Lekhanaani

कथा

2011-10-22T19:51:00.001+05:30

आर्य:

(कन्नडमूलम् - सत्यबोध:)

मार्गे गच्छता वृद्धेन सह किमर्थम् अहम् एतावता प्रमाणेन सम्बद्धो जात: इति नावगच्छामि । स: न मम परिचित:, न वा बन्धुः । मम स्वयंकृतापराध: अयम् । मयैव तस्य संसर्ग: कृत: ! तद्दिने एतावत् प्रवृत्तम् -

सायङ्काले ‘ब्यूगल्राक्’नामके उद्याने युवकलाविदां सङ्गीत-कार्यक्रम: चिरात् आयोजित: आसीत् । महाविद्यालयीया: कक्ष्या: समाप्य मित्रै: सह अहं तत्र गत: । गणेशभवनस्थानके लोकयानात् अवतीर्य मित्रै: मार्गक्रमणं कृतम् । मयापि तथा करणीयमिति यावत् चिन्तितं, तावता समीपे कश्चन उन्नत: वृद्ध: मया दृष्ट: । समीकृतं श्वेतवर्णीयम् ऊरुकं, समीकृतं श्वेतवर्णीयं युतकञ्च तेन धृतम् आसीत् । यानानां सम्मर्दवशात् मार्गक्रमणे तेन अन्ाुभूयमान: क्लेश: मया अवलोकित: । अन्ाुस्यूततया लोकयानानि अटन्ति महता वेगेन । निरन्तरम् अव्याहततया यानानां सञ्चार: । मत्सदृशा: युवान: एव मार्गक्रमणे क्लेशम् अन्ाुभवन्ति । एवं स्थिते का वा कथा अस्य वृद्धस्य ! तस्य एतां स्थितिम् अवलोक्य अपि तथैव त्यक्त्वा गमनंं मम मन: न अङ्ग्यकरोत् ।

‘‘आगच्छतु आर्य !’’ इति वदन् अहं तेन सह मार्गक्रमणम् अकरवं विरलं यानसम्मर्दं दृष्ट्वा ।

कृतज्ञातपूर्वकं मां दृष्ट्वा ‘‘धन्यवाद:’’ इत्युक्तं तेन ।

तत: अहं वेगेन गत्वा मित्राणां गणं प्रविष्ट: ।

‘‘किमर्थम् इयान् विलम्ब: ?’’ - मित्रेण राघवेन्द्रेण पृष्टम् ।

‘‘कश्चन वृद्ध: मार्गं क्रमितुं कष्टम् अनुभवन् अवर्तत । तं मार्गं क्रामयित्वा आगतं मया । अत: विलम्ब:’’ इति प्रत्युत्तरं दत्तं मया ।

‘‘किमर्थम् एते वृद्धा: एकाकिन: एवम् अटन्ति इति न ज्ञायते !!’’ इति उक्तवान् अपर: सुहृत् नायर् ।

‘‘स: भवत: पितामह: स्यात् इति अहं चिन्तितवान् आसम्’’ इति विनोदेन उक्तवान् अन्य: सुहृत् आचार्य: ।

स: यत् ‘भवत: पितामह:’ इति पदं प्रायुङ्क्त तेन अहं भावुक: संवृत्त: । मम पितामह: षड्भ्य: मासेभ्य: पूर्वं दिवङ्गत: । स: मां बहु इच्छति स्म । यदा अहं ग्रामं गच्छेयं, तदा स: मां पार्श्वे उपावेश्य - ‘कथं प्रचलति अध्ययनम् ?’ इति विचारयति स्म । ‘किं किं पाठ्यते ?’ इति पृच्छति स्म । ‘सम्यग् अधीष्व’ इति अभिमानेन कथयति स्म । स: यदा अस्वस्थ: आसीत्, तदा मम परीक्षाकाल: । तस्य स्थिति: गम्भीर: एव आसीत् । पिता एतं विषयं मां सूचयितुम् इष्टवान् । पितामह: तु - ‘तस्य सूचनं मास्तु । स: भीत: भवेत् । तस्य तु अयं परीक्षाकाल: । अहं स्वस्थ: एव अस्मि’ इति उक्तवान् इति श्रुतम् । किन्तु तदैव स: दिवङ्गत: ।

उद्याने महान् जनसम्मर्द: दृष्ट: । भावगीतानां मध्ाुरं गानम् आह्लादम् अजनयत् । गीतवत्य: सर्वा: महाविद्यालये पठन्त्य: बालिका: । ऊरुकधारिण्य: बालिका: एव सर्वदा दृष्टवत: नेत्रयो: भारतीयवेषधारिण्य: इमा: गायिका: अरोचन्त । अन्येषु दिनेषु चेत् आरात्रि तत् सङ्गीतं, बेलूरुशिलाबालिकासदृशं तासां सुमनोहरं रूपं, भावभङ्गी च मन: आवृणुयात् । किन्तु तस्यां रात्रौ मया स: वृद्ध: एव प्ाुन: प्ाुन: स्मर्यते स्म । अकस्मात् दृष्ट: स: वृद्ध: पितामहं स्मारितवान् आसीत् । पितामह: एव पार्श्वे उपविश्य शिर: आमृशन्निव, ‘वत्स ! सम्यग् अधीयताम्’ इति कथयन्निव दृश्यते स्म । तद्विषयिण्य: एव विविधा: कल्पना: आरात्रि ।

मया बहु अध्येतव्यं, प्रसिद्धेन तन्त्रज्ञेन भवितव्यम् इति पितामह: इच्छति स्म । अस्माकं बन्ध्ाुषु तन्त्रज्ञ: कोऽपि न आसीत् । ‘पितामह ! निरीक्ष्यताम् । अहं प्रसिद्ध: तन्त्रज्ञ: भविष्यामि’ इति शपथं कुर्वन्निव अहं कथयामि स्म । पितामह: आश्चर्यप्ाूर्णाभ्यां नेत्राभ्यां पश्यन् अभिमानेन ‘साध्ाु, साध्ाु’ इति कथयति स्म । सर् एम् विश्वेश्वरय्यवर्य: तस्य दृष्ट्या देवता-स्वरूपायते । तस्य किञ्चन महत् भावचित्रं प्रवेशद्वारस्य अन्तर्भागे स्थापितम् आसीत् । भावप्ाूर्णतया तत् भावचित्रं पश्यन् पितामह: - ‘महान्त: एतादृशा:’ इति कथयति स्म । इतोऽपि वर्षद्वयं यावत् स: यदि जीवित: अभविष्यत् तर्हि मम तान्त्रिकमहाविद्यालयप्रवेशं दृष्ट्वा महान्तं सन्तोषम् अन्वभविष्यत् ।

पितामहं स्मरत: मम नेत्रे अश्रुप्ाूर्णे जाते । विषादपूर्णं मन: खिन्नतया आवृतम् अभवत् ।

एवमेव दश दिनानि अतीतानि । कदाचित् सायङ्काले मार्गे गमनावसरे अकस्मात् जनसम्मर्दे मन्दं चलन् स: वृद्ध: मया अवलोकित: । आत्मीयं जनं दृष्टवान् इव अहं तं दृष्ट्वा सन्तोषेण तस्य समीपं गत्वा - ‘‘आर्य ! अपि कुशलम् ?’’ इति अपृच्छम् । समीकृतै: वस्त्रै: तस्य महत्ता प्रतीयते स्म । मम अभिज्ञानं प्राप्तवान् स: आश्चर्येण - ‘‘भवान् कथम् अत्र ?’’ इति पृष्टवान् ।

‘‘भवत: गृहं क्व वर्तते आर्य ? एकाकितया क्व प्रस्थितं भवता ?’’ इति पृष्टं मया ।

‘‘फलानि अपेक्षितानि आसन् । अत: अत्र आगतम् ।’’

‘‘जनसम्मर्दयुते अस्मिन् समये भवता किमर्थम् अयं श्रम: उह्येत ? पश्यतु पादमार्गम्’’ इति दर्शितं मया ।

‘‘इदमेव अभ्यस्तम्’’ इति कथयन् स्मितवदन: स: ‘‘क्व भवद्गृहम् ?’’ इति पृष्टवान् ।

‘‘मम गृहं गौरीपुरे वर्तते । अहं छात्रावासे निवसामि’’ इत्युक्तं मया ।

एवमेव तदा तदा अनिरीक्षितमेलनानि सम्भवन्ति स्म । आर्य: प्रतिवारमपि समीकृतै: विभिन्नै: वस्त्रै: शोभते स्म । अस्मिन्नपि वयसि कार्यालयं प्रस्थितवान् उन्नताधिकारी इव समीकृतै: शुभ्रवसनै: स: शोभते स्म । प्राय: स: आरम्भकालादपि अन्ाु-शासनपालक: इव प्रतिभाति स्म । कश्चन सामान्य: स्कन्धस्यूत: तस्य स्कन्धे सर्वदा भवति स्म । स: तस्मिन् विद्यमानं सेवफलं, नारङ्गं, कदलीफलं वा मह्यं प्रददाति स्म ।

