Maciej F. - Nasza Wędrówka

9. Park Güell, Barcelona

2012-08-19T13:08:00.002+02:00

Są takie miejsca na świecie, które po prostu trzeba zobaczyć. Jeśli śledzicie Naszą Wędrówkę na Facebooku to wiecie, że niedawno pisaliśmy o Najdłuższej Ławce Świata - wpis na blogu Agnieszki H. Otóż ta ławka znajduje się w Parku Gaudiego w Barcelonie.

Po zweryfikowaniu trasy w mapach google wraz z Agą wybrałem się do tego parku pieszo z dzielnicy La Barceloneta. Zaopatrzyliśmy się w mapę (darmową) i lekkie piwo (szkoda, że nie-darmowe) i ruszyliśmy w trasę. Dlaczego piwo 1% alk. z lemoniadą? Lekkie, orzeźwia, dostarcza witamin i kcal, czyli energii - w porównaniu z colą samo zdrowie!

Po nieco ponad godzinie dotarliśmy do celu i ależ tam ładnie! Niemalże wszystko powykrzywiane, kolorowe, inne... Na miejscu muzyka, ale nie z głośników, tylko grana na żywo! Tu gitara klasyczna i hiszpańskie brzmienia, tam gitara solowa i rockowe granie w rytm dzwonków przyczepionych u kostki innego performera. Gdzie indziej cymbały, bębny.

Idziemy na punkt widokowy. Mała kamienna budowla bez poręczy pozwala na szybkie ujęcie krajobrazu. Widać niżej na zdjęciach Leśną Wieżę (hiszp. Torre de Collserola) - nadajnik radiowo-telewizyjny. Kolejne zdjęcie to panorama Barcelony - zielony pas drzew po prawej to La Rambla, o której pisałem tu.

Park Güell został zaprojektowany przez katalońskiego architekta Antoniego Gaudiego i zbudowany w latach 1900 - 1914. Znajduje się tam muzeum, mozaikowy smok, punkt widokowy, najdłuższa ławka świata oraz kilka innych dzieł architektonicznych. Długo by opisywać.

Pora już wracać - pieszo chcemy wrócić jeszcze przed zmrokiem ;-) (co się udało, naturalnie, bo przecież dzień długi)

Podoba się? Odwiedźcie stronę, gdzie można odbyć wirtualny spacer po Parku Güell: http://www.parkguell.es/tour/

8. La Rambla, Barcelona

2012-08-03T15:29:00.000+02:00

La Rambla - tutaj jest niemalże wszystko: targ, restauracje, punkty informacyjne, sklepy z pamiątkami, artyści, drobni handlarze, kieszonkowcy i turyści oczywiście. To właśnie wokół zwiedzających tam wszystko się kręci. Zapraszam na spacer po najbardziej znanym deptaku w Barcelonie.

La Rambla to ulica, która ciągnie się niemalże od samego portu do Placa de Catalunya. To grubo ponad kilometr różnych atrakcji. Lub pseudoatrakcji - jak kto woli ;-)

Jest to jedno z tych miejsc, które nigdy nie śpi. Tłum ludzi, klimat wielce odpustowy. Anglojęzyczna wikipedia podaje, że 58% zwiedzających, to obcokrajowcy.

To samo źródło informuje, że średni wiek odwiedzającego to 35 lat, większość była tam więcej niż raz. Tylko co czwarta osoba zwiedza to miejsce sama.

Wyżej przykłady sztuki. Mozaika chodnikowa, którego autorem jest Joan Miró oraz jakiś pomnik. Cóż - nie wiem, kogo przedstawia, ale z pomnika można odczytać Frederich So[...]. Ktoś wie, o kogo chodzi? Oprócz powyższego na La Rambla stoi wiele żywych "figur".

Jeszcze 10 lat temu można było tam spotkać stoiska z ptakami w klatkach, ale prawo o ochronie zwierząt z 2003 roku zakazało tych praktyk. Są jeszcze malarze i karykaturzyści, których umiejętności można wysoko ocenić.

Hiszpański poeta Federico Garcia Lorca napisał, że La Rambla to "jedyna ulica na świecie, która nie powinna się kończyć" (ang. "the only street in the world which I wish would never end"). Wszystko jednak ma swój koniec - nasz spacer również.

Żywe posągi odpoczywają, my wędrujemy dalej :-)

Dla zainteresowanych:

http://en.wikipedia.org/wiki/La_Rambla,_Barcelona - po angielsku, dużo informacji.

http://pl.wikipedia.org/wiki/La_Rambla - po polsku, krótko i zwięźle.

