Luke at World

Melancholijna muzyka na jesień

noreply@blogger.com (Anonymous) — Mon, 10 Nov 2014 13:38:00 +0000

Listopad. Gęste chmury coraz częściej blokują nam dostęp do błękitnego nieba, białe jak mleko mgły pochłaniają otaczający nas świat, a liście ostatkiem sił trzymają się gałęzi prawie nagich drzew. Kolory złotej jesieni ustępują miejsca niezliczonym odcieniom szarości, brązów i wypłowiałej zieleni. Natura jak co roku o tej porze przygotowuje się na nadejście zimy. Czasu hibernacji w oczekiwaniu na wiosnę.

W powietrzu unosi się magia. Jest to okres melancholii, zadumy, przedefiniowania swoich życiowych planów. Wreszcie możemy zakopać się pod stertą koców, zrobić ogromny kubek kakao, złapać za książkę, która od dawna czekała na swoją kolei stojąc na półce. Późna jesień to idealny czas na wsłuchanie się w muzykę stworzoną specjalnie na długie, deszczowe wieczory. Krople wody aktualnie nie stukają w Wasz parapet? Można temu zaradzić - Rainy Mood.

Bon Iver - I Can't Make You Love Me/Nick of Time

Listopad bez Bon Ivera dla mnie nie istnieje. Piękne dźwięki pianina i piękny głos.

Damien Rice - I Don't Want To Change You

Damien wydał ostatnio nową płytę. Warto sprawdzić. My Favourite Faded Fantasy.

Ben Howard - I Forget Where We Were

Melancholijny Ben.

Angus & Julia Stone - Crash And Burn

Ford Mustang, skórzana kurtka, Route 66 i ten kawałek w głośnikach.

Iron & Wine - Upward Over The Mountain

Roo Panes - Know Me Well

Zachód słońca, płatki śniegu, Rzym i muzyka.

Tom Day & Monsoonsiren - Love Is Rare

Lubicie Sigur Ros? Polubicie i to.

Pietro Mascagni - Cavalleria Rusticana (Intermezzo)

Piękno w czystej postaci.

Trzymajcie się ciepło,

Łukasz

Larnaca Salt Lake, czyli wakacje na Cyprze - część 4

noreply@blogger.com (Anonymous) — Fri, 12 Sep 2014 14:23:00 +0000

W drugiej połowie pobytu na Wyspie Afrodyty wybrałem się razem z Anią na wieczorny spacer z aparatami. Celem naszej wycieczki było położone pomiędzy portem lotniczym a miastem Słone Jezioro i chęć uchwycenia zachodzącego słońca.

Niech przemówią zdjęcia.

British Airways!

Wzdłuż jeziora ciągnie się ścieżka uczęszczana głównie przez biegaczy i rowerzystów.

Brzegiem jeziora często przechadzają się ludzie. Na naszej drodze spotkaliśmy grupkę osób wyprowadzających swoje psy.

Emirates!

Latem, które trwa tutaj prawie cały rok, jezioro pokryte jest grubą warstwą zaschniętej soli. Natomiast zimą napełnia się wodą i stadami różowych flamingów.

Kulisy powstania powyższego zdjęcia. Czego nie robi się dla sztuki. Fot. Anna Federowicz

W drodze powrotnej spotkaliśmy parę młodą szykującą się do sesji ślubnej. How sweet! :)

Część 1 | Część 2 | Część 3 | Część 4

Czarna maska

noreply@blogger.com (Anonymous) — Mon, 08 Sep 2014 17:56:00 +0000

Noc. Niebo usłane tysiącami gwiazd kontrastuje z ciepłym światłem lamp oświetlających fasadę budynku. Wieje zimny, październikowy wiatr zwiastujący niechybnie nadchodzącą zimę. Pod wielkie drzwi raz za razem podjeżdżają ciemne limuzyny, których wypolerowana karoseria pięknie odbija światła wydostające się z wysokich okien. Nienagannie ubrana służba z wprawą otwiera tylne drzwi i pomaga wysiąść szykownie ubranym damom. Po chwili dołączają do nich ubrani w smokingi mężczyźni. Wszyscy noszą weneckie maski na twarzy.

Kiedy masywne drzwi się otwierają z wnętrza urządzonego w stylu renesansowym bije blask. Wysoko zawieszony olbrzymi kryształowy żyrandol cały błyszczy. Wewnątrz jest przyjemnie ciepło. W powietrzu unosi się lekko drażniąca nozdrza mieszanka najdroższych perfum. Krzątający się ludzie popijają szampana z wysokich kieliszków. Niczym przestępcy przed włamaniem noszą maski ukrywające ich oblicze. Orkiestra ustawiona w tle gra na przemian Bacha, Mozarta, Chopina i Rachmaninoffa.

Luksus i bogactwo. Takie dwa słowa od razu przychodzą na myśl Jemu. Ubrany w wypożyczony poprzedniego dnia smoking i czarną maskę początkowo czuje się niepewnie wśród całej śmietanki towarzyskiej miasta. Nawet miało go tu nie być. W tej chwili powinien siedzieć w wynajętym mieszkaniu otoczony stosem papierów i nadrabiać zaległą pracę. A nie, On ma cel. Misję do wykonania. Dostanie się tutaj było łatwiejsze niż sądził. Wszedł tylnymi drzwiami do kuchni. Nikt nie zwracał uwagi na wysokiego, lekko zarośniętego bruneta przeciskającego się slalomem między zajętymi pracą kucharzami. Czarna maska, którą pożyczył od koleżanki wystarczyła do tego, żeby wtopić się w tłum.

- A co będzie jeśli ktoś zapyta się kim jestem? - myśl ta nieustannie zaprzątała mu głowę.

- Raz się żyje - powiedział szeptem.

Od jakiegoś czasu żyje według zasady mówiącej o tym, że lepiej coś zrobić niż potem żałować, że się tego nie zrobiło. Kiedy usłyszał, że na Charytatywnym Balu Anonimowych Dobroczyńców będzie Ona wiedział, że on też musi tam być. Nawet brak zaproszenia wysyłanego tylko do wybranych ludzi nie mógł go powstrzymać przed ponownym ujrzeniem jej pięknej twarzy. Postanowił sobie, że tym razem postąpi właściwie. Jak prawdziwy facet. Już wtedy, kiedy zderzyli się na chodniku, powinien zaprosić ją na kolację. Nie skorzystał z tego podarunku od losu. Dzisiaj będzie inaczej.

Łapie kieliszek szampana z tacy akurat przechodzącego obok niego kelnera i niczym lew wybierający się na polowanie zaczyna poszukiwania.

Raj na Ziemi, czyli wakacje na Cyprze - część 3

noreply@blogger.com (Anonymous) — Fri, 05 Sep 2014 16:15:00 +0000

Część 1 | Część 2 | Część 3

Podróż do Edenu rozpoczynamy od poszukiwań przystanku skąd odjeżdżają międzymiastowe autokary. Kiedy Google daje nam niejednoznaczne wyniki idziemy szukać go na własną rękę. Po dojściu do Fortu odbijamy w lewo, w głąb miasta. Początkowo wydawało się to nam dobrym pomysłem, ale później rzeczywistość zweryfikowała nasz śmiałe poczynania. Temperatura z minuty na minutę rosła, a ulice i elewacje budynków odbijały ciepło potęgując wrażenie bycia w rozgrzanym piekarniku. Orzeźwiająca bryza od morza nie miała tutaj nic do gadania. Po wyczerpującym spacerze, kilku próbach wyciągnięcia informacji od mieszkańców (pech chciał, że trafialiśmy na takich nie mówiących po angielsku), dochodzimy do Finikoudes na wysokości mariny. Okazało się, że to tutaj, kilkanaście metrów od wejścia na molo, jest główny przystanek autokarów odjeżdżających w różne strony Cypru. Czekamy na ten, który ma nas zawieźć do Ayia Napa.

Tak jak widzicie na mapie, dojazd do tego oddalonego 46 kilometrów od Larnaki kurortu zajął nam około 45 min (wliczając ruch uliczny). Za całodniowe normalne bilety zapłaciliśmy 7 euro. Wysiedliśmy na pierwszym przystanku, na samych przedmieściach Ayia Napa, czyli Nissi Beach. Po kilku minutach byliśmy już na plaży. Po tym, co zobaczyliśmy, każdy z nas miał oczy jak pięć złotych. Turkusowa woda, biały piasek i całe mnóstwo młodych ludzi. Siedliśmy w jednej z licznych knajpek, zamówiliśmy zimne Keo i w akompaniamencie przyjemnych dźwięków płynących z głośnika zachwycaliśmy się widokiem.

Nazwa plaży wzięła się od widocznej w oddali wysepki. Nissi w języku greckim oznacza właśnie małą wyspę. W sezonie połączona jest z lądem wąskim kawałkiem plaży. Jej skaliste brzegi przyciągają amatorów skoków do wody z wysokości.

Spragnieni szaleństw na wodzie również nie będą zawiedzeni. Skutery, jetpacki i loty spadochronem przyczepionym do motorówki czekają na chętnych

Po obowiązkowej kąpieli w ciepłej i przezroczystej wodzie idziemy coś zjeść. Wybieramy restaurację przy głównej ulicy prowadzącej do centrum miasta. Cypryjskie dania tak nam przysmakowały, że wybieramy kolejne z nich. Tym razem wybór pada na Kleftiko, pieczony w tradycyjnym glinianym piecu udziec barani, podawany z warzywami i frytkami. Palce lizać!

Za danie z kuchni cypryjskiej trzeba było zapłacić od 8,5 do 10 euro. Jak już pewnie zdążyliście zauważyć na tej wyspie rządzi mięso w różnych postaciach. Okoliczne wody są ubogie w ławice i mocno przełowione. Dlatego spotykane w restauracjach ryby są sprowadzane, a ich ceny mocno zawyżone.

W następnej części zwiedzimy kolejną plażę i miejsce, które jest na mapce powyżej. Zgadnijcie które :)

Autorem wszystkich zdjęć jest Anna Federowicz, której prace możecie znaleźć na Flickr.

