Joehoe allemaal…..

We gaan even wat plekken overslaan, want waar we nu zitten wil ik graag even in woord en beeld met jullie delen. Itacaré, Brazilie, 250 km onder Salvador, aan de prachtige Costa de Cacau in de provincie Bahia. Itacaré is een dorp met ca 20.000 inwoners, dat tot een aantal jaren terug voornamelijk leefde van de opbrengsten van cacao, maar inmiddels toerisme als belangrijkste inkomstenbron heeft. Kan ook niet anders met deze gewelidige palmstranden, en de groenste begroeing (Serra Atlantico) die je je maar kan voorstellen. Het was drukker en toeristischer dan we verwachtte, maar maakte het ook weer gezellig en levendig.

We zitten hier al bijna drie weken heerlijk te chillen in een te gekke pousada: Casa Zaza. (bedankt voor de tip Lisa en Rudolf), van een Hagenees Ed, en zijn braziliaanse vriendin Rose, en ‘t is errug gezellig.

Ries was er vooral aan toe om ff wat langer op een plek te blijven ipv continue onderweg te zijn. We hebben in Brazilie nl ook weer behoorlijke afstanden afgelegd en op veel plekken geweest. Oa, de grootste watervallen ter wereld Foz de Iguassu, het heerlijke eilandje, Ilha do Mel, in het zuiden, Rio de Janeiro, Sao Paulo, Salvador voor de pre carnaval events, etc. Foto’s + verhalen hiervan volgen nog (waarschijnlijk als we alweer in Amsterdam zijn).

Ik moest een beetje aan het idee wennen om van te voren te weten dat je ergens meer dan een week MOET blijven, maar het bevalt prima! We hebben hier de kunst van het caipirina drinken pas echt onder de knie gekregen, alle mogelijke soorten fruit gooien ze erbij. Mijn favoriet is caipifruta met maracujá (passievrucht) Heerlijk!  Verder gaat hangmat liggen ons inmiddels ook goed af!

Natuurlijk hebben we ook af en toe wat uitgevoerd hier. Itacaré  staat bekend als een van de betere plekken om te surfen in Brazillie, dus wij konden natuurlijk niet in die hangmat blijven liggen. Al was het maar om net zo’n gespierd lichaam te kweken als al die surfers die hier op het strand rondlopen….
Samen met Dirk (vriend van eigenaar die langs was) hebben we 3 ochtenden surfles gehad. Pfff ik dacht dat het me nooit zou lukken, wat een golven. Best heftig vond ik het! Ries en Dirk, konden vrijwel meteen staan, maar ik had wat extra aandacht van de surfleraar nodig Op dag 2 had ik m’n eerste golfje gepakt en dag 3 kon niet meer stuk….

Verder zijn we met Rose, Eddy en Dirk (vriend uit NL die langs was) een dag in een kano de Rio Contas op geweest, en door de mangrove gepeddeld naar een watervalletje, en een dagje naar de fazenda (boerderij) van de familie van Rose geweest, om lekker te eten en te zwemmen.

En we hebben voor 3 dagen een motortje gehuurd om de omgeving nog verder te ontdekken. Voor Ries was het een klein en licht motortje, maar ik zat echt 10 x lekkerder achterop deze dan op z’n eigen motor. Top dus! Op aanraden van een kennis van Richard, zijn we naar Barra Grande en Taipus de Fora gegaan. Alleen maar dirtroads, zand wegen en kuilen….. maar de meest prachtige groene palmbomen, azuurblauwe meren, witte stranden om ons heen. En op de motor krijg je het allemaal net wat meer mee, dan als je in de bus of auto zit. Onderweg af en toe stoppen voor een kokosnoot, een duik in zee, of wat foto’s.

Om terug niet dezelfde weg af te leggen, was er een pontje naar het vaste land, en vanaf daar konden we terug via een asvalt weg. Wij verwachtten niet veel, maar op zn minst een bootje waar je de motor op kon RIJDEN. Op de steiger aangekomen zien we alleen een veredelde houten vissersboot liggen vol met mensen. Dat kon toch niet de bedoeling zijn dat de motor daarop terecht kwam? Jawel dus! Ik vroeg hoe die dan aan boord zou komen, een een ventje van nog geen 3 turven hoog zegt: TILLEN. Met wat gesjor en gehannes is het uiteindelijk gelukt en het staat op film. De connectie hier is iets te traag om het filmpje te uploaden, maar die zet ik erop zodra we thuis zijn.

