Maarten's reisavonturen

This blog is moving

2011-08-29T10:24:00.002+02:00

I have revived, changed and renamed my old travel blogwww.maartenisonderweg.blogspot.com. From now on you can find my ramblings from the road on www.maartenontheroad.posterous.com.

I have decided to post in English because many enquiries came from people who don't understand Dutch. You can always use google translate to help out.

I have discovered that I am not Paul Theroux. I love travelling though and meeting people on my way. Some posts will be long and some will be short. I will do my best to include as much pictures and visual content as I can.

You can me here and ... on the road

Ciao

Maarten

Delhi en Agra in een prinselijk sfeertje

2010-04-15T12:42:00.000+02:00

Ik had de eer en het genoegen om deel uit te maken van de prinselijke missie van België naar India (20-27 maart 2010). Dit is een handelsmissie die de relaties tussen India en België moet stimuleren. Deze werd geleid door HRH prins Filip en prinses Mathilde. De fine-fleur van het Belgische bedrijfleven was aanwezig om zakenrelaties op te bouwen met lokale Indische partners. Er werden ook officiële contracten voor diverse projecten getekend in aanwezigheid van de verzamelde pers. Aangezien ik in Bombay verblijf was dit een uitgelezen kans om mijn project in de kijker te plaatsen. De oprichter en eigenaar van Seaderm kwam ter gelegenheid van de missie naar India afgezakt. Ik had de missie de voorafgaande weken dus intens voorbereid om afspraken vast te leggen met potentiële partners.

Om te beginnen streek de Belgische delegatie neer in Delhi. Meteen viel op dat de aanwezigheid van het prinselijk paar voor heel wat extra veiligheidsmaatregelen zorgde. Te pas en te onpas werd je ofwel gefouilleerd of de weg versperd door de nerveuze Indische security jongens. De eerste avond waren we te gast op een diner in de ambassadeurswoning in Delhi. De gigantische tuin gonsde van het rumoer die de verwachtingen van de komende dagen weerspiegelde. Het deed ook deugd om nog eens te kunnen genieten van een stevig streekbiertje. Het was alleen een spijtige zaak dat er oplossinaasappelsap werd aangeboden terwijl vers geperst fruitsap werkelijk overal verkrijgbaar is op straat (toch vreemd welke zaken je soms bijblijven). Het prinselijk paar was ook aanwezig en ze werden voortdurend omzwermd door gasten die maar al te graag een gesprek wilden aanknopen.

Naast het officiële programma bleef er nog wat tijd over om de lokale cultuur op te snuiven. Ik kan met plezier zeggen dat het bezoek aan de Taj Mahal in Agra werkelijk zalig was. De zon stond op zijn hoogste punt toen ik de Taj Mahal bezocht. De marmeren steen was dus bloedheet. Je moet immers je schoenen uitdoen om dit heiligdom te betreden. De heel verfijnde sculpturen zijn werkelijk een streling voor het oog. Als ik de kans krijg om de Taj Mahal nogmaals bezoeken wil ik het zeker doen tijdens zonsopgang. Jammergenoeg wordt de Taj Mahal geleidelijk aangetast door de luchtvervuiling. Het getuigt van Indische efficiëntie (sic) dat ze hiertoe een barrière van vijfhonderd meter rondom de Taj Mahal hebben aangelegd zogezegd om verdere aftakeling te voorkomen. Het enige wat de barrière volgens mij doet is een extra inkomen verschaffen aan de lokale bevolking, wat volgens mij zeker ook een legitieme reden is. Het overbruggen van die zone wordt geëxploiteerd door talloze fietstaxi's, paardenkarren en zelfs elektrische golfkarretjes.

Ook in Delhi zelf zijn er heel wat bezienswaardigheden. Delhi is het administratieve en politieke centrum van India. Het centrum van de stad heeft goed onderhouden wegen, brede lanen en prachtige gebouwen. Ik ben bij zonsondergang even gaan wandelen bij het parlement en de presidentswoning. Net daarvoor had ik nog een spelletje cricket kunnen meepakken aan India gate.

Het rode fort ligt in Old Delhi. Dit is een lekker chaotisch stadsdeel vol rinkelende fiets riksja's en overspannen met een niet te ontwarren kluwen van elektriciteitsdraden. Aan de ingang klampen honderden straatverkopers je aan om hun waar aan te bieden. Het was ook de eerste keer dat ik een fiets riksja nam. Memorabel omdat ik waarschijnlijk beter zelf de pedalen had overgenomen van mijn chauffeur.

Ik heb ook Humayun's tombe bezocht. Zalige rust dit keer. De prachtige architectuur bewijst de verwantschap met de Taj Mahal.

Tegen valavond bezochten we nog de Lotus tempel. De ganse omgeving zat afgeladen vol met pelgrims die van heinde en verre kwamen om een religieus festival te komen vieren.

In het laatste stukje van onze sightseeing trip kwamen we onherroepelijk muurvast te zitten in het verkeer. Mijn zakdoek is handig van pas gekomen om als mondmasker te fungeren. We trokken k naar Qutb Minar in een voorstad van Delhi. Het is een pilaar van Babyloonse proporties die al een duizendtal jaar boven de stad uit torent.

Na onze toeristische exploten was het alweer tijd om naar Mumbai te vertrekken. De agenda in Mumbai stond opnieuw volgeboekt met afspraken. Ditmaal gingen we de bedrijven zelf gaan opzoeken. Tevergeefs probeerden we zweetkringen te vermijden en ons pak kreukelvrij te houden tijdens de lange hete taxi ritten. Gelukkig werden we 's avonds beloond met een aangenaam diner. Er was onder meer ook een seminarie over de farmaceutische industrie waarin topmannen van Belgische en Indische farma bedrijven hun toekomstvisie gaven. Ik heb het spijtig genoeg wel moeten missen omdat we andere verplichtingen hadden.

