Maaikes.WRitersBLog

'Dirty business'

2022-10-08T08:17:00.002-07:00

Van 'F*ck it' en 'Dirty business' naar 'ik kan dit'.

De dagen waaieren en gaan in 'a blink of an eye' voorbij. Mijn 'tranisitie' (lees: overgang) vergezeld me al die dagen. Ik merk dat ik schrik van mijn beeld in de ramen, op beeld en in de spiegel. Het is niet meer wat het was. Vele kilo's rijker, hoe voordelig ik mezelf ook probeer vast te leggen 'op/in' mijn mood-indicators (lees: selfies). En ik merk ook dat er een vermoeidheid optreedt van me daar nog heel druk om te maken. Dus toch een 'f*ck it'.

Het is een 'dirty business' die overgang. Daar bedoel ik mee, dat wanneer je je merkt dat die tijd van hormonen-wat-doen-jullie-toch-met-me het verre van glamorous is en standje 'omarmen' nog lang niet is bereikt. Het is nog een vechten tegen, het nog niet snappen en zeker een nog niet ok-zijn met mijn nieuwe zelf. Twee jaar geleden was alles nog anders, zeker mijn fysieke verschijning. En oké, ook toen had ik mijn hick-ups en mind-fucks - maar dit is toch andere koek.

Toch is er sprake van een bepaalde metaal-moeheid. Ik wil niet meer...ik wil me niet meer druk maken over hoe ik op anderen overkom - geen tijd, het is te tijdelijk allemaal - ...ik wil me niet meer druk maken over mijn gewicht - kom op, geen tijd, het is te tijdelijk allemaal - ...ik wil me niet meer druk maken hoe anderen over me denken - kom op, ik weet wat ik waar ben, wat en hoe de goe-gemeente ook over me denkt. Dus toch wat 'f*ck it's'.

Ik zit tegenover de 'tranisitie-expert-mevrouw' en deel haar mijn gedachten, mijn klachten en krachten. Ze glimlacht. 'Dat hoor ik vaker. Vrouwen zijn het moe...zijn er klaar mee, met druk te maken over wat of hoe anderen denken. Of klaar mee druk te maken of ze nog wel in maatje 36 passen. Ze willen zich oké voelen met wie ze zijn, hoe ze zijn en hoe ze eruit zien. Een shift in prioriteiten. Heel gezond. Kennelijk doet de overgang dat met ons." Ik kijk mijn 'transitie-expert-mevrouw' aan en zucht. Dit is dus heel normaal - en dus realiseer ik me - ik kan dit. Ik kan dit. Wij, vrouwen, kunnen dit.

In de woorden van Glennon Doyle (google haar!) "We can do hard things!'

Dus 'hop', weer een selfie, waarin de extra kilo's niet direct zichtbaar zijn en zowel 'I don't give a f*ck!'

(En we gaan er schoon en vol in - welkom!)...'F*ck it'...

2022-08-06T08:17:00.006-07:00

...is de tekst die ik de laatste tijd het meest bezig. Na een lange periode van herstel, waarvan ik pas vele tijd nadien bewust werd dat het herstel betrof, zit ik in een nieuwe ontwikkeling. Of beter gezegd een nieuwe fase. Eén gevoed door hormonen die zich in het wilde weg voortbewegen met alle gevolgen, intern en extern, van dien. En waar ik in mijn herstel een beetje begon door te krijgen wat wel (helpend is) en wat niet, verkeer ik nu in opperste staat van niet weten en ook, heel eerlijk, een redelijke dosis wanhoop. Want wat NU? Wat is nu helpend en wat niet.

Een begin van een nieuwe reis om mijn nieuwe zelf te leren kennen. Een begin van er middenin zitten en de weg van relativering niet te voelen. Want ' middenin'. En heel eerlijk, ik ben het wel een beetje zat. Hoezo dit nu? Tuurlijk, dit overkomt de meeste vrouwen...sterker nog, alle vrouwen. Maar nergens vind ik 'live' of online gelijkgestemden dan wel vrouwen die daar heel open en bloot over zijn. En dan alweer hoezo? Want dit overkomt toch alle vrouwen op deze aardkloot?

Tuurlijk vind ik her en der wat snippets aan ervaringen en informatie - maar allemaal heel 'glamorous' gebracht met kreten als 'omarm het' of 'mooi oud worden' - in die trant. Maar zo voelt het voor mij helemaal niet. Ik voel me als een leerling op zoek naar aanknopingspunten om dit circus te doorgronden, maar ik vang steeds bot als ik verder browse of lees. Hoezo?

