Lopen door dummies

Big Dog's Backyard Ultra

noreply@blogger.com (Moosability) — Fri, 03 Nov 2023 08:21:00 +0000

Ervoor

We komen op woensdag avond aan, we hebben nu 2 dagen een half om de jetlag door te spoelen. Nipt gaat ook. Rusten, een verkenning van de dagloop en hamsteren van de voorraden is onze voornaamste taak. Het geweldige crewteam rijdt mega veel rond om iedereen te bevoorraden met nen backyard uitzet : een tafel, fribobox, mega curverbox en stoel. De sfeer is optipmaal. Say cheese voor de groepsfoto.

Dag 1

We verkennen het dagparcours. Niks ongewoons wat we niet gewend zijn van de Legends wedstrijden, maar we merken wel dat als we 1 keer niet op onze voeten letten, direct tegen de vlakte gaan van één of andere wortel of steen. We houden een stand bij en Kevin, Merijn en Frankie gaan het meeste tegen de vlakte.

Er wordt ook stevig doorgelopen en we zijn met veel volk voor zo een klein boske. Af en toe staan we gewoon aan te schuiven, niet ideaal voor onze rusttijden. Sneller vertrekken helpt, maar de warmte vertelt me toch dat dit niet het strakste plan ooit is. Dan maar eerst lekker beren op den Toi Toi en tijd inhalen zonder de bekende filegolven.

Laz had ons uitdrukkelijk verboden om zijn landgoed te bezoedelen met onze pis of kak sporen, er was slechts 1 plaats veilig om te plassen. Ik noemde het "The pissing fields", daar waar je rijen lopers naast elkaar ziet zitten zeiken. Dan de echo brugskes over, en eventjes later kon je beginnen aan de terugweg. Het dagparcours zat feitelijk wel mooi in elkaar, zeker met het ochtend - en het avondlicht. Er zitten geen platte pannenkoeken tussen de deelnemers, in de eerste 24 uur verliezen we denk ik maximum 2 lopers. Het was een warme dag, maar we zijn goed blijven eten en drinken, de nacht mag beginnen.

Nacht 1

Het is direct veel frisser in de nacht en ik doe een pulleke aan. Grote golven van lopers volgen het nachtparcours. Sommige onder hen vinden het nodig om in bloot bovenlijf te lopen, ik krijg het al koud in hun plaats, patserskes.

Deze nacht heb ik nog geen last van vermoeidheid of zware benen. Dat moet de gerichte training zijn geweest. Een goede core en benen die snel herstellen helpen hier. Bij het ochtendgloren zien we hoe mooi het nachtparcours feitelijk is. Magnifieke mistflarden sluieren over het lokale kerkje, klikkerdeklik. Ik ben wel dankbaar dat ik mijn gsm mee heb. De laatste 2 km is omhoog, niet echt stijl, maar ze werken absoluut niet mee. Laat die dag maar terugkomen.

Dag 2

De tweede dag start je met 100 mijl in de beentjes. Joepie, we kunnen weer patatjes rapen. Blijkbaar zijn we iets trager geworden, maar het lijf reageert nog naar behoren. Ik luister sommige gesprekken af, omdat zelf praten iets te vermoeiend aan het worden is. Ik hoor mijn Amerikaanse kameraden continue vergelijkingen maken met het kampioenschap van 22. Hoe dag 2 hier voelt vs dag 3 van vorig jaar was enzovoort. Het gaat hun blijkbaar minder goed af. Ik gok dat het nu gewoon warmer is en meer volk in de weg loopt op de trails, dus tragere tijden.

Als ik niet bij de Matthias of Jean rond hang, ren ik met Scott Snell of Levi Yoder. Dat zijn 2 toffe gasten uit het sympathieke Amerika. Levi komt uit een gezin van 8 kinderen en is een mega dankbare gast, super rustig, super sterk. Scott heeft ongeveer dezelfde training als ik achter de rug, we komen goed overeen kwa trainingsfilosofie, dat las ik ook in zijn blog artikels. Beetje bij beetje gaan de yards vooruit en beginnen er wat personen uit te vallen. De zon en de hoogtemeters doen goed hun werk.

Nacht 2

We hebben bijna 4000 patatjes geraapt en we mogen weer in den donker spelen. Ik herinner me dat ik deze nacht is ben beginnen knallen omdat ik een massage ging krijgen. Geen 38 minuten later stond ik al terug op de kampeergrond en moest ik zowel Gerald als Irith wekken. Dat doen we dus niet meer ;-).
Er was ook een ronde waar ik mijn lamp vergat mee te nemen. Blijkbaar zijn er veel lopers die graag in het pikkezwart lopen,maar dat is niet mijn ding. Uiteindelijk kom ik ne vriendelijke Amerikaan of Australiër tegen die licht in de duisternis brengt. Andere rondes die wat sneller gaan, gebruik ik om wat bij te slapen, dat lukt tamelijk goed.

Er zijn hier artiesten bezig. De hele nachtloop bevat sjablonen van mandala's op het beton. Grillige slangachtige patronen die plots stoppen. Later zie ik de artiesten hun levenswerk zelf maken. De mannen pissen den track vol over de straat alsof ze inspiratie te veel hebben.

Dag 3

De derde dag start je 200 mijl in de benen, de competitie begint het te voelen. Al 48 uren pure fun. Meer lopers laten hun vangen aan één of andere zwakke plek en gooien vervolgens de handdoek in de ring. Mijn tank is nog aan het blinken, zelfs na de kous en schoenwissel is er geen spatje te bespeuren. Oftewel zit de mentaal supergoed, oftewel kan ik me gewoon goed voorliegen, maar mijn benen voelen zich nog kiplekker. Jean, de man van de goeie uitspraken uit het leger, krijgt het moeilijk, zijn benen zijn voelen als beton. Maar niet die van het goede soort, eerder dat type dat je tegenkomt als je naar de Ardennen rijdt. Uiteindelijk strandt zijn lijf ergens in de 50 toeren. Herkenbaar voor mij, vorige wedstrijd had ik dat ook voor. Maar tankie is hier voor meer dan 50 yards gekomen.

Blijven concentreren, fretten en lopen verdorie! Mijn rondetijden zijn stabiel, niet om over naar huis te schrijven, maar genoeg tijd over om proviand aan te vullen. Claire Bannwarth is ook zo, haar tempo is nog lager dan het mijne. Ze heeft wel pijn aan de knie van de asfalt, nog een chanceke dat ik dat steeds op mijn werk oefen.

Ergens de namiddag wil de Oostenrijkse dame stoppen. Terwijl ik haar de vorige nacht zelf niet kon volgen, toen ik zonder lamp zat. Ik overtuigde haar ervan dat het debiel zou zijn te stoppen als je nog zo snel en vlot kan lopen. Ja maar ik heb mijn record al met meer dan 5 ronden verbeterd zegt ze. Awel dan doen we er nog eentje bij, dan kan je pas echt trots zijn zeg ik. Als gevolg loopt ze onder de motivationele woorden van de tank nog zeer dapper een extra rondje. Super moeilijk als je feitelijk al besloten had om op te geven. En het toch doen, dat is doorzetten. De emotionele pijn van opgeven zal altijd groter zijn dan de fysieke pijn van 1 rondje extra lopen. Achteraf is ze me komen bedanken, graag gedaan hoor, weer een rondje erbij voor mij. Het is weer een pokke warme dag en ik ben blij dat de avond wenkt, mijn record zal gebroken worden in de volgende nacht. Ik merk plots dat Scott en Levi gestopt zijn, dat vind ik wel jammer.

Nacht 3

Nacht 3 wordt een speciale nacht. De meeste krijgen het moeilijker, mijn doel dat zo nadert houdt me gelukkig alert. Ik maak kennis met een echt beest: Ihor Verheys van Canada. Zijn record is 67 yards, net zoals mijn record, maar wel op een parcours gelijkaardig aan bigs, en dat zowel dag als nacht! Crazy, en dan hebben ze nog eens zwarte beren op het parcours gehad. Bijlange niet zo erg, want die kan je blijkbaar wegjagen :-). Ihor is een machine, vriendelijk en recht door zee. Hij zal uiteindelijk assist worden met 107 rondjes.

Met Ivo en Matthias proberen we de stoet der gekkigheid eens uit. Om wakker te blijven heeft Harvey, tevens toekomstig winnaar met 108 yards, een eigenzinnige manier bedacht om de nachten door te geraken. Hij kiest wat zijn soldaatjes moeten doen, op een rij naast elkaar, of achter elkaar, roepen als indianen, wandelen voor zoveel tellen, lopen voor zoveel seconden. Uiteindelijk komen ze steeds mooi aan 5 minuten voor tijd. Ivo en Matthias haken in en het werkt voor hen, om 1 of andere reden merk ik dat Harvey mijn gezelschap niet zo apprecieert en kies ik ervoor rond hen te blijven cirkelen.

Matthias doet weer een echt Matthiaske en sleurt zijn record weer stevig de hoogte, een dikke proficiat man met je nieuwe pr van 74 rondjes. Kevin die heel de race al van voor zit te flirten met Keith Russel, Sam Harvey, en Amanda Nelson merkt dat hij zijn beentjes misschien een beetje heeft opgeblazen. Hij krijgt onder zijn voeten dat iedereen hier pijn heeft in zijn benen en moet weer verder van de strenge crew :-). Kevin verbetert zijn record met 1 of 2 laps maar houdt het daarna voor bekeken, sjiek maar jammer.

Nog maar 3 Belgen in de running for president. De yards vliegen verder en plots loop ik mijn 68ste yard, dat is mijn record! Ik mag dus aan de koe bel luiden. Ik start een diepte interview, maar mijn crew trekt me binnen. Tis goed showmanneke.

Dag 4

De vierde dag mag je starten met 300 mijl in de benen, jawadde dadde een thriller van 72 uur en we lopen nog. En ja de nodige patatjes. Tamelijk trots dus.

Eindelijk zie je dat de moker hamer door de menigte is gegaan. Nog een 20-tal dapperen lopen de zolen van hun schoenen. Het is rustiger op de trails. Ja weerman, het gaat weeral ne warme dag worden. Het stof van de lopers kruipt in mijn keel en slikken is pijnlijk. Is het de overprikkeling van al die soda's? Is het de cafeïne? is het het stof? Is het de vermoeidheid? Voedsel en drank smaakt anders nu, ik moet mijn mond eerst spoelen en daarna cola drinken enzovoort. De hamburgers gaan gelukkig nog steeds goed naar binnen. Mijn lief lijf doet nog steeds wat ik het vraag, maar mijn brein maakt af en toe wispelturige bokkesprongen. Ik val harder en meer, maar het valt mee, als je die arm niet mee telt. Ik adem hardop en maak vaart, soms merk ik hé dat zijn mijn benen, en dan sprint ik weer een bochtje verder. Toch kom ik steeds met minimale tijd bij mijn geweldige pitstop team terecht. Gerald heeft zijn handen vol aan mij, ik kan nog steeds als een verwend nest alles vragen.

Ivo gaat trager en ik kom hem meer tegen tijdens de rondes, eerst denk ik, amaai ik ben goed bezig, maar ja, het is eerder omgekeerd. Ivo zijn ogen staan ver boven zijn theewater. Zijn heup heeft het gehouden, maar de zorg om hem recht te houden heeft veel krachten gekost. Ivo maakt nog een crazy sprint safe rondje, maar daarna is hij het noorden volledig kwijt. Hij weet van toeten nog blazen hout te maken uit de mouw of zoiets. Sjiek gelopen EVO 80 yards. Je zal altijd mijn held blijven, tankske probeert nog even verder in te checken. Dan gaat de hitte wat weg en gaat de zon schuilen.

Nacht 4

Yes, ik ben er nog, we zijn nog met ne man of 12 denk ik. Helder ben ik niet en de zin om snel de nacht door te knallen is volledig afwezig.
Nieuwe nacht tactieken uitproberen is de boodschap. Wat er deze nacht allemaal gebeurde was te gek voor woorden. De yards die ik aantik zijn super wisselvallig, sommige volledig op automatische piloot, andere volledig bewust. Met Ihor van Canada en Bartosz van Polen loop ik er een paar snelle, met mijne Spaanse maat een paar super trage. Midden in de nacht werd ik plots wakker, brainfreeze, zo van slag dat ik niet meer wist waar ik heen moest en of ik met iets bezig was. Ik liep alleen. Ik zag gewoon op mijn horloge dat mijn tempo net te laag was om op tijd binnen te komen. Dus ik gokte een richting en hoopte dat ik op tijd zou aankomen. Goed gegokt. Voor de zekerheid vraag ik aan de organisatie waar we hier in godsnaam mee bezig zijn.

Gerald zag het en trok mij aan mijn oren de stoel in. Snelle pitstop, verse pamper en weer weg. Merijn kreeg als opdracht me in de juiste richting te duwen. Ik had door dat het Merijn zijn uurtje ook niet was en liet hem een km gerust. Maar in den bocht wou ik het effe weten. Merijn zijt gij nog kwaad? Maar nee tankie, ik ben gewoon moe, ik wil maffen. Is het goed dat ik u dan gewoon volg Merijn? Ok,en Merijn schiet in 3de vitesse.
Dat rondje hebben we 10 à 8 minuten over en kan ik nog wat bijslapen. De rest van de nacht is funny, funky en loco. Ik ga ne keer in het veld kakken en moet daardoor ne negative split doen, ook de allerlaatste nachtronde is super traag, maar ik haal de dagronde.

Dag 5

Dag 5 start met 400 mijltjes in de benen, ik zit verdacht kort bij de magische 100 nu. Rondje per rondje tankie, overleven is de boodschap. Maar plots merk ik dat de energie niet meer aanwezig is zoals op de vorige dagen. Wat krijg ik er voor in de plaats: lompigheid en besluiteloosheid.

Het eerste dagrondje gaat zeer traag, 1 minuut met mijn bakkes in het zand dus 2 minuten over ipv 3. In mijn stoel merk ik dat ik de 100 niet zal halen. Ik probeer tot op den asfalt nog mijn best te doen, maar ik krijg me niet vooruit, ik ben te traag geworden, de tank is leeg.

