Deze week: Leugentje om bestwil.

Na de meeting staan de collega’s die ik niet heb afgeschrokken met mijn Gollem-imitatie voor mijn neus om me de hand te schudden. Drie stuks in totaal. Drie namen om te onthouden. Ai. Ik ben ongelooflijk slecht in het onthouden van namen. Als ik iemand niet minstens zes keer in een kort tijdsbestek zie, dan vergeet ik zijn of haar naam geheid. Hopelijk verloopt het deze keer beter. “Albert-Jan van Schertshoven, van outplacement,” stelt een schriele man van begin twintig zich voor. Albert-Jan van Schertshoven van outplacement. Albert-Jan van Schertshoven. Albert-Jan van Schertshoven. Albert-Jan van Schertshoven, herhaalt zich als een mantra in mijn hoofd. Ik beantwoord zijn begroeting met: “Dag, ik ben Albert-Jan van Schertshoven.” Gelach alom. “Nee, ík ben Albert-Jan van Schertshoven,” herhaalt het schriele ventje. Mijn nieuwe collega’s komen niet meer bij van het lachen. De volgende collega stelt zich voor en ik houd wijselijk mijn mond. Er komt toch niets zinnigs uit.
Met rode wangen van schaamte loop ik door de kantoortuin terug naar mijn bureau. De assistent die tegenover me zit, komt naar me toe en zegt dat ze een power point presentatie heeft gemaild zodat ik die kan checken op taalfouten. Want dan kan ik me alvast een beetje inlezen. Klinkt als een extreem makkelijke klus. Ik zal dat varkentje even wassen. Allereerst: waar zit de aanknop van mijn computer? Ik kan niet eens de desktop vinden. Waar is dat kreng in hemelsnaam? Ik kruip onder mijn bureau maar vind geen desktop. De assistent drukt op een knop aan de achterkant van mijn computerscherm. “Je hebt toch ervaring met Apple computers? Dat heb je gezegd tijdens je sollicitatiegesprek.” Ik heb toen zoveel gezegd, dus dat zou goed kunnen. “Ja, maar ik ben een Apple láptop gewend,” probeer ik mijn leugentje te maskeren. “Je bedoelt een MacBook?” zegt de assistent met opgetrokken wenkbrauwen. “Ja, ja inderdaad, MacBook, SmacBook, whatever.” De assistent kijkt me een secondelang veelbetekend aan. Ik ben allang blij dat mijn computer in elk geval aan is. Nu nog mijn Outlook vinden. Hm, zo’n Apple bureaublad ziet er heel anders uit dan mijn eigen bureaublad. Even op internet zoeken hoe je Outlook opent op een iMac. Waar is die blauwe E?

