Lolamania

Doğa, boşluklardan nefret eder.

2012-10-29T22:55:00.000+02:00

Ummadik tas bas yarar mi?

Hicbirsey gorundugu gibi olmayabilir mi?

Hersey iluzyondan ibaret olabilir mi?

Sorgulamak sorgulanmali midir?

Felsefe yalnizca kelime oyunlarindan mi ibarettir? Bir yere varir mi?

Kabartma tozu pastayi ne kadar kabartir?* (Bu soru daha once de sorulmus cevap alinamamistir)

Daha fazla sacmalanabilir mi?

Hayir…

Dogrudan konuya giriyorum:

Istanbuldayim. Neredeyse 2 aydir ugramadigim evime geldigimden beri son-suz huzur doluyum. Gereksiz bir mutluluk; gereksiz aptal trip-moralsiz havalardan uzak; kafanin icinde bos ve mutlu bir obek hucre. Bu halin sifati olsa olsa “huzur” olur.

Geldigimden beri durmaksizin iciyorum, bunyemdeki alkol seviyesini asla dusurmuyorum. Bunyemin de buna itirazi yok (Simdilik) Cilginlar gibi spor yapiyorum. Sonrasinda acik havada mukemmel bir kahvalti. Devaminda alkole basliyorum ve ortalama olarak gece 4e kadar devam ediyorum. (Standart gunumu tarif ettim; simdi dagilabiliriz. )

Bir Cuma aksami da evde sarabimla bagira cagira arctic monkeys soylerken Pinar aradi. (Bahsetmistim sanirim; kendisi Cenk’le gectigimiz Agustos’ta evlendi; abartisiz konusuyorum gordugum en mukemmel gelin+lik olabilir) Cenk Italyada su sira. Pinarcim da aksam yeni is tayfasiyla bir drink aliyor* olacakmis. Gerisini tahmin edersiniz: Deriye ve Armani Code’a burunerek onlara katiliyorum. Hafif izbe ama secilmis mekanda buluyorum eglenceli bunyeleri. Yine abartisiz konusuyorum: su 27 yillik hayatimda gordugum ve sanirim gorebilecegim en yakisikli adamla tanisiyorum. Sadece yakisiklilik yetmez konusunu defalarca konustuk sanirim; ama cekici – seksi – ve bir de ustune durusu olanini gormek bulmak zor. Masada (nasil bir tesaduftur ki – Pinarin oyunu da olabilir tabi ) karsisina oturuyorum. Bir adami izlemekten hic bu kadar keyif almamistim. (Sadece izlemekle kalmam bilirsiniz siz) Aralari hizla gecersek; iyi muzik + iyi sohbet + alkol + acik hava + sigaranin da etkisiyle eve tabi ki yalniz gitmiyorum.

Bahsettigim gibi B.’de goruntude ve teoride hersey mukemmel… Ama yuce tanrim her seyi bir arada vermiyor; mutlaka bir eksiklik oluyor galiba (Ic ses: Boyle zamanlarda inancli biri oluyorum, evet). Ben ne yazik ki, eksik noktayi gecenin sonunda fark eden o en sanssiz gruba dahil oldum. (bkz. Buyuk hissettim, kutuma guvendim ama yanildim)

Sansli kalin. Xoxo .)

Burası coğrafya olarak ilginç bir yerde olmalı, her yere iki hafta uzaklıkta.

2012-10-14T23:19:00.001+03:00

O delikten nasil ciktigimizin onemi yok. Dogalliga inanmadigimdan degil de, eldeki malzemeyi nasil kullandigin onemli cogu zaman. Kelimelerin tukendigi zamanlar olur ya, onlardan birindeyim uzun suredir. Konusmaya useniyorum. Kendimi anlatmaya yoruluyorum. Gozumden elimden anlasin istiyorum karsimdaki. 3 kelimeden uzun cumleler kurmuyorum. Kimseye vakit ayirmak istemiyorum. Vakit ayirirsam bir amacim vardir belli ki.

Iste bu zamanlardan birinde tanistim Gokay ile. Bir arkadasin arkadasinin arkadasi. Bir cts gecesi yine dostlar arasinda alkol muhabbet kafa guzellestirmece vs. Ugrasmadan zevk elde etme. Kendini suya birakma, fazla kurcalamama donemleri. Alkolun etkisiyle cekici gelebilir herkes demiycim, standartlarim var sekilciyim bilirsiniz. Gokay da eglenmek icin guzel geldi – hayir demedim. Eve geldik. Anlatacagim kadar heyecanli degildi hicbirsey; o yuzden atliyorum.

Sabah 6da uyandim; ki aslinda uyanmak dogru kelime degil – bu eylemi gerceklestirebilmek icin uyumak lazim oncesinde. Bence birinin evinde kaliyorsan, nezaket kurali olarak saat 5:45ten once cekip gitmeli ve evsahibini rahat birakmalisin. Ama G.’nin bundan bihaber olmasi beni iyice sinirlendirdi. Uyandirdim ve isim oldugunu soyleyip postaladim. (kelimenin gercek anlamiyla)

Sonrasinda Pinar ve Cenkle guzel bir pazar gecirdim. Acik hava guzel kahvalti sigara vs. Bu sirada G.’den gelen mesaj veya aramalarla pek ilgilenemedim. Bunyemdeki alkolun azalmasina da izin vermemek adina belirli araliklarla vucudumdaki gerekli sivi seviyesini yukselttim. Bir diger gun yine yogun bir isgunu ve sonrasinda birkac arkadasla birkac kadeh sarap ictikten sonra eve dogru yururken G. aradi. Kafamin icinde cirtlayan sesine anlam veremedigimden gelmesini soyledim. Gariptir ki 5 dk. sonra yanimda idi. (uctu herhalde)

Sonra benim iliskinin gerekliliklerini yerine getirmedigimi, onu arayip sormadigimi ve bu sekilde bir gelecek goremedigi ozetinde cumleler kurdu. Ben ise bos gozlerle onu dinledim. Bir paket sigara ictim o konusurken. Sonra da ‘Peki’ diyerek ayrildim.

Evet, 48 saat icinde terk edildim. Isin en uzucu tarafi da, bir iliskim oldugundan haberim yoktu.

Uyanik kalin!

Bende eksik olan; merhamet, acıma ve affediş. Seks değil!

2012-01-05T22:34:00.001+02:00

04.01

Sinir oluyorum! Birilerinin yarim yamalak yaptiklari isleri toparlamak kadar nefretimi kabartan sey az sanirim su dunya uzerinde. Manipulatifim. Yer yer control freak oldugum da dogrudur. Ama benim bile etkimin yetersiz kaldigi seyler var! Resmen kriz gecirdim bu sabah. Zaten kendi isim konusunda kimseye guvenmem ve insiyatif vermem o ayri, ama o mikrobeyinli adamlarin da her adimini kontrol etme yukumlulugum olmamali bence.

Anlamissinizdir igrenc bir gun gecirdim ajansta. Ses tellerimi yormamak icin de zor tuttum kendimi. Algi kapasitesi kit adamlarin benim yanimda ne isleri var hic cozemedim zaten. Burada olmadigim zamanlarda biraz degisim olmus benim yerime. Herkeste bir aliklik. 2452425 telefon gorusmesi yaptim, hic ustume vazife olmayan bir sekilde. Tanrim! Bununla da bitmedi. Toplanti oncesi rehearsal yapti onumde yeni ise alinanlardan biri. Sapsal. Igrenc turk aksaniyla ingilizce konusmasi yetmiyormus gibi bir de gidip ezik ppt templatelerinden kullanmis! Resmen ustundeki Dior'lari parcalayasim geldi. (en azindan giyinmeyi biliyor, bu da bisey) Neyse, hepsi elele vermis benim butun sinapsislerimde elektrik dalgalari yaratirken ogle arasi bahanesiyle kendimi en yakin starbucksa attim. Hava mukemmel! Soguk acik nefes aldiran kendine getirten. Atili aradim direk. Haftasonu Londra'ya donecek olmasindan sanirim, Atilla ivmeli bir gorusme grafigi tutturduk su sira. Ben de donmek icin sabirsizlaniyorum orasi ayri. Evet ozledim Istanbulu ama bilemiyorum. Kendini kandiran nefeslerin arasinda soluksuz kaliyor gibi hissediyorum bazen.

"Birseylerden donebilmek icin birseyleri oldurmek gerektigini farketti sonra. Ama bu tahmin ettiginden de zor olacakti. Islak yapraklarin ustunde once camura bulanmali, sonra yapis yapis olup dibe vurduktan sonra solucanlarin beyninde yurumesine izin vermeliydi. Elleri delik desik olacak, kimsenin duymadigi aci ama hazdolu cigliklar atacakti. Ve sonra kendi sivisinin sarilastigini gormese de bilecek, tum inandiklarinin terse donusunu zevkle izleyecekti. Bir yirtici gozkapaklarini kemirirken o da butun yuklerinden kurtulacak, ve sorguladigi butun hersey kucucuk bir noktaya donusup onu serbest birakacakti. "

Dunyayi zombiler kurtaracak. Saf kalin.

Bekleme yapmayalim rica edicem

2011-12-30T00:11:00.001+02:00

Kisilik bozukluguna inanmiyorum. Neye kime gore bozuk yargisi cok subjektif. Dolayisiyla gecersiz. Soylemisimdir belki ama ben elle tutulabilen gozle gorulebilen 5 duyu organimizla algilanabilen sonuclari-varliklari olan seylerin insaniyim. Dijital fotograf sevmem misal- sevene karsi br tavrim yok gerci. Nasil da tuketiyoruz herseyi safsatalarina girmiycem merak etmeyelim. Sadece soyut algilamada basarisizligimi anlatmaya calisiyorum. Medikal kaniti olmadikca hastaliga inanmayisim basima dert acabilir belki ama malesef boyle. O sebeple basim cok agriyor- yok efendim koluma bir sanci saplandi - vay efendim sebebini bulamiyorlar karin agrisindan oluyorum sizlanmalari pek umrumda olmaz. Buyuyunce unutursunuz.

29 Aralik

Haftaortasi yorgunlugumu sabahin buz gibi havasini seyrelten sicacik kahvemle balkonumda atmaya calisirken kafasi karismis saclari dagilmis haldeyim. Uzerimdeki ekoseli sabahlik beni usutuyor ama kalkip bir sal almaya useniyorum. Aptal basliklarini okuyorum gazetelerin - yine bir sinirleniyorum kendime her sabah belki bu sefer birseyleri anlamlandirabilirim umidini tasidigim icin. Umudunu kaybedenlerden degilim ama yapilcak sey basit : gorme bilme duyma. Hicbir zaman atesli fikir catismalarinin ortasinda kalmadim - oyle bir amacim da yok, her isi bi bilene birakmak lazim, ancak sinir kontrolunde harbiyat yasadigim dogrudur. Neyse ki calan telefonum beni kendime getiriyor. Saat sabahin 10u, ve ben bir persembe gununu evde yalniz gecirenler kervanindaydim bu sefer. Evet - yeni yili da yalniz gecirmeyi planliyorum (ic ses: bunu kendine depresyon sebebi yapan insanlar gordum, hepsi salaktilar) Kendine donus icine bakis donemlerimdeyim yine. Biraz da usengeclik var isin gercegi. Ihtiyaclarim dogrultusunda insanlarla gorusuyorum ve no strings attached ( - hemen belirtiyim ashton kutcher ve natalie portman beni daha fazla hayal kirikligina ugratamazdi - ) bile denilmiycek birlikteliklerim disinda kendi kendimleyim. Arayan kisi de Pinar. (hatirlarsiniz hatunu - su en sevdiklerimden) Dogumgunumde evde oturmakta israrci olup olmadigimi merak ediyor. Evet kesinlikle israrciyim. Gormek istedigim kimse yok bugun kendimden baska. Insanin dogumgununde secici davranma hakki olmali degil mi? Sadece kendi goruntumle basbasa kalip estetik herhangi bir distorsiyon istemiyorum.

"Peki" deyip hafif kirgin kapatiyor telefonu seker sey. Ben de kahvemi tazelemek icin mutfaga yoneliyorum. Masanin ustune oylece attigim birsuru hediyeye bakiyorum, hafif bir gulumseme geciyor yuzumden itiraf etmeliyim. Ama o kadar. Bir bosluk var tanimlanamayan-yamadigim. Bu sefer de koltugumda uzanip biraz kanallari karistiriyorum. Feci. Yuzsuz. Sacma* Gereksiz melodiler de kulagimi tirmalayinca kapatiyorum buyuk ince ekrani. Muzigimi acip bir dus almaya karar veriyorum (bkz. kasabian - green fairy) Ciktigimda telefonumun israrli calislarina maruz kaliyorum. Atil ariyor. (evet yaklasik 4 aydir ayriyiz ama bu ayri kaldigimiz anlamina gelmez) Hadi yine bir itiraf - ilk kutlayanlardan olmadigi icin biraz uzulmus olabilirim. ( pms donemimdeyim ) Telefonu aciyorum: "Seker, kapidayim 20 dk.dir" diyor. Bu sefer de kapiyi aciyorum. Dustaydim tatlim pardon* dememe birakmadan...- birazcik eglenceden zarar gelmez deyip ona ayak uyduruyorum.

Herkese iyi seneler!!

DINLE-moves like jagger

Iki arti bir her zaman bir eder

2011-12-23T00:58:00.000+02:00

En sevdiginiz sifatin sacma* oldugunu anladiginiz anin sacmaligini dusunmek kadar sacma birsey yok sanirim.. Kendini, camlari, yol kenarindaki islak camurlu peceteyi ayni organla algiliyor olmanin baska bir sifatla aciklamasi olamaz. Olmamali. Su andan itibaren cogu soruya yanitim kisa: Sacma. Net.

Alisilanin aksine megolomaniden cok uzak bir yazi olucak bu. Sadece birgunlugune ziyarete kabul ettigim ve birdaha asla konusturmayacagim sacmaliklar silsilesi. Bos kuflenmis tozlu dumanli biraz da yesil bugun hava. Yolda yurumenin bile sifati belli : Sacma. Anlamsiz. Keyifsiz. Ayni. Gereksiz. Kokusmus. Basit. Sivri. Yuvarlak. Sekilsiz. Hayalsiz. Minnetsiz. Kelimesiz. Bilincsiz. Tam agzimi acip dokucektim ki agiz dolusu ...

Ve sonra sustum.

Bildiklerimin en azından bu kadarı doğru.

2011-06-05T01:11:00.001+03:00

Henüz kayıp biri değilim ama eğilimliyim, başka bir deyişle işin ucundayım. Evimden hızlı adımlarla uzaklaşırken ve kusmak için köşedeki kafenin lavabosuna doğru koştuğumda kesinlikle böyle hissediyorum. Doldurulmuş,istiflenmiş,kokuşmuş tüm bağlantılarımı kusmak için. Sarı, yitik, soluk herşeyi kusmak icin. Aptal kalıpları, yedirilen gereksiz ifadeleri, gercekmiş süsü verilen beynin en hastalıklı halisünasyonlarını. Herşeyi. Ona dair herşeyi. Bana dair herşeyi. Ona ve bana ait olan ama bize ait olamayan herşeyi.