Waar ik ben? Nou 'F*ck it', omschrijft het toch het beste. Aankomen, geen maatje 36 meer, 'f*ck it'. Tranen om niets, so what, 'f*ck it'. Weer opnieuw in herstel/ontwikkeling, my ass, 'f*ck it'. Ik wil het niet omarmen, ik wil er met heel mijn hart, scheit aan hebben. Ik ben 47 jaar, oprecht in de bloei van mijn (werkzame) leven en ik heb geen zin om verstoord te raken door wat hormonen die een eigen feestje hebben georganiseerd en mij ongevraagd hebben uitgenodigd.

Okay, laat ik het anders zeggen. Ik wil kunnen zijn met alles wat er is en me niet meer en weer druk hoeven maken om mijn gewicht, mijn tranen of middenin mijn niet weten zitten. Ik wil kunnen zeggen, dit is het - hier moet u, jullie en ik het meedoen. En deze fase is er één die bij in ieder geval de helft van de wereldbevolking hoort, so deal with it. En dat zeg ik allemaal vooral tegen mezelf. Zucht. Vooral tegen mezelf. 'F*ck it!'

Ken je kracht

2022-01-23T10:59:00.000-08:00

Ken je kracht. Weet dat je niet geboren bent als slachtoffer. Voel dat de buitenwereld jou niet kan definiëren. Blijf bij jezelf. Kom tot jezelf. Tot wie je in het diepst van je wezen bent: een sterk, krachtig en liefdevol mens. Het is niet vreemd om uit het veld geslagen te zijn, of je monddood te voelen. Maar geloof daar niet in. Laat je niet verworden tot slechts dat, tot slechts een slachtoffer.

Ik ben naar de pijn gegaan. Naar mijn eigen opvattingen wat ik wel of niet waard zou zijn. Om met de pijn te zijn en deze te kunnen laten oplossen. Om met die opvattingen te zijn, die van alle kanten te bezien, om tot de conclusie te komen dat ze niet van mij zijn - maar 'aangepraat'.

Een half jaar later...

2022-01-22T07:52:00.005-08:00

...is de bom gebarsten. En ik ook. Na deze Voice-week.

Is het een ironie? Dat mijn laatste stuk gaat over seksueel grensoverschrijdend gedrag op de werkvloer en het nu 'het onderwerp van de dag' is. Ik zeg 'dag', want veel en vaak waait nieuws over dergelijke brandhaarden over. Al is mijn hoop nu wel een andere. Nee, laat ik het anders zeggen - ik hoop dat met dit nieuws van de dag, zaken structureel zullen veranderen.

De beelden, de verhalen, ze brengen me terug naar mijn eigen ervaringen. Sinds een paar dagen een knoop in de maag en misselijk. Het is één grote trigger. Hoezeer het bij mij in het verleden ligt en ik verschillende behandelingen heb gehad, blijft het een gevoelige plek. Zeker nu met al het nieuws er keer op keer weer op gebeukt wordt.

Al jong geconfronteerd met zeer en agressief seksueel overschrijdend gedrag. En later weer in de pubertijd en weer later in mijn jong volwassen-jaren en daarna op de werkvloer meerdere keren. Ik kan het net niet op één hand tellen. Waar ik toen alleen en eenzaam was met mijn ervaringen, weet ik nu dat we met een leger aan vrouwen zijn wie hetzelfde is overkomen. Waar ik toen mijn mond hield, heb ik me later, veel later hierin een stem gegeven. Maar man, wat is dat moeilijk, je uit te spreken - als je je zo kwetsbaar voelt.

Mijn uitspreken, ons uitspreken is belangrijk - maar ik hoop dat nu wel duidelijk is, dat het belangrijker nog is, dat dit gedrag zich niet voordoet. En ik hoop ook dat nu wel duidelijk is, dat het een hele veilige omgeving vraagt, om je durven uit te spreken. Dus geen gebagatelliseer van ongepaste opmerkingen en seksistische grappen.

Laat je het zogenaamd 'kleine' toe, zet je de deur open voor meer, groters en grotesk. Dus niet zeggen 'zo heb ik het niet bedoeld', als je erop aangesproken wordt. Eigen het je toe, neem je verantwoordelijkheid en begrijp dat het niet gaat hoe jij het bedoelt, maar gaat over hoe het gedrag wordt ervaren. Als jij mijn grens overschrijdt, is dat dus grensoverschrijdend gedrag. Die grens bepaal ik namelijk.

Toen ik voor het eerst met mijn familie mijn ervaring als jong meisje deelde, reageerde mijn broer op een onnavolgbare wijze. Naast dat hij hevig geëmotioneerd was, schokschouderde hij en zei "het klopt dus, dat één op de drie vrouwen geconfronteerd wordt met seksueel geweld." We zaten in de kamer met drie vrouwen. Stil. Geraakt. Ineens werd een abstract cijfer, waarheid in de woonkamer.