Deze week: De eerste werkdag

De assistent van de Hork brengt me naar mijn bureau. Ik herhaal: míjn bureau. Want ik ben de nieuwste aanwinst van HLP marketing & advies. Geen idee waarom ik ben aangenomen, want zowel tijdens het eerste als tweede sollicitatiegesprek kwam ik volgens mij niet zo goed uit de verf. Maar op de assessment scoorde ik wél goed en misschien gaf dit de doorslag. Hoewel, als ik helemaal eerlijk ben, moet ik bekennen dat  ik de baan waarschijnlijk gekregen heb omdat de Hork via mij wil scoren bij mijn vriendin Guusje. Na onze stapavond in De Kring vroeg de Hork om haar contactgegevens, maar Guusje vertelde dat haar mobiel is afgesloten en dat ze ook geen e-mail heeft omdat ze tegen de verregaande digitalisering van de maatschappij is. Iedere vent had deze niet zo subtiele afwijzing wel begrepen, zo niet de Hork wiens vuur voor de onbereikbare Guusje alleen maar werd aangewakkerd. En nu gebuikt hij mij om berichtjes aan haar door te geven. Dus mede dankzij Guusjes charmes start mijn loopbaan als junior marketing manager en wandel ik nu door de kantoortuin naar mijn bureau. Waarop tot mijn grote vreugde een grote glazen pot staat, gevuld met een veelvoud aan gekleurde lekkernijen. Met mijn naam erop! Ik til de pot op, om het gewicht te schatten. Zo’n drie kilo. Helemaal voor mij alleen. “Ja, die is voor jou. Dat geeft je collega’s een goed excuus om even langs te komen, zo leer je snel mensen kennen,” zegt de assistent. Hm, dus toch niet helemaal voor mij alleen, dat is een tegenvaller. De Hork waggelt voorbij en mompelt “ik ben je schoen”. Vreemd. “Kom, we gaan naar de meetingroom,” zegt de assistent. Dat klinkt een stuk logischer dan ‘ik ben je schoen’. Ik moet echt beter mijn best doen om hem te verstaan. Een grote uitdaging, want hij murmelt maar wat in de rondte, alsof hij te laks is om elke lettergreep uit te spreken. Aangekomen in de meetingroom voel ik achttien paar ogen op me gericht.  “Zo, ik zie dat je al erg gehecht bent aan de droppot,” klinkt het uit de zaal. Mijn nieuwe collega’s kijken me nieuwsgierig en verwachtingsvol aan. Op dat moment realiseer ik me dat ik de droppot nog steeds in mijn armen heb, die ik stevig omklem alsof het een pasgeboren baby is. “My precious, my preee-ciii-ous,” fluister ik met schorre stem. Een perfecte Gollem-imitatie, al zeg ik het zelf. Maar niemand lacht. Geen Lord of the Rings referenties dus, weet ik dat ook weer. De nieuwsgierige blikken van mijn nieuwe collega’s zijn veranderd in afwijzende en verbaasde. En ik sta wederom met mijn mond vol tanden.

Bron: persbericht Noloc 5 december 2011

 Loopbaan
“Op mijn dertigste had ik mijn leven goed voor elkaar. Ik freelancete als IT-analist bij een bank, deed interessante projecten en ook niet onbelangrijk: het geld liep hard binnen. Samen met mijn toenmalige vriendin woonde ik in een goedkope huurflat in Amersfoort dus we hadden lage lasten en  hielden genoeg over om leuke dingen van te doen. Ik had geld en vrijheid, ik was gelukkig. Tot er twee big live events tegelijkertijd plaatsvonden. Mijn vriendin werd zwanger en we kochten een woonboerderij in Nijkerk. Dit betekende het einde van mijn cowboybestaan. Ineens had ik hoge vaste lasten, moest ik forensen tussen Nijkerk en Amsterdam en toen we een kindje kregen, was het gedaan met mijn vrijheid. Alles moest worden gepland en tijd voor mezelf had ik niet meer. Niet alleen in mijn leven vond er een stevige omslag plaats, ook de financiële wereld stond op zijn kop. Ik was projectmanager op de hypotheekafdeling  van de ABN AMRO en zat op de eerste rang toen de kredietcrisis uitbrak. Vanachter mijn bureau zag ik de hypotheekgegevens uit Amerika voorbij komen en ik dacht: dit gaat helemaal fout. De huizenmarkt zakt met veertig procent, ik verlies mijn baan, we moeten ons huis verkopen en dan zitten we met drie ton schuld. Dat leidde tot de eerste slapeloze nacht. En er volgden er meer. Nachten waarin ik niet kon stoppen met piekeren en malen. Mijn hypotheek voelde als een strop die elk moment omhoog kon worden getrokken.”