(baya yakınlarda bir zamandan baya bi gün önce)

Dün gece kendi evimde kaldım. Kuzenim döndü ve benim artık bir ev bulmam gerekti. Bulmam birşeyi değiştirmedi gerçi. 1 hafta oldu taşınalı, ve ben 2 gece dışında eve uğramadım. Tahmin edersiniz ki ya Atıl’da ya da dışarıdaydım. Neyse, bu gereksiz ayrıntılardan sonra dün geceye dönelim. (uzun zamandır bihabersiniz, detayla boğmak istemiyorum) İşten 10 gibi çıkıp 100m mesafede olan yeni evime geldim. Güzel bir şarap açmış, dirseklerini masaya koymuş, yüzünü ellerinin arasına almış ve iç bunaltan tonda görünen nedense cansızlaşmış kumral saçları yüzünün canlı kısımlarını tamamen kamufle etmiş durumda beni bekliyor. (Kim olduğunu bilirsiniz siz) Standarttan üstte eğlenceli bir geceydi diyebilirim. Atılın arada nükseden aptal gelecek temalı konuşmalarından uzak, hicbir şeyi kontrol etmeye cabalamadan, rahat ama sıkıcılaşmadan. Anlatacak pek birşey yok aslında, özetle : güzel şarap, güzel seks, güzel kafa falan. Yine uykusuz donemlerimdeyim ve saat 4, Atıl kafası omzumda uyuyakalmışken huzursuzlaştım bir an. Nedensiz. Zaten nedeni olmasına gerek yok. Bu da gayet insancıl bir olgu. Camaşır makinesinde oraya buraya carpan ve beyninizi kemiren bir demir pantolon düğmesi kadar sıradan. Basit. Açıklamasız. Ve uyandırdım Atıl’ı. Sapsal ve saskın gözlerle bana döndü. (Ic ses: kavga etmem lazım) Zira benim yanımda uyuyakalması bence bana yapılmıs büyük bir saygısızlık. (Gerizekalı) Sonra yine nedensiz sakinlesiyorum. Ve bisey yok, uyu diyorum yanımdaki masum, bihaber, ignorant canlıya. Ama bu sefer onun da uykusu kacıyor. Ve tatlı uykusunu bölmemin acısını çıkarmak için bahaneler arıyor. O kadar mantıklı cevaplarla toplarını karşılıyorum ki, hicbir huzursuzluk cıkaramıyor. Ama rahatlamıyor da. Hissediyorum. Baska birsey daha hissediyorum ki aslında canımı acıttığını itiraf etmeliyim sanırım. Son kullanma tarihimizi hissediyorum. Su anda Atılın yanında olmanın benim icin bir artı olmadığını hissediyorum. Artık bana birşey katmadığını hissediyorum. Ama tabi ki ona farkettirmiyorum. En azından bunun icin caba sarfetmiyorum. Ama beni tanıyor. 76% uykulu da olsa da .Saat 5bucuk. Ve Atıl kalkıp gidiyor. Üzülmüyorum. Sorgulamıyorum da. Güzeldi. Hala güzel. Ama bu kadar. Fazlası yok. Bir sigara yakıp pencere kenarında kitabımı okumaya devam ediyorum.

Bugün işten cıkıp eve geldiğimde anahtarımın kapımı açamadığı o ana gecelim. Anahtarım boşa dönüyor, ki bu da evde birinin olduğu ve içeride anahtarı kapının üstünde bıraktığı anlamına geliyor. Zile basıyorum, üc bes ondört kere. En sonunda acılıyor kapı. Seslerini duyabiliyorum aslında ama beynim “yok artık” diyor. Atıl kapıyı acıyor. “Cık dısarı” diyorum. Acıklama yapmaya calışıyor bir an, ama gözüme bakıp başını öne eğmekte karar kılıyor sonunda. İğrenç kokularıyla dolmuş evin tüm pencerelerini açıp kendimi dışarı atıyorum arkalarından. Trajedik bir olay değil belki, ama drama queen kategorisine de girmez kesinlikle. Ne hissettiğimi bilmiyorum. Sanırım hiçbir şey. Ne hissetmem gerektiğini biliyorum. Ama bu da bana hiç yakışmıyor. Sanırım üstümde güzel durmayan birşey keşfettim: Boşluk.

Dopdolu kalın .)

Saçımı taradım keşke yüzümü de tarayabilseydim.

2011-04-19T00:24:00.000+03:00

Bazilari sansli doguyor. Yapcak bisey yok bu konuda. Onlardan biri miyim? Cogu konuda evet. Ama kendimi dunyanin sekizinci harikasi olarak da adletmiyorum (olmadigimdan degil .) Ama kendini gereksiz seven, kendine aptal seviyesinde tapana da acimam. Yapamiyorum. Oyle insani bi duygum yok. Peki bu beni kotu biri yapar mi?

Hic sanmiyorum .)

(baya yakinlarda bir zaman)

Aksamustu kahvemi icmek icin rutine donen yerlerden birinde sigaramla beraber keyif yapiyoruz. Tek basimayim ve bekledigim (madden ve manen) kimse yok. (a.k.a. - EVVET Atildan ayrildim!) Londranin sisli puslu gunlerinden biri, ama hava ilik kategorisine kolaylikla alinabilir. Arkamda oturan hatunun sakiz cigneyisini duyabiliyorum. Aptal kolyesinin singirtilarini da. Nefret etmedim belki ama sinirlerimi onun alehine calistirdigimi soyleyebilirim. Bir insanin durusu olmali- net. Durussuz, goruntusuz ve bi de sakizliysa- ozur dilerim ama yaticak yeri yok.

Telefonum calmaya basladiginda saat 7bucugu 4 geciyor. Konusma asagidaki siklardan biriyle devam edicek

a)Oldugun yerde kal bi kahve de benimle ic

b)Cok acim falancada birseyler atistiralim

c)Ac degilim eve gidelim

d)Bi sekilde goruselim

Tahmin edersiniz ki Atildan ayrilmis olmam yalniz oldugum anlamina gelmez. Ama yalniz olmadigim anlamina hic gelmez. Bedenimi eglendiriyorum, hepsi bu. Ama bu altyazili istekler midemi bulandiriyor. Cok sacma. Atilla ilgili ozledigim en buyuk sey heralde. Net olmasi. Sonuc odakli gitmesi. Dolandirmamasi. Birinin benimle gorusmek icin bahaneye ihtiyaci varsa, bence bu buyuk bi problem. Ve lanet olsun ki, bunu kimse anlamiyor. Pesinden kosulmasi olayini sevmedigimi iddia edemem ama tadinda kalmali. Karsimdakinin altmetnini anlamiyormus gibi yapmak skici. Yorucu. (Bkz. kabak) Neyse ki bunlarla basa cikabiliyorum. Telefondaki sesin isteklerini de sacmalama diyerek erteliyorum. Afallamasina aldirmadan da saat 10da bende olmasini emrediyorum. Manipulatifim, ve lanet olsun ki bunu seviyorum.

xoxo .)

iyi beste bulmak kolay değil. kutup ayıları bundan şikayetçi.

2011-02-21T11:36:00.001+02:00

6 Ocak:

Saat 03:58 ve birden uyandım. Gözlerim karanlığa alışana kadar bekliyorum. Ve yanımda derin uyumalarda olan Atılın nefes alışverişlerini dinliyorum bir süre. Hayır, yeterince eğlenceli değil. Yavaşça kalkıyorum yataktan. Hafif kırmızılaşmış gökyüzünü seyrediyorum bir süre de, ama bu da zevkli değil. Evdeki antika saatin sesine kulak veriyorum. Tik - tik - tik. Ve ondan da vazgeçip kendime sert bir kahve hazırlıyorum. Masadaki Lucky Strike paketimden bir tane çıkarıp yakıyorum ve laptopın başına geçiyorum. En azından yarınki iş için biraz çalışma yaparım ümidiyle. Uzun zamandan sonra ilk defa beni heyecanlandıran bir proje aldım. Ve yarın (yani bugün) müşteriyle ilk görüşme olacak. Kısa ve sıcak bir buluşma olacağını tahmin ediyorum.
Bir kahve ve kısaca detaylar. Belki sonrasında birer içki. Sunumu gözden geçirmekten cayıp müşteri hakkında hafif stalker tadında biraz araştırma yapıyorum. Bay V., 48 yaşında. Sıradışı bir aktivitesi var gibi görünmüyor. Herhangi bir protestoda veya yasadışı organizasyonda da adına rastlayamıyorum. Sıkıcı bir insan diye hafifçe önyargı oluşturuyorum kafamda ama pek fazla da kurcalamıyorum. Zira kendisi ne kadar sıkıcı olsa da projenin adı bile beni heyecanlandırmaya yetmişti ne de olsa. Neyse, yarın yanımda götüreceğim portfolyoya bir göz gezdiriyorum. Herşey tamam gibi. Ama beni rahatsız eden bir şeyler var. Düzenlemesi için asistanıma güvenmiştim, aslında kendi işimi kendim yaparım böyle durumlarda. Fakat, Liz gayet düzenli ve stilimi anlayabilmiş biri.
Yine de bir huzursuzluk var, birşey eksik. Fazla tuzlu, ya da çok beyaz. Kavrayamıyorum. Sabah Atıl’dan fotoğraflar konusunda yardım alırım deyip dosyayı kapatıyorum. Vee, uzun zamandır yapmadığım bir iş olarak maillerimi kontol ediyorum. Günlük iş yazıları ve ufak yazışmalar dışında bir şey yok. Derken bir mail dikkatimi çekiyor, 4 gün önce ajans adına gönderilmiş ve HR domainden geliyor. Herhangi bir kişi, ad yok. Ne ki acaba diye açıyorum maili, ve öylece bakakalyorum. (sadece 1 an, şaşkın halde uzun süre kalamıyorum, yapım bu) Mesaj kısa ve anonim. Atıl’a dikkat et, ve altında bir fotoğraf. Atıl’ın bir kadının dudaklarına yapıstığı kısacık bir görüntü. Ve photoshopla oynandığı çok açık bir şekilde yanındaki kadının suratı Pınar. İyi de kim neden böyle bir şeyle uğraşsın? Hem de bu kadar amatör ise? Ve benim bunu anlayamayacağımı düşünecek kadar safken? İçimden sistematik küfürler sıralıyorum ve bilgisayarı kapatıyorum. Sonra, televizyonu açıyorum, ve aptal bir kanalda Mary Poppins’e rastlıyorum. Kanepede uyuyakalmak. Bu tadı seviyorum.

Uzun bir hafta oldu. Zinde kalın .)

Bir istisna değilim, sizin de olduğunuzu düşünmüyorum.

2011-02-20T11:38:00.002+02:00

4 Ocak:

Müziğin sesini en sona getiriyorum. Parmaklarımla ona uyumlu sesler çıkarıyorum. Keyfim yerinde. Bedenim de. Saat sabahın 7si ama bu beni durdurmuyor. Telefonum durmadan çalıyor, duymuyorum gerçi, ama görüyorum – umursamıyorum. Umrumda olan tek şey topuklarımın üzerinde dönerek kendimi yatağıma atmak. Ve yapıyorum. Taba Jimmy Choo’larımı odanın diğer köşesine fırlatıyorum. Ve gözlerimi kapıyorum.

3 Ocak:

Dümdüz yolda ıslak zeminde kayma kaygısı olmadan yürümeye devam ettiğimde saat 5e yaklaşıyor. Ajanstan çıkarken saatin 2 olduğunu düşünürsek uzun bir yürüyüş olduğunu rahatlıkla iddia edebilirim. Pınar, Cenk geldiğinden beri bir otele yerleşti onunla birlikte. Yani evde tek başımayım. Kuzenim ay sonunda geleceği için aslında kendime yeni bir yer bakmam gerekiyor. (Londra’da kalmaya devam edeceğim anlamına geliyor bu evet.) Elimi çantama atıp yarısı bitmiş marlboro light paketimi çıkarıyorum. Parmaklarımda oluşturacağı sinsi kokuya aldırış etmeden bir tane daha alıp yakıyorum. Hafif bir yağmur var ama rahatsız edici değil. Ben dalgın bir şekilde yoluma devam ederken yılbaşı gecesinin başına dönelim. Üzerimde siyah Dior çapraz bantlı bir little dress, ayağımda yüksek topuklu bir çift yilbasi klasigi ve yakut takılarımla Atılın kapısına dayandığımda saat henüz 8. Code kokusunu alarak kapıyı bana hazırlıklı açıyor şeker şey. (bkz. Jest veya sempati) Pınar ve Cenk’i bekleyeceğiz ve önceden rezerve ettirdiğmiz haute-couture eğlencemiz için şık kulüpte geceyarısına kadar eğleneceğiz. Ve bu gece literal anlamda işe yarayacak herkesle beraber olacağız. Daha sonrasında Atıl’ın Kensington’a yakın müstakil evinde seçilmiş kişiler 2011e bizimle devam edecek. Pınarları beklerken birer viski dolduruyor Atıl, ve belirtmeliyim ki görüntüsü tek kelimeyle stunning. Üzerinde Prada gömlek + Dries Van Noten hırka ve Balmain pantolonları var. Saçları dağınık ve bütünlüğümüzü vurgularcasına bu geceki parfüm tercihi Black Code. Ne kadar belli etmesek de aramızda rahatsız edici değil ama heyecan verici bir gerginlik var. Saat 8buçuk gibi Pınar ve Cenk kapıda oluyor. Pınar kıpkırmızı bir Chanel, Cenk’in tercihi ise klasik bir Tom Ford suit. İkisi de gecenin en şık grubu olmamıza katkıda bulunacak gibi görünüyor. Ve saatlerdir yürüdüğüm ve dalgınlığıma telefonumun parazit yaptığı 3 ocak akşamına dönelim. Tanımadığım bir numara ve hiç sevmesem de açıyorum. Ağdalı Fransız aksanından kim olduğunu açıklatmama gerek kalmıyor. “ma chérie, gitmeden bana veda etmelisin. Yoksa çok ayıp olur.” Haftaya İstanbul’a geçeceğim bir süreliğine, bundan bahsediyor. Ama nereden duymuş olabilir ki! (Tabii ki ATIL!, ne yapmaya çalışıyor bu pislik? Gideceğimi Piérre’e söylemek de neyin nesi?) Yılbaşı gecesine geri dönelim. Mekana geçmeden önce güzel bir yemek yiyoruz ünlü bir Fransız restaurantında. Tek bir toz zerreciğine rastlayamayacağınız bu mekandan 10a doğru ayrılıyoruz ve kulübe geçiyoruz. Herkes orada. Atıl’ın küçük ateşli bakiresi, Piérre, sekreter sürtük, üst düzey yakışıklılar, bol dekolte yöneticiler, Asyalı iş ortakları, İtalyan fotoğrafçılar. Herkes yani. Ve Atılla beraberliğimiz kesinlikle flörtlere bir engel oluşturmuyor. Atıl düzgün fizikli geniş dudaklı hatunların ilgisine maruz kalırken ben de 1.82 üstü taliplerimle ilgileniyorum. Hatta ve hatta bununla oldukça eğleniyoruz. (Bkz. Patates baskısı veya suluboya) Mesela Atıl’a açık seçik “give it to me” çağrısı yapan hatunun bembeyaz elbisesindeki şarap lekesi için garsona epeyce dil ve para dökmem gerekiyor. (küçük şeylerle uğraşmam bilirsiniz, ama eğlence işin içindeyse bu konuda cömert olduğum da unutulmamalı:) Ne zaman ki bu oyunun sınırları artık bel altından vurmaya başladı, işte o zaman ben de en güçlü silahım olan Piérre’i devreye sokuyorum. (Bkz. Santogold- Shove it) Ki gerisini tahmin edebilirsiniz. Zira tıpış tıpış değil belki ama acı çekerek beyaz bayrak gösteriyor Atıl. Doğruluğu hiçbir b.ka yaramayan ama yine de doğru olan önermelere saçmalık denir. Gercek su ki - bu gece de onlardan biri. Boş.