‘‘किमर्थम् इदम् ?’’ इति पृष्टे, ‘‘फलानि सर्वेभ्य: दत्त्वा खादनीयानि’’ इति कथयति स्म ।

‘कदाचित् गृहम् आगच्छ’ इति आह्वयति स्म स: । वृद्धा: बहु जल्पन्ति इति मत्वा - ‘अस्तु आर्य ! पुन: कदाचित् आगमिष्यामि’ इति कथयामि स्म । एतादृशानि मेलनानि तदा तदा सम्भवन्ति स्म ।

द्वित्रेषु मासेषु दीर्घकालात् परिचित: इव जातस्य तस्य विषये कश्चन आप्तताभाव: मयि उत्पन्न: । स: जगत: विषये, बान्धवानां विषये च भाषते स्म । किन्तु यदा वैयक्तिकविषयप्रस्ताव: भवेत् तदा स: मौनी भवति स्म । कदाचित् स: एतादृशविषयप्रस्ताव-कारणात् गम्भीर: भवति स्म । तदनन्तरं मया तस्य वैयक्तिकविषये कदापि न पृष्टम् । स च विषय: मत्सम्बद्धोऽपि न खलु ?

प्ाुन: पञ्चदश दिनानि अतीतानि । तावत्सु दिनेषु कदाचिदपि तस्य दर्शनं न जातम् । केवलं मार्गे जात: परिचय: एतावन्तम् आतङ्कं जनयेत् इति मम कल्पना अपि न आसीत् । ‘वृद्धस्य तस्य गृहं कुत्र इति वा यदि ज्ञातं स्यात् तर्हि तत्र गत्वा विचारयितुम् अशक्ष्यम् । यदा तेन गृहं प्रति आहूतं, तदैव गन्तव्यम् आसीत्’ इति पश्चात्ताप: माम् अबाधत । कदाचित् स: दृष्टिपथम् आगच्छेत् इति तस्यां वीथ्यां मया द्वित्रवारं सञ्चार: कृत: । लोकयानेन गमनावसरेऽपि तस्यां वीथ्यां मम दृष्टिपात: भवति स्म ।

एवमेव काल: अतीत: । पुन: कदाचित् तस्यामेव वीथ्यां यथाप्ाूर्वं हस्तेन कञ्चन लघुस्यूतं गृहीत्वा गच्छन् स: वृद्ध: मया अवलोकित: ! ‘अहो ! लब्ध: !’ इति चिन्तयता मया काचित् मनस्तृप्ति: अन्ाुभूता । अहं किञ्चिदिव कुपितोऽपि । ‘‘किम् आर्य ! एतावन्ति दिनानि कुत्र गतम् आसीत् भवता ?’’ इति आक्षेप: कृत: मया ।

आश्चर्येण दृष्टं तेन । ‘एवं न वक्तव्यम् आसीत्’ इति तदनु अवगत्य अहं लज्जित: अभवम् ।

‘‘पौत्र: द्रष्टव्य: इति अभासत । अत: गतवान् आसम्’’ इति उक्तं तेन ।

अन्ाुक्षणमेण अहं पृष्टवान् - ‘‘किम् आर्य ! भवत: पुत्र: पौत्र: वा अस्मिन्नेव नगरे सन्ति ? क्व सन्ति ते ? भवान् किमर्थम् एकाकी वसति ?’’ इति ।

ते प्रश्ना: तस्मै न अरोचन्त । स: यदा मौनी संवृत्त: तदा मम दोष: अवगत: मया ।

पुन: कदाचित् रात्रौ सप्तवादनसमये मार्गे एक: एव गच्छन् स: दृष्ट: मया । ‘रात्रौ एतस्मिन् काले यदि विद्युदभाव: सम्भवेत्, तर्हि महान् क्लेश: । पादमार्गोऽपि समीचीन: न भवति । युवान: वयमेव क्लेशम् अनुभवाम: । अयं तु वृद्ध: अस्मिन् काले एवम् अटति !’

‘‘किम् आर्य ! अस्मिन् समये वायुसञ्चारार्थं प्रस्थितं किम् ?’’ - मया पृष्टम् ।

‘‘प्रात:काले विस्मृतम् । गुलिका: समाप्ता: आसन्’’ - स: अवदत् ।

‘‘एतदर्थं किं भवता एव अटनीयम् ?’’ इति प्ाुन: पृष्टं मया ।

तेन उत्तरं किमपि न दत्तम् । अन्धकार: सर्वत्र प्रसृत: आसीत् तावता । ‘गृहपर्यन्तम् आगच्छ’ इति प्रार्थना कृता तेन । ‘अधुना कार्यम् अस्ति, पुन: कदाचित् आगमिष्यामि’ इति वक्तुम् अनिच्छन् अहं तेन सह तस्य गृहं प्रति प्रस्थित: ।

वृद्धोऽपि स: दृढतया एव पदानि आदधान: अग्रे अगच्छत् । तत: अग्रे षष्ठे उपमार्गे दक्षिणत: विद्यमानस्य सवृतिकस्य महा-गृहस्य पार्श्वे विद्यमानं लघुगृहमेव आर्यस्य आवासस्थानम् ।

‘‘अत्र भवान् एक: एव निवसति किम् ?’’ - मया पृष्टम् ।

‘‘न अहम् एकाकी । तत्र पश्य’’ इति उक्त्वा भित्तौ लम्बमानं किञ्चन भावचित्रं तेन दर्शितम् ।

तत्र आसीत् कस्याश्चित् अल्पवयस्काया: महिलाया: चित्रम् । तस्या: मुखे मन्दहास: विलसति स्म । ललाटे बृहदाकारं कुङ्कुमं विराजते स्म ।

‘‘विवाहात् परं केषाञ्चित् दिनानाम् अनन्तरं स्वीकृतं मम पत्न्या: भावचित्रम् इदम्’’ इति माम् उक्त्वा ‘‘सुलक्षणोपेता खलु सा !’’ इति उक्तं तेन स्वगतम् इव । तत् भावचित्रमेव निर्निमेष-दृष्ट्या पश्यन् स: क्षणं विचलितचित्त: इव अभासत ।

‘अनेन सह सम्भाषणमेव क्लेशं जनयति । कदाचित् अयं लीलया विषयं विस्मारयति । कदाचित् गम्भीर: भवति । कदाचित् भावपूर्णं भवति तदीयं मन: ।’

‘एक: एव कथं वा पाकादिकं कृत्वा भुङ्क्ते भवान् !’ इति सामान्यं प्रश्नं प्रष्टुमपि सङ्कोच:, काचित् विलक्षणा भीति: च । पाकशालायां काचित् अनिलचुल्ली वर्तते । कतिचन पात्राणि दृश्यन्ते । कोणे पाथेयपात्रमपि दृश्यते । ‘कश्चित् बाह्य: जन: पाकं कृत्वा यच्छति उत बहिर्भागत: पाथेयपात्रद्वारा आहार: आनाय्यते ?’ इति मया न ज्ञातम् ।

‘‘एकाकिता किं भवति जामितां न जनयेत् ?’’ इति पृष्टं मया ।

तेन उक्तम् - ‘‘किं वा कर्तंु शक्यम् ? भवान् एव अत्र तिष्ठतु ।’’

‘‘एकाकितया रात्रौ बहि: न अटनीयं भवता । मार्गेषु महान् यानसम्मर्द: भवति ।’’

‘‘गुलिका: समाप्ता: इति रात्रौ ज्ञायते । किं वा कर्तुं शक्यम् ?’’

‘‘गुलिकानाम् आवलीं मह्यं ददातु । सर्वा: गुलिका: आनीय स्थापयिष्यामि ।’’

‘‘चिन्ता मास्तु, अहमेव आनेष्यामि । मम विषये भवत: महान् आदर: य: दर्श्यमान: अस्ति तदर्थं धन्यवादा:’’ इत्युक्तं स्मयमानेन तेन ।

क्षणं विरम्य तेन पृष्टम् - ‘‘भवत: पिता किं करोति ?’’