Ik hoop dan ook nu met al het nieuws, het niet meer een abstract gegeven is, maar verhalen van vlees en bloed. Over vlees en bloed. Over mensen die hier nooit maar dan ook nooit om hebben gevraagd. Maar wie het wel overkomen is. Geen schuld. Geen Schaamte. Alleen maar Empathie.

Over grensoverschrijdend gedrag op de werkvloer. Gaat het verder of zetten we het stop?

2021-07-02T05:48:00.011-07:00

(Een andere post dan doorgaans, maar over een grote zorg die ik heb en ergens kwijt moet.)

30 juni jl. verscheen in het nieuws, teletekst, dat dat 16% van de Nederlanders te maken heeft gehad met seksuele intimidatie op de werkvloer. Slechts iets meer dan een derde van de slachtoffers maakt er melding van. Het gaat hier niet om echt grensoverschrijdend gedrag volgens dat rapport, maar de impact op werknemers is vaak heel groot.

Onlangs keek ik voor de derde keer de film ‘Spotlight’. Deze film vertelt het verhaal hoe een nieuwsrubriek van de Boston Globe het grootschalige misbruik binnen de katholieke kerk ontrafelt. Ook komt naar boven dat dezelfde krant en rubriek al jaren eerder over het misbruik waren geïnformeerd. In die eerdere instantie is er met die informatie niets gedaan. Maar de film ‘Spotlight’ richt zich op het ‘positieve’: het grootschalige misbruik komt aan het licht en het katholiek instituut wordt op de knieën gedwongen. Dit misbruik heeft jarenlang kunnen voortduren omdat priesters die werden aangegeven door parochianen weg gepromoveerd werden. Hiermee heeft de katholieke kerk als werkgever actief bijgedragen in het voortduren van het misbruik.

Nu is het voorbeeld van de katholieke kerk die als werkgever alle signalen van misbruik negeerde grootschalig en extreem, maar hoe werkt het op de ‘normale werkvloer’? Wat als er grensoverschrijdend gedrag plaatsvindt, wat gebeurt er dan als het gemeld wordt. In mijn eerdere werkervaringen, kan ik zeggen, niet veel. Gelukkig zijn er ook werkgevers die adequaat handelen; het bespreekbaar maken, de pleger confronteren en niet meer met hem of haar verdergaan. Helaas is de kans groot dat bij adequaat handelen het verhaal elders toch kan doorgaan. Want een oud-werkgever mag de betreffende medewerker geen negatieve referentie meegeven. Daarbij mag diezelfde werkgever ook niet de nieuwe werkgever informeren over het werkelijke waarom van het vertrek van de werknemer. Met andere woorden, de medewerker die betrapt is op het gedrag, kan ander werk vinden en als het een hardnekkig patroon van hem of haar betreft, gaat het verhaal ‘gewoon’ door.

Laten we het eens bekijken vanuit het standpunt van het slachtoffer. Het is al zo moeilijk, als je door dergelijk gedrag geraakt wordt, je uit te spreken. En als je dat doet, doe je dat niet voor niets. Dan kaart je het aan zodat er een gevolg aan gegeven kan worden. Als er dan wel gevolg aan wordt gegeven, dan moet dat een punt zijn achter een heel kwetsbaar verhaal. Zodat je verder kunt (helen) en je het achter je kan laten. Een werkgever kan (en moet) in actie komen. Maar dat hoeft dus niet te betekenen dat het verhaal daarmee ophoudt.

Als overlever van grensoverschrijdend gedrag, is in mijn werk een veilige omgeving te creëren voor anderen doel nummer één. Met de wens in eerste instantie dat iets dergelijks niet gebeurt maar ook, mocht daar wel sprake van zijn, dat mensen zich daarover durven uit te spreken. Maar wat gebeurt er met slachtoffers als op een andere plek maar met dezelfde persoon, hetzelfde verhaal weer bij hen terugkomt. Dat is zout strooien in een prille en schrijnende wond. We willen geen van allen dat dergelijk gedrag voorkomt, maar het gebeurt en het gebeurt dagelijks. Ook op de werkvloer. En een ‘stopbord’ op de ene werkplek, kan zo een ‘ga door’ signaal worden op een andere werkplek.

