Maagverkleining

Hoe is het nu?

2020-05-15T19:02:00.000+02:00

Ja hoe is het nu, zo veel jaren later??

In maart 2019 woog ik nog 96 kilo, nu 69 (grappig het is precies omgekeerd 😊). Er is in ruim een jaar dus nog 27 kilo afgegaan. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit zo weinig heb gewogen. Ik weet nog wel dat ik op mijn 16e of 17e 75 kilo woog toen ik voor onderzoeken bij de longarts kwam. En dat is al héél lang geleden want ik ben nu 30 jaar ouder 😁.

Eindelijk heb ik een gezond BMI, 69 kilo bij een lengte van 1.76 betekent een BMI van 22.3.

Nu pas ik zelfs in maat 36, terwijl ik altijd al heel tevreden was als ik in maat 42 kon...

Nooit gedacht dat ik dit ooit nog eens zou bereiken.

Ben er blij mee, maar als ik in de spiegel kijk voel ik mezelf toch nog altijd te dik, dat is dan wel weer vreemd. Ik voel me ook nog dik.

UPDATE

2010-03-13T21:26:00.003+01:00

Jeetje niet verwacht dat hier nog mensen zouden lezen...ik schrijf nog maar zo zelden!

Maar Kristine, bedankt voor je reactie, wat ontzettend leuk dat je een berichtje achter liet!!! We hebben sinds augustus een geweldige dochter waar we stapelgek op zijn! Het is een heerlijk meisje, heel vrolijk en makkelijk. Ze lacht heel veel!

De zwangerschap was redelijk zwaar, maar dit stond los van de GBP. Ik heb bloedarmoede gehad en last van mijn bekken en rug waardoor ik bijna niet meer kon lopen. Misselijk ben ik niet geweest (Hoera!!!), eten was ook geen probleem.

Ik ben van 85 kilo naar 102,2 kilo gegaan (dat was vlak voor de bevalling) en nu weeg ik 90 kilo. Die laatste extra kilo's gaan er maar moeizaam af!

Inmiddels ben ik volledig gewend aan mijn GBP, al heb ik wel nog regelmatig dumpings als ik teveel zoet binnenkrijg. Een half schaaltje vanillepudding kan me al behoorlijk ziek maken!

Wat wel een heel nare ervaring was, was toen ik behoorlijk de griep had onlangs. Ik moest overgeven en was flink aan het kokhalzen etc maar ik kán het niet meer vanwege de GBP. Dat deed echt pijn van binnen door alle druk en ik voelde me superberoerd. Daarom ben ik (achteraf) ook zo blij dat ik geen last heb gehad van misselijkheid tijdens de zwangerschap want ik zou niet kunnen hebben overgeven.

Voor mijn maag slik ik nog steeds 20mg Omeprazol en ook dit kwam erg goed uit tijdens mijn zwangerschap. Slechts twee maal heb ik last gehad van maagzuur, verder niet!

Leuk dat er hier toch nog gelezen wordt en als je een reactie wilt achterlaten of vragen hebt doe het gerust, dat vind ik hartstikke leuk!

Kristine, laat me eens weten hoe het jou vergaat! (Email?) Kom jij ook op het WLS-forum?

Lezers bedankt voor jullie aandacht, ik ben blij jullie te kunnen vertellen dat het hartstikke goed gaat! (Nou ja op de 5 kilo na dan....haha!)

Zwanger

2009-01-24T21:38:00.003+01:00

Ik ben al heel lang niet meer hier geweest, sinds de dood van mijn vriendin vanwege complicaties tijdens de GBP-operatie vind ik dat heel moeilijk.

Echter heb ik nu zulk belangrijk nieuws dat ik vond dat ik dat toch wel even moest laten weten...

Ik ben zwanger!!! Mét GBP. En tot nu toe gaat dat goed. Ik heb wel wat bloedarmoede maar dat hoort ook wel een beetje bij de periode waarin ik nu zit.

Wel vind ik het moeilijk dat mijn figuur weer verandert en dat ik begin aan te komen. Ik associeer het blijkbaar toch nog met vroeger. Momenteel weeg ik 86-87 kg, en mijn laagste gewicht was afgelopen zomer; 84 kg en nog iets.

Ik heb meer honger en probeer regelmatig te eten. Ik heb geen moeite met groenten, vezels, vlees, fruit etc, dus dat gaat allemaal goed. Gelukkig heb ik maar een paar keer moeten overgeven en heb ik niet veel last van die hele erge misselijkheid. Ook slik ik nog steeds Omeprazol in verband met de oesofagitus. Niet slikken is te risicovol.

Oh ja, mijn borsten zijn intussen ook weer een maatje groter. Na de borstverkleining zat ik op cup D, nu op DD. Ach ja, alles voor het goede doel natuurlijk hoor!!!

Verdrietig nieuws

2007-11-07T01:08:00.000+01:00

Het is erg lang geleden dat ik op mijn weblog geschreven heb. Dit heeft mede te maken met het feit dat mijn vader 7 juli een aantal herseninfarcten heeft gehad. We hebben een heel moeilijke tijd doorstaan, maar gelukkig is hij sinds een paar weken weer thuis.

Ander nieuws is dat ik 24 oktober een borstverkleining heb ondergaan. Van een 85F naar een 85C/D. Ik zal hier later nog meer over schrijven.

Nu het belangrijkste, maar ook heel verdrietige nieuws.
Mijn allerliefste vriendin heeft op 25 oktober een GBP-operatie ondergaan. Er traden complicaties op, waardoor een tweede operatie noodzakelijk was. Hierna ging het zo slecht met haar dat zij in een comateuze toestand is gehouden. Ze heeft hard gevochten, maar is een week later, op 5 november, toch ingeslapen.

Ik ben ongelooflijk aangeslagen en kapot door dit grote verlies. Wat een nieuwe start had moeten worden is op wrede manier geëindigd.
Ik kan niet bevatten dat zij er niet meer is, dat we nooit meer samen zullen thee leuten en shoppen. Dat ik nooit meer smsjes en mailtjes van haar krijg, dat ik haar nooit meer kan vertellen hoe bijzonder ze voor mij was en hoeveel ik van haar hou.

