Madame de la Luna

Η Μνήμη...

noreply@blogger.com (Madame de la Luna) — Wed, 13 Apr 2016 19:19:00 +0000

YΓ: ...

Κι είμαι ακόμα εδώ...

noreply@blogger.com (Madame de la Luna) — Thu, 28 Jan 2016 06:45:00 +0000

ΥΓ: Κι είν' ωραία που είναι και μερικοί ακόμα, κι είναι καλό που ξεκαθαρίζει το τοπίο κι είναι αναμενόμενο κάποια στιγμή ν' αποφασίσω με ποιους θα πάω και ποιους θ' αφήσω...

Αφού... Ποτέ.

noreply@blogger.com (Madame de la Luna) — Sat, 19 Dec 2015 10:36:00 +0000

Μα πώς γίνεται αυτό, το μικρό πετραδάκι
να βαραίνει σαν βράχος την ανόητη καρδιά μου;
Να με κάνει να χάνω την πιο όμορφη νύχτα,
τ’ αστέρια να πέφτουν νεκρά εδώ μπροστά μου;

Ενώ μπορώ ν’ ανοίξω την πόρτα,
να τρέξω στους δρόμους που οδηγούνε σε σένα,
εγώ στέκομαι εδώ, κοιτάω στο κενό και
καπνίζω λουλούδια από καιρό πεθαμένα.

Πώς μπορεί αυτό το ψέμα που ζω κάθε βράδυ
να με σέρνει τη νύχτα να πίνω σκοτάδι
μ’ αυτούς που χρόνια μπροστά στον καθρέφτη
περιμένουν μα όχι ούτε απόψε δε θα `ρθει.

Η πόρτα κλείνει, η γιορτή τελειώνει
έξω στο δρόμο το φως με τυφλώνει και
βγαίνω στο δρόμο που βγάζει απ’ την πόλη
λίγο προτού να ξυπνήσουνε όλοι.

Πώς μπορεί αυτό το ψέμα που καίει την καρδιά μου
να σε φέρνει κοντά στα όνειρά μου;
Απλώνω το χέρι, μα πώς να σε φτάσω;
Αφού δεν υπάρχεις, δε θα σε χάσω ποτέ...

Αφού δεν υπάρχεις, δε θα σε χάσω ποτέ...

Δεν υπάρχεις...

Μουσική-Στίχοι-Τραγούδι: Παύλος Παυλίδης

Ρήξη...

noreply@blogger.com (Madame de la Luna) — Thu, 20 Aug 2015 17:18:00 +0000

ΥΓ: "Αλλά εγώ είμαι πια σε ρήξη με το λίγο..."

Be my...

noreply@blogger.com (Madame de la Luna) — Wed, 29 Jul 2015 17:37:00 +0000

Αγάπη Ρε+ Ξανά...

noreply@blogger.com (Madame de la Luna) — Sat, 25 Jul 2015 06:20:00 +0000

Οι Αγάπη ρε+ και η Τεχνόπολη του Δήμου Αθηναίων ενώνουν τις δυνάμεις τους και ενισχύουν την προσπάθεια του Κέντρου Υποδοχής & Αλληλεγγύης του Δήμου Αθηναίων για την υποστήριξη των συμπολιτών μας, σ’ αυτές τις δύσκολες συνθήκες.

Οι καλλιτέχνες που αποτελούν την πρωτοβουλία αλληλεγγύης «ΑΓΑΠΗ ΡΕ+» ενώνουν για 3η φορά μέσα σε 2 χρόνια τις φωνές τους, αυτή τη φορά μετά από κάλεσμα της Τεχνόπολης Δήμου Αθηναίων για την υποστήριξη του ΚΥΑΔΑ.