Is dit systeem waarin we werken waar het grensoverschrijdend gedrag aangaat wel adequaat? Ik gun elke pleger de kans aan zijn of haar herstel te werken, maar is de werkvloer daar wel de juiste plek voor? Op dit moment kan dat wel gebeuren en daar maak ik me zorgen over. Want hoe anders doorbreek je de spiraal van dit gedrag en voorkom je (weer) meer slachtoffers. Ik moet denken aan een liedje dat heet ‘gloeiende steen’, waarbij deze steeds aan een ander doorgegeven wordt. Maar dat kan toch wat dit betreft helemaal niet de bedoeling zijn.

Maaike van der Werff

Dichterbij dan ik denk

2021-02-08T09:45:00.000-08:00

Deze dagen zoek ik de connectie met mezelf. Die is in zeer summiere mate aanwezig. De kunst is vooral te laten. Niet te diep graven, geen geduw en getrek (aan mezelf) en zeker niet in verzet. Ik voel het even niet, ik vind het even ook niet en dat is er. Nu. Geen enkel Nu duurt voor eeuwig en dat biedt dan wel weer perspectief.
Dus ik werk een beetje en ik rommel thuis wat aan. Beetje opruimen. De schilderspullen weer in het zicht en 'lieve briefjes' of beter gezegd reminders voor mezelf schrijven en maken.

Terwijl ik gisteravond zo aan het rommelen was, merkte ik dat het wel wat donker in mijn huiskamer is. Wel wat licht, maar niet genoeg. Onlangs bedacht ik al dat ik een lamp voor op mijn eettafel wilde. Precies daarom.
Gerommel in de donkere marge, tot er een licht bij mij op ging. Op de tafel slash kast waaraan ik stond te werken, staat een lamp. Al geruime tijd. Wat als ik die nou eens aan doe. Nope, dat was niet eerder in me opgekomen. Op zoek naar de lichtknop werd zoektocht al snel een vindtocht...naar licht. Prachtig licht. Gewoon voor handen. Stond er al de hele tijd, die lamp - was er al die hele tijd, dat licht.

Ik modder gewoon lekker door want wie weet, is die connectie met mezelf of de knop daartoe dichterbij dan ik denk.

On the BLog again

2020-10-13T06:21:00.001-07:00

(G)een nieuwe typemachine. Nieuwe inspiratie. Weer voorzichtig aan de BLog. Deze WritersBLog wel te verstaan. Hoe het zich gaat ontvouwen, weet ik nog niet. Kan alle kanten op. Maar eerst maar dit teken van leven. Op de foto anno Nu.

Liefs WritersBLog

2019-05-28T12:02:00.002-07:00

Het sluipt stil
Sluimert
Sshtt...
Je sluit het
van je af
Shhtt..
Als het stil is
is het niet
Shhtt..
Je kan het
niet loslaten
dus shhtt...

Het broeit dus diep van binnen.
De deksel dik en dicht.
Het mag niet open.
De gevoelens drukken met hun gewicht.
Klem gezet in je eigen overlevingstactiek.
Het sluipt, sluimert, het lijkt stil van buiten
alleen van binnen van binnen paniek.
Je kan ze niet loslaten of
jezelf van ze losmaken
Te lang al vastgezet.
Geen arm of handgebaar aangenomen
nu alleen bevangen van je demonen.
Sleep je jouw bloed mee in jouw val
erven zij jouw diepe diepste dal.
Dus ben ik hier stil
shhtt...

* H A P P Y * Up-date on (my) Life. Live. SelfLove and Learn #StoriesofmyLife

2019-04-30T03:37:00.001-07:00

<< N O W O R D S. J U S T Mr. S I M O N >>

Inspired. Up-date on (my) Life. Live. SelfLove and Learn #StoriesofmyLife

2019-04-14T11:55:00.000-07:00

<< N O. W O R D S. >>

L O V E #InTimesofHardship

2019-03-22T12:34:00.004-07:00

Quotes and principles to hold on to in times of Hardship

Corinthians 4:8 - 9
8. We are hard pressed on every side, but not crushed; perplexed but not in despair;
9. persecuted, but not abandoned; struck down, but not destroyed.

7 buddhist principles to overcome difficult times and find peace
1. Cultivating understanding and compassion, allows us to cool anger
2. We can transcend fear by discovering its source
3. We're perfectly 'whole'
4. Our mind is a monkey. And mindful meditation can help us catch it
5. We are the continuation of our loved ones (they're in us)
6. We're intrinsically interconnected in the most intimate way (so we don't have to feel lonely)
7. You are not your inner dialogue

In de luwte van jouw lawaai #AltarLife #AltarLove

2019-03-10T09:00:00.000-07:00

In de luwte van jouw lawaai

Als alles stilstaat

blijft, niet voorbijgaat

Jouw hart jou toefluistert

en jij zacht luistert

omdat het kan

Omdat alles vertraagt

omdat niets gaat

zoals het gaat

Is dit nu kans

Omdat alles stilstaat

hier blijft, niet voorbijgaat

Jouw hart je toefluistert

En jij luistert

In de luwte

In de stilte

Waar jij begint
Jij je verbindt

aan het voelen dat je hoort

de woorden die je ziet

helder en onverstoord

Omdat alles vertraagt,

alles stilstaat

in de luwte

van jouw lawaai.