Bu akşam da o gecenin cesaretiyle arıyor Piérre. Yerini bilmeyen bir tip değil, ve sanırım güzel bir teklifi var. Akşam buluşalım diyor, kabul ediyorum. Ve bu gece için yanında bir de arkadaşını getiriyor. ‘2 Fransız ateşi ve ben. Gecenin sonunu da bence tahmin edersiniz:)

Tatlı kalın.

Bu dosya akışı bitmezse istenmeyen 'şey'ler olabilir.

2011-02-19T00:10:00.000+02:00

Kısır. Şu ara aklıma en çok gelen kelime. Böyle dönemleri yoğun olan drama queenlerden değilim aslında ama birşeyler kontrolüm dışında gelişiyor bu sıra ve ben sıkıntıdayım. Bu hastalık mevzuları, sonra Atılla bağlanma durumları. Ama artık netleşiyor herşey yavaş yavaş. Atıl’a hala değer veriyorum. Hala onda farklı şeyler olduğunu hissediyorum. Onunla herşeyi anlamsız kılmayı, onu anlayamamayı sonra kendimi anlayamamayı seviyorum. Bu sudan çıkmış balık anlamamazlığı değil fakat, sadece anlamsız bulma diyelim. Atıl’ın geniş omuzlarını seviyorum. Bembeyaz soluk tenini seviyorum. Çarpık gülümsemesini seviyorum. Bir yumurta hakkında saatlerce konuşabilmesini seviyorum. Ama aynı zamanda kısıtlı ve öz kalmasını seviyorum. Kısa cümleler kurabilmesini seviyorum. Kendini 3 sn.de ifade edebilmesini seviyorum. Beni 6snde ifade edebilmesini seviyorum. Açıklamalarla boğuşmadığımızı görmeyi seviyorum. Ya da Atıl’ı seviyorum belki. Bilemiyorum. Ya da uzatmaya gerek yok, evet onu da seviyorum. Ama aramızdaki ilişki adı altındaki garip şeye artık onun kadar değer vermiyorum. Veremiyorum. Aslında tam istediğim kıvamda şimdi. O bağlanma muhabbeti, benim üzerimdeki yeni ve ilginç etkisi yok mesela. Atıl onu kaldırdı. Attı. Bir anda yok ederek herşeyi. Hiçbir sebepsiz bağlantı noktasını koparıp attı Hyde Park’ta en kısa cümlelerle “Bitti” derken. Bunu bile beni tanıdığı için yapmış olabilir. Ancak bu şekilde o yabancı olduğum bağlanma hissinden kurtulacağımı hesaplamış olabilir. Yok yok, beni b.k gibi ortada bırakmasının hiçbir şekilde mantıklı açıklamasının yapılmasına izin vermeyeceğim. Genlerimin kolay unutmayacağını söylemiştim. Ve bu elime geçen oyun izninin yok olmasına seyirci kalamam. Çünkü çok eğleniyorum, hepsi bu.

1 Ocak:

Sabaha karşı Atıl’la onun evindeki partiden kaçıp bana geliyoruz. Saat 7ye geliyor ve ikimiz de birer kahve için benliğimizi satabiliriz o anda. Anahtarları bulmakta oldukça zorlanıyorum, ve Atıl da hiç yardımcı olmuyor. Gecenin detaylarını daha sonra anlatırım ama kısaca; Atılla dışarıya karşı soğuk kendi içimizde sıcak savaş ilan etmiş durumdayız. Özet: Ben en güçlü silahım olarak Piérre’i seçiyorum Atıl ise aptal bir Asyalı. Ve kız, üzerindeki iki sezon öncesinin Chanellerine aldırmadan kendini bana rakip ilan ediyor – hal böyleyken sonuçlarından beni sorumlu tutamaz değil mi :) Neyse, uzun uğraşlardan sonra kapımı açabildiğim ana dönelim. Atılın kollarından kurtulup içeceklerimizi hazırlamaya başlıyorum. Atıl da müzik kanallarını karıştırıyor. Ben elimde kahvelerle yanına gelirken o da abuk sabuk bir finans yayınında karar kılıyor.

Ekrandaki heyecanlı spiker 2011in ekonomi açısından optimist yanlarını anlatırken ben de Atıla fincanını uzatıyorum. Ve yanına oturuyorum. Bir yudum alıp “Çok sıcak” diyor Atıl, ve ikimiz de sehpaya bırakıyoruz elimizdekileri. Sessizce “Piérre, ha?” diyor. Ben de “O Asyalının hiçbir şekilde şansı yoktu” diyorum. Çok şaşkın “Neden” diyor, lezbiyen miydi sence diyor. “Hayır, biseksüel belki, ama problem şu ki seksüel değil”. Gülüyor ve daha da yaklaşıyor. Elini önce uzun boynuma atıyor. Ben ise hafifçe doğrulup “Bu seçimin resmen bana hakaretti” diyorum. “En azından Piérre indirimden alınmış geçmiş sezon ayakkabılarıyla dolaşmıyor.” Diye ekliyorum. Atıl hala boynumdaki elini deneyimli adımlarla göğsüme ulaştırıyor ve “Piérre, tam bir şapşal ” derken sağ göğüs ucumu öyle bir sıkıştırıyor ki nefessiz kalıyorum. Ve ikimiz de çekişmeyi bırakıp teslim oluyoruz. Kahveler soğuyor.

Guzel kalin .)

Yanyana duran iki figuru birbiriyle bağdaştıramıyorum.

2011-02-18T13:15:00.001+02:00

Birazdan yılın en başarısız bulduğum kutlaması başlıyor. (ic ses: .... ) Kendimden bahsetmiyorum. Ama populasyonun yarısından çoğu yaratıcılıktan uzak tekdüzeleşmiş bir “yılın ilk anları” klasiğiyle avunacak saniyorum yine bu gece. İnsanların eğlence anlayışına bir şey demiyorum, diyemem de. Bazı şeylerin abartılmasına karşı olmadığımı da defalarca dile getirdim. Amaaa, kalkıp her tarafı kırmızı gümüş renklere boyayıp bir de kafalara o aptal karton şapkaları bir marifetmiş gibi geçirmelerinin herhangi bir özrü olamaz. Bunu kabul edemiyorum. Ve sessizce bu saçmalığı en içten dileklerimle reddediyorum.

31 Aralık:

Sabah koşar adım ofise geldim. Ivır zıvırları çabucak halledip olabildiğince kısa sürede kendi yaşama alanıma dönmek için elimden geleni yapıyorum. Hiç tanımadığım departmanlardan insanlarla yeni yıl tebrikleri zırvalıyoruz. Aslında eğlenmediğimi söyleyemem. Zaten çok yakın olduğum 3-4 insan var, ve onlarla ofisin geri kalanı hakkında 88% acımasız yorumlarımızı sıralamak hiç de sıkıcı değil açıkçası. Ofis çalışanları genelde kendini bilen tiplerden oluşuyor ama biraz sonradan görme tipler de yok değil. Mesela genel müdür Bay S'in sırf bugüne özel getirdiği ’64 Fransız ev yapımı şarap için arkadan gelen yorum: “ Şampanyasız bir kutlama bence hoş değil”. Babanın evinde hep şampanya içiyordun değil mi pislik! (bkz. hadsizlik veya yersizlik)

Bugünün en sevdiğim kısımlarından biri de mağazalardan yeni yıl jesti olarak gelen daha günyüzü görmemiş tasarım ayakkabılar. Bunlarla kendimden geçmiyorum belki, kendim dışındaki maddelere haddinden fazla değer vermediğimi bilirsiniz. Ama sınırlarımı zorlamıyorlar dersem çok büyük bir ikiyüzlülük yapmış olurum. Bu gece için kıyafetlerim çoktan hazır, ama ayakkabıda bir değişikliğe gitmem an meselesi. Zira el yapımı bir parça var elimde ve bu gece giyeceğim Dior gümüş mini elbiseyle akıl almaz bir bütünlük oluşturuyor. Sanırım birbirleri için yaratılmışlar. Beni affet Chanel. Ama bu gece seni evde bırakıyorum. Annemle de uzun bir telefon görüşmesi yaptıktan sonra hazırlanmaya başlıyorum. Duş- check. Makyaj – check. Gümüşi dior ve siyah el yapımı 6 inches – check. Paco rabanne ultraviolet bu geceki tercihim. Ve Mcqueen portföyün içine kredi kartlarım ve gerekli küçük ayrıntılarımı da koyunca – 2010, ready to go! (spoiler: bu gece, çok sert geçicek..)

Bir de gec olsa da mutlu yıllar! ve uslu kalın .)

Reform paketi hazır. Yargıdan görüş bekliyoruz.

2011-02-18T00:22:00.028+02:00

30 Aralık:

Saat sabah 6:04. Kafam o kadar güzel, o kadar yerinde ki sanırım kendi kendime şarkı bile söylemiş olabilirim az önce. Özetle: Güzel geceydi. Şimdi herşeyin başladığı o ana dönelim. 29 Aralık 2010 – Yer: Londranın hatrı sayılır kulüplerinden biri - Saat: 8i 3 geçiyor. Atıl yaklaşık yarım saat önce beni evimden aldı ve bir süredir merak edilen soru “Hala birlikteler mi?”ye cevap olarak elele giriyoruz mekana. Pınar çoktan gelmiş, Cenk’le beraber bizi karşılıyorlar. Ah ne süper görünüyorsun safsatalarına hiçbir zaman girmeyiz zaten. Birkaç kişi daha var. Ortam kalabalıklaşmadan küçük bir ritüelle kutluyoruz meydana gelişimi. Arkada The Twelves çalarken ve ben bir büyük long island ice tea’yi 5 sn içinde bedenimle birleştirirken kendi kendime şöyle diyorum: “Gerçekten dünyaya gelmemem büyük bir kayıp olurdu!”

Şimdi de Atıl’ı ofisine bırakıp evime geçtiğim ana dönelim. (29 Aralık 2010 – Saat: 15:23) Ajansa uğrayıp gelen mektup ve ofistekilerin 64% sanal doğum günü tebriklerini aldım önce. Tabii ki hediyeleri de. Ve sonra koşar adım hazırlanmak hevesiyle evdeyim. Tam bir sigara yakıp biraz rahatlamak için bir parça kahve likörü hazırlamıştım ki kendime kapım çalınıyor. Kimseyi beklemediğim için biraz merakla yöneliyorum kapının koluna. Ve gerçekten merakımı haklı çıkaracak bir şahıs var karşımda. Komşum aşırı yaşlı apartman teyzesi veya güvenlik görevlisi gibi günlük insanlar değil zira. Piérre. “ bon anniversaire” diyerek içeri yöneliyor. Biraz afalladığımı itiraf etmeliyim sanırım. Ne amaçla buradaydı ki şimdi? Booty call durumu da değil, hareketlerinden hatta nefesinden anlarım bunu zaten. Ama romantik sürpriz yapacak tiplerden de değil Piérre. (ki öyle birşey yaparsa bu onu büyük bir utançla hatırlayacağım anlamına gelir.) Doğum günümü kutlamak için evime kadar zahmet etmesinin mantıklı bir açıklaması olması ümidiyle ona da bir scotch dolduruyorum ve oturuyoruz. “dear, akşam Paris’e geçmem gerekiyor katılamayacağım bu gecene. Kısa da olsa seni görüp öyle kutlayayım istedim.” (eh, makul bir sebep sayılabilir) “İyi yaptın” diyorum ve beni küçük dedikodularla eğlendirmesine izin veriyorum. Ve onu ugurlarken ceketinden ozel tasarim safir bir yüzük cikarip hediye ediyor. ( Tanrım, zevki mükemmel – zarif ötesi, parmak olculerime dikkat etmis olmasi da cabasi) Tatlı Fransız aksanı ve abartılı asilzadeliğiyle bana veda ediyor. En yakın zamanda görüşmek üzere ayrılıyoruz. (bunu tüm bedenimle istediğimi söyleyebilirim sanırım) Ve o gider gitmez duşa giriyorum, 3-4 saat kadar bir zamanım var. Hazırlanmak için uzun ama tam anlamıyla hazır olmak için kısa bir zaman.

Tekrar herkesin benim oluşumum için biraraya toplandığı dakikalara dönelim. Saat geceyarısını 13 geçiyor. Yaklaşık 50 kişilik ufak bir grubuz ama büyük mekanın her metrekaresini doldurduğumuz kesin. Ben İstanbul’dan gelmiş 5 kişilik sub-groupla ilgilenirken Atıl yavaşça yanıma geliyor. Gruptan kibarca izin isteyerek beni dışarı çekiyor. Hediyesini vereceğini tahmin etmek pek de güç değil. Aslında hediyesinin güzel bir kolye olacağından da adım gibi eminim. ( Hatırlatalım, boyun* Atıl’ın en zayıf ve tek karşı koyamadığı nokta) Zira sürprizlere bayılmadığımı bilir. Sırf sürpriz olsun diye abuk sabuk hediye olaylarına girecek insanlardan da değil. Hatri sayilir pırlanta tasarımcılarindan olan arkadaşıyla elele yaptıkları kolyeyi kendi elleriyle boynuma yerleştirirken, fırsattan istifade enseme usulca bir öpücük kondurmayı da ihmal etmiyor. “iyi ki dogdun” diyor sessizce. Ve alkolün de etkisiyle içeridekileri unutmak ister bir tavır sergiliyor, ama izin vermiyorum ve ortama geri dönüyoruz. (misafirperver bir kişiliğim var neticede)

Tekrar hazırlanmak için evde son ses Foals - Cassius dinlediğim ana dönelim. Duştan yeni çıkıyorum ve bir şişe BLV II ile kendimi tatlandırıyorum ki tekrar kapım çalıyor. Üzerime beyaz sabahlığımı geçirip açıyorum – yine Piérre. Ve bu sefer gerçek bir hoşçakal için geri dönmüş. Saatime bakıyorum, henüz 4buçuk (yani hazırlanmam için yeterli zamanım var) İçeri alıyorum. Ve Issey Miyake’sinin BLV IIye karışmasına izin veriyorum.

Şimdi de gecenin sonuna geçelim. Herkes yavaş yavaş mecazi ve gerçek anlamda dağılırken 4 gibi biz de ayrılıyoruz mekandan. Atıl önce ona gitmemizi teklif ediyor. Ben de kabul ediyorum. Sonra nedense elimle oynuyor - ve yüzüğü fark ediyor. İşçiliğiyle ilgili övgüler yağdırırken Piérre’in hediyesi olduğunu söylüyorum. Alkolün etkisiyle bir an yüksek agresif bir hale bürünüyor. Ama çabuk kontrolünü topluyor. Gecemi mahvetmek gibi bir niyeti yok. ( Ki zaten bunu hiçbir koşulda başaramayacağını bilecek kadar iyi tanıyor beni) Bu yarı muzip hali hoşuma gidiyor ve ona gitmekten vazgeçip bana gidiyoruz. Arka koltuktan en sevdiğim Scotchı kapıyor ve koşarak eve giriyoruz. Issey Miyakenin tamamen evimi terk etmesi için çıkmadan önce pencereleri açık bıraktığımdan salonum buz gibi. Ama buna aldırmıyoruz. Yeni yılımın ilk gününde güne güzel bir başlangıç yapmak için sadece birbirimizi kullanıyoruz.