Daar waar mijn benen me 96 uur lang zonder aarzelen verder hielpen, was het nu uit met de pret. Mijn commandocentrum raakte de teugels kwijt en daar was ze, de lang uitgestelde pijn. Die was daarvoor heel de tijd mooi verstopt in mijn valies maar nu overal aanwezig. Het tempo zakte van een waggel naar een moeizame schuifel en ik raapte de laatste patatjes van het parcours. Rondje 98 was er te veel aan. De camera man had me gevonden en in slowmotion toonde ik het parcours voor heel de wereld. Ik zag nen boom en zei tegen de Fransman "look a boomstam!"

Uiteindelijk raak ik thuis en kan ik met mijn laatste krachten de crew nog is in de bloemetjes zetten. Als laatste laat ik Gerald strippen voor zijn Barkley tattoo. Dan zak ik weg in de stoel van de Walmart. Merijn is er tenminste nog in troost ik me. Rondje 101 is bij hem het vet van de soep, toch mooi al 2 keer tot de 100 club mogen horen, sterk werk Merijn. De geest is sterker dan het lichaam, dat is me nu nog duidelijker gebleken. Ik heb mijn lichaam misschien iets te hard onder de riem gehouden en de weerslag is groot. Ik zit met een bronchitis en een beginnende longontsteking. Opletten in het vervolg kan geen kwaad. Wel tevreden, uiterst tevreden, content mee, blij van, ook moe, moe .....

Bedankt iedereen (teamBE, Tine, dplusdinsdag, vrienden, familie)om mij voor te stuwen, de race van mijn leven was de race van mijn leven. Nadien bezoeken we noh Frozen Head State Park, de wieg van de Barkley marathons, mooi toch.

Wereldkampioenschap achtertuin lopen

noreply@blogger.com (Moosability) — Sat, 22 Oct 2022 12:48:00 +0000

Het backyard ultra world championship 2022 zal ik niet rap vergeten.

Ik heb er mezelf gevonden, opgeraapt, terug laten vallen, toch verder gegaan en vervolgens me overtroffen. Dat ging niet zonder slag of stoot, ook nadien niet. Ik heb trail miserie gezien, veroorzaakt, maar voornamelijk- mijn mentale formule heeft klop gekregen, er kwamen barsten in de fundamenten.
Ik had mijn tank gebouwd op leuzen die werken als alles min of meer goed gaat. Niet voorzien op een rukwind van mentale vermoeidheid, het was het roeien met de riemen die we nog hadden.

Eerst en vooral wil ik Tim, Eilis, Bart en Frederique bedanken om zo een goed geoliede machine te voorzien. Het rondje in Kasterlee mag er best wezen, voorzien van een lekkere keuken,
overal is plaats genoeg voor de atleten en het publiek en ze boden hulp waar er zich problemen voor deden. Geweldig dus. De kracht van het Belgische team was alom aanwezig. We vormden een team met een gezonde mix van jong, oud, ervaren, zeer ervaren, van tragere en snellere lopers. Een extra troef was dat we elkaar al kenden.

Een derde van de atleten is al gespot op dplusdinsdag. Dat is het patatten rapende groepje dat Merijn en ik uit de grond stampten. Samen lopen in het Leuvens groen en daar ervaringen delen, trauma's verwerken, moppen maken, doelen zetten, het hoort er allemaal bij. Vooral plezier maken tijdens het lopen. Ooit zei ik al grappend voor de AOBTD wedstrijd, ik wil maar van ene winnen Merijn, en dat is van jou. We zijn nu al 3 jaren verder en het is me nog steeds niet gelukt, hoe zou dat nu kunnen ;-)?
In die tijd was zijn persoonlijke record backyard nog 33 rondjes of zo.

Wat moet je zoal weten om ver te geraken in een backyard wedstrijd?
Eerst en vooral, het zal lang duren. Je moet je lichaam zo veel mogelijk sparen, dus al vanaf het begin las je wandel stukken in. En je hebt een crew nodig. Blijf continu voldoende energie en drank innemen.
Voorkom schuursel, blijf positief. Koel niet af, warm niet op. Maak nieuwe vrienden. Alleen geraak je er snel, maar met meer geraak je verder. Los probleempjes op voor ze groter worden. Ga niet in een mierennest zitten. Zet geen vast doel, stel dat je het haalt zit je in de penarie :-)

Direct met mijnen dikste den troef optafel, ik heb Gerald de goede in mijn team. Ik zag al menig loper jaloerse blikken werpen dat ik hem gestrikt heb. Hij is de rust zelve, vertelt soms een droge mop, altijd een helpende hand en hij kan lopers gedachten lezen. Hij heeft me te slapen gelegd, gezorgd dat ik mijn pappeke at, mij getroost, mij uit de comfortabele stoel geshot. Kortom voor de crew van de tank een dikke vette 10 op 10. Pieter en Steven zijn zondag ribbekes komen bakken, dus toen heb ik mij buiten laten installeren. Dekentje, stoeleke dabei, ribbekes, en dan allemaal vrienden, familie, dplussers, om mij heen. Heerlijk tijdverdrijf dat achtertuin lopen.

Aan de start is mijn persoonlijke backyard record nog 42 rondjes, mijn doel is zeer naïef : verdubbelen. Waarom zeg ik toch zo een dingen? Alsof je je iets zou kunnen voorstellen hoeveel moeite dat zal kosten.Als je iets denkt, blijft het malen. Spreek je het uit, dan wordt het echter en kan je onderbewuste in gang schieten. Ben je een twijfelaar en hoop je op 1 toertje meer, dan blijf je meestal ter plaatse trappelen. Voor je het weet zeggen je hersenen dat het goed is geweest op 5 toeren van dat doel.Dat is balen natuurlijk.

Ik ben absoluut niet de snelste loper, maar wel sterk. Mijn lijf kan wat hebben zonder neer te gaan. Is er genoeg smeersel in de tank? Hangt er een vette portie vrolijkheid in de lucht? Dan blijf ik doorgaan.
Een positieve mindset hoort daar ook bij. Een van de hoofd principes daarvan is perception of effort. Hoe voelt de inspanning aan?
Je kan hetzelfde parcours lopen en gezellig aan het praten zijn en je hebt het niet eens gevoeld.
Maar denk je heel de tijd hoe lang het nog zal zijn, hoe koud de nacht zal zijn, hoeveel uren het nog donker blijft en ook dit toertje zal heel lang duren. Met dezelfde benen heb je het gemakkelijk of moeilijk afhankelijk van hoe je denkt.

Feitelijk liep de eerste 24 uur heel vlot. Pas tegen zondagnacht/maandag had ik mijn inzinking. Ik had gedacht meer tussen de mensen te kunnen lopen maar dat kwam niet goed uit. Dat veroorzaakte een groot drama in mijn hoofd voor een paar uren. Ik ben toen super emotioneel geworden naar het thuisfront toe, maar dan alles terug afgesloten, mijn oortjes in en suck it up gast. Tussen 40 en 50 toeren heb ik Aron van gezelschap voorzien. Goed gelachen met zijn way of working, maar vanaf de energie er terug was kon ik de grapjas al niet meer volgen.In de laatste nacht kon ik toch een paar keer met JCVD en Kevin samen lopen. Dat betekende voor hen een rustiger tempo dan ze gewend waren maar voor mij een welkome afwisseling. Thx bros.

De eerste nacht vloog door, ik heb tamelijk snelheid kunnen houden. De Tweede nacht heb ik eens proberen slapen in de slaapzaal daar heb ik met mijn ogen op gedroomd. Absoluut nog geen last van zware hallucinaties, een paar blaadjes zag ik wel wat in maar tamelijk saai. Plots luid geroep door de lucht. Frank de tank - Frank de tank - Frank de tank! Een horde dolenthousiaste schoolkinderen die je naam scanderen op het langste en saaiste stuk van heel het terrein geeft je een mentale boost. Dat moment was het meest kicken van al. Nacht 3 had ik schrik van, maar door het onverwachte gezelschap ben ik nooit echt laat aangekomen bij Gerald. 1 keer zette hij me direct in de zetel met een handdoek op mijn kop en slapen maar. Ik denk dat ik daar een 6 tal minuten geslapen heb. Weer vlieg ik de nacht in. Plots zag ik achter de toeschouwers een beeld staan van de Paaseilanden. Toch straf dat ze dat daar zo snel hadden kunnen bouwen, zei ik nog tegen mezelf. Het bleek toch gewoon een struik te zijn. Maar je moet je opties open houden.

Ik liep nog tot rondje 66, maar was het echt zat. Ik heb me nog laten overtuigen voor het vaderland om er eentje mee uit te persen. Zo strandde ik op 67 rondjes. Een vette 450 km Kasterleese kilometers lekker! Ik ben nogal ne kerel, daarmee valt de derde laatste Belg uit de wedstrijd. Laat Merijn en Ivo het maar uitvechten. En dat doen ze. Ze geven geen kick en gaan door, nog een extra nachtje.
Uiteindelijk rust ik wat uit, verkooppraatjes aan de lokale TV ploeg en ga naar huis met mijn vrouwtje. Ik zweet volgens traditie de lakens vol, gedraag me als een zombie maar tegen woensdagavond staat breaking 100 op het programma.

Toch weer afzakken naar Kasterlee om zulk magisch moment van dichtbij te beleven. De twee helden doen het en hebben nog genoeg energie over om er een kwinkslag bij te geven. Samen staken ze de wedstrijd na 101 toeren. Zo is er geen winnaar in België, maar wel 2 wereldrecordhouders en de grenzen van het menselijke kunnen zijn weer verlegd.Proficiat Ivo, proficiat Merijn. Jullie zijn beesten, machines, goden, vrienden.

Nog wat feitjes en dingetjes die je niet wil weten.
- Ik liet een pedicure doen op maandag, ik had geen enkele blijn.
- De Grieken gebruikten geen WV papier, maar wel een persoonlijk schraapsteen.
- Kim Jung Un is de jongste van 3 zonen en toch erfde hij de titel. Reden : omdat zijn oudste broer zo nodig zich liet oppakken met een chinees paspoort met als naam dikke beer. Hij wou naar Disneyland in the USA.
- Mijn Frans gaat vlotter na een nachtje slaap overlaan
- Ants in de pants!
- menig kine avontuur achter de rug, mop voor kine diensten, zuignappen, den dubbelen elleboog, schraapsteen, de moestash, 12 hartkleppen techniek, rechter been los, knietape, dank hiervoor
- Wesley zijn dubbele salto in de gravelbak leverde hem 9 punten van de jury op en een stretching van het sleutelbeen
- 10 van de 15 Belgen verbeterden hun record. Ivo ging van 50 naar 101 Knetter die gast
- De whatsappgroep is ontploft
- Laat een tank geen interviews geven na 67 uur, hij spreekt nog enkel over dplusdinsdag
- Selectie Amerika volgende jaar is 99% zeker, ik zal Laz ontmoeten.
- Karen haar bijnaam ging van klokske naar crusty koekske, speciaal voor haar raapte ik blaadjes.
- Ik at ribbekes, pannenkoeken, sandwichkes met kaas en confituur, snoep, thee, chocovit, dextra, cafeïne shot, soep, pasta, puree, calippo, koffie, water, cola, ice tea, puddingskes van Christine
- Mijn best onthaalde moppen : stukske vlees, de jager en de beer en de toekomstvoorspelling
- We werden gezamelijk tweede na team Amerika en voor team Australië

De tank has left the building

merci Tine dat ik dat kan beleven.

Legends (summer) Trail 2022

noreply@blogger.com (Moosability) — Mon, 07 Mar 2022 08:57:00 +0000

De Legends nog eens uitlopen een dikke 2 maanden na mijn Bello XXL avontuur, zou dat lukken? In het begin zag het er niet al te rooskleurig uit. Mijn voeten en gewrichten waren overbelast van de snelle eerste 100 mijl en de uitgestelde rust nadien. Pas een maand later had ik weer de smaak te pakken om wat kwaliteit te trainen. De kine in combo met onze pittige dplusdinsdag trainingen hielpen zeker om mijn tank te restaureren.

Training

Hoe train je nu voor zo een beest als de Legends? Je bent toch al moe na 30 km, hoe moet je dan in godsnaam nog 240 km uit de mouw schudden? En wat als je het al eens gedaan hebt, is dat een voordeel? Duidelijk niet voor iedereen, want hoewel heter een zomer editie zat aan te komen, zijn er dit jaar toch veel ex finishers gestruikeld. Bij zonlicht was het lekker braden, maar de nachten waren zeer koel met een ijzig windje. Tel daar de vermoeidheid en een sappige ondergrond en heel wat kilometers bij en je hebt de Legends saus..

Kapotte ruggen, hondenbeten, ontbrekende goesting, gps met verdwijnende tracks, spierscheuren, misselijke magen, scheve bruggen, onderkoeling, duiken in het water, Legends trail 2022 had het allemaal in petto.

Ik pak het op deze manier aan. Feitelijk is de Legends niet 1 wedstrijd maar 5 wedstrijden achter elkaar elk met hun eigen karakteristieken en valkuilen. Terreinkennis, het weer, materiaal, sterke benen, goede voeding, slaap controle, geschikte schoenen en ervaring tellen allemaal mee. Kijk waar je nog wat minder op scoort en probeer het op voorhand uit. Wat nog belangrijker is dan alle deze dingen samen is goesting & mindset. Niet enkel in vegetarische pizza.

In de loop der jaren bouwde ik een geweldige vriendenkring op met lopers die allemaal over die goesting en kwaliteiten beschikken. Ze vinden het normaal om het minder comfortabele op te zoeken. Alleen ga je sneller, samen geraak je verder. Als het flink waait blijven we niet in de zetel zitten, dan doen we eerder een materiaal test met dat ferme montane vest. De waterdichte sokjes gaan aan als de zondvloed door Silsombos is gepasseerd. De 10 jarenstorm is perfect om het regenjasje te proberen. Dezelfde omstandigheden kunnen als een onoverkomelijke kwelling overkomen of als de hemel op aarde, gewoon door je bril op de trail wereld juist af te stellen.

Ik team ook graag op, dat is gezelliger en ik zei het al, samen kan je meer, vooral in de nacht. Deze Legends vond ik Esteban Diaz (2de op de Summerspine 2019, 4de op de Transgrancanaria 360) en een echt ultrabeest. We hebben ongeveer 200 km samen de paadjes verkend. Op een bepaald moment had ik wel het gevoel dat hij zich een beetje te veel over mij ontfermde, alsof de tank gebabysit werd. Maar na een goed gesprek en een korte pauze apart lopen was alles kristal zuiver. We hielpen elkaar door dik en dun.