Ik kan alleen maar hopen dat zij gelukkig is waar ze nu is.
Lief vlindervriendinnetje ik hou van je en ik mis je...rust zacht.

Pellie

Bijgetankt en afgevallen. Maat 42, 86 kilo.

2007-06-19T23:21:00.000+02:00

Ik ben weer thuis!!! De 3 maanden opname zitten er op. Het is zeker niet altijd makkelijk geweest maar ik heb me erdoorheen geslagen. Fijn weer thuis te zijn.

Het afvallen gaat steeds langzamer. Er is nu bijna 38 kilo af en ik heb maat 42, waar ik heel erg trots op ben. Ik kan het steeds moeilijker geloven dat ik het ben als ik mezelf tegenkom in de spiegel (haha). Het is ook zo lang geleden dat ik zo slank ben geweest!

Lichaam en Geest

2007-03-29T15:47:00.000+02:00

Tijd voor weer een update.

Het afvallen gaat (zoals altijd) langzaam, maar ik ben zo ontzettend gelukkig met de kilo's die ik verlies! Ik ben nu ruim 32 kilo kwijt en pas nu in maat 44. Het is helemaal te gek dat die maat gewoon past. Een heel normale dames maat! Dat is nog eens wat anders dan maar 54, 52 of 50! 48 zit veel te wijd, 46 kan ik nog wel aan, maar is toch ook wel te ruim en zit niet echt heel lekker meer. Ik draag nu ook strakke dingen en merk dat dat veel mooier zit dan maat 'tent'. Al die wijde dingen die ik droeg om alles te verhullen die achteraf gezien alleen maar nóg dikker maakten. Afschuwelijk. Gelukkig heb ik dat niet meer nodig. Ik mag (weer) gezien worden! Ik kan weer dingen aan die ik nog bewaard had, die al bijna tien jaar oud waren, die ik nog aan heb gehad op vakantie in Sri Lanka, dat was in 1999. Maar het pást! Wat een overwinning!! Ik weet nog dat ik in 1996 bij een diëtiste ben geweest en dat ik toen 86 kilo woog. Nu weeg ik 91.2 kilo. Dat is dus nog maar 5 kilo te gaan. Nou dat duurt niet lang meer of ik zit weer op dat gewicht. Ik studeerde toen nog...jeetje oude tijden gaan weer herleven...!
Het liefst wil ik naar de 75 kilo, dan heb ik ook een gezond BMI. Ik hoop dat ik dat nog ga halen.
Het leukste is om om de zoveel tijd weer kleren te passen en om dan te ontdekken dat er weer een aantal kledingstukken zijn die ineens passen. Mijn garderobe blijft zich vernieuwen!
Wat ik wel moeilijk vind is om al die veel te grote kledingstukken weg te doen. Maar gister heb ik dan toch een grote verhuisdoos en een grote tas vol met veel te grote kledingstukken weggedaan. Maar de angst om ooit weer zo dik te worden en dan die kleding weer nodig te hebben blijft. Maar ik wil het niet, echt niet!!! Nooit meer!!! Ik voel me zoveel beter, zoveel mooier, zoveel gezonder! (Hoewel ik moet zeggen dat ik het wel heel vaak vreselijk KOUD heb brrrr, ik mis mijn lekker warme vetlaagje denk ik).

Tot voor zover het lichamelijke deel.
Geestelijk gaat het minder goed met me. Eigenlijk heeft het niet direct met de gbp te maken, maar wel met mij dus wil ik het hier toch vermelden. In de privésfeer heb ik een heel zwaar jaar achter de rug. Zo zwaar dat ik er al een hele tijd 'doorheen zit'. Vandaar dat ik een tijdje naar een herstellingsoord ga om op die manier even bij te tanken. Ik heb het echt even nodig. Normaal sta ik altijd voor iedereen klaar en zorg ik voor iedereen, maar nu moet ik even voor mijzelf zorgen.

Wel vind ik het eng om langere tijd van huis te zijn (3 maanden) zo met mijn bypass. Niet zelf voor mijn eten kunnen zorgen en daar niet veel invloed op uit kunnen oefenen. Hoe zal dat gaan?
Ik zal in ieder geval veel tussendoortjes meenemen en flessen met lightdrink enzo.

Overigens is mijn man in 4 maanden hetzelfde gewicht afgevallen dat ik in 13 maanden ben afgevallen. Maar ik had niet anders verwacht...

Jaaaa! 30 kilo lichter vandaag!

2007-02-24T14:42:00.000+01:00

Jammer dat het niet gister gelukt is, maar goed, dan maar vandaag:

ER IS 30 KILO AF!!!!

Ben er heel blij mee, 30 klinkt toch leuker dan 29,5!

1 jaar post-op

2007-02-23T17:07:00.000+01:00

Vandaag is het precies een jaar geleden dat ik de GBP kreeg. Het is een dag met gemengde gevoelens. Enerzijds ben ik blij dat ik ben afgevallen, anderzijds ben ik teleurgesteld dat ik niet het beoogde resultaat heb behaald.

Ik ben 29,5 kilo afgevallen. In vergelijk met lotgenoten is dit een vrij minimaal resultaat. Veel mensen met een GBP behalen een verlies van 30 kilo binnen 5 maanden of eerder. Dus ja dat doet best pijn. Anderzijds heb ik een zwaar jaar gehad met complicaties en meerdere ziekenhuisopnames en periodes van stilstaan vanwege medicatie toediening. En blijkbaar ben ik een trage afvaller; ik zal 'gewoon' wat meer geduld moeten hebben. Maar dat is niet altijd even makkelijk.