‘‘मम पिता माध्यमिकविद्यालये अध्यापक: । सायङ्काले कस्मिंश्चित् आपणे गणनां लिखति अपि’’ इति उत्तरितं मया ।

‘‘तावान् श्रम: उह्यते चेत् किम् आरोग्यं न नश्येत् ?’’ इति चिन्ताकुलेन तेन पृष्टम् ।

‘‘भवता सम्यगेव अभिहितम् आर्य ! किन्तु मम पिता अस्माभि: निषिध्यमाने अपि गणनालेखनकार्यार्थं गच्छति प्रतिदिनम् ।’’

‘‘भवद्भि: निषिध्यमाने अपि ?....’’- आश्चर्येण पृष्टं तेन ।

‘‘मया तन्त्रज्ञविद्या (Engineering) अध्येतव्या इति कथयति स: । प्रवेशशुल्कत्वेन भूरि धनं खलु अपेक्षितम् इति कथयति स: ।’’

एतत् श्रुत्वा आर्य: गम्भीर: जात: ।

‘‘मातापितरौ महता श्रमेण धनम् अर्जयित्वा अध्ययने साहाय्यम् आचरन्ति । किन्तु भवन्त: तन्त्रज्ञा: सन्त: मातापितरौ उपेक्ष्य सुखेन जीवन्ति’’ इति सखेदं स्वाभिप्रायं प्रकटितवान् स: ।

‘‘नाहं तादृश:, आर्य !’’

‘‘भवान् तादृश: इति न मम अभिप्राय: । भवादृशा: तरुणा: प्राय: एवमेव व्यवहरन्ति । विदेशेषु छात्रा: स्वतन्त्रतया पठन्ति । माध्यमिकविद्यालये अध्ययनं समाप्य स्वातन्त्र्येण अर्जयन्त: पृथक् निवसन्तीति श्रुतं मया ।’’

‘‘सत्यम् उक्तं भवता ! तत्रत्या संस्कृति: विलक्षणा । माध्यमिकविद्यालयपर्यन्तमेव पोषकाणां दायित्वम् इति श्रूयते ।’’

‘‘किन्तु अस्माकं देशे पश्य । महाविद्यालयशिक्षणव्ययोऽपि पोषकैरेव उह्यते । समग्र: अपि आय: अपत्येभ्य: व्ययीक्रियते मातापितृभ्याम् । निवृत्तिसमये तयो: वित्तकोशीय: धनराशि: समाप्त: भवति’’ इति ।

किञ्चित्कालं मौनम् आश्रित्य तेन पुन: कथनम् अनुवर्तितम् - ‘‘धनं सर्वमपि व्ययितं भवेत् चेदपि गृहं विशालं स्यात् चेदपि पुत्रपौत्रादय: गृहे यदि न स्यु: तर्हि सर्वत्र रिक्तता अनुभूयते ननु ?’’

आर्य: बहु चिन्तयति इति अभासत । ‘‘आर्य ! अस्य गृहस्य भाटकं कियत् ?’’ इति पृष्टं मया ।

‘‘किमर्थम् ? किं भवता तत् दीयेत ?’’ इति प्रतिपृष्टं तेन ।

‘‘अध्ययनानन्तरं यदा समीचीन: उद्योग: प्राप्येत, तदा अहमेव दास्यामि आर्य !’’ इत्युक्तं मया ।

स्मितवदन: स: अवदत् - ‘‘भवतु, तथैव अस्तु’’ इति ।

पुन: कदाचित् तेन उक्तं - ‘‘पश्य, मातापितृभ्यां यदि ऋणं क्रियेत, तर्हि तत्प्रतिदाने क्लेश: स्यात् । अन्त्यकाले सुखेन भोजनमपि कर्तंु न शक्येत । यथेष्टं धनं दत्त्वा अनुकूलवातयुते वृद्धाश्रमे मातापितरौ स्थापयित्वा ‘मम पितरौ सुखेन स्त:’ इति चिन्तयन्त: विदेशे विद्यमाना: पुत्रा: गर्वम् अनुभवन्ति । वत्स ! जीवितं यदि एतावन्मात्रं, तर्हि पुत्रपौत्रादीनां निमित्तम् इयान् क्लेश: कुत: अनुभोक्तव्य: ?’’

किमपि वदन्नस्ति गाम्भीर्येण इति चिन्तितं मया । ‘‘भवतु, भवता एतत्सर्वं न अवगम्येत’’ इति वदता तेन तानि वचनानि उपसंहृतानि ।

सुखेन कालं यापयत: तरुणान् दृष्ट्वा आर्य: व्यथाम् अनुभवति स्म । ‘‘अध्ययनकाले न्यूनातिन्यूनं दश घण्टा: यावत् अधीतं चेत् अग्रे उत्तम: उद्योग: भूरि वेतनञ्च प्राप्येत । आजीवनं विना क्लेशं जीवितुं शक्यम् । अध्ययनकाले यदि सुखेन कालयापनं क्रियेत, तर्हि आजीवनं पञ्चदशाधिकघण्टाश्रमेण अपि सुखजीवनम् उदरम्भरणञ्च दूरापास्तमेव भवेत् । किम् अभिप्रैति भवान् ?’’ इति अपृच्छत् स: कदाचित् ।

‘मम पितामह: इव एव भाषते अयम्’ इति चिन्तितं मया ।

पुन: कदाचित् तस्य गृहं गत: अहं यदा तत: प्रस्थातुम् उद्युक्त: तदा तेनोक्तं - ‘‘किञ्चित् तिष्ठ’’ इति । कपााटिकात: जङ्गमदूरवाणीं स्वीकृत्य मद्धस्ते निधाय - ‘‘एतस्या: उपयोग: क्रियताम् । भवान् एव अस्या: स्वामी इत: परम्’’ इति उक्तवान् ।

अस्माकं गृहस्य आर्थिकपरिस्थिति: तथा समीचीना नासीत् । सर्वाणि मम मित्राणि जङ्गमदूरवाणीद्वारा घण्टा: यावत् गृहजनै: सह भाषन्ते स्म । तस्या: अभाव: मया व्यक्तमेव अनुभूयते स्म । आपत्काले अपेक्षितं स्यादिति मया मित्रस्य दूरभाषासङ्ख्या गृहे प्रदत्ता आसीत् ।

‘‘मत्सविधे जङ्गमदूरवाणीद्वयं वर्तते । एकस्या: दूरवाण्या: उपयोगं भवान् करोतु’’ इति उक्तवान् स: ।

अहं सङ्कोचेन - ‘‘आर्य ! किमर्थं मह्यं दूरवाणी ? मास्तु’’ इति उक्तवान् ।

‘‘भवता नापेक्षितं स्यात् । मह्यं भवान् अपेक्षित: । मम यदा इच्छा तदा भवता सह सम्भाषणं कर्तंु शक्येत नन्ाु इत: ?’’ इति उक्तवान् स: प्रीत्या ।

जङ्गमदूरवाणी प्राप्ता इति अहं नितरां सन्तुष्ट: ।

‘‘वृद्ध: बहुसमीचीन: इति भाति । तस्य पुत्री पौत्री वा विवाहयोग्या स्यात् ! जागरूको भव’’ इति मित्रै: सविनोदम् उक्तम् ।

किन्तु यदा परीक्षादिनानि आसन्नानि तदा अहं किञ्चिदिव भीत: । ‘आर्य: दूरवाणीं कृत्वा गृहं प्रति आगच्छ इति यदि कथयेत् तर्हि किं वा करवाणि ?’ इति चिन्तितं मया ।

मम चिन्ता अकारणा न । कदाचित् पूर्वं यदा मया एकाग्रचित्ततया अधीयमानम् आसीत्, तदा दूरवाणीरव: श्रुत: । ‘‘किम् आर्य ?’’ इति सखेदमेव पृष्टं मया ।

‘‘सुष्ठु प्रचलति खलु अध्ययनम् ?’’ इति पृष्टं तेन । तावदेव सम्भाषणं प्रवृत्तं तस्मिन् दिने ।

पुन: कदाचित् दूरवाणीं कृत्वा ‘गृहं प्रति आगच्छ’ इति अकथयत् स: । किमपि कार्यं स्यादिति मया तत्र गतं चेत् न कोऽपि विशेष: तत्र । द्वित्राणि वाक्यानि उक्त्वा फलानि दत्त्वा अप्रेषयत् स: ।

‘अधुना तु वार्षिकपरीक्षा आसन्ना अस्ति । दूरवाणी वर्तते चेत् वृथा क्लेश: । दूरवाणी वर्तते चेत् सम्भाषणं करणीयमेव आपतेत् । सम्भाषणं यदि क्रियेत तर्हि एकाग्रचित्तता नश्येत्’ इति विचिन्त्य कदाचित् तस्य गृहं गतेन मया स: उक्त: - ‘‘आर्य ! परीक्षार्थम् एक: एव मास: अवशिष्ट: । समय: वर्तते चेत् अहमेव आगमिष्यामि । दूरवाणीं मा करोतु’’ इति ।

‘‘अस्तु, अस्तु’’ इत्युक्तं तेन सखेदम् ।

‘‘प्रकोष्ठात् कियद्दूरे अस्ति विद्यालय: ?’’ इति विचारितं तेन ।

‘‘यानं वर्तते चेत् वरं खलु ? कियत् भवति बैकयानस्य मूल्यम्’’ इत्यपि विचार्य - ‘‘सम्यग् अधीयताम्’’ इति उक्तवान् स: ।

‘‘सम्यग् अधीत्य भवत्पितामहस्य आशां पूरय । विश्वेश्वरय्य-सदृश: तन्त्रज्ञ: भव’’ इति आशीर्वाद: अपि तेन कृत: । ‘पुन: दूरवाणीं कृत्वा यदि आह्वयेत् तर्हि गन्तव्यं भवेत्’ इति विचिन्त्य अहं तेन दत्तां दूरवाणीं तत्रैव निधाय आगतवान्, विस्मृतवान् इव व्यवहरन् !