De prinselijke missie en de daaraan gekoppelde persoonlijke toeristische uitstappen zorgden er dus voor dat dit meer dan een memorabel uitstapje was. Tot de volgende.

Kleuren van India

2010-03-27T09:26:00.000+01:00

Elk jaar in het begin van maart wordt India ondergedompeld in een explosie van kleur. Holi is een eeuwenoud festival dat symbool staat voor de overwinning van het goede over het kwade. Holi is dan ook een festival waarop iedereen heel vrolijk is. De oorsprong van het festival ligt vastgelegd in heel wat legendes. De avond voor het festival worden er her en der vuurtjes aangelegd. De mensen dansen rond deze vuurtjes om zo het kwade te verjagen. De ochtend erna was de stad doordrongen van de geur en de rook van de ontelbare vuurrtjes die nog aan het smeulen waren. Het belangrijkste moment van het festival is wanneer iedereen met kleuren en water gaat spelen. Hiervoor was ik uitgenodigd om het te vieren met een aantal locals. De kleuren kan je kopen in allerhande straatwinkeltjes. Alle kleuren van de regenboog staan in de aanbieding. Hierbij gaat het om een soort poeder dat je kwistig over je 'slachtoffer' gaat uitstrooien. Het volledig appartementencomplex was in de feeststemming. Jong en oud was mekaar in de luren aan het leggen door het gezicht vol met kleur te smeren of mekaar in het water te gooien. In het begin van de namiddag vind iedereen het wel welletjes en gaat men uitgebreid tafelen. De meeste kleuren was je achteraf gemakkelijk weg maar andere vergen heel wat schrobwerk om ze weg te krijgen. Ik had een tip gekregen om mijn haar met olie in te smeren, ik zie nu nog steeds blonde mensen rondlopen met een groene of roze schijn in hun haar. Een ander punt is om niet zomaar aan iedereen kleurpoeder te kopen. Elk jaar zijn er mensen met ernstige complicaties aan hun ogen omdat er schadelijke chemicaliën in het poeder gebruikt waren. Een ander specifiek gebruik van sommige mensen op het Holi festival is het drinken van Bhang. Bhang is eigenlijk melk waaraan een kruidenmix is toegevoegd. Ik zou moeten zeggen een psychotropische kruidenmix. De melk wordt de avond voordien gemaakt en er wordt cannabis doorheen gemengd. De dag van het Holi festival wordt deze drank door sommigen gedronken om in een roes te raken. De overheid laat deze traditie oogluikend toe maar smoort alle excessen direct in de kiem.

Hieronder zijn een aantal foto's. Ik ben die dat ontelbare keren in een bad geduwd geweest en er zijn wel honderden kleuren over mij gesmeerd.

Dat gans India werkelijk gek is van cricket hoef ik waarschijnlijk geen twee keer te zeggen. De topsterren van cricket en van Bollywood worden werkelijk aanbeden tot in het absurde toe. Sachin Tendulkar is momenteel de grootste cricketster van India. Midden maart had ik de kans om op uitnodiging van een aantal Hollandse expats een cricket match live te gaan bekijken. De wedstrijd ging door in het stadium van de Mumbai Indians in het zuiden van de stad. Ze speelden die dag tegen de Rajasthan Royals. De cricket manie wordt elk jaar tot zijn hoogtepunt gebracht tijdens de IPL20 wedstrijden. In deze competitie strijden de beste cricket teams tegen elkaar in een verkort wedstrijdschema. Inderdaad, geen saaie dagenlange wedstrijden maar een aangepast concept waarin de duur beperkt wordt tot drie uur. Uitgedost in een Mumbai Indians jersey ging ik volledig op in het opgezweept publiek. De wedstrijd was werkelijk een thriller tot op de laatste minuut. De Indians versloegen uiteindelijk de Royals met de laatste balworp. Het stadium ging letterlijk uit zijn dak. Ik denk dat het weinig zin heeft om technisch dieper op de wedstrijd in te gaan omdat ook voor mezelf de regels van cricket een volledig mysterie waren. Na het bijwonen van deze wedstrijd echter heb ik de regels leren kennen door de geduldige uitleg van een aantal Indische cricket fans.

India Underground en Ondergronds

2010-02-23T17:42:00.001+01:00

In deze post zal ik het ten eerste hebben over hoe ik Bombay ervaren heb de afgelopen weken. Ik merk dat de poorten van Bombay zich langzamerhand openen: underground leven in Bombay. Daarnaast kan je meegenieten van een weekend trip die ik heb gemaakt. India ondergronds in de grotten van Ellora en Ajanta.

Ik stel vast dat ik langzamerhand toch wat houvast aan het krijgen ben in de Indische cultuur. Ik heb zeker niet de ingenomenheid om te beweren dat ik de cultuur doorgrond heb. Integendeel, de indische cultuur is enorm complex en het vergt jaren om correct te ervaren hoe alles samenhangt. Ik heb het eerder over eenvoudige dagdagelijkse zaken.

Een heel belangrijke skill is het onderhandelen voor een prijs van een goed of dienst. Hiervoor moet je ten eerste een idee hebben van wat de prijs is. Dit leer je alleen door ervaring en geleidelijk aan leer je wel zaken correct in te schatten. Groenten en fruit blijven voor mij een moeilijk territorium omdat de prijzen enorm variëren. Ten tweede moet je kunnen onderhandelen. Twee belangrijke zaken hierin: vat het altijd op als een spel en wees bereid om uit de onderhandeling weg te stappen. Als je er een spel van maakt is het veel leuker. Keiharde onderhandelingsposities zorgen er meestal voor dat één partij zijn gezicht verliest. Als je vervolgens bereid bent om uit de onderhandeling weg te stappen breng je jezelf in een steviger positie. Want als de verkoper ziet dat je iets echt wil hebben, dan zal hij zijn 'prooi' met alle macht proberen binnen te halen.