M A S K E R S #AltarLife #AltarLove #StoriesofmyLife

2019-03-04T03:15:00.000-08:00

M A S K E R S

Aan onze maskers
Zo echt
als de pijn daarachter
Aan onze maskers
Die maken
dat we alles dragen
Tot de lijnen
uit hun voegen barsten
Aan onze maskers
Onze makers
Onze pijn-maskeerders en -dragers
Tot wij één zijn
niet meer hoeven te schuilen
Voor de pijn en tranen
Wij onze verhalen brengen
en geen meer hoeven te halen.
Aan onze maskers.

De droom #AltarLife #AltarLove

2019-02-21T10:35:00.000-08:00

Hij zit tegenover mij. Armen over elkaar, zijn blik iets voor hem gericht. Ik kijk naar hem, hij ziet mij niet.
"Je trekt aan mij."
- "Hoe trek ik aan jou."
"Als je iets zegt of me bericht. Je verwacht van mij dat ik reageer."
Ik knik.
- "Ja, ik vind het fijn als je wel een keer reageert. Ja, dat laat ik merken. Als ik al even niets gehoord heb."
Hij knikt.
- "Jij laat me in het ongewisse. Dan benader ik je omdat ik weten wil waar je bent. Dat is voor jou trekken, voor mij een manier om duidelijkheid te krijgen maar jou daarmee ook de ruimte te geven om te zeggen dat je met rust gelaten wil worden. Ik begrijp nu dat dat voor jou als trekken voelt. Lastig, want ik wil ook laten merken wanneer je op radiostilte gaat zonder uitleg, dat dat vervelend voelt."
Hij knikt.

Zijn handen in zijn schoot. Hij kijkt me aan. In mijn droom.
Maar hij liep weg. Liet mij in 'een ongewisse' met het gevoel inadequaat te zijn, aan hem te trekken...
(natuurlijk was ik dat ook - en gaf ik hem dat gevoel)
...maar ik heb eigenlijk nooit geweten wat hij wilde, waar hij behoefte aan had of wat hij echt nodig had. De verlaten wens ons inadequaat te zijn te delen...er doorheen te wandelen. Samen. Mijn droom. De echte droom.

Licht #AltarLife #CloseUp #StoriesofmyLife

2019-02-18T00:07:00.000-08:00

Licht

Het is dat licht

in het duister

dat schijnt

op mijn gezicht

Het is dat licht

dat ik zien kan

maar niet voel man

dat schijnt

dat licht

op mijn gezicht

Maar ik voel

ik voel het niet

in mij

dat er ook maar iets schijnt

Dat was het ooit

koud klam en berooid

Dit nu kan ik

want dat licht

mijn hoop

is in mij,

mijn uitzicht.

Lief ongemak - The Sequel #AltarLife #StoriesofmyLife

2019-02-12T11:09:00.003-08:00

Vorig jaar (2017-2018) op oudejaarsavond schreef ik geheel onderstaande. Een brief aan mijn 'lief ongemak'. Ik spendeerde oudejaarsavond met mijn ongemak en mijzelf. Een avond van door de zure appel heen bijten en dan toch uitkomen op een soort van comfortabel zijn met mijn ongemak. Een lange eenzame avond maar met een hele mooie uitkomst. Ongemakkelijk leerzaam.

Oudejaarsavond voorafgaand aan dit niet meer zo hele nieuwe maar zeker ook nog geen oude jaar zou ik niet alleen doorbrengen, had ik me voorgenomen. En zo liep het ook. Ik was waar ik wezen wilde...en toch voel ik me ongemakkelijk denkend aan het oudejaar 2018. Stiekem ruil ik 'm liever in voor mijn ongemak en mijzelf... Het was sowieso gemakkelijker geweest - gezien het feit dat mijn ongemak en ik inmiddels behoorlijk vertrouwd zijn geraakt. Prachtig gezelschap was het oudejaarsavond 2018, maar ingegeven door een samen-zijn die nu blijkt niet heel erg samen-was. Ja, cryptisch misschien, maar anders kan ik het niet zeggen.

