπό της μεσότητος…”
Τονίζει ότι “η υπερβολική άσκηση του σώματος φθείρει την ψυχή”, αλλά και ότι “η άκρα της ψυχής ανάπτυξη δια τους υπερβάλλοντας πόνους φθείρει το σώμα”. Εκτός από τα λόγια, ο Άγιος Νεκτάριος ως διευθυντής της Ριζαρείου Εκκλησιαστικής Σχολής (1894 – 1908), έκανε και συγκεκριμένα έργα προς την κατεύθυνση αυτή. Συγκεκριμένα, καθιέρωσε το ποδόσφαιρο και επέμενε στη σωστή διατροφή και τη συστηματική γυμναστική για όλους τους μαθητές της σχολής του.
Όλοι οι κορυφαίοι πατέρες της ορθόδοξης θεολογίας διδάσκουν ότι υπάρχει στενή ενότητα μεταξύ ψυχής και σώματος του ανθρώπου και ότι η σωματική άσκηση είναι ευεργετική για την ψυχή. Ο Άγιος Γρηγόριος Νύσσης λέει ότι “…ο Χριστιανός παιδαγωγός πρέπει να είναι διδυμοτόκος, να αποβλέπει και στη μόρφωση της ψυχής και στη διάπλαση και ευσχημοσύνη του σώματος”. Ο Άγιος Κλήμης ο Αλεξανδρέας αναφέρει ότι “…το γυμναστήριο είναι αναγκαίο…” Ο Μέγας Βασίλειος, στην Επιστολή του στον Μαρτινιανό, σημειώνει: “….Γυμνάσια κεκλεισμένα και νύχτας αφεγγείς ουκ εά ημάς ουδέν λογίζεσθαι η περί του ζην αγωνία..”
Συμπερασματικά, και πάλι σύμφωνα με τον Άγιο Νεκτάριο, “ο άνθρωπος οφείλει να προνοήσει υπέρ της ενισχύσεως αμφοτέρων” – και του σώματος και της ψυχής. Αν το φροντίσει αυτό, “αποβαίνει ευδαίμων, έξοχος, μεγαλοπήβολος, μεγαλοπράγμων, ισχυρός και προς πάσαν επιχείρησιν ικανός, ωφέλιμος προς πάντας και εν παντί καιρώ…”

Δημήτρης Λινός

Πηγή: Περιόδιοκό “life”, τεύχος Σεπτεμβρίου 2011, σελ.72

http://gerontes.wordpress.com

ΠΗΓΗ: http://www.pentapostagma.gr/2011/09/blog-post_3337.html#ixzz1ZZK3v0WE

Γέρων Κλεόπας Ηλιέ: Λόγος περί εξομολογήσεως

2011-09-20T16:08:00.000+03:00

Ο όσιος Παΐσιος ο Μέγας λέγει ότι: «Η εξομολόγησις των λογισμών στον Πνευματικό είναι το θεμέλιο της πνευματικής ζωής και η ελπίς της σωτηρίας για όλους τους πιστούς»
Πατέρες και αδελφοί,

Ένα από τα μεγαλύτερα πνευματικά καθήκοντα των μοναχών αλλά και των λαϊκών χριστιανών, είναι η εξομολόγησις των αμαρτιών. Γι αυτό, όσα πρόκειται να είπω παρακάτω,θα έχουν σχέσι με αυτό το Μυστήριο.

Κατ’ αρχάς πρέπει να έχουμε υπ’ όψιν μας ότι όλοι οι άνθρωποι είμεθα αμαρτωλοί ενώπιον του Θεού, άλλοι περισσότερο και άλλοι ολιγώτερο. Αυτό μας το λέγει και η Αγία Γραφή ως εξής: «Τίς γάρ ων βροτός, ότι έσται άμεμπτος, ή ως εσόμενος δίκαιος γεννητός γυναικός;» (Ιώβ 15, 14), ενώ ο Ευαγγελιστής Ιωάννης λέγει στην πρώτη του επιστολή στίχο 8 και 9 «Εάν είπωμεν ότι αμαρτίαν ούκ έχομεν, εαυτούς πλανώμεν και η αλήθεια ούκ έστιν εν ημίν. Εάν ομολογώμεν τας αμαρτίας ημών, πιστός έστι και δίκαιος, ίνα αφή ημίν τας αμαρτίας και καθαρίση ημάς από πάσης αδικίας».

Η εξομολόγησις για να είναι σωστή και ευάρεστος στον Θεό, πρέπει να έκπληροί τις έξης προϋποθέσεις:

Πρέπει να γίνεται ενώπιον του Πνευματικού.
Να είναι πλήρης. Δηλαδή να περιλαμβάνη όλα τα γενόμενα αμαρτήματα από τον εξομολογούμενο από την παιδική του ηλικία η από την τελευταία του εξομολόγησι και να μη αποκρύπτη τίποτε απ’ αυτά.
Να γίνεται με την θέλησή μας σύμφωνα με την Αγία Γραφή που λέγει: «Και εκ θελήματος μου εξομολογήσομαι αυτώ» (Ψαλμ. 21,7).
Να γίνεται με ταπείνωσι και συντριβή, όπως λέγει η Γραφή: «καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην ο Θεός ούκ εξουδενώσει» (Ψαλμ. 50,18).
Να είναι άσπιλος, δηλαδή να μη ενοχοποιή άλλους ο εξομολογούμενος, ούτε τους άλλους ανθρώπους, ούτε κάποιο από τα κτίσματα του Θεού, ούτε ακόμη και τον διάβολο, αλλά μόνο τον εαυτό του να θεωρή ένοχο και υπεύθυνο για τις πράξεις του, όπως λέγει ο Ιερός Χρυσόστομος: «Εάν θέλης να κατηγορήσης κάποιον, μόνο τον εαυτό σου να κατηγορήσης», ενώ ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος λέγει: Λέγε και μη εντρέπεσαι: «ιδικό μου είναι το πρήξιμο, πάτερ, ιδική μου είναι και η πληγή από την ακηδία μου έγινε το τάδε και το τάδε έργο και όχι από άλ¬λον. Κανείς δεν είναι ένοχος γι’ αυτό ούτε άνθρωπος, ούτε πνεύμα, ούτε σώμα, ούτε κάποιος άλλος, παρά η οκνηρία μου».
Πρέπει να είναι ειλικρινής, δηλαδή να λέγη την αλήθεια ο χριστιανός και μόνο αυτά τα οποία έκανε ο ίδιος χωρίς να φανερώνη ονόματα προσώπων με τα όποια έχουν σχέση οι αμαρτίες του. Ο Θεός αγαπά την αλήθεια, κατά την μαρτυρία της Γραφής που λέγει: «έστι γάρ αισχύνη επάγουσα αμαρτίαν, και έστιν αισχύνη δόξα και χάρις» (Σοφία Σειράχ 4, 21). Η εντροπή αυτή την οποία υπομένεις στην εξομολόγησι σε απαλλάσσει από την εντροπή εκείνη την οποία με αισθανθούμε όλοι οι άνθρωποι την φοβερά εκείνη ημέρα της Μελλούσης Κρίσεως, όπως λέγει ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος στον 4ο Λόγο του: «Δεν γίνεται παρά μόνο με την εντροπή να λυτρωθής από την αιωνία εντροπή».
Η εξομολόγησις να είναι αποφασιστική, δηλαδή να πάρουμε μία μεγάλη απόφασι ενώπιον του Πνευματικού ότι δεν με αμαρτήσουμε πλέον με την βοήθεια της θείας Χάριτος και μάλιστα, καλλίτερα χιλιάδες φορές να αποθάνουμε, παρά να αμαρτήσουμε με την θέληση μας. Όποιος δεν επήρε αυτή την απόφαση είναι με το ένα πόδι του στον Πνευματικό και με το άλλο στην αμαρτία. Μερικοί εξομολογούνται με το στόμα, ενώ με την καρδιά τους επιθυμούν πάλι την αμαρτία, ομοιάζοντες με τον σκύλο, ο όποιος επιστρέφει πάλι στο ίδιο ξέραμά του η με το χοίρο που, ενώ λούζεται και πλένεται, πάλι επιστρέφει μέσα στις λάσπες και κυλίεται.

Άλλοτε πάλι πολλοί πιστοί κάνουν την εξομολόγηση από συνήθεια, επειδή επλησίασε η Γέννησις του Κυρίου η το Πάσχα η διότι κινδυνεύουν να αποθάνουν. Διαβάζουμε στο Γεροντικό ότι ένας μεγάλος ησυχαστής έβλεπε τις ψυχές να κατεβαίνουν στον άδη, όπως πέφτουν οι νιφάδες του χιονιού στην περίοδο του χειμώνος, και αυτές όχι γιατί δεν εξομολογούντο, αλλά δεν εξομολογούντο σωστά και με την απόφαση να μην αμαρτήσουν πλέον. Γι’ αυτό λέγει ο Μέγας Βασίλειος ότι τίποτε δεν ωφελεί η εξομολόγησις αυτόν που εξομολογείται, αν δεν μισεί με την καρδιά του την αμαρτία, διότι δεν έχει καμμία ελπίδα διορθώσεώς του.
Στην συνέχεια σημειώνουμε τους τρόπους με τους oποίους ο πιστός, μετά την καθαρή εξομολόγηση που έκανε στον Πνευματικό, θα ημπορέση να διαφυλαχθή από τις διάφορες πτώσεις στην αμαρτία:

Πρώτος τρόπος αποφυγής της αμαρτίας είναι η μνήμη του θανάτου και των εξομολογηθέντων αμαρτιών. Αυτό έκανε ο Προφήτης Δαβίδ, ο όποιος, μετά την συγχώρησι που έλαβε από τον Θεό για τις δύο μεγάλες αμαρτίες του, είχε πάντοτε προ των οφθαλμών του τον θάνατο, όπως ο ίδιος λέγει: «Ότι την ανομία μου εγώ γινώσκω και η αμαρτία μου ενώπιον μου εστί διά παντός» (Ψαλμ. 50, 4).
Η μνήμη του θανάτου μας βοηθή να μην αμαρτάνουμε όπως λέγει και η Γραφή: «Υιέ, μιμνήσκου τα έσχατα σου, και εις τον αιώνα ουχ αμαρτήσεις» (Σοφία Σειράχ 7,.16). Ενώ η υπενθύμισις των αμαρτιών δεν θα πρέπη να καταλήγη σε λεπτομέρειες, διότι υπάρχει ο κίνδυνος εκ¬δηλώσεως της εμπάθειας του ανθρώπου.
Μετά την εξομολόγηση ν’ αποφεύγονται οι αιτίες της αμαρτίας. Οι φιλόσοφοι λέγουν ότι, οι ίδιες αιτίες κηνούν πάντοτε στις ίδιες αμαρτίες. Προπαντός αυτοί που έπεσαν σε σαρκικές αμαρτίες πρέπει πολύ ν’ αποφεύγουν τις εμπαθείς φιλίες και συνομιλίες με πρόσωπα με τα όποια ημάρτησαν. Η Αγία Γραφή μας λέγει ότι «αυτός που φοβάται τον κίνδυνο, δεν θα πέση σ’ αυτόν» (Σοφία Σειράχ 3,25).
Το τρίτο όπλο αποφυγής της αμαρτίας είναι η συχνή εξομολόγησις. Απ’ αυτή προέρχονται πέντε ωφέλειες:

Όπως τα πουλάκια δεν επιστρέφουν πάλι, όταν βρουν την φωλιά τους χαλασμένη, έτσι και οι δαίμονες φεύγουν για πάντα απ’ αυτούς που εξομολογούνται συχνά, διότι έτσι τους χαλούν τις φωλιές και τις παγίδες. Ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης λέγει: «Για ποιά αιτία ο Νεεμάν ο Σύρος λούσθηκε επτά φορές, στον Ιορδάνη; Για να διδάξη όλους μας ότι πρέπει συχνά να εξομολογούμεθα, να λουζώμεθα στα νερά της μετανοίας». Και συνεχίζει λέγοντας: «Είπα να εξομολογούνται συχνά και οι Τιμιώτατοι Πατριάρχαι, αρχιερείς, Πνευματικοί, Ιερείς, διότι σε μερικούς τόπους εχάλασε η καλή αυτή συνήθεια για τέτοια ιερά πρόσωπα. Απορώ πράγματι. Για ποιά αιτία, προτρέπετε άλλους να κάνουν το έργο αυτό... διότι μόνο ο πάπας φαντάσθηκε τον εαυτό του αναμάρτητο και ποτέ οι πατριάρχαι και αρχιερείς της Ανατολικής Εκκλησίας». Ο άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος μας λέγει: «Εάν ομολογώμεν τας αμαρτίας ημών, πιστός έστι και δίκαιος, ίνα άφη ημίν τας αμαρτίας και καθαρίση ημάς από πάσης αδικίας» (Α΄ Ιωάν. 1,4).
Εάν δεν γίνεται συχνή εξομολόγησις, δυσκολότερα ξερριζώνονται τα πάθη από μέσα μας. Όπως το γέρικο και μεγάλο δένδρο δεν μπορεί να κοπή με μία μόνο τσεκουριά, έτσι και ένα συνηθισμένο κακό δεν μπορεί να εκδιωχθή με μία μόνο συντριβή της καρδίας, αλλά με πολλές.
Ο άνθρωπος που εξομολογείται συχνά, διατηρεί ευκολώτερα στην μνήμη του τα παραπτώματα που διέπραξε από την τελευταία έξομολόγησι του, εν αντιθέσει με εκείνον που εξομολογείται σπανίως και δυσκολεύεται να κάνη ακριβή και λεπτομερή εξομολόγησι. Γι’ αυτό ο διάβολος, όταν θα εμφανισθή στην ώρα του θανάτου του, δεν θα έχη να του παρουσιάση τίποτε, εφ’ όσον πάντοτε λεπτομερώς τα εξωμολογείτο.
Αυτός που εξομολογείται συχνά, έστω και να πέφτη στο ίδιο θανάσιμο ίσως αμάρτημα, τρέχει αμέσως να εξαγορεύση την αμαρτία του, λαμβάνει πάλι την άφεσι και την Χάρι του Θεού και έτσι ελαφρύνει την συνείδησί του από το βάρος της αμαρτίας.
Η τέταρτη ωφέλεια είναι ότι ο εξομολογούμενος συχνά, εάν τον εύρη η ώρα του θανάτου, είναι ψυχικά έτοιμος, έχει την Χάρι του Θεού και την ελπίδα της σωτηρίας του. Ο Μέγας Βασίλειος λέγει ότι: «Ο διάβολος πηγαίνει πάντοτε στην ώρα του θανάτου των δικαίων και των αμαρτωλών, μήπως και εύρη τον άνθρωπο στην αμαρτία για να του πάρη την ψυχή».
Η πέμπτη ωφέλεια είναι ότι ο εξομολογούμενος συχνά αγωνίζεται να εγκρατεύεται από την αμαρτία, ενθυμούμενος ότι πριν ολίγες ημέρες πάλι εξομολογήθηκε και έχει να λάβη κανόνα και μεγάλη εντροπή ενώπιον του Πνευματικού του, ο όποιος με τον ελέγξη γι’ αυτά που πάλι έκανε.
Το τέταρτο όπλο αποφυγής της αμαρτίας είναι η ενθύμησις της εσχάτης Κρίσεως και η απόκρισης που με δώση ο Δίκαιος Κριτής την ήμερα εκείνη στους αμαρτωλούς: «Πορεύεσθε απ’ εμού οι κατηραμένοι εις το πυρ το αιώνιων το ήτοιμασμένον τω διαβόλο και τοις αγγέλοις αυτού» (Ματθ. 25, 41).
Το πέμπτο όπλο είναι η μνήμη των αιωνίων βασάνων του Άδου, δηλαδή η μνήμη ότι η αμαρτία μας αποχωρίζει από τον Θεό και την ευφροσύνη των δικαίων και ότι τα αιώνια βάσανα του Άδου, τα όποια, όταν τα σκεπτώμεθα, δεν με βασανίσουν την ψυχή μας, διότι η ενθύμησίς τους με μας προκαλέση μετανοια.

Και τώρα εν κατακλείδι αυτού του κηρύγματος μου, παρακαλώ όλους τους αγαπητούς μου αδελφούς, που με διαβάσουν αυτές τις σειρές να προσεύχωνται για μένα τον ανάξιο και πολύ αμαρτωλό να με βοηθήση ο Θεός να θέσω και εγώ μία καλή αρχή και να μη ξεχάσω αυτά που σάς είπα. Αμήν.

Ιερομονάχου Κλεόπα Ηλιέ
«Πνευματικοί Λόγοι»
εκδ. Ορθόδοξη Κυψέλη»
Θεσσαλονίκη 1992

http://www.impantokratoros.gr/geron-kleopa-exomologhsh.el.aspx

Θαύματα Ορθόδοξης Αλήθειας

2011-09-12T00:08:00.000+03:00

Υπάρχουν τόσα πολλά θαυμαστά σημεία στο χώρο της ορθοδοξίας που γίνεται ολοφάνερο ότι ο θεός την προστατεύει, γι αυτό άλλοστε αντέχει και θα αντέξει στις ύπουλες επιθέσεις των εχθρών της εως συντελείας του κόσμου.Μακάριος είναι αυτός που την ασπάζεται διότι κερδίζει κάτι που είναι σημαντικό σ'αυτόν τον μάταιο και ψεύτικο κόσμο. Την αλήθεια.Και η αλήθεια αυτή τον ελευθερώνει και του δείχνει τον δρόμο προς Αυτόν...

Μερικά μικρά ή μεγάλα θαυμαστά σημεία όπως θέλετε πέστε τα παραθέτουμε πιο κάτω.

1. Ξέρετε ότι με το βασιλικό και τα Σταυρολούλουδα που παίρνουμε από την Εκκλησία την ημέρα της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού , μπορούμε να πιάνουμε μαγιά, γιατί φουσκώνει το ζυμάρι θαυμάσια και έτσι μπορούμε να κάνουμε λειτουργίες και ψωμί;

2. Ξέρετε ότι ο Αγιασμός που κάνουμε στην Εκκλησία μας την παραμονή και ανήμερα των Θεoφανείων αλλά και οποιοσδήποτε άλλος αγιασμός που γίνεται από Ορθόδοξο ιερέα, όσο και να τον κρατήσουμε, δε χαλάει;

3. Ξέρετε ότι στα Ιεροσόλυμα και από τον Πανάγιο Τάφο του Χριστού κάθε Μεγάλο Σάββατο βγαίνει το Άγιο Φως θαυματουργικά μόνον σε ορθόδοξο Πατριάρχη με βοή; Ένα προσκύνημα θα σας πείσει.

4. Ξέρετε ότι στο Όρος Σινά εκεί που ο Θεόπτης Μωυσής είδε τη βάτο την καιόμενη και μη καταφλεγόμενη ,όταν σπάσετε μία πέτρα, στα τοιχώματά της είναι αποτυπωμένη η βάτος αυτή του Προφήτη Μωυσέως;

5. Ξέρετε ότι όταν πεθαίνουν οι καλόγεροι στη Μονή του Αγίου Σάββα στα Ιεροσόλυμα , τα σώματά τους δεν παγώνουν, ούτε ξυλιάζουν, ούτε μυρίζουν και δεν τα θάβουν στο χώμα αλλά τα τοποθετούν σε ένα δωμάτιο;

6. Ξέρετε ότι πάνω στο κεφάλι ( στο κόκκαλο ) του ψαριού « Γουλιανός » , που ζει στη λίμνη Γεννησαρέτ, είναι αποτυπωμένη η βάπτισις του Χριστού στον Ιορδάνη ποταμό;

7. Ξέρετε ότι κάθε χρόνο στο Όρος Θαβώρ , στα Ιεροσόλυμα , στις 6 Αυγούστου, εορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος μας, εμφανίζεται μια φωτεινή Νεφέλη , η οποία καλύπτει το χώρο του Μοναστηριού και φωτίζει όλη τη νύχτα τον γύρω περίβολο;

8. Ξέρετε ότι όταν γιορτάζει η Αγία Μαρκέλλα στη Χίο και πάει ο ιερεύς και ο λαός εκεί που μαρτύρησε η Αγία κοντά στην ακροθαλασσιά, να ψάλλουν την Παράκλησή της, τα θαλασσινά νερά θερμαίνονται και βγάζουν ατμούς και φυσαλίδες και μόλις τελειώσει η παράκληση, σταματούν, όλα αυτά τα φαινόμενα;

9. Ξέρετε ότι στο Μοναστήρι της Παναγίας της Μαλεβής κοντά στην Τρίπολη υπάρχει μία εικόνα αρχαία της Παναγίας που μυστηριωδώς βγάζει Άγιο Μύρο αρίστης ποιότητος και μεγάλης διάρκειας σε ευωδία;

10. Ξέρετε ότι στο Άγιον Όρος επίσης η Παναγία μας μίλησε πολλές φορές με τους μοναχούς για να τους προστατεύσει από ληστοπειρατές όταν κινδύνευαν, όπως συνέβη στην Ιερά Μονή Βατοπαιδίου με την εικόνα της Παναγίας της Παραμυθίας που είναι θαυματουργός;

11. Ξέρετε ότι κάθε χρόνο στο πανηγύρι της Παναγίας μας 15 Αυγούστου στο Μαρκόπουλο της Κεφαλλονιάς εμφανίζονται φίδια στην εικόνα της Παναγίας και δεν τσιμπούν τους προσκυνητές; Οι κάτοικοι βγάλανε και τι ποίημα που λέει:
«Τα φίδια από το Μαρκόπουλο καλώ για να με φάνε,
μα κείνα είναι τση Παναγιάς και με χαιδολογάνε».

Απ' το βιβλίο ΄΄Εμπειρίες από τον αμίλητο κόσμου του Άθω΄΄

http://eiskapernaoum.blogspot.com/2011/09/blog-post.html

ΠΗΓΗ: http://www.pentapostagma.gr/2011/09/blog-post_5272.html#ixzz1Xg7KIpLx

Έτος 2030 μ.χ

2011-09-07T00:06:00.000+03:00

Ένας ιερέας κατεβαίνει τα σκαλιά μιας υπόγειας κρύπτης. Δεν φοράει σταυρό και ράσα καθώς στην Ελλάδα έχει απαγορευτεί να δείχνεις φανερά το οποιοδήποτε θρησκευτικό σύμβολο.
Το σκεπτικό του νόμου ήταν ότι σε μια πολυπολιτισμική κοινωνία που συνυπάρχουν πολλές θρησκευτικές ομάδες κανένας δεν πρέπει να δείχνει θρησκευτικά σύμβολα δημοσίως για να μην προσβάλει τον συνάνθρωπο του. Ο Ιερέας βγάζει με τρεμάμενο χέρι μια Αγία Γραφή. Είναι παλιά και κιτρινισμένη από την πάροδο του χρόνου. Πολλές σελίδες της είναι σε κακή κατάσταση και δύσκολα διαβάζονται. Έχει απαγορευτεί η κυκλοφορία της Αγίας Γραφής και οι παραβάτες διώκονται αυστηρά και ο λόγος της απαγόρευσης της ήταν ότι κρίθηκε ως προπαγανδιστικό κείμενο που σκοπό είχε να διαφθείρει την Ελληνική κοινωνία και να την τάξει εναντίον της παγκόσμιας ειρήνης που πρέσβευε η νέα εποχή. Κυκλοφορούσαν βέβαια ακόμα κάποια «αντίτυπα» αλλά ήταν παραλλαγμένα και είχε αφαιρεθεί από μέσα ότι θεωρήθηκε προσβλητικό για την νέα εποχή και την νέα παν-θρησκεία.
Ο Ιερέας ετοιμάζει την κολυμβήθρα. Είναι να βαφτίσει έναν άνθρωπο εκείνη την ημέρα Χριστιανό. Όμως η κολυμβήθρα δεν είναι όπως την ξέρουμε. Είναι ουσιαστικά μια μεγάλη μεταλλική μπανιέρα και ο λόγος είναι ότι αυτός που θα βαφτιστεί δεν είναι νήπιο αλλά ενήλικας. Έχει καταργηθεί ο νηπιοβαφτισμός προ πολλού. Υπήρχε μεγάλη πολεμική στο ζήτημα αυτό και είχαν γίνει πολλά επεισόδια. Το κύριο επιχείρημα εναντίον του νηπιοβαφτισμού ήταν τα ανθρώπινα δικαιώματα. Δεν ήταν σωστό κατά την νέα-τάξη ο άνθρωπος να βαφτίζεται με το ζόρι όταν είναι νήπιο. Μετά την ενηλικίωση του ας αποφασίσει τι θέλει να κάνει. Έτσι από το 2020 οι Έλληνες δεν μπορούσαν πλέον να βαφτίσουν τα παιδιά τους. Έπρεπε να περιμένουν να αποφασίσει το ίδιο το παιδί.
Ωστόσο πολύ λίγοι Έλληνες πλέον αποφάσιζαν να βαφτιστούν έστω και ενήλικες. Ο λόγος απλός: Τα παιδιά φεύγαν από την οικογένεια νωρίς και πλέον δεν ήταν δυνατό οι γονείς να διδάξουν στα παιδιά τους τις αρχές και την πίστη. Και οι δυο γονείς δουλεύανε νυχθημερόν με αποτέλεσμα τα παιδιά να πηγαίνουν από πολύ μικρή ηλικία σε ολοήμερα σχολεία στα οποία σχολεία τους γινόταν η ανατροφή που ήθελε η νέα εποχή. Το μάθημα των θρησκευτικών είχε πλέον καταργηθεί σαν μάθημα που δίχαζε τους μαθητές και οι εικόνες είχαν αφαιρεθεί από τις σχολικές αίθουσες. Η πρωινή προσευχή είχε αντικατασταθεί με ένα τραγουδάκι που αποτελούσε τον σχολικό ύμνο της νέας εποχής: “όλοι οι άνθρωποι ένα χρώμα μια φυλή μια θρησκεία μια γλώσσα…”.Η ιστορία πλέον είχε αλλάξει και διδασκόντουσαν μόνο κεφάλαια που δεν δημιουργούσαν εθνικές η θρησκευτικές αντιπαραθέσεις. Σε αυτό το κλήμα ο νέος ήταν αδύνατο να μάθει για τον Χριστό…
Ο Ιερέας σχεδόν δακρυσμένος ξεκινάει το μυστήριο. Θυμάται ακόμα τους παλαιούς τρόπους ο γέρο-Ιερέας και κάθε φορά που καλείται να τελέσει κάποιο μυστήριο στους λίγους εναπομείναντες Χριστιανούς η μνήμη του ανασύρει γεγονότα παλαιότερων εποχών. Θυμάται όταν ο τόπος ήταν Ορθόδοξος και οι Έλληνες τελούσαν περήφανοι τα μυστήρια στις Εκκλησίες. Τώρα οι Εκκλησίες έχουν καταργηθεί. Κατασπαταλούσαν το δημόσιο χρήμα είπαν και τις κλείσανε. Οι δημοσιογράφοι φωνάζανε στα κανάλια ότι οι παπάδες έχουν κλέψει πολλά και πρέπει να πληρώσουν. Έτσι όχι μόνο η νέα εποχή έκλεισε τις δημόσιες Εκκλησίες αλλά φορολογούσε υπέρογκα και όποιον επιχειρούσε να ανοίξει μια ιδιωτική. Με την έλλειψη μεγάλου αριθμού πιστών κανείς ιερέας πλέον δεν μπορούσε να καλύψει το έξοδο και έτσι οι εναπομείναντες ιερείς αναγκαζόντουσαν και τελούσαν τα μυστήρια σε σπίτια.
Άλλωστε τα περισσότερα μυστήρια είχαν πλέον απαγορευτεί να τελούνται δημοσίως υπό το πρόσχημα της θρησκευτικής ελευθερίας: Ο αγιασμός των υδάτων δεν τελούταν πλέον γιατί στις θάλασσες υπήρχαν και νεκροί που δεν ήταν Χριστιανοί και προφανώς δεν θα θέλανε να αγιαστούν. Στις λειτουργίες πλέον απαγορεύτηκε να μνημονεύεται ο Στρατός γιατί δεν ήταν όλοι οι φαντάροι Χριστιανοί. Πλέον στην ορκωμοσία της βουλής δεν υπήρχε ιερέας αφού οι βουλευτές δεν ήταν όλοι Χριστιανοί και απαγορεύτηκε το μνημόσυνο των νεκρών με το επιχείρημα ότι δεν μπορεί να μας βεβαιώσει κάποιος που έχει πεθάνει αν ήταν Χριστιανός μέχρι το τέλος της ζωής του η όχι οπότε στην περίπτωση που λίγο πριν πεθάνει άλλαξε γνώμη και έγινε παγανιστής είναι σπίλωση της μνήμης του να του κάνει μνημόσυνο ο παπάς.
Πόσο είχε αλλάξει ο κόσμος! Ο γέρο-Ιερέας έχει τελειώσει το μυστήριο. Δεν μπορούν βέβαια να του δώσουν κάτι ως αντάλλαγμα οι λιγοστοί πιστοί που βρίσκονται εκεί καθώς πλέον το χρήμα έχει καταργηθεί και την θέση του έχει πάρει ένα τσιπάκι στο χέρι η στο μέτωπο. Με αυτό μόνο μπορείς να κάνεις συναλλαγές και όσοι λιγοστοί δεν το έχουν πάρει περνάνε δύσκολα. Μόνο ευχαριστώ μπορούν να του πουν και να του φιλήσουν το χέρι. Και ο γέρο Ιερέας τους δίνει την ευχή του: “Δύναμη παιδιά μου. Σύντομα, πολύ σύντομα θα είμαστε κοντά στον κύριο. Δεν έχει πολύ ακόμα ο κόσμος αυτός και εμείς δεν είμαστε του κόσμου τούτου. Πάμε αλλού,σε έναν κόσμο που θα είμαστε μαζί με τον γλυκό Ιησού…”
Ίσως το κείμενο φανεί υπερβολικό σε κάποιον αλλά αν αποκωδικοποιήσουμε το τι επιτέλους ζητάνε οι πολέμιοι της Ορθοδοξίας θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι όλα αυτά είναι η απώτερη επιδίωξη τους. Όμως μπορούν να γίνουν ΑΝ τους αφήσουμε οι Χριστιανοί να συνεχίσουν το έργο τους. Και λέω ΑΝ γιατί ΔΕΝ θα τους αφήσουμε με την βοήθεια του Θεού. Έτσι λοιπόν η απάντηση μας στο εν λόγο περιστατικό και στα όσα Αντίχριστα δρομολογούνται στην Ελλάδα είναι μία:
Δεν θα σας περάσει. Η Ελλάδα είναι Ορθόδοξη και έτσι θα παραμείνει. Αμήν+

Η τέλεια Αγάπη

2011-08-26T15:16:00.000+03:00

Αγίου Κοσμά του Αιτωλού

«”Ακουσε, παιδί μου, να σου ειπώ. Ή τελεία αγάπη είναι να πούλησης όλα σου τά πράματα, νά τά δώσης ελεημοσύνη καί νά πηγαίνης καί εσύ νά εύρης κανένα αύθεντη νά πουληθής σκλάβος. Καί όσα πάρης, νά τά δώσης όλα. Νά μη κράτησης ένα άσπρο. Ή μπορείς να το κάμης αυτό να γένης τέλειος; Βαρύ σου φαίνεται…

Δέν ημπορείς να το κάμης αυτό; Κάμε άλλο: Μη πουληθής εσύ σκλάβος. Μόνο πούλησε τα πράματά σου. Δώσε τα όλα ελεημοσύνη. Το κάμνεις; Ακόμη βαρύ σού φαίνεται και αυτό.