Plany na jesień

noreply@blogger.com (Anonymous) — Wed, 03 Sep 2014 13:50:00 +0000

Cześć! Nad moim miasteczkiem po długiej nieobecności w końcu pojawiło się słońce. Jeszcze rano trochę wstydliwie wyglądało z chmur, ale w chwili kiedy piszę ten wpis w pełni pokazuje swoje wdzięki. Zbliża się jesień. W tym roku dosyć wcześnie, bo już pod koniec sierpnia, było ją czuć w powietrzu. Noce robią się coraz dłuższe, poranki chłodniejsze, a deszcz wcale nieproszony częściej nas odwiedza. Przełom pór roku jest dobrym czasem na robienie planów. Nie lato, które jest okresem chilloutu, rozluźnienia, nie zima, wróg większości z nas, a właśnie wiosna i jesień. Nie muszą być to takie plany, które robimy w Sylwestra - przewracające całe nasze życie do góry nogami. Zróbmy coś, co przyniesie nam przyjemność, bez nacisku, bez presji czasu i otoczenia. Dobrze czasem pomyśleć egoistycznie :)

Odpowiedni plan jest gwarantem dobrze wykonanego zadania.

Okej. Herbata jaśminowa - checked! Długopis i czysta karta papieru - checked! Głowa pełna pomysłów - checked! Ruszamy!

1. Bieganie - przez okres wakacji mocno zaniedbałem mój organizm. Dla mnie najszybszą drogą powrotu na odpowiednią ścieżkę jest wznowienie treningów. Nic tak nie spala nadprogramowych kilogramów i przy tym poprawia samopoczucie jak kilka kilometrów przebiegniętych na swojej ulubionej trasie.

2. Dieta - fast-foody i bieganie to toksyczny związek. Ścieranie się dwóch przeciwstawnych sił nie przynosi nic dobrego.

3. Książki - stos książek do przeczytania cały czas się powiększa i to dobra pora na rozprawienie się z nim raz na zawsze. Aktualnie mierzę się z książkami, które dostałem na urodziny. Nowy George R.R. Martin już za mną, Haruki Murakami i jego przemyślenia o bieganiu też. W ubiegły weekend zacząłem "Pana Mercedesa" Stephena Kinga - niesamowicie wciąga!

4. Wielkie Filmy - na pewno o takich słyszeliście. Nagrodzone wieloma nagrodami produkcje, które na zawsze zapisały się w światowej kulturze. Będąc kinomaniakiem wstyd ich nie znać. Długie, jesienne wieczory będą idealne na ich nadrobienie. Ostatnim Wielkim Filmem obejrzanym przeze mnie jest "Stowarzyszenie Umarłych Poetów". Gorąco polecam.

5. Ogarnięcie życiowe - wyjaśnienie tego punktu pozostawię dla siebie.

6. ...

Tutaj pora na Was! Piszcie w komentarzach, co planujecie zrobić przez te kilka miesięcy. Podobno zobowiązanie się do zrobienia czegoś i napisanie o tym w Internecie zwiększa szansę sukcesu. Moją listę zakończyłem na razie na pięciu punktach, ale pewnie powoli będą pojawiać się następne.

Pamiętajcie - nic na siłę :)

Trzymajcie się

Łukasz

Zapomniana pasja

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 02 Sep 2014 07:26:00 +0000

Dzisiaj odpoczywamy od wakacyjnych wpisów. Podobno co za dużo to niezdrowo. Stosując się do tego mądrego powiedzenia dziś opowiem Wam o pewnej cząstce mojej osobowości. O pasji przykrytej cienką warstwą kurzu i zapomnienia. O rysowaniu.

Będąc małym urwisem codziennie cierpliwie czekającym na kolejny odcinek Pokemon lub Dragonball Z i lubiącym pokopać w piłkę nie różniłem się praktycznie niczym od moich rówieśników. Jak to w podstawówce bywa każdy trzymał się w paczce najbliższych sobie przyjaciół. Osoby te, połączone wspólnymi zainteresowaniami nigdy nie nudziły się swoim towarzystwem. Mogły cały dzień gadać o obejrzanym meczu, nowym odcinku ulubionego serialu lub tej okrutnej nauczycielce matematyki, która cały czas podcina skrzydła. Pełnymi nadziei oczami patrzyły na świat wiedząc, że w przyszłości osiągną coś wielkiego. Każdy dzieciak dumnie uczęszczający do podstawówki snuł odważne plany na resztę życia. Większość chłopaków chciała zostać policjantami, strażakami lub piłkarzami. Wśród dziewczyn prym wiódł zawód piosenkarki, tancerki lub modelki.

A ja, w tym szczególnym okresie mojego życia, chciałem zostać rysownikiem.

Obawiając się pozbawionych akceptacji spojrzeń nie mówiłem o tym kolegom z mojej paczki. O wyjątkowym zainteresowaniu wiedzieli tylko moi rodzice. I chciałem żeby tak pozostało. Każdy ma swoje małe tajemnice, którymi nieszczególnie chce się dzielić ze światem. Tak było w moim przypadku. W ciepłym, domowym zaciszu powoli szlifowałem swój warsztat. W tamtych latach wyjątkowym zainteresowaniem darzyłem lotnictwo i to właśnie samoloty był głównym tematem moich prac. Nad każdym rysunkiem spędzałem nawet kilka godzin, pieczołowicie dopracowując każdy, nawet najmniejszy element. Wymagało to ogromnych pokładów cierpliwości. Niestety z tego okresu znalazłem tylko dwa rysunki. Pierwszy niezbyt ekscytuje.

Tutaj już jest lepiej.

Będąc pod wpływem rapu próbowałem stworzyć coś a'la graffiti.

Później nastąpiła przerwa. Rzuciłem ołówki w kąt i przez wiele lat nie brałem ich do rąk. Zająłem się ważniejszymi wtedy dla mnie rzeczami.

Po drodze do zapomnienia miałem mały epizod z pastelami.

Około dwudziestki coś mnie tknęło. Trybiki zapomnianej, zakurzonej i lekko zardzewiałej maszyny znowu zaczęły się obracać. Tak jak maszyna potrzebuje naoliwienia do dobrej pracy, tak mój nagły rysowniczy impuls potrzebował inspiracji. W tym celu założyłem konto na DeviantArt, stronie zrzeszającej tysiące artystów z całego świata. Artystycznie natchniony zacząłem tworzyć własne prace.

Jedna z moich ulubionych prac.

Z każdym rokiem nabierałem wprawy.

W zeszłym roku doszedłem do szczytu moich możliwości. Zainspirowany starym kinem, narysowałem portret Lauren Bacall, amerykańskiej aktorki świecącej triumfy w latach 40 i 50.

Resztę moich prac może znaleźć tutaj.

W tym roku rysowanie znowu na chwilę poszło w odstawkę. Jego miejsce zajęła fotografia. Możliwość uwieczniania pięknych chwil, które doświadczamy jest czymś wspaniałym! Ale o tym może innym razem :)

Flamingo, koty i niebieskie okiennice, czyli wakacje na Cyprze - część 2

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sun, 31 Aug 2014 18:07:00 +0000

Część 1 | Część 2 | Część 3

Dzisiaj wybierzemy się na wycieczkę po Larnace, położonym na południowo-wschodnim wybrzeżu, trzecim co do wielkości mieście Cypru. W starożytności nazywało się ono Kition. Pewnie niektórzy z Was słyszeli o Zenonie z Kition, greckim filozofie i założycielu szkoły stoików. To tyle z historii. Przynajmniej na razie.

Nasz trzygwiazdkowy hotel o wdzięcznej nazwie Flamingo mieści się na samym samym, zachodnim brzegu miasta, na przeciwko piaszczystej MacKenzie Beach i w pobliżu międzynarodowego portu lotniczego. Najedzeni po śniadaniu wracamy do naszego pokoju, w którym dzień i noc na pełnych obrotach chodzi klimatyzacja. Już o 9 rano temperatura na zewnątrz sięga 30 stopni Celcjusza, a miarę upływu dnia jest jeszcze cieplej. Noce, w przeciwieństwie do tych w naszym klimacie, nie dają chwili wytchnienia i przyjemnego, chłodnego wiatru muskającego rozgrzane ciała. Nadal jest bardzo ciepło i wilgotno. Po krótkiej przerwie, przeczytaniu kilku rozdziałów książki i sprawdzeniu co dzieje się na Fejsie postanawiamy zwiedzić miasto. Jeszcze nie wiemy, że 10 rano to nie najlepsza pora na takie aktywności. Cóż, błąd początkującego :) Wyposażyliśmy się w niezbędne rzeczy każdego turysty. Kapelusz na głowie - jest, okulary - są, olejek z filtrem - jest, i co najważniejsze - aparat gotowy do działania. Jak to mówi Mateusz - let's goes!

Po wyjściu z hotelu wysoka wilgotność od razu atakuje. W rezultacie po kilku minutach nasza skóra się lepi. Przechodząc przez ulicę łapiemy się na tym, że patrzymy nie na tę stronę w poszukiwaniu nadjeżdżających samochodów. Taka sytuacja zdarzy się jeszcze kilka razy. Zmiana naszych polskich nawyków to ciężki i długotrwały proces. Jednak cypryjscy kierowcy są już przyzwyczajeni do lekko zagubionych turystów. Ani razu nie usłyszeliśmy klaksonu lub wyzwisk w niezrozumiałym dla nas greckim języku. Wszyscy są bardzo przyjemni i wyrozumiali.

Idąc ulicą Piale Pasa, po naszej lewej stronie mijamy niekończące się knajpki i restauracje co jakiś czas przeplatane niskimi zabudowaniami mieszkalnymi. Po prawej widzimy kilka ostatnich, praktycznie niczym nie różniących się od siebie hoteli w tej części miasta i ludzi łapiących opaleniznę wylegując się na leżakach.

Nawet wyjście na plażę z parkingu jednego z mijanych hoteli wyglądało niezwykle malowniczo i zachęcająco.