Omslag
“Ik heb me ziek gemeld en ben naar de huisarts gegaan waar ik slaappillen kreeg voorgeschreven. Dat hielp maar even en ik werd doorgestuurd naar de GGZ. Na verschillende gesprekken stelde de psychiater zwaar depressief als diagnose. Ik kwam in het antidepressie-protocol van de GGZ terecht: praten en pillen. Dit hielp niet, sterker nog, mijn zwaarmoedigheid werd erger. Ik kwam in een neerwaartse spiraal. Er werd niet naar me geluisterd, ik werd niet gehoord, want: ik was zwaar depressief. Omdat de GGZ de regie van mijn leven overnam, kwam ik steeds dieper in de put te zitten. De antidepressiva hadden in mijn beleving geen enkel effect en mijn uitzichtloosheid werd groter. Mijn hoofd was gevuld met negatieve gedachtes en ik zag geen uitweg meer. De enige weg voor mij was doodgaan. In juli 2008 deed ik een suïcidepoging. Deze mislukte en ik werd wakker in een ziekenhuis. Daar vond voor mij een wonderlijke wending plaats: ik kreeg weer energie en wilde weer leven.”

Nieuw begin
“Ik ben gaan reizen door Europa, weg van de GGZ. Ik wilde achterhalen waarom een mislukte suïcidepoging nodig was om het tij voor mij te keren. Mijn moeder is psychiater en van haar leende ik een stapel boeken over psychoanalyse om meer inzicht in mijn handelen te krijgen. In mijn beleving ben ik gemisdiagnosticeerd: ik was niet depressief zoals de GGZ had geconstateerd, maar zat klem. Ik voelde me in de put omdat ik een situatie had gecreëerd die mij beklemming bracht: ik had een hypotheek en een kind had en was niet meer vrij was en had tonnen aan verantwoordelijkheid. Mijn beklemming werd verergerd door het antidepressie-protocol van de GGZ: als je gelabeld bent als depressief, word je niet meer serieus genomen en zo wordt de klem steeds strakker. Ik heb een boek geschreven over mijn ervaringen: Diagnose Levensklem. En ik ben medeoprichter van Positievenood, een stichting die begeleiding geeft in de psychosociale hulpverlening. Ik hoop andere mensen dankzij mijn ervaringen te kunnen helpen.”

Toekomst
“De boerderij is – wonder boven wonder – verkocht. Mijn vriendin en ik zijn inmiddels uit elkaar en delen de zorg voor ons dochtertje. Ik let erop dat ik mijn vrijheid behoud, me omring met interessante mensen en ervoor zorg dat ik genoeg tijd heb om te spelen; klimmen, hardlopen, muziek maken. Want daarvan word ik gelukkig en daardoor word ik een betere vader. Alles wat ik doe, doe ik vanuit zin. Sky is the limit. Samen met een aantal mensen heb ik de politieke partij Nieuw Nederland opgericht en vorig jaar hebben we meegedaan aan de landelijke verkiezingen. Inmiddels heb ik nog een boek geschreven, Novaglobe, over mijn visie op het Nederlandse systeem. Dit is gericht op nemen en op eigenbelang en dat moet veranderen. Ik geloof in een ‘givonomy’, een economievorm waar geven centraal staat en niet nemen. De afgelopen jaren heb ik kunnen teren op de bak geld die ik verdiend heb toen ik als freelancer werkte. Hoe ik in de toekomst mijn brood ga verdienen? Misschien door de inkomsten van de boekverkoop. En er zal vast weer iets op mijn pad komen.”

Iwanjka’s loopbaan
Leeftijd: Midden 30  
Opleiding:  1997 MSc Informatica aan Universiteit Twente.
Loopbaanpad:  1997-2003 consultant bij IT-bedrijf Utopics, 2005 – 2008 freelance IT-analist, 2009 medeoprichter Stichting Positieve Nood en politieke partij Nieuw Nederland, 2010 auteur Diagnose Levensklem, oprichter van Stichting Deniesa en Stichting Novaglobe, 2011 auteur van Novaglobe. 

Hieronder enkele metaforen die je helpen begrijpen hoe het proces dan werkt.

“Je passie ontwikkelt zich als een polaroidfoto.”
Als je passie nog onbewust is, dan is het een volledig egaal vlak. Zodra je gaat wapperen (actief zoeken), verschijnen lichte contouren. Nog meer wapperen en je gaat samenhang in de contouren zien, totdat het volledige plaatje helder is.