Ας έλθωμε παρακάτω. Δεν ημπορείς να δώσης όλα σου τα πράγματα. Δώσε τα μισά. Δώσε από τα τρία ένα. Δώσε από τα πέντε ένα. Ακόμη βαρύ σου φαίνεται.
Κάμε άλλο. Δώσε από τα δέκα ένα. Τό κάμνεις; Ακόμη βαρύ σου φαίνεται.

Κάμε άλλο. Μη κάμης ελεημοσύνη. Μη πουληθής σκλάβος. Άς έλθωμε παρακάτω: Μη πάρης τό ψωμί του άδελφού σου, μη πάρης τό έξωφόρι του. Μη τόν κατατρέχεις. ΜΗ ΤΟΝ ΤΡΩΣ ΜΕ ΤΗΝ ΓΛΩΣΣΑ ΣΟΥ. Μήτε καί αυτό τό κάμνεις;
“Ας έλθωμε παρακάτου. Κάμε άλλο: Τόν εύρήκες τόν αδελφό σου μέσα είς την λάσπην καί δέν θέλεις νά τόν έβγάλης. Καλά. Δέν θέλεις νά του κάμης καλό. Μη του κάμης κακό. ‘Αφησέ τονε.

Πώς θέλομεν νά σωθούμεν, αδελφοί μου, τo ένα μας φαίνεται βαρύ, το άλλο βαρύ. Που να πάμε παρακάτου. Δέν έχομε νά κατεβούμεν. Ό Θεός είναι εύσπλαγχνος. Ναι. Μά είναι καί δίκαιος. Έχει καί ράβδον σιδηράν. Λοιπόν άν θέ-λωμεν νά σωθούμεν πρέπει νά έχωμεν την άγάπην εις τόν Θεόν καί είς τους αδελφούς μας».

πηγή: Απόψεις για τη Μονή Βατοπαιδίου (και όχι μόνο)

Η υπέρτατη σχέση

2011-08-19T08:13:00.001+03:00

Η πίστη είναι σχέση που μια μορφή εκδήλωσης της είναι και αυτή της λατρείας μέσο των μυστηρίων και άλλων ενεργειών μέσα στην εκκλησία αλλά και εκτός αυτής. Αυτή την υπέρτατη σχέση καλούμαστε να επαναπροσδιορίσουμε και να θέσουμε νέα θεμέλια για την ωφέλεια της ψυχης μέσο της καρποφορίας του πνευματικού αγώνα. Αλήθεια όμως ποια είναι η σχέση που έχουμε με τον ίδιο το βασιλιά της δόξης ;
Κάθε σχέση που αναπτύσσουν οι άνθρωποι έμμεσα η άμεσα παίρνει κάποιον χαρακτήρα. Η σχέση δυστυχώς με τον Χριστό αποκτά χαρακτήρα συναλλαγής και φαρισαϊσμού ενώ θα έπρεπε να είναι σχέση προσφοράς και απρουπόθετης δοτικότητας , αγάπης και λατρείας προς τον ίδιο τον δημιουργό. Η ώρα της προσευχής γίνεται ώρα συναλλαγής : τι θα κάνω για να μου δώσεις , και αν μου πάρεις σε απορρίπτω. Με λίγα λόγια εκείνη την ώρα γινόμαστε ειδωλολάτρες δεν μιλάμε στον Χριστό αλλά σε κάποιον αόρατο άκτιστο δημιούργημα της φαντασίας μας που απλά το πλάθουμε στα δικά μας μέτρα για να μην ταράξουμε τον εγωισμός μας.
Αυτόν τον Θεό απορρίπτουν οι άθεοι. Έναν Θεός που δεν μου κάνει τα χατίρια του εγωισμού μου παύει να υπάρχει για μένα άρα το γυρνάω στην αθεΐα. Οι άθεοι αγνοούν το Θεό όπως πραγματικά είναι , απορρίπτουν κάποιον Θεό του μυαλού τους. Αν γνώριζαν πραγματικά το Χριστό τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά. Όπως όταν αναζητάς κάτι και βγάζεις ένα αποτέλεσμα όντας τοποθετημένος μέσα σου και ερευνώντας με εγωιστικά κριτήρια ειναι λογικό να καταλήξεις σε αδιέξοδο, να απορρίψεις τον Θεό και να οδηγηθείς στην αθεία. Δεν θέλω τον Χριστό στις μέρες μας μεταφράζεται “δεν τον γνωρίζω”. Ζούμε στην ουσία προ-χριστιανικά χρόνια και η μάθηση κατήχησης είναι περισσότερο αναγκαία απο πότε. Στην επιλογή του αθεϊσμού σαν φίλαυτο αποτέλεσμα αποκαλύπτεται η αποκορύφωση της υπέρτατης προσωπικής πλάνης με εγωιστικά μέσα και σταθμά. Με την ίδια λογική απορρίπτω τον πατέρα που με έφερε στον κόσμο διότι δεν μου κάνει ότι θέλω. Εκεί σπάνε και τα θερμόμετρα της έπαρσης και της φιλαυτίας. Αν ξέραμε τι είναι ωφέλιμο για την ψυχής μας τότε δεν χρειαζόταν ο Θεός. Εμείς όμως ελέγχουμε την ζωή μας μόνο στο πλαίσιο της ελευθερίας επιλογών και όχι της βαθύτερης πνευματικής γνώσης προς ωφέλεια. Τι είναι ωφέλιμο για εμάς το γνωρίζει ο Θεός, τώρα αν θα το επιλέξουμε αυτό έγκειται στην ελευθερία επιλογής που μας έχει δώσει ως δώρο.

Η αληθινή πραγματική σχέση με τον Χριστό είναι ένα μεγαλείο. Τον λατρεύεις όχι για την αποκλειστικότητα της σωτηρίας αλλά γιατί είναι Πατέρας,δημιουργός, φως , αλήθεια και ζωή αυτή που σου δίνει ακόμα και η αναπνοή του περνάει από εκείνον. Αν θυμηθούμε τα λόγια του Πατέρα Παϊσιου όταν προσευχόταν σε ηλικία 15 χρόνων και έλεγε “Ακόμα και άνθρωπος να είσαι Χριστέ μου αξίζει να σε αγαπήσω και να αφιερώσω την ζωή μου για σένα”, η πρόταση αυτή ξεχειλίζει με αγάπη και ρευστοποίηση του εαυτού να δοθεί σε κάτι απόλυτα χωρίς συμφωνίες και προκαταλήψεις. Είναι εκείνος που σε έφερε στον κόσμο, Εκείνος που θα σε πάρει και Εκείνος που σταυρώθηκε για σένα ώστε να σε οδηγήσει στον Αγιασμό και την Θέωση. Ο Χριστός δεν σώζει για αυτά που κάνει αλλά για αυτό που είναι. Η σχέση λοιπόν μαζί του και ο δίαυλος επικοινωνίας περνάει πρώτα από την ταπείνωση και την μετάνοια ώστε να αρχίσει η ακτινοβολίας της σχέσης αυτής. Το πρώτο βήμα είναι να αφεθούμε στην σχέση ώστε να μπορέσουμε να αντικρίσουμε τις αποκαλύψεις Του στην ζωή μας και να τις χρησιμοποιήσουμε για ωφέλεια. Αφήνομαι σημαίνει σε βάζω προϋποθέσεις λέω “ Κύριε εαν θέλεις δυνασαι με καθαρίσαι , γενηθήτω το θέλημα σου εν εμοί”. Το δεύτερο σκέλος μπορεί να έχει και δυσάρεστες συνέπειες αλλά αυτές είναι στο πλαίσιο της σωτηρίας και της ωφέλεια μας να προσπελάσουμε το στάδιο της κάθαρσης και φώτισης ώστε να αγγίξουμε την θέωση. “Γενηθήτω το θέλημα σου εν εμοί” μπορεί να έχει πολλές διαστάσεις για παράδειγμα καρκίνου, αναπηρίας, θανάτου αγαπημένου προσώπου, σταυρού προβλημάτων στην ζωή μας, κλπ αυτές οι μορφές οι οποίες τις δίνει ο Θεός όχι προς τιμωρία αλλά προς αγιασμό στον άνθρωπο έρχεται σε σύγκρουση με την ανθρώπινη ανάξια πνεύματος λογικής αλλά έρχεται με δόξα στην ψυχική σωτηρία του ανθρώπου.
Ο δρόμος δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα αλλά το σίγουρο είναι οτι τα ροδοπέταλα και οι δόξες είναι στο τέλος της διαδρομής όταν προσπεράσεις σαν πραγματικός αγωνιστής τις δυσκολίες και τότε ο Κύριος θα σε στεφανώσει με την δόξα του.
Ανοίγουμε την καρδιά μας να μπεί ο Χριστός μέσα μας και εμείς σε εκείνον τότε η σχέση δομείται και έχει ωφέλιμα χαρακτηριστικά αυτό συμβαίνει στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας πέρνουμε Χριστό μέσα μας ώστε να μας φωτίσει και να αγιάσει τον αγώνα μας. Η Θεία κοινωνία είναι αυτή που καλούμαστε να μετέχουμε και να γίνουμε κοινωνοί της θείας χάριτος. Και μπαίνω σε μια σχέση σημαίνει αφήνω κάτι πίσω μου , αυτό που θα αφήσουμε θα είναι θα είναι ο παλιός μας εαυτός και τα πάθη που τυφλώνουν την ψυχή μας. Εδω έρχεται και το μυστήριο της εξομολόγησης αφήνουν και πετάμε τον παλιό μας εαυτό ώστε η σχέση μας με το Χριστό να γίνεται όλο ένα περισσότερο αποκαλυπτική. Σε όλη αυτή την προσπάθεια ο Χριστός θα είναι πανταχού παρών και στα πάντα πληρών ώστε όντας φως που είναι ο ίδιος να διαλύσει τα σκοτάδια μας.
Ας αφεθούμε λοιπόν σε αυτή την υπέρτατη σχέση μεταμόρφωσης και σωτηρίας. Ο θάνατος μπορεί να είναι κοντά και εαν είναι και αιφνίδιος αλίμονο μας , διότι περιθώρια για μετάνοια δεν θα μπορέσουν να υπάρξουν. Όταν κάποτε ένας μοναχός είδε μετά απο μεταθανάτια εμπειρία τι θα περάσει η ψυχή του ανθρώπου μετά τον θάνατο κλείστηκε στο κελί του 12 χρόνια κλαίγοντας. Μήπως ήρθε η ώρα να ανοίξουμε την ψυχή μας στην υπέρτατη αυτή σχέση ;

Σπύρος Σκουτής

Η ολέθρια μάχη κατά των παθών

2011-08-17T11:02:00.005+03:00

Η μεγαλύτερη μάχη για έναν πνευματικό αγωνιστή της Ορθοδοξίας και του Χριστού είναι αυτή με τον παλαιό του εαυτό. Το παλαιό άνθρωπο προ μετανοίας που τον καταδιώκει συνεχώς και οι μάχες συχνά πυκνά είναι μεγάλες , μακροχρόνιες και ολέθριες. Διότι συγκρούονται ίδιες δυνάμεις και δυστυχώς πολλές φορές το παρελθόν έχει τεράστια επιρροή μιας και ταλαιπωρεί τον αγωνιστή με πολλούς τρόπους.

Για τον Ορθόδοξο αγωνιστή ο κύριος αγώνας του είναι αυτός κατά των παθών που ταλανίζουν την ψυχή του και τον εμποδίζουν να ενωθεί με το Θεό. Το πάθος που λαμβάνει και ενέργειες αμαρτίας είναι μια αποκοπή της σχέση του ανθρώπου προς την θέωση μιας και τα πάθη τυφλώνουν την ψυχή του ανθρώπου. Εδώ υπάρχει και ο διαχωρισμός των παθών τα πάθη είναι ενέργειες της ψυχής άλλα χρειάζονται διάλυση όπως είναι το τσιγάρο, ποτό, τζόγος, διότι μολύνουν τον άνθρωπο μιας και είναι πάθη που έχουν εισχωρήσει στο άνθρωπο με την συγκατάβαση του. Και άλλα χρειάζονται μεταβολές για παράδειγμα δεν μπορεί ο άνθρωπος να διαλύσει το θυμό αλλά να τον μεταβάλει, δηλαδή να θυμώνει σωστά όπως για παράδειγμα κατά της οκνηρίας και των πτώσεων του κάτι τέτοιο είναι ευεργετικό .

Κάθε πάθος ιδιαίτερα εξωτερικό είναι στην ουσία ένας όφις μέσα στην ψυχή μας που μας κατατρώει την ψυχή. Η μάχη για να βγεί το πάθος από την καρδιά μας είναι τεράστια και ολέθρια. Πολλοί άνθρωποι δυσκολεύοντα στην μάχη αυτή των παθών για τους εξής λόγους: Το πάθος είναι ποιο ισχυρό από την θέληση του ανθρώπου να το νικήσει με αποτέλεσμα η μάχη να είναι άνιση. Ιδιαίτερα όταν το πάθος λαμβάνει μέρος και στην καθημερινότητα του ανθρώπου και είναι κομμάτι και μέρος αυτής τα πράγματα είναι ακόμη ποιο δύσκολα. Το πάθος είναι κάτι που μας αρέσει μας σκλαβώνει και τότε γινόμαστε μέρος του οπότε η ελευθερία είναι αποκλειστικά στα δικά μας χέρια με την βοήθεια του Κυρίου , αν επιθυμούμε πραγματικά να απαλλαγούμε από αυτό .

Αυτό που πρέπει πρώτα να διακρίνουμε είναι την αιτοκρατία του πάθους αυτού που μας τρώει την καρδιά. Δηλαδή πότε ξεκίνησε με ποιες συνθήκες τι δικαιώματα έχουμε δώσει και πως το τρέφουμε. Η κατάσταση έχει ως εξής : Ο όφις που βρίσκεται μέσα μας οργιάζει για να τραφεί εκεί ο άνθρωπος σκλαβώνεται κάνει μια μορφή συναλλαγής και συνεργασίας με το πάθος και λόγω της αδυναμίας του κλείνεται σε αυτό. Άρα όσο τρέφουμε τον όφι τόσο αυτός θα μεγαλώνει και άλλο τόσο ο αγώνας να τον εξοντώσουμε γίνεται ολο ένα και ποιο δύσκολος. Πολλά πάθη έχουν τον χαρακτηρισμό της συνήθειας οπότε δυσκολευόμαστε να δούμε την ζωή μας χωρίς αυτά και με σύμμαχο την πνευματική μας τεμπελιά δεν κάνουμε το μεγάλο βήμα.

Τα στάδια που πρέπει να ακολουθήσουμε είναι τα εξής :

Αρχικά πρέπει να οπλιστούμε με την θέληση ώστε να μπούμε στην μάχη για να εξοντώσουμε αυτό το πάθος, Εκεί φαίνεται και η δύναμη του αγωνιστή όταν ανεβάζει τον πήχη ψηλά. Ύστερα και με την βοήθεια του πνευματικού μας πατέρα να εμβαθύνουμε στα αίτια του πάθους και να σκάψουμε πάρα πολύ για να βρούμε όλα τα κομμάτια που το συνθέτουν. Στην συνέχεια πρέπει να σταματήσουμε να τρέφουμε τον όφι του πάθους ώστε να εξασθενήσει και να νικηθεί. Εδώ υπάρχει και ένα λεπτό σημείο όταν φτάσουμε σε αυτή την κατάσταση τα πράγματα θα είναι δύσκολα εκεί όμως θα φανεί και η αγωνιστικότητα μας. Ο όφις θα οργιάσει από την στιγμή που θα σταματήσει να τρέφεται θα εκδηλώνει ψυχοσωματικές δράσεις ώστε να ανακόψει την μάχη του αγωνιστή. Για παράδειγμα εκνευρισμός, δάκρυα, σφίξιμο στο στομάχι, άγχος, φοβίες κλπ. Σε αυτό το σημείο δεν πρέπει να ενδώσουμε απλά να μην δώσουμε σημασία με σύμμαχο την προσευχή και την συχνή μετάληψη των αχράντων μυστηρίων να κερδίσουμε την μάχη. Μη ξεχνάμε τα λόγια του Θεανθρώπου: «Χωρίς εμένα δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα (Ιωανν 15, 5). Ο κίνδυνος που ελλοχεύει μετά και είναι τεράστια παγίδα και ονομάζεται έπαρση της νίκης. Ο όφις μπορεί να έχει εξασθενήσει αλλά ίσως πάρει καιρός για να νικηθεί εάν εμείς θεωρήσουμε ότι τον κερδίσαμε και υπερηφανευτούμε για αυτό τότε το πάθος μπορεί να οργιάσει να μας βρεί χαλαρούς και να μας υποδουλώσει και πάλι για αυτό χρειάζεται αυτομεμψία και επαγρύπνηση όπως λένε και οι άγιοι πατέρες. Η αίσθηση της ελευθερίας που ακολουθεί μετά είναι κάτι απερίγραπτο αυτά τα μικρά πετραδάκια της νίκης κατά των παθών συντελούν και κτίζουν την οδό της θέωσης και την σωτηρίας του ανθρώπου.

Η μάχη λοιπόν με τον παλαιό άνθρωπο είναι μεγάλη ολέθρια και συνεχής για αυτό δεν πρέπει να πέφτουμε σε οκνηρία και χαλαρότητα αν θέλουμε να απελευθερωθούμε ώστε να γίνει η ψυχή μας αετός υψιπέτης στο ταξίδι για την θέωση και την ουράνια βασιλεία . Αυτή η μάχη είναι νεκρή και μάταιη αν θεωρήσουμε ότι η δύναμη ανήκει αποκλειστικά σε εμάς τότε η απογοήτευση μπορεί να μας ρίξει ποιο χαμηλά. Μέσα στα μυστήρια της Αγίας μας εκκλησίας θα βρούμε την δύναμη την παρηγοριά και την βοήθεια στους αγώνες μας, Τα μυστήρια είναι η δύναμη μας , η θεία μετάληψη είναι η ένωση με τον Κύριο ώστε να παίρνουμε δυνάμεις για τις μάχες που θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε.

Σπύρος Σκουτής

Η Κοίμησις της Υπεραγίας Θεοτόκου

2011-08-14T00:35:00.002+03:00

Πρωτ. Γεωργίου Δορμπαράκη

Η Κοίμησις της Υπεραγίου Θεοτόκου συνιστά τη μεγαλύτερη από όλες τις Θεομητορικές εορτές της Εκκλησίας μας. Καί τούτο γιατί επιστεγάζει την όλη αγιασμένη επί γης πορεία της. Όπως συμβαίνει με τον Ιησού Χριστό, που η εκ νεκρών Ανάστασή Του νοηματοδοτεί τη Γέννησή Του και τα άλλα γεγονότα της ζωής Του – χωρίς την Ανάσταση ο Κύριος δεν θα ήταν ο Λυτρωτής του κόσμου - , οπότε καταλαβαίνουμε και το γιατί η Ανάσταση θεωρείται και η μεγαλύτερη εορτή της χριστιανοσύνης, όπως συμβαίνει και γενικά με το τέλος της ζωής ενός ανθρώπου, που ρίχνει φως σε ό,τι προηγήθηκε από τη ζωή του, κατά τον ίδιο τρόπο και εδώ, με την Κοίμηση της Παναγίας: το τέλος της φανέρωσε ότι επρόκειτο πράγματι περί της ῾Κεχαριτωμένης᾽ και της ῾ευλογημένης εν πάσαις ταις γυναιξί᾽.

Διότι το τέλος της δεν απετέλεσε το τέλος ενός κοινού ανθρώπου. Ναι μεν φεύγει από τη ζωή αυτή, αλλά με θαυμαστό τρόπο παρευρίσκονται όλοι οι Απόστολοι, ῾μετάρσιοι γενόμενοι᾽, ῾συναθροισθέντες εν Γεθσημανή τω χωρίω᾽, αλλά πολύ περισσότερο: παρευρίσκονται όλοι οι άγιοι άγγελοι, και πάνω από όλα: ο ίδιος ο Υιός και Θεός της, ο Οποίος και παραλαμβάνει τη με μορφή παιδούλας παναγία ψυχή της. Έτσι στο γεγονός αυτό επιβεβαιώνεται με έντονο τρόπο ό,τι συμβαίνει πάντοτε στην Εκκλησία μας στις διάφορες εορτές της: ῾επίγειον το φαινόμενον, ουράνιον το νοούμενον᾽. Στην Εκκλησία μας με άλλα λόγια, τα πάντα προσεγγίζονται μ᾽ ένα διπλό τρόπο: με τις υλικές αισθήσεις, αλλά και με τις πνευματικές αισθήσεις. Στην Εκκλησία ζούμε όλη την πραγματικότητα του κόσμου: την επιφάνεια, αλλά και το βάθος του. Ας δούμε πιο συγκεκριμένα ορισμένα από τα παραπάνω σημεία.

1. Η Εκκλησία μας επιμένει καταρχάς στη φυσική τάξη των πραγμάτων. Η Παναγία υπακούει και αυτή στους νόμους της φύσεως: πεθαίνει, όπως όλοι οι άνθρωποι, και κηδεύεται από τους Αποστόλους και όλους τους οικείους της. Και δεν ήταν δυνατόν να μη συμβεί τούτο, όταν ο ίδιος ο Κύριος, ο Υιός και Θεός της, πέρασε από τη διαδικασία του φυσικού θανάτου. Κατά τον υμνογράφο ῾μιμουμένη τον ποιητήν σου και Υιόν, υπέρ φύσιν υποκύπτεις, τοις της φύσεως νόμοις᾽. Απλώς εκείνη δέχεται από άγγελο την πληροφορία περί της εξόδου της από τον κόσμο και ετοιμάζει με θαυμαστό πράγματι τρόπο, πνευματικά και υλικά, τα της κηδείας της, ενώ προτρέπει με στοργή τους πενθούντες αποστόλους, που είχαν συναθροιστεί εκ περάτων της γης: ῾το εμόν σώμα, καθώς εγώ σχηματίσω τη κλίνη, κηδεύσατε᾽.

2. Η φυσική αυτή τάξη όμως συνιστά την επιφάνεια. Η Κοίμηση της Θεοτόκου, όπως είπαμε, αποκαλύπτει και το βάθος: Καταρχάς, οι απόστολοι γνωρίζουν το γεγονός και συναθροίζονται στη Γεθσημανή υπέρ φύσιν: ο Κύριος επί νεφελών τους φέρνει εκεί που είναι η Παναγία Μητέρα Του, για να πενθήσουν, κυρίως όμως να δοξολογήσουν το γεγονός της κοιμήσεως και της μεταστάσεώς της. Κατά την παρατήρηση μάλιστα που τους κάνει η ίδια η Θεοτόκος, όταν τους βλέπει να θρηνούν για τον επικείμενο θάνατό της: ῾Μη φίλοι μαθηταί, του εμού Υιού και Θεού, μή πένθος εργάσησθε την εμήν χαράν᾽. Μη κάνετε πένθος τη χαρά μου. Και είναι ευνόητο: η Παναγία μας μετατίθεται πλήρως στην αγκαλιά του Χριστού, ο Οποίος της προανήγγειλε διά του αγγέλου: ῾μη ταραχτείς για τον θάνατό σου, αλλά μετ᾽ ευφροσύνης δέξαι τον λόγον. Γιατί έρχεσαι προς την αθάνατη ζωή᾽. Έπειτα, παρευρίσκονται στην κοίμησή της όλοι οι άγιοι άγγελοι, οι οποίοι με πολύ σεβασμό και σεμνότητα ῾ανοίγουν τις πύλες του παραδείσου᾽ για να περάσει η πλατυτέρα των ουρανών, προπέμποντάς την με υπέροχους ύμνους και δοξολογίες. ῾Αξίως ως έμψυχον, σε ουρανόν υπεδέξαντο, ουράνια Πάναγνε, θεία σκηνώματα᾽. ῾Επήρθησαν πύλαι ουράνιαι, και Άγγελοι ανύμνησαν...Χερουβίμ υπείξε σοι, εν αγαλλιάσει, Σεραφίμ δε δοξάζει σε χαίροντα᾽. Και πάνω από όλα: έρχεται ο ίδιος ο Κύριος και Θεός, προκειμένου να παραλάβει την στα χέρια Του παραθεμένη ψυχή της Παναγίας Μητέρας Του. ῾Και Συ, Υιέ και Θεέ μου, παράλαβέ μου το πνεύμα᾽.