Guzel kalin .)

Şu sıralar sifonların durumu o kadar iyi değil, ekonomik kriz var.

2011-02-17T14:04:00.001+02:00

Panik şu dünya üzerindeki en eğlenceli şey olabilir. Kupkuru, kırmızı, yapışkan, güçlü. Büyük bir kaşık wasabiyi bir hamlede yutmak gibi. Yaz ortasında kayak merkezine gitmek gibi. NE yazık ki bu harika olayı çok fazla yaşayamıyorum – lanet olsun ki genelde kontrolüm dışında şeyler nadir oluyor.) Ama etrafımdakilerin panik durumunda vaziyetlerini izlemek – işte bu favori boş zaman aktivitelerimden. “Tutkulu” doğru sıfat değil belki ama en iyi ifade edeni. Ya da “nafile”.

pj harvey - this is love: http://www.youtube.com/watch?v=STxXS5lLunE

29 Aralık:

Bilmeyenler için hatırlatiyim bugün benim muhteşem doğumumun 25. yıldönümü. Gerekli çalışmalar çoktan yapıldı ve bu gece benimle olacak şanslı kişiler sabırsızlıkla saatlerin 8:02 olmasını bekliyor. Ben de saat 7.36da uyandım ve yaklaşık 2 saattir telefon aracılığıyla gelen tebrikleri kabul ediyorum. İtiraf etmeliyim ki doğum günlerini seviyorum. Abartılmasında da hiçbir sakınca görmüyorum. Tek bir şartla – iyi ki doğdun yazılı pankartlar veya herhangi bir şey bugüne alet edilmemeli. O çirkin canavarlara bu harika günün öğeleriymiş gibi yaklaşılması midemi bulandırıyor. İyi ki doğdun – İyi ki varsın ve kalpli yastıklar veya büyük pankartlar – teşekkürler ama ben bunları biliyorum.

Atılla öğle yemeği için downtownda bir restaurantta buluşuyoruz. Onun işyerine yakın yerlerden ve benim de alışveriş için bulunduğum civarda bir yer. Mekana geldiğimde Atıın henüz gelmediğini görüyorum, ve üzerimdeki Dior Homme siyah kazak ve Guess deri siyah pantolonla tam bir tezat içindeki gümüş masalardan birine oturuyorum. Sigaramı yakıp Atıl’ı beklerken bir de kahve söylüyorum. Ve saat 12:13te telaşlı adımlarla Atıl geliyor. Telaşlı olduğunu ellerini bir yere konumlandıramamasından anlıyorum. Önce aceleci tavırlarla öpüyor. Sonra belli belirsiz hareketlerle garsonun ilgisini çekmeye çalışıp bir su istiyor ve masadaki peçeteyle oynamaya başlıyor. Tüm bunlar aslında sinirli olduğunun ama bir yandan da ne yapacağını bilememezlik durumunda olduğunun belirtisi. (iç ses: tanıyorum) Dayanamayıp haline gülmeye başlıyorum ve ne olduğunu soruyorum. Önce gülmeme sinirlenerek bana biraz sert bakıyor, ama sonra teslim olup anlatmaya başlıyor. Gerginliği anlatmaya başlarken de yüksek çünkü masadaki peçete şu anda Atıldan nefret ediyor.

L: “Neyin var ne oldu?”

A: “İşyerinde bir olay..”

Nasıl yani anlamında sağ kaşımı kaldırıp direkt gözlerinin içine bakıyorum. Biraz bekledikten sonra Offff. Deyip anlatıyor:

A: “Patronun kızı. Problem o. Staj için benim yanımda çalışmasını istedi Bay Noren.”

L: “E bu kötü bir şey mi? Norenin sana güvendiğini gösterir bence”

A: “Öyle öyle de. 4 gündür benimle ama artık ona tahammül edemiyorum. Beni çıldırtıyor. Tanrım, kız daha 19 yaşında!”

Olay şu ki, Bay Noren’in kızı Atılın beklediğinden biraz daha ateşli çıkmıştı. Kız açık bir şekilde hiçbir fırsatı kaçırmıyordu hatta fiziksel temas oluşturabilmek için fırsat yaratmaya çalışıyordu. Atıl başlarda bunu görmezden gelmiş, ama iş biraz çığrından çıkmış anladığım kadarıyla.

A: “Cidden her dakika o cırtlak sesini duyuruyor bana!”

Kendimi tutamayıp gülüyorum. L: “ Atıl! İşyerinde cinsel istismara maruz kalıyorsun!”

Yine önce sinirli bir bakış fırlatıyor ama sonra “Gelmeden önce asansörde bana sahip olmaya kalktı!” diyerek o da gülmeye başlıyor. Bu konuda yapılabilecek pek bir şey yok, kıza istediğini vermesini önerebilirim sadece ama Atıl böyle bir şeyin asla yaşanmayacağını söylüyor. Ki zaten 5 gün daha sabretmesi gerekiyor. Yemeğimizi yedikten sonra küçük ateşli bakireyi(bu konuda emin değilim aslında) görmek için ben de Atıl’la beraber ofise gidiyorum. Gerçekten Atıl’ın dediği kadar var çünkü küçük sürtük Atıl’ın odasında bizi karşılıyor. Farketmemiş gibi yaparak Atıl’ın dudaklarına yapışıyorum odanın kapısını kapatırken. Ve sonra daha ileri gitme amacım varmış gibi bir görüntü çizerken tatlı kızımız hafifçe öksürüyor. (iç ses: tatlım çok tatlısın) Arkamı dönüyorum ve “ Ah merhaba, fark etmemiştim, ben Lola” deyip elimi uzatıyorum. Surat ifadesini görmeniz lazım. (bkz. Kurbağa ya da baykuş) Atıl hafif çarpık yarı gülümsemesiyle araya girmeden bizi izliyor. Ve 97% eminim ki bana ne kadar minnettar olduğunu düşünüyor .)

İyi kalın.

Birine düşme diyemezsin. Bu yerçekiminin işi, sizin değil.

2011-02-16T12:39:00.000+02:00

Can sıkıntısı korkusuyla, sırf sıkılırım önyargısıyla düzgün bir hayat yaşayamayan birşeylerden sürekli vazgeçenlerden çok ciddi boyutlarda irite olduğum doğrudur. Sürekli “aşkı arıyorum, the one* peşindeyim” kafasındakiler hakkındaki görüşüm ne kadar sertse, bu az once belirttiğim kendilerine zerre güvenmedikleri için çevreye güvenmediklerini iddia edenlere karşı tavrım da aynı seviyede. Kafalarına yumurta atma isteği uyanıyor bende. Bu insanları düzeltemem belki, ama en azından kendi hayatımı bunlardan kurtarabilirim. Evet, ben bunu kesinlikle başarabileceğime inanıyorum.

Sarki - Lady Hawke + Magic

28 Aralık:

İnsanların “muhteşem, harika” gibi sıfatları ne sıklıkla kullandıklarına bakarak zeka gelişmişliklerini ölçebilirsiniz. Bu bilimsel bir gerçektir bu arada, biryerlerimden uydurmuyorum. Bir insanın her anı “mükemmel!” geçemez, mümkün değil. Eğer öyleyse ya biryerlerde büyük bir yanlışlık yapılmıştır, ya da bu insan derecelendirme yetisinden yoksundur. “Daha mükemmel” diye bir tabir de kullanıyorsa zaten kişi acınacak haldedir ne yazık ki. Ya ergen beynini henüz törpüleyememiştir, ya da (ki bu acı olan opsiyon) beyni zaten o kadardır.. Londraya geleli 2 gün oluyor. Ve ben resmi olarak hiç bir iş yapmıyorum. Ajanstan izin aldım, çok yoğun bir dönemde olmamıza rağmen anlayışla karşıladılar. (canlarım) Ama evden yardımcı olabildiğim kadar yardımcı olmaya çalışıyorum. Kokuşmuş yılbaşı coşkularını bu ara kaldıramayacağım bu az önce belirttiğim mükemmel*cilerle yoğunlaşmış ofis insanlarının. Hepsinin öyle olduğunu söylemiyorum, ama şu ara stajyer dolu etraf ve gerçekten beynimi kemiriyorlar. Bakın, zeki insana saygım sonsuz ama aptal zihniyete lanet olsun ki tahammül edemiyorum. Dışarı da çıkmadım bugün. Sessizce filmimi açıp bir de pizza söyleyip sıradanlıkta top 10a girebilecek bir gün geçirmeye karar verdim. Ki saat 6ya kadar da bunu başardığımın ciddi kanıtları var elimde. Ve sonra hafif güneş ışığı salonumdaki büyük pencereden gözümü rahatsız etmeye çalışırken ve ben ekstra rahat kanepede vücudumu X pozisyonuna getirmiş gözlerimi kocaman açarak ekrandaki Edie’yi izlerken telefonum çalıyor. “Uyumuyorsun değil mi, kapıdayım” diyor karakterli ses. (kim olduğunu bilirsiniz siz) Kalkıp ağır ve uygun adımlarla kapıya yöneliyorum, üzerimdeki ince pijamaların da etkisiyle birazcık titriyorum. Kapıyı açıyorum ve keskin Armani Black Code + Atıl kokusu sıradan güne alışmış beynimi bir an kontrolsüzleştiriyor, ama toparlıyorum.

Atıl sağ kolunu duvara uzatmış, siyah wayfarerlarını çıkarmadan bana bakıyor, “seni bu şekilde dışarı çıkaramam” diyor dudaklarını hafif aralayarak. Ben de “seni bu halde dışarı bırakamam” diyip içeri alıyorum. Ve fonda massive attack – angel çalarken sol omzuna yaptırdığı boynuna doğru uzanan yeni dövmesine dikkat çekiyor. (ki zaten benim çoktan ilgimi çekmiş oluyor) Latince bir yazı ve ben bu seneki ilk doğum günü hediyemi alıyorum.

“İyi ki doğdum!” .)

Xoxo.

Hiçliğe uçan küçük kağıt parçasına dönelim.

2011-01-26T11:24:00.002+02:00

26 Aralık.

Biraz daha dinlenmeme gerek olmadığını cebren ve hile ile kabul ettiriyorum. Hasta ilgisi bünyeme belli dozdan sonra zarar veriyor - çirkefleşebiliyorum. Kaçar gibi geldiğim İstanbul’dan yine kaçarak uzaklaşıyorum. Sadece Ali’yi arayıp bir teşekkür ediyorum ve Londraya döneceğimi bildiriyorum – e bu da yeterli sayıda kişiye haber verdiğim anlamına geliyor. Şimdi, Ali’yle görüştüğüm güne dönelim – o dengesizliğimin sağlık bakanlığınca onaylanacağı günün bir öncesine. Soğuk gri ve çamur kokulu İstanbul gecesine. Saat 8buçukta Ali kapımda oluyor – 9da sözleşmiş olmamıza rağmen. Ve kalabalıktan uzak ve rahat konuşabileceğimiz bir kafeye gidip oturuyoruz. Ben bir scotch istiyorum o da turk kahvesi. Hava-su-toprak-ateş muhabbetinden sonra asıl karın ağrısına geliyor sıra. Alinin ısrarlı aramalarının ana sebebine. Diyor ki “Aylinden ayrıldım” (bilmeyenler için – Aylin Atılın kardeşi, 22 yaşında, fotomodel) Bu durumun benimle bir ilgisi olmadığının ikimiz de farkında olduğumuzdan aceleyle devam ediyor. “Ama, Aylin bu durumun senden kaynaklı olduğunu düşünüyor. Ve İstanbula gelmenin de benden kaynaklı”. Hayretle yüzüne bakıyorum.(iç ses: yılbaşı coşkusu uğruna çam ağacı süslemeyen yegane mekandayız sanırım. Böyle bir yerin varlığına hep inanmıştım) “Eee, bu durumun benimle bağlantısı ?” diye soruyorum.

“Mesele şu ki, bunu Atılla paylaşacaktır – istemeden sorun yaratmak istemem”.

Ahh ne düşüncelisin (iç ses: işte bu yüzden senden ayrıldım) İnsanların kendi küçük dünyalarında benim hayatıma etki edebileceklerini sanmaları komik. Yok yok, üzücü daha doğru bir sıfat bu durum için. Ya da ‘ ukala’.

“Problem olmaz, merak etme” diyorum sabrımı koruyarak. Rahatlamış görünüyor. Bu muydu yani, bunun için mi telefonumu meşgul etti?
Şimdi de, Atılla Londraya geçmek için beklediğimiz havaalanının bekleme salonunda 13 dk.dır konuşmadığımız zaman dilimine dönelim tekrar.

“Su ister misin” diye soruyor. Evet anlamında kafamı sallayıp elimdeki dergiyi okumaya devam ediyorum. Sularımızı alıp geri geliyor – biraz daha yakın oturuyor ve elini omzuma atıyor. Ben ise istifimi bozmadan okumaya devam ediyorum. Ve sessizliği bozan taraf yine Atıl : “Ali beni aradığında şaşırdım”. İlgisiz görünerek “Neden” diyorum. Son aranan oydu, işte telefona ulaştım bikbik açıklamalar yapacağımı sanıyorsa büyük bir yanılgı içinde, ama böyle düşündüğünü zannetmiyorum. “Aylinle konuştum, ayrılmışlar. Ve bazı paranoyaları var.—“

Evet* diyerek lafını kesiyorum.”Ali bahsetti”. Suyundan büyük bir yudum alıyor, zorlandığını hissediyorum. Ve bu durumun bana sadistçe bir zevk verdiğini de itiraf etmeliyim. Ama, daha fazla eziyet etmiyorum. “O krizden once Aliyle buluştuk. O zaman anlattı. Yeni bir sevgilisi var bu arada”

Bir yudum daha alıyor plastik şeffaf şişeden. “Kıskanmadım, hayır.”, diyor. Elimdeki dergiyi bırakıyorum. Ve yüzümü ona çevirip “Biliyorum” diyerek öpüyorum. Bilmemkaç sefer sayılı uçak için anons salonda yankılanırken Ali’nin yeni sevgilisinden bahsettiği o geceye geri gidelim tekrar. “Bunu bir tek sana anlatabilirim, çünkü beni yargılamayacağını biliyorum” diyor Ali. Birşey söylemiyorum, meraklı gözlerle suratına bakıyorum. “Mine – kuzenim olan- ile birşeyler oluyor. O..Çok mutsuzdu. Yani, aptal bir durum ama. Öyle oldu.” Mine – kuzenim – 26 yaşında – EVLİ ve hatta hamile idi 32 gün öncesine kadar. (Talihsizlik – küçük bir kaza geçirmiş) Yargılamıyorum evet, hatta Minenin çırpınışları beni keyiflendiriyor. Lafı uzatmayı sevmiyorum – direk soruyorum. “Benden ne istiyorsun?”
(bkz. - whataya want from me)

Uçağın havalandığı o ana dönelim. Atıl soruyor. “Ne istiyormuş?” Tanrım ne kadar da iyi tanıyor bu adam herkesi. “Küçük bir iyilik” diyorum hafifçe gülerek. “Benden yeni sevgilisini öldürmemi istedi”

Evet, o sarı ışıklı, mor ağırlıklı mekanda Ali benden Mineyi öldürecek birşey yapmamı istiyor: Mine'yle konuşmamı. Bu durumdan ne kadar zevk alacaksam da, reddediyorum. Çünkü ileride başıma gelecekleri görecek kadar zekiyim. Mine, Aliyle her ne pahasına olursa olsun görüşmeye devam edecek. Benim onunla konuşmamı da, Aliyi unutamadığım gibi tam da ona yakışacak zeka özürlü bir algılamayla yorumlayacak. Ve gereksiz başım ağrıyacak. “Saçmalama Ali, 2 gün aramazsan hepsi unutulur zaten” diyorum. Gülüyor.
“Haklısın”

E tabii ki, ben hep haklıyım.

insanlar, kendilerini canavar yerine koymayı çok eğlenceli buluyorlar.