Nagle kawalkada hoteli skończyła się jak za ucięciem noża. Doszliśmy do starego portu rybackiego i nie omieszkaliśmy zrobić mu zdjęcia.

Od portu, w kierunku centrum miasta ciągnęła się mini-promenada, którą wieczorami przechadzało się setki ludzi różnych narodowości.

Mijane zabudowania mieszkalne miały jeden, charakterystyczny i łączący je element - niebieskie okiennice.

Restauracje aż zachęcały do wejścia do środka. Śnieżnobiałe stoliki, piękne kwiaty dookoła, widok na morze i przepyszne jedzenie. Czego chcieć więcej?

Roślinność na Cyprze przybiera różne kształty.

Cypr zwany jest Wyspą Afrodyty. Moim zdaniem nazwa ta jest niezwykle myląca. Przecież to Kocia Wyspa! Tych czworonogów jest tutaj całe mnóstwo. Wałęsają się pod nogami dosłownie na każdym kroku. Fakt ten tak mnie zdziwił, że od razu po przylocie do Polski sprawdziłem w Internecie dlaczego tak jest. Otóż okazuje się, że w IV wieku panowała na wyspie straszliwa susza, w rezultacie której namnożyło się tysiące węży. Batalion kotów, który wysłano na Cypr miał rozprawić się z zaraz raz na zawsze. Widoczny na zdjęciu sympatyczny kocur po usłyszeniu trzasku migawki, obudził się, zamruczał przyjacielsko i podszedł się przywitać. Najwidoczniej przywykł do blasku fleszy i budzenia go w środku sjesty. PS. Przez 7 dni pobytu widziałem tylko jednego (!) tutejszego psa. Fot. Anna Federowicz

Po kilkunastominutowym spacerze dotarliśmy do punktu kontrolnego. Fort widoczny po prawej stronie zdjęcia został wybudowany w XVII wieku przez Turków. Mieści się w nim muzeum z zabytkami z epoki starożytnej. Niestety nie udało nam się wejść do środka. Wielowiekowe mury stanowią granicę pomiędzy spokojną a tętniącą życiem (szczególnie w nocy) częścią miasta.

Na przeciwko fortu usytuowany jest jeden z meczetów.

Oto Foinikoudes. Główna promenada miasta. Ulokowane wzdłuż niej restauracje wykorzystują każdy wolny centymetr kwadratowy powierzchni pozostawiając dla ludzi tylko wąski kawałek chodnika tuż przy wejściach do najwyższych i najdroższych hoteli w mieście.

Luke - fotograf i jego bajeranckie spodenki. Fot. Anna Federowicz

Na samym końcu promenady mieści się wyjście na szerokie wody Morza Śródziemnego, czyli Larnaca Marina. Tutaj po okazaniu kilku złotych euro monet można wybrać się na godzinny rejs wzdłuż wybrzeża lub popłynąć razem z dzielnymi płetwonurkami w celu eksploracji zatopionego wraku statku Zenobia.

They see me rollin', they hatin'

Fot. Anna Federowicz

Po zwiedzeniu mariny zapuściliśmy się wgłąb miasta.

Wąskie uliczki miały niepowtarzalny klimat.

Rosnące praktycznie na każdej posesji niskie drzewka obsypane były takimi oto kwiatami. Piękne!

Końcowym punktem naszego zwiedzania była Cerkiew Świętego Łazarza. Prawosławna świątynia wznosi się na miejscu grobu Łazarza, człowieka wskrzeszonego przez Jezusa, który następnie trafił na Cypr i przez wiele lat był biskupem Kition.

Podczas drogi powrotnej słońce chyliło się ku zachodowi.

W następnej części wybierzemy się do raju.

Samolot, Pan Zorba i KEO, czyli wakacje na Cyprze - część 1

noreply@blogger.com (Anonymous) — Thu, 28 Aug 2014 18:10:00 +0000

Część 1 | Część 2 | Część 3

Siedemnasty sierpnia 2014 roku zapamiętam na długi czas. To właśnie tego dnia razem z dwójką moich najbliższych przyjaciół, Anią i Mateuszem, poleciałem na trzecią pod względem wielkości wyspę na Morzu Śródziemnym - Cypr. Setki wspomnień związanych z tym miejscem będą ogrzewały mnie kiedy pogoda w Polsce zmusi nas do założenia ciepłych swetrów i częstszego przebywania w domu niż na zewnątrz. Ale po kolei. Zacznijmy od początku.

Nasz wylot zaplanowano na godzinę piątą rano w niedzielę. Chyba najgorszy czas na takie typu rzeczy. Przez fakt mieszkania 100 km od lotniska i konieczności bycia na miejscu 2 godziny przed wylotem pójście spać mijało się z celem. Dla mnie nie stanowiło to problemu. Adrenalina związana z lotem skutecznie przytrzymywała mnie w stanie świadomości. Pewnie większość z Was nie ekscytuje się aż tak wejściem na pokład samolotu. Ja mam zupełnie odwrotnie. To wgniecenie w fotel z chwilą uruchomienia pełnej mocy silników i oderwanie się od pasa startowego sprawiają, że przez całe moje ciało przechodzi gęsia skórka. W moim przypadku jej pojawienie jest wyznacznikiem czegoś bardzo przyjemnego. Tak mam między innymi przy słuchaniu naprawdę dobrego kawałka i wzbiciu się w przestworza. Podsumowując - kocham latać! Tym razem w nasze miejsce błogiego lenistwa zabrał nas Airbus A320-200 litewskich linii lotniczych Small Planet wyczarterowanych przez biuro podróży Itaka.

Widoki na górze jak zwykle zapierały dech w piersi. Wschodzące słońce pięknie oświetlało dywan kłębiastych chmur i wnętrze samolotu.

Później nisko zawieszone i pękato zbudowane kropelki wody ustąpiły miejsca wysoko dryfującym w powietrzu cirrusom. Dało to możliwość praktycznie niczym nieograniczonej obserwacji zmieniającej się ziemi z wysokości ponad 10 tys. metrów. Mocno zielone tereny powoli zamieniały się miejscami z bardziej spaloną słońcem ziemią. Nad Antalyą, wakacyjnym kurortem znajdującym się w południowo-zachodniej Turcji, zaczęliśmy zniżanie do lądowania. Już tylko kilkadziesiąt minut dzieliło nas od położonego w zachodniej części kraju, małego lotniska w Paphos, przyjmującego głównie loty czarterowe i tanie linie lotnicze. Czas te minął bardzo szybko. Wlatując na teren Cypru ujrzeliśmy biało-kremowe zabudowania miast i wiosek, pełno palm i całe morze rozgrzanego do czerwoności piasku i skał. Grecki pilot, który podczas tego lotu był kapitanem gładko wylądował na płycie lotniska. Wyjście z samolotu było czymś co zdarza się tylko w ciepłych krajach w środku sezonu. Gorące powietrze zmieszane z zapachem palm dosłownie uderza w twarz i nie daje chwili wytchnienia. Wysoka wilgotność sprawia, że już po kilku minutach na ciele pojawiają się kropelki potu. Warto dodać, że już o godzinie 9 na Cyprze temperatura skacze do wysokości 30 stopni Celcjusza w cieniu. Po przejściu przez lotnisko, które trwało dosłownie jakieś kilka minut, podeszliśmy do autokaru, który miał nas zawieść do mieszczącej się ponad 130 km na wschód od Paphos Larnaki. Przyzwyczajeni do przepisów panujących w Polsce chcieliśmy wejść do niego od prawej strony. W mgnieniu oka przypomnieliśmy sobie, ze na Cyprze obowiązuje ruch lewostronny, będący jedną z spuścizn kolonii brytyjskiej jaką była wyspa do 1960 roku.

Po ponad dwóch godzinach dosyć wyczerpującej podróży dotarliśmy pod hotel i zastaliśmy taki widok.

Jak pewnie zwróciliście uwagę, przejście dla pieszych trochę różni się od naszej zebry.

Piaszczystą plażę mieliśmy dosłownie rzut kamieniem z hotelowego pokoju.

Po odstawieniu bagaży do lobby mieliśmy chwilę wolnego czasu. Zew głodu natychmiast skierował nas w kierunku miasta w poszukiwaniu czegoś do zjedzenia. Wybraliśmy przyjaźnie wyglądającą restaurację o nazwie Kellari. Po ulokowaniu się przy stole, natychmiast podbiegł do nas przemiły Cypryjczyk, od którego po prostu biła radość z życia. Jak to na mieszkańca południa Europy przystało, Pan Zorba (tak później go nazywaliśmy) z szerokim uśmiechem na twarzy i ożywioną gestykulacją wyjawił nam co kryje się pod nic nie mówiącymi nam nazwami dań kuchni cypryjskiej. Wybraliśmy Moussakę, zapiekane danie przygotowane na bazie bakłażana, pomidorów, ziemniaków oraz mielonego mięsa, przykryte sosem beszamelowym posypanym żółtym serem. W tamtej chwili mój głód zwyciężył i zanim zorientowałem się, że nie zrobiłem zdjęcia, na talerzu już praktycznie nic nie było. Dlatego posłużę się zdjęciem z Internetu.