Ik heb ondertussen al een zevental weken doorgebracht in Bombay. De drang om, ook al is het maar voor even, het hectische ritme in Bombay te ontsnappen werd steeds groter. Eind vorige week heb ik in recordtijd een weekend getaway in elkaar getimmerd. Een lokale luchtvaartmaatschappij had een goedkope vlucht naar Aurangabad in de aanbieding staan. Na wat onderzoek bleek dat in de buurt de grotten van Ellora en Ajanta liggen. De allerlaatste foto is een zelfportret, voor de andere foto's werden heb ik acteurs ingehuurd.

De Ellora grotten zijn een groepering van grotten die door de eeuwen heen (500 tot 1100 na christus) in de rotsen zijn uitgehakt. Afhankelijk van de tijdsperiode waarin zijn ze gedecoreerd met Boeddhistische, Hindu of Jaïn sculpturen.

Op de terugweg heb ik het fort van Daulatabad bezocht op aanraden van de taxi chauffeur. Hij was niet aan het liegen. De beklimming van het fort was een ganse opgave maar het loonde zeker de moeite. De toegangsweg naar het fort was bezaaid met hindernissen die aanvallers moesten afweren. Inclusief een lange geheime gang vol valstrikken die doen denken aan Indiana Jones. De gids begeleidt je met een brandende toorts en ik ben er zeker van dat de gang zelfs nu nog zijn slachtoffers eist onder de vorm van gevallen toeristen.

De Ajanta grotten zijn gegroepeerd in een hoefijzer vorm. Dit complex is iets ouder dan Ellora. Bij deze grotten zijn de muurschilderingen heel prominent aanwezig.

Mumbai op een drafje

2010-02-08T08:26:00.002+01:00

India is een land met een prachtig erfgoed. Het is een smeltkroes van heel diverse culturen. Ik hoop in de toekomst deze schat te kunnen ontdekken. Voorlopig beperkt mijn ontdekkingstocht zich tot de stad Mumbai. Beperkt kan ik in feite niet zeggen want Mumbai is een gigantische stad met een heel intens levenritme. In feite is Mumbai ook voor de Indiërs een aparte ervaring. In deze post zal ik proberen mijn ervaringen met de stad en de mensen weer te geven. Verwacht geen klassieke stadsrondleiding want die kun je even goed op wikipedia gaan raadplegen. Dit aan de hand van een uitstappen die ik gedaan heb in mijn vrije tijd.

Grotere kaart weergeven

Mijn initiële huizenjacht was een eerste kennismaking met Mumbai en zijn voorsteden. Mumbai is een feite een groot schiereiland. Grote stukken land zijn tijdens de groei van de stad op de zee gewonnen. Dit verklaart voor een stuk waarom Mumbai zo dicht bevolkt is. De stad is beginnen groeien vanaf de zuidelijke tip. In het zuiden zijn dan ook de meeste toerische plaatsen terug te vinden. De stad groeit steeds verder noordelijk. De plaats waar ik woon, Bandra West, ligt centraal in de suburbs. Het is een heel bruisende buurt en het wordt als the place to be beschouwd omwille van zijn hippe karakter. Ik begin stilaan te begrijpen wat hiermee bedoeld wordt omdat ik de subtiliteiten in het straatleven beter begin in te zien.

Zoals gezegd liggen de meeste klassieke toeristische trekpleisters in het zuiden van de stad. Ik heb al een aantal leuke herinneringen aan The Gateway of India omwille van verschillende redenen.

Ten eerste is het een prachtig gebouw dat refereert naar de recente koloniale geschiedenis van India. Ten tweede ligt op dat zelfde plein het prachtige Taj Mahal palace dat een zekere aristocratische britse klasse uitstraalt. Net voor de ingang van dat hotel staat een boom die ingepalmd wordt door honderden duiven. Dat is het startpunt van een leuk verhaal.

De Nederlands-Belgische club organiseert op geregelde tijdstippen een avond waarop je andere expats kunt ontmoeten. Als nieuweling was ik van harte welkom op de Belgian Beer Night in de Olive bar aan de Mahalaxmi race course. Ik ben aan de praat geraakt met heel wat mensen. Op een bepaald moment ga ik een tafeltje staan en ik stel me voor. De eerste vraag die mij gesteld wordt: "Do you sail?". "Off course", heb ik geantwoord. Daarop kwam het voorstel:"Come sailing tomorow, see you at the pigeons at the Taj". Daarop zijn we natuurlijk verder aan de praat geraakt. Ik ben ingegaan op zijn voorstel en de dag erna stond ik paraat aan "the pigeons at the Taj". Alle boten liggen aan een boei in een zee inham en na een korte gondelrit stapte ik op een prachtige X-yacht. Die dag stond er een stevig zeebries en die heeft de smog boven Mumbai weggeblazen. Dit resulteerde in een intense zeiltrip met prachtig zicht op het schiereiland Mumbai.

Op een andere namiddag ben ik samen met mijn huisgenoot Woody op uitstap getrokken. We zijn begonnen met een bezoek aan de Banganga Tank in Malabar Hill. Banganga tank is uniek voor Mumbai omdat het er zo rustig is. Rondomrond liggen Hindu tempels verspreid. Mensen komen er met hun kinderen naartoe om even te ontspannen.