2011-01-25T13:22:00.002+02:00

Genelleme yapanları sevmem diyemem. Ama, bu iyi bu ise kötü diye sürekli konuşanlar da en dip listemde yer alır genel**de. Herkesin sevdiğini sevmem, veya yaptığını yapmam da demiyorum. En basitinden sevişiyorum – bu bi noktada herkesi aynı kılıyor sanırım. Ama bu yılbaşı coşkusu. OF! Tamam, sevinin mutlu olun falan da o cupcake olayı nedir biri bana açıklasın rica edicem. Koca koca adamlar, kadınlar üstünde boncuklar şekerler olan küçücük şeyler için eğilip bükülüyorlar! Ve olay ne– KEK! Yumurta un şeker filan. İğrenç. Gerçekten hoş değil. Zencefile karşı tutumumu da daha once belirtmiştim.

“Bir de Gargamel vardı – o, kötüydü.” Diyen aptal adama ne kadar kızgınsam bu periyodik cupcake-lover’lara da aynı ölçüde tepkiliyim. Bu konuda bana kızıp önyargılısın diyebilirsiniz. Buna karışamam. Ama maddesel biri olarak ben bile o küçük maddelere o kadar önem vermiyorum.

26 Aralık

Saat 7ye geliyor.Atıl hala uyuyor. Artık iyiyim. Kalkıp dışarı çıkma- nefes alıp sigarama ulaşma arzusundayım. Yavaşça doğruluyorum – Kontrol ediyorum - Evet – ayakta durabiliyorum (Bu iyi bişey) Ayakkabılarımı arıyorum. Tanrım!Beni ayakkabısız hastaneye getirmiş olamazlar! – ama sanırım yapmışlar. İğrenç hastane terliklerini giyiyorum – ve kendimden iğreniyorum o noktada, ciddiyim. Çantamı görmeye çalışıyorum, ve buluyorum. İçinden sigara paketimi çıkarıyorum. Üzerime de Atıl’ın montunu alıp yavaşça odadan çıkıyorum. O sarı bulanık havadan koşarak uzaklaşmak isterdim ama her adım attığımda sarsılıyorum sanki. O yüzden, ağır ağır – zemini incitmeyen adımlarla ilerliyorum. Labirent gibi hastanede çıkışı biraz zorlanarak da olsa buluyorum ve özgürlük! (iç ses - buranın soluk söndüren havasına hergün katlanabildikleri için hastane eşrafına sonsuz bir saygım var) Daha yeni sigaramı yakıyorum ki koşarak Atıl geliyor (iç ses : koşabiliyor! Çok kıskandım!) Bana bakıp gülmeye başlıyor. (iç ses: kes şunu pislik!) Ama haklı aslında, üzerimdekilerle rehabilitasyondan kaçan junkylere benziyorum. İğrenç beyaz terlikler, üzerimde haki yeşil bir mont. Altından görünen mavi hastane önlüğü. Elimin üstünde serum zımbırtıları. Dayanamıyorum, ben de gülüyorum. Ne zaman geldin, kim aradı gibilerinden konuşmaya başlıyoruz. Ama o kadar büyük bir hiçlik içindeyim ki hemen birşeylerle doldurasım var zamanı. Atılın en masum hareketleri bile onu hastane tuvaletinde üzerimde hissetme isteği uyandırıyor bende. Sonunda dayanamıyor zaten –

“Beni dinliyor musun sen?” diyor.

Açıkça “Hayır” diyorum. Net.

Gülüyor. “Birazdan çıkıcaz burdan – o kadar da dayanılmaz değil.”

“Seni özledim” diyorum onu hala dinlemediğimin belirtisi olarak. “Beni eve götür”

“Tamam, ama 1 saat daha beklemen lazım” . Aptal – sanki bir tek ben sıkılıyorum. Gereksiz aklıbaşında-kuralcı pozu canımı sıkıyor - belirtmiyorum. Ama o anlıyor tabii ki. İyice yaklaşıp kulağıma fısıldıyor:

“Berbat görünüyorsun.”. Kızdığımı o kadar açık belirtiyorum ki geçen sene aldığım kickbox derslerinin en acı hareketlerinden biriyle verdiğim cevabım karşısında kıvranıyor. (iç ses: geber pislik!) Yüzündeki damlacık terler biraz acıma hissi uyandırmıyor değil. Ama sadece birazcık. Ve böylece o tuvalete koşuyor, ben de odama dönüyorum.

Prosedürleri hallettikten sonra eve gidiyoruz sonunda. Saat 9.07. Yorgunum biraz, ama Atıldan istediğimi alamayacak kadar değil. Beynim hala bulanık, ama odaksız değil. Biraz da açım, ama dayanılmayacak kadar değil. Ve duşa giriyorum. (tahmin edersiniz ki yalnız değil.)

Ama kim bana zarar vermek ister ki?

2011-01-24T12:55:00.001+02:00

Sanırım ölüyorum. Evet ölmek diye bir olgu varsa bu o olmalı. Gözlerimi açamıyorum. Açsam da göremiyorum. Buz gibi uyandim. Ayağa kalkamıyorum. Boğazım çok acıyor. Elimi boğazıma götürmeye çalışıyorum ama başaramıyorum. Kolumu kaldırıyorum ama nereye koyduğumu bilemiyorum. Etraf bok kahvesi. Burnuma yanık kokusu geliyor. Sanki birinin saçı yanıyor. Öylesine iğrenç, pis bir koku. Parmaklarımı oynatmaya çalışıyorum. Başarıyorum ama nereye dokunduğumu hissedemiyorum. Ve tekrar bir gayretle ayağa kalkmaya çalışıyorum. Sakin kalmaya çalışıyorum. Ama tekrar tekrar yığıldığımı hissediyorum. Hissediyorum diyorum çünkü emin değilim. Nerede olduğumun veya ne yaptığımın somut kanıtları yok elimde. Ölmüş olabilirim bile. Beynim uçuşuyor. Yükseldiğimi hissediyorum. Belki de sadece ayağa kalkıyorum. Bilmiyorum! Hiçbirşeyi farkedemiyorum. Bağırıyorum. Ama sesimi duyamıyorum. Bunu bile yapabildiğimden emin değilim. Hafif hafif paniklememi kontrol ederken sakin düşünmeye çalışıyorum. Yardım çağırmalıyım. Evet, kesinlikle en mantıklısı bu * mantıklı diye birşey varsa, kaldıysa. Telefonuma ulaşmalıyım! Ama ben daha boğazıma bile ulaşamıyorum! Galiba ölüyorum. Ah tanrım, ne büyük bir kayıp bu!

Biraz kendime geliyorum. Hafifçe görüşüm açılıyor. Hala evimdeyim – bu hala yaşıyorum anlamına gelebilir bence. Telefonuma ulaşmalıyım. Hatırlıyorum. Dün gece ne yaptım? Telefonum .. Bulabilirim onu evet, çünkü dün gece ne yaptığımı biliyorum. Eve geldim. Telefonu aynanın önüne bıraktım. Hala orada olmalı. Bir gayretle yine kalkmaya çalışıyorum yatağımdan. Bu sefer aynaya ulaşabilecek kadar ayakta kalabiliyorum. Ama tam telefonumu alırken tekrar yığılıyorum. (shit) Tamam. Sakin kalmalıyım. Zor birşey değil – yürümeyi 1 yaşındayken öğrendim ben! Telefon tuşlarında parmaklarımı gezindiriyorum. Tanrım – kör olmamalıyım hayır! Rastgele son arananlara ulaşmayı umarak tuşlara basıyorum. Ve Alinin sesini duyuyorum. Rahatlıyorum biraz. Cümle kurmaya çalışıyorum– “Çabuk ..sdad..bana ..dadetd..gel , veya ambulans çağır birşey yap..!” Ne oldu gibilerinden birşeyler söylüyor sanırım. Ama hatırlamıyorum. Dızzt diye bir ses duyuyorum sadece, ve sessizlik.

Kendime geldiğimde ve ölmediğimden emin olduğumda hastanedeyim. Saat gecenin 4.02si. Kafamı sağa çeviriyorum. Bu bana büyük bir acı veriyor. Koltukta Atıl var. Uyuyor. Su istiyorum. Susadım. Çok. Konuşmak için ağzımı açıyorum ama ses çıkaramıyorum. Elimi oynatabiliyorum ama, düğmeye basıyorum ve şeker suratlı bir kadın geliyor. Su diyorum. Ağzımdan çıkan seslerin “su” ile bir bağdaşması olmasa da kadın beni anlıyor. Susuzluğumu giderdikten sonra o çok malum soruyu soruyorum – NE OLDU! . Kadın anlatıyor. Orta kulakta bir travma yaşadığımdan bahsediyor – uzun tıbbi ve seviyeli kelimelerle anlatıyor olayı. Ama özeti şu. “Denge taşlarım dengesizleşmiş” - Evet, artık saglik bakanligi onayli bir dengesizim.

Xoxo.

Şimdi tüm sorunlarımızı büyük bir kase çikolatalı dondurma ile unutalım?

2011-01-24T12:04:00.001+02:00

24 Aralık :

Sabah kalkıp hemen bir sigara yakıyorum. Çok aptal bir başağrım var! Ah sevgili başağrısı – bana biraz izin ver! Tam kendime bir kahve hazırlıyorum ki, İtalyan tatlısı Paolo da uyanıyor. Sırnaşmasına izin veriyorum başağrımı unutturur ümidiyle. Ama yok – Kafamda birşeyler tepişiyor! Hazırlanıp çıkıyoruz evden, oldukça kapalı havada güneş gözlüğü takıyorum – Evet yapıyorum bunu! Gözlerimden başağrım anlaşılmasın diye. Hafif bir kahvaltı yapıp Paolo’yu çekim için ofisine bırakıyorum. Ben de ajansa doğru yol alıyorum. Ajanstakilerin nerede olduğumdan haberi yokmuş sanırım ki beni görünce bazı samimiyetsiz bazı gerçek “Hoşgeldin” coşkusuyla karşılıyorlar beni. Sanki ihtiyacım varmış gibi. Hepsine aceleyle cevap verip kendimi odama atıyorum. Masamın üzerinde birikmiş tonlarca davetiye ve fatura var. Kağıt israfını seven bir toplumuz, yapacak birşey yok. Hemen acele olanlara cevap verip, birkaç imza işini de halledip Taner Beyin yanına gidiyorum. Elimde bir sert americanoyla masasının kenarına oturuyorum ve ayaküstü tartışıyoruz durumu. Sorun şu – İşten çıkarılması gereken birkaç kişi var. Ben bu konuda acımasızım. Gerçekten. İşine saygısı olmayan adamı hiç sevmem. Ve iyi işler çıkarsalar da aptal olabiliyorlar bazı insanlar. Taner Bey ise 1 ay daha deneme süresi tanıyalım diyor bahsi geçen kişiler için. OYsa hiç gereği olmadığının o da farkında. Muhtemelen şu Nehir denen hatunun blow job’ıyla mutlu şu sıra, o yüzden onu işten çıkarmamıza sıcak bakamıyor. (iç ses: seninki kaç cm Taner?) Tartışmaya devam edemiyorum, başağrım o kadar feci boyutlarda ki. Onun aptal gerekçelerine karşıt cümleler kurmakla beynimi yoramıyorum. (iç ses: Nefes al ve ver , bkz. Ebru Şallı) Tamam diyorum, ama yeni adaylarla görüşmeye başlanılacağı konusunda tavrımı koyuyorum. Yarın görüşürüz diyor ve çıkıyorum odasından. Ofisten alacaklarımı da alıp ayrılıyorum ajanstan. Daha fazla katlanamıyorum çünkü beynimin sancılarına. Evime giriyorum. Biraz dağınık. Ama yine de benim işte. Ve telefonumu açıyorum. Tahmin edersiniz ki kapalı olduğu 4 gün içerisinde baya arama birikmiş. Çoğu Atıldan. İkinci sırada Pınar var. Son olarak da annem. Sesli mesajında şöyle buyurmuş : “Lola, aç şu aptal telefonunu artık!” E peki diyorum. Açtım – Değişen ne? Benim hala yüzümü kemiren bir başağrım var!

Atıldan gelen mesajları okuyorum. Hepsi tamam, anladım, biraz uzak kalmak veya senin dediğin gibi kalmak en iyisi temalı. Çok zekisin, diyorum içimden( Gerizekalı!) Sen otur bilmemkaçıncı defa “mar adentro” izle diyorum. (Başağrm beni asabi yapıyor, yoksa sinirli değilim Atıla karşı aslında) Ve Pınar. Milyon kez aramış ama tek bir mesajı var – Ve mesaj şu: “Evleniyorum!” Kadın istekli, yapacak bişey yok. Sonunda Cenk’le amacına ulaştı işte. (Böyle isteyip de elde edenleri de çok seviyorum, amaçlarını anlamasam da) Yorum yapmadan geçiyorum onu da. Ve son mesaj, Ali’den. – “İstanbuldasın biliyorum, ara beni hemen!”. (Bu adamın da bu zaman zaman hortlayan manipulatifliğini seviyorum.) Ama geri kalan zamanlardaki bağımlı tavrı kafasında yumurta kırma isteği uyandırıyor bende. Neyse. Sonuç olarak kayda değer birşey yok. Ali’yi arıyorum, biraz rahatsızım akşam buluşalım diyorum. Saat 9da ...’da buluşmak için sözleşiyoruz. Ve ben Alka-seltzer’ımla huzura kavuşuyorum.

Bunlar da sarki -
Dead or Alive - Turn around and Count to Ten
Sor

http://www.youtube.com/watch?v=cmm4guwzpGM&feature=player_embedded (ilginc olmus bence)

Xoxo.

Ne demek istedigini bilmiyorum. O deli!

2011-01-22T15:42:00.004+02:00

Birkac seferdir ic bunaltan seylerden bahsediyorum farkindayim. evet, bunalmanizi goruyorum ve arttiriyorum. Ama guvenin bana bu sefer aradiginiz vurdumduymaz duysa da umursamaz Lola'yi bulabilirsiniz. Ya da diger bir ifadeyle: 'The bitch is back!'

23 Aralik:

Bir bakalim nelerimiz varmis? Okunmamis milyonlarca mail, yilbasi tebrik kartlari (su tum samimiyetsizligini uzerine takinmislardan), ama guzel hediyeler de var (mesela bir cift jimmy choo var ki - aman aman). Ve scotch. Ve Lady godiva. Ve Ben-ben-ben! (ic ses: Bu kombinle dunyayi ele gecirebilirim, gercekten) Muzik son ses - Paint it Black. E o zaman bana hazirlanmak duser artik. Parliament mavisi mini elbise (Guess) - siyah kristal topuklu Louboutin - Lanvin portfoy. Saclar biraz abartili daginik. Yuzuk beyaz opal tastan (TopShop)- Siyah eyeliner ve kiremit rengi ruj da beyaz suratimda yerini aldiktan sonraa : Lola-definetely ready to go!