3. Έτσι στην Κοίμηση της Θεοτόκου, πέραν των άλλων συγκλονιστικών, φωτίζεται το μυστηριώδες όριο της ζωής και του θανάτου. Αυτό το μεταίχμιο, που πάντοτε κέντριζε και κεντρίζει τις ανθρώπινες συνειδήσεις και πολλοί πολλά μαρτυρούν, βγαλμένα τις περισσότερες φορές όμως από το χωρίς φωτισμό Θεού μυαλό τους. Εδώ έχουμε τη συγκεκριμένη αποκάλυψη: όταν πρόκειται περί αγίου ανθρώπου, άγγελοι κι ακόμη κι ο ίδιος ο Κύριος, έρχονται να παραλάβουν την ψυχή του ανθρώπου. Κι έχουμε στην ιστορία της Εκκλησίας μας, εκτός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου εννοείται, πολλές τέτοιες καταγραφές που φανερώνουν το τι διαδραματίζεται στην ῾κρίσιμη᾽ αυτή και απρόσιτη στις σωματικές αισθήσεις ώρα. Σαν το τέλος, μεταξύ άλλων, του οσίου Παμβώ, που λέει το Γεροντικό, στο οποίο παραβρέθηκαν άγγελοι, αλλά και η Παναγία, όπως εν τέλει και ο ίδιος ο Κύριος, με την παρουσία του Οποίου άρρητη ευωδία χύθηκε παντού. Κι από την άλλη βεβαίως έχουν καταγραφεί περιπτώσεις αθέων και αρνητών και χλευαστών της πίστεως, που το τέλος τους ήταν τόσο τραγικό και ῾βρωμερό᾽ στην όσφρηση, που οι μετέχοντες ομολόγησαν ότι ποτέ δεν θα ήθελαν να ξαναβρεθούν σε παρόμοιο γεγονός, που φανέρωνε τη δαιμονική παρουσία.

4. Το όλο αυτό ῾σκηνικό᾽ του ενδόξου τέλους της Παναγίας μας, η συμπλοκή της επιφάνειας και του βάθους, η ύπαρξη του φυσικού και του υπερφυσικού, οδηγεί τον υμνογράφο της εορτής, που λειτουργεί ως η συνείδηση της Εκκλησίας, να μιλά για την Κοίμηση ως γεγονός μυστηρίου, το οποίο με φωτισμένη από τον Θεό πίστη προσπαθεί να το κατανοήσει, έστω και εκ μέρους, και να το δει στις αληθινές του διαστάσεις. ῾Ω, του παραδόξου θαύματος᾽ κραυγάζει. ῾Βαβαί των σων μυστηρίων αγνή!᾽ Και δικαιολογημένα: ῾η πηγή της ζωής, εν μνημείω τίθεται και κλίμαξ προς ουρανόν ο τάφος γίνεται᾽. Ό,τι μυστήριο περικλείει τον θάνατο του Χριστού και την ταφή Του, το ίδιο μυστήριο, κατά τον υμνογράφο που κινείται δοξολογικά σε επίπεδο υπερβολής, περικλείει και την κοίμηση της Παναγίας Μητέρας Του, κάτι που δικαιολογεί και το γιατί οι Χριστιανοί κατ᾽ αντανάκλαση του θανάτου του Κυρίου, ψέλνουν τα εγκώμια και κάνουν περιφορά επιταφίου και στην Θεοτόκο.

Και βεβαίως έτσι συνυπάρχει και η ανάσταση που ακολουθεί. Θέλουμε να πούμε ότι όπως μετά την ταφή του Κυρίου έρχεται η ανάσταση, με την οποία νικήθηκε ο Άδης και ῾ζωής ηξιώθημεν᾽, έτσι και μετά την κοίμηση της Θεοτόκου έρχεται και η δική της ανάσταση. Διότι, κατά την παράδοσή μας, η Παναγία ναι μεν πέθανε και ετάφη, την τρίτη όμως ημέρα, όταν ανοίχτηκε ο τάφος της προς χάρη ενός από τους μαθητές του Κυρίου, που δεν παραβρέθηκε στην κοίμησή της, διαπιστώθηκε η εν σώματι μετάστασή της, συνεπώς η Παναγία βίωσε από τότε αυτό που θα βιώσουμε όλοι μετά τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου μας, την ανάσταση των σωμάτων. Δεν είναι τυχαίο ότι στους Χαιρετισμούς της αδιάκοπα διαλαλείται ότι ῾αναστάσεως τύπον εκλάμπει᾽, όπως εξίσου δεν είναι τυχαίο ότι ο πιστός λαός μας με το αισθητήριο που διαθέτει, χαρακτηρίζει την Κοίμησή της ως το ῾Πάσχα του καλοκαιριού᾽.

Ο υμνογράφος βεβαίως δεν βλέπει το μυστήριο της Κοιμήσεως μεμονωμένα. Θεωρεί ότι η Παναγία μας με όλη τη ζωή της ζει το μυστήριο της παρουσίας του Θεού κατά μοναδικό τρόπο, οπότε και η Κοίμησή της προεκτείνει φυσιολογικά το όλο μυστήριο. ῾Έπρεπε τοις αυτόπταις του Λόγου και υπηρέταις, και της κατά σάρκα Μητρός αυτού, την Κοίμησιν εποπτεύσαι, τελευταίον ούσαν επ᾽ αυτή μυστήριον᾽. Δηλαδή: Έπρεπε οι μαθητές του Χριστού να εποπτεύσουν και την Κοίμηση της κατά σάρκα Μητέρας Του, η οποία αποτελεί το τελευταίο σ᾽ αυτήν μυστήριο. Διότι ασφαλώς και η δική της η Γέννηση ως καρπός έντονης και πολυχρόνιας προσευχής είναι μυστήριο, αλλά πολλαπλασίως περισσότερο ο Ευαγγελισμός της και η Γέννηση δι᾽ αυτής του Θεού στον κόσμο ως ανθρώπου.

Παρ᾽ όλα αυτά! Υπάρχει και συνέχεια του μυστηρίου για την Παναγία. Δεν τελειώνουν δηλαδή γι᾽ αυτήν τα πράγματα με την Κοίμησή της. Το αντίθετο: θα έλεγε κανείς ότι ιδίως τότε, και μέχρι της συντέλειας των αιώνων, το μυστήριο της παρουσίας της θα συνεχίζεται, γεγονός που συνιστά την παρηγοριά και την ελπίδα μας. Κι εννούμε βεβαίως αυτό που όλοι ζούμε και ψάλλει η Εκκλησία μας με το απολυτίκιο ιδίως της εορτής: ῾Εν τη Κοιμήσει τον κόσμον ου κατέλιπες, Θεοτόκε᾽. Η έξοδός της από τον κόσμο δεν συνιστά μία φυγή, μία λησμονιά από πλευράς της για εμάς. Η Παναγία φεύγει και ταυτοχρόνως παραμένει πιο κοντά μας. Διότι ζώντας καθ᾽ ολοκληρίαν πια μέσα στον Κύριο και Θεό της, μετέχει κατά κάποιον τρόπο της πανταχού παρουσίας Εκείνου. Εκείνος της ανοίγει τα μάτια για να μας βλέπει, να μας ακούει, να συμπάσχει και να συγχαίρει μαζί μας, και κυρίως να έχει τη δύναμη να μας βοηθά. Κι αυτό είναι πια εμπειρία όλης της Εκκλησίας, που σημαίνει ότι μπορεί να γίνει και γίνεται εμπειρία και του καθενός μας, όπως συνέβη και με τον Άγιο Σιλουανό του Άθω, ο οποίος γράφει στα κείμενα που μας διέσωσε ο Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ, ότι μετανόησε για τις αποκλίσεις της ζωής του, όταν η ίδια η Παναγία του είπε με πόνο ότι θλίβεται για την αμαρτωλή ζωή του. Ποιος άραγε λόγος αιτιολογεί την αγάπη του πιστού λαού προς Εκείνην, παρά η αίσθηση της εγγύτητάς της στη ζωή μας; Και η Παναγία το είχε διαβεβαιώσει, λίγο πριν τον θάνατό της, σκορπώντας την παρηγοριά ήδη από τότε στους πιστούς, με πρώτους τους αποστόλους: ῾Μη θρηνείτε, γιατί με τη μετάστασή μου σας διαβεβαιώνω ότι όχι μόνον εσάς, αλλά και όλον τον κόσμο θα περισκέπω και θα εφορώ᾽. Αν κάτι παρόμοιο έλεγε και ο Γέροντας Πορφύριος στην εποχή μας, ότι δηλαδή μετά τον θάνατό του θα βρίσκεται πιο κοντά στους ανθρώπους, πόσο περισσότερο, ας φανταστούμε, ισχύει τούτο για την Παναγία;

5. Μέσα στο θάμβος της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, μπροστά σε όλα τα θαυμαστά που εξαγγέλλει η χαρά της από τη μετάστασή της στους ουρανούς, προβάλλει επιτακτικά το ερώτημα: τι ήταν αυτό που έκανε την Παναγία να φτάσει σ᾽ αυτό το ύψος; Και τι πρέπει να κάνουμε κι εμείς αντιστοίχως, ώστε έστω και ελάχιστα, μια που η προοπτική μας είναι να γίνουμε κι εμείς ῾Παναγίες᾽, να σαρκώνουμε δηλαδή στη ζωή μας τον Χριστό, να γευόμαστε λίγο από τη χάρη της, χάρη στην πραγματικότητα του Κυρίου μας; Η απάντηση είναι γνωστή κι αυτήν διαλαλεί διαρκώς η Εκκλησία μας: Αν η Παναγία έγινε ό,τι έγινε, τούτο οφείλεται στην ετοιμότητά της να υπακούει στο θέλημα του Θεού. Το ῾ιδού η δούλη Κυρίου, γένοιτό μοι κατά το ρήμα Σου᾽ είναι το ῾μυστικό᾽ της εξυψώσεώς της στα υπερουράνια. Αυτό το ῾μυστικό᾽, ας γίνεται καθημερινά φανερό και στις δικές μας καρδιές.

πηγή: http://synodoiporia.blogspot.com/2011/08/blog-post_13.html

Σώμα και σαρκικό φρόνημα

2011-08-09T18:47:00.001+03:00

Σημαντικά άρθρα = ΗΠΑ: Πρώην πόρνη πολυτελείας στο δρόμο του Χριστού

ΟΣΙΑ ΜΑΡΙΑ ΑΙΓΥΠΤΙΑ

«Πνεύματι περιπατείτε και επιθυμίαν σαρκός ου μη τελέσητε. Η γαρ σαρξ επιθυμεί κατά του Πνεύματος, το δε Πνεύμα κατά της σαρκός ταύτα δε αντίκειται αλλήλοις, ίνα μη α αν θελητε, ταύτα ποιήτε» (Γαλ. 5, 16-17). (Να καθορίζει το Πνεύμα τη διαγωγή σας και τότε δεν θ'ακολουθείτε τις αμαρτωλές επιθυμίες σας γιατί οι αμαρτωλές επιθυμίες είναι αντίθετες με το Πνεύμα και το Πνεύμα αντίθετο με τις αμαρτωλές επιθυμίες).

Εδώ μερικοί εκφράζουν αντίθετη γνώμη, υποστηρίζοντας ότι έτσι ο Απόστολος χωρίζει στα δύο τον άνθρωπο, γιατί τον παρουσιάζει σαν να είναι δημιουργημένος από αντιμαχόμενα στοιχεία και δείχνει έτσι ότι υπάρχει διαμάχη ανάμεσα στο σώμα και στη ψυχή.

Αυτά όμως δεν είναι σωστά· δεν είναι, γιατί εδώ σάρκα δεν ονομάζει το σώμα· αν με τη λέξη σάρκα εννοούσε το σώμα, τότε τί σημαίνει το «επιθυμεί κατά του πνεύματος», αφού το σώμα δεν ανήκει σ' αυτά που κινούν, αλλά σ' αυτά που κινούνται, δεν ανήκει σ' αυτά που ενεργούν, αλλά που ενεργούνται;

Πώς λοιπόν μπορεί να λέει για το σώμα ότι αυτό «επιθυμεί», αφού η επιθυμία είναι ενέργεια της ψυχής και όχι του σώματος; Γιατί και σε άλλα γραφικά χωρία λέγεται: «Κατεπίθυμός εστιν η ψυχή μου», και «τί επιθυμεί η ψυχή σου και ποιήσω σοι» και «μη πορεύου κατά την επιθυμίαν της ψυχής σου» και αλλού πάλι «ούτως επιποθεί η ψυχή μου». Τί εννοεί λοιπόν ο Παύλος λέγοντας «η σαρξ επιθυμεί κατά του Πνεύματος»;

Με επίγνωση ονομάζει σάρκα όχι τη σωματική φύση αλλά την πονηρή προαίρεση, όπως όταν λέει: «Υμείς ουκ εστέ εν σαρκί, αλλ' εν πνεύματι» και πάλι «οι δε εν σαρκί όντες Θεώ αρέσαι ου δύνονται» (Ρωμ. 8, 8). Τί σημαίνουν λοιπόν όλα αυτά; Ότι πρέπει να αφανίσουμε το σώμα; Και αυτός ο ίδιος που λέει αυτά δεν περιβάλλεται με σώμα; Τέτοιες διδασκαλίες δεν ταιριάζουν στο σώμα, αλλά είναι διδασκαλίες του διαβόλου. «Εκείνος γαρ ανθρωποκτόνος ην απ' αρχής» (Ιωαν. 8, 44).

Τί εννοεί λοιπόν; Εδώ σάρκα ονομάζει το γήινο φρόνημα, τον ράθυμο και ακατάστατο λογισμό. Αυτό όμως δεν αποτελεί μομφή κατά του σώματος, αλλά κατηγόρια εναντίον της ράθυμης ψυχής· γιατί το σώμα είναι όργανο, και το όργανο δεν το αποστρέφεται κανείς ούτε το μισεί, αλλά μισεί εκείνον που κακώς το μεταχειρίζεται. Όπως και το μαχαίρι δεν το μισούμε ούτε το τιμωρούμε, αλλά τιμωρούμε το φονιά. Ωστόσο -επιμένουν να ισχυρίζονται- και αυτό ακόμα αποτελεί κατηγόρια του σώματος, το ότι δηλαδή χαρακτηρίζονται τα αμαρτήματα της ψυχής με την ονομασία της σάρκας.

Όμως εγώ, αν και το σώμα είναι κατώτερο από τη ψυχή, ομολογώ ότι επίσης και αυτό είναι καλό. Γιατί το λιγότερο καλό είναι και αυτό καλό -το κακό όμως δεν είναι απλά και μόνο μια κατώτερη βαθμίδα του καλού, αλλά είναι αντίθετο προς αυτό. Εσύ βέβαια, αν είσαι σε θέση ν' αποδείξεις, ότι η κακία δημιουργείται από το σώμα, τότε μπορείς να κατηγορείς το σώμα' εάν όμως μόνο και μόνο από την ονομασία επιχειρείς να τα διαβάλλεις, τότε θα πρέπει να κατηγορείς και τη ψυχή· αφού και αυτός που είναι στερημένος από την αλήθεια ονομάζεται «ψυχικός άνθρωπος» (Α' Κορ. 2, 14) και τα πλήθη των δαιμόνων λέγονται «πνεύματα πονηρίας» (Εφεσ. 6, 12).

Και πάλι με το όνομα της σάρκας συνηθίζει να ονομάζει η Γραφή και τα μυστήρια και ολόκληρη την Εκκλησία όταν λέει ότι είναι «σώμα του Χριστού» (Εφεσ. 1,23). Και εάν θέλεις ακόμα να θεωρείς επιτεύγματα αποκλειστικά της ψυχής αυτά που γίνονται με αυτή, διάγραψε με το νου τις αισθήσεις και τότε θα δεις τη ψυχή να μένει έρημη από κάθε γνώση, χωρίς να μπορεί να γνωρίσει τίποτε. Γιατί, εάν «τα αόρατα του Θεού από κτίσεως κόσμου τοις ποιήμασι νοούμενα καθοράται η τε αΐδιος αυτού δύναμις και θειότης» (Ρωμ. 1, 20), πώς θα μπορούσαμε να δούμε χωρίς τα μάτια;

Και, εάν «η πίστις εξ ακοής» (Ρωμ. 10, 17), πώς θα μπορούσαμε να ακούσουμε χωρίς τα αυτιά; Αλλά μήπως και το κήρυγμα και η περιοδεία δεν κατορθώνονται με τη γλώσσα και με τα πόδια; «Πώς γαρ κηρύξουσιν, εάν μη αποσταλώσι» (Ρωμ. 10, 15); Ακόμα και το γράψιμο γίνεται με το χέρι· βλέπεις λοιπόν ότι η υπηρεσία του σώματός μας γίνεται αιτία μυριάδων αγαθών;

Όταν λοιπόν λέει, «η σάρξ επιθυμεί κατά του Πνεύματος», μιλάει για δύο φρονήματα· αυτά είναι που έρχονται σε αντίθεση μεταξύ τους, δηλαδή η αρετή και η κακία, όχι η ψυχή και το σώμα. Γιατί αν αυτά ήταν αντίθετα μεταξύ τους, τότε θα έπρεπε και να αφανίζει το ένα το άλλο, όπως η φωτιά αφανίζει το νερό και το σκοτάδι το φως.

Η ψυχή όμως φροντίζει για το σώμα και με πολλούς τρόπους προνοεί γι' αυτό και μύρια υποφέρει, ώστε να μη το εγκαταλείψει και προβάλλει αντίσταση, όταν αποχωρίζεται απ' αυτό. Και το σώμα πάλι υπηρετεί την ψυχή και της προσκομίζει πολλή γνώση και από την κατασκευή του είναι προσαρμοσμένο στην ενέργειά της. Άρα πως θα μπορούσαν αυτά τα δύο να ήταν ενάντια μεταξύ τους και να αντιμάχεται το ένα το άλλο; εγώ αντίθετα όχι μόνο δεν τα βλέπω να είναι ενάντια, αλλά τα βλέπω να ομονοούν πάρα πολύ μεταξύ τους και πάνω στη πράξη να υποστηρίζει το ένα το άλλο.

Δεν λέει λοιπόν γι' αυτά ότι βρίσκονται σε αντίθεση μεταξύ τους, αλλά παρουσιάζει τη διαμάχη ανάμεσα στο πονηρό και στο αγαθό φρόνημα. Γιατί το «να θέλεις» και το «να μη θέλεις» είναι ενέργειες της ψυχής. Και γι' αυτή είναι που είπε «ταύτα δε αντίκειται αλλήλοις» (Γαλ. 5,16), για να μη επιτρέψεις στη ψυχή να πορεύεται κατά τις πονηρές της επιθυμίες. Μίλησε λοιπόν γι' αυτά ο Απόστολος με ακρίβεια δάσκαλου και παιδαγωγού[...].

«Φανερά δε εστί τα έργα της σαρκός, άτινά έστι πορνεία, μοιχεία, ακαθαρσία, ασέλγεια, φαρμακεία, ειδωλολατρία, έχθραι, έρεις, ζήλοι, θυμοί, εριθεΐαι, διχοστασίαι, αιρέσεις, φθόνοι, φόνοι, μέθαι, κώμοι, και τα όμοια τούτοις, α προλέγω υμίν, καθώς και προείπον, ότι οι τα τοιαύτα πράσσοντες, βασιλείαν Θεού ου κληρονομήοουσιν» (Γαλ. 5, 21).

Πες μου λοιπόν συ, που κατηγορείς το ίδιο σου το σώμα και νομίζεις ότι αυτά έχουν λεχθεί σαν να ήταν αυτό εχθρός και αντίπαλος, (γιατί έστω ότι σύμφωνα με την αντίληψή σας η μοιχεία και η πορνεία είναι έργα της σάρκας), εδώ, σ' αυτό το χωρίο, οι εχθρότητες και οι φιλονικίες και οι ζηλοτυπίες και οι ραδιουργίες και οι αιρέσεις και οι μαγείες πως θα μπορούσαν να ήταν έργα του σώματος, αφού αυτά, όπως βέβαια και τα υπόλοιπα, είναι έργα μόνο διεφθαρμένης προαιρέσεως;

Βλέπεις λοιπόν ότι δεν μιλάει εδώ για το σώμα αλλά για το χοϊκό φρόνημα που σέρνεται χαμηλά, γι' αυτό το λόγο και φοβερίζει λέγοντας, ότι «οι τα τοιαύτα πράσσοντες βαοιλείαν Θεού ου κληρονομήσουσι (Γαλ. 5, 21). Αν όμως αυτά ήταν έργα διεφθαρμένης φύσεως και όχι διεστραμμένης προαιρέσεως, τότε δεν θα έπρεπε να πει «πράττουν αλλά «πάσχουν. Να για ποιό λόγο αυτοί που κάνουν τέτοιες πράξεις ξεπέφτουν και από τη Βασιλεία· γιατί τα στεφάνια και οι τιμωρίες δεν ταιριάζουν σ' ό,τι γίνεται εκ φύσεως (και επομένως αναγκαστικά) αλλά εκ προαιρέσεως, και άρα ελεύθερα. Γι' αυτό ακριβώς και προαναγγέλλει ο Παύλος βραβεία και τιμωρίες.

(Απόδοση: Ιάκωβος Μάινας)
http://1myblog.pblogs.gr/2011/08/swma-kai-sarkiko-fronhma.html

Υπόμνημα στην προς Γαλατάς. Κεφ. Ε.

Πώς μπορεί ένας άνθρωπος με σαρκικό φρόνημα να γίνει πνευματικός άνθρωπος;

Πώς μπορεί ένας άνθρωπος με σαρκικό φρόνημα να γίνει πνευματικός άνθρωπος; Πώς μπορεί ένας αμαρτωλός να γίνει δίκαιος; Πώς μπορεί η χάρη του Θεού να εισέλθει σ’ έναν άνθρωπο και να αντικαταστήσει το σαρκικό φρόνημά του και τη σαρκική θέλησή του; Πώς μπορεί το Άγιο Πνεύμα να φωτίσει την καρδιά ενός ανθρώπου; Πώς μπορεί το νερό να μεταβληθεί σε κρασί;».

Γνωρίζουμε πως, όταν το Πνεύμα του Θεού κατήλθε επί των αποστόλων, αυτοί έγιναν διαφορετικοί άνθρωποι, καινοί, αναγεννημένοι άνθρωποι. Επίσης, μέσα από χιλιάδες παραδείγματα, γνωρίζουμε ότι άνθρωποι με σαρκικό βίο και πολιτεία μεταβλήθηκαν σε πνευματικούς, ανακαινισμένους ανθρώπους. Συνεπώς γνωρίζουμε ότι, όπως τότε έτσι και τώρα συμβαίνει αυτό, με την ενέργεια της Χάριτος του Θεού, του Παρακλήτου Πνεύματος. Εμείς δεν χρειάζεται να ρωτήσουμε πώς συμβαίνει αυτό! Για μας αρκεί να γνωρίζουμε ότι συμβαίνει· και να αγωνιζόμαστε να συμβεί και σ’ εμάς, καθότι η Χάρη του Θεού δίνεται σε όποιον τη ζητάει και προετοιμάζεται να γίνει άξιος για να τη λάβει!

Δεν υπάρχει πιο δύσκολο πράγμα από το να εξηγήσει κανείς τα πνευματικά πράγματα σε ανθρώπους που σκέπτονται και κρίνουν μόνον κατά τη σάρκα! Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέει: «Μία ψυχή που παραδίδεται στα πάθη δεν μπορεί να κατορθώσει τίποτε μεγάλο και υψηλό κι ευγενικό, διότι πάσχει από βαρύτατη τύφλωση, σαν κάποιος που τα μάτια του σκοτίστηκαν από μεγάλη πυόρροια».

Συνήθως, οι πιο φιλόσαρκοι άνθρωποι ζητούν να μάθουν για τα υψηλότερα θεϊκά μυστήρια. Δεν ρωτούν για να μάθουν πώς μπορούν να σωθούν, αλλά μάλλον για να φέρουν σύγχυση στους πιστούς και για να χλευάσουν την Πίστη και να δικαιολογήσουν έτσι τη δική τους αμαρτωλή και γεμάτη πάθη ζωή. Ανίκανοι να αρθούν από μόνοι τους στο πρώτο σκαλοπάτι της ουράνιας κλίμακας, φαντάζονται το τελευταίο σκαλοπάτι! Αδελφοί μου, όταν τέτοιοι άνθρωποι ζητούν να μάθουν τα βαθύτατα μυστήρια της αναγεννήσεως της ψυχής και της Βασιλείας των Ουρανών, εσείς ζητήστε τους, πρώτα απ’ όλα να τηρήσουν τις δέκα βασικές εντολές του Θεού. Εάν το πράξουν, τότε οι ψυχές τους θα ανοιχτούν προς την κατανόηση των θείων μυστήριων, στον βαθμό που χρειάζεται αυτή η κατανόηση για τον καθαρισμό τους από τις αμαρτίες και τα πάθη και για την αιώνια σωτηρία τους.

Ω Κύριε Ιησού Χριστέ, Πολυεύσπλαχνε και Πάνσοφε Διδάσκαλε, αξίωσε μας να κατανοήσουμε με το νου μας και να ασπαστούμε με την καρδιά μας κάτι από τη σοφία Σου, όσο μας είναι απαραίτητο για τη σωτηρία μας! Βοήθησε μας να φυλαχθούμε από την ανάρμοστη φιλοπεριέργεια.

Από το βιβλίο: Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Ο Πρόλογος της Αχρίδας», Έκδοσις Άθως

Πηγή: orthodoxos.forumup.com

Πώς να σε ονομάσω άνθρωπο;

2011-08-02T10:35:00.000+03:00

Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου

Πώς να σε ονομάσω άνθρωπο; Όταν ορμάς και χοροπηδάς σαν ταύρος, κλωτσάς σαν γαϊδούρι, χλιμιντρίζεις σαν άλογο όταν βλέπεις γυναίκα, τρως σαν αρκούδα, παχαίνεις όπως το μουλάρι, μνησικακείς όπως η καμήλα, αρπάζεις σαν λύκος, οργίζεσαι σαν φίδι, δαγκώνεις όπως ο σκορπιός, φέρεσαι ύπουλα σαν αλεπού, χύνεις δηλητήριο όπως η κόμπρα και η οχιά, πολεμάς τα αδέρφια σου όπως ο διάβολος; Πως μπορώ, λοιπόν να σε ονομάσω άνθρωπο, όταν δεν βλέπω σε σένα τα χαρακτηριστικά της ανθρώπινης φύσης;

πηγή : http://stratisandriotis.blogspot.com/2011/07/blog-post_3133.html

Το μυστήριο της εξόδου της ψυχής από το σώμα

2011-07-29T17:49:00.001+03:00

Ο θάνατος ονομάζεται στην παράδοση της Εκκλησίας μυστήριο. Και πραγματικά είναι μυστήριο όχι με την έννοια των μυστήριων, δια των οποίων μετέχουμε της ακτίστου Χάριτος του Θεού, αλλά από την άποψη ότι κατά την ώρα του θανάτου και μετά από αυτόν γίνονται μυστήρια πράγματα, τα οποία δεν μπορεί να συλλάβη η λογική του ανθρώπου από τώρα.

Πέρα από αυτό, το μυστήριο του....
θανάτου έγκειται στο ότι διασπάται η ενότητα ψυχής και σώματος...