We zijn willekeurig beginnen rondwandelen in de buurt en door een heel fijn gangetje kwamen we opeens op een soort dorspleintje. Een ganse troep kinderen was er cricket aan het spelen. We mochten met hun meespelen en daarna toonden ze hun ongelooflijke kunsten met hun tol. Ongelooflijk wat een openheid deze gemeenschap toonde.

Daarna zijn we verder rondgegidst in de buurt door een inwoner. We hebben de lokale Dobi Ghats bezocht. Dit zijn de wasserijen waar het merendeel van alle was in Mumbai gedaan wordt. Als ik mijn was laat ophalen belandt ze waarschijnlijk in een van de Ghats verspreid over de stad. Dit is ook een van de rede nen waarom ik steeds de knopen van mijn hemden terug moet naaien: ze slaan het vuil er namelijk uit op een marmeren steen en wrijven manueel met borstel en zeep.

Verder op onze ronde zijn we langs een Jain tempel geweest. De Jains vormen een aparte religie in India. Ze volgen een heel strikte levenswijze waarin respect voor alle leven centraal staat. Ze mogen bijvoorbeeld zelfs geen aardappelen eten omdat je bij het oogsten een worm kan dood maken en sommigen dragen altijd een mondmasker om geen vliegen in te slikken. Het ultieme doel is het bereiken vak Moksha, verlichting en verlossing uit de cyclus van reïncarnatie. Hiertoe geven gelovigen alles wat ze opgebouwd hebben in hun leven aan anderen en gaan een nomadisch en ascetisch leven leiden. De gelovigen zijn vaak heel succesvolle zakenlui. Taferelen waarop letterlijk geld aan de armen wordt rondgestrooid zijn realiteit. Een apart weetje is dat ze strikt geloven dat de aarde plat is. Een punt van discussie...

We hebben de avond afgesloten op Chowpatti Beach. Dit is een van de twee stranden in Mumbai. Denk hierbij niet aan het strand zoals wij het voorstellen. Ten eerste gaat er niemand baden: het ligt niet in de cultuur, weinig mensen kunnen werkelijk zwemmen en het water is enorm vervuild. Het is wel de verzamelplaats om met het ganse gezin een hapje aan de restaurantjes op het strand. De kinderen kunnen een ritje maken op het rad. Het rad wordt manueel aangedreven en gaat razendsnel. Hiertoe halen de bedieners echte circuskunsten boven.

Om in contact te komen met echte Bombayites is het belangrijk om je in te schrijven voor een of andere les. Ik ga naar een klas om je public speaking te verbeteren. Iedere zondagmorgen sta ik paraat in National College. Door een ander lid ben ik uitgenodigd om mee te komen naar een acting class. Aangezien Bombay letterlijk doordrongen is van Bollywood leek het mij de uitgelezen kans om het indische acteerwerk van dichtbij mee te maken. De klas bestond uit een kleine groep aspirerende bollywood acteurs en actrices. Het was enorm leerrijk om hun gepassioneerd te zien acteren. Ik werd zelfs aangemoedigd om ook deel te nemen. Enorm plezant en vol hilarische situaties. Het merendeel van de les was in Hindi dus dat verklaart al heel wat van de dolkomische situaties tijdens de improvisaties. Achteraf zijn we Chai gaan drinken. Daarna zijn we naar het Prithavi theather getrokken. Dit is een legendarische zaal waar alle grote acteurs hebben gespeeld. Een andere culturele uitstap die ik heb gedaan is een concert van een sopraan begeleidt door piano. Het is heel interessant om te zien dat cultuur een belangrijk aspect is van het leven hier.

Samen met Reality Tours heb ik een bezoekje gebracht aan de Darawi Slums. De opbrengst hiervan wordt gebruikt voor het opzetten van betere leefomstandigheden in de sloppenwijken. Deze sloppenwijken zijn een unicum in dat opzicht dat ze enorm econmisch actief zijn. We bezochten een smelterij waarin plastic uitgesorteerd wordt, gemalen wordt en dan tot pelltes wordt omgesmolten. Deze pellets worden wereldwijd gebruikt in fabrieken. We bezochten een werkplaats waar blikjes opnieuw tot aluminium blokken worden omgesmolten voor hergebruik. Er is een gigantische buurt waar kleien potten worden gebakken. De voornaamste industrieën zijn recycleren van materialen (plastic, metaal, karton,...) en het maken van kledij. Ik hoef je niet te vertellen dat de werkomstandigheden nog ver staan van de gebruikelijke normen. De mensen die er wonen hebben ook een enorme levenslust en zijn trots dat ze eigenlijk een essentiële schakel zijn in de stad.

Ten slotte wil ik het nog hebben over een ander aspect van de Indische levensstijl. Indiërs voelen zich enorm verbonden. Zowel met hun andere mensen (familie en vrienden), god (hindu tempels vindt je overal) en ook met zichzelf. Het is heel belangrijk om balans te vinden in het leven (spiritueel, mentaal en fysiek). Dat verklaart waarom Yoga is ontstaan in India. Sinds een aantal weken ga ik een aantal keer per week om 7 uur 's morgens naar de Yoga les. In mijn buurt ligt een befaamd Yoga instituut. De les begint met een interactieve toespraak van de yogi. Er worden besproken hoe je best kan reageren op de zaken die in je leven gebeuren. Daarna gaan we in kleine groepjes les volgen. Hierbij wordt aandacht gegeven aan de gekende Asana's (yoga houdingen) maar ook aan voeding en algemeen welzijn. Na de les keer ik steevast goedgeluimd terug naar huis. Klaar om er tegenaan te gaan.

Dit is dan ook de afsluiter van deze post. Tot de volgende keer.

Week 3 en 4: Arab Health trade fair in Dubai

2010-02-03T18:41:00.002+01:00

De laatste twee weken van januari stonden volledig in het taken van de Arab Health trade fair. Ik heb ondervonden dat een handelsbeurs heel wat voorbereiding vergt, heel intens is en veel follow-up vergt achteraf.