Naar CP1 (65km - 2400hm)

Merijn waarschuwde me al, dat het er redelijk vochtig bij lag. Na 5 minuutjes had ik al natte voeten, dus dat klopte. We waren nog niet goed weg, of heel de groep miste al de bocht, waardoor iedereen door elkaar liep. Ik werd ingehaald door Ivo, Wesley en nog zulke kanonnen. Altijd fijn de kop van de wedstrijd eens tegen te komen zonder al te veel moeite te doen. Na een tijdje kwam ik terecht in een groepje met Irene Kinnegem, Kevin Sneyders, Esteban Diaz en Jeroen Duin. Van deze tocht herinner ik me vooral veel bos, stevige hellingen en de Ourthe die lekker tegenwerkt.

Het onweer van de vorige week zorgde voor de nodige afwisseling. Guerilla -style baanden we ons een weg langs de stormschade. Maarten met Barend zorgen voor een vrolijke nood. Op km 50 lag er een helling waar we de weg echt niet vonden, dan maar dwars door een riviertje naar boven, we komen zelfs te hoog uit. Heel vermoeiend allemaal. Het is mistig en het Legends sfeertje nestelt zich langzaam in onze lichamen. Ik ben blij met mijn kledingkeuze, want ik heb het niet koud terwijl de temperatuur toch 2 graden onder het vriespunt ligt met af en toe een lekker briesje.

In het CP eet ik iets lekkers en worden de teentjes bijgewerkt, alle hens aan dek dus. In retrospect : deze etappe ging voortreffelijk, onze gemiddelde snelheid was bovenaards, we kunnen nog in de donker richting CP2 vertrekken.

Naar CP2 (49 km 1400 hm)

De dag breekt aan en ik trek wat leutige fotootjes. Er is veel ijzel. Irene en Kevin hebben we al lang moeten laten gaan en nu komen we af en toe Jurgen tegen. Soms loopt hij voor, soms een beetje achter. Esteban en ik hebben een gelijkmatiger tempo, als we naar beneden lopen, knallen we echt en we blijven gaan tot het weer omhoog gaat, ook al is dat vermoeiend voor de beentjes. Plots komt er een zwik zwak bruggetje dat wat scheef hangt. Jurgen tottert er half in en Esteban heeft het moeilijk maar slaagt erin om toch droog te blijven. Ik neem foto's en zie dat er 20 m naar links een alternatieve stabiele overgang is, mooi meegenomen. CP2 komt nu in zicht.

Daar zit mijn vrouwtje, An en de kindjes. Terwijl er 4 mensen over mijn natte poten staan te discussiëren hoe ze die kromme tenen terug proper en klaar krijgen, krijg ik bijna een appelflauwte. Ze beschrijven zeer specifiek in medische termen hoe je teenwratten met lijk kan behandelen. Vanaf nu enkel nog waterproof socks please. Ik vraag ook iets voor de keel, want ik klink hees en hoest vieze gele korsten op. Nooit een goed teken.

Naar CP3 (36 km 1200hm)

Het is een mooi tochtje richting Stavelot, minder hoogtemeters maar een prachtige zonsondergang. Van die hoge bomen met vergezichten. De snelheid begint wel wat te verdwijnen uit onze benen. We spelen een kat en muisspel met Jeroen, omhoog is hij sneller, omlaag en vlak winnen wij terrein. Boven op de berg neem ik een powernap van 5 minuutjes in het zonnetje, Esteban is geen fan, hij krijgt het er koud van. Dit stuk is maar de helft zo lang en we komen in de vroege avond aan in de CP. Blijkbaar geeft Jurgen op, terwijl ie geweldig liep, klinkt zeer vreemd in mijn oren hoor. Irene ziet er wat pips uit en Kevin gaat er voor.

Naar CP4 (55km 1700hm)

Nu komt het interessantste stuk van de hele Legends. Je hebt al brakke benen en nu moet je door de koude Venen. Het is een lange trage etappe met voldoende hoogtemeters en hierna wacht nog de langste en zwaarste etappe. Wijselijk trok ik mijn dons jaske aan. Het begint echt beenhard. De hellingen zijn zo stijl dat ik er geen tank op of over krijg. Ik kom Kevin Servracnkx tegen die dag komt zeggen, geweldige kerel is me dat.

Plots zien Esteban en ik sneeuw voor de ogen. Letterlijk dan, er is echte sneeuw en de modder is gedeeltelijk bevroren, soms loopt dit gemakkelijker, maar je moet wel bij de pinken blijven. Dit terrein ben ik al vaak gaan verkennen met Merijn en zijn kornuiten. Elke deeltje van de hoge venen wordt verkend, de waterval, de natte venen, de helling, de winderige vlakten, de houten paadjes, het stuk zonder wegen. Jeroen was voor ons vertrokken en heeft iets verrokken, hij geeft op in dit prachtig landschap, jammer zeg. En dan zie ik Merijn verschijnen, veel te gelukkig ren ik op hem af en zak tot mijn knie door het modder ijs. Esteban heeft net hetzelfde voor en schrikt zich te pletten. Ik ken dit stuk, dit is de normale gang van zaken :-) Dan vertrekken we naar Jalhay met het tussen puntje. Het soepke van Alma komt gelegen. Blijkbaar hebben Kevin en Irene hier lang gezeten.

De Hoegne is altijd mooi lopen en het daglicht breekt weer aan. Vlak voor de CP is er nog een omleiding. Eerst krijg ik het op mijn heupen daarvan. Maar vervolgens krijg ik een AHA moment. Waarom zou ik zeuren? Ik heb ongeveer 200km in de beentjes, ik loop nog, ik heb geen honger, geen dorst, geen merkwaardige pijntjes, het zonnetje schijnt en ik loop mijn lievelingsrace. Een mens zou voor minder gelukkig kunnen zijn. Mijn humeur slaat om en ik geniet ten volle van de laatste 10 km voor het CP.

Ook hier worden we we weer als heren ontvangen en vooral dat boke met choco heeft me deugd gedaan. Ik probeer eventje met mijn kop op de tafel in slaap te vallen, met weinig succes.

Naar de Finish (68km 2800hm)

Op en neer, op en neer. We houden het tempo strak en doen ons best te lopen indien het mogelijk is. Zo gaan de kilometers vlot. Plots zitten we al op de Coo helling en is mijn vrouwtje daar weer. Zalig toch. We moeten wel verder, dus we blijven op en neer gaan langs 'la buis' een betonnen rioolbuis om het water te begeleiden. Daar heb ik ooit een trauma opgelopen door de beginnen glijden. Nu is het de andere richting op, lekker stijl zeg. De avondzon is prachtig en de laatste nacht daalt zachtjes op ons neer. Ik kijk al uit naar de laatste nacht. De hallucinaties komen rustig terug opzetten, wel heviger dan de vorige nacht. Hallucinaties zijn mijn vriend, ze houden me lekker bezig. Maar op een lange weg die lichtjes daalt verlies ik het volledig. Ik focus me zo hard op de hallucinaties dat ik niet meer aan de weg denk. Bij 1 of andere bocht vraagt Esteban me iets over de navigatie en hij ziet dat ik op een andere planeet sta. :-) Hij biedt me 2 cafeïne shots aan. Snel ben ik weer bij de pinken. Dit is een moeilijk stuk in de bos. Zeer lastig om te navigeren. We treuzelen een beetje en Fanny haalt ons in samen met Nico & Jozef tandem.

Zij bewegen nog vol overgave en Estaban en ik haken aan op hun karretje. Hun navigatie skills zijn zeer goed voor het aantal uur dat we allemaal wakker zijn. Ze lopen zogezegd niet, maar hun stokken tikken de berg op, alsof ze een motortje bij hebben. Gerald komt eens piepen en trekt een tactische foto. Zo lopen we een kilometer of 15 samen tot bijna chez Ingo. Nog maar 22 km nu. Ingo heeft zelf op moeten geven door technische problemen met zijn gps. Zo krijgen we dadelsnoepjes en ne kerel van de meester zelf.

Ergens wil ik ook even alleen op pad, om zeker te weten dat ik niet gewoon een meeloperke ben. Ik laat Estaban, Fanny, Jozef en Nico eerst op pad. Pas15 minuten later zet ik op het gemak de achtervolging in. Beetje muziek in de oren, een stevige helling en de nacht om me heen. Meer heeft een tank niet nodig in dit deel van de wedstrijd. Toch haal ik ze gauw in, want het groepje strandt op een hele steile helling waar ze niet geloven dat dit wel kan kloppen. Tim kennende klopt dit natuurlijk wel. Moeizaam geraken we over de richel. Fanny is 5 of 10 meter achter mij en ziet hoe ik kruip. Ik ga er verkeerdelijk van uit dat ze me volgt. Achteraf bleek dat ze het daar heel moeilijk had en best wat hulp kon gebruiken. Mijn excuses hiervoor Fanny.

Na deze helling is het nog wat navigatie ploeteren voor Esteban en ik. We lopen wel sneller naar beneden dan Nico en Jozef, maar vanaf het parcours en beetje raar draait knoeien we tegen de sterren op. Jozef & Nico halen ons in en draven de hoogte in. Ze maken tijd om 5 minuutjes te slapen en lopen toch uit op ons :-) kanjers zijn het. Dan is het nog 8 km saaie rustige weg tot aan de finish. Daar zie ik Tine al met haar lamp schijnen aan de finish. Oei het is een boom en de finish is nog een kilometer verder .

We komen dolgelukkig aan op 60 uur en 30 minuten. Op 10de en 11 de positie. 43 halen het van de 140. Mooie afvalslag dus. Ik krijg nog een kerel en eet een broodje pulled pork. Heerlijk en een mooie afsluiter. Dank aan iedereen en de Legendary Friends Family dat ik dit kan en mag doen. PS : Mijn loopje van 60 uur 30 staat op Strava.

Bello Gallico XXL

noreply@blogger.com (Moosability) — Mon, 20 Dec 2021 12:40:00 +0000

De Bello Gallico 100 mijl finishen onder de 20 uur, en daarna nog een rondje doen met de 50 mijl lopers, was nog nooit iemand gelukt. Maar mits een goede training, voorbereiding, focus en samenwerking wist ik dat het misschien mogelijk was.

Dat goeie ultralopers als Merijn, Lander, Ivo, Addie,Karel, Jurgen, Gerald, Fanny ook gingen proberen, was al goed om te weten. Zo ging ik er niet alleen voorstaan in dat derde rondje. Op voorwaarde dat ik de 2 eerste rondjes binnen de tijdslimiet van 20 uur liep natuurlijk.

De planning ging als volgt. Geloof er eerst in, zo kan het werkelijkheid worden. Zeg tegen de juiste mensen dat je het gaat proberen. Zo zet je onderbewuste alles in gang dat jij de juiste dingen begint te doen, zodat de missie echt een slaagkans heeft. Ik denk dan aan veentochten met Merijn en Fanny, nog eentje met Pieter, sneeuw wandelingen met mijn vrouwtje, D+ dinsdag modderproeven, dan nog door de natte broeken van Haacht rond waden met Lander. Een week streak van 15 km loopjes om vlot boven de 100 per week te geraken. Aan de voorbereiding ging het niet liggen.

Finishen onder de 20 uur was voor mij het grootste vraagteken, vorige keer had ik er ongeveer 21 uur en 5 min voor nodig. Door iets sneller te starten, minder tijd in de CP’s door te brengen en samen te lopen met champs, zou het misschien kunnen. Eenmaal aan de start van de 50 mijl, ging ik ervan uit dat het wel zou lukken :-)

Ik beschouw mezelf als een geluksvogel. Ik kan thuis rekenen op mega goede support, heb toffe loopmaatjes en mijn lijf kan tegen een stootje. Geregeld loop ik tussen mijn mentoren en kan van iedereen wat leren. Tijdens de ultra's zorg ik dat ik er klaar voor ben, maar ik ga me ook niet kapot lopen. Een half uurtje trager en een mens is veel gelukkiger achteraf.. Salon-trailen kan ook eens deugd doen. Maar bij deze uitdaging ging dat geen waar zijn. De tank op de limiet.

Het eerste rondje viel goed mee, ik had sterke benen en nog sterkere maten. Addie liep vlotjes 10 per uur tot aan het eerste checkpoint, daarna gelukkig iets trager. Jurgen, Gerald en ik probeerden dat ook vol te houden. Jammer dat Gerald zijn kuit niet mee wou spelen en Jurgen uiteindelijk knie problemen had. Er was dan ook genoeg modder en sommige stroken waren onvermijdbaar voor natte voeten. Samen met Addie halfweg op 8 u 55 met 1100 hoogtemeters, niet slecht. Nu nog snel uit deze zalig warme zaal geraken.

De checkpoints knepen altijd iets te veel tijd uit de krappe buffer die we hadden opgebouwd. 12 min planning worden er al gauw 20. Toch stond ik samen met Addie dit jaar 45 minuten vroeger buiten dan 2 jaar eerder. Alles was nog mogelijk. De weg terug is in de andere richting, zo kom je alle deelnemers uiteindelijk eens tegen. Altijd leuk je vrienden te zien.

De hoogtemeters begonnen toch hun tol te eisen. Gelukkig kon ik rekenen op Addie. Hij heeft een rete strak tempo en kan af en toe is wachten op de tank. Maar na 30 km in ronde 2 moest ik serieus lossen en maakte een cruciale fout. Ik volgde de oude gpx ipv de pijltjes, zo deed ik een onnodige lusje van ong 1.3 km en verloor 10 tot 15 zuur verdiende minuten. Lap, iedereen voor een 2de maal inhalen dus, spannend. Lander haalt me in rond het sappige Pecrot, een mega inhaal manoeuvre dus. Op het vlakke stuk nadien spurt hij gezellig verder. Ik neem een korte pauze, zet mijn muziek op en geef gas.

In de ravito van Bierbeek is het mega service. Ik krijg van Peter mayo van zijnen eigen stash om op mijn krok te doen. Ultra efficiënt, want na 7.5 minuten lig ik al buiten. Als ik nu niet meer crash, haal ik het. Al bij al doen de benen nog wat van hen verwacht wordt. Toch haalt Lander me bij als ik een bochtje mis. Hij verschoot wel dat ik nog zo rap was :-).