Do naszych dwukrotnie większych porcji niż na zdjęciu, dostaliśmy frytki (dodatek, który często gości na talerzu obok cypryjskich potraw - sprowadzili go Brytyjczycy), świeżą sałatkę, oliwki i kilka sosów, w tym tahini i humus. Oczywiście nie obyło się bez tradycyjnego alkoholu. Wybraliśmy piwo KEO, dolnej fermentacji lager wytwarzany w browarze w Limassol, drugim co do wielkości mieście Cypru. Jego lekki i orzeźwiający smak doskonale komponował się z Moussaką. Na sam koniec wesoły Cypryjczyk mile nas zaskoczył przynosząc deser, którego nie zamawialiśmy. Były to małe, zawinięte kawałki ciasta filo nadziane białym serem zmieszanym z miodem, smażone na głębokim oleju i posypane cynamonem. Już na samą myśl cieknie mi ślinka. To było istne niebo w gębie. ~~Nazwa tego deseru niestety nadal jest dla mnie tajemnicą, jak się dowiem to ją tutaj dopisze :)~~ Deser nosi nazwę Bourekia (dzięki Mateusz!). Jeśli kiedykolwiek postawicie swoją stopę w Larnace to zajrzyjcie do Kellari, Pan Zorba dobrze Was ugości :)

Dzisiaj to na tyle. W następnym wpisie dokładnie przyjrzymy się tętniącej życiem o każdej porze dnia i nocy Larnace :)

Trzymajcie się,

Łukasz

Look at this! #6

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sun, 18 May 2014 15:25:00 +0000

Jak zapewne niektórzy z Was zauważyli w piątek nie było nowego wpisu. Zeszły tydzień przepełniony był różnymi obowiązkami, które jak na złość, wraz ze zbliżającym się weekendem, nagromadzały się niczym puszczona z góry kulka śniegu. Cóż, zdarza się. Dzisiaj to nadrobimy.

I jeszcze zanim zaczniemy - nowa część serii pojawi się dopiero za dwa tygodnie. Zdałem sobie sprawę, że siedem dni to zbyt krótki okres na zebranie wartościowych linków. Trzydziestego pierwszego maja zarezerwujcie sobie wolny wieczór, bo będzie co oglądać! :)

1. Każdy z nas chociaż przez chwilę marzył o podróży dookoła świata. Ja robię to cały czas. Ten facet przekuł swoje marzenie w namacalną rzeczywistość i pokazał w formie wideo selfie. Brzmi ciekawie, prawda?

2. Zastanawialiście się kiedyś jak wyglądają zwierzęta prześwietlone promieniowaniem rentgenowskim? Ja też nie. Wskazówka: przyjrzyjcie się pingwinom. Mind blown!

3. Moje ostatnie blogowe odkrycie - żeńska wersja bloga Stay Fly, czyli Malwina Pe we własnej osobie. Warto zajrzeć i zostać na dłużej.

4. Zobaczyłem to przed rozpoczęciem pisania postu i do tej pory zbieram szczękę z podłogi. Wiecie co robi się z nowymi, niesprzedanymi samochodami? Kliknijcie tutaj po odpowiedź.

5. Właśnie kończę czytać pierwszą książkę Tomka Tomczyka, znanego większości internautom jako Kominek, i wpadłem na pomysł podesłania Wam jednego z najlepszych jego tekstów. Ławeczka. Każdy ma swoją.

6. Szukacie inspiracji jak urządzić swoje mieszkanie. Ten fanpage zaspokoi Wasze potrzeby.

7. Jedzonelka po raz kolejny mądrze pisze.

Zdjęcie znalazłem tutaj.

Trzymajcie się ciepło!

Łukasz

Moje miejsce

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 13 May 2014 17:49:00 +0000

Nie potrzebuję do tego zbyt wiele. Wygodne ciuchy, ciepła bluza w plecaku na wypadek nieprzewidywalnego spadku temperatury, coś do robienia zdjęć, wygodne buty i sprawny rower. Ogarniam się w kilka minut i wskakuję na mój dwukołowy pojazd, z którym spędzam miłe chwile praktycznie cały rok.

Cała podróż trwa kilka minut. Moje rozleniwione mięśnie nawet nie zdążą wyjść z szoku po nagłej dawce wysiłku, a ja już jestem u celu. Sprawnym ruchem zeskakuję z jednośladu i dalej idę pieszo. Mijam nadgryzione zębem czasu ławki, na których popękana farba ostatkiem sił próbuje utrzymać jako taki wygląd. Po mojej lewej stronie starszy pan z zawziętością, która po chwili zmienia się w obojętność, patrzy na dryfujący na spokojnej tafli wody spławik. Pewnie siedzi tutaj od kilku godzin. Nie chcąc przeszkadzać przechodzę dalej. Po drodze na jednej z ławek, tak bardzo przypominających mi te z placu przed moją szkołą podstawową, siedzi na oko trzydziestoletnia kobieta rozmawiająca z kimś przez telefon. Przechodząc obok niej uśmiecham się i krok po krok zbliżam się do mojej miejscówki - starej, niczym niewyróżniającej się ławeczki z widokiem na wodę. Pogoda tego dnia wyjątkowo sprzyja. Słońce chylące się powoli ku zachodowi nadaje wolno sunącym po niebie chmurom kolor delikatnej pomarańczy. Tak jak na obrazach Moneta.

Rozsiadam się wygodnie i... patrzę przed siebie. Podziwiam przyrodę, uspokajam myśli. To jest czas zarezerwowany tylko dla mnie. Zastanawiam się co będzie jutro, za miesiąc, za rok. Marzę.

Każdy z nas ma takie miejsce dające nam możliwość spędzenia czasu z samym sobą. Jakie jest Twoje?

Łukasz

Look at this! #5

noreply@blogger.com (Anonymous) — Fri, 09 May 2014 16:01:00 +0000

Cześć! Według dzisiejszej prognozy pogody nadchodzący weekend nie wygląda zbytnio optymistycznie. Ale to nic. W każdej sytuacji lubię znajdywać plusy. I tym samym zła pogoda = sporo czasu na pasje i zainteresowania. Lub nadrobienie tego co piszczało w Internecie w ostatnich dniach.

W ten piątek zaczynamy od czegoś naprawdę świetnego!

1. Jakiś czas temu NASA uruchomiła nowy projekt o nazwie High Definition Earth Viewing, za którego pomocą każdy człowiek z dostępem do Internetu może oglądać przekaz na żywo z jednej z kamer umieszczonej na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej. Nie wiem jak Wy, ale ja się jaram strasznie! Moment, w którym ISS wylatuje z nieoświetlonej części globu - coś niesamowitego! Musicie zobaczyć to sami.

2. Wracamy na Ziemię i zaglądamy do jednego z najdalej położonych państw w stosunku do Polski, czyli Nowej Zelandii. W tym filmie możecie zobaczyć jego piękno.

3. Coś o naszym przywiązaniu do technologii - Look Up

4. W wieku około 8 lat marzyłem o zostaniu pilotem odrzutowca. Kupowałem specjalistyczne czasopisma, czytałem od deski do deski i przerysowywałem z odwzorowaniem najmniejszych szczegółów moje ulubione modele. Te rysunki przetrwały do dziś. Wspominam o tym, bo dziś trafiło mi w ręce to wideo - MOC!

5. Pamiętacie jak w jednym w poprzednich odcinków poleciłem Wam zdjęcia z tym, co jadali postacie książek? Tym razem Federico Mauro zabiera nas w świat filmów i przedstawia najbardziej kojarzone z nimi potrawy.

6. 52 miejsca do odwiedzenia w 2014 roku.

7. Andrzej na JestKulturze poruszył bardzo ważny temat dzieci odtrąconych ze swojej grupy społecznej. Warto przeczytać i zastanowić się nad rozwiązaniem problemu.

Zdjęcie - Thom Weerd

Udanego weekendu!

Łukasz

Muzyka do biegania

noreply@blogger.com (Anonymous) — Wed, 07 May 2014 17:24:00 +0000

Na początku był chaos. Kłopotliwie szukasz spodenek i koszulki w całkiem pokaźnej stercie niezłożonych ubrań. Po raz kolejny karcisz się w myślach za swoje lenistwo i niechęć do sprzątania. Zrobisz to jak wrócisz. Poświęcisz chwilę wolnego czasu i będzie po problemie. Co to dla Ciebie. Okej, znalazły się. Jak to dobrze, że podczas tej pory roku do biegania potrzebne są tylko dwie części garderoby. Oczywiście nie licząc butów. One nie sprawiają żadnych trudności. Od ostatniego razu cierpliwie czekają na ten czas, kiedy znowu zostaną wykorzystane. Masz już prawie wszystko - została jedna ważna rzecz dla każdego biegacza na całym świecie. Słuchawki.

Już na zewnątrz robisz krótką rozgrzewkę, włączasz Endomondo i muzykę. Ruszasz. Na początku spokojnie, krok za krokiem, tak jak niesie Cię Twój ulubiony kawałek. Leniwe dźwięki gitary powoli przyśpieszają. Ty też to robisz. Do gry włącza się perkusja wybijając miarowy rytm. Twoje serce jakby dostosowując się do tego co słyszysz zaczyna szybciej bić. Na skroniach pojawiają się pierwsze krople potu. Nie zaprzątając swoich myśli niczym ważnym dajesz się ponieść muzyce. Już nie czujesz zmęczenia. Lekki ból łydek, który niespodziewanie zjawił się na pierwszych metrach biegu zniknął jak za dotknięciem magicznej różdżki. Wiesz, że to będzie dobry trening. Muzyka motywuje się, dodaje sił, napędza. Jest Twoim paliwem.

Jeszcze do niedawna nie mogłem wyobrazić sobie biegania bez słuchawek. Pierwszy trening był dziwny, czułem się nieswojo przez okalającą mnie ciszę, moje myśli nie były przez nic zagłuszane. Później, podczas kolejnych biegów było coraz lepiej. Wiecie, czas, który spędzamy na trasach można wykorzystać na wiele sposobów. Rozwiązanie swoich problemów, wymyślenie tematu nowej notki, zaplanowanie wakacji czy zwyczajne wsłuchanie się w naturę. I to w bieganiu jest najlepsze - dzięki niemu znajdujemy odpowiedzi na wiele pytań.

Dobra, po tym krótkim wstępie przechodzimy do meritum wpisu. Oto lista piosenek, z którymi najlepiej mi się biega.

Let's go!

The Rolling Stones - You Can't Always Get What You Want

Zaczynamy na spokojnie od jednego z największych hitów Stonesów. Odkąd został użyty w finałowym odcinku czwartego sezonu Californication już zawsze będzie kojarzył mi się z tym serialem i sceną, w której Hank Moody odjeżdża w stronę zachodzącego słońca. Jest klimat.

Najbardziej pasuje do - długich wybiegań.