“Je passie vinden is als fitnessen.”
Na 2 dagen fitnes heb je nog geen grotere spieren. Je gaat door omdat je erop vertrouwt dat het proces werkt en dat de resultaten zich op termijn aandienen. Zo is het net als bij het zoeken naar je passie. Pas na een paar weken merk je resultaat.

“Je passie vinden is als een innerlijk vuurtje maken.”
Je zult eerst vonken moeten maken door heel hard dat stokje tussen je handen te laten draaien. Dat is het meeste werk en kost de meeste inspanning. Als de eerste vlammetjes ontstaan, moet je jouw vuurtje koesteren. Voorzichtig blazen, beetje dons erop, etc. Te harde wind, water, of een te groot stuk hout erop (realiteitszin) en je vuurtje gaat direct uit. Moet je weer helemaal opnieuw beginnen.
Hou je vuurtje op gang! Koester het. Als het eenmaal hard brandt gaat het niet meer uit. En dan kunnen er pas grote blokken (uitdagingen) op.

Guusje en ik hebben er al een kroegentochtje opzitten voor we naar De Kring gaan. Ik ben een beetje tipsy, want wat is het beste medicijn tegen een verpest sollicitatiegesprek? Juist: drinken en vergeten. Ik zwalk een beetje over de dansvloer, terwijl Guusje plaatsneemt in een van de Chesterfieldeske stoelen. De muziek is bagger en ik loop via de trap naar de andere zaal. Mijn oriëntatievermogen is door de grote hoeveelheid cocktails niet meer optimaal en ik mis een opstapje waardoor ik de trap af dreig te vallen. Gelukkig kan ik me nog net vastgrijpen aan de trapleuning, die verbazingweekend zacht aanvoelt. En helemaal geen trapleuning blijkt te zijn maar een been. Het bovenbeen van een aantrekkelijk manspersoon signaleer ik als ik naar boven klauter. Net wanneer ik een verblindende glimlach wil showen, zie ik naast de aantrekkelijke man ineens de Hork staan. Die cocktails hebben vast een hallucinerende werking. Hij lijkt net echt. de Hork overhandigt een biertje aan mijn aantrekkelijke manspersoon wier arm ik heb vastgeklampt alsof dit een reddingsboei is. “Zo Stella. Jij ook hier?” zegt de Hork. Hmm, die hallucinatie is wel erg levensecht. Misschien is hij helemaal geen waanvoorstelling. Na even nadenken geef ik daarom toch maar antwoord: “Ja, duh, ik ook hier, dat zie je toch.” Wat doet die ouwe zak in hemelsnaam in de Kring? Mijn Kring.  Als hij weer over mijn middelbare schoolperiode begint, draai ik door. “Zo, en wie is deze knappe dame?” gaat de Hork verder terwijl hij zijn oog laat vallen op Guusje, die me achterna is gelopen. Hij laat nog net geen goedkeurend gegrom horen, maar zijn blik is volkomen duidelijk: het liefst had hij Guusje meegesleurd naar zijn hol. “Drankje dames?” vraagt de Hork.  Ai, wat zal ik doen? Ik heb helemaal geen zin om te praten met die kwal. Maar misschien heeft een borreltje wel een positief effect op mijn loopbaan. Hoewel, mijzelf kennende, kan ik het altijd nog verder verpesten… Ach, waarom ook niet. “Ja, graag,” antwoord ik.

kan ik piano spelen.