Maar aan alles komt een einde, aan het motortochtje, aan een relaxte tijd in Itacaré, en aan die 4 maanden die aan het begin zo heerlijk lang leken, maar om gevlogen zijn……

maandag 22-02
We zitten nu inmiddels weer in Salvador, de dag voor onze vlucht naar Nederland en we hebben heel veel zin om jullie allemaal weer te zien!! Iets minder zin hebben we om die heerlijk tropische hitte van Brazilie te verruilen voor het koude Nederland, maarja, eens moet je toch weer terug…

Tot heel snel dus!!

X Maaike

• was appartement 4B op Gorriti 3748 van 29 december t/m 7 januari van ons. Piepklein, maar met balcon en in de populaire wijk Palermo Soho!
• heeft Richard voor het eerst van een glas rode wijn genoten! Een heerlijke Argentijnse Malbec.
• hebben we tussen hordes toeristen van een tango show genoten.
• zijn we door onze Argentijnse vrienden van de Incatrail uitgenodigd voor een echte Argentijnse ‘asado’. Dat is een barbeque waarbij je de gehele koe, dus inclusief ingewanden, op eet……….
• hebben we het spaans uit Buenos Aires tot ons favoriete spaanse dialect bekroond. Spaans met een Italiaanse tongval, rollende rr en ll klinkt als sj. (ok, je moet het horen…..)
• was een dagje apart van elkaar door brengen even heel hard nodig……..
• hebben we geshopped ‘till we dropped, (of eigenlijk tot de rugzak vol zat)
• is ons voornemen eindelijk eens een museum te bezoeken hopeloos mislukt.
• hebben we (met dank aan Joni!) de beste sushi ooit gegeten in restaurant Osaka.
• hebben we jullie enorm gemist met oud en nieuw!!
• hebben we ons slaapritme flink veranderd: 21:00-06:00 is 03:00-11:00 geworden…
• is de Pacha niet te vergelijken met die in Ibiza (rara welke is beter?) en in de Crobar was de 80er jaren hip hop beter dan de pipilangkous house die erna kwam.
• Bomba del Tiempo. Geweldig!!
  
• zouden we echt gaan hardlopen….
• werden WE continue voor Brazilianen aangezien….. (ja ook Ries)
• konden we eindelijk die zware bergschoenen naar huis sturen. (ok, maaike heeft er wel meteen een paar schoenen voor in de plaats gekocht)
• hebben we de Starbucks iedere ochtend verblijdt met een bezoekje.

O ja, Buenos Aires is poep op de stoep.

De een vindt het geweldig, en de ander vind er geen ruk aan en gaat uit pure verveling iedereen filmen.

Eindelijk heb ik een YouTube account aangemaakt, en kan ik een paar van onze honderden gemaakte filmpjes laten zien!

Deze is wel oud, dit was onze kerstavond besteding. Hierna zand uit alle huidplooien gedoucht en naar de lokale kerstviering gaan kijken. Het kerstspel, wat behoorlijk slecht gespeeld was, alleen kwamen de 3 koningen wel met echte paarden op en was het lam uit de kerststal een echt lam. De nachtmis duurde een beetje lang, dus Ries en ik zijn voor het einde weggesneaked. Helaas hebben we het doorgeven van het kindje jezus (in de vorm van een speelgoedpop) gemist.

De volgende dag hebben we met onze reisvrienden, Arjan, Claire, George en Lindsey een kerst diner gemaakt; ieder een gang, zoals we in Nederland ook wel eens doen. De engelsen zorgden zoals het hoort voor de ‘pudding’. Wij dachten dat het letterlijk pudding was, maar het is de algemene term voor dessert, en het was een typische engelse pie met chocola, lemon, cookies, heerlijk!

Aangezien we allemaal in een ander hostel zaten, en we geen vrienden in ons hotel mochen ontvangen, was de locatie van ons kerstdiner het dorpsplein naast de kerstboom en de kerststal, waardoor soms wat extra gezelschap kregen van zwerfhonden, of kleine kindjes die ook een hapje wilden.

