LOYA JIRGA

The Last Call

2010-04-02T06:49:00.000-07:00

I close my eyes to sway some sleep,

for long in the night I could not complete;

a thought that haunt me in the maiden of days,

and follows me through the solemnity of ways.

But the summer solstice came,

riding her searching mother's game ;

And lo! I hear a grumpy old woman's voice,

lurid and frigid and husky and moist.

Then it said: "Behold thy son of thief;

you will no longer see my rising master's grief,

for in the bottom of the roaring oceans floor,

there lay his body dead and stays forevermore".

And so the voice opted to pause,

a break that last a hundredfold;

but I know it will never dare close,

the telling tale as I was told.

Yet again in time she said:
How could such evil crime was made,

when all the good and beauty and best;
are brewing melancholy in my master's errant heavy head.
but done it was their weary deed,
thy master's call will be forever dead;
and if indeed thy call be heard,
no man shall be inclined to heed.

At this the voice began to fade,
goodbye to you Oh! son of thief;
but then before it comes to end,
I ask the voice to whom I heard;
the morbid saga of thy master's death,
My master is Honor and Dignity,
and I am the Future it said.

Ang Daing ni Ina Kay Noynoy

2010-03-14T06:41:00.000-07:00

Pagmasdan mo ngani ang iyong paligid,
at tingnang maigi ang mga kapatid;
maaatim mo bang hindi maituwid,
ang kinabukasang sa kanila'y pinid.

May kinabukasang kanyong nakaamba,
na ang bala'y hirap pasakit at dusa;
maaatim mo bang hindi maitama,
ang masamang lakad nitong ating bansa.

Noynoy anak, yamang ikaw na nga lamang,
ang tanging pag-asang aking nalalaman;
sa puso mong lantay tinig ko'y pakinggan,
ibangon mo ako't dusa ko'y kalagan.

Patirin mo na rin ang pagka uhaw ko,
sa paghahanap ko ng tulad saiyo;
na handang maglingkod ng may purong puso,
at hindi lilisya di kaya'y maglilo.

Ituwid na mandin ang ilang kapatid,
sa kanilang nasang lagim ang ikapit;
at mapagkaitan ng tunay na langit;
ang kinabukasan ng munti kong paslit.

Alisin mong pilit saiyong bulwagan,
ang may nasang dalhin sa katitisuran;
mga tapat na lingkod mong sa'yo'y tunay,
na handang mag-alay ng sariling buhay.

Huwag kang payayao sa payo ng pantas,
kung ang bayan yaring handang ipaligwak;
hayaan mo na ngang puso ang lumutas,
kung ang sulirani'y lubha ang bagabag.

At kung ang puso mo ay di pa sumapat,
sa kaitaasan tingin ay isulyap;
at sa Amang Diyos ikaw ay humarap,
ipanikluhod mo ang dusang kayakap.

Papawiing lahat ang iyong panimdim,
niyong Diyos Amang may likha sa atin;
at ang bayang laong nalugmok sa dilim,
ay may liwanag ding muling mararating.

Kaya nga ang bilin saiyo ay dinggin,
sapagkat batid kong ika'y papalarin;
na muling ihatid ang sa baya'y ningning,
at kinabukasang may rangyang habilin.

Ang Panawagan ni Inang Pilipinas kay Manny Villar

2010-03-09T03:50:00.000-08:00

Ilang ulit pa bang dapat makita mo,
ang lungkot sa mukha at ang pagluha ko;
wala na bang awang natira sa puso,
at di mo magawang ikaw ay magbago.

Masdan mo nga saglit ang mga kapatid,
na may ilang ulit dusa ay tiniis;
napagtanto mo bang ikaw ang naghatid,
ng kanilang hirap, pighati at hapis.

May saya ka pa bang sa buhay ay kulang,
gayong nakuha na ang lahat ng yaman;
salat pa bang lahat ng sa iyong layaw,
at nauwi ka na sa pagka gahaman.

Kung kulang pa sa'yo ang kamay ni bunso,
at di pa sumapat ang paa at braso;
ng kuya mong halos tingting na at lumpo,
sairin mo na rin ang sa aking dugo.