Column door Simone van Vuure

Op haar negende zat mijn moeder op pianoles bij mevrouw Pantophlet. Haar moeder betaalde de lessen en wilde na twee jaar resultaat zien. Stille nacht moest gespeeld worden tijdens kerst en ondanks groot protest van mijn moeder in vijf weken aangeleerd om in de kerk gespeeld te worden. Mijn moeder voelde de druk en kreeg het liedje niet geleerd. Kerst brak aan en in een muisstil kerkgebouw moest het lied ten gehore gebracht worden, de prestatie van mijn moeder tekenend voor het moederschap van mijn oma. Met lood in de schoenen sjokte mijn moeder naar de piano met stralend witte toetsen (Ze had van alle ellende niet verteld dat mevrouw Pantophlet oude toetsen had met kleurtjes en merktekens) om ten overstaan van de hele Surinaamse gemeenschap in dat kleine kerkgebouw vorstelijk te falen, haar wanprestatie mijn oma’s schaamte benadrukkend. Ze werd onmiddellijk van pianoles gehaald en heeft nooit meer gespeeld.

Toen ik negen was wilde ik dolgraag op pianoles. Ook op paardrijden en portrettekenen, maar dat vonden mijn ouders te duur. Hoe ik ook zeurde, het mocht niet. Toen een oudtante doodging kregen we haar orgel, maar een orgel wilde ik niet. Ik heb dat ding nooit aangeraakt. Ik wilde pianoles, maar mocht het niet.

Op het moment dat je je verlangen naar iets voelt gaat er van alles in werking. Of je je verlangen nu wel of niet vervuld zult zien. De weg ernaar toe zal veel opleveren. Sommigen verlangen naar een kind. Of je nu wel of geen moeder wordt, op de weg ernaartoe zal er veel hoop, verlangen, pijn en andere gevoelens naar boven komen. Dit is het geschenk. Misschien lukt het uiteindelijk niet, maar besluit je zoals Meryl Streep in Out op Africa een schooltje te beginnen of een boek te schrijven. Misschien verlang je naar een partner en kom je op de weg naar een relatie tal van gevoelens en emoties tegen, dan is ook dit het geschenk, een reiniging, een heling. Dit gun ik jou.

Nu ik iets ouder ben is het ineens later. Later als ik groot ben… is nu. Ik kan nu mijzelf geven, wat ik niet heb ontvangen. Ik kan ook verbolgen blijven over wat mij is onthouden en nooit meer op les gaan, maar ik kan ook vergeven en mijn hart volgen. Ik heb gisteren mijn eerste les gehad. Wat een rijkdom om mijzelf dit cadeau te geven en te gunnen. Ik mocht gelijk voor de tweede les de eerste regel van de prelude van Chopin leren. Dolenthousiast kwam ik thuis en vertelde mijn moeder en dochters het verhaal.

Mijn dochter van negen wil nu ook op pianoles en gaat over een maand beginnen. Bij mijn moeder kwam het hele mevrouw Pantophlet verhaal eruit waarop ik tot de conclusie kwam dat ze het haar moeder maar moet vergeven en alsnog met haar 72 jaar op les zou kunnen gaan. Vandaag is ze jarig. Weet je wat ik haar geef? Vijf pianolessen waarin het haar misschien lukt om Stille nacht te leren spelen, en waarin ze hopelijk weer van pianoles gaat genieten.

Opdracht van de week:

Wat wilde jij als kind dolgraag? Wat was jouw oprechte verlangen? Besluit vandaag dat je jezelf dit cadeau gaat geven.

Arbeid- en organisatiepsychologe Simone van Vuure helpt sinds 1997 hoogopgeleiden vanuit roeping en persoonlijke kracht het werk te doen dat ze het liefst doen. Met haar vrijmoedige openheid geeft ze trainingen en individuele begeleiding op het gebied van loopbaanzelfmanagement. Meer informatie staat op www.careermanagementvanvuure.nl.

Na jarenlang voor de overheid gewerkt te hebben, begon Alja Nieman voor zichzelf als zelfstandig creatief adviseur. Daarnaast exploiteert ze sinds kort een bed & breakfast. Deze tweeledige loopbaanswitch bracht het gewenste resultaat: “Ik heb het belangrijkste bereikt: vrijheid in denken en doen.”