7. Lot do Barcelony

2012-07-27T15:38:00.002+02:00

Spakowani. Jeszcze raz sprawdzamy listę i na pociąg. We Wrocławiu autobusem na lotnisko. Jesteśmy nieco wcześniej, niż byśmy chcieli, ale jest OK - zwiedzamy nowy terminal.

Odprawa bezpieczeństwa i już jesteśmy w hali odlotów. Czekając na lot, korzystamy z wygodnych szezlongów. W końcu jest samolot, którym polecimy do stolicy Katalonii.

Zajmujemy miejsca w samolocie. Jeszcze instrukcje na temat bezpieczeństwa, kołowanie i start. Jesteśmy w powietrzu.

Lot trwał ponad dwie godziny. Pod nami Alpy, Morze Śródziemne - świetne widoki.

Nie obyło się bez uciążliwości - na pokładzie zaraz obok nas była grupa podpitych wczasowiczów i jak wiem, że Ryanair to nie jest Bussines Class, to ciągłe przeklinanie i krzyki nigdy nie powinny być normą...

Mając do wyboru autokar i samolot wybieramy samolot :-)

6. O przygotowaniach słów kilka cz.2

2012-07-18T13:45:00.001+02:00

W poprzednim wpisie, który jest dostępny TUTAJ pisałem o podstawowych zagadnieniach z zakresu przygotowania wycieczki. Teraz kontynuuję temat, ale już z nieco innej perspektywy, bowiem za tydzień lecę z Agnieszką do Barcelony :-)

Cel podróży obrany. Wiemy, kiedy tam będziemy. Mamy bilety lotnicze (Ryanair) i zakwaterowanie. Jesteśmy ubezpieczeni i rozeznani w sytuacji na miejscu. Teraz więc o dalszych etapach przygotowań na gorąco - oto, co jeszcze przede mną:

6. Lista rzeczy do zabrania.
Robimy listę rzeczy, które bierzemy. Pomoże to w pakowaniu zarówno przed wyjazdem, jak i przed powrotem :-)

7. Pakowanie.
Lista w dłoń, pakowanie, ważenie, konfrontacja z listą, pakowanie, ważenie itd. W końcu mieścimy się w bagażu podręcznym i jesteśmy gotowi na podróż. Pamiętajmy o szczególnych zasadach przewożenia płynów!

8. Dokumenty i pieniądze oraz ceny.
Sprawdzamy jeszcze raz: bilety, dokumenty, warunki, regulaminy. Unikniemy niespodzianek :-) Wymieniamy pieniądze (warto mieć przy sobie 100-200 euro w gotówce). Można w internecie poszukać stron internetowych dużych sklepów, przejrzeć ich gazetki. W ten sposób będziemy bardziej zorientowani w cenach podstawowych produktów.

9. Dojazd na lotnisko/dworzec/przystanek/nabrzeże.
Dajmy sobie czas na dojazd, pojedźmy na miejsce rozpoczęcia wycieczki odpowiednio wcześniej. Wiadomo, tylko wycieczki szkolne specjalnie czekają na jedną osobę ;-)

10. Lotnisko/dworzec itp.
Pierwszy raz będę leciał, więc przytoczę tylko złotą zasadę: czegoś nie wiesz - pytaj obsługi lotniska w miejscach do tego przeznaczonych. Będzie łatwiej, szybciej - mniej nerwów.

Najbliższy wpis chyba już z Barcelony, ale jeśli chcesz być na bieżąco, to śledź mnie na Facebooku i Twitterze.

O czymś ważnym zapomniałem? Napisz mi o tym :-)

5. O przygotowaniach słów kilka cz.1

2012-07-15T15:09:00.000+02:00

Chciałoby się tak kiedyś wsiąść do pierwszego lepszego pociągu i pojechać w nieznane. Problemów jednak już na starcie jest kilka. Jeśli Twój pociąg kursuje od Węglińca do Wrocławia Głównego, to nie licz na to, że nagle pojedzie gdzieś dalej, zmieni trasę i rozpoczniesz swoją wielką przygodę w nieznanym środowisku. Aby uniknąć podobnych problemów, należy przygotować się do podróży :-)

Przepisów na dobry plan jest kilka, każdy zapewne ma jakieś własne metody. Chcę przedstawić swój pogląd na ten temat.