Γνωρίζουμε καλά από την διδασκαλία της Εκκλησίας μας ότι υπάρχει στενή σχέση και μεγάλη ενότητα μεταξύ ψυχής και σώματος. Η ένωση αυτή έγινε με την δημιουργία του ανθρώπου, αμέσως με την σύλληψή του στην κοιλία της μητέρας του και συνεχίζεται μέχρι την ώρα του θανάτου. Ο άνθρωπος είναι ψυχοσωματικό ον, πού σημαίνει ότι η ψυχή δεν αποτελεί τον όλον άνθρωπο, αλλά ούτε και το σώμα συνιστά τον όλον άνθρωπο. Έτσι, λοιπόν, την στιγμή κατά την οποία, λόγω του θανάτου, χωρίζεται η ψυχή από το σώμα γίνονται μυστηριώδη πράγματα. Η ψυχή δεν ζούσε πριν την δημιουργία του σώματος, γι'; αυτό και δεν θέλει να ζήση χωρίς αυτό. Η έξοδος της ψυχής από το σώμα γίνεται βιαίως, και αυτό είναι το μυστήριο του θανάτου. Εμείς, βέβαια, θεωρούμε ότι το μυστήριο του θανάτου είναι φοβερό, γιατί διασπά την ενότητα μεταξύ των αγαπημένων, γιατί χάνουμε ένα αγαπητό μας πρόσωπο. Και αυτό είναι μια μεγάλη αλήθεια, πού την ζουν εκείνοι πού έχασαν τα αγαπητά τους πρόσωπα. Αλλά δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι το φοβερό του θανάτου είναι ότι επέρχεται αυτός ο χωρισμός της ψυχής από το σώμα.

Την αλήθεια αυτήν την βλέπουμε καθαρά σε ένα τροπάριο, πού ψάλλεται κατά την εξόδιο ακολουθία και είναι γραμμένο από τον άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό. Λέγεται:«Όντως φοβερώτατον το του θανάτου μυστήριον, πώς ψυχή εκ του σώματος βιαίως χωρίζεται εκ της αρμονίας, και της συμφυΐας ο φυσικότατος δεσμός, θείω βουλήματι αποτέμενεται».

Εδώ παρουσιάζονται μερικές μεγάλες αλήθειες.

Η μία, ότι υπάρχει στενός και φυσικότατος δεσμός μεταξύ ψυχής και σώματος και μεγάλη αρμονία. Η δεύτερη αλήθεια, ότι αυτή η σχέση διασπάται βιαίως. Και αυτό το βίαιο συνιστά το φοβερό μυστήριο του θανάτου. Γι'; αυτό, όπως θα δούμε πιο κάτω, η ψυχή τρέμει και δειλιά. Η τρίτη αλήθεια, ότι αυτή η διάσπαση γίνεται με την βούληση του Θεού. Βέβαια, δεν είναι ο Θεός αίτιος του θανάτου, αλλά ο Θεός επέτρεψε να έλθη στην ζωή του ανθρώπου, αφού τίποτε δεν γίνεται στον κόσμο χωρίς το θέλημά Του.

Όπως και ο ίδιος ο Χριστός, έτσι και η Παναγία ΔΕΝ απέφυγε το θάνατο. Όμως γι' αυτούς, αλλά και για κάθε χριστιανό, ο θάνατος δεν έχει πια καμιά δύναμη. Αφηνόμαστε στα χέρια του Χριστού & ΔΕ ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ. Ο φόβος οφείλεται στο ότι συνεχώς κάνουμε αμαρτίες. "Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με τον ΑΜΑΡΤΩΛΟ" λοιπόν... Έτσι, λοιπόν, η ώρα του θανάτου είναι φοβερή για κάθε άνθρωπο. Το φοβερό του θανάτου δεν έγκειται ακόμη στο ότι εγκαταλείπουμε αυτόν τον κόσμο, με τον οποίο είχαμε δεθεί, αλλά στο ότι αρχίζουν να ενεργούν διάφορα μυστήρια, τα οποία προηγουμένως με την παχύτητα των αισθητηρίων οργάνων του σώματος δεν μπορούσαμε να αντιληφθούμε. Τον κρίσιμο εκείνο καιρό ο άνθρωπος, χωρίς να το έχει προγραμματίσει, καταλαβαίνει πολύ καλά τον εαυτό του. Παρουσιάζεται μπροστά του ολόκληρη η ζωή, πού έχει ζήσει, σαν κινηματογραφική ταινία. Ο άγιος Ιωάννης ο Σιναΐτης θα πή ότι οι υπερήφανοι, πού νόμιζαν ότι ήταν απαθείς, «την οικείαν πενίαν εν εξόδω εωράκασιν». Δηλαδή, οι υπερήφανοι βλέπουν τότε την εσωτερική πνευματική τους πτώχεια. Πόσο μάλλον όσοι έχουν εμπλακή σε πολλές άλλες πράξεις, πού διαπράττονται με τις δυνάμεις της ψυχής και του σώματος. Ένας σύγχρονος Γέροντας λέγει ότι κατά την ώρα του θανάτου θα δη κανείς και την παραμικρή πράξη πού έκανε στην ζωή του, όπως βλέπει σε κλάσματα δευτερολέπτου κάποια μικρή ακαθαρσία μέσα σε ένα ποτήρι νερό.

Ο φόβος όμως προ του μυστηρίου του θανάτου έγκειται στο ότι αρχίζει μια καινούρια ζωή για τον άνθρωπο. Και, φυσικά, αυτό συνδέεται και με την αιώνια κατάσταση της ψυχής και του σώματος του. Κατά τον όσιο Θεόγνωστο η ώρα του θανάτου είναι μια νέα γέννηση, αφού, ο άνθρωπος, ιδίως ο δίκαιος, εξέρχεται, σαν από κάποια άλλη δεύτερη μήτρα σκοτεινή και πορεύεται προς τα άυλα και φωτεινά. Γι'; αυτό συνιστά ότι ο άνθρωπος πρέπει να χαίρεται, επειδή διαπορθμεύεται δια του θανάτου προς τα ελπιζόμενα αγαθά. Παράλληλα όμως συνιστά να είναι προσεκτικός «δια τους κύκλω περιπατούντας ασεβείς δαίμονας», οι οποίοι επιδιώκουν μέχρι την τελευταία στιγμή να τον βλάψουν. Έτσι, ο άνθρωπος πρέπει να χαίρεται, γιατί οδηγείται στην απόλαυση των αιωνίων αγαθών, αλλά και να νήφη, να είναι προσεκτικός για το άδηλο του μέλλοντος, λόγω της τρεπτότητός του.

Μυστηριώδεις εμπειρίες πριν το θάνατο

Είναι πολύ χαρακτηριστικό να λεχθεί ότι όχι μόνο μετά την έξοδο της ψυχής από το σώμα, αλλά και όταν πλησιάζει ο καιρός να εξέλθει η ψυχή, κατά την μαρτυρία αγίων ανθρώπων, ο άνθρωπος βιώνει διάφορες εμπειρίες. Επειδή ζει σε οριακό σημείο, γι'; αυτό δικαιολογούνται όλες αυτές οι καταστάσεις. Δηλαδή, μπορεί να δη οπτασίες αγίων ανθρώπων, φως θεϊκό κ.λ.π. αλλά και οπτασίες δαιμόνων, οι οποίοι προσπαθούν να τον φοβίσουν περισσότερο και να τον κατάσχουν. Μέσα στην φιλανθρωπία του Θεού εντάσσεται και το γεγονός ότι οι δίκαιοι βλέπουν οπτασίες αγίων ανθρώπων, ώστε, όπως λέγει ο άγιος Γρηγόριος ο Διάλογος, να μη δειλιάσουν με την έλευση του θανάτου βλέποντας με ποιους πρόκειται να είναι συμμέτοχοι, και έτσι «εκ του δεσμού της σαρκός άνευ πόνου και φόβου απολυθώσι». Και εδώ φαίνεται αυτό πού λέγαμε προηγουμένως, ότι δημιουργείται πόνος από τον χωρισμό και δι'; αυτού του τρόπου διασκεδάζονται και οι φόβοι και η δειλία.

Αναφέρεται από τον άγιο Γρηγόριο Διάλογο η περίπτωση μιας Ταρσίλας, η οποία, κατά τον καιρό της εξόδου της και ενώ βρίσκονταν πολλοί άνθρωποι πλησίον της, είδε τον Ιησού ερχόμενον. Τότε με μεγάλη προθυμία και κραυγή έλεγε σε όλους τους παρευρισκομένους: «απόστητε, απόστητε, ο Ιησούς έρχεται». Και βλέποντας αυτήν την θεωρία εξήλθε η ψυχή της από το σώμα. Αναφέρεται επίσης από τον ίδιο άγιο ότι κάποια γυναίκα, ονομαζόμενη Μούσα, πριν εξέλθη η ψυχή της, είδε την Θεοτόκο πού ερχόταν προς αυτήν. Τότε με βλέμμα κατακόκκινο από ντροπή και σεβασμό, και φωνή πραότατη αποκρίθηκε: «Ιδού Κυρία έρχομαι· ιδού Κυρία έρχομαι». Και με αυτόν τον τρόπο παρέδωκε το πνεύμα της.

Ο άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος θα πη: «Όταν εξέλθει εκ του σώματος ψυχή ανθρώπου μυστήριον τι μέγα επιτελείται». Αυτά τα μυστήρια αρχίζουν να ενεργούνται όταν η ψυχή ετοιμάζεται για την έξοδο.

Δεν συμβαίνουν μυστήρια πράγματα μόνον πριν την έξοδο, αλλά και κατά την διάρκεια πού η ψυχή εξέρχεται από το σώμα. Υπάρχουν κείμενα Πατέρων πού μας φανερώνουν ότι η ψυχή, όταν εξέρχεται από το σώμα μερικές φορές κάνει έκδηλη την αναχώρησή της, αλλά και την παρουσία της στον οίκο πού βρίσκεται ο κεκοιμημένος. Κυρίως αυτό γίνεται στους αγίους ανθρώπους. Ο άγιος Φιλόθεος ο Κόκκινος, περιγράφοντας την μακαριά τελευτή του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, λέγει ότι κατά την ώρα της εξόδου της ψυχής του από το σώμα. παράδοξο φως περιέλαμψε το δωμάτιο στο όποιο βρισκόταν το σώμα του αγίου Γρηγορίου, καθώς επίσης κατέλαμψε το πρόσωπο του. Μάλιστα λέγει ότι δύο λογάδες της Θεσσαλονίκης, εκ των οποίων ο ένας ήταν ιερωμένος και ο άλλος μοναχός, με πολλές αρετές και οι δυο τους, είδαν την λαμπρότητα εκείνη «της ψυχής του σώματος απιούοης». Με άλλα λόγια, η ψυχή εξερχομένη του σώματος άφησε μια λαμπρότητα. Όλος όμως ο λαός ήταν μάρτυρας της υπερφυούς αίγλης του προσώπου του. Και ο άγιος Φιλόθεος, θεολογικότατα ερμηνεύοντας αυτό το γεγονός, λέγει ότι οφειλόταν στην Χάρη του Αγίου Πνεύματος πού βρισκόταν και στην ψυχή και στο σώμα. Φυσικά, η έλλαμψη του φωτός εκείνου ήταν συνέπεια του ότι ο άγιος Γρηγόριος ήταν μέτοχος, αλλά και κήρυξ του Φωτός σε όλη του την ζωή.

Επομένως, όσοι έχουν την σφραγίδα του Αγίου Πνεύματος και είναι πραγματικοί Χριστιανοί δεν δειλιούν, αλλά χαίρουν, γιατί έχουν τον οίκο τον αχειροποίητο, πού είναι η δύναμη του Πνεύματος πού κατοικεί μέσα τους. Η διδασκαλία αυτή, όμως δεν προέρχεται μόνον από τους Πατέρες, αλλά επιμαρτυρείτε από το αδιάψευστο στόμα του Χριστού. Στην παραβολή του Πλουσίου και του Λαζάρου λέγεται ότι ο Λάζαρος οδηγήθηκε από τους αγγέλους στους κόλπους του Αβραάμ. «Εγένετο δε αποθανείν τον πτωχόν και απενεχθήναι αυτόν υπό των αγγέλων εις τον κόλπον του Αβραάμ»(Λουκ. ιστ';. 22). Στην παραβολή όμως του άφρονος Πλουσίου μας διδάσκει ο Χριστός ότι την ψυχή των αμετανόητων αμαρτωλών την παραλαμβάνουν οι δαίμονες. Αυτός είναι ο λόγος πού είπε στον άφρονα πλούσιο: «Αφρόν, ταύτη τη νυκτί την ψυχήν σου απαιτούσιν από σου», δηλαδή οι δαίμονες (Λουκ. ιβ';. 20).

Διδασκαλίες από τα τροπάρια

της κηδείας (& όχι μόνο...)

Η παράδοση αυτή πέρασε και στην λατρεία της Εκκλησίας μας. Είναι χαρακτηριστικό ένα τροπάριο κατά την εξόδιο ακολουθία, στο οποίο φαίνεται ο αγώνας της ψυχής κατά την ώρα της εξόδου της από το σώμα. Η ψυχή του αμαρτωλού ανθρώπου στρέφεται και προς τους αγγέλους και προς τους ανθρώπους και κανείς δεν μπορεί να την βοηθήσει. Λέγεται στο τροπάριο αυτό: «Οίμοι, οίον αγώνα έχει η ψυχή, χωριζόμενη εκ του σώματος! Οίμοι, πόσα δακρύει τότε και ούχ υπάρχει ο ελεών αυτήν! Προς τους Αγγέλους τα όμματα ρέπουσα, άπρακτα καθικετεύει· προς τους ανθρώπους τάς χείρας έκτείνουσα ουκ έχει τον βοηθούντα».

Αυτήν την πραγματικότητα γνωρίζει ο Χριστιανός, γι'; αυτό κατά την ακολουθία του Αποδείπνου, πού διαβάζει κάθε βράδυ πριν κοιμηθή, παρακαλεί την Παναγία να τον βοηθήση κατά την ώρα του θανάτου, να αποφυγή τις πονηρές όψεις των δαιμόνων:Και κατά τον καιρόν της εξόδου μου την αθλίαν μου ψυχήν περιέπουσα και τάς σκοτεινός όψεις των πονηρών δαιμόνων πόρρω αυτής απελαύνουσα».

Πραγματικά, μετά την έξοδο της ψυχής από το σώμα γίνονται μυστηριώδη πράγματα, τα οποία δεν μπορούμε τώρα να φαντασθούμε και τα οποία μας απεκάλυψαν οι άγιοι Πατέρες, όχι για να μας τρομάξουν, αλλά για να μας ενθαρρύνουν, ώστε να προετοιμασθούμε για την φρικτή αυτήν ώρα. Όλος ο χριστιανικός βίος είναι ετοιμασία για τον θάνατο. Φυσικά αυτή η ετοιμασία δεν γίνεται με άγχος, αλλά με χαρά και αισιοδοξία, αφού εμπνέεται από την Χάρη του Θεού και κάνει ανθρωπινότερη την ζωή. Γιατί, όποιος ετοιμάζεται για την έξοδο του, γνωρίζει να αντιμετωπίζει κατά τον καλύτερο τρόπο όλα όσα συμβαίνουν στην ζωή και είναι ο πλέον κοινωνικός άνθρωπος.

AΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ Η ΖΩΗ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ

ΤΟΥ π. ΙΕΡΟΘΕΟΥ ΒΛΑΧΟΥ, ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ

& ΑΓΙΟΥ ΒΛΑΣΙΟΥ

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΓΕΝΕΘΛΙΟΥ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

Διαβάστε περισσότερα: http://trikalagr.blogspot.com/2011/07/blog-post_4507.html#ixzz1TLc2P5sj

Αναδημοσίευση: http://anti-ntp.blogspot.com/2011/07/blog-post_8626.html

Άγιος Παντελεήμων

2011-07-28T01:24:00.002+03:00

Ελεήμων – Παντελεήμων

«Ο επαξίως κληθείς Παντελεήμων…»

(Στιχ. Εσπερινού)

Παντολέων — Παντελεήμων

Θα ασχοληθούμε με το όνομά του. Παντελεήμων! Μεγάλο όνομα, πλούσιο όνομα. Όνομα, που δεν ταιριάζει σε ανθρώπους· ταιριάζει στο Θεό. Αλλ’ ό,τι ταιριάζει στο Θεό, ταιριάζει κατά χάρη και κατ’ οικονομία και στους ανθρώπους του Θεού, στους αγίους, που είναι θεωμένοι άνθρωποι. Παντελεήμων σημαίνει εκείνον, που σκορπάει παντού και πάντοτε και στους πάντες το έλεος, την πλούσια αγάπη.
Όλοι ζούμε με το έλεος του Θεού. Μας ελεεί ο Θεός. Αλλ’ ιδιαίτερα ελέησε τον Άγιο, που γιορτάζουμε σήμερα· τον ελέησε και τον έκανε ελεήμονα· τον ελέησε και τον έκανε Παντελεήμονα. Το να είσαι ελεήμων, είναι ιδιαίτερο έλεος και χάρισμα του Θεού. Σε μία εποχή, σαν τη δική μας, όπου οι άνθρωποι δεν είναι ελεήμονες, αλλ’ είναι άρπαγες· δεν είναι φιλάνθρωποι, αλλά απάνθρωποι· δεν είναι μεταδοτικοί, αλλά εκμεταλλευτές· σε μία τέτοια εποχή είναι θαύμα να είναι κάποιος ελεήμων, σπλαχνικός, φιλάνθρωπος, ευεργετικός.
Τη διαφορά ανάμεσα στον ατομιστή και εκμεταλλευτή άνθρωπο της εποχής μας και στον άνθρωπο της αγάπης και του ελέους, που είναι κάθε άγιος, βλέπουμε στα δύο ονόματα του αγίου που γιορτάζουμε. Ποιό το πρώτο και ποιό το δεύτερο όνομα; Το πρώτο δείχνει τον προ Χριστού και χωρίς Χριστό άνθρωπο. Το δεύτερο δείχνει τον μετά Χριστόν άνθρωπο. Πώς λεγόταν ο άγιος πριν; Παντολέων. Πώς ώνομάσθηκε μετά; Παντελεήμων. Παντολέων! Άγριο λιοντάρι ο άνθρωπος χωρίς Χριστό. Άγριο θηρίο χωρίς μεταφυσική πίστη και αγάπη. Κατασπαράσσει με το μίσος και τις αδικίες του τους άλλους ανθρώπους. Δεν ήταν βέβαια τέτοιος ο άγιος και πριν γνωρίσει τον Ιησού Χριστό. Ήταν καλοπροαίρετος, ήταν λιοντάρι με την καλή όψη. Λιοντάρι δυνάμεως ως προς τον καλό του χαρακτήρα.
Κοντά στο Χριστό ο άνθρωπος αλλάζει. Το θηρίο γίνεται εξημερωμένος άνθρωπος. Ο άρπαγας γίνεται ελεήμων. Έτσι ταιριάζει το δεύτερο όνομα, το «Παντελεήμων». Η χάρη του Θεού μεταμορφώνει τον άνθρωπο, Αν η αμαρτία και η απιστία τον παραμορφώνουν και τον αποκτηνώνουν, η χάρη και η αρετή τον μεταμορφώνουν και τον θεώνουν.

Ο Παντελεήμων Θεός

Παντελεήμων λοιπόν ο άγιος ιατρός, που γιορτάζει σήμερα. Είπαμε, όμως, ότι αυτό το όνομα κατ’ εξοχήν και σε απόλυτο βαθμό ταιριάζει στο Θεό. Ο Θεός είναι πλούσιος. Πλούσιος σε πολλά πράγματα. Είναι πλούσιος σε δύναμη, σε σοφία, σε αγαθότητα, σε μεγαλοσύνη, σε δικαιοσύνη, σε αγάπη. Αν σας έλεγα να διαλέξετε ένα από τα πλούτη του Θεού, τί θα διαλέγατε; Τον πλούτο της δυνάμεως; Ω, αλλοίμονο, είναι τρομακτική η δύναμη του Θεού. Μπορεί μ’ ένα κεραυνό της δυνάμεώς του να μας κατακάψει όλους. Τον πλούτο της δικαιοσύνης; Κανείς δεν μπορεί να σταθεί μπροστά στη δικαιοσύνη Του, γιατί όλοι είμαστε ένοχοι. Τον πλούτο της σοφίας; Δεν χωράει στο μικρό μας μυαλό η σοφία του Θεού. Δεν ξέρω σεις τί θα διαλέγατε. Εγώ πάντως, επειδή είμαι αμαρτωλός, θα διάλεγα τον πλούτο της αγάπης Του. Και ο πλούτος της αγάπης του Θεού, όταν εκδηλώνεται στον αμαρτωλό, ονομάζεται έλεος.
Το έλεός Του, είναι ο μοναδικός πυροσβεστήρας, που μπορεί να σβήσει τη φωτιά της αμαρτίας και να μας διασώσει από τον φοβερό και φρικιαστικό καύσωνα της αιωνίου κολάσεως. Αυτό το έλεος, το πλούσιο έλεος του Θεού, περισσότερο από όλους το κατάλαβε, το έζησε και το διαλάλησε στα πέρατα της οικουμένης ο απόστολος Παύλος, ο κήρυκας του ελέους του Θεού.
Ο Θεός είναι ελεήμων. Αυτό το γνώρισαν και στην Παλαιά Διαθήκη. Γι’ αυτό ο Δαβίδ στον περίφημο 50^ο ψαλμό, παρουσιάζει την κραυγή του αμαρτωλού, που δεν βλέπει άλλο τρόπο σωτηρίας, παρά μόνο το έλεος του Θεού. «Ελεήμον, ελέησόν με ο Θεός κατά το μέγα έλεός σου, και κατά το πλήθος των οικτιρμών σου εξάλειψον το ανόμημά μου».
Στην Παλαιά Διαθήκη έχουμε διάγνωση της νόσου, που λέγεται αμαρτία. Στην Καινή Διαθήκη έχουμε τη θεραπεία της και το φάρμακο για τη θεραπεία. Και η θεραπεία της αμαρτίας άρχισε με τη σάρκωση του Θεού Λόγου και ολοκληρώθηκε με τη σταύρωση και την ανάστασή του. Και το φάρμακο του Παντελεήμονος Θεού είναι μονάχα ένα: του Ιησού Χριστού το Αίμα.

Ο Άγιος βρύση του ελέους

Το έλεος του Θεού, χρησιμοποιείται ως βρύση, που μεταδίδεται στους αγίους. Και ιδιαίτερα σε ορισμένους αγίους, που έχουν τα χαρίσματα της αγάπης, της διακονίας και των ιάσεων. Και τέτοιος είναι ο ιατρός Παντελεήμων. Ιατρός αφιλάργυρος, ιατρός ανάργυρος, ιατρός ελεήμων. Υπήρξε μιμητής του Χριστού: «μιμητής υπάρχων του Ελεήμονος και ιαμάτων την χάριν παρ’ αυτού εκομίσατο…» (κοντάκιο).
Είχε ο άγιος Παντελεήμων μία άγια ζήλε ια. Ζήλεψε τη χάρη και το έλεος του πανοικτίρμονος Θεού. Ο Θεός είναι «Θεός ελέους, οικτιρμών και φιλανθρωπίας». Και τα τρία αυτά δώρα ζήλεψε και ζήτησε από το Θεό να του τα δώσει. Και του τα έδωσε. Γι’ αυτό λέει ένα τροπάριο του εσπερινού: «Ούτος (ο άγιος Παντελεήμων) τον μόνον εν οικτιρμοίς και ελέει ανείκαστον,τη συμπαθεία ζηλώσας την παρ’ αυτού θείαν χάριν εκομίσατο» (απόστιχα εσπερινού).
Η χάρη του Θεού, όταν βρει ταπεινή ψυχή, κάθεται και αναπαύεται. Και ο Παντελεήμων ήταν ταπεινή ψυχή. Αγαπούσε τον Ιησού Χριστό με ιερό πάθος. Τον αγαπούσε, διότι πίστευε πως τον ελέησε ο Χριστός με το σταυρικό του θάνατο. Και ποθούσε ν’ ανταποδώσει την αγάπη αυτή στον αγαπήσαντα αυτόν. Και την ανταπέδωσε με δύο τρόπους.

Ο ένας: Προσέφερε τα πάντα στους ανθρώπους. Πολλοί έχουν τα χαρίσματα, για να εκμεταλλεύονται τους άλλους. Ιδιαίτερα υπάρχουν ιατροί, φυσικά όχι όλοι, που εκμεταλλεύονται τον πόνο των ανθρώπων και εισπράττουν μεγάλα ποσά για τις ιατρικές τους υπηρεσίες. Ο άγιος Παντελεήμων είχε το χάρισμα του ιατρού, του θαυματουργού ιατρού, και το προσέφερε δωρεάν. Σύνθημά του: «Δωρεάν ελάβετε, δωρεάν δότε» (Ματθ. 10,8). Η ιατρική του διακονία ήταν ένα έλεος. Δεν ελεούσε μόνο υλικά· ελεούσε και πνευματικά. Δεν γιάτρευε μόνο σώματα· γιάτρευε και ψ υ χ έ ς. Λέει ένα τροπάριο του όρθρου: «Έλεος Θεού μιμούμενος, Παντελεήμων σαφώς ωνομάσθης καταλληλον, προσλαβών όνομα, διπλήν παρέχων τούτοις την ίασιν, τρέψων ιώμενος, και προς γνώοιν, ένδοξε, καθοδηγών. θείαν και υπέρλαμπρον, Χριστού, πανόλβιε» (από τους αίνους).
2. Ο άλλος: Προσέφερε τα πάντα στο Θεό. Ήλθε η ώρα, για να δείξει τη φλογερή του αγάπη στον Ιησού Χριστό. Πώς; Με το μαρτύριό του. Η μαρτυρία της αγάπης έγινε μαρτύριο του αίματος. Αν τους άλλους ανθρώπους ελέησε με το έλαιον της αγάπης, τον εαυτό του, τη ψυχή του, την ελέησε με το αίμα του. Έχυσε το αίμα του για το Χριστό. Δεν είναι λοιπόν μόνο ο ιαματικός Παντελεήμων· είναι και ο αθλοφόρος Παντελεήμων.

Αυτόν τον αθλοφόρο και ιαματικό Παντελεήμονα τιμούμε σήμερα. Αλλά και να τον παρακαλέσουμε να θέσει σε λειτουργία το νέο χάρισμα, που απέκτησε πηγαίνοντας στον ουρανό. Οι Άγιοι στον ουρανό αποκτούν το χάρισμα της πρεσβείας. Πρεσβεύουν για μας. «Πρέσβευε τω ελεήμονι Θεώ». Ζητάμε το έλεος από τον ελεήμονα Θεό.
Έχουμε έλεος. Αν δεν ήταν το έλεος του Θεού, ποιός ξέρει πού θα βρισκόμασταν. Κολυμπάμε μέσα στο έλεος του Θεού. Αναπνέουμε τον αέρα του ελέους του. Έχουμε λοιπόν έλεος. Αλλά θέλουμε και άλλο έλεος. Διότι κινδυνεύουμε σωματικά, αλλά πιό πολύ πνευματικά. Κινδυνεύουμε και χανόμαστε μέσα στην τρικυμία των παθών. Κινδυνεύουν τα παιδιά μας και τα νιάτα μας μέσα στη χοάνη της αντιχριστιανικής ιδεολογίας και μέσα στο καζάνι της διαφθοράς και των ναρκωτικών. Μοναδικό σωσίβιο, που μας απέμεινε, είναι το έλεος του Θεού.
Σαν τους δύο τυφλούς ζητάμε έλεος, για να μη γλιστρήσουμε στα σκοτεινά μονοπάτια της αμαρτίας και απιστίας: «Ελέησόν ημάς, Κύριε» Πολλές φορές ψάλλαμε το «Κύριε, ελέησον», στη θεία Λειτουργία. Μία φορά ας μη βγει σαν τραγούδι των χειλέων, αλλά σαν αγωνία της καρδιάς μας, σαν κραυγή σωτηρίας: «Κύριε, ελέησον»!