 Loopbaan
“Gedurende vijftien jaar heb ik bij de overheid gewerkt in verschillende functies, waaronder juridisch adviseur, hoofd marketing en directie adviseur. In 2008 liep mijn contract af. Dat bracht geen angst met zich mee, eerder rust. Want de nieuwe situatie bood mij kansen. Ineens had ik zeeën van tijd en kon ik me volledig herbezinnen en antwoord geven op de hamvraag: wat vind ik nou écht leuk? Ik kwam tot de conclusie dat het me bevalt om in een zakelijke omgeving te werken en tegelijkertijd creatief bezig te zijn. Ik vind het leuk om over mijn grenzen te gaan en zit boordevol ideeën. Om dit verder te ontwikkelen ben ik op zoek gegaan naar een opleiding waarin het zakelijke en creatieve gecombineerd worden. Ik ben terecht gekomen bij de Academie Voor Innovatief Trainen in Arnhem waar ik de cursus tot Creatief Denktrainer heb gevolgd.”

 De Switch I
“Ik doe twee heel uiteenlopende dingen: ik heb een bed & breakfast en ben zelfstandig creatief adviseur. Bedrijven kunnen mij inhuren om hun werknemers out of the box te leren denken. Heel veel mensen zitten in hun comfort zone en blijven daar ook. Ik geef trainingen om mensen daaruit te halen. Per geval bekijk ik hoe ik het aanpak. Ik ben ooit een training begonnen in een speeltuin, dat is weer eens wat anders dan zo’n saaie vergaderruimte. In zo’n omgeving kunnen mensen makkelijker buiten de kaders denken. Tijdens een andere training heb ik mensen laten rondlopen met tien kilo meel om hun middel. Zij moesten namelijk beslissingen nemen over een obesitas campagne en op die manier konden ze aan den lijve ondervinden hoe het voelt om obese te zijn. Ook begeleid ik bedrijven bij de verdere uitwerking en implementatie van ideeën. Je kunt veel ideeën genereren, maar als je de vertaling naar concrete, realiseerbare plannen niet kunt maken, heb je er nog niets aan.”

 De Switch II
“Het exploiteren van een eigen bed & breakfast is iets waar ik nooit naar op zoek ben geweest. Ik heb veel gereisd, ben op veel prachtige plekken geweest en dacht dan wel: wat zou het leuk zijn om zo’n bijzondere locatie zelf te hebben. Maar ja, dan is Groningen wel iets anders dan een pittoresk plekje op Fiji of in Frankrijk. Bij toeval kwam ik in contact met iemand die een mooi gelegen monumentale boerderij had in Groningen en die ook nog eens iemand zocht die ideeën had om een deel van de boerderij te exploiteren. Toen die kans zich voordeed heb ik hem zonder enige zakelijke overwegingen gepakt. Sinds april dit jaar is mijn bed & breakfast, de Oude Nadorst, open en ben ik erg blij dat ik in het diepe ben gesprongen. Naast de bed & breakfast biedt de locatie ook mogelijkheden voor vergaderingen, workshops en meer.”

Resultaat
“Ik heb het belangrijkste bereikt: vrijheid in denken en doen. Tijdens mijn loopbaan bij de overheid zeiden ánderen wat ik moest doen en hoe ik het moest doen. Nu neem ik zelf alle beslissingen. Ik heb helemaal geen spijt van mijn switch.”

Tips voor switchers
“Wat belangrijk is, is dat je openstaat voor andere ideeën. Mensen zeggen snel ‘Ja maar’: ‘Ja maar, dat kan ik niet’ of ‘Daar heb ik geen geld voor’. Probeer deze houding los te laten en verruim je blik. Doe eens iets heel anders en laat je niet weerhouden door de meer conventionele denkers. Je zult merken dat dat een grote toegevoegde waarde levert aan je leven.”

Alja Nieman in het kort
Leeftijd: 44
Burgerlijke staat: Samenwonend, 2 kids
Woonplaats: Groningen
Wilde vroeger worden: Wereldkampioen turnen (ik heb vanaf mijn elfde deel uit mogen maken van de nationale turnselectie).

Meer informatie over de Oude Nadorst staat op de website. 

