Właśnie napisałam ostatnią próbną maturę, czuję ulgę. Nie wiem jak będzie na prawdziwych, ale ciężko mi znieść trzy dni fokusu na rzeczach, które mnie nie pasjonują i wysiedzieć tyle czasu narażając się na kifozę. W każdym razie mimo tych kilku ciężkich godzin, które i tak spędziłam na najszybszym wypełnianiu kart odpowiedzi, byleby iść godzinę wcześniej spać, jestem bardzo zadowolonego z tego co się dzieje ostatnio. Można powiedzieć, że otaczam się w końcu tylko wartościowymi osobami i nie muszę na siłę szukać atencji. Do tego dochodzi kilka śmiesznych zbiegów okoliczności i nagle znowu cały świat kręci się wokół mnie. W sumie rzadko zdarzają mi się takie dnie, a w nie właśnie spełniają się moje wszystkie marzenia.

*dissclaimer* ciężko piszę się, gdy musisz zachować prywatność swoją innych ludzi i bezpieczeństwo, więc wybaczcie

Jeśli mnie znacie, albo czasem zaglądacie w moje fotki, pewnie wiecie, że zdarza mi się pozować do zdjęć. Tak, tak nic profesjonalnego z mojej strony, ale zdarza mi się współpracować z naprawdę fajnymi ludźmi. Zresztą kiedyś mogę Wam troszkę więcej napisać, jak to wygląda z drugiej strony, bo moja relacja z modelingiem jest dosyć specyficzna. W każdym razie jestem coraz bliżej 90 cm w biodrach i mam nadzieję, że w końcu będę mogła podpisać swój wymarzony kontrakt. Do tego czasu nie narzekam, przynajmniej zdobędę doświadczenie, a agencje wciąż są zainteresowane mimo mijającego czasu. Dwa dni temu kręciłam minutowy klip, który już możecie zobaczyć na moim insta @czerly, a za tydzień już jestem zabukowana na kolejne foty, z których cieszę się strasznie. Dziwnie będzie powierzyć swoją twarz w czyjeś ręce, a ciało przeznaczyć do ubrania innym dłoniom, ale mam wrażenie, że zakocham się w tym. Strasznie fascynuje mnie wizja innych ludzi, a pracowanie z utalentowanymi osobami jest jak uzależniające hobby.

Swoją drogą zaczęłam znowu pisać do gazetki szkolnej! Wstawię Wam troszkę moich felietonów w kolejnym poście. Fajnie jest znów pisać prześmiewcze luźne teksty i robić coś dla szkoły. Przynajmniej jest to na druku i nie mam możliwości usunąć tego z zasięgu Waszych oczu w dwie sekundy. Tak zresztą stało się z wszystkimi moimi wierszami. Czasem stresuje mnie myśl, że ludzie mogą zacząć gadać. Niby wiem, że to robią, ale nie wiem czy przeżyłabym taką masę hejtu na przemian z falami uwielbienia, która spotkała mnie w 2016 roku. Podczas całej akcji było w porządku, ale jak mam 18 lat przeraża mnie fakt stania się znowu viralem i poddanie się presji społeczeństwa. Chyba tak bardzo hamuje mnie przed wróceniem na yt, to że mam za dobre pomysły i że mogło by mi się udać, a to zepsuje.

Jutro zaczynam warsztaty związane z branżą kreatywną. Zrobię Wam relacje na ig.
So stay tunned
Trzymajcie się cieplutko,
Wasza Karo

Kilka dni temu podczas parzenia trzeciej kawy, napisał do mnie przemiły chłopak (jeśli to czytasz to artykuł dla Ciebie). Zaczęliśmy konwersacje, niby nic takiego. Dwóch ludzi inaczej patrzących na świat. Długo rozmawialiśmy o tym skąd biorę pomysły, jak stworzyć coś nowego i kreatywnego. Stwierdziłam, że ten temat nie może czekać i opowiem Wam o tym jak patrzeć na świat w inny sposób i jak wymyślić od a do z historie. A właściwie pokaże Wam moje autorskie ćwiczenie które pomoże Ci samym procesie tworzenia idei. W końcu praktyka czyni mistrza.