Op tweede kerstdag hebben we met zn allen de bus naar Salta in Argentinie gepakt.

Zoals een paar van jullie wellicht op facebook gelezen hebben was onze oud en nieuw best gezellig maar niet geweldig. Wel gezellig met z’n tweetjes een feestmaaltje gekookt in ons appartementje, champagne op ons balkonnetje om 12.00 uur en om een uur of 1.00 gingen we op weg naar een feest in de Pacha. Het duurde serieus  een UUR voordat we een taxi hadden, want alle taxi chauffeurs vieren liever oud en nieuw met hun familie dan dat ze werken.  Vervolgens kwamen we aan, moesten we NOG EEN UUR in de rij staan. Binnengekomen was de muziek wel goed, maar als je geen vrienden gelukkig nieuwjaar kan wensen, en iedereen elkaar verder wel kent, is de vergelijking met Amsterdam snel gemaakt.  We hebben jullie gemist!

Maar terug naar Bolivia….. in Uyuni kwamen we ’s ochtends vroeg na een nachtelijke rit met de bus aan. We dachten daar een nacht door te brengen en dan een 3 daagse tour met een 4×4 (Landrover) door de zoutvlaktes richting Chili te maken. Uyuni bleek alleen een super saai gat te zijn, waar je alleen je tour regelt, dus hup, niks bijkomen, meteen maar met zo’n tour mee.

Met 6 toeristen, Edgar onze gids en zijn vrouw, de kokkin, al onze rugzakken, eten en voor 3 dagen, water voor 3 dagen, gasfles, kookgerij, extra benzine enz, gingen we op weg in een Toyota Landcruiser. We hadden allemaal verhalen gehoord over gidsen die dronken achter het stuur stapten, auto’s die het onder barre omstandigheden meermaals begaven, maar alles is ons bespaard gebleven. We hebben 3 dagen lang door de meest bizarre landschappen gereden. Overdag was het stikheet, ’s nachts vroor het. De hele rit was tussen de 4000 en 5000 meter hoogte, maar hey, daar draaien wij ons hand niet meer voor om….

We reden over de Salar van Uyuni, een zoutvlakte van 10.000 km2, wat een overblijfsel is van een zee die miljoenen jaren geleden in deze hoogvlakte lag. We sliepen in een zout hotel, waar alles (bedden, tafels stoelen, muren etc) van zout blokken gemaakt was. In die zoutvlakten lagen eilanden (vroeger toppen van vulkanen) begroeid met reuzencactussen, die honderden jaren oud waren. We kwamen langs meren vol roze flamingo’s en meerkleurige bergen vol mineralen, we hebben tussen gijsers gelopen. Enop de laatste ochtend om 6 uur met een paar graden boven nul in een termaal bad gezeten. Aparte ervaring om in de kou in je bikini naar een vreselijk naar rotte eieren meurende warme vijver te rennen om in te zitten, en het nog lekker vinden ook.

Ik kan nog meer gaan schrijven, maar ik denk dat de foto’s voor zich spreken. Buitenaards mooi vonden wij het in elk geval! Ben benieuwd wat jullie vinden…

XXX Maaike

We hopen dat jullie allemaal heerlijke kerstdagen gehad hebben met lekker eten, sneeuw, familie/vrienden. Bedankt voor jullie kerstwensen en mailtjes!! Wij hebben het hier supergezellig gehad, maar onze familie en vrienden wel een beetje gemist, hoor!

We lopen een beetje achter met ons blogje. Veel beleeft en veel onderweg geweest de laatste weken. Inmiddels zijn we neergestreken in Buenos Aires, in een appartementje in de gezellige en hippe wijk Palermo. We blijven hier in elk geval een week om ‘Año Nuevo’ te vieren…

Maar eerst even over La Paz. La Paz is de hoofdstad van Bolivia die hoog (3600m) tussen de bergen ligt, met kleine straatjes die omhoog kronkelen, luid toeterende combibusjes en taxi’s (Ries werd gek!), veel armoede in de vorm van bedelende oude vrouwtjes en kinderen, stalletjes op straat, westers geklede mensen afgewisseld met indiaanse klederdrachten, een markt voor brujo’s met kruiden, skeletjes van dieren en andere geneesmiddelen; kortom chaos! We zijn uiteindelijk 4 dagen in La Paz geweest en hebben onze ogen uitgekeken, heerlijke stad!