Op zondagmorgen 24 januari vertrok ik met de riksja naar Chhatrapati Shivaji international airport in Mumbai. Ik was goed uitgerust met alle materialen die ik nodig zou hebben op de beurs. De taxi rit verliep betrekkelijk vlot maar werd een beetje verstoord door een nogal moeilijk prijsonderhandeling op het einde. De meter van de riksja werkt namelijk niet. Het is me trouwens een raadsel waarom ze de luchthaven zo onbereikbaar kunnen houden. Gelukkig komt er binnen een aantal jaar beterschap door een ringweg. De vlucht met Air India verliep zonder problemen buiten een vertraging van een tweetal uur.

Laat in de namiddag kwam ik aan in Dubai. Ik hoef je niet te vertellen dat er enorm veel verschilpunten zijn met de infrastructuur in Dubai en Mumbai. Het viel direct op dat Dubai iedereen heel behulpzaam is. De toekomst van Dubai hangt immers af van het imago dat ze uitstralen naar hun bezoekers. De aanwijzingen die ze geven zijn weliswaar wel niet altijd duidelijk. Ik heb nodeloos een uur staan aanschuiven om een eye-scan te krijgen. Blijkbaar was dat alleen nodig voor Indiërs maar aangezien ik op een Indische vlucht zat hadden ze niet opgemerkt dat ik een Europeaan was. Het viel op dat meer dan de helft van de Indiërs op mijn vliegtuig voor langere tijd in Dubai ging werken. Bijna de ganse actieve werkbevolking in Dubai zijn dan ook buitenlanders in Dubai. De manier waarop ze behandeld worden is echter niet altijd zo rooskleurig maar dit weten ze in Dubai heel goed weg te moffelen. De douane bleek voor mij uiteindelijk maar een eenvoudige formaliteit te zijn.

Ik kon gebruik maken van de kersverse Metro om naar het centrum van Dubai te gaan. Direct viel op dat Dubai een stad is die gemaakt is voor wielen want de metro vinden was niet zo vanzelfsprekend. Een korte taxi rit zou me naar de Holiday Inn brengen. Tenminste als de taxi chauffeur die weet te vinden. De stad is de laatste zo snel gegroeid dat ze niet alles weten liggen, daarnaast zijn alle taxi chauffeurs afkomstig uit Pakistan of India én zijn er wel vijf Holiday Inn's in Dubai. Ik hoef je niet te vertellen dat ik aan het verkeerde hotel werd afgezet. Ik heb er eens goed om gelachen. Uiteindelijk is alles goed gekomen hoor.

De volgende dag kwam de oprichter van Seaderm André Masy af vanuit België om mij te vergezellen op de handelsbeurs. Gedurende drie dagen stonden we van 's morgens tot 's avonds paraat. De handelsbeurs zelf is heel goed meegevallen en heeft heel wat contacten in het Midden-Oosten opgeleverd. De bezoekers van de stand waren ook van alle slag: van betrouwbare zakenlui tot gehaaide louche figuren en hilarische archetypen

De hallen waren per land opgedeeld en het was leuk dat er een ganse Belgische delegatie paraat was. Tegelijkertijd was het een confrontatie met de dualiteit van het Belgische nationaliteit. Enerzijds ben je blij om als groep samen te zijn maar anderzijds zijn er de wrijfpunten tussen de verschillende regio's.

Het land kon je vaak identificeren aan de manier waarop ze de stands hadden aangepakt. Duitsland toonde zijn technische superioriteit, Frankrijk moest natuurlijk zijn naam supergroot etaleren, de Italiaanse stands waren heel mooi ontworpen.

Op de eerste avond was er een groots diner aan de Marina. Ronduit impressionant. Een diner voor wel 1000 geïnviteerden. Dit in de tuin van een prachtig hotel en vlak aan het strand. Op de achtergrond staat de gigantische skyline van Dubai te prijken. Alles was heel goed georganiseerd en op zo'n momenten kan je begrijpen waarom Dubai nog steeds populair is voor dergelijke beurzen. Ik zal ze voor de volgende keer een betere band aanraden.

In feite voelt Dubai heel artificeel aan maar tegelijk heeft ze ook een zeker aantrekkingskracht zoals ik daarnet vertelde. Je merkt dat Dubai in korte tijd imens gegroeid is. Spijtig is dat een gevoel van oorspronkelijkheid ver te zoeken is. Alles is heel goed georganiseerd en netjes gerangschikt.

Op mijn eerste avond ben ik te voet vanaf het hotel naar de Burj Dubai getrokken (vandaar mijn ondervinding dat Dubai voor wielen gemaakt is). De supermarkt in de Dubai mall doet haast klinisch aan. Ook de culinaire identiteit is op de commerciële plaatsen ver te zoeken. Amerikaanse fast food ketens alom.

Maar tegelijkertijd doen ze enorme inspanningen om het aangenaam te maken. Hierbij gaan ze maar al te graag over the top. Een gigantisch zee aquarium, een waterval, een schaatspiste en een skipiste in de shopping mall zijn gemeengoed. Dit doet sommige mensen watertanden terwijl anderen ervan gedegouteerd raken. Ik ben er nog steeds niet uit.

Last but not least: we go to the top. Het laatste kroonjuweel van de hoogmoed is de Burj Dubai. Met zijn 800 meter het hoogste gebouw van de wereld. Vanop een afstand niet bijster mooi maar naarmate je nadert rijst zijn spits des te hoger. Daarnaast is de Burj Al Arab, dit is het enige 7 sterren hotel ter wereld, ook de moeite. Dubai heeft namelijk een prachtig zicht in de aanbieding vanuit een nagemaakt Venetië in het Palm resort hotel. Dit had toch een zweem van romantisch potentieel.