Toch ben ik wel erg blij met de bijna 30 kilo die ik kwijt ben. Het is erg goed zichtbaar en het is ook al een hele tijd geleden dat ik maat 44/46 had. Ik zou graag nog een kilo of 15-20 willen afvallen. Het chirurgisch streefgewicht heb ik overigens over 4 kilo bereikt. (90 kilo)

Kerstgewicht en andere wetenswaardigheden

2006-12-25T10:25:00.000+01:00

Mijn kerstwens was dat ik met kerstmis onder de 100 kilo zou wegen. Dit is gelukkig gelukt. Vanmorgen woog ik 98.7. 7 december woog ik 98.8 dus sinds die dag is er zelfs nog een grammetje vanaf *grinnik* (ja het gaat niet zo snel bij mij).

Maar ik kan dus zeggen dat mijn kerstkado is dat er 25 kilo af is en dat is toch een erg leuk kado!!!

Verder moet ik zeggen dat mijn lichaam enorm veel lawaai produceert bij het verwerken van eten. Als ik heb gegeten dan rommelt het enorm. Het lijkt wel of ik mega-honger heb zo knort en rommelt het. Zo zat ik laatst bij de tandarts voor mijn derde wortelkanaalbehandeling (ja ook erg fijn) in de wachtkamer en ik ben maar opgestaan en in de hal gaan staan want ik schaamde me gewoon voor het lawaai en geknor dat er uit mijn lijf kwam. Het leek wel of ik een half jaar niet meer gegeten had!

Diarree heb ik helaas nog elke dag, dat is heel vervelend.

Ook ben ik heel vaak misselijk. Hier had ik voor het stoppen met de sandostatine eigenlijk nooit last van. Ik weet niet of dit mini-dumpings zijn, maar ik word bijvoorbeeld misselijk als ik te snel drink of als ik net die hap teveel eet.

Ik hoor van lotgenoten dat zij last hebben van overtollige huid; hier heb ik gelukkig totaal geen last van. Wel heb ik een klein smetplekje aan mijn navel, maar ach als dat alles is!

Soms baal ik dat ik maar zo langzaam afval maar als ik er geen loszittend vel aan over hou is dat zeker de moeite waard!

Vrolijk kerstfeest allemaal!

Onder de 100!!!!!

2006-12-05T12:39:00.000+01:00

Eindelijk! De weegschaal gaf vanmorgen aan dat ik 99,7 kilo woog. Ik hoopte dat ik dat zou wegen met kerstmis, maar het is al een paar weekjes eerder. Ik ben een zeer gelukkig mens!!!

Er is nu precies 24 kilo af.

Tevens ben ik afgelopen week weer gestart met metformine. Dr. Breed heeft een dosis van 2 x 500 mgr voorgeschreven maar op aanraden van een vriendin ben ik gestart met een lagere dosis, 2 x 250 mgr. omdat ik er de laatste keer toch behoorlijk wat bijwerkingen van had. Ook nu ben ik toch wel regelmatig misselijk.

Ook heb ik elke dag weer een aantal maal diarree. Gelukkig is er geen sprake meer van overloopdiarre. Toch is dit wel erg vervelend. Maar ik denk dat mijn lichaam tijd nodig heeft nu het geen sandostatine-injecties meer krijgt. We zullen zien hoe het zal gaan verlopen...

Nieuwe lotgenoot!

2006-11-17T17:04:00.000+01:00

Ik heb er een lotgenoot bij...mijn man! Hij is woensdag geopereerd, de operatie is zeer voorspoedig verlopen. Lees HIER meer.

Update

2006-11-11T18:00:00.000+01:00

Lang geleden dat ik iets gepost heb.

Er is veel gebeurd in mijn leven, voornamelijk nare dingen. Zo ben ik op een haartje na bijna mijn beste vriendin kwijtgeraakt. Gelukkig heeft ze het overleefd en is ze er nog.

Ik sukkel alweer een tijdje met mijn rug (weer last van beide SI-gewrichten) maar dankzij fysiotherapie gaat het nu weer de goede kant op.

Omdat ik veel last heb van hypo's heb ik thuis bij elke hypo mijn bloedsuikerspiegel moeten prikken. Maandag ga ik terug naar de diabetesverpleegkundige en dan krijg ik een implantaatje dat 72 uur lang de waarden van mijn bloed gaat meten. Dit alles weer in verband met de PCOS die onlangs geconstateerd is.

Ook is inmiddels de Sandostatine LAR uitgewerkt (was ook bloedsuikerspiegelverlagend dus wie weet kwamen daar de hypo's wel van?), dus dat is ook weer spannend, want zal de overloopdiarree terugkomen? Ik hoop het niet! Tot nu toe gaat het redelijk goed!

Vorige week zijn we verhuisd. Weg uit de drukte van de stad. Het bevalt ons goed waar we nu wonen. Wel even wennen natuurlijk en alle rommel weer wegwerken maar dat houdt me van de straat haha.

Wel heel erg verdrietig dat eergister een van mijn lieve poezebeesten omviel en binnen 20 seconden stierf. Ik ben er kapot van. Hij was pas tien jaar oud...

Wat het afvallen betreft, ik woog vanmorgen 102,1 kilo. Het gaat dus nog steeds ontzettend langzaam. Dat doet me toch echt wel wat. 2 dames die tegelijk met mij zijn geopereerd zijn de 40 kilo al gepasseerd...dat doet toch wel pijn. Ik heb last van mijn overgewicht. Er is wel al ruim 20 kilo af, tuurlijk merk ik dat wel, maar toch heb ik nog veel last van de bijna 30 kilo die ik nog teveel weeg. Ik voel me gevangen in mijn lijf.

Ik heb ook al een hele tijd last van tintelingen in mijn voeten, handen, lippen en tong. Mijn bloed is uitgebreid onderzocht maar er is niets geks gevonden. Geen mineralen- of vitaminentekort en ook geen andere afwijkingen of vreemde dingen in mijn bloed.
Zodra ik een nieuwe huisarts heb zal ik verder gaan met de zoektocht. Geen idee wat het kan zijn. Volgens dr Ceulemans heeft het in ieder geval niks te maken met de GBP.