πηγή
(Αρχ. Δανιήλ Γ. Αεράκη, «Κλήματα της Αμπέλου»)

Αγία Παρασκευή

2011-07-26T01:31:00.004+03:00

H Αγία Παρασκευή γεννήθηκε σε ένα προάστιο της Ρώμης επί Αυτοκρατορίας Αδριανού. Γονείς της ήταν ο Αγαθόνικος και η Πολιτεία, που ήσαν θεοσεβούμενοι Χριστιανοί και οικονομικά εύποροι. Για πολλά χρόνια δεν μπορούσαν να αποκτήσουν παιδί και τελικά απέκτησαν την Παρασκευή, μετά από πολλά χρόνια θερμής προσευχής. Η Αγία Παρασκευή μάλιστα γεννήθηκε ημέρα Παρασκευή και έτσι αποφάσισαν να της δώσουν το όνομα της ημέρας που γεννήθηκε. Η ανατροφή της από μικρή ηλικία έγινε με βάση Χριστιανικά πρότυπα. Έτσι από μικρή ηλικία έδειξε ιδιαίτερη κλίση προς το λόγο του ευαγγελίου και ξεχώριζε για τον ενάρετο βίο της. Παρότι το παρουσιαστικό της ήταν ιδιαίτερα θελκτικό και πολλοί εύποροι της εποχής είχαν ζητήσει την όμορφη Παρασκευή σε γάμο, αυτή αρνείτο, προτιμούσε την διακονία των γονιών της και των γειτόνων της, την προσήλωση στην προσευχή και τη μελέτη των Γραφών. Με το πέρασμα μάλιστα των ετών απέκτησε και σημαντική βιβλική κατάρτιση.

Σε ηλικία 20 ετών, η Αγία Παρασκευή έχασε τον πατέρα της. Αυτό στάθηκε σημαντικός παράγοντας στην εξέλιξη της πορείας της διότι πλέον ήταν μόνη και με αρκετά χρήματα ώστε να πραγματοποιήσει φιλανθρωπικό και ιεραποστολικό έργο που ποθούσε. Έτσι εκποιεί όλη της την περιουσία σε φτωχούς και αφιερώνει το χρόνο της στην ανακούφιση των ασθενών. Δίνεται ολοκληρωτικά στην ιεραποστολή, διδάσκει σε σπίτια γυναίκες, μικρά παιδιά, διακονεί αδυνάτους, σπεύδει για τις ανάγκες τις εκκλησίας της Ρώμης. Μάλιστα με τον καιρό επέκτεινε τη δράση και σε γειτονικά χωρία και εκκλησίες. Πλησίαζε ιδίως νέες γυναίκες, προκαλούσε συζητήσεις, ομιλούσε για το Χριστό, το παράδειγμά Του. Γρήγορα όμως έφτασε στα αυτιά του Αυτοκράτορα Αντωνίνου οι δραστηριότητες της Παρασκευής, με αποτέλεσμα να οδηγηθεί ενώπιόν του. Η σεμνή και όμορφη εμφάνιση της στον Αυτοκράτορα μάλιστα λέγεται πως τον εντυπωσίασε. Αλλά και η σύνεσή της, το θάρρος της και η διαύγεια πνεύματος έγιναν αντιληπτά από τον Αντωνίνο, ο οποίος δεν ήθελε να εφαρμόσει τα μέτρα του Ρωμαϊκού νόμου σε βάρος της, όπως ορίζονταν για τους Χριστιανούς. Δοκίμασε πολλές μεθόδους ιδιαίτερα κολακευτικές για γυναίκα, αλλά τελικά έμεινε αμετακίνητη στη θέση της.

Η Παρασκευή τελικά συνελήφθη και οδηγήθηκε σε τιμωρία βασανισμού μέχρι να ομολογήσει την αποστροφή της από το χριστιανισμό. Αρχικά της έθεσαν μια πυρακτωμένη περικεφαλαία στην κεφαλή της. Εν συνεχεία και αφού δε λύγισε, ρίχτηκε στην απομόνωση. Μια οπισθοχώρηση άλλωστε θα σήμαινε μεγάλη νίκη του Αυτοκράτορος και πλήγμα ιδιαίτερα στο γυναικείο Χριστιανικό πληθυσμό που θα έβλεπε τη θερμότερη εκπρόσωπό της να αλλαξοπιστεί. Αυτή όμως αντί να λυγίσει, θεώρησε εξαιρετικό χρόνο την απομόνωση για προσευχή. Μάλιστα το βράδυ άγγελος Κυρίου ενεφανίσθη ενώπιόν της και την ελευθέρωσε από τα δεσμά της. Η Παρασκευή ενώπιον του Αυτοκράτορα πλέον πάλι, έμεινε σταθερή, ο Αντωνίνος κατάλαβε πλέον το μάταιο της προσπάθειάς του και διέταξε σε βασανισμό μέχρι θανάτου. Έτσι την οδήγησαν ενώπιον ενός καζανιού που περιείχε καυτό λάδι. Όμως εδώ αναφέρεται από τον βιογράφο της μέγα σημείο. Πως ενώ εισήχθη στο θερμό λάδι, παρέμενε ανέπαφη. Όταν το άκουσε ο Αντωνίνος δεν πίστεψε σε κάτι τέτοιο και θέλησε ο ίδιος να διαπιστώσει το αληθές, όμως πλησιάζοντας το λέβητα τα μάτια του βλάφτηκαν, όταν η Παρασκευή του έριξε λίγο λάδι στα μάτια, με αποτέλεσμα να τυφλωθεί. Η Παρασκευή όμως με θαυματουργικό τρόπο θεράπευσε τα μάτια του. Έτσι μέχρι και σήμερα θεωρείται προστάτης των ματιών. Μετά το γεγονός ο Αντωνίνος άφησε ελεύθερη την Παρασκευή. Μάλιστα από το γεγονός αυτό και έπειτα ο Αντωνίνος διατήρησε θετική για τη εποχή στάση για τους χριστιανούς και για αυτό του δόθηκε το προσωνύμιο «Ευσεβής». Έτσι η Παρασκευή επέστρεψε στο έργο της κάτι που έδωσε πολύ δύναμη στη χριστιανική κοινότητα, ιδίως δε στις γυναίκες που στο πρόσωπό της έβλεπαν ένα σπουδαίο στήριγμα.

Όμως σύντομα τον Αντωνίνο διαδέχθηκε ο Μάρκος Αυρήλιος. Μέσα στους πρώτους χριστιανούς που συνέλαβε ήταν και η Παρασκευή. Ο ίδιος, έδωσε εντολή σε δύο έπαρχους να τη βασανίσουν. Ο ένας ονομαζόταν Ασκληπιός, ήταν αυτός που την έριξε σε χώρο που φυλάσσονταν φίδια, τα οποία όμως πέθαναν όταν την πλησίασαν. Ο Ασκληπιός ταράχτηκε, πιθανώς να γνώριζε και αυτά που οι χριστιανοί μεταξύ τους συζητούσαν ή ακόμα να ήξερε τα λεγόμενα για την ίδια τη Παρασκευή. Μετά τα γενόμενα ανέλαβε δράση ο έτερος έπαρχος ονόματι Ταράσιος. Αυτός όμως της απέκοψε την κεφαλήν και έτσι βρήκε τέλος η ζωή της Αγίας και μεγαλομάρτυρος Παρασκευής. Χριστιανοί περιμάζεψαν το λείψανό της και εν καιρώ το τοποθέτησαν στη βάση του θυσιαστηρίου. Η μνήμη της εορτάζεται στις 26 Ιουλίου.

Πηγή: http://villagesnews.blogspot.com/2010/07/blog-post_5530.html

Ορθοδοξία και Δωδεκαθεϊσμός

2011-07-20T17:02:00.002+03:00

Αποδείξεις για το οτι οι Αρχαίοι Έλληνες προφήτεψαν αναλυτικότατα την έλευση Του Χριστού. Η Ορθοδοξία δεν είναι εβραικο κατασκέυασμα όπως ισχυριζονται τα φερέφωνα της Νέας Εποχής. Είναι η Αλήθεια. ΈΛΛΗΝΕΣ ή ΡΩΜΙΟΙ ή ΓΡΑΙΚΟΙ (γιά όλα είμαστε περήφανοι) ξυπνήστε και διαφυλάξτε τη αδιάλειπτη συνέχεια της Φυλής μας που κάποιοι θελουν να την κομματιάσουν (εν γνώσει ή εν αγνοία τους)….

πηγή: http://www.elliniki-grothia.com

Απο το ΑΝΤΙ-ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ . . . ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον άρθρο

Αναγνώστης του ιστολογίου μας έστειλε το παρακάτω κείμενο,που αξίζει να διαβάσετε:
Το κείμενο που ακολουθεί προσπαθεί να απαντήσει σε κάποιες βασικές παρεξηγήσεις γύρω από την σχέση Ελληνισμού - Ορθοδοξίας, oι οποίεs - είτε από άγνοια είτε από σκοπιμότητα - αναπαράγονται και προβάλλονται τα τελευταία χρόνια, με αποτέλεσμα να βάλλεται η Ιστορική συνέχεια του Έθνουs μας με.... τρόπο εγκληματικό !

Αυτοί που επιχειρούν να αποδείξουν ότι ο Ελληνισμός και η Ορθοδοξία είναι έννοιες ασύμβατεs ή και εχθρικές μεταξύ τους, βασίζονται σε κάποια επιχειρήματα - μύθους, στα οποία θα προσπαθήσουμε να απαντήσουμε με τρόπο απλό, λογικό και χωρίs να κουράσουμε.

ΜΥΘΟΣ ΠΡΩΤΟΣ:"Ο Χριστιανισμός είναι μια εβραιοσημιτική θρησκεία, που δεν έχει καμία σχέση με το Ελληνικό Πνέυμα".
ΑΠΑΝΤΗΣΗ:Η πρόταση αυτή περιέχει δύο βασικά λάθη. Το πρώτο είναι ότι ο Χριστιανισμός ΔΕΝ είναι "θρησκεία" με την κλασική έννοια του όρου ( δηλ. σύστημα εξουσιαστικό με ανθρώπινη ιεραρχία, βαθμούς και τυπολατρικές τελετουργίες ). Όλα αυτά είναι μεταγενέστερες ανθρώπινες προσθήκες. Ο ΚΥΡΙΟΣ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΔΕΝ ΙΔΡΥΣΕ "ΘΡΗΣΚΕΙΑ", ΑΛΛΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΡΟΣΩΠΩΝ ! Ο Χριστιανισμός είναι πάνω απ'όλα ΒΙΩΜΑ, ΤΡΟΠΟΣ ΖΩΗΣ ( όχι με την φτηνή ηθικολογική έννοια του όρου, όπως τον εννοούν οι παπικοί και οι προτεστάντες ) και ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΜΕΤΟΧΗ στο Θείο μέσω των Ιερών Μυστηρίων.

Το δεύτερο λάθος είναι ο όροs "εβραιοσημιτική". Σύμφωνα με τουs θιασώτες αυτήs τηs άποψης, ισχύει η εξίσωση ΠΟΛΥΘΕ'Ι'ΣΜΟΣ = ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ και ΜΟΝΟΘΕ'Ι'ΣΜΟΣ = ΣΗΜΙΤΙΣΜΟΣ. Η εξίσωση αυτή είναι εντελώς λανθασμένη! Ο Μονοθε'ι'σμός αποτελεί μόνιμο στοιχείο της Έλληνικής Σκέψης ξεκινώνταs από τους Ορφικούς Ύμνους, τους προσωκρατικούς φιλοσόφους ( όπου βλέπουμε π.χ τον Ηράκλειτο να αναθεματίζει τον ίδιο τον Όμηρο διότι αποδίδει "ανθρώπινα πάθη" στον Θεό-Δία ), τον Πυθαγόρα κλπ, για να φτάσουμε τελικά στον Σωκράτη, τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη, τουs φορείς δηλαδή του ΣΠΕΡΜΑΤΙΚΟΥ ΛΟΓΟΥ, τους "προ Χριστού χριστιανούς", σύμφωνα με τουs Έλληνες Πατέρες της Εκκλησίας !

Ας μην ξεχνούμε επίσης ότι την εποχή που ο ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ περπάτησε πάνω στη Γη, η περιοχή της Παλαιστίνης ήταν σχεδόν πλήρως εξελληνισμένη. Υπήρχαν δεκάδες Ελληνικές πόλεις, χιλιάδες Έλληνες ζούσαν στην περιοχή, οι μορφωμένοι Εβραίοι ήταν πλήρωs εξελληνισμένοι ( σε βαθμό τέτοιο ώστε να βλέπουμε αρχιραββίνους με ονόματα όπως Μενέλαος, Ιάσων κλπ ), ενώ δεν έλειπαν και οι Έλληνες που είχαν προσχωρήσει στον Ιουδα'ι'σμό, οι λεγόμενοι "προσήλυτοι".

Μέσα λοιπόν σε αυτό το περιβάλλον τηs έντονης πολιτιστικής επαφής και ώσμωσης που υπήρχε, είναι τουλάχιστον αφελές και αντι-ιστορικό να ονομάζεται η διδασκαλία του ΧΡΙΣΤΟΥ "εβραιοσημιτική" σε αντιδιαστολή προs τον Ελληνισμό ! Οι ίδιεs οι λέξειs "Χριστός" και "Χριστιανισμός" είναι Ελληνικές, με την δεύτερη να πρωτακούγεται στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ Αντιόχεια !

Κλείνοντας αυτό το θέμα, ρωτάμε και το εξής:Εάν όντως η Χριστιανική διδασκαλία ήταν απλώς μια "εβρα'ι'κή αίρεση", γιατί οι ίδιοι οι Εβραίοι την απέρριψαν και παρέδωσαν τον Ιησού στους Ρωμαίουs;;;

Tι ήταν αυτό που τους φόβισε τόσο πολύ στην διδασκαλία Του, ώστε να τον θεωρούν ΥΠ'ΑΡΙΘΜΟΝ ΕΝΑ ΚΙΝΔΥΝΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΙΟΥΔΑ'Ι'ΣΜΟ, και να φωνάζουν "άρον άρον σταύρωσον Αυτόν";;; Αφήνουμε στον καθένα να βγάλει τα συμπεράσματά του !

ΜΥΘΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟΣ:"Ο Χριστιανισμός κατέστρεψε τον Αρχαιοελληνικό πολιτισμό".
ΑΠΑΝΤΗΣΗ:Πρόκειται για τεράστιο λάθος ! Κατ' αρχήν πρέπει να διευκρινιστεί ότι, ήδη από την εποχή τηs Ρωμα'ι'κής κατάκτησης τον 2ο αιώνα προ Χριστού, ο Κλασικός Ελληνικός Πολιτισμός αποτελούσε κιόλαs μακρινή ανάμνηση ! Οι Ρωμαίοι κληρονόμησαν τον ΕΛΛΗΝΙΣΤΙΚΟ πολιτισμό, που ήδη βρισκόταν σε φάση παρακμής με την διείσδυση ανατολικών λατρειών ( Ίσιδα, Όσιρις, Μίθρας κλπ ), τον πανθε'ι'σμό, την ηθική κατάπτωση, τον ατομισμό, την σεξουαλική ελευθεριότητα κλπ. Το γνήσιο Ηρω'ι'κό και Ελληνοπρεπές Ήθος της Κλασικής Εποχής είχε προ πολλού εκλείψει όταν εμφανίστηκε ο Χριστιανισμός. Oι πρώτοι χριστιανοί και οι Έλληνεs Πατέρες της Εκκλησίας έζησαν εκείνη την εποχή τηs γενικευμένης παρακμής, μέσα στην πολυφυλετική - πανθε'ι'στική χοάνη τηs ύστερηs ρωμαιοκρατίαs, κάτι ανάλογο με την σημερινή "Νέα Εποχή" τηs παγκοσμιοποιητικήs Βαβέλ ! ΑΥΤΟΝ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟΝ ΠΑΡΗΚΜΑΣΜΕΝΟ ΚΑΙ ΕΚΦΥΛΙΣΜΕΝΟ "ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ" ΤΗΣ ΡΩΜΑΙΟΚΡΑΤΙΑΣ καταγγέλουν οι Πατέρες τηs Εκκλησίας στα κείμενά τους, και ΟΧΙ ΤΟΝ ΓΝΗΣΙΟ ΚΛΑΣΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ! Ο Μέγας Βασίλειος προτρέπει τους χριστιανούς να μελετούν τους Κλασικούς φιλοσόφους για να έχουν πνευματικό όφελος !
Επομένως ο χριστιανισμός όχι μόνο δεν κατέστρεψε τον Κλασικό Πολιτισμό, αλλά αντιθέτως τον ΕΠΑΝΕΦΕΡΕ στο προσκήνιο, καταπολεμώντας - και ΠΟΛΥ ΣΩΣΤΑ κατά την γνώμη μας - τιs εκφυλισμένες υλιστικές, ατομοκεντρικές και ανατολίζουσες μαγικοθρησκευτικές φιλοσοφίες και λατρείες της Ρωμαιοκρατίας !

ΜΥΘΟΣ ΤΡΙΤΟΣ:"Η λέξη ΕΛΛΗΝ ήταν βρισιά για τους Χριστιανούς".
ΑΠΑΝΤΗΣΗ:Πρόκειται επίσης για μέγιστο λάθος και παρερμηνεία των Πατερικών κειμένων. Κατ'αρχήν οι ίδιοι οι Πατέρες τηs Εκκλησίας ήταν Έλληνεs στην καταγωγή και είχαν λάβει όλοι τους την Ελληνική φιλοσοφική παιδεία. Επομένως θα ήταν πολύ αντιφατικό να... υβρίζουν τους εαυτούs τους, έτσι δεν είναι ;;;

Ουσιαστικώς ισχύει αυτό που προαναφέραμε...Όταν οι Πατέρες μιλούν επικριτικά για τον "Ελληνισμό", εννοούν τον παρηκμασμένο και ηθικά πλέον χρεοκωπημένο πανθε'ι'στικό - αθε'ι'στικό παγανισμό τηs ύστερης Ρωμαιοκρατίας τον οποίο αυτοί γνώρισαν, και ΟΧΙ τον Κλασικό Ελληνισμό ! Εννοείται βεβαίως ότι ΔΕΝ εννοούσαν επίσης τον Ελληνισμό ως προσδιοριστικό καταγωγής, αφού ήταν κι αυτοί ΕΛΛΗΝΕΣ στην καταγωγή, και το γνώριζαν πολύ καλά !

ΜΥΘΟΣ ΤΕΤΑΡΤΟΣ:"Οι Χριστιανοί γκρέμισαν τους αρχαίους ναούς και έκαψαν τιs βιβλιοθήκες".
ΑΠΑΝΤΗΣΗ:Ουδέν ψευδέστερον αυτού ! Οι μεγάλες καταστροφές και η κυριολεκτική ισοπέδωση του Ελλαδικού χώρου έγιναν από τις γερμανογοτθικές ορδές των αιρετικών αρειανιστών του Αλάριχου στην επιδρομή του 396 μ.Χ, και ΟΧΙ από Έλληνες Ορθοδόξους ! To έργο του Αλάριχου το συνέχισαν οι Λατίνοι επί Φραγκοκρατίας και οι Δυτικοί "περιηγητέs" επί Τουρκοκρατίας, οι οποίοι κυριολεκτικά λεηλάτησαν και αποψίλωσαν τον Ελληνικό χώρο από την Αρχαία μας κληρονομιά ! Είναι επομένως μεγάλο σφάλμα το να κατηγορείται η Ελληνορθοδοξία για τα εγκλήματα αυτά !

Όσον αφορά τιs βιβλιοθήκες, μόνο σαν ανέκδοτο μπορεί να λέγεται ότι καταστράφηκαν από τους Χριστιανούς, και μάλιστα τουs Ορθοδόξους ! H βιβλιοθήκη τηs Αλεξάνδρειας κάηκε την πρώτη φορά κατά λάθος από τον Ιούλιο Καίσαρα ( 1οs αιωνας προ Χριστού ) και την δεύτερη φορά από τους Άραβες όταν κατέλαβαν την Αλεξάνδρεια τον 7ο αιώνα μετά Χριστόν. Αντιθέτως, οι αυτοκράτορες του Βυζαντίου και οι Ορθόδοξοι μοναχοί και ιερείς ΔΙΕΣΩΣΑΝ και ΔΙΑΤΗΡΗΣΑΝ Ο,ΤΙ ΜΠΟΡΟΥΣΑΝ από την Αρχαιοελληνική γραμματεία !
Ας απαντήσουν οι αντιχριστιανοί ( ή ορθότερα "αντι-ορθόδοξοι" ) δήθεν "αρχαιολάτρεs" στο εξής απλό ερώτημα:ΘΑ ΕΙΧΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΤΗΝ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΝΑ ΜΕΛΕΤΟΥΝ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΕΝΑΝ ΑΡΧΑΙΟ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΕΑΝ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΟΠΩΣ Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΦΩΤΙΟΣ Η' Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ ΠΟΥ ΔΙΕΣΩΣΑΝ ΕΝΑΝ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΟΓΚΟ ΑΡΧΑΙΩΝ ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΩΝ ;;;

Η απάντηση αγαπητοί Συνέλληνες είναι ένα τεράστιο και τρανταχτό ΟΧΙ !!!

Πώsςμετέφεραν οι Δυτικοί ΤΟΝΟΥΣ Αρχαιοελληνικών χειρογράφων κατά την λεηλασία τηs Κων/ποληs το 1204 εάν τα είχαν καταστρέψει οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί ;;;Μήπωs δεν γνωρίζουμε ότι η Αναγέννηση στη Δύση βασίστηκε στα αρχαία χειρόγραφα που έφεραν μαζί τους οι Βυζαντινοί λόγιοι μετά την Άλωση ;

Συνέλληνες, ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ ΦΥΛΑΣΣΟΝΤΑΙ ΑΡΧΑΙΑ ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΑ ΠΟΥ ΘΕΩΡΟΥΝΤΑΙ ΕΠΙΣΗΜΩΣ "ΧΑΜΕΝΑ" !! Δεν μπορούμε να επεκταθούμε περισσότερο, διότι το θέμα έχει σχέση και με την ΕΘΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ! Όσοι πάντως νομίζετε ότι στο Άγιον Όρος πάνε κάποιοι "σαλεμένοι" που προσεύχονται ΜΟΝΟ για την σωτηρία τηs ψυχής τους και δεν ενδιαφέρονται για τίποτε άλλο, είστε βαθιά νυχτωμένοι ! Το θέμα "ΆΓΙΟΝ ΟΡΟΣ" είναι ΤΕΡΑΣΤΙΟ και με ΔΙΕΘΝΕΙΣ προεκτάσεις, αλλά ας το σταματήσουμε καλύτερα εδώ ! Ο νοών νοείτω...

ΜΥΘΟΣ ΠΕΜΠΤΟΣ:"Η Ορθόδοξη Εκκλησία συνεργάστηκε με τουs Τούρκους κατά την Τουρκοκρατία".
ΑΠΑΝΤΗΣΗ:Εδώ Συνέλληνες θα απαντήσουμε πάλι με μια ερώτηση..Αφού υπήρχε "συνεργασία" , πώs εξηγείται το ότι σε ΟΛΕΣ τιs εξεγέρσεις των Ελλήνων, από την επομένη κιόλας τηs Αλώσεως, ηγέτες ή συμμετέχοντες ήταν ΠΑΝΤΟΤΕ ιερωμένοι ;;; Πολύ περίεργη "συνεργασία" ήταν αυτή !! Τι σό'ι' "συνεργάτες" ήταν ο Τρίκκης Διονύσιος, ο Κύριλλος Λούκαρης, ο Κύπρου Κυπριανός, ο Αδριανουπόλεως Κύριλλος, ο Γρηγόριος Ε', ο Ρωγών Ιωσήφ, ο Σαλώνων Ησα'ι'ας, ο ΠΑΠΑΦΛΕΣΣΑΣ και ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΑΛΛΟΙ στα 400 χρόνια σκλαβιάs ;;

Η λεγόμενη "συνεργασία" και τα "προνόμια" που δήθεν έδωσαν οι Τούρκοι στην Εκκλησία, ήταν στην πραγματικότητα η αναγνώριση εκ μέρουs τους τηs αδυναμίας τους να οργανώσουν Κράτος. Ωs βάρβαροι νομάδες της στέπας, οι Τούρκοι βασίστηκαν σε προ'υ'πάρχοντες θεσμούς για να οργανώσουν το απέραντο κράτος τους, και ο πλέον πρόσφορος και δοκιμασμένος θεσμός ήταν η Εκκλησία. Μέσω αυτής πίστευαν ότι θα ελέγχουν τους "ραγιάδες" και θα εξασφαλίζουν την φορολογική τους βάση. Τελικά όμωs αυτή η κουτοπονηριά τους κατέστρεψε, διότι η Εκκλησία στάθηκε ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ και ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΣ του σκλαβωμένου Γένους, ενώ δεν δίστασε να πάρει ΚΑΙ ΤΑ ΟΠΛΑ, όταν οι περιστάσειs το απαίτησαν !!

Θέτουμε επίσης το εξής ερώτημα: Τι γλώσσα θα μιλούσαμε σήμερα ΟΛΟΙ ΜΑΣ εάν δεν υπήρχε η ΗΡΩ'Ι'ΚΗ μορφή του ΑΓΙΟΥ ΚΟΣΜΑ ΤΟΥ ΑΙΤΩΛΟΥ;; Πόσοι από εμάς γνωρίζουμε ότι αυτός ο ΕΘΝΑΠΟΣΤΟΛΟΣ, ολομόναχος, ανέκοψε με το κήρυγμά του το μαζικό κύμα εξισλαμισμών στην ηπειρωτική Ελλάδα τον 18ο αιώνα ;; Πόσοι γνωρίζουμε ότι αυτόs παρότρυνε και έπειθε τους χωρικούς να μιλούν ΜΟΝΟ ΕΛΛΗΝΙΚΑ και να χτίζουν ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ;;
Κι όμως, ούτε ΜΙΑ ΛΕΞΗ για τον Πατροκοσμά στα "μοντέρνα" σχολεία των νεοραγιάδων, ούτε μια λέξη γι'αυτόν στα ΚΑΤΑΠΤΥΣΤΑ "ντοκυμαντέρ" για το 1821 από τον ΣΚΑ'Ι' !

Συνέλληνες, τα πράγματα είναι απλά...Ο Ηρόδοτος τον 5ο αιώνα προ Χριστού όρισε την έννοια του Έθνουs. Πρόκειται για το ΟΜΑΙΜΟΝ, το ΟΜΟΤΡΟΠΟΝ, το ΟΜΟΓΛΩΣΣΟΝ και το ΟΜΟΘΡΗΣΚΟΝ.

Η Νέα Τάξη Πραγμάτων σκοπεύει να διαλύσει το Ελληνικό Έθνος. ΝΑΙ Συνέλληνεs, είναι αλήθεια και ΟΧΙ συνομωσιολογία !

Χτυπούν το ΟΜΑΙΜΟΝ φέρνοντας στην Πατρίδα μας χιλιάδες λαθρομετανάστες.

Χτυπούν το ΟΜΟΤΡΟΠΟΝ με τον ίδιο τρόπο και με την επιβολή μέσω των ΜΜΕ του χυδαίου και υλιστικού "δυτικού" τροπου ζωής.

Xτυπούν το ΟΜΟΓΛΩΣΣΟΝ με τα greeklish, την εκπαιδευτική φτώχεια, την λεξιπενία και την αποβλάκωση της νεολαίας.

Και τέλος, χτυπούν το ΟΜΟΘΡΗΣΚΟΝ χτυπώντας την ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ !

Οι ιδεολογικοί μηχανισμοί του αθηνοκεντρικού κράτους των νεοραγιάδων, το οποίο ιδρύθηκε δυστυχώς ωs προτεκτοράτο το 1830 υπό την πατρωνία των ξένων, προώθησαν και επέβαλλαν την στείρα και αδιέξοδη αρχαιολαγνεία και την υποβάθμιση / συκοφάντηση της Ορθοδοξίας, AKΡΙΒΩΣ ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΧΑΣΟΥΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΟΤΙ Η ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ ΤΟΥ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΚΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ !! Είμαστε ο μόνος λαός που δεν έχει απελευθερώσει την πρωτεύουσά του ! ΕΠΡΕΠΕ ΛΟΙΠΟΝ ΤΟ ΝΕΟ-ΕΛΛΑΔΙΚΟ ΠΡΟΤΕΚΤΟΡΑΤΟ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΚΙΝΔΥΝΟ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΟΤΙ ΕΙΧΑΝ ΔΙΚΗ ΤΟΥΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΕΠΙ 1100 ΧΡΟΝΙΑ !