Foo Fighters - My Hero

Podnosimy tempo. Już pierwsze sekundy tej piosenki sprawiają, że moje uszy przeżywają orgazm, a ręce wykonują nieskoordynowane ruchy, które mają przypominać grę na perkusji. Ta, jasne.

Muse - Knights of Cydonia

Przy tym tracku wybiegałem setki kilometrów. Zawsze, ale to zawsze daje mi kopa niesamowitej energii. Do udawanej gry na perkusji dochodzi też udawane śpiewanie. Nie mogę się powstrzymać. Całe szczęście, że biegam po mało uczęszczanych trasach :)

Najbardziej pasuje do - sprintów, interwałów, biegów z tempem narastającym.

Red Hot Chili Peppers - By The Way

Moje ukochane Papryczki. Jak nie mam zgranej na telefon chociaż jednej ich piosenki to nie ruszam się z domu. Dominujący bas i gitarowy lead Johna Frusciante zdają egzamin na szóstkę z plusem.

Calvin Harris - Feel So Close

Okej, zmieniamy klimat. Jak pewnie dobrze wiecie, muzyka, którą zazwyczaj słyszymy na imprezach doskonale sprawdza się podczas wszelakiej aktywności fizycznej. Nie inaczej jest w tym wypadku.

Najbardziej pasuje do - biegów w pełnym słońcu wiosną i latem, ciesząc się życiem.

DJ Fresh - Gold Dust

Ten kawałek jakiś rok temu polecił mi Kuba, o którym czytaliście już w poprzednich notkach. Jeszcze tego samego dnia zgrałem go na telefon i poleciałem przetestować jak sprawdza się w terenie. Myślę, że pobicie osobistego rekordu na 1 km jest wystarczającą rekomendacją :) Szybki beat i idealnie zgrany z nim śpiew. Uśmiech od razu pojawia się na twarzy.

Rudimental - Feel The Love

Rudimental bije ostatnio rekordy popularności. Jego Waiting All Night przez dobre kilka tygodni królowało na listach przebojów. Nic dziwnego. Szybko wpadająca w ucho melodia i świetny wokal robią robotę. Nogi od razu rwą się do biegu.

(Bonus) Bill Conti - Gonna Fly Now

Znasz to uczucie kiedy został Ci jeszcze do przebiegnięcia 1 km, a Ty nie masz już kompletnie sił? Potrzeba Ci paliwa! Jeśli pod ręką przypadkiem nie masz banana to musisz zdać się na muzykę. Byłem w tej sytuacji wiele razy. Wtedy najczęściej na szybko wyszukuję z playlisty soundtrack z Rocky'ego i momentalnie jestem jak nowo narodzony. To jest chyba najbardziej motywujący kawałek muzyki ever! Co ta kultura robi z człowiekiem :)

Zdjęcie stąd

Trzymajcie się!

Łukasz

Aloha!

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sun, 04 May 2014 09:45:00 +0000

Po dwóch deszczowych i zimnych dniach w moim małym miasteczku pokazało się słońce. Ale nie jest takie jak na Tych Wyspach. Rozgrzane do czerwoności i goszczące na niebie praktycznie przez cały rok. U mnie ten dający wiele radości świecący punkt ostatnio płata niezłe figle. Pojawia się i znika. Akurat wtedy kiedy najbardziej go potrzebowaliśmy był gdzie indziej. Jaśniał nad wysokimi palmami, które dawały cień tak potrzebny strudzonym turystom poszukującym chwili wytchnienia. Spoglądał promiennie na tych, którzy leżąc na rozpalonym piasku chcą złapać upragnioną opaleniznę. Tym samym utrudniał wędrówkę tym wchodzącym na jeden z wulkanów - coś złowieszczego, a jednocześnie przyciągającego jak magnes.

O jakich wyspach mowa?

Przez wczorajszą pogodę nabrałem ochoty na coś słodkiego i przywołującego na myśl słońce. Nie musiałem daleko szukać. Na Kwestii Smaku znalazłem przepis na sernik Bounty na zimno. Mleko i wiórki kokosowe polane dużą ilością czekolady. Coś dla mnie! Mocno aromatyczna i niezbyt słodka masa dobrze skomponowała się z moją ulubioną kawą. To była prawdziwa uczta dla kubków smakowych :)

Skoro jesteśmy już w temacie Tych Wysp - nie mogło zabraknąć Jacka Johnsona :)

Miłej niedzieli

Łukasz

Look at this! #4

noreply@blogger.com (Anonymous) — Fri, 02 May 2014 16:40:00 +0000

Tak naprawdę nie wiem, co napisać we wstępie, ale wpis bez tej jednej ważnej jego części wygląda trochę słabo, nie sądzicie? Dlatego piszę te wyrazy połączone w zdania, żeby zapełnić to miejsce i gładko przejść do sedna tego postu. Dzisiaj mam trochę dziwny dzień. Przez deszcz za oknem i niską temperaturę czuję się jakby zbliżała się już jesień, ale wszechobecne soczyste kolory starają się wyperswadować mi te myśli z głowy. Jak na razie dobrze im idzie.

Okej, teraz pora na tę ciekawszą część. Let's begin!

1. Od młodych lat jestem fanem Star Wars. Po obejrzeniu pierwszych trzech części na kasecie VHS wszystko się zaczęło - zbieranie kapsli z chipsów, budowanie statków z klocków Lego i zabawa w rycerzy Jedi. Byłem oczarowany światem stworzonym przez George'a Lucasa. Ostatnio dowiedziałem się kto stoi za warstwą wizualną oryginalnej trylogii. Był nim projektant koncepcyjny i ilustrator - Ralph McQuarrie. W 1975 roku George zlecił mu zilustrowanie kilku scen ze skryptu. Efekty przeszły najśmielsze oczekiwania. Zachwycony reżyser dał Ralphowi wolną rękę i powierzył mu zadanie zaprojektowania postaci i otoczenia gwiezdnej epopei. Jego prace możecie zobaczyć tutaj.

2. Zastanawialiście się kiedyś w jaki sposób można podzielić Europę?

3. Okej, teraz pora na cotygodniową dawkę prawdziwej sztuki. Łapcie piękne zdjęcia od mojej przyjaciółki, Anny Federowicz.

4. Z reguły nie wchodzę na blogi parentingowe, ale ten niesamowicie przyciąga mnie zdjęciami. Uwaga, Mammamija uzależnia!

5. Trufle truskawkowo-kokosowe - brzmi smakowicie? Ula podała nam przepis.

6. Autor bloga Filmography podróżuje po całym świecie i fotografuje filmowe lokalizacje. Świetne!

7. Są na sali miłośnicy seriali? Sprawdźcie ile czasu zajęło Wam obejrzenie wszystkich odcinków. Ja po jednym miesiącu przestałem liczyć.

8. O hipsterach kiedyś i dziś.

9. Na koniec znowu zaglądamy do Nowego Jorku. Autor bloga Humans of New York dzieli się zdjęciami i historiami ludzi napotkanych na jego ulicach.

Zdjęcie: Dominik Martin

Trzymajcie się!

Łukasz

List of random thoughts

noreply@blogger.com (Anonymous) — Wed, 30 Apr 2014 14:44:00 +0000

Zainspirowany wpisem Segritty spisuję to, co dziś siedzi mi w głowie.

PRACUJĘ nad sobą.
JEM owoce.
PIJĘ zielonego yunnana.
CZYTAM Nowy Jork Magdaleny Rittenhouse.
SŁUCHAM Coldplay - A Sky Full Of Stars i już nie mogę doczekać się pełnego albumu.
CHCĘ więcej.
PATRZĘ na wolno sunące po niebie chmury.
TRACĘ zbyt wiele czasu przed komputerem.
MARZĘ o odwiedzeniu Londynu i Paryża w najbliższym czasie.
CIESZĘ SIĘ na myśl o tym jak spędzę te kilka dni wolnego.
CZEKAM na dzisiejsze spotkanie z przyjaciółmi.
LUBIĘ czytelników tego bloga.
ZASTANAWIAM SIĘ nad tym, co przyniesie przyszłość.
KOCHAM biegać.
MAM NADZIEJĘ, że spełnię wszystkie moje marzenia.
POWINIENEM w końcu wziąć się za siebie.
CZUJĘ ZAPACH bzu.
PODĄŻAM ZA głosem serca.
DOCENIAM to co mam.
WIEM wciąż za mało.
MYŚLĘ nad tematem nowego wpisu.
PLANUJĘ dobrze się dziś bawić.
OTWIERAM nową książkę.
ŚMIEJĘ SIĘ coraz częściej.
CZUJĘ wiosnę.

Teraz Wasza kolej!

Autorem zdjęcia jest Anna Federowicz.

Let's bake something - ciasto ze szpinakiem

noreply@blogger.com (Anonymous) — Mon, 28 Apr 2014 15:47:00 +0000

W tym roku wiosna wyjątkowo wcześnie pokazała się w całej swojej okazałości. Zewsząd bombarduje nas soczyście zielonymi listkami i rozkwitającymi kwiatami. Nawet drzewa, na których kwiaty pojawiają się dopiero w maju, nie czekały ani minuty dłużej i już dzisiaj cieszą nasze oczy swoją białą szatą. Jest pięknie. Czekaliśmy na ten okres przez cały rok. Dlatego każdy z nas powinien znaleźć chociaż odrobinę wolnego czasu w ciągu dnia na podziwianie tego, co dzieje się za naszymi oknami. Równie dobrze można to robić z kieliszkiem białego wina z dobrym ciastem w akompaniamencie :)

W zeszłym tygodniu wpadł do mnie Kuba z Sign Up The Storm. Wino, które mieliśmy wypić kupiliśmy na spółkę, a ja za zadanie miałem zrobić jakiś deser lub upiec ciasto. A mówię Wam, po świętach w tej drugiej kwestii ciężko kogoś zaskoczyć. Ale co ja bym zrobił bez rodziny! Z pomocą przyszła mi ciocia, która przyniosła przepis na dość intrygujące ciasto.