Dinsdagmiddag breng ik mijn man naar Mol. Dan wordt hij opgenomen en woensdag is hij aan de beurt voor zijn GBP. Spannend! Ik hoop dat hij meer succes heeft dan ik...

Mijlpaal nr 1! Eindelijk!

2006-09-18T08:34:00.000+02:00

Afgelopen week ging ik eindelijk onder de 104 kilo (103.8 om precies te zijn). Dit betekent, dat ik nu ben verdergegaan waar ik met de maagband was blijven steken (omdat ik toen complicaties kreeg).

Ik val dan wel heel langzaam af, maar in ieder geval val ik af! En voor mijn vel is het natuurlijk ook beter, blijft lekker strak zo.

Nog 1 ons en dan is mijn 2e mijlpaal bereikt: 20 kilo afgevallen!

Metformine

2006-09-03T19:56:00.000+02:00

Ik heb de metformine niet lang geslikt. De dosis, 2x 500 mgr, bleek al snel te hoog te zijn en die heb ik gehalveerd naar 2x 250 mgr per dag. Echter bleven de bijwerkingen (Diarree!) en ik kreeg ook hevige hypo's die maar niet over gingen, dat was erg akelig. Het leek alsof ik buiten bewustzijn zou gaan raken. Ik heb overlegd met de internist en zijn advies was om er meteen mee te stoppen.

In oktober heb ik een afspraak staan, misschien dat ik die wel vervroeg.

Half jaar GBP

2006-08-23T17:38:00.000+02:00

Vandaag heb ik mijn gbp 6 maanden. Toch even een moment om terug te kijken en nagaan wat ik bereikt heb.

Vanmorgen woog ik 105,7 dus er is 18 kilo af. Afvallen gaat heel erg traag, soms nog geen kilo per maand. (In het begin was er supersnel 12 kilo af en daarna ging het zo traaaaaaaaaaaag). De operatie was me tegengevallen; veel pijn etc en daarna ook nog eens 4,5 maand diarree gehad, plus 2 extra opnames met onderzoeken.

Inmiddels gaat het wat betreft diarree wel redelijk, maar afvallen ho maar. Ik probeer me niet te spiegelen aan anderen en mezelf voor te houden dat ieder zijn (haar) eigen proces en traject doorloopt, maar soms komt de pijn en onzekerheid toch wel boven; ik had ook zo graag al onder de 100 kilo willen zitten... Ik lees vaak van anderen dat ze binnen 2 maanden al 25 kilo kwijt zijn, wanneer ben ik eens aan de beurt voor dat bericht?! Ja dat doet wel pijn, het is confronterend. Ik word er ook wel onzeker van, Blijf ik mijn hele leven (te) dik? Ik werk er zo hard voor maar het resultaat blijft uit. Heb ik daarvoor een risicovolle operatie laten doen...?

Maar goed, niet te negatief en pessimistisch worden, dus nu even niet meer klagen... (Hoewel het soms zo moeilijk is)

Inmiddels weet ik dat ik PCOS heb en vandaag ga ik starten met Metformine. Soms vallen mensen daarvan af maar Dr. Ceulemans heeft al gewaarschuwd dat dat helemaal niet zo hoeft te zijn. Dus ga ik er maar vanuit dat dat bij mij ook het geval zal zijn. Niet omdat ik pessimistisch ben, maar om mezelf te beschermen tegen valse hoop. Buiten dat betekent het hebben van PCOS natuurlijk veel meer dan het niet afvallen. Ik heb het er wel moeilijk mee maar anderzijds verklaart het ook wel een aantal zaken...

Goed, dit was het weer, ben weer even mijn ei kwijt op deze memorabele dag.

Overstap ziektekostenverzekeraar

2006-08-17T17:00:00.000+02:00

Omdat Stad Rotterdam me méér dan de keel uithangt, wil ik graag overstappen naar een andere ziektekostenverzekeraar, namelijk het VGZ. Voor ik naar SR overstapte was ik ook VGZ verzekerd, naar alle tevredenheid.

Ik heb eerst maar even nagevraagd hoe het zit met de vergoeding van ziektekosten die te maken hebben met de GBP-nazorg in Mol, België.
Sowieso heeft VGZ een contract met Mol, dus dat is prettig. Alle poliklinische behandelingen en controles worden zondermeer vergoed, behandelingen en opnames daar moet ik een machtiging voor aanvragen.

Voor 1 november dien ik op te zeggen bij SR, mijn nieuwe verzekering zal ingaan per 1 januari 2007.

PCOS & Controle Dr Ceulemans

2006-08-17T16:46:00.000+02:00

Het heeft me even wat tijd gekost om weer te posten, want ik zit niet lekker in mijn vel en ik zit in een hectische periode gezien de verkoop van ons huis (verhuizing op komst).

Ik ben vorige week bij een gyneacoloog geweest en een echo van mijn eierstokken heeft aangetoond dat ik een typische "kralenkrans" heb, dwz een aantal cysten in de eierstokken of wel eitjes die niet tot rijping gekomen zijn. Ik ben behoorlijk van de kaart geweest betreffende deze diagnose. Volgende week heb ik weer een afspraak met de internist en gaat verder bekeken worden welke vervolgbehandeling plaats gaat vinden.
Het verklaart voor mij persoonlijk in ieder geval erg veel; overgewicht en moeizaam/langzaam/niet afvallen, acné, hyperpigmentatie, menstruatieproblematiek en PMS.

Ook ben ik bij Dr. Ceulemans geweest. Het is de bedoeling dat ik 3 september en 3 oktober nog een Sandostatine injectie zal krijgen en daarna gaan we kijken hoe het zonder injecties gaat.
Dr. C. waarschuwde me dat de kans groot is dat ik, met metformine (dat medicijn zal ik wrs krijgen van de internist) ook maar heel langzaam zal afvallen. Metformine is geen garantie voor gewichtsverlies..