परीक्षा सुसम्पन्ना । निरीक्षाम् अतिरिच्य परीक्षायां बहु-समीचीनतया उत्तरितवान् आसम् । तन्त्रज्ञविद्यालयप्रवेश: अधुना अत्यन्तं सरल: स्यात् इति चिन्तयन् नितरां सन्तुष्ट: अभवम् । आर्यस्य दर्शनम् अकृतवत: मम मासद्वयम् अतीतम् आसीत् । तस्य दर्शनं प्राप्य परीक्षाविषये अवश्यं वक्तव्यम् इति अभासत । अग्रिमं मेलनं यदा भवेत् तदा अवश्यं भवद्गृहम् आगमिष्यामि इति तेन उक्तम् आसीत् । मम गृहं प्रति स: नेतव्य: इति चिन्तितं मया ।

मासद्वयं मम अनागमनं दृष्ट्वा स: अतीव खिन्न: स्यादिति मत्वा परीक्षासमाप्तिदिने सायङ्काले एव तद्गृहं प्रति अहं गतवान् । तत्र गृहं कीलितं दृश्यते !! स: तु कदापि सायङ्कालसमये कुत्रापि न गच्छति । नगरे एव वर्तते उत नेति विचारयितुं पार्श्वगृहं गत्वा पृष्टं मया । तद्गृहस्य गृहिणी द्वारम् उद्घाटितवती । ऐदम्प्राथम्येन तया सह भाषितं मया । ‘‘किं भो: ! कुत्र गतवान् आसीत् भवान् एतावन्ति दिनानि ? स: भवद्विषये बहु विचारयति स्म ...’’ इति उक्तवती सा ।

‘‘मम परीक्षा: प्रवर्तन्ते स्म । अत: न आगतम् । आर्य: किं ग्रामं गत: ?’’ इति पृष्टं मया कातरतया ।

‘‘न ग्रामम्, अपि तु परलोकं गत: ! स: तु दिवङ्गत: । विंशति: दिनानि अतीतानि’’ इत्युक्तं तया ।

मया पूर्वापरं न ज्ञातम् । ‘‘भवते दूरवाणी करणीया इति तेन बहुधा चिन्तितम् । किन्तु सा दूरवाणी भवता अत्रैव त्यक्त्वा गतम् आसीत् । भावन् एव बहुधा स्मर्यते स्म तेन । वयमेव तं चिकित्सालयं नीत्वा तत्पुत्रं सूचितवन्त: । अनन्तरं स: दिवङ्गत: इति ज्ञातम्’’ इत्युक्तं तया ।

विद्युदाघातं प्राप्तवान् इव अहं स्तब्ध: । सा एव - ‘‘समाश्वसिहि । किं वा कर्तंु शक्यम् ? तस्य आयु: तावान् एव आसीत् । इदं सर्वम् अनिवार्यम्’’ इति सान्त्वनवचनानि उक्तवती ।

‘‘पुत्र: स्नुषा च अस्मिन् नगरे मल्लेश्वरे वसत: । उभौ अपि तन्त्रज्ञौ । आर्य: ताभ्यां सहैव वसति स्म । किन्तु पुत्र: स्नुषा च सर्वदा कार्यालये एव भवत: स्म । तौ पौत्रं सवसतिकविद्यालये योजित-वन्तौ । गृहे आर्य: एक: एव । ‘य: कोऽपि आगच्छेत् चेत् द्वारं न उद्घाटनीयम्’ ‘कुत्रापि नैव गन्तव्यम्’ इत्यादिभि: आदेशवचनै: प्राय: स: खिन्न: । भवता अपि दृष्टं स्यात् एव खलु - एक: एव स: गृहे कदापि न भवति स्म । किञ्चित्कालं वा बहि: अटित्वा आगम्येत चेदेव तस्य मन: समाहितं तिष्ठति स्म । कार्यार्थं गमनावसरे पुत्र: स्नुषा च गृहं बहिर्भागत: कीलयित्वा गच्छत: स्म प्राय: । एषु दिनेषु बेङ्गलूरुनगरे एकाकिनां वृद्धानां मारणं, गृहे स्थिताया: सम्पद: चौर्यं च बहुधा जायमानं लक्ष्यते । ताभ्यां कृतमपि एकया दृष्ट्या युक्तमेव । किन्तु आर्य: प्राचीनकालीन: । ‘मया किमपि न ज्ञायते, वृद्धोऽहम्’ इति धिया ताभ्याम् एवं गृहबन्धनं कृतमिति मत्वा स: कुपित: स्यात् इति मन्ये । स: तद्गृहं परित्यज्य अत्र आगत: इति भाति । स: किं भवत: बन्धु: ? भवति अत्यन्तं स्निह्यति स्म स: । तीव्रे ज्वरतापे सत्यपि भवन्नाम एव जपति स्म स: । ‘किम् आगतवान् स: ?’ इति बहुधा विचारयति स्म’’ इति उक्तवती सा गृहिणी ।

तस्या: एकैकमपि वचनं मयि महतीं वेदनाम् अजनयत् । तीव्र: आघात: मया अनुभूत: । मया महान् दोष: आचरित: आसीत् ।

किञ्चिदनन्तरम् - ‘‘एषोऽहं साधयामि’’ इति उक्त्वा मया यदा प्रस्थितं तदा सा किमपि स्मृतवती इव ‘किञ्चित् तिष्ठ’ इति उक्त्वा अन्त: गत्वा किञ्चन पिहितपत्रम् आनीय दत्तवती ।

‘‘मया अन्यत्र यदा गम्येत, तदानीं समीर: अत्र आगच्छेत् । तदा इदं तस्मै दीयताम् इति आर्येण उक्तम् आसीत्’’ इति उक्तवती सा । यन्त्रवत् तत्पत्रं स्वीकृत्य तत: प्रस्थितं मया ।

प्रकोष्ठे शून्यम् आवृतमिव भाति स्म । इत: षड्भ्य: मासेभ्य: पूर्वं पितामहस्य दिवङ्गते: अनन्तरम् एवमेव अनुभूति: आसीत् । तादृशी एव खिन्नता पुनरपि आवृता अभवत् । भोजनं न रोचते स्म । शय्यायां यदा पार्श्वपरिवर्तनं कृतं, तदा प्रात: आनीतं पिहितपत्रं स्मृतम् । किं स्यात् अन्त: इति कुतूहलेन तत् मया उद्घाटितम् ।

अहो, आश्चर्यम् ! तत्र आसीत् षष्टिसहस्रस्य रूप्यकाणां धनदेयकम् !! तदपि मन्नाम्ना !!! तेन सह आर्यस्य हस्ताङ्कनसहितं लघुपत्रम् अपि । तत्र लिखितम् आसीत् - ‘‘अनेन धनेन यानं क्रीणीहि । तेनैव तव ग्रामं गच्छाव’’ इति ।

‘प्रकोष्ठात् विद्यालयं प्रति गन्तुं महान् समय: अपेक्षित: इति कथयति भवान् । बैक्यानस्य कियत् मूल्यं भवेत् ?’ इति तेन पृष्ट: प्रश्न: स्मृत: मया । आर्यस्य अभिमानेन मम नेत्रे अश्रुपूर्णे जाते । किन्तु यदा अहं तत् धनं प्राप्तुं वित्तकोषं गत:, तदा तत्र आश्चर्यं जातम् । तत्र तस्य व्यवहार: स्थगित: आसीत् ।