Wino, które wypiliśmy pochodziło z Włoch, a dokładnie z Abruzji. Jego pełna nazwa to Pecorino Illuminati - rocznik 2012. Tym co nas zachwyciło, oprócz pięknej złotej barwy, były nuty zapachowe moreli, ananasa, brzoskwini, miodu, langrody, mango, cytryny i migdałów. Więcej informacji na jego temat znajdziecie u Kuby.

To tyle tytułem wstępu. Przejdźmy do sedna wpisu!

Składniki:

Ciasto:

450 g mrożonego szpinaku (rozdrobnionego)

2 szklanki mąki pszennej

1 i 1/3 szklanki cukru

3/4 szklanki oleju

3 jajka

3 łyżeczki proszku do pieczenia

1 łyżka aromatu migdałowego

1 owoc granatu

Masa:

400 g śmietany 30%

250 g serka mascarpone

1 galaretka (smak dowolny)

250 ml gorącej wody

Przygotowanie:

Szpinak rozmrażamy i odsączamy na sitku. Jajka miksujemy z cukrem na puszystą masę. Mąkę mieszamy z proszkiem do pieczenia i stopniowo dosypujemy do masy jajecznej cały czas mieszając. Następnie powoli dolewamy olej, aromat i dodajemy szpinak. Miksujemy jeszcze przez chwilę, aż wszystkie składniki dokładnie się połączą. Gotową masę przelewamy do tortownicy (ok. 23 cm) lub do dużej brytfanny i pieczemy godzinę w piekarniku rozgrzanym do 180 stopni (termoobieg). Po upieczeniu ciasto odstawiamy do ostygnięcia. W międzyczasie rozpuszczamy w wodzie galaretkę i studzimy. Śmietanę miksujemy na sztywno na najwyższych obrotach miksera, a następnie zmniejszamy je i stopniowo dodajemy serek mascarpone. Gdy połączy się ze śmietaną, stopniowo, po jednej łyżce dolewamy galaretkę miksując na niskich obrotach. Kiedy ciasto już wystygnie z samego wierzchu odcinamy jego cienki kawałek i go kruszymy. Na pozostałą część wylewamy masę, posypujemy okruchami i ziarnami granatu. Wstawiamy na kilka godzin do lodówki. Voilà! Gotowe :)

Zdjęcia autorstwa Kuby

Smacznego!

Łukasz

Look at this! #3

noreply@blogger.com (Anonymous) — Fri, 25 Apr 2014 15:17:00 +0000

To był dziwny tydzień. Pani Wena po Świętach gdzieś sobie poszła i dopiero wczoraj popołudniu wróciła na małą kawę. Na naszym spotkaniu powstało coś fajnego. Mam nadzieję, że będzie wpadać do mnie częściej :)

Co innego jest z Panem Internetem. Jak ten diler na rogu ciemnej ulicy zawsze jest przygotowany sprzedać mi kilka działek czegoś, co zawładnie moim umysłem. I cóż, muszę przyznać, że jest skuteczny.Nigdy mu nie odmawiam i coraz częściej korzystam z jego usług. Tym razem też nie zawiódł.

1. Jak już wiecie - uwielbiam kino. Jak odkryłem tę stronę cieszyłem się jak dziecko czekające przed telewizorem na nowy odcinek Dragon Ball Z. Czysta euforia. No bo kto nie chciał zobaczyć jak były kręcone jego ulubione filmy?

2. Zawsze chciałem skoczyć ze spadochronem z samolotu. To poczucie wolności, przytłaczającej wręcz przestrzeni i potężny zastrzyk adrenaliny. Skakanie z budynków to już trochę inna sprawa. Jak patrzę co robią Ci kolesie od razu pocą mi się ręce. Coś niesamowitego.

3. Znacie Lekko Stronniczych? Już od trzech lat królują na polskim Youtubie. Tym razem na temat nowej serii filmów wzięli upiory architektury. Na pewno będą mieli w czym wybierać.

4. W zeszłym tygodniu oglądaliśmy zdjęcia z przygód Pana Ślimaczka. Dzisiaj wzniesiemy ponad poziom gruntu i pooglądamy ziemię z lotu ptaka. Wywiad z Dariuszem Paciorkiem znajdziecie - tutaj.

5. Zastanawialiście się kiedyś jak żyje się w w jednym z najdalej wysuniętych na północ miast świata, gdzie temperatura potrafi spać aż do -55 st.? Odpowiedź znajdziecie na tej stronie.

6. Jedzonelka, czyli Maja Jaworowska pisze o porzucaniu marzeń. Warto.

7. Blog Kuby polecałem już w pierwszym odcinku, ale dobrego nigdy za wiele. W tym tygodniu przekonuje nas jak odprężające potrafi być parzenie herbaty.

8. Jan Favre z Stay Fly często pisze o relacjach między ludźmi. W tym wpisie znowu trafia w punkt.

Zdjęcie od Matta Wiebe

Trzymajcie się ciepło

Łukasz

And the waltz goes on

noreply@blogger.com (Anonymous) — Thu, 24 Apr 2014 16:28:00 +0000

Ciepły, kwietniowy wieczór. Słońce chowając się za horyzontem ustępuje miejsca światłom miasta. Powoli zapalające się żarówki w pokojach biurowców jak co dzień zaczynają swój taniec. Neony sklepów odbijają się od zroszonej deszczem ulicy. W świeżym powietrzu unosi się słodki zapach kwitnących drzew i perfum przechodzących chodnikiem kobiet. Wśród nich jest Ona. W lekkim żakiecie, z rozpuszczonymi, umodelowanymi przez wiatr włosami, z lekko rozmazaną szminką w kolorze krwistej czerwieni na ustach. Właśnie wyszła z pracy z jednego z biurowców. Cieszy się, że to już koniec. Nienawidzi swojego szefa i przesiadywania przez osiem godzin dziennie przed komputerem. Jest wściekła na siebie, że nic tym nie robi. Wszyscy jej mówią, żeby rzuciła tę pracę w cholerę. Tak łatwo to im powiedzieć. Jej głowa jest teraz pełna myśli, tych dobrych i złych. Bierze głęboki wdech w celu orzeźwienia umysłu.

Z naprzeciwka idzie On. Ubrany w nienagannie skrojony garnitur luzuje krawat i odpina ostatni guzik koszuli przy szyi. Właśnie wyszedł z ostatniego spotkania biznesowego w tym przepełnionym stresem dniu. Całe nagromadzone napięcie teraz po nim spływa. Jest rozkojarzony i lekko zagubiony. Masując skronie palcami chwilowo nie patrzy gdzie idzie i uderza w jednego z przechodniów. To była Ona. On w lekkim szoku pomaga zebrać jej papiery, które wypadły niesionej pod ręką teczki. Ich dłonie na sekundę się spotykają. Subtelny dotyk prowadzi do lawiny podświadomych reakcji. Pierwszego kontaktu wzrokowego, delikatnie zaczerwienionych policzków i pewnego uczucia, którego nie da się tak łatwo opisać słowami. Porozumiewają się bez słów, ich ciała robią to za nich. On i Ona wiedzą, że to, co przed chwilą się wydarzyło będzie początkiem czegoś nowego i dobrego. Czegoś, na co od dawna czekali.

Inspiracją do wpisu był utwór "And the waltz goes on" napisany przez Anthonego Hopkinsa.

Autorem zdjęcia w nagłówku jest Riley Briggs

Łukasz

Look at this! #2

noreply@blogger.com (Anonymous) — Fri, 18 Apr 2014 09:46:00 +0000

Okres przedświąteczny to czas wzmożonej pracy w kuchni i porządków. Ale ile można piec i sprzątać? Odpoczynek też jest ważny! Skorzystajcie z pięknej pogody i wskoczcie na rower, rozsiądźcie się wygodnie na kanapie i obejrzyjcie zaległy odcinek serialu lub poczytajcie ulubionego bloga. W tym momencie cieszę się, że udało Wam się wygospodarować trochę wolnego czasu i przeczytać ten post. To już druga część serii. Pierwszą znajdziecie - tutaj.

Jak zwykle przygotowałem dla Was sporo dobrego :)

1. Na początek złamię jedną z zasad. A co, taki będę! Film ten zobaczyłem nie w przeciągu ostatniego tygodnia, tylko już jakiś czas temu. Jacek Walkiewicz odpowiada o Pełnej mocy możliwości i tym samym motywuje jak nikt inny. Must watch.

2. Jesteśmy dziećmi lat 90 i każdy z nas miał styczność z walkmanem. Tworzyliśmy swoje pierwsze playlisty nagrywając piosenki z radia i wiemy co łączy kasetę z ołówkiem. Co na ten temat powiedzą dzieci urodzone z 21 wieku? Zobaczcie sami.

3. Moda na zdjęcia posiłków przed zjedzeniem opanowała Internet. A co jeśli bohaterowie słynnych powieści wzięliby do ręki telefon i zrobili zdjęcie przed kolacją? Projektantka Dinah Fried po godzinach spędzonych w kuchni pokazuje nam jakby te potrawy wyglądały. Ten Gatsby to dopiero dobrze jadł! Aż zgłodniałem :)

4. A teraz wybierzemy przygodę z Panem Ślimaczkiem. Tak, dobrze przeczytaliście.

5. Wyobraźcie sobie piękne słońce, pełno wysokich palm na horyzoncie, piękne kobiety i przystojnych mężczyzn oraz ogrom świetnej muzyki. To właśnie Coachella - festiwal odbywający się w Idaho w stanie Kalifornia od 1999 roku. Fotoreportaż w tegorocznej edycji zobaczycie tutaj.

6. Jakiś czas temu pisałem o 5 filmach na wiosnę - co powiecie na obejrzenie wszystkich po kolei? Karolina z Old Fashioned Girl przychodzi nam z pomocą i opisuje jak zorganizować idealny maraton filmowy.