Over 6 dagen heb ik mijn GBP een half jaar en er is voor een GBP nog maar bedroevend weinig gewichtsverlies. Toch probeer ik positief te blijven en blij te zijn met hetgeen ik al heb bereikt. Ik ben al blij met 1 kilo per maand. Zolang er maar íets van af gaat...

Pijn en teleurstelling

2006-08-02T21:49:00.000+02:00

Zo ziet mijn afvalgrafiek eruit. Vandaag is er op 3 ons na 18 kilo af. Het wil maar niet vlotten, het afvallen gaat zo traag. Ik probeer de moed niet op te geven maar eerlijk is eerlijk: wát een ellende allemaal. Is dit nou waarvoor ik het gedaan heb...?

Ik heb veel en vaak pijn, krampen, steken en een moeizame stoelgang met soms weer diarree. Soms denk ik 'was ik er maar nooit aan begonnen'. Het is moeilijk om mezelf te blijven motiveren en om optimistisch te blijven. 18 kilo in 5,5 maand lijkt natuurlijk best veel, maar dat is het niet - de eerste 12 kilo waren er na een week of 2 al af en de overige 5.7 daar heb ik 5 maanden over gedaan.

Morgen krijg ik de tweede injectie LAR (Long Acting Repeatable) Sandostatine, 20 mg. De injecties die ik van de thuiszorg kreeg waren drie maal daags 0,1 mg dus dit vind ik best heftig zo ineens, zeker omdat ik ook last van hypo's krijg van hogere doses.

Nee dit was niet wat ik voor ogen had...en de 'succesverhalen' van mijn lotgenoten, hoezeer ik het hen ook gun, doen me momenteel flink pijn. Ik zou haast zeggen 'wáárom heb ìk die pech weer?' maar ik weiger het om mezelf als slachtoffer te beschouwen.

Maar weer eens uithuilen en daarna de schouders er maar weer onder.

PCOS???

2006-07-27T15:26:00.000+02:00

Vandaag ben ik naar een internist/endicrinoloog geweest omdat het vermoeden bestaat dat ik PCOS heb.

Het zou in ieder geval kunnen verklaren waarom ik (altijd) zo ontzettend langzaam afval.

Er is bloed afgenomen dat o.a. op testosteron zal worden onderzocht. Mbv een vaginale echo zal worden bekeken cysten te zien zijn op de eierstokken. Ook zal ik mijn temperatuur moeten gaan bijhouden om te zien of er een eisprong plaatsvindt. Dit is erg belangrijk met het oog op onze kinderwens...

Ik heb al 15 jaar menstruatieklachten (doorbraakbloedingen of juist niet ongesteld worden) en sinds mijn 13e tot mijn 30e heb ik veel last gehad van acné. Tel daar mijn overgewicht bij op en diabetes II die in de familie voorkomt en dan is er veel risico.

Volgens de arts is de kans dat ik PCO heb een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid.
Maar goed, eerst dus de onderzoeken afwachten. Mocht het zo zijn dat ik PCO heb dan zal ik waarschijnlijk metformine krijgen.

Ik probeer maar even niet te ver vooruit te lopen op de zaken, maar ja een erg leuk vooruitzicht is het allemaal niet.

Ik ben benieuwd naa ervaringen van anderen die PCO hebben. Voor mij is het allemaal nog erg nieuw en nog niet helemaal te overzien.

Pellie

BEDANKT!!!

2006-07-11T00:52:00.000+02:00

Ik had al een stapeltje ecards en kaarten van jullie gekregen, maar vandaag kwamen er via de post nog eens 12! Dat werd een beetje teveel om in mijn dossier te stoppen tot ik weer in België ben haha!!!

Hartstikke lief van jullie, het heeft mij heel goed gedaan.

Over de ziekenhuisopname en de onderzoeken

2006-07-10T18:37:00.000+02:00

Maandag 3 juli moest ik me om 8 uur 'sochtends (nuchter) melden in het ziekenhuis. Ik kreeg een driepersoonskamer toegewezen, er lag een oudere dame die mij heel trots haar blauwe plekken liet zien, want ze was gevallen. Ze bemoeide zich overal mee...heel irritant.

Rond half 9 kreeg ik 4 bekertjes water met barium ter voorbereiding op de CT-scan. Elk kwartier moest ik een bekertje leegdrinken. Tegen kwart voor tien mocht ik naar beneden voor de scan. Ik moest mij deels ontkleden en kreeg een infuus waar contrastvloeistof ingespoten zou worden. Ook kreeg ik vloeistof via de anus ingespoten. Van de vloeistof in het infuus kreeg ik het erg warm en werk ik misselijk, gelukkig duurde dat maar even.
Toen de scans gemaakt waren snel naar de toilet en daarna naar het restaurant voor een broodje.

Uit de scans zijn geen vreemde dingen gebleken.

Tussen de middag kreeg ik rode kool. 'sAvonds kreeg ik bouillon en appelsap. Toen ik navraag deed naar een boterham, bleek dat ik op een vloeibaar dieet stond. Ik had 'smiddags geen warme maaltijd mogen hebben...

Dinsdagochtend is er een slikfoto gemaakt. Heerlijk dat bariumdrankje (NOT!). Toen de foto's klaar waren moest ik rennen naar de wc....!

Uit de slikfoto is gebleken dat mijn dunne darm veel te snel werkt. Hetgeen er boven in ging kwam er onder in 5 minuten tijd weer uit.

Het was echt niet uit te houden op de kamer, dus ik heb 'smiddags een tijdje in de 'inkom' van het ziekenhuis gezeten, daar tochtte het tenminste een beetje.

Het was ontzettend warm (35 graden!) en benauwd in het ziekenhuis, dus mijn man nam een ventilator mee van thuis, jee wat was dat een genot!!!

De oudere dame ging dinsdag godzijdank weer naar huis. Ze was behalve bemoeizuchtig ook gewend te commanderen; zo riep ze om 2 uur 'snachts dat ik het licht aan moest doen want ze zag niks als ze van de wc af kwam en stond ze om half 5 'snachts aan mijn bed: "Madam, madam, madam, mag het raam dicht?" Grrrr! Tevens maakte ze ook diverse onbeschofte geluiden (smakken, boeren, rochelen) en maar klagen...pfff!