At pag di pa sapat nawa'y wag ibaling,
sa ibang kapatid ang iyong paningin;
huwag naman sanang tuluyang ubusin,
ang kinabukasan ng mahal kong supling.

Anak dinggin mo nga ang munti kong hiling,
na libong gabi kong sa Ama'y dalangin;
alisin mo nawa sa isip ang lagim,
at iurong mo na ang iyong balakin.

Ako'y malaon ng ika'y minamasdan,
at wala saiyo ang unawang tunay;
hindi mo na dapat naising hatiran,
ng kaginhawahan ang mahal mong inay.

Ipaubaya mo ang gawang maglingkod,
saiyong kapatid na may pusong lubos;
akong Ina mo na ang sa'yo'y may utos,
na sa iyong lakad ika'y tumalikod.

Kung di ka makinig sa panawagan ko,
akong Ina mo na ang sinusuway mo;
Manalig kang minsan sa mga payo ko,
ng di ka sumpain ng Diyos ng mundo.

A Letter to the Filipino People

2010-01-21T03:10:00.000-08:00

I am writing this letter to you to express some of my concerns regarding the aftermath of our much anticipated Presidential elections. I am firm in my belief that Sen. Noy Aquino will win the election. Meanwhile I choose you as one of the recipient of this letter because I know that politics is only an expression of how you love our motherland the most.

First and foremost among such concern is the number of votes that Sen. Aquino will enjoy in Metro Manila areas. As you do know some of the other senatorial candidate of the other parties has had a good shot at winning the election as well and they might be a risk to the future President’s campaign against corruption and maybe against his government. Not to mention the House of Representative that may be also affected by such a campaign. As a keen observer of our political history, if Metro Manila never gives a majority vote to a President, meaning a 51% of the total number of votes, the sitting President has a logical and physical reason to be ousted or be terrorized by an unfriendly opposition. If that is the case, that factor might affect the judgments of the good President in dealing with his future detractors and his allies as well. So his stand to fight corruption maybe compromised. I am suggesting an all out effort to make sure that Sen. Aquino gets the votes in Metro Manila needed to cast away fears of being unseated.
Second concern is regarding the way we should help the President in fighting corruption and defending his government. This advocacy of ours should not stop after the election. We shall continue until the Good Lord call us to join him in His reign. As the saying goes ‘No man is an island.’ Sen. Aquino cannot win the fight all alone. Here I am suggesting that we should organize a group with the task of helping him and be his guiding conscience in deciding a decision with regards to corruption. This group might call for its member to either donate or do a fund raiser to raise a fund that will be given to the Government as an aid in its effort to fight corruption. And this group will organize a rallying force when the good government is threatened.
Third and the last of my concern is our loyalty to the President. I am hoping that we will neither be affected by any bad propaganda to be launched by adversary nor will we be tired of supporting the government that we ourselves dream and hope. This last concern may bring to you a reason to ask yourself if you are indeed a true defender of our nation. And being a true defender means to stay directly focused on the good task that we give ourselves as a covenant to our very own land. Don’t let history judge us for the wrong decisions we take and we make. Let it be the quite witness of how strongly we try to make a change. And let that change be a good one to remember. Our people dreamed for long. And at last the dream now is on the way to becoming a reality.
I am labeling this letter with an Impossible Mission but I am hoping that with people like you the boundary of impossibility will be conquered. This nation of ours has still hope. And you are among those who hold the key to a better Philippines. May God be with us and guide us in this fight.

Kay Ninoy at Cory

2010-01-05T04:12:00.000-08:00

Wala sa hinuha nitong sambayanan,
na ang simpleng kasal ay laong nilaan;
sukat tinadhanang magharap sa altar,
niyong ating amang nasa kalangitan.

Nakatadhana ngang umukit ng daan,
sa mga pahina nitong kasaysayan;
isang magkabiyak na labis minahal,

at dinadakila ng bayang nilakhan.

Tumatanaw ngayon ng malaking utang,
ang sariling baya't sampung mamamayan;
na pinag alayan ng dugo at buhay,
ng ang kalayaa'y tunay na makamtan.

