m buğra çelik

Geçmişle hesaplaşmalar serisi…

2009-10-30T12:11:00.001-07:00

Hatalar vardır hep. Olacak tabii. Güzel hatalar değil tabii bunlar uyku tatlı gelir uyanamaz otobüsü kaçırırsın sınava yetişemezsin ama yolda çaresiz yürürken hayatının kadını ile karşılaşırsın tarzında olan ve sana bir yıl kaybettirse bile çok önemi olmayan hatalar değil. Bildiğin büyük hatalar. Yıllarına maal olan hatlar. Gençliğine. Geçen zamanların bizim beynimizle yapmış olduğu muhteşem seriler. Herseferinde başka hata yok desende, pişmanlık duymanın yanlış olduğunu söylesende çıkar karşına. Artık daha düzenli olmaya çalışırsın, unutmamaya ayrıntıları ki hatalar azalsın, dersler çıkarır çıkardığın önemli ayrıntıları tartışırsın, uzun uzun, dostlarınla. Elimize avucumuza sığmayan, dur durak bilmeyen zaman oyununu oynar, beynimizin unutma hücreleri görevini en iyi şekilde yapar ve sen yine en olmadık yerlerde, en olmadık durumlarda hataların en büyüğünü yapmış, başını ellerinin arasına almış bulursun kendini. Yine silinir bir kaç anı o fotoğraflardan. Ne renkti o kazak?

beyin şampiyonu

2009-10-30T12:10:00.000-07:00

Yani eksiliyor, yanımızdan geçen her gün gibi, hikayelerimizde ki ayrıntılar, bazen öyle bir hal alıyorlar ki bem beyaz bir fonda tek başına kalıveriyorsun, bir koltuk buğulu bir rengi var yanında büyükçe bir masa yok yok küçük, küçük bir sehpa, hayır küçücük bir el feneri! Yok ya o gün balık tutmaya gittim. İşte böyle oluyor bazende hikayeler birbine giriyor üzerinde ortaokul kıyafetin ile kendini üniversitenin amfisinde bulu veriyorsun ansızın. Ne işi var bu hocanın, bu adam bizim derslere giriyor muydu? Rüya gibi aslında bir nevi ama düşünüyorsun eski günleri ve bunlar çıkıyor o güzelim hikayelerden. Bazen heyecanla arkadaşlarına o çok içtiğin günü anlatıyorsun eh tabii o zamanlar gençsin belki 2 belki 3 bira da çakır keyf olmuşsun birden ağzından 8-9 tane içmiştim diyiveriyorsun. Biraz titrek bi sesle çünkü tam hatırlamıyorsun gerçektende kaçtane içtiğini ama şimdi olsa 8-9 tane anca yater ya kim bilecek, sen bile bilmiyorsun baksana. Ya da bir kavganın içinde bulmuşsun kendini bir yumruk sallamışsın –ıska- ama acaba suratının tam ortasına mı gelmişti. Tabii ki bu kadarda unutkan değiliz bazı anılar var;

‘’ne zamandı geçen kış mı?’’

‘’Yok ya 2 sene önce yazın sonlarıydı. Murat gelmişti abi elinde yeni avladığı balıklar’’, ‘’

‘’ee tamam işte kış değil, tam av sezonu başlamıştı.’’

‘’ Doğru doğru, ne eğlendik ama. ‘’

İşte hatırladın. Fethiye kaş olimpos Antalya gezisine gittik 3-4 sene önce. Ooo saatte geç olmuş zaman su gibi akıyor. Düşün düşün ne zamandı tam 6 sene önce eylül ayı.

Birde bazen durup durup bi ara yaşadığın anlar aklına gelir. Bir anda kendini orda hissedersin. Ama saniyelik oradan oraya geçiş. Bir telefon çalar açarsın, bir kapı belirir bir anda geçersin işte bir anda kaldığın bir otel odasındasın, bir anda sahilde şarkı söylüyorsun. Beynin bize oynadığı oyunlar bunlar hep.

Zamanla geçen gerçekler.

2009-10-30T12:09:00.000-07:00

Düşünüyorum ben kimdim, ne yapardım, nerelere giderdim, ne içerdim… tek hayatım sadece var olduğumu kendime kanıtlama savaşı mıydı yoksa sadece bir soykırım mıydı zamanı öldürüp durduğum, bir savaş suçlusundan ne farkımız var aslında. avuçlarımızdan akıp giden zamanı kaç kez durdurmaya çalıştık, yoksa bir iki kez deneyip durmadığını görünce mi başladık ,sakince seyretmeye bir şelalnin yanında çılgın su sesinin kulaklarımızı yırtarcasına çıkardığı gürültüyle, aşkların varlıkların geçişiini gözlerimziin önünden. Boş boş duvara bakarak geçen zamanların şizofrenliğinde kaybolan düşlerimizi aradık hep, bulamadık haliyle çünkü zaman alıp gidiyor, belki fotoğraf kalıyor 2- 3 tane oda şanslıysan;