Το ΚΥΑΔΑ στηρίζει καθημερινά 20.000 ανθρώπους στην Αθήνα με τρόφιμα, είδη πρώτης ανάγκης και συσσίτια. Στον Κόμβο Αλληλοβοήθειας Πολιτών του Δήμου Αθηναίων, στο παλιό Φρουραρχείο, κάθε εβδομάδα προστίθενται 150 νέοι δικαιούχοι. Σήμερα έχει εγγεγραμμένες περισσότερες από 8.000 οικογένειες και μοναχικούς ανθρώπους.

Λόγω των εκτάκτων συνθηκών, οι ελλείψεις που έχει είναι ανησυχητικά μεγάλες. Μια συναυλία, λοιπόν, προς ενίσχυσή του, με μοναδικό αντίτιμο είδη πρώτης ανάγκης, φάνηκε σε όλους μας ο καλύτερος τρόπος να ανταποκριθούμε στην πρόσκληση.
Ελάτε έχοντας μαζί σας ένα ή περισσότερα από τα παρακάτω είδη σε ποσότητα ανάλογη με τις δυνατότητές σας:

α) Τρόφιμα
Ρύζι/ Ζυμαρικά/ Όσπρια
Ζάχαρη/ Αλεύρι/ Λάδι
Δημητριακά/ Μαρμελάδα/ Μπισκότα/ Φρυγανιές
Κονσέρβες
Γάλα εβαπορέ
Χυμοί/ Καφές/ Τσάι

β) Φάρμακα
Φάρμακα για ζαχαρώδη διαβήτη/χοληστερίνη
Αντιπυρετικά - Παυσίπονα
Καρδιολογικά - Υπέρτασης
Φάρμακα Στομάχου
Αντιισταμινικά
Αντιβιοτικά
Φάρμακα ΘυρεοειδήΚολλύρια Ματιών
Είδη πρώτων βοηθειών

γ) Είδη Υγιεινής/ Καθαριστικά
Οδοντόκρεμα
Σαμπουάν
Υγροσάπουνο
Υγρό καθαρισμού πιάτων
Χαρτί υγείας/ Χαρτοπετσέτες
Σερβιέτες

Η συλλογή των ειδών ξεκινάει από τις 12.00

For the rising stars...

noreply@blogger.com (Madame de la Luna) — Thu, 23 Jul 2015 17:32:00 +0000

YΓ: Πολύ όμορφο, πράγματι. Ευχαριστώ...

Xάθηκα...

noreply@blogger.com (Madame de la Luna) — Sun, 19 Jul 2015 07:39:00 +0000

YΓ: Στα φεγγάρια του Πλούτωνα...

Σε κρατάμε μέσα μας...

noreply@blogger.com (Madame de la Luna) — Sat, 25 Apr 2015 07:33:00 +0000

ΥΓ: ...

Στάχτες...

noreply@blogger.com (Madame de la Luna) — Sun, 15 Feb 2015 07:46:00 +0000

"Κάθονταν εκεί, αυτοί οι δύο, σ' ένα σπίτι που 'χε τόση θαλπωρή
τις φθινοπωρινές και τις μέρες του χειμώνα.
Κάηκε το σπίτι. Ερείπια κείτονται όλα.
Κι αυτοί οι δυο, αναγκασμένοι είναι ψάχνοντας να
μαζεύουν στάχτες.
γιατί στις στάχτες εκεί κάτω ένα πετράδι είναι
κρυμμένο,
ένα πετράδι που δεν καίγεται.
Κι αν ψάξουν με επιμονή δεν αποκλείεται
και να βρεθεί το πετράδι από εκείνον ή εκείνη.
Μα ακόμη κι αν βρεθεί τελικά, απ' τους δυό τους, που
τους σημάδεψε η φωτιά,
εκείνο το πολύτιμο πυρίμαχο πετράδι,
εκείνη ποτέ δεν θα 'χει βρει την καμένη της πίστη
εκείνος ποτέ την καμένη του ευτυχία".