Kaya nga kahima't kami'y magkaiba,
ng kulay ng balat o laki ng mata;
kaming Pilipinong lalong pinagpala,
ay di lilimutin ang sainyong gawa.

At hayaan ninyong sa mga damdamin,
alaala ninyo aming sariwain;
at kung ang bayan ay may bagong panimdim,
sa inyong pangalan aming babakahin.

Ang mga anak n'yong sa ami'y iniwan,
ang lalong bubuhay ng inyong larawan;
at sila ay tunay naming babantayan,
ipagtatanggol nga sa anumang laban.

Pamanhik lang namin O Ninoy O Cory,
sa Dakilang Ama kami'y ipagsabi;
na mabunying bayang inyong pintakasi,
sana'y wag hayaang sa dusa'y pumirmi.

Isang Kasaysayan ( Ikalawang Yugto )

2010-01-03T03:34:00.000-08:00

Matagal pa muna bago n'ya nasundan,
ang naunang kwentong kanyang binitiwan;
bago naituloy ay agad nahilam,
ang naimbing mata sa luha nagdaan.

" Kami'y mahirap lang ng aking iluwal,
ang lima kong anak na lubha kong mahal;
ngunit nagsumikap ang asawang hirang,
bago s'ya binawi ng poong maykapal.

Sa aki'y naiwan munting kabuhayan,
na siyang ginamit sa pagpapaaral;
hanggang sa matapos ang aking panganay,
na agad sinugong negosyo'y bantayan.

Ang sumunod naman sa aking panganay,
ay lubhang bata pa't nasa kahatian,
ng elementarya at wala pang muwang,
sa kung anong meron sa lakad ng buhay.

Ang tatlong iba pa'y ni hindi pa man lang,
nakakapag-isip ng kanilang lagay;
kaya't ako muna ang kanilang bantay,
hanggang karununga'y lumagong tuluyan.

Nang una'y magaan ang lahat ng bagay,
dito sa pamilyang aking naipundar;
hanggang isang araw ang sabi ay inay,
akong panganay mo'y may bago ng buhay.

Sa aki'y hinarap ang sa kanyang liyag,
na sa panuri ko ugali'y maaskad;
nguni't nanahimik sinaloob agad,
ang kasiyahan n'yang panganay kong anak.

Hindi nga naglao't nagpaisang dibdib,
panganay kong anak sa liyag na ibig;
ang sa kanyang sayang di halos masaid,
ay umpisa pala ng aking pasakit.

Manugang kong likat di ko kagustuhan,
sa aming tahana'y agad ipinisan;
nang ang kanyang mata ay aking matingnan,
nakataas mandin ang kaliwang kilay.

At sa pag-usad nga ng may ilang araw,
doon na lumabas ang tunay na kulay;
malditang kay lupit walang isang bagay,
na hindi tumugon kung hindi pabulyaw.

Ang turing sa aki'y hindi man sa ina,
kundi yaong para sa aping alila;
at may magkaminsang dumanas ng mura,
pagka may inutos na hindi tumama.

Sa anumang pagod tuwina ay lunas,
mapanuring mata't salitang may libak;
ano ka ba ina'y O' lubha kang tamad,
wala pa ngang gawa ay pahinga agad.

Sa kabila nito'y hindi ko dinaing,
ang dinaranas kong dusa at hilahil;
sa mahal kong anak na puso ay lilim,
ng labis na saya sa mutyang suwail.

Sinong ina baga ang may nais ibig,
na ang kasiyaha'y sa anak mapatid;
titiisin na lang ang sakit ng dibdib,
ng ang tuwang danas ay hindi maiidlip.

Nguni't ang dusa ko sadyang nakahilig,
na maganap na nga kahit di ko nais;
para bang tadhanang laon ng inukit,
ng mabunying kamay niyong nasa langit.

Isang Kasaysayan ( Unang Yugto )

2010-01-01T22:07:00.000-08:00

Meron akong kwentong aking nalalaman,
nais kong sa inyo'y aking ipaalam;
itong istorya ko'y sariwa pa naman,
at ito'y nasagap kamakailan lang.