Er is een weg die La Paz met het Amazone gebied verbindt. Deze weg staat sinds 1990 ook bekend als ‘the Most Dangerous Road of the World’  door de vele ongelukken met dodelijke afloop die er plaats hebben gevonden. Deze weg is 56 km lang en loopt van 4650 m naar 1200 m hoogte. En deze weg kun je met een mountainbike af; een super spectaculaire afdaling, die begint op een koude hoogvlakte en langs diepe kliffen naar beneden loopt tot aan de jungle.

Nou, dat wilden wij natuurlijk niet missen! Met twee gidsen, een paar andere fietsers en een busje dat continue achter ons aanreedt en ons ook weer naar boven bracht, hebben we deze tocht gemaakt. Super was het! Af en toe best eng, zeker als de gids ons liet zien waar er fietsers of busjes over de rand heen waren gegaan, maar zo mooi hoe je vlak langs diepe afgronden, tussen de bergen en  watervallen naar beneden fietst.

Beneden aangekomen wachtte ons een heerlijke lunch in een dieren reservaat. Hier worden mishandelde dieren opgevangen, oa apen, papegaaien, een beer, een vreemd soort beest waar ik me de naam niet meer van herinner, maar heel brutaal spullen uit je tas pikte als je niet uit keek. Die apen waren echt fantastisch, heel tam en gewend aan mensen doordat de eigenaar en z’n vrijwilligers heel veel aandacht aan de apen besteedden als ze verwaarloost binnengebracht werden. We hebben echt uren met de aapjes gespeeld, ze schommelden aan je armen, vielen in slaap op Richards schouders, trokken mij aan m’n haren, heel grappig!

We zijn verder nog naar een concert van Tiesto geweest in een klein stadion in La Paz. Was erg grappig, eerst moesten we buiten de hekken op zoek naar andere alcohol dan bier, het feest werd nl gesponsord door een biermerk, dus kon je alleen bier kopen. Vervolgens werden we door het leger aan politiemensen (op ca. 5000 gasten waren er zeker 300 politieagenten aanwezig) van ons VIP podium afgebonjourd want dat bleek op instorten te staan. Wij braaf van het podium af, maar aangezien niet iedereen zich zo gemakkelijk liet wegsturen, vond ‘het leger’ het nodig om met traangas te spuiten. Dat werkte natuurlijk, iedereen stoof meteen bij dat podium weg. Om toch nog goed uitzicht op onze beroemde landgenoot te hebben, heeft Ries de beveiliging omgekocht om ons op het andere podium te laten. Na gewoon vragen lukte het niet, maar zwaaien met wat boliviano’s deed wonderen. Alles bijelkaar een hele leuke avond, Tiesto draaide super, maar vooral de hele sfeer en beleving van zo’n feest in een stad als La Paz meemaken was te gek!

Teveel meegemaakt om alles op te noemen, dus hieronder een korte samenvatting.

Dag 1 – Start van El Camino Inca

Om half zes ’s ochtends opgehaald in ons hotel en met de bus van Cusco naar Ollantaytambo. Hier stoppen we om te ontbijten en om wat laatste inkopen te kunnen doen. We zijn hier al geweest en gaan direct Fluffy Pancakes eten bij het Hearts Cafe. Erg lekker en voor een goed doel!

Om negen uur vervolgens we de busreis van Ollantaytambo naar KM82: Het begin van de Inca trail. Een onverhard weggetje van ca. 3 meter breed, dat langs kleine, rustige dorpjes en mooie berglandschappen voert. Een weg waar nu dus dagelijks zo’n 500 toeristen (met minstens zoveel porters en gidsen) met toerbussen over vervoerd worden. Weg met de rust…

Om omgeveer elf uur passeren we het eerste checkpoint en na een voorstelrondje beginnen we onze reis!

Dag 1 is een relatief eenvoudige dag met slechts lichte hellingen en na circa 5 uur komen we op de camping aan. Je moet je hygienische maatstaven een beetje bijstellen en genoegen nemen met een houten hutje met een verstopt gat, waar zo’n 25 man hun behoeften op een plek waar het woord corvee nog geintroduceerd moet worden…

Dag 2 – de zwaarste dag (1400 meter omhoog)

Om 07:30 begonnen aan een tocht die uiteindelijk zo’n 7 uur zal duren: 5 uur omhoog en 1,5 uur omlaag.