ΥΓ: "Ποίημα του Χένρικ Ίψεν, με ημερομηνία 16 Μαρτίου 1892 και υποσημείωση "το πρώτο τεμάχιο από την προκαταρκτική εργασία για τον Αρχιμάστορα". Είναι η πρώτη σύλληψη του Αρχιμάστορα Σόνες, τον οποίο άρχισε να γράφει στα τέλη του Μαρτίου του 1892", γράφει μια καρτ ποστάλ απ' το Νέο Ελληνικό Θέατρο που δεν ξέρω πως βρέθηκε εδώ γύρω...

Ναυάγιο...

noreply@blogger.com (Madame de la Luna) — Sun, 18 Jan 2015 20:15:00 +0000

Πιάνω τον εαυτό μου πότε πότε
να αναστενάζει,
βαθιά
με αναφιλητό.
Σα να 'χει μέσα μου σαλέψει
κάποιο ναυάγιο.

Χρίστος Λάσκαρης

Tout...

noreply@blogger.com (Madame de la Luna) — Tue, 13 Jan 2015 05:37:00 +0000

YΓ: ...

Extravaganza...

noreply@blogger.com (Madame de la Luna) — Fri, 09 Jan 2015 06:44:00 +0000

ΥΓ: Blue Jasmine, Interstellar, Gone girl... Ωραία ήταν, δε λέω. Αλλά επειδή από ρεαλισμό παίρνουμε γερές δόσεις έτσι κι αλλιώς, περισσότερο χάρηκα που είδα αυτό... Άλλη φάση.

Μνήμη...

noreply@blogger.com (Madame de la Luna) — Sun, 04 Jan 2015 10:42:00 +0000

ΥΓ: Χάνω που λες... Το ξέρω. Ξεχνάω πρόσωπα, ολόκληρα επεισόδια της ζωής μου. Διαγράφονται περιστατικά, κοιτάζω μάτια που δεν γνωρίζω πια, ακούω έκπληκτη να μου διηγούνται εκείνο και το άλλο που υποτίθεται έζησα κάποιοι μαζί τους. Και μάλλον δίκιο θα 'χουν. Θα 'μουν εκεί, δεν μπορεί... Δεν ξέρω βέβαια πόσο μετράει, αν μέσα μου δεν έγραψε. Αλλά... 'Ετσι είναι η μνήμη. Ύπουλη. Σε ξεγελάει πάντα ακόμα κι αν δεν πάσχεις από Alzheimer. Δεν πειράζει. Αφού αναγνωρίζω τους λύκους μου ακόμα, ξέρεις Εσύ... όλα (στο τέλος) θα πάνε καλά...

Γρανάζια...

noreply@blogger.com (Madame de la Luna) — Wed, 31 Dec 2014 18:59:00 +0000

Δεν έχω ψευδαισθήσεις, που λες... Ξέρω πόσο αιχμηρά είναι τα γρανάζια του χρόνου. Κι από αίματα ξέρω, και από ψαλιδισμένα φτερά κι από κακές χρονιές ακόμη περισσότερο. Αλλά έχω αυτό το "...inability to let go...". Ελπίζω κι εσύ. Γι' αυτό βάλε να πιούμε... Kι όσα θες, ας τα ευχηθούμε...

Διανοούμενοι...

noreply@blogger.com (Madame de la Luna) — Sat, 13 Dec 2014 07:21:00 +0000

Αληθινός διανοούμενος είναι εκείνος που υπερασπίζεται τις αιώνιες αξίες και αγωνίζεται, χωρίς σκοπιμότητες και συμφεροντολογικά κίνητρα, για τη δικαιοσύνη και τη διαχρονική αρετή [...] Σύμβολο και ήρωας των διανοουμένων πρέπει να είναι ο Προμηθέας που, κατά την αρχαία ελληνική μυθολογία, άρπαξε τη φωτιά από τον ουρανό και τη χάρισε στους ανθρώπους.

Κυριάκος Σιμόπουλος (εκδ. «Στάχυ»)

Πηγή “Ελευθεροτυπία”, Δημήτρης Γκιώνης, 8/9/11

Έχουμε την οργή...

noreply@blogger.com (Madame de la Luna) — Sat, 06 Dec 2014 13:19:00 +0000

ΥΓ: 6 χρόνια μετά...