Dinsdagavond kwamen mijn man en mijn vriendin op visite. Wat was dat fijn, ik voelde me zo eenzaam.

Ik vond het wel vrolijk staan zo'n gekleurd infuus haha.

Ik kreeg van de verpleging 2 liter water met medicatie en deze diende ik binnen 2 uur op te drinken. Ja hoor...laxeermiddel. Ik ben heel wat keertje naar de wc geweest...

'sMorgens om 6 uur kreeg ik weer 2 liter water met medicatie, deze moest ik binnen 1 (één!) uur opgedronken hebben. Het is me gelukt maar o jee wat had ik een waterbuik! En maar naar de wc gaan...! Wat trouwens erg genant en vervelend was, was dat ik telkens alle ontlasting moest opvangen in een bedpan en deze aan de verpleging moest meegeven. En om rollen wcpapier vragen hehe.
Inmiddels had ik ook erg veel honger en dorst, maar ik moest vanaf 7 uur 'smorgens nuchter blijven tot het gevreesde onderzoek: de Coloscopie.

Om half 4 'smiddags werd ik met bed en al opgehaald. De coloscopie zou worden uitgevoerd door Dr. Alderweireldt. Ik baalde, want ik vind Lieve Peeters een veel fijnere arts, maar ja helaas pindakaas, zij had vrij.
Ik moest half ontkleed op mijn linkerzij gaan liggen en kreeg een kalmerend middel in mijn infuus. Daarna kreeg ik ook nog een ander medicijn in mijn infuus dat een roesje zou geven. Helaas heb ik het hele onderzoek meegemaakt (en af en toe meegekeken op het scherm) en het was niet echt prettig...het naarst was dat de assistente steeds heel hard op mijn buik drukte (waarom ben ik vergeten te vragen.). Ik weet nog dat ik me aangekleed heb en in het bed ben gaan liggen. Pas toen ging het roesje werken...ik kan me niet meer herinneren dat ik boven aangekomen ben. Ik werd wakker tegen 5 uur. Lekker even liggen suffen.

De coloscopie is goed gegaan en er is niets afwijkends gevonden.

'sAvonds mocht ik weer normaal eten. Ik kreeg brood met smeerkaas oeh wat smaakte dat hemels!

Woensdagavond vertelde Dr. Ceulemans dat er niets geks is gevonden, maar dat wel mijn dunne darm veel te snel werkt en dat dat helemaal niet oké is omdat mijn lichaam zo helemaal geen voedingsstoffen etc kan opnemen. Bij een scopinaro of een DS is het helemaal ernstig als je een snelwerkende dunne darm hebt aldus Dr. C.
Als therapie wilde hij starten met Sandostatine (aaah ik was er al bang voor). Sandostatine zou mijn darmen meer rust geven en vertragen.

'sAvonds kreeg ik de eerste injectie. Echter reageerde ik er, net zoals tijdens de vorige opname, met een hypo op. Men heeft Dr. C. thuis gebeld om advies en daarna kreeg ik een zak glucose erbij aan mijn infuus. De dosis zal nog meer worden verlaagd om hypo's te voorkomen.
Na deze hypo werd meerdere malen per dag mijn bloedsuikerspiegel gecontroleerd. Deze is een aantal maal te laag geweest.

Donderdag was min of meer een 'rustdag'; 3 maal daags een sandostatine-injectie, bloedsuikerspiegel controleren etc. Ook krijg ik driemaal daags Colofiber, dat zijn vezels die de stoelgang wat makkelijker maken. 'sAvonds kwamen mijn ouders op bezoek, fijn die afleiding.

Ook ging vandaag mijn infuus (dat in die korte tijd op 3 verschillende plaatsen gezeten heeft) eruit.

Vrijdagochtend kwam Dr. Ceulemans met het fantastische nieuws dat ik om 14.00 naar huis mocht! Wel moest ik regelen dat een verpleegkundige mij 3 maal daags een sandostatine-injectie komt geven, gedurende tien dagen. Voor mijn vertrek kreeg ik een 'Long Active' injectie Sandostatine. Deze gaat pas werken over een dag of tien (vandaar de thuiszorg) en zal een maand lang werken. Ik zal elke maand zo'n Long Active injectie Sandostatine krijgen.

Overigens, ik vond dat de Sandostatine injecties in mijn buik (subcutaan) al pijnlijk waren maar toen die Long Acting spuit werd gezet dacht ik echt dat ik door de grond ging..! Jeeminee wat een pijn! De injectie word in de bilspier gezet en langzaam gegeven. Het is een dikke naald. Nadien wordt de plek waar de injectie is gegeven gemasseerd. De injectie is nu alweer 3 dagen geleden maar ik heb nog steeds last ervan; er zit een soort van 'schijf' in mijn bil en het voelt net alsof mijn bil gekneusd is.

Het regelen van de wijkverpleegkundige had ook nog heel wat voeten in de aarde; er was niemand beschikbaar etc. Middels een persoonsgebonden budget kan ik nu zorg inkopen.
Er komt elke dag, gedurende tien dagen, een verpleegkundige om 9, 14 en 20 uur om mij te voorzien van een Sandostatine-injectie.

Over een maand heb ik weer een afspraak met Dr. Ceulemans.

En...ik heb geen diarree meer gehad!!!
Ik ben een gelukkig mens haha!

Oh en jullie zijn natuurlijk erg nieuwsgierig hoe dat nou zat met die betonmolen...?

Het ziekenhuis wordt verbouwd. En die betonmolen stond precies onder míjn raam...grmbl%$#%grrr! Wát een herrie! Om half 7 'smorgens begon het lawaai al...af en aan lopen met kruiwagens vol puin...bakstenen, kozijnen etc...alles werd met veel lawaai in de containers gedonderd. Je zal er maar doodziek liggen zeg...wat een ellende.