Απαντούμε λοιπόν:Και η Αρχαία Ελλάδα και το Ελληνορθόδοξο Βυζάντιο μαs ANHKOYN ! O Λεωνίδας, o Aλέξανδρος,ο Παλαιολόγος, o Παπαφλέσσας είναι ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ και ΔΕΝ τους χαρίζουμε σε ΚΑΝΕΝΑΝ !!

Οι δήθεν "αρχαιολάτρες" που απορρίπτουν το χιλιόχρονο Ελληνορθόδοξο Βυζάντιο και το ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΚΟ παρελθόν του Ελληνισμού, διασπούν την ιστορική συνέχεια του Έθνους. Χτυπώνταs την Ορθοδοξία εξυπηρετούν τα σχέδια της Νέας Τάξης.

Είναι λοιπόν ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΙ ΕΘΝΟΠΡΟΔΟΤΕΣ ΚΑΙ ΩΣ ΤΕΤΟΙΟΙ ΘΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΝΤΑΙ !!

ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΙ Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ!!!

http://hellas-orthodoxy.blogspot.com/2011/05/blog-post_09.html

Επίσκεψη στο Άγιον Όρος

2011-07-01T15:41:00.000+03:00

Θα τα πούμε με νέες αναρτήσεις γύρω στα μέσα του μηνός...

Καλά να περνάτε και να προσέχετε στους δρόμους για όσους ταξιδέψουν

Ο Κύριος να μας ευλογεί όλους..

Οι πρωτοκορυφαίοι Απόστολοι Πέτρος και Παύλος

2011-06-29T01:01:00.001+03:00

Οι πρωτοκορυφαίοι Απόστολοι
Πέτρος και Παύλος

πηγή:http://www.xfe.gr

Ο Πέτρος καταγόταν από τη Βηθσαϊδά της Γαλιλαίας και ήταν γιος του Ιωνά, αδελφός του Αποστόλου Ανδρέα του Πρωτόκλητου. Ο Πέτρος και ο Ανδρέας ήταν ψαράδες στη λίμνη Γεννησαρέτ. Είχε νυμφευθεί στην Καπερναούμ, όπου έμενε οικογενειακά μαζί με την πεθερά του. Όπως μας πληροφορεί το Ευαγγέλιο, όταν ο Ιησούς έφθασε στη λίμνη της Γεννησαρέτ συνάντησε τούς δύο αδελφούς Πέτρο και Ανδρέα οι οποίοι έριχναν τα δίχτυα τους. Αμέσως μετά την κλήση τους, άφησαν τα δίχτυα και τις οικογένειές τους και τον ακολούθησαν.

Ψαράς στο επάγγελμα, ήταν τύπος αυθόρμητος, ορμητικός, και τη ζωή του κοντά στο Χριστό τη μαθαίνουμε από τα τέσσερα Ευαγγέλια, ενώ την αποστολική του δράση, από τις πράξεις των Αποστόλων.

Έγραψε και δύο Καθολικές Επιστολές, μέσα στις οποίες να τι προτρέπει τους χριστιανούς: «Νηψατε, γρηγορησατε· ο αντιδικος υμων διαβολος ως λεων ωρυομενος περιπατει ζητων τινα καταπιη» (Α΄ Πέτρου, ε΄ 8). Δηλαδή εγκρατευθείτε, γίνετε άγρυπνοι και προσεκτικοί. Διότι ο αντίπαλος και κατήγορός σας ο διάβολος, σαν λιοντάρι που βρυχάται, περιπατεί με μανία και ζητάει ποιον να τραβήξει μακριά από την πίστη και να τον καταπιεί.

Μετά την Ανάληψη του Κυρίου, ο Πέτρος, δίδαξε το Ευαγγέλιο στην Ιουδαία, στην Αντιόχεια, στον Πόντο, στην Γαλατία, στην Καππαδοκία, στην Ασία και τη Βιθυνία. Κατά την παράδοση (που σημαίνει ότι δεν είναι απόλυτα ιστορικά διασταυρωμένο) έφτασε μέχρι την Ρώμη, όπου επί Νέρωνος (54-68μ.Χ.) υπέστη μαρτυρικό θάνατο, αφού τον σταύρωσαν χιαστί, με το κεφάλι προς τα κάτω.

Ο δε Παύλος γεννήθηκε στην Ταρσό της Κιλικίας και στην αρχή ήταν σκληρός διώκτης του Χριστιανισμού. Όταν κάποτε μετέβαινε στη Δαμασκό για να διώξει και εκεί χριστιανούς, έγινε θαύμα στο οποίο φανερώθηκε ο Χριστός, ο οποίος τον πρόσταξε να πάει στον Ανανία ο οποίος τον κατήχησε και τον βάπτισε. Έτσι, έγινε ο μεγαλύτερος κήρυκας του Ευαγγελίου, θυσιάζοντας μάλιστα και την ζωή του γι' αυτό.

Ονομάστηκε ο πρώτος μετά τον Ένα και Απόστολος των Εθνών, λόγω των τεσσάρων μεγάλων αποστολικών περιοδειών του. Είναι ο ιδρυτής της Εκκλησίας της Ελλάδος. Συνέγραψε 14 επιστολές προς τις Εκκλησίες τις οποίες εκείνος ίδρυσε. Τη ζωή του με τις περιπέτειές του θα τα δει κανείς, αν μελετήσει τις Πράξεις των Αποστόλων, αλλά και τις 14 Επιστολές του στην Καινή Διαθήκη.

Ο Απόστολος Παύλος θέλει κάθε χριστιανός, όπως και ο ίδιος, να αισθάνεται και να λέει: «ζω δε ουκετι εγω, ζη δε εν εμοι Χριστός» (Προς Γαλάτας β΄ 20). Δηλαδή, δε ζω πλέον εγώ, ο παλαιός άνθρωπος, αλλά ζει μέσα μου ο Χριστός. Και ακόμα, «τα πάντα και εν πασι Χριστός» (Προς Κολασσαείς γ΄ 11). Να διευθύνει, δηλαδή, όλες τις εκδηλώσεςι τις ανθρώπινης ζωής μας ο Χριστός.

Ο Απόστολος Παύλος υπέστη μαρτυρικό θάνατο (χωρίς να είναι απόλυτα ιστορικά διασταυρωμένο) δι' αποκεφαλισμού στη Ρώμη.

Απολυτίκιο
«Οι των Αποστόλων πρωτοθρονοι, και της οικουμενης διδασκαλοι, τω Δεσποτη των ολων πρεσβευσατε, ειρηνην την οικουμενην δωρησασθαι, και ταις ψυχες ημων το μεγα ελεος»

Μήπως ο Παύλος έκαψε την Ρώμη ;

Ένα άρθρο αναρτημένο στο ιστολόγιο ΝΕΚΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ απο την OOΔΕ

Γιατί ο Θεός επιτρέπει στον διάβολο να μας πειράζει ;

2011-06-21T15:42:00.000+03:00

- Γέροντα, γιατί ο Θεός επιτρέπει στον διάβολο να μας πειράζει;

- Για να διαλέξει τα παιδιά Του. “Κάνε, διάβολε, ό,τι θέλεις”, λέει ο Θεός, γιατί, ό,τι και αν κάνη, τελικά θα σπάση τα μούτρα του στον ακρογωνιαίο λίθο που είναι ο Χριστός. Εάν πιστεύουμε ότι ο Χριστός είναι ο ακρογωνιαίος λίθος, τότε τίποτε δεν μας φοβίζει.

Ο Θεός δεν επιτρέπει μια δοκιμασία, αν δεν βγη κάτι καλό. Όταν ο Θεός βλέπη ότι θα γίνη ένα μεγαλύτερο καλό, αφήνει τον διάβολο να κάνη την δουλειά του. είδατε τι έκανε ο Ηρώδης; Σκότωσε δεκατέσσερις χιλιάδες νήπια, αλλά έκανε δεκατέσσερις χιλιάδες Μάρτυρες Αγγέλους. Πού είδες εσύ Μάρτυρες Αγγέλους; Έσπασε τα μούτρα του ο διάβολος! Ο Διοκλητιανός έγινε συνεργάτης του διαβόλου βασανίζοντας τους Χριστιανούς σκληρά. Αλλά, χωρίς να το θέλη, έκανε καλό στην Εκκλησία του Χριστού, γιατί την πλούτισε με Αγίους. Νόμιζε ότι θα εξαφάνιζε όλους τους Χριστιανούς, αλλά δεν έκανε τίποτε. Άφησε πλήθος άγια Λείψανα να τα προσκυνούμε και πλούτισε την Εκκλησία του Χριστού.

Μπορούσε να τον είχε ξεκάνει τον διάβολο ο Θεός, Θεός είναι! Εάν θέλη, και τώρα τον μαζεύει κουβάρι στην κόλαση, αλλά τον αφήνει πάλι για το καλό μας. Θα τον άφηνε να ταλαιπωρή και να βασανίζη το πλάσμα Του; τον άφησε όμως μέχρις ενός σημείου και έως καιρού, για να μας βοηθάη με την κακία του, να μας πειράζη, για να τρέχουμε σ’ Αυτόν. Μόνον αν πρόκειται να βγη καλό, επιτρέπει στο ταγκαλάκι να μας πειράξη. Αν δεν βγη καλό, δεν επιτρέπει. Όλα τα επιτρέπει ο Θεός για το καλό μας. Να το πιστέψουμε αυτό. Αφήνει τον διάβολο ο Θεός, για να παλαίψη ο άνθρωπος. Χωρίς πάλη δεν γίνεται χωριό. Αν δεν μας πείραζε ο διάβολος, μπορεί να νομίζαμε ότι είμαστε και άγιοι. Επιτρέπει λοιπόν ο Θεός στον διάβολο να μας χτυπάη με κακία, γιατί με το χτύπημα που μας κάνει, διώχνει όλες τις σκόνες μας και ξεσκονίζεται η σκονισμένη ψυχή μας. Ή τον αφήνη να ορμάη να μας δαγκώση, για να καταφεύγουμε σ’ Αυτόν. Ο Θεός μας καλεί συνέχεια, αλλά εμείς συνήθως απομακρυνόμαστε από τον Θεό και, μόνον αν παρουσιασθή κανένας κίνδυνος, τρέχουμε κοντά Του. Όταν ο άνθρωπος ενωθή με τον Θεό, δεν υπάρχει περιθώριο να εισχωρήση ο πονηρός, αλλά ούτε υπάρχει και λόγος να επιτρέψη ο Θεός στον πονηρό να τον πειράξη, για να αναγκασθή ο άνθρωπος να καταφύγη στον Θεό. Πάντως, όπως και αν είναι, ο πονηρός μας κάνει καλό, μας βοηθάει να αγιάσουμε. Γι’ αυτό και ο Θεός τον ανέχεται.

Ο Θεός έχει αφήσει ελεύθερους, εκτός από τους ανθρώπους, και τους δαίμονες, μια που την ψυχή του ανθρώπου δεν την βλάπτουν, γιατί δεν μπορούν. Εκτός εάν θέλη ο ίδιος ο άνθρωπος να βλάψη την ψυχή του. αντίθετα, μισθό προξενούν στις ψυχές μας είτε κακοί άνθρωποι είτε απρ΄οσεκτοι που άθελά τους κάνουν κακό στην ζωή μας. Γιατί, νομίζετε, λέει εκείνος ο Αββάς: “Έπαρον τους πειρασμούς και ουδείς ο σωζόμενος” (8) ; Γιατί οι πειρασμοί ωφελούν πολύ. Όχι ότι ο διάβολος μπορεί να κάνη ποτέ καλό -γιατί είναι κακός- αλλά ο Καλός Θεός εμποδίζει την πέτρα που μας πετάει, για να σπάση το κεφάλι μας, και μας την δίνει στο ένα χέρι, και στο άλλο χέρι μας δίνει αμύγδαλα, για να σπάζουμε και να τρώμε! Επιτρέπει δηλαδή ο Θεός τους πειρασμούς, όχι για να μας τυραννά ο διάβολος, αλλά για να δίνουμε με αυτόν τον τρόπο “εξετάσεις” για την άλλη ζωή και να μην έχουμε παράλογες απαιτήσεις στην Δευτέρα Παρουσία. Πρέπει να το καταλάβουμε καλά ότι πολεμούμε -και έχουμε να πολεμήσουμε, έως ότου βρισκόμαστε σ’ ετούτη την ζωή- με τον ίδιο τον διάβολο. Όσο ζη ο άνθρωπος, έχει πολλή δουλειά να κάνη για την καλυτέρευση της ψυχής του και έχει δικαίωμα να δίνη εξετάσεις πνευματικές. Εάν πεθάνη και δεν περάση, κόβεται πια. Μετεξεταστέος δεν υπάρχει.

(8) Το Γεροντικόν, Αββάς Ευάγριος ε’, σ. 34

(ΛΟΓΟΙ Α’ – ΜΕ ΠΟΝΟ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΑΝΘΡΩΠΟ)

πηγή :http://gerontes.wordpress.com

Ασκητές μέσα στον κόσμο: Νικόλαος Σαββούδης

2011-06-17T18:17:00.002+03:00

Γεννήθηκε το 1899 στο Γυαλί Τσιφλίκι της Μ. Ασίας. Μετά τον ξεριζωμό των Ελλήνων από την Μικρασία, ήρθε ως πρόσφυγας στο χωριό Βατοπέδι Χαλκιδικής. Όταν ήρθε σε ηλικία γάμου νυμφεύθηκε και από τον γάμο του απέκτησε μία κόρη και εγγόνια. Η σύζυγός του είχε δύσκολο χαρακτήρα καθώς και ο γαμπρός του. Τους αντιμετώπιζε όμως με ηρεμία.

Ήταν γενικά ήρεμος άνθρωπος. Ζούσε σαν ασκητής, νήστευε πολύ, μελετούσε βιβλία εκκλησιαστικά και ασκητικά, που έφερε από την «πατρίδα», και συμβούλευε τα εγγόνια του δίνοντάς τους εφόδια για την ζωή.

Όλη την εβδομάδα βοσκούσε τα πρόβατα. Το Σάββατο το απόγευμα επέστρεφε στο σπίτι και ετοιμαζόταν για την θ. Λειτουργία της Κυριακής.

Στην Εκκλησία διακονούσε ανάβοντας τα καντήλια και βοηθώντας τον ιερέα.

Έκανε αγαθοεργίες. Στην περίοδο της Κατοχής έκρυψε έναν Άγγλο για να του σώσει την ζωή, τον περιποιήθηκε όταν αρρώστησε, και τον φιλοξένησε όσο διάστημα χρειάστηκε.

Όταν πέθανε ένας συγχωριανός του, που η οικογένειά του ήταν φτωχή και δεν είχε χρήματα για την κηδεία, ο Νικόλαος πήγε κρυφά στο σπίτι τους και άφησε χρήματα. Οι άνθρωποι του σπιτιού ποτέ δεν έμαθαν ποιός «καλός άγγελος» τους έστειλε την βοήθεια.

Φιλοξενούσε συχνά στο σπίτι του ανθρώπους περαστικούς που νυχτώνονταν στο χωριό.

Τον Νικόλαο Σαββούδη είχε γνωρίσει και ο γέροντας Γρηγόριος, Πνευματικός της Ι. Μ. Τιμίου Προδρόμου Μεταμορφώσεως, ο οποίος αναφέρει:

«Βρισκόμουν στο χωριό Βατοπέδι Χαλκιδικής. Μόλις είχα φθάσει και στην σκιά κάποιου πεύκου συζητούσα με 5-6 χωρικούς. Σε λίγο έφθασε εκεί και κάποιος μεσόκοπος, πενηντάρης περίπου, χαιρέτησε και στάθηκε σιωπηλός παραπέρα. Ένας εκ των χωρικών μου είπε: Αυτός πάει τα μεσάνυχτα στην Εκκλησία και ανάβει τα κανδήλια για να βλέπουν οι Αγιοι».

»Έτσι γνώρισα τον μπαρμπα-Νικόλα Σαββούδη. Επειδή πήγαινα συχνά στο χωριό Βατοπέδι Χαλκιδικής, πάντοτε τον έβλεπα σιωπηλό, ήρεμο και γαλήνιο. Πάντα πρώτος στην Εκκλησία. Στεκόταν δίπλα στο ψαλτήρι και ψιθύριζε παρακολουθώντας τον ιεροψάλτη. Μόνον εκεί άκουγες την φωνή του σε πολύ χαμηλό τόνο. Μόλις καταλάβαινες ότι έψελνε. Έλεγε και το "Πάτερ ημών", πάντοτε ήταν δικό του.

«Μυστήριο ο μπαρμπα-Νικόλας. Κάποια μέρα πήγα στο σπίτι του, -έναν ημιυπόγειο, απλό, απέριττο, για πάτωμα είχε τσιμέντο, ασκητικότατο-, για να τον γνωρίσω καλύτερα. Στον πάνω όροφο έμενε ο γαμπρός του που, όπως αργότερα έμαθα, τον κακομεταχειριζόταν. Ήταν πολύ νευρικός αλλά ο μπαρμπα-Νικόλας κουβέντα δεν έλεγε γι' αυτόν. Νόμιζες πως δεν είχε μιλιά. Όμως ο μπαρμπα-Νικόλας όχι μόνον ήξερε να μιλά μα και διάβαζε Πατέρες.

»Εκεί είδα εκτός από τον άγιο Δαμασκηνό και άλλους Πατέρες, φιλοκαλικούς και μη. Όλα αυτά τα βιβλία τα μελετούσε ο μπαρμπα-Νικόλας και φαίνεται πως προσπαθούσε να βάλει σε εφαρμογή την πατερική διδασκαλία γι' αυτό εκτός από την σιωπή ήταν στολισμένος και με άλλες αρετές. Ποτέ δεν ασχολείτο με τους άλλους. Αν και τον περιέπαιζαν οι συγχωριανοί του, αυτός τους αντιμετώπιζε με την σιωπή του και μ' έναν ελαφρό μειδίαμα.

»Από όσα είδα πρέπει να έκανε άσκηση μεγάλη και να αγαπούσε την προσευχή. Κανείς όμως δεν γνώριζε τι προσευχές έκανε μόνος μόνω Θεώ. Πολλά μυστικά πήρε μαζί του, γιατί ήταν πολύ σιωπηλός. Από τους χωρικούς έμαθα ότι ζούσε με τα χρήματα που του έστελνε κάποιος Αγγλος πρώην αξιωματικός, από ευγνωμοσύνη γιατί στην Γερμανική Κατοχή ο μπαρμπα-Νικόλας με κίνδυνο ζωής τον έκρυψε στο σπίτι του και τον γλύτωσε από τους Γερμανούς.

»Στις 24 Νοεμβρίου 1969 με ειδοποίησαν ότι ο αγαθός και ήσυχος Νικόλαος έκλεισε τα μάτια του. Τα άφησα όλα και πήγα στο Βατοπέδι. Τον διαβάσαμε και «τον φυτέψαμε» (θάψαμε), όπως λένε οι χωρικοί, για να ανθίση στην αιωνιότητα. Το πρόσωπό του ήταν γαλήνιο μέσα στο φέρετρο, νόμιζες πως κοιμόταν.

«Πέρασαν τρία χρόνια από την κοίμησή του και τρεις ευλαβείς γυναίκες, πολύ γνωστές μου, πήγαν να τον ξεθάψουν, να κάνουν ανακομιδή. Όταν βρήκαν το λείψανό του τάχασαν. Ήταν ακέραιο, ολοκίτρινο και ανέδιδε απαλή ευωδία! Η κ. Βαρβάρα, μία από τις τρεις, το σήκωσε λίγο με τα χέρια της και είδε ότι ήταν πολύ ελαφρό. "Σαν να ήταν μόνο κόκαλα με το δέρμα", όπως έλεγε.

«Έκπληκτες μπροστά στο πρωτοφανές και απροσδόκητο γεγονός, μη γνωρίζοντας τι να κάνουν, θεώρησαν καλό να θάψουν πάλι το τίμιο λείψανο του μακαρίου Νικολάου Σαββούδη».

Αιωνία του η μνήμη. Αμήν.

(Απόσπασμα από το βιβλίο «Ασκητές μέσα στον κόσμο», ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ 2008, Ι. Ησυχαστήριον Αγ. Ιωάννης ο Πρόδρομος, Μεταμόρφωσις Χαλκηδικής)

πηγή: http://www.alopsis.gr/modules.php?name=News&file=article&sid=1810

Ανακαλύπτοντας τον Χριστό μέσα σε ένα Ινδουιστικό Ασράμ

2011-06-14T12:17:00.001+03:00

I. Η ανακάλυψη της Πνευματικής Αλήθειας

Ανατράφηκα από οικογένεια μη θρησκευόμενη. Οι γονείς μου ήσαν αθεϊστές από τότε που ήμουν ακόμα παιδί, και επίσης πολύ δραστήριοι στον φιλελεύθερο-αριστερίζοντα πολιτικό χώρο. Το ενδεχόμενο να γίνω Χριστιανός δεν υπήρχε ούτε σαν σκέψη. Δεν γνώριζα κανένα Χριστιανό, και η Μητέρα μου ήταν μια πρώην Ρωμαιοκαθολική που είχε γυρίσει την πλάτη της στην Εκκλησία και τον Χριστιανισμό.

Οι παιδικές χαρές και οι δρόμοι της πόλης που μεγάλωσα - λίγο έξω από την Νέα Υόρκη - με έμαθαν να παίζω σκληρή μπάλλα. Η ζωή ήταν για να την «αποκτήσεις». Η ζωή ήταν για να την «αρπάξεις», αν δεν σου δινόταν. Δεν υπήρχε κανένας σκοπός στη ζωή, έτσι, τα μόνα υπαρκτά πράγματα ήταν το «έχειν», το «αποκτάν», το «αρπάζειν» και το «κρατείν». Όλοι έμοιαζαν να το πρεσβεύουν αυτό, και να ζουν κατ' αυτόν τον τρόπο, έτσι και εγώ ποτέ δεν τον αμφισβήτησα. Το πρόβλημα ήταν πως ο εσωτερικός μου κόσμος ήταν γεμάτος από έντονη ανησυχία, ανασφάλεια, κατάθλιψη και απόγνωση. Είχα ήδη ξεκινήσει να καπνίζω, να πίνω και να κάνω χρήση μαριχουάνας. Στα 15 μου, έκανα χρήση LSD Μέχρι να κλείσω τα 16 η «δημοφιλής» ψυχαγωγία ήταν η ηρωίνη. Πολλοί από τους φίλους μου έγιναν ηρωινομανείς πριν κλείσουν τα 18 τους.

Στα 16 μου, με συνέλαβαν για κατοχή και πώληση μαριχουάνας. Οι γονείς μου αντιμετώπισαν το περιστατικό αυτό με την στάση της «σκληρής αγάπης» ...;.. πετώντας με έξω από το σπίτι. Ζούσα έκτοτε μέσα σε εγκαταλελειμμένα αυτοκίνητα και σε διαμερίσματα άλλων αλητόπαιδων που ήξερα. Αρκετοί από μας είχαμε λύσει τους δεσμούς μας με την οικογένεια και το σχολείο. Όταν κλήθηκα στο δικαστήριο, οι γονείς μου έλειπαν εκτός χώρας για τις διακοπές τους και ο δικαστής με άφησε ελεύθερο υπό όρους, με δική μου ευθύνη. Έπρεπε να εμφανιστώ στο δικαστήριο μετά από περίπου τέσσερις μήνες. Οι τέσσερις μήνες που ακολούθησαν ήταν εφιάλτης, και ένα ατέρμονο βύθισμα σε μια «μαύρη τρύπα» απόγνωσης.

Εν καιρώ, ξαναβρέθηκα με τους γονείς μου. Όταν επέστρεψα, διαπίστωσα πως τα πράγματα είχαν αλλάξει. Η Μητέρα μου είχε ενταχθεί στους Α.Α. (Ανώνυμους Αλκοολικούς) και είχε βιώσει ένα βαθύτατο πνευματικό «ξύπνημα» που άλλαξε την ζωή της. Διάβαζε τον Alan Watts και τον DT Suzuki και βιβλία όπως την Αιγυπτιακή Βίβλο των Νεκρών. Είχε αλλάξει η όψη της και η στάση της. Ήταν πιο ήρεμη, και πιο απαλή. Άρχισα να διαβάζω μερικά από τα βιβλία της, αφού τα τελείωνε η ίδια. Αμέσως ένοιωσα να με γοητεύει ο Βουδισμός Ζεν και ο Ινδουισμός, προπαντός η Βεντάντα. Αυτό που με «τραβούσε» στο Ζεν ήταν η εμπειρία «Σατόρι» όπου - αστραπιαία μεν, αλλά κατόπιν πολλής πνευματικής προεργασίας - κατορθώνει κανείς να «βλέπει», να «φωτίζεται», να «γνωρίζει την βαθύτερη ουσία των πραγμάτων». Όμως τελικά ελκύστηκα από τον Ινδουισμό, επειδή, ενώ προσέφερε παρόμοια εμπειρία «φωτισμού» ("Σαμαντι"), προσέφερε επίσης και μια προσωπική «θεότητα» (ή, για να είμαστε ακριβείς, πολλές θεότητες). Ο Βουδισμός Ζεν ήταν ένα πνευματικό μονοπάτι που θύμιζε κάτι σαν να εργαζόμαστε πάνω στον εαυτό μας μέσα σε ένα εύρυθμο, καθαρό εργαστήριο κλινικής. Ο Ινδουισμός ήταν πιο χαοτικός μεν, αλλά διέθετε ζεστασιά και χρώμα και - κάτι πολύ πιο σημαντικό για μένα - ένα προσωπικό θεό που μπορούσε κανείς να λατρέψει. Δεν ήμουν σίγουρος για ποιο λόγο αυτό είχε κάποια σημασία, πάντως είχε. Ήθελα να «φωτιστώ», αλλά είχα και την ανάγκη να γνωρίζω και να λατρεύω ένα Θείο Πρόσωπο, και ο Ινδουισμός μου προσέφερε και τα δύο. Τελικά, κατάλαβα πως φτιαχτήκαμε να λατρεύουμε τον Προσωπικό Θεό - τον Ιησού Χριστό - και πως η καρδιά μας δεν θα αναπαυθεί ποτέ, αν δεν το κάνουμε!

Βρήκα το «σπίτι» μου, στο Κέντρο Ramakrishna-Vivekananda της Νέας Υόρκης. Η ζωή μου άλλαξε ριζικά. Η ανακάλυψη πως ο «Θεός» υπάρχει, και πως επίσης υπάρχει κάποια «πνευματική πραγματικότητα» πέρα από τον πόνο και την δυστυχία της ζωής (πράγματα τόσο γνώριμα σ' εμένα), ήταν μια ανακάλυψη εντελώς λυτρωτική για μένα. Άφησα πίσω μου όλα όσα ήξερα παλιότερα, και έτρεξα με φόρα προς την καινούργια μου ζωή. Ο γκουρού (ο πνευματικός μου δάσκαλος) - ένας Ινδουιστής μοναχός, και η κεφαλή και ιδρυτής του Κέντρου Swami Nikhilananda - ήταν την εποχή εκείνη εβδομηντάχρονος και με πολύ εύθραυστη υγεία. Είχε συγγράψει πολλά καθοριστικά βιβλία περί Vedanta, περί Ινδουισμούandπερί του Sri Ramakrishna - τον μυστικιστή του 19^ου αιώνα από την Βεγγάλη (Ινδία), ο οποίος ήταν πνευματικός «ηγέτης» του κινήματος αυτού στις Ηνωμένες Πολιτείες, στην Ευρώπη και την Ινδία. Το κίνημα Vedanta ήταν το πρεσβύτερο πνευματικό αδέρφι όλων εκείνων των κινημάτων της δεκαετίας του εξήντα, των οποίων τις πιο «δραματικές» και «επιδεικτικές» ομάδες εμείς τις βλέπαμε περιφρονητικά. Θεωρούσαμε τους εαυτούς μας «ορθόδοξους» Ινδουιστές!