Κινδυνεύει...

noreply@blogger.com (Madame de la Luna) — Sun, 30 Nov 2014 07:19:00 +0000

ΥΓ: Δεν χρειάζεται να συμφωνείς οπωσδήποτε μαζί του, όχι. Αλλά δεν γίνεται να ξεχνάς επειδή σε βολεύει, πως στα χέρια του πέθανε ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος, πως στη ληστεία στο Βελβεντό δεν ασκήθηκε απ΄ τους συμμετέχοντες η παραμικρή σωματική βία, πως αρνήθηκε να παραλάβει το βραβείο για την επιτυχία του στις πανελλήνιες, πως το αίτημα του είναι σύννομο, πως η δημοκρατία όπως λέγεται, δεν εκδικείται, πως... πως... Κι αυτή τη στιγμή ο Νίκος Ρωμανός κινδυνεύει.

Στην πυρά...

noreply@blogger.com (Madame de la Luna) — Sun, 02 Nov 2014 20:36:00 +0000

ΥΓ: Χαλαρά... Kαι bonus ο αφορισμός. Γαμάτη προσφορά. ;)

Κάποτε...

noreply@blogger.com (Madame de la Luna) — Thu, 30 Oct 2014 17:41:00 +0000

Ἀλλὰ τὰ βράδια

Καὶ νὰ ποὺ φτάσαμε ἐδῶ
Χωρὶς ἀποσκευὲς
Μὰ μ᾿ ἕνα τόσο ὡραῖο φεγγάρι
Καὶ ἐγὼ ὀνειρεύτηκα ἕναν καλύτερο κόσμο
Φτωχὴ ἀνθρωπότητα, δὲν μπόρεσες
οὔτε ἕνα κεφαλαῖο νὰ γράψεις ἀκόμα
Σὰ σανίδα ἀπὸ θλιβερὸ ναυάγιο
ταξιδεύει ἡ γηραιά μας ἤπειρος

Ἀλλὰ τὰ βράδια τί ὄμορφα
ποῦ μυρίζει ἡ γῆ

Βέβαια ἀγάπησε
τὰ ἰδανικά της ἀνθρωπότητας,
ἀλλὰ τὰ πουλιὰ
πετοῦσαν πιὸ πέρα

Σκληρός, ἄκαρδος κόσμος,
ποῦ δὲν ἄνοιξε ποτὲ μίαν ὀμπρέλα
πάνω ἀπ᾿ τὸ δέντρο ποὺ βρέχεται

Ἀλλὰ τὰ βράδια τί ὄμορφα
ποῦ μυρίζει ἡ γῆ

Ὕστερα ἀνακάλυψαν τὴν πυξίδα
γιὰ νὰ πεθαίνουν κι ἀλλοῦ
καὶ τὴν ἀπληστία
γιὰ νὰ μένουν νεκροὶ γιὰ πάντα

Ἀλλὰ καθὼς βραδιάζει
ἕνα φλάουτο κάπου
ἢ ἕνα ἄστρο συνηγορεῖ
γιὰ ὅλη τὴν ἀνθρωπότητα

Ἀλλὰ τὰ βράδια τί ὄμορφα
ποῦ μυρίζει ἡ γῆ

Καθὼς μένω στὸ δωμάτιό μου,
μοῦ ᾿ρχονται ἄξαφνα φαεινὲς ἰδέες
Φοράω τὸ σακάκι τοῦ πατέρα
κι ἔτσι εἴμαστε δύο,
κι ἂν κάποτε μ᾿ ἄκουσαν νὰ γαβγίζω
ἦταν γιὰ νὰ δώσω
ἕναν ἀέρα ἐξοχῆς στὸ δωμάτιο

Ἀλλὰ τὰ βράδια τί ὄμορφα
ποῦ μυρίζει ἡ γῆ

Κάποτε θὰ ἀποδίδουμε δικαιοσύνη
μ᾿ ἕνα ἄστρο ἢ μ᾿ ἕνα γιασεμὶ
σὰν ἕνα τραγοῦδι ποὺ καθὼς βρέχει
παίρνει τὸ μέρος τῶν φτωχῶν

Ἀλλὰ τὰ βράδια τί ὄμορφα
ποῦ μυρίζει ἡ γῆ!