Maar winst is met deze ervaring dat ik niet meer 'bang' voor mijn ongemak ben. Dat ik liever alleen ben met mezelf en mijn ongemak dan niet alleen in een samen wat niet heel erg samen is. Een hele wijze les (een dure ook, maar goed dan heb je ook wat). Lief ongemak, je bent er nog steeds. Je bent er nu. Een nieuw ongemak. Of misschien niet nieuw - vooral oud - maar een die ook getackeld mag worden. Nu het nieuwe jaar meer dan een maand 'oud' is. Kennelijk is dit ongemak één die niet op één oudejaarsavond te ervaren is...waar meer dan één avond voor nodig is. En dat is oké. Hoe ongemakkelijk ook. (Dus het 'oogsten, schransen en leren', die 7 vette jaren beginnen blijkbaar zo...)

31 december 2017 - 1 januari 2018

Lief ongemak,

Vanavond (oudejaarsavond) breng ik door met jou. Waar het misschien eerst 'gemakzucht' was, vinden van prettig gezelschap of een kek feest had ik niet echt zin in, is het nu vooral voortzetten van waar ik eerder dit jaar mee begonnen ben: het vinden van mijn gemak in ongemak.

Ik ben wel eens eerder van een oudejaarsfeestje naar huis gegaan maar dan trof ik altijd nog een huisgenoot of twee. Nu is het echt jij en ik. Oké, met een mini-fles Merlot en wat oliebollen. En oh voor de lezer, nee dit is geen 'roep' om een uitnodiging of 'schreeuw' om aandacht. Dit is alleen om te laten zien waar ik ben en hoe je een avond als deze ook kan besteden.

Mijn ongemak en ik zelf houden ons doorgaans van elkaar gescheiden. Te ongemakkelijk namelijk. Het hoort ook bij mijn 'bij mijzelf uitchecken' (en dit jaar weer nog meer (zelf)reflectie...it never stops). Dat wil ik oprecht niet meer. Ik wil alles van mezelf aangaan en vooral voelen. En op advies, gedoseerd. Vanavond is een oefening in voelen van ongemak en daarmee 'oké' te zijn.

Geen flitsend glitterpak, snelle babbels en hippe drankjes. Geen groot gezelschap (alhoewel ik gezelschap gehouden wordt door tig gevoelens...) of een klein exclusief klein gezelschap (nou ja...in dit geval wel héél klein en zeer exclusief ;-) ). Gewoon mijn ongemak en ikzelf.

Dat gaat ongemakkelijk zijn. En ongetwijfeld 10x slikken en ongetwijfeld terugkijken op meerdere van dat soort momenten afgelopen jaar. Niet makkelijk maar wel met een grote winst: dichter bij mezelf, mezelf beter kennen en daarmee meer van mezelf. Daar wil ik op verder bouwen. Maar ook ik wil dat al die momenten van ongemak van 2017 vanavond oplossen in mijn ongemak. Het is niet een situatie, omstandigheid of persoon. Het is van mij. Ik doe dit. En dat is goed.

Lieve mensen, ik wens jullie al het gemak in jullie ongemak toe - nu en alle nu's die komen gaan in het nieuwe 2018.

Liefs,
Maaike

Het Lied van dit Universum - on repeat #AltarLife #AltarLove

2019-02-09T01:01:00.001-08:00

Het lied van dit Universum

Alles ligt in mij besloten

de wereld, het bestaan.

Alles kan zich in mij ontvouwen

voortduren en vergaan.

Ik ben heel en ik ben al.

Met liefde alom overgoten

in het ritme van het hart

drum ik zacht

met iedere slag

het lied van dit Universum.

- Maaike -
februari 2017

'Mens-zijn is een herberg' - Rumi #AltarLife #AltarLove #Inspireren

2019-02-05T07:29:00.000-08:00

'Mens-zijn is een herberg' is een tekst van Rumi al heel lang met me meereist. Gelukkig.

In de afgelopen periode zijn zoveel gevoelens 'langsgekomen', en nog. Altijd een uitdaging om ze te verwelkomen. Ook pijn, boosheid of intens verdriet. En zoals ze langskomen, vertrekken ze ook weer. De tekst van Rumi herinnert mij daaraan. (Gelukkig genoeg liefde, warmte en geluk.)

Mens-zijn is een herberg

Elke ochtend arriveert er een ander,
Een vreugde, een depressie, een laagheid,
Een moment van bewustzijn daagt op
Als een onverwachte bezoeker.
Verwelkom en vermaak ze allen!
Behandel iedere gast met eerbied,
Al is het een schare verdriet
Die je huis heftig
Van zijn meubilair ontdoet.