‘’aa evt o gün sen anahtarını evde unutmuştunda bize gelmiştin 2 bira içmiştik hatta son paramızla almıştık’’diyorsun bir fotoğrafa bakıp ama evine gelen o arkadaşın

‘’yok ya ben hiçbir şey hatılamadım, bu şey değil mi hani parkta polisler gelmişti kimlik sormuştu o gün değil mi?’’ ,

‘’hayır abi ya ben yoktum orda…’’

- işte akıp giden zamanla silinen anılar ufakta olsa-, ki büyükleri düşün birde harika, unutulmaz dediğin anılardan silinen önemli ya da ayrıntı anlar.. giydiğin kazağın rengi, ilk öpüşmende çalan şarkı, belki ilk sevgilinin soyadı. Akıp gider, tabii şanslıysan bir fotoğraf artık anlamı kalmamış, eski bir iki mektup okuyup güldüğün o dünkü çocuğa. Bıyıkları terlerken ayrı yazamadığın kiler, deler, virgülü bir türlü doğru yere koymayı başaramadığın ve bazı kelimelerden harfleri istemedende olsa attığın. Yitirmekten sevgiyi nasırlaşmış kalbinin unuttuğu duyguları görmek hemde kendi kaleminden çıkmış, şaşkın ve özlemiş bakmaz mıyız bir birine girmiş harflerin ahenk yakalama isteği ile kafiyeye hasret çektiği düşlere gülmez miyiz, ve yine istemden yapılan devrik cümlelere. En güzeli balkonda, yalnız başına oturmuş sokak lambasının vurduğu sarı ışıkta yazmış olduğunu hatırlamak değil midir? İşte hepsi akıp giden zamanın bize bıraktığı hisler...

güneşe...

2009-10-30T12:08:00.000-07:00

Beni bu kalabalık içinden biraz olsun uzak tutan pek bir şey kalmadı, elde kalanlar ise sabit rutinleşmiş paçavralardan farksız düşünceler. Ne yapıyorum ve ya ne yapmak istiyorum diye sorar insan bazen kendine ya, işte o sroular öyle bir hal alırki bir yerden sonra kör bir bıçakla kesmek istercesine boğazını, bastırır yutkunamazsın, hani sanki kesilse bir kaç cevap ansızızn çıka gelcek, ama boğazım öyle nasır tutmuş ki bu acılardan, bu yaşanan kesmeyen bıçakla gelen karmaşık düşüncelerden, sadece yutkunamayışımla kalırım ortada. Yutkunmadan belki saatler geçer, beynime temiz oksijen gitmediğindendir belki hüzünlü oluşum ve bu kadar öfkeli kendi hayatıma. İçimde bir yerde sürekli doğuran bir kedi varmışcasına, neredeyse haftada bir, her doğan soru ince ve tiz bir sesle miv miv miv diye deler en sessiz geceleri. Sonra başka bir kedi... bir bankta oturup kalmış sanki beynim, manzarası mı hoşuna gitmiş yoksa uzak kalası mı benden, belkide tek amacı sadece biraz keyif almaktı koşuşturan insanların arasından doğan güneşe bakarak. Yine doğan ve her gün doğan farkında olmadan. Komik geliyor aslında yiten günlerin kokusu buram buram gelirken burnuma yeni bir merhaba çekmesi güneşin uykulu gözlerime. Hafifçe eğer geçerim boynumu. Kolay bir hamle görmemezlikten gelmek, acaba beni tanıdımı, çok mu ayıp oldu gibi takıntıların yoksa tabii, düşünsene bir ertesi merhaba çekişinde birde usulca omuzuna dokunup, dün neden beni görmezden geldin dese kendini nasıl hissedersin o zaman. Zaten titrek bacakların seni taşımaz kaçar gider ordan tıpkı beynin gibi. Doğru ya beynim... bıraktı mı beni yoksa sadece gitti mi.. gün kadar yüzsüz olsam belki bana selam vermeden kafasını eğip giden insanlara derdim heyy heyy burdayım bende diye. Oysa bunu derken bile gülünç buluyorum zorla, usulca, dokunup omuzuna varlığını hissettirme çabasını.

Yıldızlar parti veriyor bu akşam yine, hepsi toplanmış disko lambalarıda orda hemen koca parlak ay. Gülüyorum çünkü hiçte parti veriyor gibi değiller aslında. Güneşin tek başına yaptığı işi hepsi bir araya gelip yapamıyor. Çok kalabalıklar hiç biride yüzüne bakıp selam vermiyor, farkında bile değiller senin.

Güneşin ise o yüzden kendine olan öz güven ışınları.....