7. Znowu zaglądamy do Uli. Tym razem przygotowała dla nas wideo z Meksyku. Zabierzcie mnie tam!

8. Michał Maj z Życie jest piękne to mój drugi podróżniczy guru. Ostatnio wrócił z Tajlandii i kawałek po kawałku odkrywa przed nami ten kraj. W najnowszej notce przedstawia m.in jak złapać tam stopa. Cóż, przydatnej wiedzy nigdy za wiele. Może kiedyś nam się przyda :)

8. Na koniec teledysk do Happy Pharrella Williamsa bez... muzyki. How weird is that?

Autorem zdjęcia w nagłówku jest Ryan Schroeder.

Wesołych Świąt!

Łukasz

Nowy Jork i kultura - filmy

noreply@blogger.com (Anonymous) — Wed, 16 Apr 2014 17:17:00 +0000

Środa wieczór to idealny czas na powrót do Nowego Jorku. Zresztą, każdy czas jest dobry - ja mógłbym tam wracać codziennie. Już trochę mnie poznaliście :) W ostatnim poście opowiedziałem Wam o muzyce, która nieodłącznie wiąże się z tym miastem. Dziś, jak dobrze wywnioskowaliście z tytułu, będzie o filmach. A jest ich całe mnóstwo! Praktycznie każdy zakątek Nowego Jorku został uwieczniony na taśmie filmowej. Jak kiedyś tam będziecie możecie skorzystać z okazji i wybrać się na trzygodzinną wycieczkę po Central Parku oprowadzającą po miejscach znanych z filmów. Działa na wyobraźnię prawda?

We wpisie przedstawię Wam kilka moich ulubionych pozycji. Kolejność przypadkowa.

Zaczynamy!

1. Manhattan

Woody Allen. Człowiek instytucja. Kocha Nowy Jork, a miasto odwzajemnia to uczucie. Nic dziwnego, że większość jego produkcji została nakręcona akurat w tym miejscu. Manhattan opowiada historię dwukrotnie rozwiedzionego nowojorczyka, który zakochuje się w dziewczynie swojego najlepszego przyjaciela. Too bad!

Miejsce ze zdjęcia: Sutton Place, poniżej Queensboro Bridge.

Most jak każdy inny. Nie wyróżniający się niczym szczególnym. Samo Sutton Place też nie należy do sławnych punktów obserwacyjnych. Tak było kiedyś. Po 1979 roku to miejsce zyskało nowe życie. To nic innego jak magia Allena.

Mary (Diane Keaton) i Isaac (Woody Allen) chcąc odpocząć po spacerze po Manhattanie siadają na jednej z ławek z widokiem na Queensboro Bridge. Ich dialog najbardziej oddaje klimat tej chwili.

Mary: Isn’t it beautiful out?
Isaac: Yeah, it’s really so pretty when the light starts to come up.
Mary: Yeah, I know. I love it.
Isaac: Boy, this is really a great city, I don’t care what anybody says – it’s really a knockout, you know?

2. Leon Zawodowiec

Film, który zna każdy. No chyba nie powiecie mi, że jest inaczej? Niezwykle wciągający thriller o płatnym zabójcy (Jean Reno) przygarniającym pod swoje skrzydła głodną zemsty za zamordowanych rodziców dziewczynkę (Natalie Portman). To tak w olbrzymim skrócie. Jeśli jeszcze jakimś cudem go nie widzieliście - lećcie nadrabiać zaległości. :)

Miejsce ze zdjęcia: praktycznie pusta 7 Aleja, po której Leon i Matylda idą do nowego hotelu.

3. Ojciec Chrzestny

Kolejna perełka światowego kina i jedna z najbardziej charakterystycznych scen - postrzelenie Don Vita Corleone. W Nowym Jorku nakręcono dwie części Ojca Chrzestnego.

Miejsce ze zdjęcia: Little Italy

4. Taksówkarz

Martin Scorsese równie często jak Woody Allen powraca do Nowego Jorku kręcić swoje filmy. W Taksówkarzu ukazuje nam nieco mroczniejszą odsłonę tego miasta. Travis, postać grana przez Roberta De Niro, cierpiący na bezsenność weteran wojny w Wietnamie zatrudnia się jako taksówkarz na nocnej zmianie. Jeżdżąc po ulicach Big Apple zdaje sobie sprawę jak wiele przemocy i okrucieństwa czyha praktycznie na każdym kroku. Nie mogąc tego znieść postanawia sam rozprawić się z całym złem, które zalęgło się w tym mieście.

Miejsce ze zdjęcia: 5 Aleja i 19-sta ulica

5. Vanilla Sky

Na koniec jedna z moich ulubionych scen. Co ważne - nakręcona całkowicie bez pomocy efektów specjalnych. Praktycznie na samym początku filmu Tom Cruise biegnie przez opustoszały Times Square. Jak udało się to osiągnąć? Producenci dostali zgodę na filmowanie w ściśle określonym czasie - niedziela, między 4:30 a 6 rano - wtedy Times Square jest teoretycznie pusty. Ekipa rozstawiła kamery już o północy i czekała na pierwsze światło. Z uwagi na limit czasowy cała scena została sfilmowana z jedną godzinę.

Łukasz

Born to run

noreply@blogger.com (Anonymous) — Mon, 14 Apr 2014 16:22:00 +0000

W ostatni weekend w trzech biegach organizowanych w Warszawie wzięło udział ponad 30 tysięcy ludzi. Wow! Całkiem niezła liczba, nie sądzicie? Tysiące biegaczy w różnym wieku, statusie społecznym, indywidualnym bagażem doświadczeń, początkujących i weteranów zjechało się z każdego zakątka Polski w jedno miejsce aby przeżyć coś wspaniałego. Bo wiecie, dla nas zawody to takie małe święto, nie liczy się ilość przebiegniętych kilometrów, tylko wspólnota, chęć dobrze spędzonego czasu i uśmiech na twarzy po przekroczeniu mety. Bieganie łączy.

Nawet w moim liczącym kilkanaście tysięcy mieszkańców miasteczku z dnia na dzień przybywa osób uprawiających ten sport. Jeszcze kilka lat temu na widok biegacza na twarzach ludzi pojawiało się zdziwienie. Można tylko domyślać się o czym wtedy myśleli. Pewnie zastanawiali się przed kim ta osoba ucieka :) Teraz sytuacja uległa dużej zmianie - jest o wiele lepiej. Ludzie bardziej przychylnie patrzą na biegaczy. Ba, pewnie niektórzy do nich dołączyli. Bieganie zmienia spojrzenie na świat.

Mój powód do rozpoczęcia biegania był niezwykle prozaiczny - chciałem zrzucić kilka kilogramów. Dołączyłem wtedy do milionów ludzi na całym świecie codziennie walczących o lepszą sylwetkę. Był rok 2011. Pewnego lipcowego wieczoru namówiłem brata na małą przebieżkę. Byliśmy wtedy w tym temacie całkowicie zieloni. Założyłem dresowe spodnie, bluzę i najzwyklejsze sportowe buty. Wyglądałem i czułem się jak Rocky trenujący przed finałową walką. Brakowało tylko lecącego Eye Of The Tiger w tle. Po krótkiej rozgrzewce i rozciąganiu ruszyliśmy. Na początku nic nie wskazywało nadchodzącej katastrofy. Idzie całkiem nieźle - pomyślałem. Sytuacja zaczęła pogarszać się po jakiś 300 metrach - szybkie, płytkie oddechy i przyspieszone bicie serca. W pewnej chwili myślałem, że wyskoczy mi z klatki piersiowej i nie zastanawiając się pobiegnie do domu. Jakby było tego mało, na horyzoncie pojawiła się niechciana towarzyszka każdego biegacza - kolka (teraz już wiem jak skutecznie ją spławić). Z trudem przebiegliśmy 2 kilometry. Oczywiście nie obyło się bez kilku przystanków na złapanie tchu i zastanawianie się po co tak właściwie ruszałem się sprzed ekranu komputera. Ale po powrocie - może to zabrzmi szalenie - chciałem więcej! Czułem się jak nowo narodzony i już nie mogłem doczekać się następnego razu. W tej chwili patrząc na to z perspektywy czasu wiem, że popełniłem chyba wszystkie błędy początkującego. Cóż, takie życie. Jeszcze coś - pod żadnym pozorem, nie bierzcie ze mnie przykładu. W Internecie są dziesiątki artykułów, z których dowiecie się jak dobrze zacząć :)

Ale co tak naprawdę daje bieganie?

Zdrowie.

Uprawiając ten sport nie tylko wzmocnicie swój układ odpornościowy, serce też będzie Wam wdzięczne. Serio, już nie pamiętam kiedy byłem chory - bieganie w każdych warunkach pogodowych robi swoje. Powiększycie pojemność swoich płuc, przez co takie słowo jak zadyszka już nigdy nie zagości w Waszym słowniku. Już nawet nie wspominam o zbawiennym działaniu na mózg - na pomysły większości notek wpadłem podczas biegania :)

Emocje.

To, co dzieje się w mojej głowie podczas biegania jest nie do opisania. Poczucie wolności, spełnienia, świadomość, że mogę więcej. A po powrocie obowiązkowy zastrzyk endorfin sprawiający, że przez resztę dnia dobry humor mnie nie opuszcza. Nic dziwnego, że jestem już od tego uzależniony :)

Poznawanie świata.

Na swoim biegowym koncie mam już ponad 1000 km. Większość wybiegałem w mojej okolicy i w ten sposób poznałem ją wzdłuż i w wszerz. Nie zdajecie sobie sprawy jak piękne miejsca kryją się 1-2 km od miejsca Waszego zamieszkania. Zakładajcie buty i w drogę!

Na zdjęciu w nagłówku widzicie fragment mojej ulubionej biegowej trasy po Puszczy Kozienickiej.

Autorem trzeciego zdjęcia jest David Guimaraes.

Miłego wieczoru!