‘इदं धनदेयकम् अधुना किं कुर्याम् ? तत्पुत्र: कीदृश: इति तु न ज्ञायते । भवते किमर्थं मत्पित्रा एतावत् धनं प्रदत्तम् ? इति स: बहु विचारयेत् चेत् किम् उत्तरं वक्तव्यम् ? अथवा वृथा चिन्तनेन किम् ? तत्पुत्रेण सह सम्भाषणम् एव वरम्’ इति विचिन्त्य अहं तदीयं सङ्केतं स्वीकृत्य तद्गृहं गत: ।

तत् किञ्चिन विशालं महद्गृहम् । यदा आकारिका मया नुन्ना तदा कश्चित् आजानुबाहु: प्ाुरुष: आगत्य द्वारम् उद्घाटितवान् । आर्यस्य प्रतिरूपी स: । मुखे गम्भीरभाव: । ‘किम् ?’ इति प्रश्नार्थकमुखभावेन दृष्टं तेन ।

‘‘अहं समीर:’’ इत्युक्तं मया ।

‘‘अहो, भवान् एव किं समीरनामा ? मम पितु: आत्मीयं मित्रं खलु भवान् !! आगम्यताम्, आगम्यताम्’’ इति उक्त्वा स: मां सादरम् अन्त: आहूतवान् । वाचि आत्मीयता आसीत् । उत्साहेन भाषते स्म स: ।

‘‘पित्रा भवद्विषये उक्तम् आसीत् । भवत्सङ्केत: यदि ज्ञात: स्यात् तर्हि अहमेव आगत्य मिलेयम्’’ इति उक्तं तेन । आङ्ग्लभाषया एव भाषते स्म स: ।

मम कोषे विद्यमानं धनदेयकं तस्मै दत्तं मया । ‘‘किमिदम् ?’’ इति उक्त्वा देयादेशपत्रं परिशील्य - ‘‘सत्यम् । व्यवहार: मयैव स्थगितीकृत: । अन्यत् धनदेयकं दास्यामि’’ इति उक्त्वा स: अन्यत् धनदेयकं लेखितुम् उद्युक्त: ।

‘‘महोदय, धनदेयकं मास्तु । मया न पृष्टं तत् । आर्येण अपि किमपि दातव्यं न वर्तते’’ इति उक्तं मया ।

‘‘विवरणं न अपेक्षितम् । पित्रा भवते दत्तम् । अत: मया भवते दीयमानम् अस्ति’’ इति उक्त्वा धनदेयकं मद्धस्ते निक्षिप्तं तेन ।

‘‘अन्तिमेषु दिनेषु तस्य एकाकिता भवता निवारिता । पौत्रेण यादृशी प्रीति: दर्श्येत तादृशी प्रीति: भवता प्रदर्शिता । तदर्थं यावन्त: अपि धन्यवादा: अर्प्येरन् चेदपि तत् अपर्याप्तं भवेत् । बान्धव: इव तस्मै साहचर्यं प्रदत्तं भवता । भवत: सहवासस्तु तेन इष्यते स्म खलु ? तदेव महान्तं सन्तोषं जनयति अस्मासु । भवन्तं बहुधा स्मरति स्म स:’’ इति उक्त्वा किञ्चिदनन्तरं स: मन्दस्वरेण पृष्टवान् - ‘‘मम विषये किं बहुधा खिन्न: आसीत् स: ?’’ इति ।

‘‘नैव महोदय । भवान् अस्मिन्नेव नगरे वसति इत्यंश: अपि तेन कदापि न उक्त: आसीत्’’ इति उत्तरितं मया ।

एतत् श्रुतवत: तस्य मुखे वेदना अवलोकिता मया ।

‘‘किं कर्तंु शक्येत ? अन्तपर्यन्तमपि तेन समञ्जनं नैव कृतम् । मत्प्ाुत्रस्तु पितामहेन सहैव स्थातुम् इच्छति स्म । स तु तत्कालीन-वर्णनं कुर्वन् कालं यापयति स्म । तत्सर्वं श्रुत्वा अस्मत्पुत्र: नश्येत् इति मत्वा वयं तं सवसतिकविद्यालये योजितवन्तौ । तदर्थं कुपित: पिता स्वकोपं कदापि न त्यक्तवान् । तदानीम् एतद्गृहं त्यक्त्वा गत: स: पुन: न प्रत्यागत: एव’’ इत्युक्तं तेन ।

‘‘सर्वासु अनुकूलतासु सतीष्वपि स: अत्र न उषितवान्’’ इति कथयत: तस्य वचसि महान् खेद: लक्ष्यते स्म । अपराधिभावना सम्यगेव अभिव्यज्यते स्म तत: ।

‘‘भवता अग्रे किम् अध्येतव्यम् इति निर्णीतम् ?’’ इति पृष्टवान् स: ।

‘‘अहं तन्त्रज्ञ: भवेयम् इति मम पितामहोऽपि कामयते स्म । अहमपि तन्त्रज्ञानविद्याम् एव अध्येतुम् इच्छामि’’ इति उक्तं मया ।

‘‘पितु: अपि अयमेव अभिप्राय: आसीत् । तस्य वचनम् अहम् आदेशवत् पालयामि । भवत: अग्रिमाध्ययनस्य समग्रमपि व्ययम् अहमेव निर्वक्ष्यामि’’ इत्युक्तं तेन ।

‘‘महोदय !’’.... इति मम वचनम् अर्धे एव स्थगयन् - ‘‘स: भवत्पितामह: एव जात: आसीत् । अन्त्यकाले तस्य एकाकिता भवता परिहृता । तदर्थं यावत्य: कृतज्ञता: अर्पिता: चेदपि अपर्याप्तं भवेत्’’ इति वदन् स: भावपूर्ण: जात: ।

यदा मया प्रस्थातुम् उद्यतं तावता स: - ‘‘किञ्चित् तिष्ठ’’ इति उक्त्वा प्रत्यागत्य - ‘‘परीक्षा: सर्वा: समाप्ता: नन्ाु ? आगामिमासे एव खलु फलितांश: प्रकटित: भवेत् ? तदा सामान्यप्रवेशपरीक्षा लेखनीया खलु ? यदि अङ्काधारेण स्थानं न प्राप्येत, तर्हि ‘पेमेण्ट्-सीट्’द्वारा एव वा भवान् प्रवेशं प्राप्न्ाुयात् । भवत: स्वभावं जानामि अहम् । पुन: पुन: अत्र न आगच्छेत् भवान् इत्यपि जानामि । एतत् स्वीकरोतु । पुन: किमपि अपेक्षितं चेत् निस्सङ्कोचं पृच्छतु । एतत् धनं पितु: एव । अत्र मदीयमिति किमपि नास्ति’’ इति वदन् पुनरेकं धनदेयकं प्रदत्तवान् ।

महदाश्चर्यम् अनुभूतं मया । आर्यस्य अन्त:करणं स्मरत: मम नेत्रे अश्रुपूर्णे जाते । स: - ‘‘पितु: आशा पूरणीया खलु ?’’ इति वदन् ‘‘किञ्चित् फलरसम् आनयामि, उपविश्यताम्’’ इति माम् उपावेश्य अन्त: गतवान् ।

किङ्कर्तव्यतामूढ: अहं तथैव उपविष्ट: । पितु: विषये पुत्र: एतावान् सन्निकृष्ट: स्यात् इति तु कल्पनातीतम् आसीत् ।

2011-09-03T15:35:00.000+05:30

ಹಿಂದುತ್ವ ಮತ್ತು ಆಧುನಿಕ

ಆರ್ಥಿಕ ಸವಾಲುಗಳು

ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮೂಲ: ಎಸ್. ಗುರುಮೂರ್ತಿ

ಪ್ರಾರಂಭದಲ್ಲೇ ಪ್ರಶ್ನೆ

ಈ ಲೇಖನದ ತಲೆಬರಹವೇ ಆಸಕ್ತಿದಾಯಕ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಜ್ಞ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಆರಂಭದಲ್ಲೇ ಮುಂದಿಡುತ್ತದೆ. ಪ್ರಾಚೀನತೆಯಲ್ಲಿ ಹುದುಗಿರುವ ಭಾರತದ ಹಿಂದುತ್ವಕ್ಕೂ ಜಗತ್ತಿನ ಭವಿಷ್ಯತ್ತಿಗೂ ಎತ್ತಣಿಂದೆತ್ತ ಸಂಬಂಧ? ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಹಿಂದುತ್ವವು ಆಧುನಿಕ ಮತ್ತು ಆಧುನಿಕೋತ್ತರ ಜಗತ್ತಿನ ಜೊತೆಗೆ ಹಾಗೂ ಆಧುನಿಕ ಆರ್ಥಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಮತ್ತದರ ಆಧುನಿಕೋತ್ತರ ಶೈಲಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ? ಮೊದಲಿಗೆ ಮತ್ತು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಮುಖವಾಗಿ ಆಲೋಚಿಸಬೇಕಾದ ವಿಷಯವೆಂದರೆ, ಹಿಂದುತ್ವದಲ್ಲಿ ವ್ಯಾವಹಾರಿಕವಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬಲ್ಲ ಭೌತಿಕ ತತ್ತ ವಿದೆಯೇ? ಸಮಗ್ರ ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಅದು ವ್ಯಕ್ತಗೊಳಿಸಬಲ್ಲುದೇ? ಹಿಂದುತ್ವವು ಯಶಸ್ವೀ ಪ್ರಾಪಂಚಿಕ ಜೀವನಪದ್ಧತಿಯೆ?