Δῶς μου τὸ χέρι σου..
Δῶς μου τὸ χέρι σου

Τάσος Λειβαδίτης

Τα πάντα γύρω από το σεξ...

noreply@blogger.com (Madame de la Luna) — Wed, 29 Oct 2014 19:12:00 +0000

ΥΓ: Αντί να δω την πιο πρόσφατη ταινία του, άρχισα πάλι να βλέπω τις παλιές. Κι όχι δεν θα κάνω συγκρίσεις. Ο καθένας με τα γούστα του και τα συμπεράσματα του. Αλλά πως δεν θυμόμουν ότι έπαιζε κι ο Τίτος Βανδής στο "Τα πάντα γύρω από το σεξ", απίστευτο...

Τα μάτια δε λένε...

noreply@blogger.com (Madame de la Luna) — Tue, 28 Oct 2014 18:24:00 +0000

ΧΟΡΙΚΟ

Υπάρχουνε λύπες που κανείς δεν τις ξέρει…
Υπάρχουνε βάθη που δεν τ’ ανιχνεύει ο ήλιος…
Όρη σιωπής περιβάλλουν τα χείλη…
Και σιωπούν όλοι οι μάρτυρες.
Τα μάτια δε λένε…
Δεν υπάρχουνε σκάλες τόσο μεγάλες…
Να κατέβει κανείς ως εκεί που ταράζεται
του ανθρώπου ο πυρήνας. Αν μιλούσε η σιωπή,
αν φυσούσε, αν ξέσπαγε – θα ξερίζωνε όλα
τα δέντρα του κόσμου…

Νικηφόρος Βρεττάκος*

*Απ' το υπέροχο αφιέρωμα που βρήκα εδώ.

Το γράμμα...

noreply@blogger.com (Madame de la Luna) — Mon, 29 Sep 2014 08:26:00 +0000

ΥΓ: Μερικά τραγούδια αδύνατον να ξεχάσεις πότε τ' άκουσες πρώτη φορά, με ποιους... Κατά τ' άλλα, μόνο στα ανεπίδοτα γράμματα υπάρχουν όλες οι αλήθειες.Το ξέρεις, έτσι;

Χρόνια πολλά πουλάκι μου (έτσι δεν θα το 'λεγες κι εσύ, Σωκράτη;)

Και πας να ζήσεις...

noreply@blogger.com (Madame de la Luna) — Sun, 28 Sep 2014 18:26:00 +0000

Μυρίζει η νύχτα υγρασία και καπνό. Στάχτη από τα "αν" που κάπνιζες για χρόνια.

Δυο γράμματα έκαναν στέκι τους τ' ανήσυχά σου βράδια. Σκάβουν στο χτες, γδέρνουν το τώρα.
Φέγγουν παράνομα, εκεί που δεν θα ξημερώσει. Συνωμοσία με αγέννητες στιγμές.

Κομμάτια νάρκης, δάκρυα, χαμένος χρόνος. Όλα στο πάτωμα, ανακατεμένα.

Σβήνεις το τελευταίο "αν" και πας να ζήσεις.

Αντώνης Τσόκος

ΥΓ: Σβήνεις το τελευταίο "αν"... Δεν θα μάθει(ς) ποτέ.

Mikhalkov...

noreply@blogger.com (Madame de la Luna) — Mon, 22 Sep 2014 19:47:00 +0000

Μερικές μέρες από τη ζωή του Ομπλόμοφ (1980)

Σκλάβα της Αγάπης (1976)

ΥΓ: Ποιητικές εικόνες άλλων εποχών...