Istanbul'a geldigimden beri ilk defa cikiyorum disari. Hakkini vermem lazim- Lacivert puruzsuz gokyuzu, ve yildizlar bu kadar parlakken hem kendime hem de Istanbula hatirlanasi bir gece yasatmamak yazik olur. Telefonum kapali, yeni bir hat aldim sadece bu sira gorusmek istediklerim ulasabilsin diye. (genel hattimin yillik izin zamani gelmisti zaten) Oglen 3 gibi Mine'yi ariyorum ilk olarak (bilmeyenler icin aciklama: Mine; ic mimar, 26 yasinda, 1.72 boyunda - yesil gozlu - kizil sacli, 8 yasindan beri benimle)

Emri veriyorum (dedim ya -zaman zaman - manpulatifim): " Gerekli insanlari topla seker - bu gece cok eglenicez" Guluyor - "geri gelmissin" diyor. Gercekten de geldim. Aynada son detaylarimla ugrasirken ve playlistte cikan the Killers - Under the Gun'a bagira bagira eslik ederken tekrar farkettim - bu beni seviyorum. Bu gece ertesini dusunmece yok, birbirine bagimli b.k cuvallarini dusunmek de yok. Kansiz insanlari da hatirima getirmiyorum (Buna Atil da dahil) Taktik yok, plan yok ( ki cok gerek duymam zaten) Hepsini ATTIM. En buyuk problemim corabimin kacmasi olabilir - ki onun icin de tedbirimi aldim. Yapmam gereken sey basit: Nefes al, ve sonra ver. Saat 8e geliyor. Bir degisiklik yapip Code yerine Armani Idole seciyorum. Boylece son eklememi yaptiktan sonra arabama atliyorum. 8i 13 geciyor evden ciktigimda. Hizimi kesmiyorum. Sehir, isiklar, bogaz, supermarketler, guzel insanlar, cirkin insanlar, siyah kapilar, beyaz kapilar, cam kapilar-Hepsi kayarak geciyor. Benim onlari farketmemden cok onlar beni farkediyor. Mekana geldigimde heyecanla karsiliyor kapidaki gay gorevli. 'Ah Lola, nerelerdesin?' - Kibar bir kahkahayla cevap veriyorum: Sarki: http://www.youtube.com/watch?v=1mB0tP1I-14

Mineyi goruyorum biraz ilerleyince. Gercekten gerekli 7 insani toplamis ve bana dogru geliyor. Ortami daha fazla bekletmeden tekilayla girisi yapiyoruz. Ben Black Labella devam ediyorum. ( aksirmiyorum veya tiksirmiyorum, bilginize) Cok iyiyiz. Haddinden fazla. 5 erkek 3 kiz olan grubun yuksek sesten nispeten uzak masasinda eglence 98%. Masa uzerinde kareoke yapanlar, ve hatta strptiz yapanlar var - ciddiyim. Butun bunlar aptal oyunumuzun sonucu. Masadan kalkmak icin bir bedel odeniyor bu gece - herhangi bi sebep ugruna: tuvalet - sigara- seks..her ne olursa! Ve ilk 1 saat sorun yasanmasa da, zaman ve alkol orani ilerledikce oyun cok daha eglenceli bir hal almaya basliyor. Mesela, saatimiz 2.03u gosterirken lavaboya gitmek isteyen Mine en agir ama en eglenceli bedeli oduyor. - Stripper rolune soyunuyor ( buradaki soyunma sozluk anlaminda .) Ben ise sigara icin bayaa pahali , zaman zaman eglenceli bedeller odedim sadece. Ve, son bedelimi de odemeden masadan kaciyorum. Cunku bir sigara molasindan daha donerken omzumda bir el ile irkiliyorum.( Nefes al- sonra ver) Alkolun de etkisiyle paranoyak bir irkilme yasiyorum aslinda. Ama yogun aksanindan ve boguk sesinden kim oldugunu 1-2 sn gecikmeli de olsa anliyorum: Paolo! (Bkz - Milano, dergi cekimleri - kolunda dovmesi var - 94% seksi) Ve bu sefer beni en sicak, yakin hallerimden birinde yakaliyor. Sonuc olarak, bizimkilere veda ediyoruz. Mine'yi de alip , bedel odemeden kalkiyoruz masadan. Minenin durumu pek ic acici degil isin acikcasi, dunyanin en sirin sarhosu ama kendi kendine hayatini devam ettirebilecek kapasitede degil. Onu evine birakiyorum once, Paolo arabamda bekliyor. Tas merdivenlerden ciktiktan sonra, evinin kapisini acip odasina birakirken Mine'yi, 'Atil nerede' diye soruyor. ( sakin kal - hatirla - Nefes al, sonra ver) Hizlica cevap veriyorum: "ATTIM"

Dondugumde onu bir sigara yakmis ipodumla ugrasirken buluyorum.. Nerede kaldigini soruyorum. Otelinin adini soyluyor. Otelde bekleyen birinin olup olmadigini soruyorum. Guluyor. Ben arabayi calistirirken bilegime bakip, surekli taktigim bilekligimin nerede oldugunu soruyor. Farketmis olmasi beni keyiflendirmiyor diyemem, bu kesinlikle ikiyuzluluk olur. Daha da hizlanip evime dogru yola koyuluyorum. Ve bendeyiz artik. Saat 5. Sesi ilik. Keyifli. Hafif de gizli. Salonum sabirsizlik kokuyor. Ne derler bilirsiniz, the Italian do it better. (Nefes al - ve ver) Playlistten uygun bir parca seciyorum. Once montunu cikarip atiyorum. Ve sonra da beni kollarina.

Bu da sarki -

Radiohead - Everything in its right place.

Honey, we need to talk.

2011-01-21T10:21:00.001+02:00

Bazen sadece şunu söylüyorum: "Şunu buraya getirin!"

Corneliani

Ben Brian - yapcak bişey yok.

Canali - gray

Canali - purple

Corneliani - again.

Ve tabii ki Jude Law - Dior Homme

Tabii ki Gucci.

Etro - kahverengi de sevmem aslında.

Gucci vs Gucci.

Henry Cavill - Emin olun bacakları bu hatundan daha seksi.

Bişey demiyorum - fuck forever.

z zegna

Viktor & Rolf - Kırmızı mı? Nasıl yani.

E hadi günaydın .)

Bunlar da şarkı: (Hem de 2 tane)

1- http://www.youtube.com/watch?v=5klv8ZuL4CQ

2- http://www.youtube.com/watch?v=rJE_Sc1Wags&feature=related

Bir tümörüm olsa adını PITIRCIK koyardım.

2011-01-18T21:08:00.002+02:00

Neyin icine girdim - ya da neyi iceri aldim - bilmiyorum. Baglanti hatasi dedim. Ama kopmadi bir turlu.. Gozlerim aciyor -acamiyorum. Ustunde gorunmez zombiler oturuyor. Evet evet! - neden bu aralar gozumu surekli kistigimi veya kirpistirdigimi sorarlarsa cevabim kesinlikle bu - Uzerinde zombiler oturuyor.

Beni bilirsiniz. Kontrol manyagiyim. Manipulatifim - zaman zaman. Topuklu giyebildigim surece de cogu seyi onceden gormeye devam edecegim-ongorecegim kesin. Ama kisa cumleler bile kuramiyorum bu ara. Tamamen ters bir ice donme oldu. Ice donerken disa donme. Kendini tanimaya calisma - ama zaten yeterince tanidigi icin cevreyi tanima ugrasi. Sevmedigim - elestirdigim isler yapiyorum. Neden*lere boguluyorum. 3sn lik heyecanlara yeniliyorum. Kendimden baskalarina yeniliyorum. Bol bol makarna yiyorum. Hem de soslu filan- soyle feslegeni bol olanlardan. Makarnasiz bir hayat dusunemiyorum. Belli etmiyorum ama bu ara aslinda gucsuz hissediyorum. Ve bunu biri anlayacak diye de odum patliyor. Ondandir kacip Istanbul'a gelmem. Ondandir kendi evime gecenin 3unde hirsiz gibi girmem. Ondandir telefonumu sessizde tutup butun arayanlari gordugum halde cevaplamamam. Kendime geri donmem lazim. Birseyleri yeniden dusunmem lazim. Ama ben makarnasiz bir hayat bile dusunemiyorum - o kadar kisaldim.

20 Aralik

Yaklasik 3 saat havaalaninda hapsolduktan sonra sonunda Istanbula gelmeyi basardim. Gecenin 2sinde buz kesigi havaya adim attim. Hemen bir taksi cevirip, dunyadaki heryerden cok benim olan sehre gelmenin huzuruyla eve geciyorum. Telefonumu acmiyorum - bu problemle sabah ilgilenicem. Taksici amcadan sigara icmek icin izin istiyorum. Zaten muhabbet acmaya gonullu tatli amca bana izin veriyor - ama kendine de(konusma anlaminda) O bana butuun hayat hikayesini, ve 2 dk.da bir ne kadar guvenilir bir taksici oldugunu vurgulayan cumlelerini siralarken ben o yakinda kisirligima sebep olacak dumani icime cekiyorum. Huzurluyum evet. Sevdigim bi duygu degil belki - ozledigim birsey oldugu kesin. Ben birseylerin ters gitmesini ve pesinden kosturmayi seviyorum. Zaten basaracagimi bildigim icin en boktan durumlar karsisinda telassiz kalmayi seviyorum. Kendi icinde sorunlu ama dis islerinde sorunsuz dunyamda yasamayi seviyorum. Huzurda guc yoktur. Huzurda guc kullanmaniza gerek de yoktur. Bu benim tercih edecegim birsey degil. Ama iyi hissettiriyor. Kereviz gibi. Uzaktan sekilsiz ama aslinda o kadar da fena degil.

Ve sonra-

Adamın doğup büyüdüğü ülkede deprem nadirdi- bilinmezdi.ya da bilinmemecesine unutulmuştu. Sarsılmayan bir topraktan daha fazla ürün almak için, atılan her tohumdan her seferinde daha bol daha güçlü tohum almak için uğraşılırdı. Yerdeki sular da, gökteki sular da, insanların istediği ölçüde akar, yağardı. Gerekli görülen yerler – koca koca şehirler, koca koca bölgeler – saydam kubbelerle örtülmüş, sonsuz ılıman sürem içinde yaşatılırdı insanlar, hayvanlar, bitkiler. Bitkiler büyüdükçe böcekler de büyümüştü zamanla. Bunlarla gerçi, çok uğraşılmıştı. Gene de tüketilememişlerdi; kurutulamamıştı kökleri. Sayıları azaldıkça, boyları büyüyordu..

Bilge Karasu

Bu da sarki-

Yuce Tanrim - lutfen iki kere ikinin dort etmemesini sagla.

2011-01-17T12:45:00.005+02:00

Bana doğruyu söyle diyor. Bağırıyor. Yumruğunu öyle bir sıkıyor ki, bir an kemikleri ince beyaz derisini delip fırlayacak sanıyorum. Ama o bağırmaya devam ediyor.

Bana-sadece-lanetolası-doğruyu-söyle!

18 Aralik:

Neden ki diyorum içimden. Dürüstlük madem bu denli önemli, madem bu kadar farkettirecek birşeyleri - onu elde etmek bu kadar kolay mı olmalı? Benim dürüstlüğümü hak etmek icin sen ne yaptin ki, diyorum. yine sessizce. O duymuyor. Çünkü o, benim sakin ve gülümseyen suratıma bakıyor. Beyaz koltuğumda uüerimde mükemmel bir little black dress ile oturuyorum. Sırtı capraz bantlarla kapatilmis bir Dries Van Noten. Her istediğizi yaptirmak için kullanabileceğiniz türden. Ayağımda ise kırmızı deri bir Dior altın rengi topuğuyla - "are you talkin to me" etkisi yaratiıor- hatta bağırıyor!.. Kafamdaki sarsintilardan tek bir zerre anlamak mumkun degil yuzumdeki ifadeden. Doğruca gözünün içine bakıyorum. (aynı Paşa Dedemin öğrettiği gibi.) O kadar dürüst görünüyorum ki, ben dahi tam karşımdaki duvarda asılı duran aynadaki kendime inanıyorum. Duymak istemediğin şeyleri duymak için çabalamak ne büyük bir insani celişki değil mi, diye düşünüyorum onu izlerken. Durmakssızın eşanlamlı kelimelerin yerlerini degiştirerek farklı cümleler üreten Atil:

Bana doğruyu soyle

Soyle dedim doğruyu soyle

Gerceği soyler misin bana…vb

Kafasinda kurduklarinı bana doğrulatma ugraşı midemi bulandırıyor. Neden bahsettiği hakkında da en ufak bir fikrim yok. Benim takıldığım noktalar ayrı .Odam renksiz. Renkleri kediler yemiş. Odam hiç bu kadar renksiz olmamıştı. Tek renk benmişim gibi hissediyorum. Tek renk ayağımdaki kiımızı Diorlar. Herşey ustu alelacele tozla örtülmüş gibi duruyor. Herşey sanki ölesiye sıkılmış. Havasız kalmış.

Elimi havaya kaldırmamla susuyor. Nefesi hızlı Sesli nefes alıyor. Ama konuşmuyor artık (e nihayet)! "Şşşt" diyorum yine de sessizliğinden emin olmak için, elimle evrensel dilde 'DUR' işareti yaparken. Sağ bacağımın üzerine yerleştirdiğim sol bacağımı da yerle buluşturup ayağa kalkıyorum. Içeriden kimsenin gelip gelmediğini kontrol etmek için kapıdan doğru salona goz atıyorum. (evimdeyiz, küçük bir parti var) Pınarla gözgöze geliyorum, herşey yolunda anlamında göz kırpıp tekrar Atılın yanına dönüyorum. Boş bıraktığım koltukta şimdi o oturuyor. Kapıyı kapatıp, yarı kilitliyorum. Atıl bana bakmamakta direniyor. (nedeni belli) Ağır adımlarla yanına gidip kafasını kendime çeviriyorum ve tek kişilik koltukta yanına ilişiyorum. Artık nefesinin hızlanması sinir veya meraktan değil, tamamen benden kaynaklı. Parfümümün üzerime iyice sinmiş etkisini de küçümsememek lazım bu noktada. Onu resmen kapana kıstırdım.

'Evet' diyorum, 'söyle, ne doğrusundan bahsediyorsun?'.

Tereddüt ediyor. Boynumla dudakları arasında 4 -5 cm var. (boyun, Atıl'in en zayif noktası) Tartışmaya devam edebilir, veya bana yenik düşebilir. Kolay vazgeçmiyor. Ama Atılı tanıyorum. Birakacaktir. Ve Birakiyor da. Burnunun sesini dinliyor. Burberry Brit'e karşı zaafı oldugu da tarafimca kanıtlanmış bir gerçek. Bir eliyle sol elimi kavrayip beni kendine doğru daha da çekerken (bu ne kadar mümkünse artık) diğer eliyle sırtımdaki boşluklarda geziniyor. Ve keskin bir hareketle koltuktan yere doğru hamle yapıyor- kulağıma da 'senden nefret ediyorum' diye fiısıldıyor. Gülüyorum. 'Bunun doğru olmadığını ikimiz de biliyoruz' diyorum. Çarpık gülümsemesi yüzüne yayılıyor ve daha da sert oynamaya başlıyor. Dudağımı dudağına öyle bir hapsediyor ki ağırlığından nefessiz kalıyorum. Ama kolay vazgeçmem biliyorsunuz, bu sefer hamle sırası ben de. Gomleğıni sıyırırken tırnaklarımı öyle bir hissettiriyorum ki belinde, gözlerinin yaşardığına yemin edebilirim. Bu sefer de ben gülümsüyorum. "aptal!' diyor, ' senden nefret ediyorum!'. Sinirleniyorum artık. Herşeyin ağırlığını üstümde hissettirmesine katlanamıyorum artık. Ve o hiç sözkonusu yapmadığımız, üzerine hiç konuşmadığımız lanet günün, sürekli mideme ağrılar saplatan sinirli çocuğunu doğuruyorum o anda: ' Bunu sen başlattin' diyorum - ve var gücümle onu itiyorum. Sırılsıklam - Savunmasız - sırtını yatağıma yaslamış, sözde bir şok ifadesiyle bana bakıyor. "Neyi ben başlattım?' diyor.