We lopen samen, maar ik merk dat ik voorlopig nog iets meer jus in de benen heb. Ik versnel een beetje en loop de laatste 10km naar de finish! Mijn snelste 100 mijler is een feit. Ik mag starten aan een gratis extra toertje aan minstens 5 per uur. Ik krijg vlug wat te eten, neem mijn powerbank, en prop van alles in mijn rugzak. Zo sta ik net op tijd aan de start.

Start, .... Het gaat niet meer vooruit. Zes lopers hebben recht op het extra rondje. Jammer genoeg stopt Ivo die zomaar eventjes weer de 100 mijl won bij CP 1 en Fanny had niet op de cut offs van de 50 mijl gerekend. Na een paar km team ik op met Lander, we weten wat we aan elkaar hebben. Maar het rondje gaat moeizaam, elke km is wringen. Elk ravito worstelen we met de cut offs. In onze toestand weten niet exact hoe ver de bevoorrading is. Een km meer betekent dan al snel 10 tot 12 minuten later aankomen. Spannend, telkens zo een sprintje de 3 laatste km voor een cut off.

Na 200 km kwam alles samen. Het tempo was weg, de loopbenen in pauze, oneindig lange lanen, slaap tekort, lopers in onze weg. Respect voor Lander om mij op sleeptouw te nemen. Ik hoop dat ik hem ook wat heb geholpen. De weg was tamelijk kapot gelopen door alle lopers, die van de bello en die van de Meerdaal woud trail. Maar ja je ploetert voor, veel meer wandelen dan gedacht. De laatste 8 km was het toch weer wat te nipt geworden en dan zijn we opnieuw beginnen shuffelen. Op anderhalve km maakten we alweer 8 minuutjes goed. Yes finishen onder de 36 uur was weer mogelijk. Eindpacer Hilde kwam ons dartelend tegemoet. Haar enthousiasme zou ons bijna nog een extra rondje doen laten lopen. Zo kwamen we hand in hand toe over rode loper. Een 2de medaille om mijn nek in nog geen 24 uur. Een uitdaging die nog nooit met succes was volbracht, maar dit jaar deden 4 lopers het. Maar de tank is leeg

proberen.

Ik heb ook veel genoten , gelachen, een moddermassage bad gehad. Veel echte vrienden tegen gekomen, geweldige organisatie met top vrijwilligers. Mijn vrouwtjes dubbele blitz wandel bezoek met Evi, en met An en Sterre aan de finish. Ik ben ongelofelijk dankbaar dat ik dit kan meemaken. Het barre bizarre avontuur levert bagage op voor het leven. Als je het echt wilt, moet je

Nog een paar kleine ongemakjes op een rijtje om het af leren.

Rondje 3 heb je wandelbenen, geen ultrabenen. Het tempo is compleet foetsie, en alles duurt langer.

Mijn rechter been omhoog trekken klopte niet meer, en in de nacht zat ik met een volledig blokkage van de heup. Er was iets raars met mijn ogen, aan de zijkanten zag ik een zwarte rand. Als ik op een detail focuste (de tegels van de heerlijk warme toilet) begon dat te dansen voor mijn ogen.

Mijn voeten hadden het ook niet gemakkelijk, 2 stuks trenchfeet met blaren, maar dat viel mee kwa gevoel. Er is een teennagel naar achter geschoten en het lopen gaat nu als een oude ventje.

Ook de slaap deprivatie was veel erger dan gedacht, ik kreeg geeuw buien, 2 keer een powernap moeten dan. Ik probeerde met de ogen open al wandelend te slapen,probeer dat maar eens. Vervolgens deed ik mijn ogen 15 seconden dicht, verder wandelen, weer kijken, geen boom, weer oogjes dicht, weer geen boom.

Ik liep een lusje te veel waardoor tijdsdruk weer toe nam.

Lange pauze nemen was ook tricky, elke minuut dat je zit verlies je. Duurde de pauze te lang, was het ook weer moeilijker om terug in gang te geraken, dus dubbele straf.

Ik heb 2 keer in de prikkeldraad gehangen, 1 keer een mouw en rugzak scheur, de andere keer met de hand. Het tempo van 12 min voor een km begint toch moeilijk te worden na 220 km op de teller.

Maar het is dus gelukt, samen met Lander. Merijn en Addie waren nog eerder binnen. Nog nooit ben ik zo diep moeten gaan. Dank aan iedereen om mee zulke avonturen vorm te geven, de geweldige organisatie en vrijwilligers en de modder op het parcours.Extra veel dank aan mijn schattie .

Swisspeaks 170k 2021

noreply@blogger.com (Moosability) — Mon, 20 Sep 2021 11:21:00 +0000

Donderdag

Om 8 uur 's morgens begin ik samen met Addie, Fanny en Adriaan aan de mooiste race van mijn leven. Een barre tocht over de wondermooie toppen van de Zwitserse Alpen a.k.a. Swisspeaks170. Met zijn 11500 meter omhoog, 172 km in de verte en 13 500 meter de dieperik in beloofde het toch niet de standaard Ardennen trip te worden. Misschien zeggen die cijfertjes niet veel, ze hebben me toch mooi 50 uurtjes bezig gehouden :-).

We beginnen meteen aan een klim van 800 meter. Het begin is mooi, een stuwmeer in een rotsachtige omgeving, met hier en daar schapen in alle maten en gewichten. Maar wat het meeste opvalt is dat de lucht die ijler wordt. Al snel kiest ieder van ons een positie en patser Addie zijn we kwijt met de kopgroep. De omgeving verandert stilletjes in een soort rotsenwoestijn met oases van sneeuw. 2 uur ver in de wedstrijd krijg ik een eerste waarschuwing van de trailgoden. De steen waar ik mijn tankiaans gewicht op zet, staat niet vast en klinkt naar achteren. Timber! Ik val salto gewijs achterwaarts op mijn arm en mijn hoofd tikt netjes tegen een rots. Ik kom er met de schrik van af, 8 punten van de vakjury. Feitelijk heb ik geen last van de hoogte, maar adem wel zwaarder. Na een tijdje halen we de top, we staan bijna 3000 meter boven de zeespiegel. De race is goed begonnen, nu enkel nog dalen, stijgen, dalen, ...

Natuurlijk trek ik het nodige didactisch materiaal. De omgeving geeft zich hoek per hoek prijs en het levert prachtige beelden op. Een meer omgeven door bloemen doet mijn fotografisch spier stuiptrekken. Na een tamelijk technische afdaling komen Fanny en ik Adriaan terug tegen. Hij ziet er nog goed uit maar klaagt over hoofdpijn boven de 2500m. In de ravito krijgen we alles wat we maar willen. Ik drink een klein glaasje wijn, eet raclette met ajuintjes, een boke met een schelleke kaas en nog wat chocola . Deze keer willen met Adriaan mee, maar plots is ie al weg. Fanny en ik zetten de achtervolging in, maar de vogel is gaan vliegen. Pas 24 uur later hoor ik dat Adriaan gewoon nog eventjes het schijthuis bezocht, en in achtervolgingsmodus moest. :-)

Donderdag namiddag. De volgende helling is lang en stijl. Ik heb moeite met het stevige Fanniaanse tempo. Volgens Fanny is pauze nemen tijdens een beklimming een slecht idee. Het voelt toch lekker, als je het aan mij vraagt. Als didactisch voorbeeld komen we een half lijk tegen dat niets meer in zijn mars heeft dan rusten tegen de bergwand. De helling wordt alleen maar steiler en super fris komen we boven aan. Correctie : Fanny fris, ik niet echt. Ik verlies haar uit het oog tijdens de afdaling, De achtervolging duurt lang en ik haal veel volk in, maar geen Fanny te bespeuren.

Laat in de namiddag is er weer een ravito, mooi bovenaan de berg. Blijkbaar moest ze een pitstop doen, dat verklaart veel. Lekker bijvullen, lekker bikken en 10 minuten later is Fanny alweer met een ander groepje op pad. Ik haal ze wel in, maar telkens komt er een prachtige bergflank voor mijn lens en ben ik verplicht om er een fotoreportage van te maken. Dat schiet dus niet op. De afdaling is rond de 10 km en we moeten voorbij een heel steil stuk. Hier kan ik veel tijd goed maken op de anderen en haal Fanny in. Mijn ritme is goed ritme en maar dalen. Helemaal beneden in het dorp zet ik me neer voor wifi en thuisfront berichten. Na poosje komt Fanny af, ze heeft mega veel vrienden gemaakt en ik vervolledig de troepen. We krijgen vers geplukte framboosjes van een mini supportertje, super schattig. Nog 2 km een kleine helling en we zijn in onze avond ravito.

Donderdag avond. In de ravito heerst er een gezellige sfeer, het is er druk, warm en biedt lekkere spijzen. De soep is ultra vettig, dat vraagt om een extra portie. Blijkbaar is er bovenaan de volgende CP geen drank niet meer, extra meenemen dus. De avond valt en we hebben al stevig wat hoogtemeters in onze benen. Fanny vertrekt samen met mij, maar het mag rapper voor haar. "We zijn hier geen wandelclub". Haar tempo gaat weer de hoogte in, Fanny is weer ribbedebie. Maar voor mij is het camera tijd. De zon zakt tussen de bergen. De glinstering in een berg rivier, de nacht die ons tempo lam legt, de sterren die beginnen te gidsen. Veel te mooi om niet te vereeuwigen.

Een half uur later is al het licht uit het dal, het pad begint meer te stijgen. Ik wandel door een soort witte stenen zee. Absoluut geen gevaarlijk terrein dus ik laat de zaklamp zo lang achterwege. Zalig zo onder een dons van sterren gefonkel wandelen, hiken, struikelen, voort gaan. Na een half uurtje haal ik Fanny weer bij. Ga ik sneller of is haar tempo wat gezakt? Wie zal het weten?

Deze helling voelt best aangenaam aan. Maar het bos neemt over van de woeste vlakte, de hellingsgraad neemt toe. Daarna zijn we omgeven door een rotsen-zee. Het pad wordt steiler en steiler, de aangenamiteit is ver te zoeken. Lichtjes van andere runners ver achter ons beginnen ons toch te naderen. Blijkbaar rendeert een tank niet als het super steil is. Nu komt het keerpunt. De zee van rotsblokken vraagt voornamelijk klauterwerk. Op handen en voeten probeer ik me een weg te banen langs de Zwitsers vlagjes. Dat het pikdonker is maakt navigeren moeilijk en ik betwijfel of ik het ideale pad neem. Om eerlijk te zijn, het gaat hier voor geen meter vooruit, le Fenêtre d'arpette geeft zich niet zomaar gewonnen. Dit is de strafste helling voor mij, ik moet Fanny weer lossen. Dan begint mijn Garmin horloge lastig te doen. Eerst belooft het klimscherm me dat het nog maar 200 hoogtemeter is en als dat tellertje eindelijk op nul staat, blijk ik nog kei veel verder omhoog te moeten, aaaargh.

Als een gestrande soldaat hijs ik me over de laatste richel van le Fenêtre d'arpette. Hier moet ik eventjes van bekomen. Een dame van de organisatie heeft wat troost, salami en kaas te geef. Dankbaar rust ik hier wat uit en hergroepeer mijn troepen. Soldaat Fanny is natuurlijk al gaan verkennen hoe de afdaling eruit ziet. Na 10 minuutjes zet ik met nieuwe moed de achtervolging in.

Vrijdag

Deze afdaling laat zijn indruk na. Hoge witte rotsen met losse keien om het vertrouwen te fnuiken. Stoer probeer ik tempo te maken, want hoe meer je blokkeert, hoe meer energie er verloren gaat aan extra bewegingen. Na een poosje haal ik Fanny en wat andere lopers in. Ik wens ze succes en duik verder naar beneden. Mijn vertrouwen groeit en ik film zelfs een deel van mijn afdaling. Het geluid van de wegrollende stenen op dat filmpje geeft me nadien nog steeds koude rillingen. In mijn hoofd ging ik deze afdaling super vlot, op strava bleek dat ik hier heel traag vorderde :-) Ik blijf pushen en en haal veel lopers in.

Beneden aan de ravito voel ik me top. Om de flow niet te verstoren besluit ik hier niet te treuzelen en snel door te gaan Het volgende gedeelte is toch maar 6 km, met een dikke puist in het midden. De eerste 2 km vliegen voorbij, zelfs als het pad stijgt. Maar daarna gaat de puist harder en harder zweren. Het afzien is weer begonnen. Gelukkig is dit steile gedeelte maar van korte duur. De afdaling valt mee, al zijn er veel trappen. De helling voor de ravito vraagt veel van mijn energie. Groot is mijn vreugde als ik de straat terug zie, de dropbag ravito is nabij. We zitten 72 km ver in de race, dit was al heftige shit.

Opladen, slapen, propere kleren, douchen, massage is de bedoeling. Hahaha ijdele woorden. Mijn horloge wil niet goed opladen, de slaapzaal ligt vol snurkers, het eten is maar matig, de douches zijn onvindbaar, de gsm ontvangst is slecht. Na 10 min in de slaapzaal geef ik het op, dan maar weer vertrekken. Wachten op Fanny heeft blijkbaar ook weinig zin, de zware afdaling heeft haar te veel achterstand opgeleverd, oei sorry.

In het donkerste deel van de nacht vertrek veel te warm aangekleed. Na 150 meter zweet ik me al kapot. Ik haal een groepje van 4 in, maar blijf hun adem voelen in mijn nek. Dit is de langste klim van de hele wedstrijd. Feitelijk begon ie al van voor de ravito, van het diepste dal 1500 meter richting de hemel tot op 2500 meter. Het ingehaalde groepje komt weer dichterbij, toch tracht ik het tempo hoog te houden. Ongeveer 15 minuutjes later haalt een Zwitserse loopster me vlotjes in. Ik probeer in haar stofwolk te blijven. Zo kom ik te weten dat ze feitelijk geen ultra loopster is, ze skiet veel en wandelt graag, dus waarom niet. Pauze nemen op hellingen is een slecht idee, geeft ze als tip, desnoods tempo gewoon drastisch omlaag maar door blijven gaan. Waar heb ik dat nog eens gehoord? Als we de de top naderen doet de berg plots weer moeilijker. Het moet zo nodig nog steiler worden en dus zakt mijn tempo tot 2 km per uur en lager. De Zwitserse laat ik gaan en ik krijg het gezelschap van 2 jonge gastjes op stokken. We komen ongeveer samen de richel over, net als de dag terug aanbreekt. Wat een ontlading. De zwaarste bergen zijn nu achter de rug, De hoogste toppen zijn verleden tijd. We zitten nu ongeveer op de helft van de afstand. En het zonnetje is daar, de dag breekt aan!