Sa malayong bayan sa dulong silangan,
na unang sikatan ng sinag ng araw;
merong isang kalyeng wala pang pangalan,
dito ang kwento ko unang natuklasan.

Mahabang kalsadang pinaikot-ikot,
na ang unang plano'y deretso ang daan;
pero ang kwento ko'y hindi d'yan umabot,
kundi sa babaeng madalas madatnan.

Gulo-gulong buhok at mukhang kulubot,
maitim na damit at madaming supot;
pag ika'y dumikit at siya'y masinghot,
ilong mong mahina sa sipon ay lagot.

Maghahapon noon ng unang mapansin,
ang babaeng itong sa maunang tingin;
ay mandidiri ka at maririmarim,
sa maduming bihis at bangong malagim.

Kasisilong ko lang sa isang tindahan,
dahil nagbabadyang nung hapo'y umulan;
nang itong babae ako ay lapitan,
nanghihingi siya ng panghahapunan.

Ako ay dumukot sa nakapang bulsa,
ng ilang piraso ng naipong barya;
agad iniabot ang kaunting pera,
sa babaeng agad ngumiti ang mukha.

Nguni't ang babae'y hindi pa umalis,
pagdaka'y tumingin sa maputlang langit;
at kanyang winika " o anak ko bakit?
" ganitong malamig ako'y natitiis.

Anong dusa baga ang kakabakahin,
ng mabuting puso at di maninimdim;
kung ang salang gawa ay di patawarin,
ng sariling anak at mahal na supling. "

Ako'y napatingin sa babaeng dusta,
agad nakita ko ang bukal ng luha;
ang kanina'y ngiti ngayon ay iyak na,
at may kalungkutang hindi maipinta.

hahayaan sana't hindi papansinin,
kung hindi lang dahil sa salitang bilin;
" amang ako ba sa'yong unang tingin ,
ay masamang taong hindi mahabagin. "

Napilitan akong ibuka ang bibig,
" Ay ako'y tao pong hindi napahilig;
umuri ng kapwa't sa kapwa'y umusig,
kung may kasamaang sa puso umukit. "

Pagkawika nito ay sumagot agad,
" Amang sa uri ba pag aking nilahad;
ang anumang bagay na sa puso'y buhat,
merong sala bagang wala ng patawad?

Natahimik ako't napaisip-isip,
at ang babae ay napahintong saglit;
ang akalang Sisang may kulang ang bait,
bakit kung magtanong may talinong hatid.

" Magsasampung taon na aking binilang,
mula ng ako ay unang iniwanan;
ng lima kong anak na aking minahal. "
ang pagdaka'y wika ng babaeng pagal.

Kay Noynoy

2009-12-27T20:07:00.000-08:00

Sa dilim ng gabi ng imbing karimlan,
nanulas ang sigaw sa puso ng bayan;
ang pag-asa bagang malaon ng antay,
sumibol sa gitna ng dinustang dangal.

Anupa't sumigla mga pusong uhaw,
nabuhayang loob ang laon ng patay;
mayayama't dukha nagsikapit kamay,
sa bagong umagang naaabot tanaw.

Ikaw na nga kaya ang sugo ng langit,
upang maiahon ang inang may hapis;
ang bayang lugami't sa dusa'y napiit,
matulungan kayang maibangong pilit.

Noy saiyo ngayon kami namamanhik,
tulungan mo kaming muling maibalik;
ang dangal na libong taong nakapinid,
sa kamay ng lilo't mapang-aping ganid.

Wakasan mo nawa ang mga langitngit,
ng iyak sa gabi ni'yong mga paslit;
na gutom ay dusang laging tinitiis
at iyak ng ina ang pang-along himig.

wakasan mo nawa ang mga hinagpis,
nitong ating bayang katarunga'y pinid;
ihatol mo sana ay laging matuwid,
ng matakot silang ang puso ay lihis.

Ang sigaw sa parang iyo lang bigkasin,
at ang taong bayan agad kang diringgin;
at kung ang pawis mo sa hirap lumilim,
agad naming abot ay panyong maningning.