Pomyśl teraz o sytuacji z początku postu, tej z pistoletem. Pomyśl o niej przez kilka minut. Niech poniesie Cię wyobraźnia. Przeczytaj dalszą część dopiero jak skończysz.

.

.

.

Każdy z Was jest w stanie zrobić z tym obrazkiem zupełnie co innego. Pewnie pomimo tego, że nie kazałam Wam rozwiązywać problemu, wiele osób to zrobiło, próbując wykorzystać do tego logiczne myślenie. Inna część doszukiwała się drugiego dna, a jeszcze inni tworzyli nową rzeczywistość w której rozwiązaniem tego problemu jest pstryknięciem palcem. Żadna z tych metod nie jest zła. Musisz uświadomić sobie, że w momencie, gdy wymyślasz, nie możesz mieć żadnych ograniczeń. W świecie w Twojej głowie nie ma praw, regulacji, barier. Jest otchłań, którą możesz dowolnie formować i wypełniać na każdej płaszczyźnie, o ile stworzysz tam płaszczyzny. Pamiętaj, że w momencie tworzenia, nie powinieneś skupiać się na późniejszej krytyce innych i tym czy to co robisz jest dobre. Gdy wpadasz w trans i masz wenę twórczą, jesteś tylko Ty i Twój pomysł. Dopiero gdy stracisz natchnienie, możesz oceniać i poprawiać swoją pracę, już pod względem logiczności i spójności.

ĆWICZENIE NA KREATYWNOŚĆ

Wyobraź sobie, że siedzisz na krześle w ciemnym pokoju. Nad Tobą stoi groźnie wyglądający mężczyzna i trzyma przy Twojej skroni pistolet cz75. Daje Ci piłeczkę i mówi, że nie zastrzeli Cię o ile włożysz ją do odpowiedniego pudełka. Zadanie wydaje się proste, przed Tobą jest słoik z napisem czarne i pudełko z napisem białe. Tylko, że piłeczka jest szara.

Zauważ, że taka banalna sytuacja, nie musi być przedstawiona w jeden sposób. Każdy z nas może wyobrazić ją sobie na zupełnie inny sposób. Rozłóżmy więcej całą scenerię na czynniki pierwsze.

1. Wypierz obraz z wszystkich kolorów. Zostaw same fakty. Zauważ, że nie masz żadnych informacji o przestrzeni i bohaterach, oprócz zaledwie dwóch przymiotników. Pomyśl czego brakuje Ci w tym opisie.
2. Osadź sytuacje w jakiejś konkretnej rzeczywistości. Wykreuj świat, lub użyj tego który już istnieje. Wybierz miejsce i czas. Stwórz prawa dla twojego wymiaru, które są najistotniejsze dla sytuacji. Im więcej czasu będziesz nad tym myślał, tym więcej zbudujesz fundamentów. Rozszerzaj świat kolejno o mieszkańców, tradycje, wydarzenia historyczne, prawa przyrody, dekalogi, wyznania.
3. Zastanów się kim są bohaterowie i co mogło ich poprowadzić do takiej sytuacji. Nadaj im znaczenia, ubierz w emocje, ubrania, wspomnienia, talenty, sposób zachowywania i mówienia.
4. Opowiedz historie. Poprowadź ją przez schody w swoim świecie, opleć w bohaterów, których stworzyłeś. Pracuj nad planem wydarzeniem.
5. Dodaj ciągowi wydarzeń emocji, płynności, znaczenia. Spraw, że wszystko się ubarwi.
6. Dodaj detale, przedmioty. Malutkie rzeczy, mało istotne, ale dodające prawdziwości.
7. Rozwiąż problem.

W taki sposób powstaje Ci pomysł i rodzi się z niego coraz wyraźniejszy obraz. Stworzenie jednego punktu pcha za sobą domino. Każdy fundament, sugeruje się poprzednim, tworząc spójną całość. Możesz z tymi punktami napisać dowolną historię. Wystarczy Ci teraz podróż tramwajem, wizyta w łazience, jakakolwiek przestrzeń w której możesz wyczyścić myśli i zacząć tworzyć. Nie musisz siadać do komputera i spisywać każdego zdania, które wymyślisz. Daj swojemu umysłowi pole do popisu. Twoja podświadomość, gdy nie ma ważniejszego zadania da Ci na tacy pomysły zlepione z wszystkich twoich ostatnich myśli i obrazów, które widziałeś.