1. Cel podróży.
Ustalamy, gdzie chcemy się znaleźć i dlaczego. Warto tu zrobić wstępne rozeznanie, gdzie nie warto jechać i dlaczego ;-) Na początek oczywiście trasy bliskie (w sensie, że samolot lub autokar bez przesiadek), z czasem dalsze. Ja jeszcze jestem na etapie zwiedzania Europy, ale z przesiadkami :D

2. Czas.
Czyli kiedy i na ile chcemy gdzieś pojechać. Ma to szczególne znaczenie w przypadku miejsc tzw. turystycznych lub tych, gdzie mamy do czynienia z ciężkimi warunkami atmosferycznymi.

3. Transport i zakwaterowanie.
Dlaczego w jednym punkcie? Nie ma sensu kupować lotu, jak nie wiemy, gdzie się zatrzymamy. Niekiedy najtrudniejsza rzecz do ogarnięcia. Jeśli chodzi o transport, to warto przygotować trasę alternatywną np. zamiast samolotu prom itd. Można oczywiście iść na żywioł i liczyć na to, że coś się znajdzie na miejscu - najpewniej tak, ale liczymy się wtedy z większym wydatkiem.

4. Ubezpieczenie.
Można sobie złamać palec o krawężnik, rozciąć rękę szkłem i trzeba będzie szyć itd. itp. Możliwości jest tyle, że nie warto się rozpisywać - ubezpieczenie trzeba mieć i koniec kropka.

5. Rozeznanie.
Czyli na co trzeba uważać, na co być gotowym, co zwiedzić, gdzie nie łazić. Pomagają Mapy Google - przed chwilą "przeszedłem" całą La Ramblę w Barcelonie w stronę portu i nikt mnie nie okradł ;-)

screen z Google Street na La Rambla, Barcelona, Hiszpania:

A w części drugiej między innymi o cenach, imprezach i pakowaniu - zapraszam :-)

4. Jest plan na 2012 :-)

2012-06-26T20:06:00.001+02:00

Jest 2012 rok, czerwiec, wakacje... Za chwilę się bronię, więc można już nieśmiało snuć plany dalszych podróży. Czy bez czytania dalszej części wpisu zgadniesz, co planujemy na wrzesień tego roku?

1. Samolotem to Pizy. Zaznaczałem, że jeszcze o tym miejscu napiszę ;-)
2. Pociągiem do Florencji. To bardzo blisko Pizy, ale jakoś nie było okazji tam pojechać - pewnie dlatego, że woleliśmy jechać nad morze...
3. Powrót do Pizy i samolotem do Barcelony. Aga się uparła, więc zwiedzimy Camp Nou, wyleżymy się na plaży...
4. W zależności od nastrojów - powrót do Pizy na dwa dni (tzw. baza) i stamtąd do Wrocławia, albo przejazd do Girony i stamtąd do Polski...

Ciągle chcemy pojechać do Tropei, ale nie możemy dokładnie określić, kiedy to będzie. Ma na to wpływ uciążliwy dojazd :|

Zachęcam do Lubienia profilu Naszej Wędrówki na FB i śledzenia dalszych wpisów, również na Twitterze :-)
[tym razem bez fotek]

3. Piza - jeszcze raz :-)

2012-03-15T20:14:00.000+01:00

Tak, pisałem o Pizie we wpisie na wcześniej funkcjonującym blogu. Link: http://naszawedrowka.wordpress.com/2011/06/13/51-jest-piza/

Dlaczego znów piszę o tym włoskim mieście? We Wrocławiu otwarto drugi terminal lotniska, Ryanair otworzył nowe kierunki w tym, a jakże, do Pizy właśnie! Na dodatek w dobrej cenie :-)

Co można robić w Pizie? Trzeba znaleźć zakwaterowanie. Nadal polecam Hostel Pisa, który znajduje się kilkanaście minut pieszo od lotniska i 10 minut od dworca kolejowego :-) Tam też mamy za free wi-fi i inne atrakcje...

Rano śniadanie - koniecznie udajcie się do włoskiej kawiarni i zobaczcie, jak bardzo to śniadanie może być zróżnicowane. Zjemy zarówna na słodko jak i na słono - na ciepło i zimno. Oczywiście wszystko popijamy kawą.

Później typowa turystyka - zwiedzamy Pole (lub Plac) Cudów z Krzywą Wieżą i inne, które opisałem w poście przytoczonym wyżej. Teraz dodam tylko mapkę.

Wieczorem wychodzimy z nowymi znajomymi z hostelu, wracamy nad ranem ;-)

Oto gotowy plan na wyjazd weekendowy... A może coś pominąłem?