Boven op de top zie ik de zon verschijnen. Fotografisch orgasme nog aan toe, amai mijn klak. Wat een prachtig natuurgeweld. Ik zou er bijna poëtisch van worden. Hoe mooi kan het zijn? De kale rotsen, die kracht van de natuur, die steile pieken, die zonnestralen. Tegen mijn 2 nieuwe maten zeg ik dat ik tamelijk goed kan dalen. Mijn woorden zijn nog niet koud of ik val en bezeer mijn hand tussen 2 rotsen. Verdorie dat doet pijn, gelukkig heb ik niets voor. Maar ik kijk naar mijn hand, vloek en moet mijn woorden terugnemen. Verdorie zo hoort een pink niet staan! Mijn rechterhand bezit plots een pink die met het kootje naar achter wijst, dit is totaal niet de bedoeling. Zonder erover na te denken verander ik van een tank in rambo. Hersenen op nul en actie ondernemen. Klak, ik zet mijn pink gewoon terug in de juiste richting. Dat ziet er al beter uit, maar hij kan spijtig genoeg nog steeds niet volledig plooien. Dit zijn zorgen voor later. Met veel minder vertrouwen daal ik met mijn nieuwe vrienden deze technische helling af. De adembenemende schoonheid van dit dal dwingt me wel om veel fotografisch materiaal bijeen te sprokkelen. Mijn vrienden nemen een iets te lange pauze en ik begin al weer het dal te doorkruisen. Eerst de herder met al zijn koeien nog voorbij, daarna nog langs een prachtig bloemenveld. De helling wordt weer steiler, maar de natuurpracht helpt enorm.

Over de berg ligt een afdaling met een bergmeer dat een of andere trailgod daar is gaan leggen. Een prachtig meer, met pittoreske boompjes, geweldige weerspiegeling, prachtig weer en de nodige wolkjes om de scene wat meer diepgang te geven. Ik pits in mijn eigen gat om te voelen of ik niet gewoon aan het dromen ben. Gelukkig niet. De steenbokken op 10 meter van mij gelden als kers op de taart. Ik geef ook nog eens ferm gas en haal nog ene in die zowaar de 360 aan het lopen is. Hij maakt zich zorgen over de cut off time, maar ik zeg dat we nog ruim de tijd hebben. Op dit punt hebben we nog meer dan 24 uur de tijd om te finishen. Langs het meer ligt de ravito. Chocolade, snoep en bier. Perfect dus om weer in gang te schieten voor het volgende stuk. Hier kom ik meer en meer deelnemrs van de swisspeaks 360 tegen. Italianen, Canadezen en Chinezen. Ik gok dat we nu al vrijdag namiddag zijn.

Op deze sectie maak ik enkele beelden die ik nadien het meeste associeer met deze run. Het ruwe hoog gebergte, met lopers die zo miezerig klein zijn dat ze de verhoudingen extra in de verf zetten. Ik stijg niet zo snel meer en een loper van de 360 zegt me dat een half uur slaap wonderen kan doen. Nieuwe benen na slaap, waarom niet? De achterkant van deze bergen beginnen als een stenen zee, maar er komt meer en meer gras aan te pas. Aan de ravito staat de Zwitserse te praten. Blijkbaar zitten vrienden van haar verder in het dal. Ze moet daar snel zijn. Als een berggeit snuift ze weg. Ik ga als een logge muilezel naar beneden. Een van de steilste afdalingen met kettingen en zijn diepe afgronden maken veel indruk op me. We zijn nu ongeveer 30 uur onderweg en de vermoeidheid begint zijn tol te eisen. Ik kan nog wel genieten van de schoonheid van de trip, maar vlot gaat het niet. Zou ik niet proberen een uiltje te knappen? Maar de helling is te steil, ik vind geen lekker plekje, zo kom ik dan eindelijk aan de CP. Blijkbaar hebben ze hier ook veldbedden staan. Eventjes ogen toe? Natuurlijk, ze zijn hier heel vriendelijk. Ik leg me 30 minuten neer, ik ril, droom met ogen open en geniet van de platte rust.

Achteraf bekeken was dit een slimme zet. De sectie nadien vlieg ik naar beneden, zweef ik naar boven en loop ik langs de koeien. Op 10 km haal ik alle tijd, verloren door het slapen weer in. Tegen de vooravond kom ik toe in een skidorp. Het is de laatste keer dat ik mijn dropbag zie op km 110. Tim is daar en helpt me een beetje. Hier is lekker eten, ik neem ne zalige douche, de batterijtjes terug opladen letterlijk en figuurlijk. Er is ook nieuws over de andere runners. Addie loopt uren voor en Fanny en Adriaan zijn 2 checkpoints eerder moeten stoppen omdat ze ingehaald werden door de tijd, jammer zeg. Blijkbaar hadden ze eerst op elkaar gewacht en nog een fijne tijd samen verder gegaan.

Na het verlaten van deze ravito zijn er meer en meer runners van de 100 die me inhalen. Hun stokkengeweld zorgt ervoor dat ze bijna anderhalf keer zo snel als ik voorbij knallen. Ik gebruik geen cheat sticks ;-) De nacht valt weer, maar de weg omhoog is tamelijk saai, een soort petank gravelbaan waar ook auto's rijden en iemand midden op de weg zijn gevoeg heeft gedaan. Top idee. De afdaling is iets lastiger, het is ook een beetje vochtig, en er hangt wat mist. Hier staan de vlaggetjes veel verder uit elkaar dan we gewoon zijn. Het is wel duidelijk dat de toppen nu minder hoog zijn.Gemakkelijk is het niet, maar het mega afzien of dat laatste steile puntje is er niet meer bij.

Zaterdag

Midden in de nacht komen we aan een checkpoint met mega goeie pannekoeken. Ik vertrek en kom iemand haar evil twin (An) tegen. Ik weet dat er nu nog een hele moeilijke km aan zit te komen. Na de koeien op km 133 of zo gaat de weg van bergop, plots naar degoutant steil. Een soort helling dat de volgende meter in uw gezicht staat te duwen. Elke trede is vechten geblazen, elke stap is er eentje te veel. Een pauze doet deugd maar schiet natuurlijk niet op. Ik krijg bijna heimwee naar de fenêtere d'arpette, alleen met meer gras. Maar ook deze helling gaf zich gewonnen, hoewel er direct na nog een speedbump op de weg lag.

De rest van deze sectie is lang en saai. Gelukkig brengt de nacht wat slaapdeprivatie met zich mee en zijn milde vormen van slaap fantasieën. In de plassenherken ik de gekste dingen herkennen en geniet van de fratsen van mijn brein. Ik amuseer me te pletter op de vrolijke deuntjes van de nieuwe snaar. Het einde van de bergtocht komt toch in zicht, nog maar 2000 meter stijgen en 4000 dalen.

Weer een ravito met daarin en oxo soepke, raclette, spuitwater gemixed met cola. Ik kan weer vertrekken voor een easy stukje. Ik slaag erin om volledig in de plas met modder springen ipv erover. Heel de schoen vol modder, tot de kousen toe. Nog 1 checkpoint, de dag is er bijna en het is nog maar een km of 20. Ik kruip nog 15 minuten op een veldbed omdat ik sterke benen wil hebben voor de laatste mega afdaling en op die manier heb ik straks een mooiere zonsopgang gok ik.

We verlaten met veel lopers tegelijk deze checkpoint. Een centurion van de 360, stokkenlopers en oude knarren. De zonsopgang is machtig en de afdaling begint eindelijk. Op dit stuk ruik ik de finish. Mijn energie peil is weer hoog en ik maak heel veel treuzel kilometers van afgelopen nacht weer goed.Ik raap nog een aantal wandelende lijken op en loop alsof mijn leven ervan af hangt de berg af. Slechts 1 Italiaan is sneller dan mij. Volgens mijn horloge loop ik maar 7 per uur, maar in mijn hoofd het lijkt het eerder 14 per uur. Beneden aan het meer aangekomen blijkt de aankomst 2 km verder naar rechts te liggen. Het is ver maar het kan de pret niet drukken. Ik kom aan en stort neer in het gras. Dank aan de Zwitserse toppen, ze hebben zich niet zomaar prijs gegeven maar stiekem weet ik dat ze me hier nog gaan terug zien. Zalig trip, goede organisatie ik ben mega dankbaar.

GTLC 100 mijl 2021, u doet toch ook mee?

noreply@blogger.com (Moosability) — Tue, 01 Jun 2021 08:21:00 +0000

De GTLC of de Grand Trail Des lacs et Chateaux 100 mijl was de eerste wedstrijd in 9 maanden door die verdomde corona golven. Er was een hele sterke opkomst van de krakken in het genre en 100 mijl maagden. Het weer was alvast prachtig, niet te warm en niet te koud in de nacht. De bedoeling was een front te vormen met Bram en Gerald, Jeroen, Fanny en Merijn.

Met nieuwe schoenen ging ik op pad. Op zich goed gerief. Zeer comfortabel, tamelijk veel grip en weinig lokale bleinenvorming. Maar de opvolger van de xodus iso3 van Saucony heeft twee gebreken. Zo flapperen de zolen naar voren als ze nat zijn en op den duur hoor je de zool piepen. Zeer irritant voor nieuwe schoenen. Soit ik leef nog.

Mijn ontbijt bestond uit 2 sandwishkes honing vergezeld met een halve pizza Hawaii. Als je het mij vraagt een aanradertje, zeker die bonus van de hele nacht pizzageur in de kamer. Om 4 u 38 werden we de start over geduwd en ging ons pact om samen met Merijn, Fanny en Jeroen te starten al naar de haaien. Ze vertrokken 7 minuten later maar hadden ons al snel ingehaald. Ik vond de eerste 10 km van het parcours geweldig mooi. Inclusief die kuitenbijter na 7 km. Dan direct een kasteel uit de jaren 90 en nog wat lacs met mist op. Den toer panomarique was een feit.

We haalden die eerste kilometers heel wat bekend volk in zoals Ann Baert, Sander Boom, Raf Willems, Karen Cluckers en Claudia Hanish. De sfeer was opperbest er werden luide liederen gezongen over onze helden daden. Tijd voor wat river crossings.

Ik kan wel een river crossing smaken, verfrissing is altijd welkom. Alleen beginnen daarna mijn zolen te flappen bij steile afdalingen, gewoon lastig lastig lastig. Op volgende ravito dient zich een eerste kledingswissel in, van lange naar korte mouwen is geen slechte keuze, redelijk warm in het zonnetje. Fanny voelt zich precies goed in haar sas. Eerst wacht ze nog even op ons, maar ze vertrekt toch 2 minuutjes voor ons. We hebben haar niet meer gezien, de titanen vrouwenstrijd was een feit. Mega race Fanny!

In het volgende stukje vond Merijn het nodig om eens goed tegen de vlakte te gaan en zijn knie als rem te gebruiken. Niet zo slim, maar ja Merijn blijft gaan. Ik heb nog veel in achter de Merijn mogen doorbrengen. Man of the dust. Ik genoot ervan het thuisfront te zien die toevallig op hetzelfde moment aan het CP stonden.

Het volgende stukje was ietske minder. Bram kreeg knie steken die erger en erger werden. Een pijnstiller dus, hap slik beter. Ik had wat weinig energie door al die zon en moest toch even een minuutje gaan liggen. Op de CP zat ik heel diep. Een lege tank sapperdeboere. Maar een pintje en een dik half uur later was ik weer bijgetankt. Halfweg dus. Gerald zelf is ne stille genieter. Af en toe een klein dipje maar dat krijgen we steeds achteraf te horen :-)

Op de trails komen we Bob en Mathias vaak tegen, ze doen het lekker op het gemak en gaan iets sneller door de CPs. Door het warme weer fantaseren we over de beste ravito ter wereld. Blijkbaar is een Calippo de ultieme snack. Ik krijg er ook wel goesting in. 5 km na de checkpoint komen we langs een station met de uithangbord van ijsje! Verdorie net gesloten. Maar de teleurstelling is van korte duur. 10 seconden later zien we een vlag van een frituur hangen, en ze hebben ijs! Maak kennis met de Calippo boys! Mathias en bob hebben ook zitten lekken dat het geen naam had. D+ Hilde en kornuiten staan langs het parcours en moedigen de Calippo boys aan, heerlijk. Willen jullie een hotdog? Ha nee, ijs en hond gaan niet samen :-).

De vrouwtjes staan op de volgende CP en dat doet deugd. We worden in de watten gelegd en ze wandelen zelf een stukske mee op de track. Jeroen is mee met ons en hij loopt heel goed. Een beetje een lastige maag maar zijn benen zijn spring levend. Zo gaan we de nacht in. Jammer maar Bram zijn steken in de knie komen terug. Omhoog is hij niet te volgen, hij heeft een echte Warriors Spirit. Maar in de stukken omlaag, zeker die stijl zijn, moeten we de tank en mister delivery even intomen.
Ons tempo blijft rond de 10 min per km hangen wat op zich zeker niet slecht is voor dit terrein.

Net voor 24 uur pakt bram zijn 2de pijnstiller als verjaardagskadooke. Jammer maar die werkt dus niet. De vrolijke kornuiten laten de moed niet zakken en zingen happy birthday in den bos. De zwijntjes, herten en eenhoorns weten nog steeds niet wat er daar op 30 mei 2021 zich afspeelde. De nacht is lang zoals altijd. Maar we gaan door en door.

We komen Gio en Steven voor de 100 ste keer tegen. Wij halen ze in op de track, maar zij zijn sneller weg in de check points. Het lijkt wel haasje over. Gio had pas 4 dagen geleden beslist om mee te doen met deze trail. Steven heeft wat last van de maag en is op zoek naar een knusse boom om tegen te knorren. We halen nog wat legends memories op en zo verstrijkt de tijd. Malmedy by night, moet je ook eens doen.