Overigens brak ik ook bijna mijn nek toen ik met infuuspaal en al op weg was naar de röntgenafdeling; een of andere snuggere bouwvakker had 2 meter schroefdraad 'verloren' daar waar je het niet zou verwachten.

Maar ik heb het overleefd, ben weer thuis, heb geen diarree meer gehad en het is heerlijk weer. Wat wil een mens nog meer?!

Het verblijf in het ziekenhuis en de onderzoeken

2006-07-10T18:32:00.000+02:00

Maandag 3 juli moest ik me om 8 uur 'sochtends (nuchter) melden in het ziekenhuis. Ik kreeg een driepersoonskamer toegewezen, er lag een oudere dame die mij heel trots haar blauwe plekken liet zien, want ze was gevallen. Ze bemoeide zich overal mee...heel irritant.

Rond half 9 kreeg ik 4 bekertjes water met barium ter voorbereiding op de CT-scan. Elk kwartier moest ik een bekertje leegdrinken. Tegen kwart voor tien mocht ik naar beneden voor de scan. Ik moest mij deels ontkleden en kreeg een infuus waar contrastvloeistof ingespoten zou worden. Ook kreeg ik vloeistof via de anus ingespoten. Van de vloeistof in het infuus kreeg ik het erg warm en werk ik misselijk, gelukkig duurde dat maar even.
Toen de scans gemaakt waren snel naar de toilet en daarna naar het restaurant voor een broodje.

Uit de scans zijn geen vreemde dingen gebleken.

Tussen de middag kreeg ik rode kool. 'sAvonds kreeg ik bouillon en appelsap. Toen ik navraag deed naar een boterham, bleek dat ik op een vloeibaar dieet stond. Ik had 'smiddags geen warme maaltijd mogen hebben...

Dinsdagochtend is er een slikfoto gemaakt. Heerlijk dat bariumdrankje (NOT!). Toen de foto's klaar waren moest ik rennen naar de wc....!

Uit de slikfoto is gebleken dat mijn dunne darm veel te snel werkt. Hetgeen er boven in ging kwam er onder in 5 minuten tijd weer uit.

http://i3.photobucket.com/albums/y98/pellie2/ft/inkommol.jpg">
Het was echt niet uit te houden op de kamer, dus ik heb 'smiddags een tijdje in de 'inkom' van het ziekenhuis gezeten, daar tochtte het tenminste een beetje.

Het was ontzettend warm (35 graden!) en benauwd in het ziekenhuis, dus mijn man nam een ventilator mee van thuis, jee wat was dat een genot!!!

De oudere dame ging dinsdag godzijdank weer naar huis. Ze was behalve bemoeizuchtig ook gewend te commanderen; zo riep ze om 2 uur 'snachts dat ik het licht aan moest doen want ze zag niks als ze van de wc af kwam en stond ze om half 5 'snachts aan mijn bed: "Madam, madam, madam, mag het raam dicht?" Grrrr! Tevens maakte ze ook diverse onbeschofte geluiden (smakken, boeren, rochelen) en maar klagen...pfff!

Dinsdagavond kwamen mijn man en mijn vriendin op visite. Wat was dat fijn, ik voelde me zo eenzaam.

http://i3.photobucket.com/albums/y98/pellie2/ft/infuuske.jpg">
Ik vond het wel vrolijk staan zo'n gekleurd infuus haha.

Ik kreeg van de verpleging 2 liter water met medicatie en deze diende ik binnen 2 uur op te drinken. Ja hoor...laxeermiddel. Ik ben heel wat keertje naar de wc geweest...

'sMorgens om 6 uur kreeg ik weer 2 liter water met medicatie, deze moest ik binnen 1 (één!) uur opgedronken hebben. Het is me gelukt maar o jee wat had ik een waterbuik! En maar naar de wc gaan...! Wat trouwens erg genant en vervelend was, was dat ik telkens alle ontlasting moest opvangen in een bedpan en deze aan de verpleging moest meegeven. En om rollen wcpapier vragen hehe.
Inmiddels had ik ook erg veel honger en dorst, maar ik moest vanaf 7 uur 'smorgens nuchter blijven tot het gevreesde onderzoek: de Coloscopie.

Om half 4 'smiddags werd ik met bed en al opgehaald. De coloscopie zou worden uitgevoerd door Dr. Alderweireldt. Ik baalde, want ik vind Lieve Peeters een veel fijnere arts, maar ja helaas pindakaas, zij had vrij.
Ik moest half ontkleed op mijn linkerzij gaan liggen en kreeg een kalmerend middel in mijn infuus. Daarna kreeg ik ook nog een ander medicijn in mijn infuus dat een roesje zou geven. Helaas heb ik het hele onderzoek meegemaakt (en af en toe meegekeken op het scherm) en het was niet echt prettig...het naarst was dat de assistente steeds heel hard op mijn buik drukte (waarom ben ik vergeten te vragen.). Ik weet nog dat ik me aangekleed heb en in het bed ben gaan liggen. Pas toen ging het roesje werken...ik kan me niet meer herinneren dat ik boven aangekomen ben. Ik werd wakker tegen 5 uur. Lekker even liggen suffen.

De coloscopie is goed gegaan en er is niets afwijkends gevonden.

'sAvonds mocht ik weer normaal eten. Ik kreeg brood met smeerkaas oeh wat smaakte dat hemels!

Woensdagavond vertelde Dr. Ceulemans dat er niets geks is gevonden, maar dat wel mijn dunne darm veel te snel werkt en dat dat helemaal niet oké is omdat mijn lichaam zo helemaal geen voedingsstoffen etc kan opnemen. Bij een scopinaro of een DS is het helemaal ernstig als je een snelwerkende dunne darm hebt aldus Dr. C.
Als therapie wilde hij starten met Sandostatine (aaah ik was er al bang voor). Sandostatine zou mijn darmen meer rust geven en vertragen.