ಪಾರಂಪರಿಕ ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರಕ್ಕೆ ಹೊಂದುವುದೆಂದು ಸಾಬೀತಾಗಿರುವ

ಪ್ರಾಚೀನ ಹಿಂದುತ್ವ

ಕೊನೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಮೊದಲು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳೋಣ. ಅದಕ್ಕೆ ಸಿಗುವ ಉತ್ತರ ಸಕಾರಾತ್ಮಕವಾದುದು. ಪ್ರಾಚೀನ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಸಂಕ್ಷೇಪವಾಗಿಯಾದರೂ ಅವಲೋಕಿಸಿದಾಗ ಇದು ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ. ಕಲ್ಪಿತ ಸಿದ್ಧಾಂತವನ್ನೇ ಹಬ್ಬಿಸುವ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯುಳ್ಳ-ಭಾರತವನ್ನು ನೋಡದೆಯೇ ತೀರ್ಪನ್ನು ನೀಡಿರುವ-ಮ್ಯಾಕ್ಸ್ ವೇಬರ್ ಮುಂತಾದ ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ವಿದ್ವಾಂಸರು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿರುವ ಅಭಿಪ್ರಾಯವೆಂದರೆ - ‘ಕರ್ಮಗಳಿಂದಲೇ ಪುನರ್ಜನ್ಮ ಉಂಟಾಗುವುದೆಂಬ ತನ್ನದೇ ಸಿದ್ಧಾಂತವನ್ನು ನಂಬಿದ ಮತ್ತು ಜಾತಿವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಪ್ರಧಾನವಾಗಿ ಹೊಂದಿರುವ ಹಿಂದುತ್ವವು ಗತಿಶೀಲತೆಗೆ ಸಹಾಯಕವಾಗಲಾರದು ಮತ್ತು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯನ್ನು ಬೆಳೆಸದು’ ಎಂಬುದು. ಆದರೆ ಅವರಿಗೆ ತಿಳಿಯದಿರುವ ಸತ್ಯವೆಂದರೆ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಪುನರ್ಜನ್ಮವನ್ನು ಯಾವಾಗಲೂ ನಂಬುವ ಮತ್ತು ಅದರೊಡನೆಯೇ ಜೀವಿಸುವ ಹಿಂದೂ ಭಾರತವು ಜಾಗತಿಕ ಅರ್ಥವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಪ್ರಶ್ನಾತೀತ ನಾಯಕನಾಗಿ ಕ್ರಿಸ್ತಶಕದ ಆರಂಭದಿಂದ ೧೭ನೇ ಶತಮಾನದವರೆಗೆ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಈ ಹೇಳಿಕೆ ಅನೇಕರನ್ನು ಆಶ್ಚರ್ಯಕ್ಕೀಡುಮಾಡಬಹುದು. ಹೆಚ್ಚೇಕೆ? ಅನೇಕ ಹಿಂದೂಗಳೂ ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ಅಚ್ಚರಿಗೊಂಡಾರು. ಹಿಂದೂ ಭಾರತವು ಶ್ರೀಮಂತ ರಾಷ್ಟ್ರವಾಗಿತ್ತು - ‘ಚಿನ್ನದ ಗೂಡಾಗಿತ್ತು’ ಎಂಬುದು ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ದಂತಕಥೆಯಾಗಿಯೇ ಉಳಿದಿತ್ತು. ಇದೀಗ ಈ ವಿಷಯವು ಜಾಗತಿಕ ಆರ್ಥಿಕ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ವಿವಾದಾತೀತವಾಗಿ ಸಾಬೀತಾಗಿದೆ. ಪ್ರಮುಖ ಆರ್ಥಿಕ ಇತಿಹಾಸಕಾರರಾದ ಆಂಗಸ್ ಮ್ಯಾಡಿಸನ್‌ರವರು ಬರೆದ ೨೦೦೧ರಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾದ (೨೦೦೭ರಲ್ಲಿ ಮರುಮುದ್ರಣಗೊಂಡ) ಜಾಗತಿಕ ಆರ್ಥಿಕ ಇತಿಹಾಸದ ಬಗೆಗಿನ ಕೃತಿಯು ಈ ಅಂಶವನ್ನು ಜಾಹೀರುಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ೨೦೧೦ರ ಮೊದಲ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ತೀರಿಕೊಂಡ ಮ್ಯಾಡಿಸನ್, ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಹೊಂದಿದ ದೇಶಗಳ ಆರ್ಥಿಕ ಒಕ್ಕೂಟವಾದ ‘ಆರ್ಗನೈಸೇಷನ್ ಆಫ್ ಇಕನಾಮಿಕ್ ಡೆವಲಪ್‌ಮೆಂಟ್ ಅಂಡ್ ಕೋ-ಆಪರೇಷನ್’ (ಓ.ಇ.ಡಿ.ಸಿ)ನ ಸಲಹೆಗಾರರಾಗಿದ್ದರು. ಮ್ಯಾಡಿಸನ್‌ರ ಕೃತಿಯು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವ ಅಭಿಪ್ರಾಯವೆಂದರೆ ಹಿಂದೂ ಭಾರತವು ಕ್ರಿ.ಶ. ಮೊದಲನೆಯ ಶತಮಾನದಿಂದ ೧೭ನೇ ಶತಮಾನದವರೆಗೂ ವೈಶ್ವಿಕ ಆರ್ಥಿಕತೆಯ ಪ್ರಮುಖ ಶಕ್ತಿಕೇಂದ್ರವಾಗಿತ್ತು; ಮತ್ತು, ಶತಮಾನಗಳವರೆಗೂ ಜಾಗತಿಕ ಜಿ.ಡಿ.ಪಿ.ಯ ಮೂರನೇ ಒಂದರಷ್ಟು ಭಾಗವನ್ನು ಉತ್ಪಾದಿಸಲು ಸಮರ್ಥವಾಗಿತ್ತು. ಹಿಂದೂ ಭಾರತದ ಪ್ರತಿ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಗಳಿಕೆಯು ಅನೇಕ ದೇಶಗಳ ಜನರ ಗಳಿಕೆಗೆ ಸಮಾನವಾಗಿತ್ತು. ವೈಶ್ವಿಕ ಆರ್ಥಿಕತೆಯ ಮೇಲಿನ ೧೭೦೦ ವರ್ಷಗಳ ಭಾರತದ ಪ್ರಭುತ್ವವನ್ನು ಅನಂತರ ಚೈನಾ ತನ್ನ ತೆಕ್ಕೆಗೆ ಸೆಳೆದುಕೊಂಡಿತು. ಯಾವಾಗಲೂ ಎರಡನೇ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿದ್ದ ಚೈನಾ ಕ್ರಿ.ಶ. ೧೬೦೦ರ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಭಾರತವನ್ನು ಹಿಂದಿಕ್ಕಿ ಮೆರೆಯತೊಡಗಿತು. ಆದರೆ ೧೭೦೦ರ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಭಾರತವು ನಾಯಕನಾಗಿ ಪ್ರಜ್ವಲಿಸಿತು. ಅದಾದ ಮೇಲೆ ವಸಾಹತುಶಾಹಿಯ ಕಾರಣದಿಂದ ಭಾರತವು ೧೯ ಮತ್ತು ೨೦ನೇ ಶತಮಾನಗಳಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿತು. ಚೈನಾಕ್ಕೂ ಇದೇ ಗತಿಯಾಯಿತು. ಆದರೆ ಆಂಗಸ್ ಮ್ಯಾಡಿಸನ್‌ರ ಸಂಶೋಧನೆಯ ಪ್ರಕಾರ ಸಾಬೀತಾದ ವಿಷಯವೆಂದರೆ ದೃಗ್ಗೋಚರ ಕಾಲದುದ್ದಕ್ಕೂ ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಆರ್ಥಿಕತೆಯ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಹಿಂದೂ ಭಾರತವು ಬೇರೆಲ್ಲ ದೇಶಗಳಿಗಿಂತ ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿತ್ತು.

ಗಾಢಾಂಧಕಾರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ಯಾರಿಂದಲೂ ಗಣನೆಗೇ ಒಳಗಾಗದ, ಎಲ್ಲಿಯೂ ಕಾಣಸಿಗದ ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ-ಯೂರೋಪ್-ದೇಶಗಳು ಕ್ರಿ.ಶ. ೧೫೦೦ರ ನಂತರದ ಧಾರ್ಮಿಕ ಪ್ರಸಾರದಿಂದ ಮತ್ತು ಆರ್ಥಿಕ ಜಾಗತೀಕರಣದ ಕಾರಣದಿಂದ ಜಗತ್ತನ್ನು ಶೋಷಣೆ ಮಾಡಲು ತೊಡಗಿದವು. ಮತ್ತು ಮುಂದಿನ ನೂರು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಭಾರತ ಮತ್ತು ಚೈನಾ ಸೇರಿದಂತೆ ಬೇರೆ ದೇಶಗಳ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭುತ್ವವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದವು. ಆದ್ದರಿಂದ, ಹಿಂದುತ್ವವು ಮೂಲಭೂತ ಹೊಂದಾಣಿಕೆ ಮತ್ತು ಭೌತಿಕ ಜೀವನದ ಪೋಷಕವಾಗಿರದ ಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ, ಭಾರತವು ೧೭ ಶತಮಾನಗಳವರೆಗೆ ಅಂತಹ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ವಿಕಾಸವನ್ನು ಹೊಂದಿ ಜಗತ್ತಿನ ಉಳಿದೆಲ್ಲ ದೇಶಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಸ್ಥಿರವಾದ ಬೆಳವಣಿಗೆಯನ್ನು ಸಾಧಿಸುವುದು ಅಸಂಭವವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಹಿಂದು ಭಾರತವನ್ನು ಕುರಿತಂತೆ ತಮ್ಮ ಕ್ಷುಲ್ಲಕ ದೃಷ್ಟಿಯ ಮೂಲಕ ‘ಹಿಂದೂ ಬೆಳವಣಿಗೆ ದರ’ ಎಂಬ ಹೊಸದಾದ ಅವಮಾನಕಾರಿಯಾದ ಪದಗುಚ್ಚವನ್ನೂ ಬಳಸುವ ಭಾರತದ ಸೆಕ್ಯುಲರ್ ಆರ್ಥಿಕ ಚಿಂತಕರು ಒಂದೆಡೆಯಾದರೆ, ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ ಹಿಂದೂ ತತ್ತ ಶಾಸ್ತ್ರವು ಭೌತಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಯನ್ನು ಶ್ರೀಮಂತವಾಗಿಸುವಲ್ಲಿ ಸಹಕಾರಿಯಾಗಿದೆ ಎಂಬುದು ಸತ್ಯವಲ್ಲ ಎಂಬ ಅಸಂಬದ್ಧ ಮತ್ತು ಕಲ್ಪಿತ ವಾದ ಮಂಡಿಸಿದವರು ವಿಶ್ವಬ್ಯಾಂಕ್‌ನ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರಾಗಿದ್ದ ರಾಬರ್ಟ್ ಮೆಕ್‌ನೆಮಾರಾರವರು. ದೈವಶರಣಾಗತಿ ಮತ್ತು ಸಂತೃಪ್ತಿಯನ್ನು ಸಮೀಕರಿಸಲು ಮ್ಯಾಕ್ಸ್ ವೇಬರ್ ಪುನರುಚ್ಚರಿಸಿದ್ದೂ ಇದನ್ನೇ. ಆದರೆ ಇಂತಹ ಅವಮಾನಕಾರಿಯಾದ ಪದಗುಚ್ಚಬಳಕೆ ಅರ್ಥಹೀನವೆಂದು ಆಂಗಸ್ ಮ್ಯಾಡಿಸನ್‌ರ ಸಂಶೋಧನೆಯಿಂದ ಸಾಬೀತಾಗಿದೆ. ಹಿಂದೂ ಭಾರತದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯು ಸರಿಯಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲೇ ಮುನ್ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಮತ್ತಾವುದೇ ಪುರಾವೆಯ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಭಾರತವು ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯರ ವಸಾಹತುಶಾಹಿಗೆ ಈಡಾಗಿತ್ತು ಮತ್ತು ಅನಂತರದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ರಶಿಯನ್ ಸಮಾಜವಾದವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ಅಧಃಪತನಕ್ಕೀಡಾಯಿತು.

ಸಾಂದರ್ಭಿಕವಾಗಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ ಸಮಾಜವಾದದ ಆಧಿಪತ್ಯವನ್ನು ತೊಡೆದುಹಾಕಿದಮೇಲೆ, ಹಿಂದೂ ಭಾರತವು ಈಗೀಗ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಪಥದಲ್ಲಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಸಾಗುತ್ತಿದೆ. ಮತ್ತು ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಅಂಕದಲ್ಲಿ ಚೈನಾದ ನಂತರದ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿದ್ದು ಮುಂದಿನ ಎರಡು ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ ಅಮೆರಿಕಾ ಮತ್ತು ಚೈನಾದ ಜೊತೆಗೆ ವಿಶ್ವಶಕ್ತಿಯಾಗಿ ನಿಲ್ಲಲಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ೧೯ ಮತ್ತು ೨೦ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಭಾರತ ತನಗಿಂತ ಹಿಂದುಳಿದಿದ್ದ ಬೇರೆ ದೇಶಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯಲ್ಲೇಕೆ ಹಿಂದುಳಿಯಿತು ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ತಾರ್ಕಿಕವಾಗಿ ಉತ್ತರ ಬಯಸುವುದಾದರೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಬಹುದು: ಹಿಂದೂ ಭಾರತದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯು ಮೊದಲು ವಸಾಹತುಶಾಹಿಯಿಂದ ಮತ್ತು ತದನಂತರ ಸಮಾಜವಾದದಿಂದ ಕುಂಠಿತವಾಯಿತು. ಈ ಎರಡೂ ಮಧ್ಯಪ್ರವೇಶಗಳನ್ನು ದೂರಮಾಡಿದ ಮೇಲೆ ಅದೇ ಹಿಂದೂ ಭಾರತವು ವಿಜೃಂಭಣೆಯಿಂದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯನ್ನು ಕಾಣತೊಡಗಿ ೨೦೦೪ರ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಸುಮಾರು ಶೇಕಡಾ ೮ರ ದರದಲ್ಲಿ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಹೊಂದತೊಡಗಿತು. ಗಾಬರಿ ಹುಟ್ಟಿಸುವ ಅಂಶವೆಂದರೆ ಸೆಕ್ಯುಲರ್ ಭಾರತದ ಬೊಬ್ಬೆಯ ಪ್ರಕಾರ ಹೆಚ್ಚಾದ ಆಂಶಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆ ದರದ ಕೊಡುಗೆ ಹಿಂದೂಗಳದ್ದಲ್ಲ. ಆದರೆ ಹಳೆಯ ಕಾಲದ ಕಡಮೆ ಆಂಶಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ಮಾತ್ರ ಹಿಂದೂಗಳೇ ಕಾರಣರೆಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತಿದೆ! ಇದರಿಂದ ಜಾಹೀರಾಗುವ ಅಂಶವೆಂದರೆ, ಭಾರತದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯೋತ್ತರ ಕಾಲದ ಬೌದ್ಧಿಕ, ರಾಜಕೀಯ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಮತ್ತು ಆರ್ಥಿಕ ಬೊಬ್ಬೆಯ ಹಿಂದಿರುವುದು ವಾಮಪಂಥೀಯ ಮತ್ತು ಸೆಕ್ಯುಲರ್ ಆರ್ಥಿಕ ಚಿಂತಕರು.

ಹಿಂದೂ ಭಾರತದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯು ೧೭೦೦ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಅನವರತವಾಗಿ ವಿಜೃಂಭಿಸಿದುದು ಹೇಗೆ?