(Adım gibi eminim ki 3 maymunu oynuyor.. Ama ben yine de devam ediyorum. Çünkü o da bunu istiyor - ve istekleri yerine getirmede cömert bir günümdeyim)

'Bu gerceği soyletme safsatasını! Biz zaten kartlarımızı açık oynuyorduk gerizekalı! Kalkıp yediğin boklar yüzünden benim şu son 2 günümü -tekrar- zehir etmen affedilemez! Kalkıp bana o kliniktekileri seni affetmem veya anlamam için göstermen sacmalığın daniskası! Ben sana hiçbir zaman beni aldatma, bana herşeyi söyle demedim!'

Susuyor..

Ben yine devam ediyorum.

'Sen beni ciddi ciddi tanıyorsun - ve lanet olsun ki ben de seni. Ne haltlar kariıştırdın bilmiyorum. Umrumda da değil. Sıkıldın belki ve bitirmek istedin - kabul, makul. Ama istemediğim halde kalkıp açıklamalar yapıyorsun. Üstüne üstlük hastalığını bahane ediyorsun - suçlu hissetmeme sebep oluyorsun. (ki başaramıyorsun) Her boku yiyen sen olduğun halde SEN sindiremiyorsun - bunun bile sorumlulugunu tek başına kaldıramıyorsun - buna bile beni dahil ediyorsun. Ve bunun sonunda da SEN* benden nefret ediyorsun ha?'

(Belki onun hakkındaki düşüncelerim bunlar değil ama, olay karşısındaki düşüncelerim kesinlikle böyle)

Susuyor. Artık ben de susuyorum. Yarısı içilmiş scotch'tan bir yudum alıyorum ve sigara yakıyorum. Kalkıp pencereyi açıyorum. Hava soğuk. Perdeler buzlanıyor. Titriyorlar. O ise hala susuyor. (iç ses: Çekip gitse ya! Gozumde daha fazla Atıl'lığıını yitirmeden.) Dümdüz bir herif işte. Birşeyleri birşeylerle kapatmaya calışan cinsten. Sümsük. Yenik. Benim tanıdığım Atılla alakası olmayan bir beyni var şu an arkamdaki adamın. Süreksiz. Gereksiz birşeyler peşinde. Aptallığının farkında olacak kadar zeki. ama zekasının sorumluluğınu taşıyamayacak kadar aptal. Odam hala renksiz. Birazcık turunculuk geldi sanki ama yeterli değil. Ben ise. Tabii ya, ya ben? Ben de bu adamın zekasına inanıp aptalliığıyla yaşayan zavalliyım sanırım.(Biraz ağır oldu, kesinlikle kendimden özür diliyorum. Ama iş ben*i eleştirmeye gelince, en acımasız olanımız yine ben* oluyor sanki) Kafamda iyice küçültürken Atıl'ı, omuzlarımdan tutuyor. Elleri sıcak. Yüzü ifadesiz. (itiraf edeyim birsey soylesin ve tekrar buyutsun kendini istiyorum)

'Tamam, haklısın. Hastalığımın bu ayrılma meselesinde hiç etkisi olmadığı doğru değil, ama asıl olay bu değildi. Bilmiyorum. Biraz canını yakmak istedim diyelim'

' Peki.' (iç ses: işte aradığım dengesizlik, sorgusuzluk!)
Beklediği 'neden' sorusunu sormadığım için afallıyor. Ama çabuk toparlıyor. Sormuyorum, çünkü artık1 gr umrumda degil.

' Amaşimdi doğruyu söyle - Piérre?'

' Ne demek Piérre?'

' İstediğin gibi seviş, umrumda olmaz biliyorsun ama- Seviyor musun?'

'Hayır'

'Ben de Selen'i sevmiyorum'

Selen - sekreter bitch!

Hicbirşey söylemiyorum. Sadece benden daha iyi mi merak ediyorum, o orta sınıf genli sürtüğün benden iyi performansa sahip olması beni öldürebilir. Atıl'ın Pierre'i duyduğunda tepkisiz kalması gibii ben de tepkisizliğimi koruyorum. Ve soruyorum - 'Benden iyi mi?'

Duruyor. Gozlerinde zafer + istek karışımı parıltılar var. Biraz da nemli. Önce hafif bir kahkaha atıyor ve 'Hayır tabii ki' diyor gülerek. Ben de gülüyorum.

Ve sonra, out of nowhere sıkıca sarılıyor ( bkz. şefkat veya anlamsızlık)

'Özur dilerim' diyor yüzünü yüzüme yaklaştırıp. 'Çok özür dilerim' - o piç günle ilgili ilk kez özür diliyor. (Daha fazla karşı koymuyorum ben de. Geceyi ziyan etmek hoş olmaz ;)

Placebo - Protege Moi:

Yagmur basliyor. Kucuk balkona cikip suya atiyoruz kendimizi.

xoxo sekerler .)

Ortalık böyle karışmışken o kahkahayı atmasaydık, kurtulabilirdik.

2011-01-14T04:45:00.001+02:00

Vıcık vıcık sokakta ıslaklığı şaplatarak yürüyorum – ve evet (belki de yıllar sonra - buraya dikkat- gerçekten) ağlıyorum. Bunu yapmaya hakkı olduğunu sanmıyorum. Tamam herkes istediğini yapabilir – ama herşeyi isteyebileceğini söylemedim kimseye. Yoo, bu konuda kesinlikle bir açıklama yapmadım—

http://www.youtube.com/watch?v=uq4r8XPbTik&feature=related

Londraya döner dönmez bir karmaşadır gidiyor. İşler yoğun. Beyinler yoğun. Ellerim yoğun. Saç tellerim yoğun. Bir ağırlık var. Bir yavaşlık var. En hızlı olması gereken zamanda kaplumbağa karşısındaki aptal tavşan hızında sanki her şey. 5 ileri 9 geri. Sürekli bir geriye bakma peşinde. Birileri. Birtakım gerileri. Ve ben. Ben de bakıyorum. Birşey gördüğümden değil – sadece çoğunluğa uyuyorum. Beynim yorgun. Fazlasını yapmak istemiyor. Çok yoğun birkaç günün ardından artık iyice hızlanan 2011 yavşaklıkları doldurmuş etrafı. Her yer zencefil kokuyor. Midemi bulandırıyor. Nefretim artıyor. Neden diyor alakasız biri? Tabii ya – neden? Nedensiz bir saniyemiz geçiyor mu acaba? Bu soruyu NEDEN* bu kadar çok kullanıyoruz? Şekilciliğimizin farkında mıyız? Ya da sebepselciliğimizin? Birşeyleri birşeylere bağlandırma isteğimizin? Birbirinden alakasız kum torbaları olduğumuzu idrak edebilecek miyiz bir gün acaba? Siz yerine sen demek kolayken biz yerine ben diyemeyenlerin elindeyiz. Telefonumdaki mesaj da tam buna uygun – Atıldan geliyor bu parça: “işin bittiğinde seni bekliyor olacağız”—sen ve lanet olası siz*lerin” diyorum içimden. Sadece içimden ama . Sessizce.

(noisettes - when you were young : http://www.youtube.com/watch?v=y7ALhSdNIdU&feature=related

)

Dün sabah geldim milanodan. Ne kadar eğlendiğimi anlatmayacağım- siz tahmin yürütebilirsiniz zaten. Atılla ancak bugün görüşebiliyoruz. Saat 4 gibi ofisten çıktığımda kapıda bekliyor zira. Yürüyerek gelmiş sanırım, çünkü taksiyle devam ediyoruz. Sadece öpüyor – hiç konuşmuyor. (yine beni halka açık bir mekanda terkedicek sanırım) Bir rezidans tarzı binanın önünde duruyoruz. Taksiden alelacele inip o abartılı kibarlığıyla kapımı açıyor. Ve konuşuyor. “ Birazdan göreceklerinden ben sorumlu değilim” (Bu sefer önümde intihar edecek hissine kapılıyorum – nasıl kurtarabilirim ki? Benim 3 katım..) İçeri giriyoruz. Bembeyaz binanın kiremit renkli kapısını açan siyah kemik gözlüklü 1.60 boylarındaki, default olarak gülümseyen görevli kadına selam vererek. Nereye geldiğimize dair hiçbir bilgim yok. Hiçbir tabela veya resim de yok zaten uzun giriş koridorunda. Sadee aydınlık – ferah koku ve bolca yeşil+beyaz var. Sonunda lobiye ulaştığımızda binlerce varmış gibi görünen kapılardan biri açılıyor ve uzun boylu, soluk tenli tipik bir İngiliz asilzadesi beyaz önlüğüyle bizi karşılıyor. “Hoşgeldin Atıl” diyor gayet samimi bir ifadeyle. Atıl da tatlı bir gülümsemeyle karşılık verip beni işaret ederek “Lola, bahsetmiştim” diyor. Adamın yüzünde bir anlık “Ah zavallı” ifadesi gördüğüme adım gibi eminim. (Burası kesinlikle bir şizofren kliniği olmalı) Yüksek tavanlı bir holden geçerek doktor olduğunu tahmin ettiğim asilzadenin abartısız odasına geliyoruz. Ve adam konuşmaya başlıyor. “Lola – Size isminizle hitap edebilirim değil mi?” diyor. Ben de tabii ki diyorum biraz afallamış bir halde. (tamam tamam, baya afallamış halde) Atıl sadece hafif bir gülümsemeyle bakmakla yetiniyor. Lafa karışmıyor – veya açıklama yapmıyor. Sadece adam bana binayı gezmemizi önerdiğinde elimi tutuyor. Belli belirsiz “yanındayım” dediğini işitiyorum. Ama sanki hiç konuşmamış gibi o ifadesiz gülümsemesini görüyorum yüzüne baktığımda. Önce 3. kata çıkıyoruz . Adam bize özel steril önlükler veriyor ve galoş tarzı birer çift ayakkabı uzatıyor. Neler oluyor dercesine Atıl’a dönüyorum – ama o çoktan önlüğü giymeye başlamış bile.Ve bir koridordan daha geçerken bakmam gereken yerin önüm değil sağ-solumdaki camekanlar olduğunu fark ediyorum. Maskeler – Saçlar – Dökülmüş – Sarı – Soluk – Cansız. Onlarca insan. Yatıyorlar. Uyumuyorlar ama yatıyorlar. Yanlarında bembeyaz önlüklü, gerçekten özenle seçilmiş güzellikte hemşireler var. Ama onlar bu ayrıntıya dikkat etmiyor. Çünkü kendi kemikleri daha ilginç – derilerinden çıkmak istermiş gibi duran. Veya şişkin elleri. Stereoidlerden renkleri değişmiş tırnakları. Ve mükemmel ferah bir okyanus kokusuyla bastırılmış hastalıkları. Burası ilk aşama diyor Adam. O kadar ruhsuz ki konuşurken. Benim duygusuzluğum bile ürküyor sesinden. Girişteki canayakın hali yok – koku onu da bastırıyor sanki. İstemsiz sıkıyorum Atılın hala tuttuğu elimi. O karşılık vermiyor. Çünkü asansöre yöneliyoruz, ve birkaç kat daha çıkıyoruz. 6. kattayız şimdi. Burası yine günışığıyla aydınlatılmış bir koridor. Bir sürü odaya açılıyor. Her odada bu sefer daha sarı, daha yorgun suratlar var. Bibibip sesleri de duyuorum odalardan gelen. Anlamsız. Terbiyesiz. Rahatsız edici bir ses bu. Ama birilerinin sorunsuz olduğunu anlatıyor. Çıldırmış olmalılar! Adam bu katı bir anlamda ara seviye olarak adlandırdıklarını söylüyor – “buradaki hastalar ya iyi bir gelişme izleyip 3. kata dönerler, ya da” diyor. Ve yine o “ Ah zavallı kız” bakışıyla gözümün içine bakıyor. Ama hemen o duygusuzluğuna geri dönerek makinalardan, kemoterapi sonrası dönemden radyoterapinin ne aşamada bu hastalarda uygulanabileceğinden bahsediyor. Sanki 1 gr umrumdaymış gibi. Sanki aptal bilgilerine ihtiyacım varmış- ve hatta tüm bunları görmeye ihtiyacım varmış gibi. Atıla bakıyorum tekrar- beni buradan kurtarması umuduyla. Ama pislik herif hiçbir tepki vermiyor. Yalnızca obsesif halde serumları – iğneleri inceliyor. Birini gösterip bu iğnenin bir kanser hastası için nasıl ölümcül olabileceğini söylüyor. Artık tepkisizleşme sırası bende. Beynim sararıyor. Beynimi fareler yiyor. Ama kimsenin umrunda değil!

Ve bununla da kalmayıp bir 4 kat daha ilerliyoruz. Burası binanın en üst katı. Tavan tamamıyla camla kaplı. Özel süzmelerle katın içerisi ışıklandırılmış. Sadece güneş ışığı ve aynalar. Ve 4 tane oda. Sarı denemez artık. Mavi. Renksiz belki de. Gözsüz. Nefessiz. Şişkin. Çıplak. Yine anlamsız sesler. Yüzbinlerce sıvı. Beyaz-şeffaf-sarı. İdrar torbaları. Kokusuz hastalık kokusu. Belki de artık ölüm kokusu. Kanım donuyor. Bu insanların acı çekmemesi mümkün olabilir mi? Morfin onların korkularını da uyuşutuyor mudur? Bu vitrin – ışıklar – çiçekler- onların sarılıklarını,kansızlıklarını bastırıyor mudur? Kimse onlara o soluk pompasına bağlı yaşamak isteyip istmediklerini sormuş mu? Kansızlar. Kanları yok. Kanlarını böcekler yemiş. Bu toz geçirmez-ses geçirmez-fakirlik geçirmez camekanların içinde nefes aldırılıyorlar. Adam konuşuyor. Burası kod sarı diyor. Burası en uç. Kurtulabilirler – ama bu yıllar sürer. Ve sonuç garanti değil diyor.Ne demek istiyorsun dercesine bakıyorum suratına. Atıl elimi sıkıyor tekrar. (Yok canım, Atıldan bahsediyor olamaz) Atıla dönüyorum. Hala ifadesiz. Adam bizi orada bırakıyor. Çıkalım diyorum. Koşarak uzaklaşasım var. Ama Atılın beni hareket ettirmesi gerekiyor. Ayaklarım çakılı. Sarardım. Beynim kırmızı. Beynimi fareler kemiriyor.