Ο γκουρού μου ήταν ένας σοφός και ευγενικός σαν παππούς ανθρωπάκος. Αμέσως με εισήγαγε στον εσωτερικό του κύκλο (ένδειξη προνομίου, καθ' όσον κρατούσε τον περισσότερο κόσμο σε κάποια απόσταση), και έγινα ο προσωπικός του συνοδός. Αυτό είναι το ύψιστο προνόμιο για μαθητή, στις Ινδουιστικές σχέσεις μεταξύ γκουρού και μαθητή. Δεν γνωρίζω καμμία παρόμοια σχέση, σε οποιαδήποτε άλλη πνευματική παράδοση (πλην της σχέσεως πνευματικού πατρός - πνευματικού τέκνου στον Άθωνα). Ο μαθητής οφείλει να βλέπει τον Θεό στο πρόσωπο του γκουρού του, και να τον υπηρετεί υπάκουα, σαν να είναι ο Θεός ο ίδιος. Μέσω μιας τέτοιας υπηρεσίας και υπακοής -όπως μας διδάσκουν- μαθαίνει κανείς πώς να υπηρετεί τον Θεό, διότι, αν δεν μπορούμε να υπηρετήσουμε τον πνευματικό μας πατέρα (που είναι σάρκα και αίμα), δεν θα μπορούμε να υπηρετήσουμε τον Θεό, που είναι πνεύμα.

Τα καλοκαίρια, στο «ασράμ» (μοναστήρι) του Κέντρου στο ΠάρκοThousand Islandτης Νέας Υόρκης, πάλι ήμουν ο προσωπικός συνοδός του Swami. Κοιμόμουν πάνω σε ένα καναπέ στο διπλανό δωμάτιο από το δικό του για να του παρέχω την βοήθειά μου κατά την διάρκεια της νύχτας, με καλούσε δε, με μια κουδούνα αγελάδας που είχε ο Swami, στο τραπεζάκι δίπλα στο κρεβάτι του! Ήταν βέβαια υπέργηρος και πολύ εύθραυστος, και συχνά έπεφτε καθώς πήγαινε στο μπάνιο, γι' αυτό και τον βοηθούσα να σηκώνεται και να ξαναξαπλώνει στο κρεβάτι του κάμποσες φορές κατά την διάρκεια της νύχτας, ή του κρατούσα συντροφιά -συνήθως αμίλητα- όταν τον έπιαναν οι τακτικές του κρίσεις αϋπνίας.

Οι μέρες των καλοκαιριών μας γέμιζαν με αναγνώσματα, ατομική προσευχή και διαλογισμό, με μακρινούς περίπατους και με puja(άσματα και προσευχές και λατρεία) τα απογεύματα, σε μια «αίθουσα puja». Μυήθηκα από τον Swami, το πρώτο κιόλας καλοκαίρι, στο ασράμ αυτό, στην πνευματική «γενεαλογία» του Sri Ramakrishna και της Sri Sarada Devi (της «συζύγου» του). Ο Swamiείχε «μυηθεί» από την Sri Sarada Devi όταν ήταν έφηβος, η οποία μάλιστα είχε προβλέψει (πολύ πριν εκείνος να πάρει την απόφαση) πως θα γινόταν μοναχός στο «Τάγμα» τουRamakrishna. Η διαδικασία της «μύησης» είναι μια προσωπική τελετή, ανάμεσα στον γκουρού και τον μαθητή του, όπου αφιερώνεται κανείς στον γκουρού του, και στον γκουρού του γκουρού, και στον γκουρού του γκουρού του γκουρού του ...; επ΄ άπειρον!! Στην ουσία, «μυείται» κανείς στο πνευματικό γενεαλογικό δέντρο του γκουρού και των πνευματικών του προγόνων. Γίνονται προσφορές, ψάλλονται άσματα (στα Σανσκριτικά), και διδάσκεται ο μυούμενος πώς να κάνει διαλογισμό με την βοήθεια ενός mantra (μια Σανσκριτική λέξη, ή το όνομα της προσωπικής μας θεότητας, συνήθως ακολουθούμενη από την λέξη «ΟΜ»). Ο Ινδουιστικός διαλογισμός αποτελείται από διαλογισμό και επανάληψη ενός mantra. Στην γιόγκα τύπου bhakti(λατρεία μιας προσωπικής θεότητας), εστιάζει κανείς σε μια εικόνα της θεότητάς του, στην συνέχεια την φαντάζεται αυτή την εικόνα μέσα στον «λωτό» της καρδιάς του, και, με μάτια κλεισμένα, καθισμένος σε στάση «λωτού» επαναλαμβάνει συνεχώς το mantraτου. Διδασκόμαστε πως μετά από ένα τέτοιο διαλογισμό, μέσω κάθαρσης, κατορθώνει κανείς να διαπεράσει τις στρώσεις των «Maya» ή της οντολογικής πλάνης, και ανακαλύπτει τον «αληθινό εαυτό» του. Αυτός ο «εαυτός» ταυτίζεται με την προσωπική μας θεότητα, με την οποία είναι κανείς σε πνευματική και οντολογική ενότητα («τα πάντα είναι ένα).

Ο Ινδουισμός Vedanta διδάσκει πως όλες οι θρησκευτικές παραδόσεις, από την πιο απλοϊκή μέχρι και την υψηλότερη μορφή τους, δείχνουν προς τον ένα Θεό - τον «Βράχμα» - ο οποίος είναι πέρα από ονόματα, μορφές, περιγραφές και γνώσεις. Οι «θεότητες» είναι απλώς οι «μορφές» που προσλαμβάνει αυτός ο «Βράχμα» χάριν του ελέους του προς τον πιστό, ο οποίος χρειάζεται μια τέτοια «μορφή» για προσκύνηση, λόγω της περιορισμένης του δυνατότητας διάκρισης !! Έτσι, καμμία «θεότητα» - ή «ενσάρκωση του Θεού» όπως τις αποκαλούν! - δεν είναι οντολογικά ανώτερη από την άλλη. Ο Βράχμα-Θεός παίρνει το σχήμα και την μορφή που χρειάζεται κανείς, ανάλογα με το στάδιο της πνευματικής του προόδου, της κουλτούρας, κλπ. Υποτίθεται πως ο Sri Ramakrishna το είχε βιώσει ο ίδιος αυτό, έχοντας δει την «ενότητα» όλων των θεοτήτων μέσα στον Βράχμα, κατά την διάρκεια των εμπειριών «Samadhi». Διδασκόταν πως ο Χριστός ήταν «μια» ενσάρκωση του Θεού, όπως ήταν και ο Βούδας, ο Κρίσνα, ο Ραμακρίσνα, ο Μωάμεθ, κλπ. Φυσικά, εμείς πιστεύαμε πως η «δική μας» θεότητα και μονοπάτι (οSri Ramakrishna) ήταν η πιο φωτισμένη θεότητα και ο πιο ευθύς δρόμος για την απόκτηση φωτισμού. Στην ουσία όμως, ο Ινδουισμός είναι «οικουμενικός» - κάτι που δυσκολεύει τα πράγματα, σε σχέση με τον Χριστιανικό ευαγγελισμό («Ναι, φυσικά, ο Χριστός είναι ένας θεός, αλλά εξ ίσου θεός είναι και ο Κρίσνα μου»).

Στην «αίθουσα puja» του δικού μας ασράμ - και προκειμένου να μένουμε πιστοί στην «οικουμενική» αυτή προσέγγιση - υπήρχαν εικόνες ποικίλων θεοτήτων στους τοίχους της. Θυμάμαι τον Βούδα να κάθεται σε στάση λωτού, τους Krishna and Arjuna(Bhagavad-Gita) επάνω στα ιππήλατα άρματά τους στο πεδίο της μάχης, και τον Χριστό επάνω στον Σταυρό. Υπήρχαν διάφορες εικόνες του Sri Ramakrishna, της Sri Sarada Devi και του Swami Vivekananda επάνω στον βωμό, και η δική μας τελετή pujaαπευθυνόταν σ' αυτούς. Η τελετή Puja είναι μια πολύ ζωηρή εμπειρία, με κεριά, με κουδούνια, με θυμίαμα, με καύση ghee(φυτικό βούτυρο), άσματα και μετάνοιες. Οι μοναχοί φορούν χιτώνες στο χρώμα της ώχρας. Κάθε μαθητής λαμβάνει ένα «κομποσκοίνι» που το χρησιμοποιεί όταν τελεί το mantra του, και ο γκουρού δίνει στον μαθητή του ένα προκαθορισμένο αριθμό επαναλήψεων τουmantra. Υπάρχει επίσης και η διαδικασία διαλογισμού, η οποία μπορεί να διαρκέσει και ώρες για τους έμπειρους.

Η τελετή puja συνήθως διαρκεί μία ώρα, και οι μοναχοί παραμένουν σε κατάσταση διαλογισμού για περισσότερη ώρα. Διαλογίζονται με τον τρόπο αυτό αρκετές φορές την ημέρα, με διακοπή για γεύματα χορτοφάγων, για μελέτη ή/και για εργασία.

Πρέπει να έχετε υπ' όψιν σας ότι ο Ινδουισμός ήταν η μόνη θρησκεία που είχα γνωρίσει. Δεν γνώριζα τίποτα για τον Χριστιανισμό, παρά μόνο όσα είχα διαβάσει για αυτόν, μέσα στα Ινδουιστικά βιβλία. Τα βιβλία αυτά δίδασκαν μια «Ινδουιστικοποιημένη» εκδοχή του Ιησού Χριστού, παρουσιάζοντάς Τον ως μια από τις πολλές «ενσαρκώσεις» του Θεού, και ως «ένα εντελώς ολοκληρωμένο Όν».

Ήμουν ολότελα δοσμένος στην Ινδουιστική πίστη. Επιθυμούσα να γίνω μοναχός σαν τον γκουρού μου, και να γίνω ένας Αμερικανός μοναχός του ΤάγματοςRamakrishna. Έτσι, αυτό που μου συνέβη δεν ήταν διόλου κάτι που προξένησα εγώ, ή που ήθελα να συμβεί. Αλλά συνέβη, και ήταν ως εξής:

Ξεκινώντας τον διαλογισμό, άρχισα να φαντάζομαι την «θεότητά» μου μέσα στην καρδιά μου. Ώρες-ώρες η καρδιά μου ήταν ολόθερμη από αγάπη και αφοσίωση στην θεότητά μου, αλλά τις περισσότερες στιγμές ήταν ψυχρή, ή εγώ ήμουν αφηρημένος. Τελικά, ο νους μου ταξίδευε αλλού και αναγκαζόμουν να ανοίξω τα μάτια μου και να προσπαθήσω να ξανασυγκεντρωθώ, εστιάζοντας το βλέμμα μου επάνω στον βωμό και τις φωτογραφίες του Sri Ramakrishna. Περιέργως όμως, το βλέμμα μου «ταξίδευε» προς την εικόνα του Εσταυρωμένου Χριστού που ήταν κρεμασμένη στον τοίχο. Κάτι υπήρχε στην εικόνα εκείνη που καθήλωνε το βλέμμα μου ...; Ένοιωθα σαν να με τραβούσε κάποιος πνευματικός μαγνήτης, και πως με πήγαινε στο τοπίο που απεικονιζόταν η Σταύρωση ...;. Ένοιωθα πως στεκόμουν δίπλα στην Αγία Παρθένο και τους Αποστόλους, κάτω από τον Σταυρό ...;.. Βούρκωσαν τα μάτια μου (δεν είχα ιδέα γιατί). Με κατέκλυσε μια απίστευτη αίσθηση θλίψης και απώλειας, που δεν είχα νοιώσει ποτέ στη ζωή μου ...;. Ένοιωθα περίεργα συνδεδεμένος με αυτόν τον σταυρωμένο άνθρωπο, κατά τρόπο εντελώς ανεξήγητο για μένα ...;. Άλλαξα θέση, για να μην μπορώ να βλέπω την εικόνα. Αρνήθηκα να επιτρέψω στον νου μου να ξαναγυρίσει σε εκείνη την εικόνα που είδα μέσα στο μυαλό μου. Όμως η εικόνα αυτή επέστρεψε, και εγώ ένοιωσα μια «ζεστασιά» μέσα στην καρδιά μου, και μια «γαλήνη» και «χαρμολύπη» με την σκέψη και μόνο του Χριστού, που δεν είχα γνωρίσει ποτέ άλλοτε. Επιζητούσα να έχω τον Χριστό στον διαλογισμό μου, και όχι τον Ramakrishna!

Η εμπειρία αυτή δεν συνέβη μία ή δύο φορές, αλλά πάρα πολλές φορές. Μάλιστα έφτασε σε τέτοιο σημείο το φαινόμενο, που μίλησα για αυτό στον Swami. Τον ρώτησα: «Αφού ο Βράχμα παίρνει πολλές μορφές και σχήματα, υπάρχει κανένας λόγος να μην επιλέγει κανείς τον Χριστό ως την προτιμώμενή του θεότητα;» Ξαφνιάστηκε από την ερώτησή μου. Μετά από μια παρατεταμένη σιωπή, μου απάντησε: «Η θεότητά σου είναι ο Ramakrishna. Δεν προοδεύει κανείς πνευματικά, μεταπηδώντας από την μία θεότητα στην άλλη.» Η απάντηση αυτή δεν με ικανοποίησε και πολύ, επειδή δεν είπε πως ο Χριστός δεν μπορεί να είναι η θεότητα κάποιου, αλλά πως δεν μπορούσε να είναι η δική μου θεότητα!

Πέρασα εκείνο το καλοκαίρι σε κατάσταση σύγχυσης, καθώς οι δύο εκείνες εικόνες μάχονταν μέσα μου για την υπεροχή. Ήμουν ένας Ινδουιστής, είχα μυηθεί από τονSwami Nikhilananda, όμως ένοιωθα να με τραβάει περισσότερο ο Ιησούς Χριστός, και ας μην είχα διαβάσει τις Γραφές, ας μην είχα πατήσει ποτέ μέσα σε εκκλησία, ας μην είχα την παραμικρή γνώση περί δόγματος ή θεολογίας. Απλώς Τον αγαπούσα, και ήμουν σίγουρος πως Εκείνος με καλούσε να Τον ακολουθήσω. Σκέφτηκα (σκανδαλωδώς!) πως, ενώ ο Ramakrishnaήταν ένα υπερβολικά εξελιγμένο ον, δεν ήταν στην πραγματικότητα Θεός. Κατά κάποιον τρόπο, πίστεψα (μη με ρωτάτε πώς έγινε: ήταν μάλλον το Έλεος και η Χάρις του Θεού, δια του Αγίου Πνεύματος) πως ο Ιησούς Χριστός ήταν ο Υιός του Θεού. Όμως είχα διαμορφωθεί ως Ινδουιστής, και χρειάστηκαν πολλά χρόνια μέχρι να καταλάβω και να αποδεχθώ την Βιβλική εξήγηση περί Χριστού. Έπρεπε να ξε-μάθω όσα είχα μάθει. Αυτό το «ξε-μάθημα» και το «ξανα-μάθημα» ήταν μια διαδικασία πολλών ετών ...;.

II. Ο μακρύς και στριφογυριστός δρόμος

Το «ταξίδι» μου άρχισε με την «προσευχή του Ιησού». Να πώς έγιναν τα πράγματα. Όταν αποφοίτησα από το κολλέγιο - και στην συνέχεια απομακρύνθηκα από την θρησκευτική πίστη και πειραματίστηκα ξανά με ολόκληρη σειρά από αμαρτωλά πράγματα - επέστρεψα στην πόλη της Νέας Υόρκης για να παρακολουθήσω μεταπτυχιακές σπουδές στην δημοσιογραφία. Η καρδιά και η ψυχή μου ήσαν ανήσυχες και ταραγμένες μέχρι τα τρίσβαθά τους. Πάθαινα κρίσεις πανικού τόσο σοβαρές, που συχνά κατέληγα στα επείγοντα περιστατικά του νοσοκομείου. Στην συνοικία Greenwich Village ήταν ένα πολύ γνωστό βιβλιοπωλείο για θέματα μεταφυσικής το οποίο επισκεπτόμουν πάρα πολύ συχνά (και στο οποίο εργάστηκα για ένα μικρό διάστημα). Διέθεταν μια απέραντη επιλογή βιβλίων μεταφυσικής, μυστικισμού, αποκρυφισμού, αστρολογίας, μαύρης μαγείας και σατανικών τελετών, Ινδουισμού, Βουδισμού, Ισλάμ, Σουφισμού και Χριστιανισμού (όλων των αποχρώσεων). Εγώ αναζητούσα βιβλία με θέμα τον «μυστικιστικό» Χριστιανισμό, και (Θεού θέλημα ήταν, σίγουρα) εντόπισα την Φιλοκαλία - Λόγοι των πρώιμων Πατέρων περί της Νοεράς Προσευχής». Ποτέ μέχρι τότε δεν είχα γνωριστεί με τον Χριστιανισμό της Ανατολής, ούτε με την «καρδιακή προσευχή». Το μεγαλύτερο μέρος της γλώσσας και της θεολογικής ορολογίας μου ήσαν εντελώς ξένα, αλλά, παρά ταύτα, ταυτίστηκα με την προσευχή και την βασική προϋπόθεση να τηρεί κανείς την προτροπή του Αποστόλου Παύλου να «προσεύχεσθε αδιαλείπτως» (Θεσσαλονικείς Α, 5:17). Άρχισα να λέω την Προσευχή μόλις τελείωσα την ανάγνωση του πρώτου κεφαλαίου, και συνέχισα να λέω την Προσευχή από εκείνη την στιγμή και μετά. Είμαι πλέον πεπεισμένος πως ο Χριστός - μέσω της ιδιαίτερα καθαγιασμένης αυτής Προσευχής - με οδήγησε τελικά να Τον βρω στην πληρότητά Του, μέσα στην Αγία Του Ορθόδοξη Εκκλησία. Το «ταξίδι» μου προς την Ορθόδοξη Εκκλησία απαρτίστηκε από δύο διακριτές φάσεις, με τον Ίδιο τον Χριστό να με ελκύει όλο και πιο κοντά Του.

Η πρώτη φάση ήταν η κατηχητική μελέτη του Ρωμαιοκαθολικισμού. Με ενέπνευσε προς αυτήν την κατεύθυνση ο Dom Thomas Merton(του "Seven Story Mountain"), ο οποίος είχε επίσης σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο της Columbia, όπου εγώ παρακολουθούσα τα μεταπτυχιακά μου (εκείνος είχε ήδη πεθάνει τότε). Είχε και εκείνος ζήσει μια «απειθάρχητη» ζωή πριν γίνει Ρωμαιοκαθολικός, και εν καιρώ έγινε ιερομόναχος του Τάγματος των Τραππιστών (είχα αναρωτηθεί, μήπως αυτό ήταν και ο δικός μου προορισμός). Ο Καθολικισμός του ήταν εμποτισμένος από ανατολική πνευματικότητα (Βουδισμό και Ινδουισμό). Μου φάνηκε σαν κάτι που θα μου ταίριαζε, μιας και ο δικός μου προσανατολισμός ήταν ο ίδιος. Ξεκίνησα επίσημη κατήχηση στην ίδια ενορία που έλαβε την δική του ο Merton, χρόνια πριν (στην εκκλησία Christi Church). Όμως, αντί να μεγαλώνει η έλξη προς τον Χριστό μέσα από την Εκκλησία, η κατήχηση μου φάνηκε μάλλον βαρετή, και για να είμαι ειλικρινής, καταθλιπτική. Έμοιαζε να εστιάζει περισσότερο στην αμαρτία (μέχρι που έχουν «κατηγορίες» αμαρτιών - τις συγχωρητέες και τις θανάσιμες) και στον εξευμενισμό της οργής του Θεού με την μεσολάβηση της Εκκλησίας. Ο Ρωμαιοκαθολικισμός (και γενικότερα η Δύση, όπως αργότερα διαπίστωσα) είναι βαθύτατα επηρεασμένη από τον Αυγουστίνο (ειδικά οι «Εξομολογήσεις»), και, ενώ μετά βεβαιότητας ταυτιζόμουν με την δική του συναίσθηση συντριπτικής ντροπής και προσωπικής αμαρτωλότητας, δεν βίωνα την αντισταθμιστική «χαρά» μέσα στην Καθολική Εκκλησία. Μου ήταν αδύνατον να «χωνέψω» την εικόνα ενός Θεού-Πατέρα που έμοιαζε με θυμωμένο Κριτή (όπως Τον σκιαγραφεί ο Αυγουστίνος), ένας πνευματικός χαρακτηρισμός που απουσιάζει από τον Ινδουισμό. Ο Καθολικισμός φάνταζε «μεσαιωνικός», «σκοτεινός», και «νομικίστικος». Οι «στρώσεις» που βίωσα ανάμεσα στην Εκκλησία και την «άμεση» σύνδεση με τον Χριστό έμοιαζαν ανυπέρβλητες. Η «καρδιά» μου και ο «νους» μου βρίσκονταν σε δύο διαφορετικά στρατόπεδα. Σταμάτησα την κατήχηση, μία εβδομάδα πριν βαπτιστώ ως Ρωμαιοκαθολικός.

Η ειρωνεία της υπόθεσης είναι πως, ενώ συνέχιζα να λέω την «καρδιακή προσευχή» (η πεμπτουσία της Ανατολικής Χριστιανικής προσευχής) καθ' όλη την διάρκεια της κατηχητικής διαδικασίας, ποτέ δεν ταυτίστηκα με καμία από τις δύο Ορθόδοξες ενορίες (Ελληνική και Ρωσική) που υπάρχουν μέσα στην πόλη. Πιθανόν να μην ήμουν έτοιμος. Μόνο ο Θεός γνωρίζει το γιατί.

Η δεύτερη φάση του «ταξιδιού» μου ήταν ένας χαρισματικός Ευαγγελικός Προτεστάντης. Η φάση αυτή ξεκίνησε από ένα Σαββατοκύριακο, όταν είχα κλειδωθεί μέσα στο διαμέρισμά μου για να προσευχηθώ και να νηστέψω. Είχα αποφασίσει πως χρειαζόμουν να έχω μια «άμεση εμπειρία του Θεού», και να ρωτήσω τον ίδιο τον Θεό αν ο Χριστός ήταν πράγματι ο «Μονογενής Υιός Του», και όχι απλώς «ένας των πολλών θεών». Ακόμα πάλευα με αυτή την απορία. Για να δυσκολέψουν ακόμα περισσότερο τα πράγματα, διαγνώστηκα με υπογλυκαιμία βαρειάς μορφής (προ-διαβητικής μάλιστα), και είχα τάση προς ναυτία και πονοκεφάλους, και χειροτέρευα ακόμα περισσότερο όταν δεν έτρωγα τακτικά. Όμως λογάριασα πως πιο σπουδαίο από την σωματική μου ευρωστία ήταν να μάθω την απάντηση στο ερώτημα (αν ο Χριστός είναι ο Ένας και Μόνος Αληθινός Θεός). Έτσι απείχα από φαγητά, διάβαζα το Κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο, προσευχόμουν και ικέτευα με όλη μου την δύναμη τον ακόμη «άγνωστο Θεό», για διευκρινίσεις και κατεύθυνση. Σχεδόν θαυματουργικά (για μένα) δεν σημειώθηκε κανένα επεισόδιο υπογλυκαιμίας. Ένοιωθα μια απέραντη γαλήνη. Πιο σημαντικό όμως, ήταν που έλαβα μια ολοκάθαρη απάντηση μέσα στην «καρδιά μου». Εξήλθα από τον εγκλεισμό του Σαββατοκύριακου «γνωρίζοντας» πως ο Ιησούς Χριστός ήταν του Θεού ο «μονογενής», και πως οι άλλοι «θεοί» ήσαν προβολές της ανθρώπινης ανάγκης για τον Θεό, χωρίς όμως να είναι πραγματικά ο Θεός. Ήταν μια τεράστια πνευματική αποκάλυψη για μένα αυτό το συμβάν. Τώρα έμενε το ερώτημα: «Τι κάνω με την πληροφορία αυτή;»

Μέρος του «πακέτου» των πληροφοριών που φάνηκε να συνοδεύει αυτήν την «προσωπική αποκάλυψη» (δεν ήξερα πώς αλλιώς να το ονομάσω) ήταν μια ιδέα που ποτέ πριν δεν είχε περάσει από το μυαλό μου. Ήταν μια «ήσυχη, μικρή φωνή», που με παρότρυνα να βρω μια Εκκλησία που είναι «πλήρης Πνεύματος». Ούτε καν γνώριζα τι σημαίνει το «πλήρης Πνεύματος» (δεν ήταν «πλήρης πνεύματος» όλες οι Χριστιανικές Εκκλησίες.

Ρωτούσα και αναζητούσα παντού, και, μιας και ήταν η ανοδική περίοδος της «χαρισματικής αναβίωσης», η έννοια του «πλήρης πνεύματος» συσχετίστηκε με τις χαρισματικές Προτεσταντικές και Καθολικές εκκλησίες. Με κατεύθυναν προς μια χαρισματική Πρεσβυτεριανή Εκκλησία (που σύντομα αποκόπηκε από την οργάνωση). Ο πάστορας ήταν ένας υπέροχος άνθρωπος, όπως ήταν και οι «πρεσβύτεροι» (εκ των οποίων ο ένας συνεχίζει να είναι από τους καλύτερούς μου φίλους). Με καθοδήγησαν μέσα από την «Προσευχή του Αμαρτωλού», όπου αναγνώρισα τις πολλές μου αμαρτίες και δήλωσα την επιθυμία μου να γίνει ο Χριστός ο Σωτήρας και Κύριος της ζωής μου, και δέχθηκα «Ιησού Χριστό μέσα στην καρδιά μου». Έγινε αποδεκτό πως είχα «σωθεί», εδώ και τώρα, και πως θα τρύγιζα όλα τα βραβεία που αφηγείται η Αγία Γραφή, τα οποία ο Θεός επιφύλασσε ειδικά για μένα. Μου έλεγαν πως τα λόγια της Γραφής είχαν γραφτεί ειδικά για μένα (χάρις στην προγνωστικότητα του Θεού, υπέθεσα) και πως έπρεπε να διαβάζω την Γραφή με αυτή την λογική. Ήταν το «εγχειρίδιο του ιδιοκτήτη», για μένα, από τον Θεό! Προσπάθησα σκληρά να τα δεχθώ όλα αυτά - περισσότερο για να μην «γρουσουζέψω» την ...;.συνταγή της Σωτηρίας - αλλά διατηρούσα τις αμφιβολίες μου: «Αυτό ήταν όλο;» ...;.«Τι γίνεται με όλους τους πονηρούς λογισμούς και τις κακές συμπεριφορές με τις οποίες παλεύω;» ...;.. «Θα γίνω έτσι αυτόματα 'Χριστοειδής', δια της πνευματικής 'όσμωσης';» ...;. «Δεν χρειάζεται εγώ να κάνω κάτι;» ...;. «Είναι δυνατόν, ένα τόσο σοβαρό ζήτημα να είναι τόσο εύκολο;» ...;.

Και όμως, με διαβεβαίωναν όλοι αυτοί οι άριστοι άνθρωποι με τα θεολογικά τους διπλώματα, πως ουσιαστικά, αυτό ήταν όλο που χρειαζόταν για την πλήρη, ολοκληρωτική και τελική «σωτηρία»Ω πως όλα έγιναν για μένα, και αποδόθηκαν σε μένα, από την δικαιοσύνη του Χριστού. Το μόνο που χρειαζόταν να κάνω, ήταν να «παραμείνω μέσα στον Λόγο», που σημαίνει την γραπτή Αγία Γραφή. Ήμουν τόσο σίγουρα στον δρόμο για τον ουρανό, όσο σίγουρα θα ανέτειλε ο Ήλιος στην Ανατολή (το εννοούσαν αυτό ειλικρινά, και δεν υπαινίσσομαι κάτι ειρωνικά).