De weg leidt langs mooie ruines en adembenemende uitzichten. Een Argentijns stel dat in onze groep zat had wat moeite met de hoogte en onze gids daar als antwoord ter plaatse vers geplukte  Munya (een soort mint) gemengd met een beetje alcohol in zijn handen gewreven wat je vervolgens diep moest inademen. Vergelijk het met de geur en het effect van wasabi. Alle luchtwegen weer open!

Na circa 5,5 uur (inclusief lunch) de top van 4200 meter bereikt en vol verbazing staan kijken hoe de porters  met 25 kilo op hun rug mede de top bereiken en zonder moeite doorgaan en de trap af hollen alsof het niets is. Geweldig!

De camping is er een voor alle personen die de trail lopen (porters, gidsen en toeristen) en ook hier geldt hetzelfde qua sanitaire voorzieningen.

’s Nachts rond 1 uur worden we beiden wakker omdat we hoge nood hebben en tot onze schrik zijn onze wandelschoenen gestolen! We hadden ze niet in de binnentent, maar vanwege de troep onder de zolen in de voortent gezet. Midden in de Inca trail en alleen maar teenslippers. Wat te doen?! Vervolgens geen oog meer dicht gedaan en besloten om ’s ochtends met de gids een actie op touw te zetten om onze schoenen terug te krijgen. Ochtend breekt aan en Maaike loopt naar de tent toe van  onze gids en porters en doet het verhaal. Blijkt dat zij om 22:00 uur een rondje langs alle tenten doen en waardevolle spullen daar weghalen en in hun tent bewaren. En daar kwam de kok met onze schoenen aanzetten! Wat een opluchtnng! Misschien een idee om invervolg van te voren te melden…

Dag 3 – 2500 treden omlaag

Dag 3 begon met een relatief korte klim van circa 2 uur, waarna we aan een afdaling begonnen die uit zo’n 2500 ongelijke treden bestaat.

Maaike heeft nog een wedstrijdje met de porters gehouden wie het snelst naar beneden kon. Zij wonnen, maar het scheelde weinig!

Het landschap veranderde langzaam van kil en ruig in een tropisch cloud forest. Ook weer geweldig! Klein regenbuitje op de koop toe, maar dat was dan ook de enige in 4 dagen, terwijl we in het regenseizoen zaten.

Camping…. zelfde verhaal…

Dag 4 – Machu Picchu

Om 04:00 opgestaan en om 05:30 de tweede checkpost gepasseerd. Vervolgens 1,5 uur wandelen langs weer adembenemde uitzichten tijdens de zonsopgang en om 07:00 uur ons doel bereikt: IntiPunku – de zonnetempel van Machu Picchu, met een waanzinnig uitzicht over Machu Picchu zelf.

Het weer was geweldig en vanwege het laagseizoen was het ook erg rustig. We hebben zelfs foto’s kunnen maken zonder andere toeristen!

Mede vanwege het voortreffelijke weer was dit een fantastische ervaring. De tocht er aan vooraf, de entree via Intipunku en zo de ligging van deze stad ervaren is echt geweldig en bijna magisch!

Super bedankt voor alle reacties op onze site! Leuk om te zien dat jullie meeleven en meelezen!! Vandaar dat ik nu, zittend tussen de halfingepakte rugzakken toch snel een klein update typ, voor we voor een paar dagen uit de lucht zijn.

We vertrekken morgenochtend vroeg om de befaamde Inka trail te lopen, een 4 daagse route door de bergen, met als eindpunt Machu Picchu, de oude Incaruines. Een nadeel, het is regentijd hier, dus kunnen jullie alsjeblieft duimen dat het niet zo hard gaat regenen als het de afgelopen dagen heeft gedaan…. over een paar dagen brengen we verslag uit, of het een succes was of een verzopenkatten drama

Ik vind het heerlijk om weer op pad te gaan en nieuwe dingen te zien! We zitten nl alweer 1,5 week hier in Cusco. Het is een prachtig koloniaal stadje, met smalle straatjes, indrukwekkende kerken, knusse restaurantjes, een leuk nachtleven (waar we overigens helemaal niks van meegekregen hebben…) En zoals vaak met mooie stadjes, is behoorlijk toeristisch, met de bijbehorende ongemakken, zoals miss, miss, you want to buy ….. (vul maar in massage, schilderijtjes, poppetjes, alpaca truien etc)