Aha, gdy wraz z Agą byliśmy w Pizie, trwała tam przebudowa głównego deptaku, która ma się zakończyć do 2015 r. Na pewno więc o Pizie i jej nowym wyglądzie jeszcze napiszemy :-)

2. Autokarem po Europie

2011-10-03T22:57:00.000+02:00

Dobrze się jedzie! - odpowiedział kierowca autokaru zagadany o drogę z Palermo do Lamezii Terme. Wsiadamy po dopełnieniu formalności i opisaniu bagażu. Jedziemy godzinę, dwie - wygląda na to, że podróż szybko minie. Nadchodzi noc... Pamiętam jedną z tych zasad, że jeśli coś jest dobrze, to tylko po to, żeby zaraz się zepsuć - tak było i tym razem.

Dziecko zaczyna płakać, rodzice nie radzą sobie z sytuacją, starsze panie na siłę próbują pomóc, aby znów być sam na sam z hipnotyzującym dźwiękiem silnika.

Udaje się, godz. 1 w nocy - Neapol. Godz. 4 w nocy - Rzym. Wsiadają ludzie, którzy ani myślą uszanować to, że inni śpią. "Przecież dopiero wsiedliśmy!". Po kilkunastu minutach zjawiła się najmłodsza w rodzinie (kilkanaście lat) i pokazała, jakiego ma focha. Że nie załatwi u kierowcy formalności z biletami, że nie wie, gdzie są bagaże i w ogóle, żeby krewni spadali, bo "przecież są dorośli". Nakręceni tym wszystkim i nie znalawszy miejsca dla całej rodziny w jednym miejscu zaczyna się szukanie czarownic, kozła ofiarnego itd. Czarownica? Kierowca, bo muszą dosiadać się tam, gdzie jest zajęte tylko jedno siedzenie. Kozioł ofiarny? Ech... z siebie zrobili ofiary, ale losu... Jedziemy, już przed godz. 9. Pół doby jazdy za nami, jeszcze cały dzień i pół nocy.

Syndrom wyspy (istnieje coś takiego? powinno), nerwy puszczają: teraz bachor płacze, rodzice to olewają, a te stare baby się z nim przekrzykują - to ma niby pomóc...

Przystanek, SMS-y do rodziny. Wiemy, że na pewno mój brat odbierze nas z Legnicy, przynajmniej o to nie muszę się teraz martwić.

Już po godz. 12:30 - Werona, od tej chwili nie mamy spokoju, bo kiedy autokar rusza, widzę pozostawioną na przystanku torbę podobną do mojej. Aga tego nie widziała, pewności nie ma, więc siedzę cicho - dopiero baby by gadały.

Godz. 15: a może trzeba było powiedzieć o tej torbie kierowcy?

Godz. 18: nie, to nie mogła być moja torba.

Godz. 20: ech... sam nie wiem, zobaczymy...

Toż to katorga! Mieliśmy być na granicy o północy, a o godz. 23:30 brakuje jakichś 200 km! Ostatecznie ok. godz. 1:20 mijamy granicę, kierunek Bolesławiec. Jeszcze chwila! Każda minuta zamienia się w godzinę. Kierunek Legnica, czuć napięcie w powietrzu. Jest! Brat czeka, całodobowy otwarty! Jeszcze raz zajrzę do autokaru:

Najmłodszy terrorysta śpi, jego rodzice go podziwiają, dewoty śpią - spokój. A tutaj, obok autobusu, jest tak zimno... Ech...

PS Zdjęcia pochodzą z trasy Polska -> Włochy i zostały wykonane w końcu maja 2011 r.

1. Wyspy Liparyjskie

2011-09-22T16:45:00.000+02:00

Co mają wspólnego Wyspy Liparyjskie i dobra impreza urodzinowa? To i to jest daleko od domu ;-) Skoro tak, to robimy urodziny na rejsie po rzeczonych Wyspach. Trasa jest następująca: Tropea -> Stromboli (ten wulkan, co na nim kończy się fabuła pewnej książki ;) ) -> Lipari -> Vulcano -> Tropea. Po drodze Morze Tyreńskie, meduzy, delfiny i świętowanie wcześniej wspomnianych urodzin. Musiało się udać...