Je merkt het: ik heb het steevast over shopping malls en hotels. Dit is ook wat de stad in aanbieding heeft. Het is een trekpleister voor shop-a-holics en zakenmensen. Wie hiernaar op zoek is moet zeker eens een bezoekje brengen.

De tip naar Dubai werd uiteindelijk nog in mineur afgesloten doordat de terugvlucht van Air India meer dan 6 uur vertraging had. Ik had mijn namiddag wel liever ergens anders doorgebracht. Blijkbaar heeft Air India nogal een reputatie van onbetrouwbaar te zijn.

Tot de volgende keer voor een toeristentripje in Mumbai....

Maarten

Week 2: Mumbai wordt meer thuis

2010-01-18T16:11:00.001+01:00

Mijn tweede week in Mumbai kende geen schitterende start. Hoezo? Ik was op zondagavond toch goed begonnen met een lekker frisse lassi en een vegetarische tandoori schotel. Helaas heeft de combinatie met wat rauwkost ervoor gezorgd dat ik twee dagen in mijn kamer ondergedoken ben. Samen met luchtweginfecties (omwille van de vervuiling) en maagklachten (omwille van het pikante eten)zijn dit de meest voorkomende kwalen.

Gedurende die twee dagen ben ik slechts één keer buitengekomen om langs de notaris te passeren. Ik moest dringend enkele officiële stempels verkrijgen. Het nut hiervan is me onduidelijk. Je moet gewoon 100 roepies betalen. Dan gaan ze aan de haal met je papier en beginnen ze op een ouderwetse typemachine te kopiëren. Daarna zetten ze een mooie collage van overheidsstempels op je document. De notaris is geen luxe kantoor maar een winkeltje naast de zovele andere.

Het winkelen is ook een ganse aanpassing. Je verwacht onbewust altijd dat je een grote winkel zal tegenkomen maar dat zal niet gebeuren. De combinatie van deze miljoenen kleinhandelaars zijn het economische hart van India. Je kan er werkelijk alles krijgen. Maar je moet ten eerste weten wat je waar kan vinden, hiervoor moet je het informele netwerk van de Indische gemeenschap weten te bespelen. Een andere vereiste is dat je het spel van de verkopers weet mee te spelen. Als nieuweling betaal je hiervoor gegarandeerd het leergeld. Daarnaast kan je ook zo goed als alles aan je deur geleverd krijgen (bv. je schoenen aan huis komen poetsen en herstellen).

Ons appartement begint geleidelijk in een thuis te veranderen. We hebben gordijnen laten maken. We hebben onze keuken uitgerust met voldoende keukengerei. We hebben bij een meubelmaker een keukentafel, salon en salontafel besteld. We hebben sleutels laten bijmaken (deze worden manueel gevijld). We hebben iemand die onze was komt ophalen en brengen. Last but not least hebben we onze eigenste maid Maria. Een heel vriendelijke dame die ons komt helpen met reinigen van het appartement, de boodschappen en de maaltijden.

Internet aangesloten krijgen blijft een zorgenkind. Deze week is een maatschappij al meerdere keren langs geweest maar er zit geen schot in de zaak. Waarschijnlijk krijgen ze van de eigenaars geen toelating. Indiërs zullen dit nooit in je gezicht toegeven, kwestie van hun gezicht niet verliezen. Maar we hebben een sterk vermoeden. Ze gingen trouwens vanaf het dak van het appartement een kabel laten komen die door ons keukenraam naar de router gaat. De andere maatschappij die zal komen heeft gelukkig wel weet van waar de kabel ligt en zal de aansluiting binnenshuis maken.

Ik heb ook de trein in Mumbai leren te gebruiken. Een local heeft me uitgelegd hoe het werkt. De aanduiding van de trein zijn nogal specifiek en onbegrijpbaar. Het voordeel is dat het een snel vervoermiddel is om de stad te doorkruisen. Met de taxi sta je voortdurend aan schuiven aan drukke kruispunten. Het nadeel is dat de treinen letterlijk stampensvol zitten. De treinen van Mumbai zijn de drukste ter wereld (dagelijks nemen miljoenen mensen die treinen). Het is drummen om op de trein te raken. Nadien moet je je correct positioneren om op tijd terug van de trein te kunnen raken. Een bizarre ervaring enigszins toen ik opeens in een bijna leeg compartiment terecht kwam. Rondom mij zaten enkel luid kuchende rokers, ventjes op mankende benen en andere minder gelukkige mensen. Bleek dat ik het treinstel voor "gehandicapten en kankerpatiënten" zat (letterlijk zo weergegeven). Daarnaast zijn er ook aparte treinstellen voor vrouwen.

Tegen het einde van de week ben ik opnieuw beginnen genieten van het straatvoedsel. Ik vind dat het een must is om de lokale specialiteiten en snacks te leren kennen. Verder heb ik ook de heerlijke vruchtensappen weten te ontdekken. Niets beter dan na een zweterige en drukkende treinrit even te bekomen met een groot glas puur mango/meloen sap.

De twaalf werken van Declercq

2010-01-14T16:20:00.000+01:00

Vandaag heb ik mijn officiele residence permit kunnen bemachtigen.YES! Dit is de bekroning van heel wat heen-en-weer gereis en letterlijk urenlang aanschuiven voor een document dat je weer naar af stuurt. De administratie is een onbegrijpbare wereld op zich. Dit betekent het einde van een paar kopzorgen (hoe krijg ik een Indier zover dat hij 100% instaat voor alles wat ik hier doe?). Op naar nieuwe uitdagingen!