Loopbaan
“Ik ben tien jaar lang directiesecretaresse geweest. Daar ben ik ingerold en het is nooit een bewuste keuze geweest. Het werk ging me makkelijk af en ik vond de organisatorische kant ervan leuk, maar het was niet mijn passie. Ik vind het vooral belangrijk dat ik mezelf blijf ontwikkelen en naast mijn werk heb ik de opleiding tot coach aan de Academie voor Counselling & Coaching gevolgd. Ik ben hieraan begonnen uit eigen interesse en deed de opleiding om in mezelf te investeren en weer in balans te komen, want ik zat niet lekker in mijn vel: ik had net een moeizame relatie beëindigd. Dit kostte me heel veel energie en ik had veel van mezelf onderdrukt. Na het eerste jaar als coach te hebben afgerond, heb ik me na het tweede jaar met allerlei opleidingen gespecialiseerd als holistisch coach. Dit houdt in dat ik mensen in balans breng, zowel in lichaam, ziel en geest, want deze zijn niet afzonderlijk.”

 Loopbaan-switch
“Mijn laatste opdracht als directiesecretaresse – ik zat in de detachering – was zwaar. Ik kreeg geen energie en was elke dag moe. Dat was voor mij het sein: nu is het genoeg! Daardoor durfde ik de knoop door te hakken en mijn hart te volgen. Mijn contract liep af en eind december vorig jaar ging ik voor twee maanden naar India om een opleiding tot yoga instructrice te volgen. Dat was een grote wens die in vervulling ging. Terug in Nederland schreef ik een ondernemersplan en kreeg daarmee goedkeuring van het UWV om een half jaar met behulp van een uitkering mijn onderneming op te zetten. Sinds eind april ben ik officieel ingeschreven bij de Kamer van Koophandel. Ik benader mensen als een geheel en werk met energetische therapieën, zoals reiki, en daarnaast geef ik yogales. De workshops die ik organiseer, dragen ook bij aan je persoonlijke ontwikkeling en zijn heel praktijkgericht want ik geef tools mee om in je eigen leven toe te passen. Holistische coaching en yoga worden regelmatig gezien als zweverig. Maar het is de normaalste zaak van de wereld dat je aan je innerlijke verzorging werkt, daar is niets zweverigs aan.”

 Voldoening
“Nu sta ik elke dag met veel plezier op en leef ik niet meer naar het weekend toe, wat ik vroeger deed. Misschien had ik eerder de keuze kunnen maken om voor mezelf te starten, maar het was een kwestie van timing. Ik heb het gevoel dat ik eerst tot het uiterste moest gaan, voordat ik rationeel de beslissing kon nemen om te switchen. Ik ben nu heel gelukkig, mijn leven flowt en alles gaat moeiteloos. Het delen van mijn kennis en passie geeft me veel voldoening en ik ontmoet interessante mensen die op hetzelfde niveau zitten en dezelfde interesses hebben. Het valt me op dat mensen snel persoonlijk worden als ik vertel dat ik holistisch coach ben. Het gesprek gaat sneller de diepte in. Hiervoor, toen ik nog secretaresse was, bleef het gesprek vaak aan de oppervlakte, ook misschien omdat ik me niet identificeerde als secretaresse.”

 Toekomst
“Mijn praktijk zit in de opstartfase en ik ben nu nog afhankelijk van mijn uitkering, maar ik werk hard en zit vol ideeën om meer mensen in balans te brengen, zoals yoga retreats in Koh Phangan, Thailand, te organiseren. Ik ben enorm blij dat ik de switch heb gemaakt en nu mijn hart volg. Ik kan het zeker iedereen aanraden!”

 May in het kort
Leeftijd: 41 jaar
Burgerlijke staat: Ongehuwd
Woonplaats: Rotterdam
Wilde vroeger worden: Kraamverzorgster

Meer lezen over May Duits en haar praktijk? Check dan haar website.