Sa likod mo kami lahat ng panahon,
kung sa katuwiran ika'y paroroon;
at kung ang dusa ay pilit kang ibaon,
iaalay namin buhay na tinipon.

ANG AMYENDA

2009-08-14T20:12:00.000-07:00

Ating Mambabatas ay lubhang balisa,
paroo't parito lahat aligaga;
setro ng batasa'y nagpapatirapa,
paglikat basalya'y agad inihanda.

Bawat kinatawan ng mga distrito,
lahat nakahandang sumagot ng "OO";
kapag ang pangala'y hanap ng pang-ulo,
nakatungayaw pang sumagot ng "AKO".

Ang bawat pagliban ay kasumpa-sumpa,
ngayong ang balakin ay inihuhulma;
ang layunin nila'y ihanda ang bansa,
sa isang malaki't balitang dakila.

Huwaran ba ito't lubhang kapitagan,
'wag kang pabubuyo aking kababayan;
pagka't katoto ko yan ay palabas lang,
kung susuriin mo'y lubhang kasukalan.

Ang motibo nila'y iyong makikita,
sa "CHA CHANG" marami ang hugis ng mukha;
ang ating saligang batas na mabisa,
balak na susuga't alisan ng tuwa.

Batas na saligan mula mapanganak,
sanggol na kawawa't di pa makausad;
marami ng agad dito ay may balak,
mapagtagumpayang mabago ang lakad.

Sino nga ba silang balakyut ang isip,
nagpasakop agad sa nais ng ganid;
tinulutan nilang sa dusa'y maidlip,
ang lupang tinirhang matagal ng gipit.

Sa pusali niyong Beatang may naknak,
hinayaang kagyat mapuspos ang habag;
tinapon sa imbing lugami't sinadlak,
ang bayang nilakhang wala na ang landas.

Sila yaong mga tusong mahahalay,
may ugaling ganid at handang pumatay;
sa batasa'y sila yaong walang humpay,
na isulong yaring amyendang mabuway.

Sarili nga lamang nilang kapurihan,
ang hangad ninumang isip ay mababaw;
sa kinang ng ginto ay agad nahubdan,
ang dangal ng lilong may lahing bayaran.

Kaya't anong uring gawang kagandahan,
ang sa piling nila'y ating aasahan;
kung ang inang baya'y handang pagkaitan;
sino pa ba kaya ang kayang pagbigyan.

Mahabaging langit kung kami'y anak din,
pakinggan mo nawa ang munting dalangin;
padalhan mo sana ng taong magiting,
na siyang dadamay sa aping lupain.

siya nawa.....siya nawa......

Sawing Pangarap ni Inang Pilipinas

2009-07-12T20:49:00.000-07:00

Malaon ng aking ninanais-nais,
na makamtan itong pangarap kong ibig;
nguni't anong hirap sakdal na pasakit,
damdamin niyao'y di man lang maantig.

Anak kong tinawag lubha kong inibig,
pag-ibig ko ngani buhay 'kong binuwis;
binuwis ng bukal maluwag sa dibdib,
dibdib kong sinira puso kong hinapis.

tingni ngani itong lilo at sukaban,
oh mahal kong amang nasa kalangitan;
sariling anak kong lubhang mga paham,
sa pagkabalukyot at pagkagahaman.

anong sala baga ang aking binuhat,
upang magantihan nitong aking anak;
ako ngani baga'y lubha ng sukaban,
upang mga anak ako'y kalimutan.

mga anak, mga anak ako'y tingnan,
hindi nyo ba pansin ang luha kong hilam;
hindi nyo ba pansin aking agam-agam,
hindi nyo ba pansin ang kinabukasan.

sadya bang nabingi't mata nyo'y nabulag,
upang pati ako'y malimot na ganap;
hindi na natalos mga paghihirap,
mga pangarap ko't mga pagsisikap.

tamad, lilo, balakyot, sukaban... anak,
tamad, lilo, balakyot, sukaban... anak;

hindi pa ito ang katapusan......

baka sa apo ko'y mabuhay na muli,
mga pangarap kong sa anak nasawi;
baka mga apong bagong salinlahi,
ibangon na ako't ginhawa'y maghari.......

INANG PILIPINAS