Ik kan het niet beter beschrijven dan deze clip uit de twaalf werken van Asterix en Obelix (vanaf 1:45).

Week 1: alles gaat door de handen van andere mensen

2010-01-10T18:00:00.000+01:00

Maandag 4 januari heel vroeg in de ochtend was mijn vlucht naar Mumbai. Voor een jaar vertrekken naar het buitenland vertaalt zich in een aanzienlijke hoeveelheid bagage. Ook al ben ik heel selectief geweest in de zaken die ik meenam (bv. slechts kleding voor enkele dagen etc) toch zat ik boven de limiet. Spijtig genoeg deed een norse mijnheer doctoor de check-in. Hij smeerde een fijne boete aan mijn broek. Ik had het moeten weten toen ik bij die stroeve zwitsers van Swissair boekte. Voor de rest is de reis heel goed verlopen inclusief een stel vriendelijke hollanders die me mee doorheen de transfer in Zurich loodsten. Ik heb zelfs wat lessen hindi meegepikt tijdens de vliegtuigreis. Voor de landing zijn we een aantal keren rond Mumbai gecirkeld. Na zonsondergang is dit ronduit impressionant. Het zicht op de zeeen en inhammen rondom Mumbai, de opflakkerende vuren en rookpluimen in de sloppenwijken, de groeiende skyline in het zuidelijk gedeelte. Bij het uitstappen viel direct het aangename klimaat tijdens deze periode van het jaar op. Daarnaast was ik ook ingelicht over de typische geur. Een mengeling van rookgassen, musk, ranzig voedsel en vele kruiden prikkelden mijn neus. Ik passeerde zonder problemen de visa controle en waagde me voor het eerst op Indisch grondgebied. Bij het verlaten van de luchthaven werd ik direct omsingeld door een horde taxi chauffeurs hongerig naar easy buitenlands geld. Ik laat me niet zomaar vangen door een zogenaamde best friend. Ik had vooraf een pick-up voor het hotel geregeld maar deze heeft zeker een uur op zich laten wachten: pech onderweg. In plaats van een taxi werd het een riksja. Mijn bagage werd op de achterbank geschikt (mijn tas met essentiele spullen heb ik stevig vast gehouden). Die eerste rit voelde echt als een Indiana Jones rit (ondertussen ben ik er al enigszins aan gewoon geraakt). Eindelijk kon ik me op mijn hotel installeren. Jammergenoeg bleek al direct: verkeerde hotel in verkeerde buurt. Dit zou later nog bevestigd worden. De eerste nacht was het zeker wennen aan de temperatuur en het nachtlawaai. Ik dacht eerst dat de Airco niet werkt maar uiteindelijk bleek dat ze aan de receptie een knopje hebben waarmee ze die kunnen uitschakelen. Wie niet vraagt, niet krijgt.

De volgende ochtend heb ik snel alles op een rijtje gezet. De grootste uitdagingen voor de week waren het vinden van een appartement en het regelen van mijn registratie. Aangezien er geen instantie is die mij opvangt in India en de rode mat voor mij uitrolt, moet ik dit allemaal zelf trachten te regelen. Ik had vooraf een aantal contacten van broker weten te bemachtigen. Even opbellen...ah ja, natuurlijk een mobiel nummer regelen. Dit bleek niet zo makkelijk als ik dacht. Ieder telecomwinkeltje dat ik binnenstapte weigerde. Na de aanslagen zijn ze heel streng geworden voor het geven van mobiele nummers. Vanaf dat moment is een officieel adres vereist. De oplossing hiervoor was mijn eerste kennismaking met de zogenaamde baksheesh. Ik heb een bediende van het hotel een kaart voor mij laten kopen en hem achteraf een mooie gage gegeven. De rechte weg is hier niet steeds de enige weg. Dit geldt voor alles: alles passeert uiteindelijk door de handen van andere mensen. Dit voelt soms wat smerig aan maar er is geen ontkomen aan. Om dingen geregeld te krijgen heb je de hulp nodig van andere mensen. Vandaar dat Indiers heel sterk vertrouwen op hun informele contacten en altijd verwijzen naar hun vrienden of familieleden.

De zoektocht naar een appartement kan hier echt een helletocht zijn. Er zijn expats die meer dan 3 maanden naar een appartement hebben gezocht. Je hebt hier maar een appartement bemachtigd als je de sleutel op de binnenkant van je deur steekt. Zelfs na het tekenen van je contract ben je niet zeker. Mijn zoektocht was direct een kennismaking met de verschillende buurten van Mumbai en de variatie van krotten tot luxe appartementen. Uiteindelijk ben ik op een forum bericht gekomen van 2 Amerikanen die een roommate zochten. Deze kans is mijn neus niet voorbij gegaan. Ik heb het echt getroffen en ben op een nieuw en mooi ingericht appartement terecht gekomen in een leuke buurt. Er is plaats voor meerdere bezoekers...

Een andere uitdaging was mijn registratie, dit moet binnen 15 dagen na aankomst gebeuren. Het is normaal dat je een vijftal keren naar dit kantoor moet terugkeren. Ze vereisen dat alles op specifieke documenten is geschreven. De informatie die ze vragen gaat ver: een tiental verschillende documenten telkens in drievoud, visa, fotos, etc. Dit is nog niet geregeld omdat ik twee essentiele zaken moet voorleggen. Ten eerste een permantent adres. Gelukkig heb ik snel een appartement gevonden. Volgende week langs de notaris passeren om dit officieel te maken. Ten tweede een verklaring van een Indier die zegt dat hij de volledige verantwoordelijk op zich neemt van mijn doen en laten. Inclusief de kosten van repatriatie. Een heel groot verzoek om te vragen aan iemand. Zeker als dit hun financieel kan ruineren. Ik heb een vertrouwensband weten op te bouwen met een aantal mensen. Deze horde kan ik normaal begin volgende week nemen. Het gedrag van de mensen die in dit kantoor werken is ronduit onbehulpzaam: ze laten je uren wachten en geven je dan een papierke waarvan je niet weet wat ermee te doen. Je hoort hier ongetwijfeld nog meer van.