Όμως το επόμενο βήμα ήταν να βιώσω «το σημείο της πληρότητος του Πνεύματος», το οποίο ήταν η «γλωσσολαλιά». Αυτό συνέβη κατά την διάρκεια μιας «λειτουργίας», αφού είχα «σωθεί». Κάποιοι άρχισαν να προσεύχονται με ακαταλαβίστικα λόγια και τραυλίζοντας, και με ενθάρρυναν να τους συνοδεύσω και εγώ. Το έκανα. Εδώ που τα λέμε, ποτέ δεν «μπήκα στο νόημα» -στα 15 χρόνια ως χαρισματικός- του «γλωσσικού πράγματος» (δηλαδή, γιατί είχε τόση σημασία, πώς σε «διαμόρφωνε» ως Χριστιανό, ή ποιος ήταν ο σκοπός του, αφού κανείς άλλος δεν καταλάβαινε τι έλεγαν). Απλώς μου έλεγαν να «συμπλεύσω» με αυτό, διότι ήταν θέλημα και σκοπός του Θεού, όπως ήταν και η Πεντηκοστή, στο δεύτερο κεφάλαιο των Πράξεων. Μου έλεγαν πως έτσι φανέρωνε τον Εαυτόν Του, μέσω ημών, το Άγιο Πνεύμα του Θεού, μόνο που αυτό υπερέβαινε τον ορθολογισμό των σκέψεών μου. Ακουγόταν κάπως μυστηριώδες, πράγμα που δεν με ενοχλούσε.

Η σωματική θεραπεία και η προσευχή για σωματική θεραπεία ήταν επίσης μεγάλο πράγμα. Μας μάθαιναν, ξανά και ξανά, πως η λύτρωση του Χριστού - η βασιλεία του Θεού - που ήταν ήδη εδώ, και χρειαζόταν μόνο να «απαιτηθεί», συμπεριελάμβανε την θεραπεία της ψυχής ΚΑΙ του σώματος. Προσευχόμασταν για την θεραπεία κάθε είδους, και για τους πάντες: πονοκεφάλους, φαλακρότητα, κρυολογήματα, πονόλαιμους, ισχυαλγίες ...; Τελούσαμε «χειροθεσίες», προσευχόμασταν, με γλωσσολαλιά και με δικά μας λόγια: «Πατέρα Θεέ, θεράπευσε αυτό ή εκείνο, Πατέρα, ευλόγησε αυτό ή εκείνο, Πατέρα, ελευθέρωσε τον αδελφό μας από αυτό ή εκείνο ...;» Βρισκόμουν ήδη μέσα (στην Βασιλεία) και τώρα απλώς έπρεπε να αντλώ από τα άπειρα οφέλη και την δύναμη του Χριστού και του Αγίου Πνεύματος. Κατά κάποιον τρόπο, φάνταζε πως η έλλειψη θεραπείας οφειλόταν στο ότι δεν ήταν αρκετά δυνατή η πίστη σου, αν δεν θεραπευόσουν.

Εν τω μεταξύ, είχα νυμφευθεί την όμορφη σύζυγό μου, την Κολήν, και μαζί της ήταν και η κόρη της (μου), η Τζένιφερ. Μετακινούμασταν αρκετά λόγω της δουλειάς μου, αλλά πάντοτε πηγαίναμε στις χαρισματικές Ευαγγελικές εκκλησίες, η οποίες είχαν μεν ευαγγελική θεολογία, όμως με Πεντηκοστιανή εμπειρία. Καταλήξαμε στην νότιο Καλιφόρνια, όπου ριζώσαμε για τα καλά. Παράλληλα αρχίσαμε να πηγαίνουμε σε μια από τις πιο «καυτές» χαρισματικές Ευαγγελικές εκκλησίες της περιοχής. Η εκκλησία αυτή γέννησε ένα εθνικό και διεθνές κίνημα, και εμείς «εκκλησιαζόμασταν» στην «εκκλησία-έδρα» (στην πραγματικότητα ήταν η αίθουσα συνελεύσεων ενός γυμνασίου), στην περιοχήAnaheim Hills της Καλιφόρνιας. Ο ανώτατος Πάστορας φορούσε μια πολύχρωμη Χαβανέζικη φανέλλα, και είχε υπάρξει κάποτε επαγγελματίας μουσικός, έχοντας παίξει στο πιάνο για το συγκρότημα "The Righteous Brothers" της δεκαετίας του εξήντα. Της λατρείας της εκκλησίας αυτής ηγείτο μια «ομάδα λατρείας», αποτελούμενη από ηλεκτρική μπάντα και τραγουδιστές. Η μουσική τους ήταν σύγχρονη, και κάποια κομμάτια ήταν μάλιστα αρκετά «φορτισμένα» συναισθηματικά, και συγκινητικά. Η τελετή, εντελώς αλλιώτική από αυτές που είχαμε συνηθίσει, διαρκούσε πάρα πολύ ώρα, και μετά ακολουθούσε το μάθημα της Γραφής. Κατόπιν, είχαν μια επί πλέον ώρα μετα-λειτουργικής και εντελώς χαοτικής «διακονίας», όπου ο κόσμος πήγαινε στον μπροστινό χώρο και έκανε ότι του ερχόταν, από το να «ξανα-αφιερώνεται» στον Χριστό (κάτι που και εμείς κάναμε, ξανά και ξανά ..., να προσεύχονται ο ένας για τον άλλον, να προφέρουν «λόγια προφητείας» ...;. Οι άνθρωποι δάκρυζαν με λυγμούς, έκλαιγαν, έτρεμαν, κατέρρεαν στο πάτωμα, μιλούσαν με «γλώσσες», και αυτό το πράγμα συχνά διαρκούσε και μία ώρα μετά την λήξη της τυπικής λειτουργίας. Μετά όλοι έφευγαν, και πήγαιναν για το μεσημβρινό τους γεύμα.

Είχαμε φτάσει σε σημείο να είμαστε συνηθισμένοι σε αυτό το είδος «εκκλησίας» και, μιας και δεν είχα μελετήσει εκκλησιαστική ιστορία, δεν είχα και κανένα σημείο αναφοράς για να αποφασίσω αν αυτός ήταν ο τρόπος που έπρεπε να λειτουργεί μια εκκλησία. Όμως στο διάστημα αυτό, που είχαμε γίνει οικοδεσπότες σε συνάξεις, δάσκαλοι κατηχητικών, και μπλεγμένοι σε ένα σωρό άλλες «διακονίες», ένοιωθα πως η «εσωτερική ζωή» μου δεν συμβάδιζε με την «εξωτερική». Συνέχιζα να παλεύω με διάφορες σκέψεις, ορμές, και συμπεριφορές που επιζητούσα μεν να ξεπεράσω, αλλά δεν φαινόταν να μπορούσα. Σε ποιόν να μιλούσα; Πώς έγιναν «άγια» η εσωτερική και η εξωτερική μου ζωή; Κανείς δεν φαινόταν να γνωρίζει. Ξέρω πως ο Χριστός είχε πει «να γίνετε τέλειοι, όπως ο Πατέρας σας στον ουρανό είναι τέλειος», και επίσης ήξερα πως αυτό δεν είχε συμβεί. Έκανα όλα «τα πράγματα» που μας έλεγαν πως κάνουν οι «σωσμένοι», όμως η εσωτερική μου ζωή παρέμεινε ένα χάος. Κάπου υπήρχε μια αποσύνδεση ...;.

Αυτό που με έκανε τελικά να αρχίσω να σκέφτομαι, ήταν η αυξανόμενη «παλαβομάρα» σε ορισμένα πράγματα που συνέβαιναν στο κίνημα της εκκλησίας μας. Η φάση αυτή αποκορυφώθηκε για μένα, κατόπιν μιας επίσκεψης από δάσκαλο που είχε διακονία που ονομαζόταν «η διακονία του γέλιου». Ανέβαινε στον άμβωνα, και άρχιζε να μιλάει σαν κωμικός «stand up» (όρθιος, εν κινήσει) και μάλιστα σε νυχτερινή, Κυριακάτικη λειτουργία! Σε λίγο, γέμισε ο ναός με δυνατά κραυγαλέα γέλια και υστερικούς λαρυγγισμούς. Όταν έδειχνε με το δάχτυλο προς κάποιο σημείο, φωνάζοντας «Να το!!!» (το Άγιο Πνεύμα!!) τα γέλια αυτά ξεκινούσαν από το σημείο που είχε μόλις υποδείξει, και προχωρούσαν σαν κύμα, ολόγυρα στην αίθουσα του γυμνασίου. Αυτό συνεχιζόταν επί ώρες, ώσπου στο τέλος οι άνθρωποι έπεφταν στο πάτωμα και στους διαδρόμους, σε παροξυσμούς υστερίας. Μιλούσαν ακατάληπτα, με σάλια που τους έφευγαν από το στόμα, ούρλιαζαν και κάγχαζαν. Μερικοί γρύλιζαν κιόλας. Οι άνθρωποι γύρω μου το θεωρούσαν «πνευματικό» αυτό που συνέβαινε, όμως όχι εγώ. Για να λέμε την αλήθεια, είχα αρχίσει να αηδιάζω με όλο το κίνημα, το οποίο δεν πίστευα πως ήταν ο «αληθινός Χριστιανισμός» που βιωνόταν στην «αρχαία Εκκλησία», και για τον οποίο οι άνθρωποι πέθαιναν ως μάρτυρες. Ήμουν σίγουρος πως δεν πέθαναν για αυτή την τρέλα! Όμως δεν είχα ιδέα πού θα μπορούσα να βρω την «αρχαία Εκκλησία». Όλοι έμοιαζαν να την αναζητούσαν, και «πλάθανε» ότι έκαναν βάσει της δικής τους κατανόησης και ερμηνείας του πώς ήταν η «αρχαία εκκλησία», όμως αν αυτό οδηγούσε τους ανθρώπους σε τέτοια υστερία, τότε σίγουρα (η αρχαία εκκλησία) βρισκόταν αλλού, ή πουθενά.

Η αποκάλυψη ήρθε, όταν η εκκλησία πρόσφερε ένα σεμινάριο Σαββατοκύριακου, με καλεσμένο έναν επισκέπτη καθηγητή ιερατικής σχολής Fuller Theological Seminary, με θέμα «Ιστορία της Πρώιμης Εκκλησίας». Διαβάσαμε την «Πρώιμη Εκκλησία» του Henry Chadwick, που άρχιζε από την Ιερουσαλήμ του δεύτερου ναού, και έφτανε μέχρι τον 4^ο αιώνα της Χριστιανικής περιόδου. Ανακάλυψα πως η «αρχαία Εκκλησία» ήταν λειτουργική, με Μυστήρια (τρεφόταν με το ίδιο το Σώμα και το Αίμα του Χριστού στην Ευχαριστία), και επίσης είχε κλήρο και ιεράρχες. Υφίστατο «μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία», τα πρώτα χίλια χρόνια του Χριστιανισμού, από την Πεντηκοστή έως το 1054 μ.Χ. Έδωσε πολλούς αγίους άνδρες, γυναίκες και παιδιά. Και ούτε ήταν μοντέλο μιας μια ξανα-σχεδιασμένης «πρώιμης Εκκλησίας». Έμοιαζε με την Ρωμαιοκαθολική, μόνο με διαφορετικό ήθος, λιγότερο νομικίστικη, και με περισσότερο μυστήριο. Νήστευαν. Ζητούσαν τις μεσιτείες των κεκοιμημένων μαρτύρων και εκείνων που αποκαλούσαν αγίους. Αγαπούσαν την Παρθένο Μαρία, και φυσικά ήσαν εντελώς αφοσιωμένοι στον Χριστό και Τον λάτρευαν ως Δεύτερο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδος. Τελούσαν υπό την επίβλεψη των Επισκόπων, ανθρώπων του Θεού που είχαν απ' ευθείαςΑποστολική διαδοχή. Ήσαν «Βιβλικοί» (πρώτα της Παλαιάς Διαθήκης, μετά συνέταξαν τον Κανόνα της Αγίας Γραφής τον οποίον έχουμε και σήμερα), αλλά είχαν και τα «συναφή» από τα οποία μπορούσαν να κατανοήσουν αληθινά τις Γραφές, χωρίς λάθη και αιρέσεις. Δεν έπαιζαν ροκ μουσική, ούτε υπήρχαν γέλωτες μέσα στις λειτουργίες τους. Μάλλον οι λειτουργίες τους είχαν κάτι κατανυκτικό, το οποίο έδινε την εντύπωση πως ετελούντο σε δύο «πνευματικές διαστάσεις» ταυτόχρονα: στην γη και στον ουρανό, μαζί με τα Χερουβείμ, τα Σεραφείμ, και τους Αγίους, που είναι το «μέγα νέφος των μαρτύρων». Ομολογώ πως τα 'χασα εντελώς με όλα αυτά. Ήταν μια εμπειρία επιβεβαιωτική. Κατάλαβα πως αυτό ήταν το «μοντέλο εκκλησίας» του οποίου η Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία δήλωνε πως είναι διάδοχος (όπως το είχα διαβάσει!) Έτρεξα προς τον καλοσυνάτο καθηγητή και τον ρώτησα: «Αυτή η 'αρχαία Εκκλησία' που περιγράψατε, είναι η ίδια Εκκλησία που οι Ανατολικοί Ορθόδοξοι διατείνονται πως είναι η δική τους;» Τέθηκε σαν ερώτημα του «Ναι» ή «Όχι». Δεν ήθελα μισόλογα, και με μεγάλη μου χαρά, δεν μου δόθηκαν. Μου είπε «Ναι» στο ερώτημά μου, σχεδόν αστραπιαία, και πρόσθεσε, «όμως το ερώτημα που πρέπει να θέσεις στον εαυτό σου είναι αν αυτό έχει σημασία» Ε, αυτό δεν ήταν ερώτημα που χρειαζόταν να παλέψω. Είχα περάσει από τον Ρωμαιοκαθολικό κόσμο, τον χαρισματικό-Ευαγγελικό λαβύρινθο, και έψαχνα απεγνωσμένα να βρω ποια ήταν η «αληθινή Εκκλησία» - εκείνη που συνέχιζε να πιστεύει όπως πίστευε η αρχαία Εκκλησία, και που διαμορφώνει τους πιστούς Της όπως τους διαμόρφωνε η αρχαία Εκκλησία τους δικούς Της. Για μένα λοιπόν, είχε τρομερή σημασία!

Έτσι, με κάποιον τρόπο (Κύριος οίδε), ανακάλυψα το βιβλίο «Becoming Orthodox» (Γενόμενος Ορθόδοξος) από τον (τότε) π.Peter Gillquist - η ιστορία του οποίου χρονογράφησε το «ταξίδι» περισσοτέρων των 2000 Ευαγγελικών προς την κανονική Ανατολική Ορθόδοξο Εκκλησία. Η ιστορία αυτή άγγιξε και το τελευταίο μόριο της ύπαρξής μου. Βρήκα το όνομα μιας τοπικής ενορίας που ήταν της ίδιας δικαιοδοσίας (Αντιοχείας) και πήγα στον Όρθρο και την Θεία Λειτουργία. Ειλικρινά, έκλαιγα σε όλη την διάρκειά τους. Κρατώντας τα μάτια μου κλειστά, νόμιζα πως η χορωδία που άκουγα ήταν άγγελοι και όχι άνδρες (ή γυναίκες!). Η ομορφιά και η ιερότητα της Λειτουργίας (την οποία παρακολουθούσα και σε γραπτή μορφή, για να είμαι απόλυτα σίγουρος πως δεν λένε τίποτε «αιρετικό» - για φαντάσου!) με συγκλόνισαν. Όταν ξαναπήγα για τον Μεγάλο Εσπερινό εκείνο το Σαββατόβραδο για τις βραδινές προσευχές, προσευχήθηκαν από το Βιβλίο των Ψαλμών (τα περισσότερα λειτουργικά κείμενα άλλωστε είναι παρμένα από την Αγία Γραφή). Μετά τον Εσπερινό, ακολούθησαν «προσευχές θεραπείας» για τους αρρώστους, με τους ιερείς και τους διακόνους να χρίουν με Ευχέλαιο τους ασθενείς, όπως απαιτεί η Γραφή και η λοιπή Παράδοση. Μπορώ να πω με κάθε ειλικρίνεια, πως για πρώτη ίσως φορά, ένοιωσα την εμπειρία του Αγίου Πνεύματος.. Ο Χριστός, οι άγγελοί Του, οι άγιοί Του, και η εκκλησία Του, όλοι ήσαν ταυτόχρονα παρόντες, κατά τρόπο ανείπωτο. Κατάλαβα τότε, πως επί τέλους, ήμουν «στο σπίτι μου».

Έχουν περάσει ένδεκα χρόνια από εκείνο το βράδυ. Ολόκληρη η οικογένειά μου - η σύζυγός μου, οι κόρες μου, ο γαμπρός μου και τα τρία υπέροχα εγγόνια μου με ακολούθησαν στην Αγία Ορθόδοξη Εκκλησία. Τους είδα όλους να μεγαλώνουν και να ωριμάζουν, παρά τις δυσκολίες και τις πάλες της ζωής. Όλοι μας έχουμε πει - ξανά και ξανά - πόσο ευγνώμονες είμαστε στον Θεό, που προστάτεψε την Εκκλησία Του και που Την διαφύλαξε σώα από τις «πύλες του Άδου», στην αγνή Της μορφή, ανόθευτη και αδιάβρωτη.

πηγές: http://www.oodegr.com/oode/ierapostoli/empeiries/indouistis1.html

http://agioritis.pblogs.gr/2011/03/anakalyptontas-ton-hristo-mesa-se-ena-indoyistiko-asram.html

http://orthodoxgreek.blogspot.com/2011/03/blog-post_21.html

"Οι τσέπες σας πρέπει να είναι ανοιχτές..."

2011-06-10T21:00:00.001+03:00

Όταν καλοπερνάς στη γη, κάτι δεν πάει καλά με τον εαυτό σου

ΠΗΓΗ: Pentapostagma

Το άρθρο το πήραμε απο το ορθόδοξο ιστολόγιο ΝΕΚΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Γέροντας Παΐσιος Αγιορείτης

Παρά τα φαινόμενα και την αναξιότητα των μοναχών και κληρικών, η Εκκλησία είναι ακένωτη πηγή θαυμάτων. Παίρνει νερό και το κάνει Αγιασμό· παίρνει ψωμί και κρασί και το κάνει Θεία Ευχαριστία· παίρνει τον άνθρωπο χώμα και τον κάνει Θεό! Αλλά τα θαύματα πολλοί δεν τα βλέπουν. Γιατί, αν τα έβλεπαν, δεν θα
περιφρονούσαν ή μισούσαν την Εκκλησία του Χριστού, αλλά θα την αγαπούσαν, θα την τιμούσαν και δεν θα μιλούσαν γι’ αυτή με περιφρόνηση, όπως μιλούν.

Ο χριστιανός έχει προορισμό να σηκώνει βαρύ σταυρό στη ζωή του. Είναι δύσκολο πράγμα να λες ότι πιστεύεις στον Κύριο και καλοπερνάς σ’ αυτήν εδώ τη ζωή. Γιατί, όταν καλοπερνάς στη γη, κάτι δεν πάει καλά με τον εαυτό σου, ενδιαφέρεσαι για το χρυσάφι της γης και όχι για τους θησαυρούς του ουρανού. Αλλά όταν σκέφτεσαι έτσι, βρίσκεσαι μακριά από το θέλημα του Θεού. Χριστιανική ζωή και καλοπέραση δεν πηγαίνουν μαζί, είναι διαφορετικά πράγματα

Κάποτε ήλθε εδώ ένας πολύ γνωστός γιατρός για να μιλήσουμε. Ήταν και η γυναίκα του γιατρός, θρησκευόμενοι άνθρωποι και οι δύο. Παραπονιόταν ότι τα παιδιά του ζούσαν κοσμική ζωή και όχι μόνο δεν τηρούσαν τις εκκλησιαστικές παραδόσεις της οικογένειας τους, αλλά και τις ειρωνεύονταν.

Χαρακτήριζαν τους χριστιανούς καθυστερημένους, βολεμένους, ανειλικρινείς, υποκριτές και θεομπαίχτες, επειδή η ζωή τους -έλεγαν- δεν συμβαδίζει με τα λόγια τους και τα έργα τους δεν είναι χριστιανικά.

Ακόμη και στο ευχέλαιο, που οι γονείς κάνουν μία φορά το χρόνο στο σπίτι τους και τα παιδιά, όσο ήταν μικρά συμμετείχαν, τώρα αντιδρούν και δεν παρευρίσκονται.

Ο γιατρός έδειχνε πολύ κουρασμένος και απελπισμένος για την πνευματική αδράνεια των παιδιών του. Και νόμιζε ότι όλες οι προσπάθειες, οι δικές του και της γυναίκας του πήγαν χαμένες, δεν έπιασαν τόπο, δεν άγγιξαν τα παιδιά.

Σε κάποια στιγμή ο γιατρός, βάζοντας το κεφάλι μέσα στις δυό του παλάμες, σαν να ήθελε να καλύψει το πρόσωπό του από ντροπή, μου είπε: Φοβάμαι πως το πολύ χρήμα μας έχει κάνει ζημιά.

Τον ρώτησα να μου πει, τί εννοούσε και εκείνος με απόλυτη ειλικρίνεια παραδέχτηκε ότι είχαν ξεφύγει από το μέτρο κι είχαν αποκτήσει περιουσιακά στοιχεία απολύτως μη αναγκαία. Έχουμε τρία μεγάλα σπίτια, μου είπε. Ένα για μας και από ένα για το κάθε παιδί. Επίσης, δυό εξοχικά, τέσσερα ακριβά αυτοκίνητα, ένα σκάφος, καταθέσεις, πολλά υλικά.

Και συνέχισε: τα παιδιά κακόμαθαν και τώρα μας κατηγορούν ότι προκαλούμε. Επίσης, μας λένε ότι έχουμε παντρέψει πολύ όμορφα τον πλούτο και τον Χριστιανισμό. Και με παρακάλεσε να του πω τί πρέπει να κάνει για να βρουν πάλι την ειρήνη και την ενότητα στην οικογένεια τους.

Του είπα να τα δώσουν όλα στους φτωχούς και να κρατήσουν μόνο ένα σπίτι, ένα εξοχικό και τους μισθούς τους. Τρόμαξε, άλλαξε χρώμα, φοβήθηκε, απογοητεύθηκε από την απάντηση που του έδωσα.

Έφυγε και δεν ξαναήλθε. Είχε δεθεί με τα εδώ, όχι τα Άνω. Γι’ αυτό και τα παιδιά του αναζήτησαν άλλο τρόπο ζωής, διαφορετικό από αυτόν που οι γονείς τους είχαν προτείνει.

Όταν ακούω ότι υπάρχει μεγάλη φτώχεια, ανέχεια, πονάω πολύ και δεν μπορώ να προσευχηθώ.

Δεν λέω, όταν έχεις δυό χιτώνες να δώσεις τον ένα. Αυτό είναι ασυνήθιστο και δύσκολο για τους πολλούς. Αλλά, αν θέλεις να λέγεσαι χριστιανός και κατέχεις όλα τα αγαθά του Θεού, γιατί ιδρώνεις και αγωνιάς για το παραπάνω και δεν κάνεις ελεημοσύνες και καλά έργα; Να ξέρεις, ότι θεμελιώνει στην άμμο, όποιος έχει πολλά χρήματα και τα διαχειρίζεται εγωιστικά, αδιαφορώντας για τη φτώχεια και τη δυστυχία των συνανθρώπων του. Είδες ποτέ σάβανο με τσέπες; Όλα εδώ μένουν. Μόνο οι αγαθοεργίες πηγαίνουν στον ουρανό. Ξέρεις γιατί γίνονται οι πόλεμοι; Για το χρήμα... Γιατί οι πλούσιοι δεν μπορούν να βάλουν χαλινάρι στη λαιμαργία τους και οι φτωχοί δεν εύχονται να αποκτήσουν τα αναγκαία, αλλά ζηλεύουν τα πλούτη και τη δόξα των πλουσίων.

Οι τσέπες σας πρέπει να είναι ανοιχτές, ώστε να φεύγουν τα χρήματα για φιλανθρωπίες. Είναι σκάνδαλο να υπάρχουν τσέπες γεμάτες λεφτά και να είναι ραμμένες.

Ρητά περί Ορθοδοξίας

2011-06-08T03:20:00.000+03:00

H Ορθοδοξία στην πρόταση βάζει τελεία στο κόμμα και στο τέλος θαυμαστικό.

Ο Κύριος, σου μεταμορφώνει το τώρα και σου μετουσιώνει το άυριο που αρνήσε ότι υπάρχει .

Το αύριο θα υπάρχει και χωρίς εσένα και ας μην το δέχεσαι, τουλάχιστον προετοιμάσου να είσαι παρόν.

Η Ορθοδοξία σου μεταμορφώνει την παρούσα ζωή και σε προετοιμάζει για την μέλλουσα.

Μόνος σου κόβεις μόνο τα σάπια κλαδιά του δέντρου των παθών της ψυχής σου , με την εξομολόγηση ξεριζώνεις τις ρίζες και αγιάζεις το χώμα.

Στο έρωτημα και την κάλυψη του θανάτου και της μελλούσης ζωής οι περισσότερες φιλοσοφίες και δημιουργικές ανθρωποκεντρικές θρησκείες καταλήγουν στον γκρεμό. Η Ορθοδοξία είναι ο δρόμος που σε περνάει στην απέναντι όχθη.

Για την Ορθοδοξία ο Θεός δεν είναι αοριστολογία, γενίκευση ή μια οντολογική μορφή εξανθρωπισμού αλλά είναι μια ομολογία που λέγεται Χριστός και που είναι κοινωνούμενος.

Στην Ορθοδοξία το θαύμα είναι μια φυσιολογική διαδικασία που λαμβάνει χώρα σε κτιστό επίπεδο με μη πτωτικούς νόμους. Κάτι που για τον άνθρωπο είναι αδύνατο για το Θεό είναι δυνατό και εκεί γεννιέται το Θαύμα.

Η Ορθοδοξία δεν είναι ανθρώπινο κατασκεύασμα αλλά Θεϊκος δρόμος. Το δρόμο τον δημιούργησε ο Κύριος την πίσσα την έφτιαξαν οι άνθρωποι. Την εκκλησία σαν ναό την δημιούργησαν οι άνθρωποι αλλά την εκκλησία την γέννησε ο Κύριος στην Πεντηκοστή. Το ράσο το ράβουν οι άνθρωποι την χάρη της ιεροσύνης την έδωσε ο Κύριος. Τα μυστήρια τα τελούν άνθρωποι την μεταμόρφωση τους την κάνει ο Κύριος. Ο ιερέας σαν άνθρωπος κόβει άρτο και κρασί στην θεία λειτουργία, ο Κύριος το μετουσιώνει σε σώμα και αίμα.

Η Ορθοδοξία δεν είναι λογική και φιλοσοφία αλλά βίωμα ελευθερία και σωτηρία.

Η Ορθοδοξία είναι βίωμα μέθεξη θείας χάριτος μεταμόρφωσης και σωτηρίας.

Η Ορθοδοξία απαντά : Στο πόνο και την σταύρωση με χαρά και Ανάσταση, Στο θάνατο με γέλιο και παράδεισο, στην παρούσα ζωή σαν σχολείο και προετοιμασία. Στα πάθη με εξομολόγηση , θεία κοινωνία και ελευθερία. Στο μίσος και στο κακό απαντά με υπέρβαση αγάπη και συγχώρεση. Στο σκοτάδι απαντά με φώς, και στο τέλος απαντά με καινούργια αρχή και αλλαγή. Στην απελπισία δίνει ελπίδα και στην ελπίδα δίνει νόημα και Χριστότητα.

Οι φιλόσοφοι προσπαθούν να εξηγήσουν τον κόσμο,

ο Κύριος ήρθε να τον σώσει.

Σπύρος Σκουτής