Misschien ruimen ze je huis leeg
Voor een nieuwe verrukking,
De donkere gedachte,
De schaamte,
De boosaardigheid…

Treedt ze met een lach, bij de deur, tegemoet
En noodt ze binnen.
Wees dankbaar voor wie er komt;
Ieder van hen is immers gezonden
Als een leidsman{vrouwe)
Van boven…

Rumi
mysticus, filosoof, poëet

"See you around..."# 5 jaar I.M. Philip Seymour Hoffman

2019-02-02T10:54:00.000-08:00

Vijf jaar geleden schreef ik onderstaande. Over de grootste. Als je het mij vraagt. Altijd 'spot on' in zijn keuze voor rollen en de uitvoering ervan. Hij blijft voor mij de grootste en de mooiste. Philip Seymour Hoffman.

"See you around..."

Mijn fantasie is hem letterlijk tegen het lijf lopen, daar samen om lachen om vervolgens naar een koffietentje te gaan en daar de meest geweldige gesprekken te hebben. Uren praten we dan over kunst, film, literatuur en poëzie en MUZIEK. Over het leven, de zin en onzin. Het koffietentje sluit dus besluiten we om ons gesprek in een hotelbar verderop in de straat voort te zetten.

Dit alles vindt plaats in L.A. Ik beleef een soort 'Barfly meets Naked (twee van onze gedeelde lievelingsfilms, blijkt dus daar in dat koffietentje) meets The Boat that Rocked' en ik ben in de zevende hemel. Hij is precies zoals ik had gedacht, grappig, slim, gevoelig en breed ontwikkeld. Het is tegen de ochtend dat we afscheid nemen en telefoonnummers uitwisselen. "See you around Maaike, really nice meeting you", en ik knik flauw - nog steeds een beetje starstruck.

Barst van Broosheid #AltarLife #AltarLove #StoriesofmyLife

2019-01-26T09:01:00.004-08:00

Beeld: daniellesaunders.com

Barst van Broosheid

Met reuzestappen loop ik weg

ik wens een afstand zo groot

als oneindige tijd

Dat gevoelens die ik blootleg

kunnen zijn zonder ademnood

de ruimte als respijt

Met reuzestappen loop ik weg

spring ik een duizend mijl

weg van onze tijd

Zodat alles wat ik blootleg

en meer nog onderwijl

niet meer barst van broosheid.

Contrast #StoriesofmyLife

2019-01-23T03:51:00.002-08:00

Hele dagen en avonden. Gebroken nachten.
Angstzweetaanvallen maar hele goede deodorant.
Sneeuw buiten, 20 graden binnen.
In tranen het ene moment,
in mijn broek piesen van het lachen het volgende moment.
Rauw van buiten, zacht en kwetsbaar van binnen.
De boodschappen doen alsof het de gewoonste zaak van de wereld is
met buitengewone onzichtbare onrust in mijn hoofd.
's Avonds een intake-gesprek voor een kliniek,
de volgende dag een sollicitatiegesprek.
Wasjes draaien door als mijn adem stokt.
Wat je ziet is van het alledaagse,
wat je niet ziet is wat jij voelt.
Zo is het voor jou. En voor mij.
Contrast is in alles taal.

Hoe het jou vergaat #AltarLove #AltarLife #StoriesofmyLife

2019-01-17T00:59:00.000-08:00

Het is niet klaar
niet na 7 of na 100 jaar
Tranen ruim geplengd
Onderwijl grootse schoonheid ontdekt:
jij en alle aarde-verlaters
hebben zich in mijn dagelijkse vermengd
In de muziek op de radio
de twee merels op mijn dak
Wat dacht je van de regenboog
of ontbijten, senang en op mijn gemak
In aanmoedigende woorden,
die ik waarschijnlijk mezelf toefluister
In het licht van de dag
of het nachtelijk duister
Overal kom ik jou en jullie tegen
In zachtverwarmende zonnestralen
zelfs in de miezerende regen.
Niemand is ooit echt weg
die de aarde verlaat
Ik vraag me nu alleen af hoe het jou vergaat.

7 jaar #AltarLife #StoriesofmyLife

2019-01-16T01:38:00.000-08:00

Morgen is het 7 jaar geleden. 7 jaar geleden, 17 januari 2012, zijn in feite 'mijn 7 magere jaren' ingegaan. Het begon met jouw heengaan en startte eigenlijk al met de paar dagen in het ziekenhuis die daaraan vooraf gingen. Het begon niet om jou, maar ik constateerde een klein tijdje geleden dat ik al 7 jaar bezig ben met een pittige reis. De 'spreekwoordelijke of beter gezegd de Bijbelse 7 magere jaren'.