Opleiding
“Mijn studiekeuze was een momentopname. Ik was net achttien, mocht iets kiezen en dacht: rechten, daarmee kun je alle kanten op. Het leek me ook wel interessant. Pfff, wat heb ik me daarin vergist want de studie sloot totaal niet aan bij mij interesses. Na het behalen van mijn propedeuse rechten, ging ik bouwkunde in Delft studeren. Dat beviel beter want het was creatiever. Maar ik zag mezelf niet als gebouwenontwerper. Ik kon niet kiezen wat wél bij me paste en keerde terug naar rechten. Want ik wilde namelijk wel iets afmaken en met deze studie was ik al aardig op weg.”

Loopbaan
“Na het afronden van mijn rechtenstudie ben ik gaan werken als HR manager bij een filmproducent, en later als jurist bij een muziekrechtenorganisatie. In die creatieve omgeving voelde ik me thuis, maar ik ging niet altijd met plezier naar mijn werk. Mijn eigen creativiteit kon ik er namelijk niet in kwijt. Ik had goede en slechte dagen. Op goede dagen focuste ik me op de voordelen van mijn werk: ik verdiende goed, had leuke collega’s en leerde veel. Op slechte dagen dacht ik erover om iets anders te zoeken. Daar heb ik het met een loopbaancoach over gehad. Die vroeg: ‘Als je je baan niet leuk vindt, waarom stop je dan niet gewoon?’ Geld bleek toch mijn voornaamste drijfveer. Niet dat ik zo materialistisch ben ingesteld, maar ik vond het wel fijn dat ik me niet meer druk hoefde te maken over mijn financiën zoals in mijn studententijd. Daarbij: als ik geen jurist was, wat moest ik dan gaan doen? Ik had geen idee wat wel bij me paste. Dat werd duidelijker toen ik naast mijn werk een communicatiecursus volgde: ik vond schrijven leuk. Dat lag me eigenlijk altijd al, maar die interesse is lange tijd op de achtergrond gebleven. Toch durfde ik niet te switchen. Ik was gewend om veilige keuzes te maken waarvan ik dacht dat het me succes ging opleveren. Juridisch werk leek me meer zekerheid te bieden dan het schrijversbestaan.”

Loopbaan-switch
“Uiteindelijk heb ik acht jaar als jurist gewerkt. Het moment dat mijn baas polste of ik hoofd juridische zaken wilde worden, was voor mij een omslagpunt. Ik zou hartstikke blij moeten zijn met de kans die ik aangeboden kreeg, maar nee, ik schrok behoorlijk van mijn op handen zijnde promotie. Ik leidde een leven dat ik niet wilde leiden. Ik zei mijn baan op en sprak met mezelf af dat ik alleen nog maar werk zou doen dat ik leuk vind. Omdat ik had ontdekt dat ik niet alleen van schrijven energie krijg, maar ook van het coachen en begeleiden van mensen en werken met kinderen me aantrok, schreef ik me in bij de Pabo. Daarnaast ging ik drie dagen per week aan de slag als redacteur bij een overheidsinstelling. En zo ging mijn schrijfcarrière toch nog van start.”

Resultaat
“Momenteel werk ik vier dagen per week als juridisch redacteur bij XpertHR.nl, de online antwoordbank voor HR professionals van Reed Business. Ik ben afgestudeerd aan de Pabo en maak lesmateriaal voor het Museon en de onderwijsmethode Zinbox. Verder schrijf ik op freelance basis voor tijdschriften. Vroeger was ik niet zo happy met mijn werk maar nu ga ik er met energie naar toe en kom ik met energie weer terug. Er zijn nooit momenten dat ik denk: werkte ik maar weer als jurist. Ik denk wel heel vaak: ik had veel eerder moeten switchen.”

Susan Schaeffer in het kort
Leeftijd: 36
Burgerlijke staat: Samenwonend
Woonplaats: Amsterdam
Wilde vroeger worden: Tijdschriftenmaker, iets met schrijven

Meer weten over Susan? Check dan haar website.