'sAvonds kreeg ik de eerste injectie. Echter reageerde ik er, net zoals tijdens de vorige opname, met een hypo op. Men heeft Dr. C. thuis gebeld om advies en daarna kreeg ik een zak glucose erbij aan mijn infuus. De dosis zal nog meer worden verlaagd om hypo's te voorkomen.
Na deze hypo werd meerdere malen per dag mijn bloedsuikerspiegel gecontroleerd. Deze is een aantal maal te laag geweest.

Donderdag was min of meer een 'rustdag'; 3 maal daags een sandostatine-injectie, bloedsuikerspiegel controleren etc. Ook krijg ik driemaal daags Colofiber, dat zijn vezels die de stoelgang wat makkelijker maken. 'sAvonds kwamen mijn ouders op bezoek, fijn die afleiding.

">
Ook ging vandaag mijn infuus (dat in die korte tijd op 3 verschillende plaatsen gezeten heeft) eruit.

Vrijdagochtend kwam Dr. Ceulemans met het fantastische nieuws dat ik om 14.00 naar huis mocht! Wel moest ik regelen dat een verpleegkundige mij 3 maal daags een sandostatine-injectie komt geven, gedurende tien dagen. Voor mijn vertrek kreeg ik een 'Long Active' injectie Sandostatine. Deze gaat pas werken over een dag of tien (vandaar de thuiszorg) en zal een maand lang werken. Ik zal elke maand zo'n Long Active injectie Sandostatine krijgen.

Overigens, ik vond dat de Sandostatine injecties in mijn buik (subcutaan) al pijnlijk waren maar toen die Long Acting spuit werd gezet dacht ik echt dat ik door de grond ging..! Jeeminee wat een pijn! De injectie word in de bilspier gezet en langzaam gegeven. Het is een dikke naald. Nadien wordt de plek waar de injectie is gegeven gemasseerd. De injectie is nu alweer 3 dagen geleden maar ik heb nog steeds last ervan; er zit een soort van 'schijf' in mijn bil en het voelt net alsof mijn bil gekneusd is.

Het regelen van de wijkverpleegkundige had ook nog heel wat voeten in de aarde; er was niemand beschikbaar etc. Middels een persoonsgebonden budget kan ik nu zorg inkopen.
Er komt elke dag, gedurende tien dagen, een verpleegkundige om 9, 14 en 20 uur om mij te voorzien van een Sandostatine-injectie.

Over een maand heb ik weer een afspraak met Dr. Ceulemans.

En...ik heb geen diarree meer gehad!!!
Ik ben een gelukkig mens haha!

Oh en jullie zijn natuurlijk erg nieuwsgierig hoe dat nou zat met die betonmolen...?
http://i3.photobucket.com/albums/y98/pellie2/ft/cementmolen-1.jpg">
Het ziekenhuis wordt verbouwd. En die betonmolen stond precies onder míjn raam...grmbl%$#%@grrr! Wát een herrie! Om half 7 'smorgens begon het lawaai al...af en aan lopen met kruiwagens vol puin...bakstenen, kozijnen etc...alles werd met veel lawaai in de containers gedonderd. Je zal er maar doodziek liggen zeg...wat een ellende.

Overigens brak ik ook bijna mijn nek toen ik met infuuspaal en al op weg was naar de röntgenafdeling; een of andere snuggere bouwvakker had 2 meter schroefdraad 'verloren' daar waar je het niet zou verwachten.

Maar ik heb het overleefd, ben weer thuis, heb geen diarree meer gehad en het is heerlijk weer. Wat wil een mens nog meer?!

Betonmolen?!

2006-07-08T00:34:00.000+02:00

Wat doet die betonmolen daar????

Even geduld, ik update mijn blog zo snel mogelijk!

Pellie

Onderzoeken achter de rug.

2006-07-05T23:33:00.000+02:00

Gelukkig zijn de onderzoeken weer achter de rug.

De keer heb ik een aantal onderzoeken moeten ondergaan zijnde; CT-scan, slikfoto en een coloscopie.
Ik zal jullie de details besparen, maar aangenaam was het niet helaas.

Er is uit de onderzoeken gebleken dat lichamelijk gezien alles in orde is, alleen dat mijn darmen veel te snel werken. Alles wat ik doorslik, is binnen 5 minuten al weer aan de onderkant. Volgens de arts is dat VEEL te snel, en kan mijn lichaam dus niets onttrekken uit het voedsel, vandaar de constante diaree.
De overloop diarre wordt veroorzaakt door het toch achterblijven van stukjes eten in de dikke darm, die dat op zijn beurt niet kan verwerken omdat hij te snel werkt en er dus niets mee doet. Zo hoopt dat stukje voor stukje op en de constipatie is geboren met als gevolg de overloop diaree.

Om de darmen langzamer te laten werken is vandaag begonnen met Sandostatine (het middel waar ik bij mijn vorige opname een hypo van kreeg), en jawel ook nu kreeg ik weer een hypo. Gelijk werd mijn bloed getest en bleek dat mijn suikerspiegel door dat middel enorm naar beneden was gekelderd. Helaas is dit het enige middel dat kan helpen om mijn darmen trager te laten werken, dus gaan ze morgen proberen eerst een zak glucose toe te dienen zodat mijn suikerspiegel misschien niet daalt. Als dat lukt en er kan een balans gevonden worden m.b.t. het middel en de darmen, dan mag ik naar huis. Ik krijg dan wel eerst een traagwerkende versie van de sandostatine toegedient (of zoiets) die 1 maand werkt, en dan na die maand moet ik weer terugkomen voor een vervolg medicijn.

Zo dat was de update.

Post

2006-06-30T00:22:00.000+02:00

Een aantal mensen heeft me gevraagd om het adres van het ziekenhuis te Mol.
Dat is:

Heilig Hartziekenhuis Mol
t.a.v. M. Smeels
Gasthuisstraat 1
2400 Mol

Ook is het mogelijk om via de site van het ziekenhuis een (gratis) e-card te sturen. Klik daarvoor HIER.