Adama teşekkür ediyor, kapıdaki görevliye de tatlı bir selam verip çıkıyoruz. Konuşmuyorum. Atıl oturup bişeyler içelim diyor. Olur diyorum. Aptal bir yağmur başlıyor. Lanet olsun. Bugün yağmura tahammülsüzüm. Atıl oturuyor – ben seni hep hastalığımla aldatıcam diyor. “O gün(beni terkettiği piç günden bahsediyor) aklımda hep bunlar vardı. Bazen zorlanıyorum. Nefessiz kalıyorum. Sararıyorum. Sen farketmiyorsun ama. Böyle.” Hiçbişey demiyorum. Demek istemiyorum. Beynimi sorular kemiriyor. Sormuyorum. Saçmaladığını hissediyorum – inanmıyorum. Sadece kendi bokunu temizlemek için bana böyle boktan 2 saat yaşattığına inanıyorum. Diğer sebepleri kabul etmiyorum. Ama ona da birşey söylemeden kalkıyorum. Yarın ararım deyip aptal yağmurun altına atıyorum kendimi. Vıcık vıcık sokakta bir de yanımdan geçen arabanın sıçrattığı su kütlesine maruz kalıyorum. Beynimi sinirler kemiriyor. Ve ben ne yapacağımı bilmiyorum...

Bana ihtiyaciniz olursa odamda olacagim.

2011-01-02T01:19:00.009+02:00

Bu olayi "ve sonra, en sonunda ise" seklinde surdurme pesinde degilim. Gercek kesit - 8. boyut gibi buyuk aydinlanmalar da vaad etmiyorum. Sadece beynimin gun sonunda kustuklarini anlatiyorum. Beynime emrediyorum: "Bana biraz rahatlık getir!" Bana sorgulama getir" "Önyargımı getir, Karmaşamı getir, Havlumu getir" ... . Bişeyleri öne çıkarıyorum - hepsi bu. Zaten fazlasini bekliyorsaniz, uzgunum ama, bosa zaman harciyorsunuz. Simdi aradaki birkaç parlak resmi gecip bu düşünce akıtmasında 5-6 sayfa ilerletmem gerekiyor bizi.

"Sevgili beynim - biraz da sacmalik getir! "

6 Aralik:

18 saattir araliksiz studyodayiz - Yeni yil icin derginin cekimleriyle ilgilenmem gerekiyor. Ayaklarim aciyor - kiyafetleri sec, begen/begenme - tekrar sec. Bazi salak modellerin kaprisleriyle ugras. Bipolar - anoreksik - paranoyak…vs vs. Ama cok eglenceli tabii. Bir sacmaligin ortasinda gibiyim - ama olesiye egleniyorum. Once nude, sonra victorian age, son olarak da maskulen kirmizi temali cekilecek fotograflar. Sabah saat 7 de 'Flas!' diyor uber seksi fotografci Paolo. Bikac poz aliyor - ve beraber oturup tartisiyoruz. Neresi oluyor. ne olsun bundan sonra diye. Beraber daha once de calistigimiz icin, birbirimizi tanidigimizi soyleyebilirim. Cogu poz sorunsuz gidiyor - modeller iyi. Bakabiliyorlar. Kendilerini dunyanin en degerli varligi gibi goruyorlar - benim ihtiyacim olan da bu. O kadar guvenmeliler ki - tekrar cekelim denildiginde bi oncekinde beceriksiz/ hatali olduklarini degil daha farkli bi poz vermeleri gerektigini dusunsunler. Boylece gerginlesmesinler. (bkz. megolamani veya narsizm) Ama bazilari var ki- Hadi kizim - "bana biraz beyin ver" diyorum. Bir tanesi 134. defa yuzugu sol isaret parmagina takmasini soylememe ragmen israrla sag yuzuk parmagina takiyor mesela. Yuzune no.02 ilave ettirmesi gerektigini soyledigim halde sozde porselen makyajinda ama hortlak gorunumunde karsima cikip duran 17 yasindaki yeni yuz kosesi modeli de biraz sinirlerimi germiyor degil. Ama yine de egleniyorum.

"Bana empati ver!"

Shoot!

"Bana ihanet ver!"

Shoot!

"Bana McQueen ver!' "Biraz da Chanel ver" "Bana sacmalik ver" "Bana aptallik ver"

…

" Bana biraz izin ver!" diye bagiriyorum sonunda yanimda surekli konusup duran yardimci direktore. Paolo gulerek bana bakiyor. O da bir mola vermis ve double espressosu hizli adimlarla bir parmak hereketiyle yanina getiriliyor. Ben de siyah cerceveli Wayfarerlarimi gozumden cikariyorum, "bu kadini oldurmek istiyorum" isareti yapiyorum -gidip yeni gelen modelin basini sisirmeye baslamis yardimciyi gostererek. Kalkiyor ve yanima geliyor. Elinde benim icin de bir espresso var. (Bu adami gercekten seviyorum) Yari Italyanca yari Ingilizce konusuyor ve bu aksaninin ne kadar tatli oldugunu soylememe gerek yok sanirim. Biseyler anlatiyor, ben ise yeni yaptirdigi sag kolundaki bilekle dirsegi arasindaki garip dovmeye konsantre olmus durumdayim. Hafif bronz teninin ustundeki siyah golgelere kimsenin bir itirazi olamaz sanirim. Hafif dalgali kul rengi saclarinin bir parcasi asilik yapip surekli ela gozlerini kapatmaya calisiyor. O da bu dovmeli koluyla 22 saniyede bir o sac tutamini arkaya atiyor. Neye bakiyorsun oyle, diyor sonunda. Guluyorum, dovme fetisim oldugunu biliyorsun - bu hic adil degil, diyorum. O da guluyor, Ben de senin hic adil olmadigini soylemistim gecen sene ama bu konuda bisey yapmamistin, diyor. (bkz. 2009 27 Aralik, saat 17:08 ) Havadan sudan konusup biraz model dedikodusu yapiyoruz. Sonra tekrar ise koyuluyoruz. Cok mukemmel fotolar cikardigini itiraf etmeliyim. Guc, para, kariyer- hepsi ayri bir rekabet sebebi ve iktidar melegi olabilir. Ama hicbirinin guzellik-estetik kadar etkili oldugunu dusunmuyorum. Zira bu fotograflar guzellikleriyle sizi ele gecirebilir. Bu sekilde "bana onu bunu sunu ver"lerle gecen bir 4 saatin daha ardindan Paoloyla hava almak icin sigara icmeye cikiyoruz. Irene ve Istanbul ekibinden Murat da bizimle. Irish coffee ve scotchla da biraz yorgunlugumuzu ve gerginligimizi atiyoruz. Murat ve Irene makyaj odasindan cagrildiklari icin geri donuyorlar. Yine bir kiskanclik kirizi patlak vermis arka odada. Paolo da ne zaman geldigimi ve ne kadar kalacagimi soruyor. Ve nerede kaldigimi. Otelimin adini hic tereddut etmeden ve hatta gayet istekli soyluyorum. Cekimler yarin da devam ediyor, ama asil zor kisim bugun bitiyor. Bu gece dinlendikten sonra sabah guzel bir kahvalti vaad ediyor bana - buna kim hayir diyebilir ki?

(tiga - you gonna want me)

Tekrar iceri girdigimizde saat 23:56'ya geliyor. Artik cekim yok, sadece cekilmislerle ilgileniyoruz. Bu olmus, olmamis, olabilir kalsin, kesinlikle olmamis. Sonra kralicelerimizi elestiriyoruz. Burnu guzel - parmagi guzel - disi guzel - kafasi guzel. Ve bu fotograflarin kac tuvalette tek kisilik tiyatrolarin en iyi yardimci oyuncu ödülünü kazanacaklarınıi tartisiyoruz. Dışarıdaki erkeklerin 87%nin bu sanateserlerine penislerini 1mm sokabilmek için neler ödeyebileceklerini..
Icten ice kendimi de onlarla yaristirdigimi soylemeliyim sanirim. Her ne kadar guzelligimi bu tanricalarla karsilastirmasam - ve en az onlar kadar harika genlerim olduguna kendim tarafindan emin olsam da… Paolonun da bunu rahatsiz etmeyici flortleriyle desteklemesi beni onure etmiyor diyemem- bu kesinlikle dogru olmaz. Cunku ben takdir edilmeye ihtiyaci olmayan ama surekli takdir edilen biriyim. Cunku ben aslinda narsist ve bunu saklamayan biriyim. Cunku ben rekabeti seven, ama kimseyle yarismayan biriyim.

Guzellik de en vazgecilmezim.Hadi tatlim " Bana olduren cazibe ver!"

Saat 2de cikiyoruz ofisten. Paolo beni otele birakiyor. Bu adam beni fazla dozda gulduruyor. Tam bir kahkahanin sicrama noktasindayken telefonum caliyor. Saat 02:12yi gosteriyor. Atil - Aciyorum. Ve "Sonra konusalim" diyip kapatiyorum. (Hadi ama seker " Bize biraz mola ver!")

Biraz durgunlasmis olacagim ki Paolo neyim oldugunu soruyor. Sonra guluyor ve senin buna ihtiyacin var diyor: Bombos yolda 210a cikariyor bmw z4unu. "seni seviyorum" diye bagiriyorum kendimi iyice koltuga yapismis hissederken. Iste boyle tatlim, diyor. "Bana bu geceyi ver" Shoot.

Ama otele yalniz giriyorum.

(En azindan yarin-cekim isleri- bitene kadar uslu durulmali. Zaten Paoloyu bu yorgunluguyla harcamak buyuk bi ziyan olmaz miydi? Yoksa sonsuz bagimlilikla falan kutsanmis degilim hala :)

(ic ses: " Give me your best poker face!" - Lady Gaga )

Ateş ediyorum, ama zararsızım.

2010-12-30T12:13:00.001+02:00

Herkesin sosyalist, komunist ve ateist oldugu bir yerde Tanriya inanmiyorum demenin bir anlami olmuyor degil mi? Su aralar kiminle konussam ya en koyu devrimci, ya en atesli sosyalist, ya da en aktivist inancsiz. Kopya toplumuyuz diyorum inanmiyorsunuz. Ben dahil hepimiz birseylerin kopyasinin kopyasinin kopyasiyiz. Benim farkim bunun farkinda olmam. Farkinda olamayanlar icin gercekten cok uzuluyorum. Ama kendilerine ait olmayan bu dusuncelere sapkinlik derecesinde bagli olmalari da hayranlik uyandirmiyor degil. Dusunsenize! Bu adamlara herseyinizi emanet edebilirsiniz! Varolmayan bir emanete bile boylesine sahip ciktiklarina gore! Hepsi tutturmus bir dunya gorusu, hayat cizgisi diye. YOK oyle birsey - siz guvenin bana. Birileri bizim yerimize dusunuyor - hic yormayin kafanizi. Free olun, pentinizi gosterin. Gerisini bosverin.

(dinle - Womanizer - ustalara saygı .)

3 Aralik:

Yatagimin ustunde dizlerimi gogsume dogru cekip kollarimi da onlarin etrafina dolamis vaziyette sanirim 2 saattir oturuyorum. Bombos bakiyorum oylece. Pinar 93. defa birseye ihtiyacim olup olmadigini soruyor. YOK! Hersey elimin altinda/ Hatta fazlasi. Cikarmam lazim bazilarini belki. Yerlerine baska seyler koymam lazim belki de. Dusunuyorum - dusunuyorum. Ama sonra yarin Milanoya gececegim geliyor aklima. Rahatliyorum. Gitmeden soyle guzel bir kavgayla desarj mi olsam diyorum. Ve elim telefona gidiyor Atilii aramak icin. Ama sonra vazgeciyorum. Huzurlu bir aksam yemegi de yeterli olabilir. Planlarda degisiklik yapmazsam daha iyi. Kalkip kucuk bavulumu cikariyorum. 5 gun kadar kalip geri donucem Londra'ya. Orada yapacagim alis-verisi de dusunursek yanima fazla birseyler almama gerek yok. Vazgecilmez bir iki seyimi koyup gerisini sonra halletmek uzere kapatiyorum bavulu. Sonra da soguk bir dus almaya karar veriyorum. Ama once muzigin sesini sonuna kadar aciyorum - ve iceriden Pinar bagiriyor? "that's my girl!"

Aksam Atildayim. Kendi elleriyle hazirladigi super bir biftek, bol renkli salata ve 1963 bir ev yapimi sarap. (neredeyse hersey 100% el yapimi - ilk gorusmemizdeki gibi) Arkada da hafif fon muzigi var. Saat 8de bulusacaktik sozde ama ben 7de kapisinda oluyorum. Biraz ozledim, biraz da sebepsiz bir acelecilik var bugun uzerimde. Simsiyah karsiliyor beni - Siyah bir T-shirt, siyah ceket ve siyah jeans. (hepsi Fred Perry) Bende de siyahlar hakim: Siyah deri tayt ve gumus ince bir triko. Ikimizin uyumuna evindeki renkler de katilmis durumda. Sade dairesinde siyah, beyaz ve sari hakim. Oldukca genis bir salonu cektigi fotograflarla dolu. Odasinda ise sadece kendi cizimleri ve bir tane de yarim kalmis portre var. Devam ettigini soyluyor ama bir iki noktadan baska ilerleme goremiyorum ben. (ki farkedebilenlerdenim) Erken geldigim icin yardim ediyorum yemegi hazirlamasina. Ceviz masaya ozenle yerlestiriyor herseyi. Sonra ben duvara yaslanmis onun servisleri hazirlamasini seyrederken bu adamin hayatimda olmasini sevdigimi farkediyorum. Ve gidip elindeki salata tabagini masaya koyuyor, buyuk bir opucuk veriyorum. "Bu da neydi simdi" demiyor o da, belime sarilip eslik ediyor. O kadar siki kavriyor ki hatta, zor nefes alabiliyorum. Elim sirtinda gezinirken - "geri gelmissin seker" diyor. (bkz. carpik gulumseme veya beyin okuma) Bugun o sevmedigim korumaci-tutuk tavri yok, daha istedigim gibi - daha Atil gibi- daha ben gibi. Yemege oturuyoruz, "Pinar nasil" diyor - sanki konusacak baska konumuz yokmus gibi. "Iyi, selami vardi" diyorum. Sonra Milanoya gitmemin gerekliligini tartisiyor, bir uygun zamanda yanima gelecegini soyluyor. (ic ses: sanki yine cok zorluyor- 5 dk. onceki haline donse ya) Sesimi duymuscasina birakiyor bunlari ve daha heyecanli seylerden bahsetmeye basliyor. Icimden artik su Pierre durumunu da soyleyeyim gitsin diyorum. Eski Atil olsa cekinmeden soylerdim- hatta Pierre'in performansini bile tartisabilirdik. Ama su an emin degilim. Erteliyorum bu sebepten. Bu gece daha duzeyli ve sakin bir yemek gecirmeyi planliyorum. Midem " artik kes sunu" diyor ve ben de yemegi birakip sarabimi da alip muzigi degistirmek icin harekete geciyorum. Daha agresif, daha muzip birseyler gerektiriyor su anki ortam zira. Cunku ben birsey soylemesem de Atilin Pierre'den muhabbet acmasi, planlarda degisiklige neden oluyor. Ortama uygun bir sekilde, Killers - Mr. Brightside aciyorum, masaya donup sag kolumu boynuna doluyorum. Sol elimle de onun elini tutuyorum. Ve kulagina fisildiyorum - " Pierre bu isi iyi biliyor, seker" (genlerimin kolay unutmadigini soylemistim - ve Point for Lola)