Nu moet ik het toch eventjes over mijn en anderen hun benen hebben. Ik was de 7 dagen ervoor mijn Seroto brodders Rik & Kevin gaan aanmoedigen in hun wereldrecord trappenstijg en daal. Een vette Tripple Everesting op de trappen van Bueren in Luik dus. Ik liep ocharme 4 uurtjes mee, wat heel plezant was. Maar ik heb daarna nog heel de week pijn aan de kuiten gehad. Die stonden op ontploffen. Pas de dag van de 100 mijl had ik frisse benen, zalig toch. Tijdens de hele race had ik geen moment last van de beentjes, we knalden elke helling op met dezelfde kracht. Gerald met zijn cheatsticks en Bram met zijn natural born climbing legs zijn hele goeie klimmers en ik volgde hen gestaag. Dplus dinsdag was dus een heel goei sausje. Jeroen Ost zijn bovenbeven waren leeg, leger leegst en toch bleef die gozer voor ons huppelen en smeert hem ons nog een uur achterstand aan ons broek :-) Steven de schutter had de gewaagste outfit. Die trok zijn broek tot ver in de poep zodat we zijn melk kannen echt goed konden bewonderen. 10 op 10 voor trailstijl!

In Coo moesten we eerst een ere rondje lopen langs de stuwing, dan de Ravito en pas daarna de vertikale kilometer aangaan. Harry had zich een beetje vergist en moest het ere rondke nog lopen na de ravito :-) In die ravito heb ik dingen gezien, te zot voor woorden. Te weinig warme dekentjes, mijn laatste dropbag en door een dubieuze kledingwissel per ongeluk de billen van de Gerald. Marijke hield ne grote handdoek in de lucht, maar ik kwam langs de verkeerde kant met mijn pillamp in zijn snee ;-)

Na 4 uur stak Bram nog een pijnstiller in, nu van een ander merk en Eureka, deze werkte. We konden terug bergaf en vlak lopen, dus zo gingen de kilometers ietsjes vlotter voorbij. Ons trail karavaan haalden stevig wat volk in, maar Jeroen en Andy waren we kwijt. Net voor de laatste ravito moesten we een geaccidenteerde helling op, steil en vol omgehakte bomen.

De laatste 17 km van het parcours was er nog de gebruikelijke miserie. Mooie omgeving, maar net te moe om daar foto's van te pakken. Je hebt je beste vrienden mee, maar je bent te moe om het hen te zeggen. De weg is vlak, maar net te moe om hier nog op te knallen. Toch vinden we soms de energie om af en toe terug wat de ultra shuffle dance te beoefenen. We slagen er in om voor 9 uur de skipiste te bereiken. Wat een prachtige finish is dat. Bram zijn eerste 100 mijler is binnen. 28 u en 17 minuten, 163 km, 5830 hoogtemeters, 60 uitvallers en we eindigen ongeveer plaats 35, 36,37. Niet slecht.

Kijk hiervoor doe ik het, vriendschappen smeden, elkaar helpen bij toffe en moeilijke momenten en dat in een prachtige omgeving. Ik heb me nog echt eens een tank gevoeld, een lege en een volle. Praise the trailgods! Dikke merci aan iedereen X

Legends Trail 260k Finisher

noreply@blogger.com (Moosability) — Mon, 02 Mar 2020 10:01:00 +0000

Dit is mijn verslag over het grootste avontuur van mijn leven. Het verslag is lang, zo lang als de tocht zelf. Ik schrijf het enerzijds als therapie en anderzijds als de lofzang voor mijn alter sport ego (frank de tank) Ik begon in 2019 met 100 mijlers te lopen en het blijkt toch een beetje mijn dingetje zijn. Loop je 4 wedstrijden van deze organisatie in 1 jaar tijd, heb je een slam te pakken, 2019 - 2020 is mijn slam jaar. The Great Escape en Bello Gallico gingen voortreffelijk.

Door de slam krijg ik maar 2 maanden voorbereiding voor de Legends trail, een non-stop wedstrijd van 260 km lopen met meer dan 8000 hoogtemeters op maximaal 65 uur tijd (route). Slapen doe je buiten en er zijn geen pijltjes voor handen. Ik maak in deze periode een paar nieuwe vrienden aan zoals Addie, Merijn, Ivo en Thomas. Elk met zijn eigen karakter, ervaring en goede raad. Een lopende mensch moet niet veel meer wensen.

Ik krijg wel met een paar kleine tegenslagen te kampen. Een omgeslagen enkel, een val met gescheurde broek en openstaande wonde, niet zo plezant. Maar zulke akkefietjes krijgen mij niet klein, ze dwingen me wat meer rust te nemen. Ook uit de King of the Hill Extreme 2 weken voor de finale leer ik nog veel bij. Schuiven in de modder kan voor stijve beentjes zorgen. Maar ja, ik ben er klaar voor. Slapen, en voorbereiden is nog het enigste dat ik kan doen.

Vrijdag

Thomas komt aan met ne snotneus, ik sta moe op, mij pa brengt me. We zien Addie en Merijn. Het zal wel lukken zeker. Het startschot weerklinkt. Al na 1 km zitten we op de verkeerde route, tja de leider best niet volgen, hij gebruikt enkel de kaart. Door wat foto's te trekken raak ik achteraan bij de vrouwenmeute. Toch ietsjes te gezellig daar, ik moet wat tempo maken.

Beetje bij beetje haal ik volk in en besluit mijn gsm af te sluiten om batterij te sparen. Ik haak aan bij een groepje goede lopers, maar ik krijg ze er net niet af op dit verrekte parcours. Steven de Schutter, Giovanni, en Jeremy lopen met me mee. Weet ik veel dat deze klassebakken allen zullen finishen 🥴. Gsm opzetten voor een status update. En bam.... Pincode lock, ik was vergeten dat ik nieuwe provider had. Geen muziek, geen thuisfront, boehoe hoe. Tankt voelt zich behoorlijk stom.

Ik loop verder en kom uiteindelijk bekende gezichten tegen. Addie, Thomas, Matthias en Mike Bruce. Tanker Addie regelt dat de tank weer kan communiceren met de thuisbasis, waarvoor 1000 maal dank, zo is lopen toffer. We halen drank in een café, ze vragen waar we naartoe lopen, euuh goede vraag. De ahele Ardennen zeker :-) Cp1 op 60 km is in zicht.

Zaterdag

In CP1 bekijk ik mijn voeten, beikes ik ga bijna over mijn nek. Loopgraaf voeten in het vizier, of valt het nog mee? Pijn heb ik niet en er is verzorging. Voor het eerst maak ik kennis met de zaligheden van de organisatie. Ze zorgen ervoor dat de loop zelf episch is: lang, hard, zwaar brak terrein, in het top orkaanseizoen, maar in de checkpoints is niks hun teveel. Service to the next level.

Addie, Mike, Jeremy en 2 sympathieke Denen (Ras en Poul) zetten er stevig de pas in. Onderweg rapen we Marjan de Roemeen op. Een man met veel ideetjes, en passie. Maar ook veel slaapgebrek. Deze etape is de langste, met de meeste hoogtemeters. De muur van Aywaille, de Chefna, de Ninglispo in een sausje van natte voeten, zorgen ervoor dat de beentjes goed getest worden. We zullen niet met al te veel overschot eindigen. Plots heeft Jeremy er genoeg van en duwt op de gaspedaal. Die zien we niet meer terug, de 2 Denen verdwijnen mee in zijn stofwolk. Addie, Mike en ik lopen de etappe rustig uit. Maar eerst gaat Mike ne keer goed tegen de vlakte en gebruikt zijn knie als stootkussen. Het licht gaat weer uit, de nacht van zaterdag valt. Het weer begint de keren, de uitgestelde storm wakkert aan. We zijn nu ongeveer 24 uur bezig en zitten op 124 km.

Na CP2 lopen we de hoge Venen tegemoet. Een etape van 38 km vatsige troep, maar in goed gezelschap. Marjan heeft rare pijntjes en Addie blijft veel sneller vooruitgaan. Tegen het einde van deze etappe naar 160 km is veel duidelijk geworden. De helderheid verdwijnt, ik ben dood op. Mike moet me tot 2 maal toe redden met de navigatie. Ik ben wel niet de enige die last heeft van slaap deprivatie, Leif den dolende Barkley Noor is me ondertussen in zowat alle richtingen voorbij gehost. Omhoog als het rechtdoor moet, rechtdoor als ie moet dalen. Deze 38 km hebben ons heel veel tijd gekost. Addie is niet meer te houden, hij reist solo door, op weg naar de best mogelijke plaats. Wie weet kan hij Jeremy nog inhalen? De vliegende Hollander roetcht weg.

Zondag

Op CP 3 eet ik weinig, ik geef per ongeluk bevelen ipv. vragen voor hulp, ik moet dringend onder de wol. Maar wol is een eufemisme, denk aan kletter regen, natte tegels met daar een verzopen matje op. Ik kruip in een slaapzak omhuld door een slecht sluitende slappe slaapzak-condoom. Het duurt veel te lang eer ik er deftig in zit en het voelt absoluut niet comfortabel. Slapen, hoe doe je dat als je dood moe bent? Ik neem een beeld voor mijn ogen en begin te dagdromen. Is dit een bad trip? Een droom? Bivak gestaar? Heb ik echt geslapen? Wie zal het zeggen? Ik kom terug tot besef, zwaar en diep ademhalend, minstens een soort reset van mijn hersenstam. Dju ik moet plassen. Eruit dan maar, ik moet me klaarmaken voor de laatste 100 km. Ergens was deze microslaapervaring therapeutisch en verfrissend tegelijkertijd, we kunnen er weer tegen. Hup met Mike lekker 40 km op tocht.

We amuseren ons, klungelen wat en worden ingehaald. Mike is super gezelschap, ik kan hem aan iedereen aanraden. We zijn moe, maar nog minstens even sterk en zo gaan we verder. Het weer valt best mee. Mike heeft enkel last met het afdalen, omhoog gaat prima. Na een hele poos is er een soort wiskundige tijdsformule die ontploft in mijn hoofd. Als we aan dit tempo voort bewegen, samen met de nodige rust in het volgende CP, zullen we slechts 1 uur buffer hebben op de cut off! En dan hebben we nog meer km, hoogte meters, vermoeide benen en een nacht erboven op. Dat spoort absoluut niet met de tank zijn missie en ik blaas de oorlogsmissie nieuw leven in. Er ontploffen adrenalinepompen in mijn hersenen en zonder moeite sprint ik naar de 2 koppels die ons eerder op de dag inhaalden langs de geile zwanen. Steven en Gio en Thomas en Matthias moeten eraan geloven. Ik maak op korte tijd veel tijd goed en na herberekening kan ik met 2 uur buffer de cut offs vermijden. Dat valt te pruimen en de tank valt weer in slaap in de voetsporen van Thomas en Matthias.

Vrouw en kinderen in vizier? Is dit een fantasie? Een fata morgana? Hallucinaties? De beste dag van mijn leven? Wat een geweldig plan, Tine heeft zich me de kindjes op het best mogelijke ogenblik van de hele race opgesteld. Ze praten me nieuw moed in, knuffelen me recht en sturen me verder naar ons nieuwe rendez-vous point. Nog 10 km en de tank kan bijtanken in neutrale zone.

In het laatste CP geniet ik van de aandacht van vrouw en kinderen en beetje bij beetje kom ik terug op krachten. De kledingkeuze is wel triestig, bijna alles is nat en ik moet improviseren met basis laagjes en reserve kledij in de rugzak. Vlug vlug pak ik mijn doorweekte handschoenen mee. Hier had ik beter keuzes kunnen maken, ze werden me bijna fataal.

Maandag

In de laatste etape van 60 km komen we direct in zware vochtige wind terecht, ijskoud gewoon. Ik laat mijn 2 gidsen navigeren en hang maar wat aan. Er is zelfs een fotosessie geregeld. Maar de storm blijft duren. Thomas, Mathias en ik koelen heel snel af. We besluiten om bij een huis om hulp te vragen. Treuzelen is niet goed, we krijgen we het er alleen kouder van. Net op tijd vindt Thomas een vrouw die 3 föhners heeft liggen, salontrailerkes da wij zijn. Snel opwarmen en baselayers in de juiste volgorde steken is de boodschap. Ik heb niet de juiste kleren mee, de foute natte handschoenen, mijn gekregen poncho vergeten en ik zit met een doorweekte KW en tussenlaag. Dit kan nog knap lastig worden. Nu lopen we wel tegen de wind in, waardoor we de koude iets minder voelen, maar mijn armen krijgen nog de volle laag. Plots zien we een schuur en is er een genie dat oppert om onze rescue bag te gebruiken als kledings-buffer. Ultra goed idee, ik vind nog een ongebruikte vuilzak en maak er een beste vriend van voor de rest van deze barre tocht. De buffer helpt en ons tempo was hoog. Nog maar een marathon en we hebben tijd genoeg. Vuilbak racer in hart een nieren.

We enteren partytent Chez Ingo, een bonus checkpoint met koffie, cola en krokskes. Dat doet deugd, maar we mogen niet treuzelen. En hopsakee, het punt op min 12 km is op tijd binnen. Deze kilometers gaan traag vooruit, met veel hoogtemeters kom ik uiteindelijk boven de Everest terecht. Alles is nat, de rotsen, de modder, de oever, mijn onderbroek,... Gio, Matthias, Thomas en ik hiken de laatste 5 km naar de eindmeet. Het is binnen, we eindigen allen 5des denken we. Maar how how how dat is buiten Adriaan gerekend, geen salonremise voor ons.

Als een ridder die zijn paard moet inhalen raast hij voorbij. Ik loop er snel naartoe en wijs hem op zijn denkfout. We waren van plan samen te eindigen. No way chozeej zegt ie. Hij heeft deze tocht al genoeg hulpbehoevenden voort gesleurd. Nu wil hij knallen, hij is al 3 uur alles aan het geven en denkt er niet aan om nu in te binden. Ik mag wel voor mijn plaats strijden.

Weer ontploft er iets in mijn hersenschors. Een strijd na 268 km? Een sprint op leven en dood? Of voor de 5de plaats? Waarom niet, de tank heeft dit nog nooit gedaan. Maar een potje oorlogsvoering in het heetst van de strijd, daar zegt ie geen nee tegen. Adrenaline zorgt ervoor dat alle vermoeidheid weg valt, ik lijk te zweven over de laatste Legends obstakels. Omstaanders zien 2 lopers verdwijnen in een wolk van heldenstof. Dwars door de plassen, over boomstronken lopen we zij aan zij. Adriaan heeft een hele fiere, sterke tred. Ik doe mijn best hem net telkens een stap voor te blijven. Alfa mannetjes ;-) Dan komt de muur van Wibrin in het zicht. De tank bijt zich in de heuvel en geeft niet op, Adriaan sneuvelt aan de voet. Victory is mine, puffend en hijgend triomfeer ik boven aan de helling. Ik zie mijn vader en kom moe maar voldaan binnen. Per ongeluk doet mijn tracker raar en voorlopig sta ik op de 5 de plek, terwijl Adriaan plek 4 krijgt. Blijkbaar is onze slaapdronken Noor iets te veel mis gelopen en teruggestuurd door Tim de race director.