Łukasz

Look at this! #1

noreply@blogger.com (Anonymous) — Fri, 11 Apr 2014 16:29:00 +0000

Powszechnie mówi się, że poniedziałek jest dobrym dniem na rozpoczęcie czegoś - diety, biegania czy nawet założenia bloga. Ale hej, początek weekendu to też dobry czas na takie rzeczy! Dzisiejsza notka będzie pierwszą z nowej serii - Look at this! W każdy piątek popołudniu dostarczę Wam sporo ciekawych linków do muzyki, filmów, ciekawych artykułów lub wpisów z innych blogów, czyli do wszystkiego, co zainteresowało mnie w ubiegłym tygodniu. Moja mama zawsze mówiła, żeby dzielić się z innymi, tak że dzielę się!

Let's begin!

1. Wiedzieliście, że Anthony Hopkins jest kompozytorem? Około 50 lat temu, jeszcze przed rozpoczęciem kariery aktorskiej, napisał walca i dopiero roku temu po raz pierwszy usłyszał go na żywo. To się nazywa mieć cierpliwość! Posłuchajcie! Dowiedziałem się tego z bloga Kuby :)

2. Selfie z prawdziwym niedźwiedziem lub wężem na głowie? Nic bardziej trudnego! W bardzo ciekawym wywiadzie Katerina Plotnikova zdradza sekret swoich zdjęć.

3. Dla tych, którzy kiedykolwiek lecieli samolotem - 30 ciekawostek, o których na pewno nie wiedzieliście. Teraz już wiem, że picie wody, która nie jest zamknięta w butelce jest bardzo ryzykowne.

4. Genialny film z Sydney z roli głównej. Jej, ale chciałbym tam polecieć!

5. Andrzej Tucholski na blogu jestKultura pisze o fajnych rzeczach do robienia wiosną. Przeczytajcie i wcielcie coś w życie :)

6. Ula Fiedorowicz z The Adamant Wanderer jest moim podróżniczym guru. Tyle pięknych zdjęć z tylu zakątków świata nie zobaczycie nigdzie indziej! Obecnie jest w Meksyku i co jakiś czas pokazuje nam jak żyje się w tym państwie. Uważajcie, czytanie jej bloga uzależnia!

7. Wiecie jak wyglądałyby miasta z klasycznymi obrazami zamiast reklam? Właśnie tak. Ja jestem zauroczony.

8. Na sam koniec - finałowe sekwencje z produkcji nagrodzonych Oscarem za najlepszy film roku. Chyba nie myśleliście, że nie będzie nic związanego z kinem?

That's all Folks!

Udanego weekendu!
Łukasz

Nowy Jork i kultura - muzyka

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 08 Apr 2014 16:28:00 +0000

Nowy Jork. Miasto świateł. Miasto, które nigdy nie śpi. Od setek lat inspiracja artystów na całym świecie. Miejsce wielu sukcesów, ale i porażek. Ci, którzy tutaj przyjeżdżają nadal wierzą, że uda im się spełnić swój american dream.

Piosenek, które choćby w mały stopniu dotyczą tego miasta jest ponad tysiąc (pełną listę możecie zobaczyć tutaj). Ani ja, ani Wy nie macie tyle czasu ani ochoty na zapoznanie się ze wszystkimi, dlatego wybrałem dla Was tylko kilka utworów.

Frank Sinatra - Theme from New York, New York

Na sam początek ciekawostka - chociaż każdy kojarzy tę piosenkę z Sinatrą to jako pierwsza wykonała ją Liza Minnelli w 1977 roku w filmie o tym samym tytule. Ale dopiero dzięki Frankowi i jego wykonaniu na koncercie w Radio City Hall w Nowym Jorku w 1978 roku kompozycja zyskała sławę na całym świecie i od tego momentu była kojarzona wyłącznie z nim. Jak widać wszyscy (no może prawie) trwaliśmy w błędzie przez tyle lat.

If I can make it there

I'll make it anywhere

Kwintesencja tego miasta zamknięta w słowach.

Wiem jedno - jak pewnego dnia będę przechadzał się Piątą Aleją ta piosenka będzie mi towarzyszyć.

Ella Fitzgerald & Louis Armstrong - Autumn in New York

Nie byłbym sobą gdybym nie wspomniał o jazzie. W końcu ten gatunek wyjątkowo dobrze zadomowił się pośród drapaczy chmur. Niezwykle ciepły utwór najbardziej pasujący do listopadowego deszczowego popołudnia

Glittering crowds and shimmering clouds

In canyons of steel

They're making me feel

I'm home

Norah Jones - New York City

Moja ukochana Norah. Od dawna jej płyta 'Come Away With Me' przynosi mi sporo radości i spokoju. Tym razem też nie zawodzi.

New York City
Such a beautiful disease

Z tego miasta ciężko się wyleczyć.

Leonard Cohen - Chelsea Hotel

Historia powstania tej piosenki owiana jest lekką nutą kontrowersji. Leonard Cohen, w jednym z wywiadów, przyznał, że osobą, która go zainspirowała do jej napisania była sama Janis Joplin, z którą spędził noc w Chelsea Hotel. W kolejnym wywiadzie naprawił swój błąd i przyznał, że opowiadanie o kobietach, z którymi się spało nie jest rzeczą, którą powinien robić gentleman. Podobno Janis i tak nie miała nic przeciwko.

Sam budek też kryje za sobą wiele historii. Jeden z właścicieli pozwalał artystom mieszkać w nim za darmo bądź za opłatą w formie ich sztuki. W skutek czego hotel jest teraz istną galerią sztuki i nadal przyciąga wiele indywidualności. Mieści się przy 23-ciej ulicy w dzielnicy West Village.

I remember you well in the Chelsea Hotel,
you were talking so brave and so sweet,
giving me head on the unmade bed,
while the limousines wait in the street.
Those were the reasons and that was New York

Jay-Z feat. Alicia Keys - Empire State of Mind

Absolutny numer jeden. Utwór, który miał swoją premierę w 2009 roku przyjął się tak dobrze, że w rezultacie został oficjalnym hymnem Nowego Jorku.

New York, concrete jungle where dreams are made of

There's nothin' you can't do
Now you're in New York
These streets will make you feel brand new
Big lights will inspire you

Alicia nagrała własną kontynuację - Empire State of Mind (Part II) Broken Down

Trzymajcie się,

Łukasz

Let's Play Birds

noreply@blogger.com (Anonymous) — Thu, 03 Apr 2014 17:18:00 +0000

Siedzisz na ławce w parku. Twoją skórę lekko muska ciepły wiatr. Wiosenne słońce daje o sobie znać i dosyć ostentacyjnie narzuca myśl o zdjęciu kurtki. Kwiaty wyłaniają się z coraz bardziej zielonej trawy. Pąki na drzewach po zimowym letargu zaczynają rozkwitać. Wysoko, na ich czubkach, ptaki śpiewają w pięknym, acz niezrozumiałym dla nas języku. Mimo to, chcesz odciąć się od otaczającego świata. Zakładasz słuchawki na uszy i włączasz piosenkę, która Twoim zdaniem najbardziej pasuje do tego momentu. Rozbrzmiewają pierwsze dźwięki. Powoli, z upływem sekund otulają Cię w ciepłym uścisku. Zamykasz oczy. Bierzesz głęboki oddech. Twój umysł jest czysty. W tej chwili masz wrażenie, że możesz wszystko. Wiesz, że nadchodzący okres będzie najlepszy w Twoim życiu. Będziesz cieszyć się każdą sekundą.

Wstajesz i z uśmiechem na ustach idziesz przed siebie.

Miłego wieczoru,

Łukasz

Autor zdjęcia - Alejandro Escamilla

5 movies for spring

noreply@blogger.com (Anonymous) — Mon, 31 Mar 2014 09:36:00 +0000

Poniedziałek. Definitywny koniec weekendu i najbardziej znienawidzony dzień tygodnia. Brzmi przerażająco, prawda? Wcale nie musi. Bo wiecie, wszystko zależy od naszego podejścia. To o czym myślimy od samego rana ma istotny wpływ na nasze samopoczucie. Dlatego - myślmy pozytywnie! Cieszmy się kubka pysznej kawy, pięknego słońca za oknem. Bo takie małe drobiazgi budują nasze szczęście. Cegiełka po cegiełce.

Ten wpis jest kierowany przede wszystkim do tych, którym nie udało się odeprzeć poniedziałkowej depresji. Przygotowałem dla Was listę pięciu filmów, które na pewno poprawią Wam humor.

Zanim zaczniemy, muszę Wam do czegoś się przyznać. Lubię komedie romantyczne. Nie wiem za bardzo jak to przedstawia mnie jako faceta, ale szczerze - mam to gdzieś :)

1. Dobry rok

Południowa Francja, piękna, nadgryziona zębem czasu winnica i historia o miłości w tle. Potrzeba dodawać więcej?

A tu mała ciekawostka - po obejrzeniu tego filmu pierwszą rzeczą, którą zrobiłem było przekopanie Internetu w celu znalezienia jakiejś ciekawej francuskiej muzyki. I tym sposobem poznałem Zaz i Nouvelle Vague (koniecznie sprawdźcie ich 'Dance With Me') :)

2. Czas na miłość

Jeden z najbardziej pozytywnych filmów jakie ostatnio oglądałem. Po seansie uśmiech nie schodził mi z twarzy przez kilka dni. Oglądaliście Love Actually? W takim razie wiecie, że Brytyjczycy, jak nikt inny, wiedzą jak nakręcić dobrą komedię romantyczną.

3. Sekretne życie Waltera Mitty

Tak w temacie mojego poprzedniego wpisu o marzeniach i stawianiu pierwszego kroku w celu ich realizacji. Walter po wielu latach bujania w obłokach w końcu postanawia zrobić coś godnego zapamiętania w swoim życiu. Świetna muzyka i przepiękne zdjęcia Islandii. Jest na czym zawiesić oko.

4. Once

Nadal pozostajemy na wyspach, tylko tym razem przenosimy się do Dublina. Film - musical pokazujący w jaki sposób muzyka może połączyć obcych sobie ludzi. Uronicie niejedną łzę :)

5. Sugar Man

Doskonały dokument o jedynej, niepowtarzalnej historii, w którą na początku ciężko uwierzyć.

Miłego seansu,

Łukasz