Powyższy plan to pomysł na podejście do tematu w twoich myślach. Jest to bardzo mocno rozłożony i ułożony w kolejności plan pracy mojego mózgu. Gdy w głowie zradza mi się jedna idea i nie wiem co z nią zrobić. Gdy przed oczami pojawia mi się Pani stukająca paznokciami o blat, lub tak jak powyżej mężczyzna z pistoletem. Mam nadzieję, że to ćwiczenie pomoże Wam w tworzeniu koncepcji i kontynuowania jej. Samo zrealizowanie tej historii będzie wyglądać zupełnie inaczej, ale napewno będzie już o wiele prostsze, niż tworzenie na żywca.

W weekend pokażę Wam przykładowe rozwiązanie przeze mnie powyższego problemu. Tymczasem sami możecie tworzyć odpowiedzi i zostawiać je w komentarzach.

Trzymajcie się cieplutko,
Wasza Karo @czerly

Z naszymi umysłami jest tak: szybko popadają w rutynę i się do niej przyzwyczają. Poznajesz dziewczynę marzeń, całe ciało drży, gdy tylko o niej myślisz, jej przypadkowy dotyk jest jak muśnięcie najciemniejszej strony mocy. Tu pojawia się problem, ta kobieta staje się Twoja. Lecz po kilku latach nawet seks z najseksowniejszą dziewczyną na świecie, może stać się tylko nawykiem jak poranna toaleta (tu powinna trwać minuta ciszy). I potem dziewczyna typu „Victoria’s Secret Angel” patrzy na Ciebie tymi smutnymi oczami, albo polski młodszy Harrison Ford w swoim fordzie,  pyta się co Cię łączy z przypadkowym gościem z imprezy. Wszystko co się powtarza, staje się nudne. Gdy brak Ci ekscytacji, niepewności, zaczynasz być obojętny. Wydaję mi się, że to właśnie dlatego tak często zdradzamy. Oddajemy się pokusie czegoś nowego, nieznanego, zakazanego. 

Tu właśnie pojawia się odpowiedź na Twoje pytanie. Tu tkwi sekret najlepszej książki, osób publicznych, zdjęć na pintereście. Więc jeśli już pytasz: Dlaczego nikt nie ogląda moich rysunków? Dlaczego ludzie nie śledzą mnie na instagramie, skoro mam tak dobry kontent? Odpowiedź jest prosta. Twoja twórczość powinna być jak kochanka. Dawać dreszczyk emocji, nie wyczerpywać tematu, zadawać pytania, skrywać tajemnicę, być zakazana. Wtedy pojawi się zapotrzebowanie, pożądanie i popyt.  Tymczasem większość z nas o tym zapomina, powtarzamy po raz setny selfie w lustrze, kupujemy czarne vansy typu oldskool, robimy filmiki na yt pt. „Vlog z Poznania” i zastanawiamy się dlaczego ludzie nas nie kochają. Proszę powiedz dlaczego masz tylko sto lików, albo nikt nie wziął udziału w Twoim wydarzeniu mimo wykupionych reklam. To troche jak z zdjęciami z nagością odkrytą. Pierwsze zawsze będzie miało rozgłos. Setne takie samo straci zainteresowanie i zginie pośród milionów innych.

Tylko sprostuję na sam koniec, ten post nie namawia do zdrady ukochanej osoby, wręcz przeciwnie. Wiem jak żyją artyści, co wyznają jako zbiór wartości, bo sama jestem jednym i żyję wśród nich. Beztroska, wolność, myślenie racjonalnie inaczej, to nasze drugie imiona. Mimo wszystko jesteśmy jednak ludźmi i żyjemy wśród nich. Nie musimy zawsze być samotnymi indywidualistami, lub zrywać z poczuciem winy. Jeśli już się zakochasz, pielęgnuj to uczucie, dbaj o brak rutyny i zaskakuj. W końcu jesteś kreatywny. I pamiętaj, przyjaciele i poznawanie ludzi to nie zdrada, tak samo jak uśmiech do obcego człowieka

Trzymajcie się cieplutko,

Wasza Karo