Dit nemen ze me nooit meer af. Ik behoor nu tot een select clubje van Legends finishers. 15 van de 52 lopers zijn erin geslaagd de tocht te voltooien binnen de gesteld tijdslimiet. Bedankt Adriaan voor deze eindstrijd. Bedankt aan iedereen die me steunde, stip kijkend of via de sociale media. Ik ben zeer tevreden van dit avontuur. Het was het mooiste, hardste, langste en meest memorable loopweekend ooit van mijn leven. Dank aan mijn schoenen, mijn horloge, mijn kreuner klakske, mijn rugzak en de vuilzak. Volgende keer zorg ik voor professionelere klederdracht en ga ik voor slimmere voet verzorging. Dank aan alle vrijwilligers zoals Frank Lintermans, dank aan Seroto om mij op dit pad te zetten. Dank aan Adam en Rik voor het licht in de duisternis.

Voor het thuisfront heb ik nog 1 mentale tip die ik kreeg van mijn zoon:

Rob : Papa als je het zwaar hebt tijdens de race, denk dan hier aan. Het is zwaar om je huiswerk te maken, maar het einde is altijd in zicht!

Tankers Pre legends offensief

noreply@blogger.com (Moosability) — Sun, 12 Jan 2020 12:00:00 +0000

Met 5 trokken we op pad. Onze missie van de dag was het materiaal testen, teambuilding en ervaring op doen voor de legends trail. Een tocht van 250 km door de Ardennen, zelfs 500 voor Merijn.

Rekruten: allemaal Tankers, trail lovers, trainingsbeesten, graptrailjassen. Ik stel ze even voor.

Merijn : navigator, legends 250, bello gallico, great escape finisher, modder goeroe, aotb winner, inspiratie bron voor de tank. Vrijwilliger bij legends organisatie.

Thomas: tandarts, finisher of : swisspeaks 170k , marathon dus sable, bello. Karel sabbe apalachean trail record setter, aks the calf.

Mathias: ill recuperator, bello metgezel van de tank. Après work trailer. Na deze missie schrijft hij zich in voor Legends 250.

Addie : slammer to be, Finisher bello, great escape, trail triathleet, 150k trainingsweek frequenter. Nl finest.

Frank de Tank : slammer to be. Finisher bello, great escape en murathon. Seroto gang member. Observator. Komt op dreef na 80 km.

Wapenfeiten:
1 geperforeerde swisspeaks schoen, een ontplofte tankshort, een tankpullover vol gaten, 1 kapotte handschoen.

Navigatie skills : combi horloge, gps64sx is een voltreffer. Enkel de start was wennen geblazen.

Horloge batterij tank : nog 67 percent over de dag nadien met fenix 6x pro, niiiiice.

Rantsoen nu en voor later : negerinnetetten, nougatti, chips, bokes, nootjes, repen, gellekes, m&ms, chocovit, eurodeals, havermout bommen.

1 nieuwe legends inschrijving, go Mathias de deken.

De tank heeft het La buis segmentje downhill verbeterd. Desnoods nog aan te maken. Na 12 km schuiven op beton met mos is absoluut geen aanrader. Dokter Merijn heeft de oorlogswonden mooi verzorgd met zijn medikit. Het bevat een heel klein schaartje, desinfecterende doekjes, afspoel water, anti wondgaap seri strips en goei plakkers. Ondertussen is Thomas goed gaan bratsen en ook dat zag er niet schoon uit. Nog maar 50 k te gaan 🤦🏻‍♂️.

Regenbroek decathlon is een waardig alternatief voor een verschredde tankshort. De tank heeft nu blauwe plekken op zijn gluteus maximus en tussen zijn wangsneewangpang.

Steentje in tankschoen genaamd 'lil whopper'.

Na de missie heeft ons tempotankteam nog een veilige perimeter met politie afgezet rond een Franse hooligan.

Record zuurtjes in de mond fretten is gezet door Thomas. Hij at 4 donuts en een zak zuren beren, maar wel binnen de 15 min op, een tandje bijsteken noem ik dat. Die heeft veel haar op zijn tanden. Ik stond echt met mijn mond vol tanden.

Bezoek tank bij dokter wapenfeiten:
Er zat nog veel vuil in de wonden. Normaal moet je naaien binnen de 6 uur, nu was het behelpen geblazen. De dokter ging over op een lokale verdoving zonder tequila of stokje in de mond. Dan de gapende wonde grondig kuisen met een tandenborstel, een beetje naaien en nu antbiotica voor een week. De tank moet nog minstens 2 keer op onderhoud voor het gepunnik te onderzoeken.
En ja hoor de tank heeft dokter als nieuwe strava volger 😎 , handig voor toekomstige wapenfeiten.

Conclusie : Het reisgezelschap heeft 61 km prachtige legendskilometers, met 2300 positieve hoogtemeters afgelegd op 10 u 5 min. Het tempo van 10 min per km met pauzes en wandelsessies is een echte opsteker. We zitten met een positieve geoliede oorlogsmachine, praktisch klaar voor de legends. Missie geslaagd. Tank aan iedereen voor deze gewel(da)dige dag.

De tank 11 01 20 20

Bello Gallico 100 mijl

noreply@blogger.com (Moosability) — Sun, 22 Dec 2019 09:34:00 +0000

Op 14 december liep ik de bello gallico 100 mijl. Dat is de 2de wedstrijd van de Legends Slam. 4 races op 1 jaar tijd waar de gelukkigen minstens 100 mijl aan hun broek hebben. Het beloofde een modderfeestje te worden volgens de weersvoorspellingen. Na een regen weekje, ontbrak het niet aan buien, wind stoten, een zee van gebladerde modder stroompjes of loopgraven. Kortom de zonnecrême mocht ik thuis laten. We liepen dan vooral in den pikkedonker.

Echt snel ben ik niet, deze dieseltank begint pas te renderen als de echte flandriens buiten komen, dus na ne km of 100. En het was een veldslag. Glijden splashen en doorbijten met Andy Schouppe, Claudia Hanisch en Adam De Backer was het menu voor de eerste 80, wie weet eindigden we wel onder de 20 uur? Mispoes!

Ook Ward Geyskens Barry van Oven Lander Debrabandere Rik Goris Kristof Vanbeneden Wim Peeters Kevin Servranckx Kevin Eulaerts en Alexander De Wulf en Merijn Geerts waren bij de 'gelukkigen' in deze veldslag tussen het 'zachte' terrein en de weerselementen. Sommigen sneuvelden, anderen zagen af.

Ik had mijn oorlogsplan al klaar. 9 weken zwaar trainen om in alle omstandigheden te kunnen presteren. Een winter editie a la Stalingrad mocht me niet van mijn sokken blazen. Het was niet te koud, maar er was veel wind en de hoeveelheid regen op voorhand, maakten dat de loopgraven er niet beter op lagen. Natte voeten, modder hopen langs de binnenkant van de schoentjes, trench feet, ingekoekte modderbeenbeharing zijwaardse mudflip, voorwaartse scheenblok, voor ieder wat wils 🥴. Ik kreeg het allemaal te verduren.

Deze keer wou ik zien wat ik waard was. Geen salonrun zoals de great escape met 31 uurtjes genieten met danspasjes. Nee gaan met die banaan. De koers aframmen. Ik liet mijn goede vrienden in de steek om mezelf op te zoeken. En ik ben mezelf tegengekomen, vooral in of na een checkpoint.
De warmte maakte me loom, en lui en deed met rillen. Ik werd half onwel en probeerde in the field terug te strijden. Daarom change of tactics : het laatste checkpoint ben ik zelf bijna niet in gegaan.

Lekker een krok uit het vuistje en al wandelend eten. Jan ik ben vaak eenzaam geweest met mijn muziek. Maar blijven gaan was de boodschap. De laatste 40 deed ik nog een serieuze coup kwa plaatsen in het voorlaatste cp en daarna nog 2 man afgemaakt on the tracks. Sorry addie en francois denk ik.

Na lang, lang, heel lang alleen te lopen, kwam ik aan op het podium. Lege zaal, maar ik maakte kabaal voor 10! Plaats 6 van de 190 is mijn beste ooit. Dus dat ego zit wel snor. Risico accepted, mission accomplished. Dank u Tim De Vriendt en Stef Schuermans voor deze mooie harde strijd. Goede bewegwijzering btw.

La Magnetoise : waar voor je geld

noreply@blogger.com (Moosability) — Mon, 18 Feb 2019 14:12:00 +0000

Wil je eens echt zot doen en waar voor je geld hebben? Schrijf je dan op voorhand in voor de Ultratrail La Magnetoise : 3 euro voor 58 km. Dit is ongeveer een euro per 20 km. Daarbij was het nog is een gevariëerde en uitdagende wedstrijd. Een absolute aanrader dus.

lekker klauteren

De organisatoren begonnen : Het zijn 2 ipv 3 bevoorradingen. Het begin is stevig, het midden vlak en het eind is hard.
Onze vertaling ervan : het begin is leuk, het midden een patattenveld en het einde brutaal.

Deze tocht was super om de beenspiertjes is lekker wakker te schudden. Het weer was geweldig, in dat februari zonnetje kan je wel tegen een stootje. Onze tactiek : op het gemakske beginnen en niet afgeven. En dat werkte. De Seroto trein kwam al fotograferend op gang en rakelde gestaag wandelende lijken op tot aan de finish.

Schuine dwarspaadjes, ravijnen klimtouwen, patatten velden doorploeteren, modderbeken, chips-oases je kwam het er allemaal tegen. Danku organisatie! Danku loopmakkertjes van Seroto.

Alec, Rik en Frank na de trail

Ultralopen door dummies

noreply@blogger.com (Moosability) — Tue, 12 Feb 2019 23:07:00 +0000

Na 6 jaar mocht er nog eens een vervolg komen op mijn loop avontuur blog. Feitelijk zou deze blog niet meer lopen door dummies moeten heten, ik zou hem moeten herdopen naar "ultralopen door dummies".

Inderdiedie, sinds vorig jaar heb ik ultraruns onder de knie, ik ben dus een ultrarunner vanaf nu. Aangezien je tijdens een trailrun minder snel loopt en de natuur er veel mooier is, is de perceptie van inspanning veel lager. Het lijkt dus gemakkelijker dan marathons lopen ondanks dat het verder is en langer duurt.

En er zijn nog voordelen aan verbonden. Ik heb er een paar vrienden bijgekregen, allemaal maften die zicht de seoroto noemen. Voort ben ik terug beginnen lezen, luisteren en leren over het lopen.

Wat dacht je van deze podcast ? https://www.scienceofultra.com/ Super goed geduide informatie die menig ultrarunner goed van pas kan komen. Tevens aangenaam leesvoer tijdens de eenzame runs.

Kustmarathon Zeeland 5 oktober 2013

noreply@blogger.com (Moosability) — Tue, 08 Oct 2013 14:20:00 +0000

Op zaterdag 5 oktober liep ik voor de vijfde keer in mijn leven een marathon. Net geen 3 jaar na mijn eerste in Brussel op 10/10/10. Ik liep hem uit in 3 uur 48. Hoe verder van huis, hoe trager ik hem loop. Maar tijd zegt niet alles. Deze marathon zal ik niet snel vergeten.

Nederlandse marathons zijn niet allemaal vlak. De kustmarathon van zeeland is de zwaarste van Nederland. En daar zijn redenen voor. Het is de unieke mengeling van de Zeeuwse zon, de pittige duinhellingen met zijn ingewerkte trappen en het onverschrokken getijden werking van de zee die hem beenhard maken.

Het is geweldig loopweer, niet meer dan 17 graden en weinig tot geen wind. Tijdens de start raden ze iedereen aan om niet te snel te starten en zeker genoeg vocht op te nemen tijdens het lopen. Het is naar het schijnt hoog water. Kan het mij wat schelen? Neen, ik ben toch geen garnaalvisser gniffel ik.

Met een redelijk tempo begin ik aan de marathon, dik boven de 12 km per uur. Het lopen gaat fijn : leuk door het bosje, dan een klein stukje strand, nog een lange brug van 2 keer 3 kilometer met daar een beetje geasfalteerd eiland tussen. Voor je het weet ben je 20 km verder. De muziek is goed gekozen en ik sta zelfs een beetje voor op mijn schema. En binnen 6 kilometer staan vrouw, supporters en kindjes klaar om mij aan te moedigen. Joepie, deze marathon wordt een eitje.

Maar plots zie ik het, we moeten over het strand. En het strand ligt er niet bij zoals in Oostende, Blankenberg, Bredene of Cadzand. Nee hier zijn de geallieerden waarschijnlijk geland en terug huiswaards moeten keren. Het is effectief hoogtijd en de garnaalvissers komen zelf niet buiten. Ik wil maar zeggen, het strand lag er niet gladjes bij. Ik spring van krater naar krater, navigeer door de zandkastelen, haal mijn voeten uit het drijfzand en ploeter verder. Iedere meter voel ik de kracht uit mijn benen sijpelen. En ik moet nog een halve marathon lopen.

Dit stuk strand van 6 kilometer is onverbiddelijk, maar ik ga door. Na 4 km strand merk ik dat loper Luc naast me loopt. Dat betekent dat er toch een einde moet komen aan de zandhel. Hij haalt mijn moraal terug beetje boven en babbelt de zand demonen uit mijn hoofd. Eindelijk zie ik terug volk en het officiële afspreekpunt. Zalig om mijn geweldige gezinnetje te zien. Ik val op mijn knieën, knuffel iedereen heel hard en moet dan spijtig genoeg weer verder. Het strand is achter de rug en nog 16 km te gaan.

Maar nu is het aan de duinen. Vanaf nu bezem ik heel af en toe iemand op, maar nog meer halen ze mij in. De duinen hier hebben last van grootheidswaanzin. De ene duin is nog steiler dan de andere en voor sommige hebben we zelfs trappen nodig. Het zand heeft zijn werk gedaan, ik ben bekaf. Soms moet ik zelfs een heuveltje opstappen en bij de drankposten stop ik telkens om te drinken. Cola, banaan, dropjes, SUIKER NUUUUUUUUU!