Dit bericht is eerder een impressie van een compleet overrompelende ervaring. Ik moet hiermee afsluiten want de internet shop gaat sluiten. Wordt ongetwijfeld vervolgd.

De voorbereidingen: net niet en net wel

2010-01-06T18:46:00.000+01:00

De voorbereiding van mijn vertrek waren op zich al een ganse belefenis. Ten eerste het verkrijgen van mijn visum. Alles wat ik nu vermeld ben ik slechts door trial-and-error te weten gekomen (lees: urenlang aan de telefoon hangen en steeds nieuwe formulieren invullen). Gezien ik voor een jaar naar India vertrek en ik meerdere keren het land in en uit moet had ik een aangepast visum nodig. Een toeristen visum was geen oplossing omdat je dan maximum 180 dagen in India mag blijven en daarna mag je pas na 60 dagen terug het land in. Ik doe een project voor een Belgisch bedrijf dat geen vestiging heeft in India. Hierdoor kan ik ook geen employment visum verkrijgen. De enige optie was een business visum. Simpel toch!? Het bleek dat de informatie dat ze vermelden op de website van de ambassade niet correct was. Ten eerste was dit soort visum het centrum van de aandacht omdat er mensen die dit visum hadden verkregen achteraf terroristische aanslagen zijn gaan plegen. Dit was nu net niet mijn plan. Hun haren gingen helemaal omhoog toen ik dan nog een visum voor een jaar aanvroeg. Terug naar af dus. Dan ben ik uitnodigen beginnen ronselen van de Indische contacten die ik ondertussen had opgebouwd. Nadat ik een vertrouwensband met hen had opgebouwd waren er enkele bereid om mij uit te nodigen. Hun Indisch zakeninstinct en de reuk van buitenlands geld zal ook wel geholpen hebben denk ik (sic). Dit natuurlijk gecombineerd met een resem andere handtekeningen zodat dit opnieuw een leuke stoofpot van administratie opleverde. Voldoende toch!? Bleek dat er nog een aantal haren in de boter zaten. Ik zou zeggen dat er zaken zijn die alleen de zogenaamde hand van god kan oplossen. Na wat aandringen kon ik de aanvraag uiteindelijk indienen. Ondertussen...timing in het oog houden! De datum van deze definitieve aanvraag was ondertussen 23 februari. Mijn vertrek was gepland op 4 januari met vluchten en hotel die geboekt waren. Als je er de feestdagen van tussen uit haalt kom je op een handvol dagen. Ik heb er dan op aangedrongen dat ik mijn visum snel nodig had. Lap "this is not possible, sir", de gekende boutade, kwam terug. Het leek op die twee typetjes van de muppet show want daarna was het "maybe" en toen ik de deur uitwandelde was het "you will get it sir". Uiteindelijk heb ik mijn visum ruimschoots op tijd ontvangen. Bij ontvangst zei de secretaresse "you are very lucky sir" en daarop zei ik "no miss, I am just very good" enigszins overmoedig maar toch gemeend.

Na hoogtes komen laagtes en wat volgt is een regelrecht ramp waar ik veel uit geleerd heb. Lezers: houdt steeds je spullen binnen handbereik op de trein. Dit verdient wat meer uitleg. Feiten speelden zich af op de trein van Antwerpen naar Brussel. Normaal gezien zet ik steeds mijn tas naast mij maar omdat er mensen naast mij kwamen zitten heb ik mijn tas boven mij gelegd. Bij het naderen van het station van Mechelen vertrokken de twee mensen naast mij. Hierdoor had ik een aantal seconden mijn tas niet in het oog. Op het moment dat de trein stopt en de deuren open gaan springt iemand die achter mij zat recht en gaat lopen met mijn tas. Ik kan hem nog bij de schouder grijpen maar hij duwt me van hem af. Ik werd gehinderd door de mensen naast mij die hun bagage aan het verladen waren (waarschijnlijk medeplichtigen) en ik ben niet in staat geweest om hem in te halen. Als er ooit iemand met een litteken op zijn hoofd naast je komt zitten, je bent gewaarschuwd. Ik ben alles aan de politie gaan aangeven maar dat brengt mijn tas niet terug. Inhoud van mijn tas: mijn laptop met alle voorbereidingen van mijn Indisch project. Deze ging ik kopiëren op de PC die ik ging ontvangen. Geen back-up aanwezig...ongeloofelijk stom...van mezelf. Gelukkig ik nog steeds hetgeen waar ik nu het meest op moet vertrouwen: mijn gezond verstand.

Als je dit nog eens combineert met tien dagen ziekenbed omwille van een dringende operatie kan je wel stellen dat de december maand een gecompliceerd geval was. Maar uiteindelijk heb ik heel veel gekregen. Namelijk alles wat ik wilde en alles wat ik niet wilde. Belangrijkste is dat ik ondertussen al ongelooflijk veel heb beleefd van gelijkaardig kaliber. Dit wordt het onderwerp van een volgende post. Mijn eerste ervaringen in Mumbai.

Bottom line: Vasthouden...die bagage

Start van deze blog

2009-11-02T16:41:00.000+01:00

Op deze blog kan je genieten van al mijn reisavonturen en ontmoetingen onderweg. Reizen gaat over jezelf open stellen voor nieuwe ervaringen. Hopelijk doe je zelf nieuwe inzichten op en zet ik je aan tot het realiseren van jouw dromen. Geniet ervan!