Mager is niet helemaal de juiste toon of uitdrukking, want aan heftige gebeurtenissen en avonturen geen tekort geweest deze 7 jaar. Nee, in dat opzicht waren het hele dikke vieze vette jaren. Waarvan ik inmiddels wel vind, dat het mooi is zo. Mensen kwijtgeraakt aan de dood (waaronder jij), het leven en vooral het leven en mezelf voor een lange tijd incluis. Eigenlijk was ik heel lang niet in mezelf thuis.

Na jouw vertrek, na de scheiding, na die ene ex - klap op klap op klap (die in de laatste twee gevallen ikzelf aan mezelf uitdeelde) - was het steeds een beetje bij beetje wakker worden. Tot dat ik een paar jaar geleden begreep, dat wat ik deed duidelijk niet werkte. Van drama naar drama. Van depressie naar 'what in the hell' is dit nu weer - moest er nog weer meer anders. Ik moest anders en vooral ik moest nog meer naar binnen. Want naar binnen was de sleutel naar echt 'wakker worden'.

Het duurde om over die ene ex heen te komen. Hoezeer ik wist dat ik en veel van en in mij anders moest, loskomen lukte met zeer steeds weer op en af en met haperende stappen. Maar het lukte. En in het proces groeide het besef dat de sleutel tot wakker worden in mijn voelen lag en ligt. Een pad waarop ik al voorzichtige schreden had gezet maar een die ik nog niet vol overgave bewandelde. Dat is nu anders. Volkomen en volledig.

Dus morgen is het 7 jaar geleden dat de 7 magere jaren die in lessen dan wel weer 'vet' waren, aantraden. Maar doe mij nu maar dan die 7 vette jaren. Jaren van oogsten, schransen en leren. Want van alles leer je, zeker als je wakker bent en aanblijft. Laat dat dan net het goede voornemen zijn voor dit jaar wat niet mijn goede voornemen is. Laat jouw dag niet alleen de start van iets magers zijn, maar ook het begin van iets 'vets'. Dikke vieze vette avonturen. Kom maar door!

Een ode... #AltarLife #StoriesofmyLife

2019-01-12T13:21:00.003-08:00

Omdat ik zo vaak de vraag krijg, waarom 'al die vogels op mijn lijf' (welgeteld drie). En dan vooral 'die ene' of 'die grote'. Hierbij mijn antwoord: Deze 'sprookjes-achtige' 'blackbird' is een ode aan mijn moeders, hoeders (tantes, nichten), zusters, dochter, grootmoeders en al mijn voormoeders. En op die plek draag ik haar en hen heel fijn heel dicht bij mijn hart.

De foto is genomen tijdens de (eerste) tattoo-sessie, komend april alweer vier jaar geleden.

Achter nu in 't voor

Wij schrijven ons verhaal
Wij schrijven de woorden
van onze voor-voormoeders
Lopen in hun voetstappen
worden hun achter-hoeders
Geven hun verhalen door

Zo leeft achter nu in 't voor

-februari 2015-
Maaike

'Joyful bliss of consciousness' #AltarLife #Bloggen #StoriesofmyLife

2019-01-06T01:17:00.000-08:00

De beste voornemens...zijn...althans voor mij...voor 2019...geen voornemens te hebben. Anders dan wat is zich te laten ontvouwen, aan te zijn en aan te blijven bij wat is en daar helderheid op hebben. Volg je het nog? Aanblijven dus. Wakker zijn. Niet duwen. Niet trekken. 2018 was heel hard werken, niet omdat dat het voornemen was, zo bleek 2018 te zijn. Er is daarmee zoveel in beweging gebracht...wat nog steeds in beweging is.

Het is vooral het herkennen van mijn kansen en mogelijkheden. Alles: 'the good, the bad, the ugly, the pain and the crazy'. Daarom dat aanblijven dus. Ik ga dit jaar niet veel doen, maar er gaat dit jaar fantastisch veel gebeuren. En natuurlijk doe ik genoeg...maar alles is al in werking gezet. Dus dat ga ik niet doen...ik ga mee met de stroom wanneer dat past...tegen de stroom in wanneer dat 'moet'...of gewoon lekker dobberen. Wat mij betreft vooral heel veel dobberen. En ervaren hoe dat voelt.

Aanblijven. Helderheid hebben op wat is. En dat heb ik eigenlijk best wel. Het jaar is nog maar 6 dagen jong. Wat een mooi begin is dat...'the joyful bliss of consciousness'.

Heb een magisch 2019 lieve iedereen. Staar je niet blind op de bestemming, ervaar tot in de kleinste vezel jouw reis. Daarin zit de zin, de betekenis en de poëzie.

Liefs, Maaike