Akcja dzieje się na początku września:

Bilety trzeba odebrać rano, przed rejsem. Wstajemy z Agą po godz. 6. Ogarniamy się, bo to zaczyna się niedziela, a czujemy się jeszcze "sobotnio". Marek, który miał urodziny wczoraj, czyli dzień po moich urodzinach, puszcza sygnały, czeka na znak, że nie zaspałem. Otrzymuje sygnał do wyjścia, jeszcze tylko wziąć turystyczną lodówkę z prowiantem (bynajmniej nie z "suchym prowiantem") i idziemy po dziewczyny. Jeszcze nie są gotowe... Czekamy, czekamy... Znów w drogę, idą: ja, Aga, Marek, Asia i Sonia. Wczoraj się zapoznaliśmy - wczoraj było miło, dziś też tak ma być :-)

Dochodzimy do portu, a tam niespodzianka - sconto, więc płacimy mniej za bilety. Wchodzimy na pokład, zajmujemy miejsce i czekamy z niecierpliwością na rejs. Już płyniemy. Po 180 minutach jesteśmy na Stromboli. "To czarne, co leży na plaży, brudzi?". Nie, nie brudzi, ale bez butów ciężko po tych kamyczkach wulkanicznych chodzić, chropowate jakieś takie. Sprawdzimy to, ale najpierw kawa, mleko - śniadanie generalnie. Sprawdzamy te kamyczki na plaży. Jest tak, jak mówili. Co? Już minęła godzina? Wracamy na pokład...

Płyniemy. Było śniadanie, to zaczynamy świętowanie. Delikatnie oczywiście, cały dzień przed nami. Mija jakieś 90 minut i jesteśmy już na Lipari, największej ze wszystkich wysp Liparyjskich. Tych wysp jest kilka większych i kilka mniejszych, ale tylko na trzech są drogi, przypływają promy i mieszkają tam na stałe ludzie. Te wyspy właśnie stanowią trasę naszego rejsu. Wracając do tematu - Lipari to miasteczko na Lipari, jest jeszcze kilka wiosek. Mamy dwie godziny na zwiedzanie, ale w niedzielę duża część sklepów, restauracji i barów jest zamknięta... Są za to lokalni przewodnicy, którzy za dodatkową opłatą w te dwie godziny przewiozą busem po wyspie. Bez klimatyzacji. Bez większych atrakcji. Bez przerwy na kawę. Dziękuję, pospaceruję... Klimat cudowny, lekka bryza znad morza, słońce nie doskwiera w wąskich uliczkach budowanych w charakterystyczny dla basenu Morza Śródziemnego sposób. Corso zadbane, z mnóstwem miejsc, gdzie można usiąść i czegoś się napić lub zjeść. Dwie godziny mijają, znów na statku - kierunek Vulcano.

Niespełna 30 minut i jesteśmy na Vulcano. Dziś, kiedy to opisuję, to jestem zdania, że ta wyspa powinna być fakultatywna tzn., że nie każdy chciałby tu przyjechać (przypłynąć) drugi raz. Witają nas na tej wyspie jakieś żółte hałdy i smród zepsutych jaj. Tak! Siarka. Smród nie do opisania. Płacisz 10 euro, żeby wejść do siarkowego błotka na orzeźwiającą kąpiel? Jeśli masz zdrowe serce, nie masz problemów z górnymi drogami oddechowymi, nie masz otarć, skaleczeń i innych urazów oraz uważasz, że wytrzymasz ten smród, to wchodź. Ja podziękowałem, wolałem iść na piwo. Godzina na tej wyspie wydawała się wiecznością, a każdy łyk złocistego trunku zdawał się być zagryzany jajem na twardo. Ech... Minęła godzina? Dopiero 10 minut... Gdzie uciekniesz? Przecież to wyspa! Sadyści... OK, minęła godzina, wracamy na statek. Odpływamy, ale co to? Wracamy za dwie zagubione osoby... Teraz już tylko kurs powrotny do Tropei.

Powrót do portu w mieście nazywanym "Perłą Kalabrii" zajął ok. 210 minut. Po drodze delfiny (nie udało się zrobić zdjęcia), meduzy (ale te brązowe, podobno nie parzą) i nowość - fale! Trochę nami wybujało, skończyliśmy zawartość lodówki, Aga poszła spać. Dopływamy do Tropei, już ciemno. Skoro jesteśmy przy porcie, to żal nie pójść jeszcze na chwilę na plażę, nogi chociaż zamoczyć. Z tego zamyślenia wyrwał mnie głośny dźwięk wydobywający się z mojego brzucha - trzeba coś zjeść! Idziemy na pizzę, jemy, żegnamy się.

Dobiega końca bardzo długi i emocjonujący dzień, a we mnie budzi się prawdziwe zwierzę - leniwiec... Rejs udany w 100%, pogoda dopisała, znajomi nie byli marudni ;)