Op zo een momenten denk je toch, wat doe ik hier nu toch? Alleen nog als ik fotografen zie, komt de moose naar boven. Dan haal ik mijn schouders van mijn knieën en doe ik dat ik nog leef. Hoewel ik heel diep zit, prent ik me in dat de meet dichterbij komt. Uren later kom ik in de verte een nieuwe strand tegen, nog anderhalve kilometer te gaan. En dan haal ik de finish. De 42 kilometer van Zeeland is wel niet mijn snelste marathon, maar wel mijn grootste overwinning.

Daarna konden we lekker van de rest van ons weekend genieten, relax.

Antwerpen voor het betere trappenwerk

noreply@blogger.com (Moosability) — Wed, 30 Jan 2013 21:34:00 +0000

De kogel is door de kerk. Nog 12 weken trainen voor mijn volgende marathon. Gewoon het gevoel al nog eens met een echt doel bezig te zijn, doet me deugd. Gedaan met al dat feestvet, say hello to Spart, want het zal nog stevig trainen worden nog minstens 550 km te gaan. Maar de marathon van Antwerpen 2013 lijkt me wel wat.

Met de santa run, de ten miles (en marathon) en de cittA Urban City Trail hebben ze in het Stad voor elke loper wat wils. Ik laat me sinds lang nog eens begeleiden door een schema van myasics.be. Er zijn rete veel mogelijkheden en je hebt er veel feedback van de loopgemeenschap, wat dat ook moge betekenen.

Winterslaap

noreply@blogger.com (Moosability) — Tue, 08 Feb 2011 21:18:00 +0000

Beetje bij beetje geraak ik uit mijn loop winterslaap. Het is dan ook berekoud geweest.

Ja er waren weken bij

dat ik maar 1 keer liep
dat ik minder dan 20 km liep
dat ik meer bier dan kilometers vrat
dat ik mijn garmin vergat op te laden

Maar dat is allemaal verleden tijd. Mijn week gemiddelde gaat weer de hoogte in. Vorige week 4 trainingen en 44 km aan schoen versleten. Not bad at all. De 20 km door Brussel gaan een makkie worden.

www.hardloopschema.nl

noreply@blogger.com (Moosability) — Wed, 03 Nov 2010 12:21:00 +0000

Ik was nog vergeten om de site http://www.hardloopschema.nl/ te danken voor hun gratis schema. Midden in mijn marathon training, begon ik aan mezelf te twijfelen. Daarom zocht ik een professioneler schema op.

Hardloopschema.nl staat bovol tips, schema en calculators. Het heeft een betalende versie, maar dat was voor mij niet nodig. Ik nam het gratis schema met de voorbereiding van de marathon van Berlijn. En het heeft gewerkt! Nog 3 minuten beter dan het schema beloofde.

24 urenloop leuven 2010

noreply@blogger.com (Moosability) — Wed, 27 Oct 2010 14:26:00 +0000

Je kon me vandaag als een bezetene rondjes zien hossen op de atletiekpiste van het sportkot. De Leuvense 24 urenloop is volop aan de gang. Een geweldig evenement onder de Leuvense studentenkringen. En bijna elk jaar gaat team Apolloon met de eindzege 'lopen'.

De piste is ongeveer 530 meter lang en mijn beste tijden schommelden rond de minuut 30, dat is 20km/u. Zelfs na tien rondjes, bleef ik dit tempo volhouden, maar het blijft sterven. Jeuj ik heb een T-shirt gewonnen.

Mijn vroegere studentenkring Industria staat op dit moment op de vijfde plaats, amper 3 rondjes voor op team Pedal. Er zijn jaren geweest dat we tweedes en derdes eindigden, maar dit jaar komt het er vooral op aan de schade te beperken. Laten we hopen dat ze het volhouden.

Brussel Acerta Ekiden aflossingsmarathon 2010

noreply@blogger.com (Moosability) — Mon, 18 Oct 2010 21:03:00 +0000

Ook dit jaar waren we van de partij op de Ekiden van Acerta in Brussel. Het was weer een feesteditie, een prachtig parcour en heel veel sfeer.

Dit jaar schreven er zich 737 ploegen in. We eindigden met ons team als 121ste in een tijd van 3u09m18s, dat is zowaar een gemiddelde van 13,37km/u.

Al onze lopers waren die dag in bloedvorm. Je kon achteraf zelfs een vleug van paardehormoon in ons zweet waarnemen. Zo hard stonken we.

Loper 1 - Frank - 19'36 - 3'56/km - 15.31km/u
Loper 2 - Sven - 41'17 - 4'08 - 14.54
Loper 3 - Geert - 28'13 - 5'39 - 10.64
Loper 4 - Bert - 44'05 - 4'25 - 13.61
Loper 5 - Maarten aka Frank - 20'53 - 4'11 - 14.38
Loper 6 - Nico - 35'15 - 4'54 - 12.25

Ik liep dus 2 keer en ben best tevreden over mijn tijden. 15,3km/u is mijn persoonlijk record op de 5k en mijn garmin gaf nog iets meer meters aan! Na de eerste ronde was ons team 57ste, stoef stoef stoef.

Ons ander team deed het ook lang niet slecht met een eindtijd van 3u49m59s. Kijk gerust eens naar de beste foto's van sportograf.

Mijn marathon diploma

noreply@blogger.com (Moosability) — Fri, 15 Oct 2010 07:14:00 +0000

Mijn diploma van mijn geweldige prestatie op de marathon van Brussel 2010 staat online. Heerlijk, ik ben zo fier op mezelf. Bedankt iedereen voor de vele felicitaties.

IK ben een marathon loper

noreply@blogger.com (Moosability) — Mon, 11 Oct 2010 19:10:00 +0000

Het mag gezegd worden. De marathon van Brussel 2010 was een feest editie. Een zalig zonnetje, geen wind en niet te warm. Opstaan om 6 uur, koude spaghetti slierten eten met een banaan en dan vertrekken met de trein richting Brussel.

Af en toe praat ik met medelopers over hun voorbereiding en hun doel van de dag. Ik knijp in een oude man zijn neptieten en zet me schrap voor een geweldige apotheose van meer dan 4 maanden voorbereiding. HEt kan niet meer stuk met mijn meer dan 1000 km voorbereiding en 3 u 30 als doel.

Ik besloot te starten aan de 3u 45 ballonnen, dan vertrek ik een scheet later dan de gele 3u30 ballonnen. Als ik die bijhaal of daarbij blijf haal ik mijn doel zowiesow. Na 3km loop ik op 15 meter van de gele ballonnen. Ik merk wel dat ze de eerste kilometers voorliggen op schema. Dat is waarschijnlijk om het verval van de laatste 10 km op te kunnen vangen.

Na 16 km besluit ik de gele ballonnen in te halen. We vertrekken richting Tervuren. Stillekes aan begin ik te beseffen dat het tempo goed ligt , ik niet ga moeten gaan kakken, maar dat mijn maag wel nogal borrelt. De bevoorading is op zijn minst interessant te noemen. Om de 2,5 km slagen ze u om uw oren met waterkes, AA drink, banaan, een AA gelleke en dan had ik nog druivensuiker, nen energiedrink en een graanreep mee. Beurps borrel burp.

Op weg naar Tervuren zie ik de Keniaan Levy Matebo al terug richting grote markt hossen. Met hossen bedoel ik tegen 18.9 per uur over het asfalt vliegen. Pas een paar minuutjes later zie ik de eerste Belgen die strijden om het Belgisch kampioenschap marathonlopen. Ik zorg gewoon voor stabiele tussentijden. Telkens mooi aan het zelfde tempo haal ik beetje bij beetje de andere marathonlopers wat in.

Ik zie geweldige paleizen, tunnels, musea, stadsparken, triomfbogen en lege wegen de revue passeren. Het is een mooie omloop. In het park van Tervuren denk ik plots, en vanaf nu is het nog enkel teruglopen. Nog 'maar' 15 km. Mijn tempo zakt niet, maar mijn hartslag begint toch wat aan de hoge kant te liggen. De gele ballonnen zijn nergens meer te bekennen.

Feitelijk loopt er niets mis, geen pijntjes, geen darmen die opspelen, ik kan het tempo aanhouden enzovoort. Enkel mijn maag zit soms vol. En dan na 34 km geeft mijn hartslagmeter er de brui aan. Mijne Garmin 405 denkt dat er geen batterij meer over is en gaat in sleepstand. Paniek, ik moet nog een heel eind en weet plots absoluut niet meer hoe snel ik loop of hoe laat het is. Het enigste dat ik kan doen is er stevig de pas in houden. Versnellen zit er absoluut niet meer in.

Km 35, het gaat nog wel, maar ik begin meer en meer te denken in nog maar 7 km, 6.5. Gelukkig komt nu de halve marathon samen met de echte marathon. Veel meer volk, maar wel trager. Goed voor de moraal dus. De Tervurenlaan omhoog is veel langer, steiler en venijniger dan ik me kan herinneren van de 20 km door Brussel. Het zulllen die extra 20 km in de benen zijn die het em doen. Eenmaal bovenaan zie ik het Jubelpark, vanaf nu weet ik het zeker. Ik ga finishen en waarschijnlijk binnen mijn gestelde doeltijd.

Als bonus komt mijn Garmin uit de winterslaap. Ik ben een 5vijftal kilometers kwijt, maar kan nu terug controleren of mijn tempo niet afzakt. Enkel nog 3 km afdalen richting grote markt. Ik blijf aftellen en uiteindelijk zie ik het bordje : nog 100 m. Heerlijk ik kom aan en mijn emoties komen los. Deze medaille heb ik zo hard verdiend. Voor iedereen die me tips gaf, voor iedereen die me steunde, voor iedereen die me supporterde, voor al de tijd ten koste van mijn super gezinnetje en tot slot voor mezelf. Ik ben heel heel heel TROTS op mezelf!

De volledige einduitslag vind je hier, ik liep met nr 1329. Uiteindelijk is mijn eindtijd 3 u 26 min en 14 sec geworden. Ik heb de 412ste tijd geopen van de 2000 marathonlopers.Dat is 12.3 km per uur. Niet slecht voor een debuut marathon. Nu is het rusten geblazen.

Tapering

noreply@blogger.com (Moosability) — Fri, 08 Oct 2010 20:54:00 +0000

Zondag loop ik hem, de marathon van Brussel 2010. Voor de moment niets dan rust. Tapering zoals dat heet. Het is vreemd dat ik nu op 2 marathon benen door het leven ga. Mijn conditie is goed, maar een marathon lopen met dees 2 luciferstokskes? We zien zondag wel.

Gelukkig heb ik mijn dochter en vrouwtje nog, om mij op te hemelen. Sterre leerde deze week speciaal ter ere van mijn eerste marathon, zelfstandig te lopen. Het is toch een schatteke.

Voordelen van lopen

noreply@blogger.com (Moosability) — Tue, 28 Sep 2010 21:12:00 +0000

Soms moet ik vroeg uit de veren om mijn marathon training te kunnen combineren met een druk en zalig gezinsleven. Eenmaal aan het lopen is het zalig om de dag te zien ontwaken. Eenmaal nam ik mijn fototoestel mee.

Dit is het geslaagde resultaat.

Kilometers vreten

noreply@blogger.com (Moosability) — Mon, 20 Sep 2010 14:42:00 +0000

Marathons bestaan uit 42.2 km. Als je deze afstand ooit in 1 keer achter elkaar wil afleggen, moet je veel oefenen. En een beet zijn.

Mijn schema doet me dan ook kilometers vreten. Maar dat is dan ook de enigste manier om die afstand in de benen te krijgen. Anders geraak je nooit aan de finish zonder kleer/spierscheuren.

Dus je past je wekelijkse loopjes aan. Een keer in de week doe je een long run. Het tempo mag lager, maar de afstand moet hoger. Gisteren 32km aan wedstrijdtempo gelopen en mijn benen zijn zo leeg dat ze zelfs geen pap meer kunnen zeggen. Enkel nog poep.

Oppepper

noreply@blogger.com (Moosability) — Wed, 15 Sep 2010 05:26:00 +0000

Niet elke training gaat even vlot, maar nu zit ik terug op hete kolen. Mijn hartslag stijgt minder snel en mijn snelheid is dik in orde. Meer en meer begin ik er in te geloven. Zal al die geïnvesteerde tijd en arbeid opbrengen? Zal ik zonder kleer/spierscheuren de finish halen op de marathon van Brussel 2010. Haal ik de 3 u 30?

De toekomst zal het zeggen. Het is zeker mogelijk. Hoewel ik nog maar sinds maart serieus met lopen begonnen ben, begint mijn lichaam al te wennen aan de vele kilometers. Vorige weken deed ik er nog 90 en 75.

Maar één ding is zeker. Op de dag zelf ga ik er ene lap op geven. En moest het toch niet allemaal van een leien dakje gaan. Opgeven staat niet in mijn woordenboek. Pain is temporary, glory is forever.

Wet run

noreply@blogger.com (Moosability) — Mon, 13 Sep 2010 21:49:00 +0000

Ik deed zondag een wet run. Klinkt sexy hé? Maar de realiteit is anders. Mijn long run door de regen blijft zich manifesteren in mijn zakdoek. Snutten snot zakdoek vol, ik doe niets anders meer. Het begon nochtans als een goed idee. Lekker in de ochtend de alcohol van het feestje van gisteren er eens doorjagen.

Maar de energie kwam niet en de regen wilde maar niet stoppen. 25 km door de regen later kon je mij uitwringen. Ik woog 6 kg meer. 3 van mijne pul, die zijn taak als spons nauw ter harte nam en mijn t-shirt, tight broek en schoenen deden de rest. Atsjie

Ode aan mijn loopschoenen

noreply@blogger.com (Moosability) — Thu, 09 Sep 2010 21:46:00 +0000

oooo gij Asics GT 2150, trouwe kameraad,

en ik weet waar ik over praat

gij zo heerlijke schoenen, die telkens met me mee gaat.

door jullie komt het van woord naar daad

na zoveel kilometers samen ben ik paraat

voor de marathon, de 42km die mij te wachten staat

over mijn loopschoenen geen woord van kwaad

dankzij Asics, mijn prestaties het kwadraat