We zijn de afgelopen dagen heel braaf iedere dag naar spaanse les geweest bij een super gezellig schooltje wat tegelijkertijd een goed project is (www.fairplay.com) Ze hebben nl werkloze alleenstaande moeders opgeleid tot lerares spaans, zodat ze in hun eigen levenonderhoud kunnen voorzien. Uit de vele scholen die Cusco rijk is, leek ons dit een mooi project om te steunen, en tegelijk onze kennis van de spaanse taal uit te breiden. Supereleuke meiden die

leraressen, met een niet al te hoge pet op van de gemiddelde Peruaanse macho man, erg pro westerse man, dus Ries kreeg genoeg aandacht, haha!

Verder heb ik gisteren mijn toekomst laten voorspellen door een ‘coca-bladeren-lezende-curandero’. Mijn lerares spaans heeft mij naar hem toegenomen in een dorpje in de buurt. Het leek me superinteressant om zoiets eens mee te maken, zeker omdat het hier een heel normaal onderdeel van het dagelijks leven is af en toe een shamaan of curandero te bezoeken. Bij belangrijke beslissingen, geestelijke of lichamelijke klachten geeft hij raad, en voert hij eeuwenoude rituelen uit.  Het was een hele aparte ervaring om een totale vreemde cocabladeren kouwende man, een aantal rake dingen over me te horen zeggen, terwijl ik bij hem thuis in een soort schuurtje tussen de opgezette vogels zat. Of ik zn voorspellingen geloof….tja de tijd zal het leren……

Dit is het enige dorp dat nog in tact is, waar de Inka’s tot een paar honderd jaar (ben niet zo goed met jaartallen….) terug hebben gewoond. Je kunt het zien aan de grote stenen die ze gebruikten, en de smalle straatjes waar geen auto doorheen past.

Mooie ruines in de bergen bezocht en een tegenoverliggende machische rots, waar allerlei verhalen over gaan uit de Inka tijd. Daar kwamen we een groep amerikanen tegen kwamen die met hun ogen dichtgeknepen, en hun handen vooruit liepen. Ze liepen op de plek van de zonnetempel de aardstralen te voelen, hoorden we de groepsleidster in knauwend Amerikaans roepen. Even later kwamen we ze tegen terwijl ze al biddend ‘from the belly’ een cocablad onder een steen legden. Uhuh, je kunt inderdaad een mystical toer naar de sacred valley doen, met bijbehorende activiteiten .

Iedereen beleeft deze bijzondere vallei, natuurlijk op z’n eigen manier.

Ook vindt ELKE taxichauffeur het de moeite waard om bij IEDERE toerist, die hij op het troittoir of langs de kant van de weg ziet lopen, flink van claxon te gaan, om zo je aandacht te trekken en te vragen of je een taxi wilt.

Zelfs in Thailand en Indonesië heb ik het, voor zover ik me kan herinneren, niet zo meegemaakt.

Aangekomen in Cusco – Peru valt mijn oog op een huis, of eigenlijk op het bord dat op dat huis is bevestigd. Hier in Cusco denken ze er dan kennelijk toch hetzelfde over als ik:

KAPPEN NOU MET DAT IRRITANTE GETOETER!!!

Vandaag de mooiste en meest scary wandeling ever gemaakt: De Madango Loop. Bij de beschrijving werd al gezegd dat als je ook maar een beetje hoogtevrees hebt, je deze tocht vooral niet moet doen. Gelukkig hebben we daar allebei geen last van… dus daar gingen we met nog een aantal anderen.

Na eerst bijna een half uur op handen en voeten superstijl omhooggelopen te hebben, kwamen we bij de eerste top. Vanaf daar hebben we voor meer dan een uur over paadjes van ongeveer 60 cm breed gelopen, met aan beide kanten een afgrond. Je liep als het ware over de bergkam. Soms heel stijl naar boven en heel stijl naar beneden. Dit is het dichtste bij hoogtevrees dat ik ooit gekomen ben. De foto’s geven wel ongeveer het beeld.