ಹಿಂದಿನ ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಹಿಂದೂ ಭಾರತದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಲು ಕಾರಣವೇನು? ಅಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪಶ್ಚಿಮದೇಶಗಳು, ಅದರಲ್ಲೂ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಯೂರೋಪ್ ಮೊದಲಾದ ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ದೇಶಗಳು ಧಾರ್ಮಿಕ ಮತ್ತು ಸೆಕ್ಯುಲರ್ ಗಲಭೆಯಿಂದ ನಶಿಸಿಹೋದವು ಎಂಬುದು ದಿಟ. ಆದರೆ ಹಿಂದೂ ಭಾರತವು ೧೪ನೇ ಶತಮಾನದವರೆಗೆ ಅಂದರೆ ಪಶ್ಚಿಮದ ಗಡಿಯ ಮೂಲಕ ತುರ್ಕರು ಮತ್ತು ಪರ್ಷಿಯನ್ನರ ಆಕ್ರಮಣದವರೆಗೂ ಶಾಂತಿಯುತವಾದ ಸಾಮಾಜಿಕ ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯ ಬದುಕನ್ನು ಸಾಗಿಸಿತ್ತು. ಇದರೊಂದಿಗೆ ಅದು ವ್ಯಾವಹಾರಿಕವಾದ ಸಾಮಾಜಿಕ-ಆರ್ಥಿಕ ತತ್ತ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಮತ್ತು ಕ್ರಿಯಾತ್ಮಕವೂ ಪ್ರಸ್ತುತವೂ ಕಾಲೋಚಿತವೂ ಆದ ಸಾಮಾಜಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿತ್ತು. ತಾತ್ತಿ ಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳು ಒಗ್ಗೂಡಿ ಸಾಮಾಜಿಕ-ಆರ್ಥಿಕ ಶಾಸನವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದವು. ಹಾಗಾದರೆ ಅಂತಹ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ಭಾರತದ ಸಾಮಾಜಿಕ-ಆರ್ಥಿಕ ತತ್ತ ಜ್ಞಾನವೆಂತಹುದು? ಈಗ ಜೀವಿಸಿರುವ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಾಚೀನ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳಲ್ಲಿ, ಹಿಂದುತ್ವವೊಂದೇ ಅಂತಹ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ಸಾಮಾಜಿಕ-ಆರ್ಥಿಕ ತತ್ತ ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಶಾಸನವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿತ್ತು. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಹಿಂದು ಭಾರತವು ಅಂತಹ ಸಾಮಾಜಿಕ-ಆರ್ಥಿಕ ಸಂಘಟನೆಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿ, ಸಾಮಾಜಿಕ, ಆರ್ಥಿಕ ಹಾಗೂ ಬೌದ್ಧಿಕ ಬಂಡವಾಳವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ಸ್ವದೇಶದ ಬಳಕೆಯನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿ, ರಫ್ತಿಗೂ ಆದ್ಯತೆ ನೀಡುತ್ತಿತ್ತು. ಮೊದಲಿಗೆ ನಾವು ಹಿಂದೂ ಭಾರತವು ಸ್ವದೇಶದ ಬಳಕೆಯನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿ ರಫ್ತಿಗೆ ಆದ್ಯತೆ ಒದಗಿಸುವ ವಿಕಾಸವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಹೊಂದಿತ್ತು ಎಂಬುದನ್ನು ಪ್ರಮುಖವಾಗಿ ಗಮನಿಸೋಣ. ಭಾರತವು ವಿಶ್ವದಲ್ಲೇ ರಫ್ತನ್ನು ಆಧರಿಸಿದ ವಿಕಾಸವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದು ಆ ಮೂಲಕ ನಿವ್ವಳ ಲಾಭ ಗಳಿಸಿ ಸಂಪದ್ಭರಿತವಾದ ಏಕೈಕ ದೇಶ. ಭಾರತದ ಸಂತೃಪ್ತ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಅಡಗಿರುವ ಬಳಕೆಯ ನಿಯಂತ್ರಣವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಟೀಕಿಸಿರುವ ರಾಬರ್ಟ್ ಮೆಕ್‌ನೆಮಾರಾರವರು ಸ್ವದೇಶೀ ಗತಿಶೀಲತೆಗೆ ವಿರೋಧ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಲಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ರಫ್ತಿಗೆ ಪೂರಕವಾದುದು. ಚೈನಾ ಈಗ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಕೆಲಸವನ್ನು ಭಾರತವು ಆ ಕಾಲದಲ್ಲೇ ನಿರ್ವಹಿಸಿತ್ತು. ಚೈನಾ ದೇಶದ ಜಿ.ಡಿ.ಪಿ.ಯ ಶೇ. ೩೨ರಷ್ಟು ಆ ದೇಶದೊಳಗೆ ಬಳಕೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿಯೇ ಇದು ಅತ್ಯಂತ ಕಡಮೆ ದರ. ಆದರೂ ಚೈನಾದ ಕಾರ್ಯವಂತಿಕೆ ಜಗತ್ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಹಾಗೂ ದಕ್ಷ.

ರಫ್ತನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ವಿಕಾಸವನ್ನು ಹೊಂದಿದ ಭಾರತದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ವಿಕಾಸಗಾಥೆ ಆರಂಭವಾಗುವುದು ಪ್ರಾಯಶಃ ಮೌರ್ಯ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದಿಂದ(ಕ್ರಿ.ಪೂ. ೩೨೫ರಿಂದ ಕ್ರಿ.ಪೂ. ೧೮೫). ಅದು ಎಲ್ಲ ದೇಶಗಳಿಗಿಂತ ಮುಂದಿತ್ತು. ‘ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಮತ ಮತ್ತು ಆರ್ಥಿಕ ಚಟುವಟಿಕೆ; ಚಾರಿತ್ರಿಕ ಪರಿಪ್ರೇಕ್ಷ್ಯ’ ಎಂಬ ಸಂಶೋಧನ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ರಾಜೀವ್ ದಹೇಜಿಯಾ ಮತ್ತು ವಿವೇಕ್ ದಹೇಜಿಯಾರವರು ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: ‘ಮೌರ್ಯ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ಸಂಪತ್ತಿಗೆ ಕಾರಣ ಅದರ ಶ್ರೀಮಂತ ಭೂಮಿ ಮತ್ತು ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಚೈನಾ ಹಾಗೂ ಸುಮಾತ್ರಾದ ಜೊತೆಗೆ, ದಕ್ಷಿಣದಲ್ಲಿ ಸಿಲೋನ್‌ನ ಜೊತೆಗೆ, ಪಶ್ಚಿಮದಲ್ಲಿ ಪರ್ಷಿಯಾ ಮತ್ತು ಮೆಡಿಟರೇನಿಯನ್‌ಗಳ ಜೊತೆಗಿನ ಸಮುದ್ರದ ವಾಣಿಜ್ಯ.’ ಯೂರೋಪ್ ಮತ್ತು ಚೈನಾದವರೆಗಿನ ರೇಶಿಮೆ ವಾಣಿಜ್ಯದ ಹಾದಿಯು ಭಾರತದ ಮುಖಾಂತರ ಹಾದುಹೋಗುವ ಮೂಲಕ ಭಾರತ ಬೃಹತ್ ವಾಣಿಜ್ಯದ ಹಾದಿಯ ಮಧ್ಯವರ್ತಿಯಾಯಿತು. ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಮೌರ್ಯರ ಸುಸಜ್ಜಿತ ವಾಣಿಜ್ಯಿಕ ನೌಕಾಸೇನೆ ಮತ್ತು ಆ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ಎಲ್ಲ ನೌಕಾನೆಲೆಗಳನ್ನೂ ಸೇರುವ ಸುವ್ಯವಸ್ಥಿತ ರಾಜಮಾರ್ಗಗಳು. ಈ ವಾಣಿಜ್ಯ ರಾಜಮಾರ್ಗಗಳ ಇಕ್ಕೆಲಗಳಲ್ಲಿ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗಳು ಅಥವಾ ವಿವಿಧ ನಾಗರಿಕ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಂದ ಒಟ್ಟುಸೇರುವ ವಾಣಿಜ್ಯ ಸಾಮಗ್ರಿಗಳ ಕೇಂದ್ರಗಳಿದ್ದವು. ಅಂತಹ ವಾಣಿಜ್ಯ ಸಾಮಗ್ರಿಗಳೆಂದರೆ ರೇಶಿಮೆ, ಉಡುಪು, ರತ್ನಗಂಬಳಿ, ಸುವಾಸನಾ ದ್ರವ್ಯಗಳು, ಅಮೂಲ್ಯ ಕಲ್ಲುಗಳು, ದಂತ ಮತ್ತು ಚಿನ್ನ. ಆಂತರಿಕ ಮಾರ್ಗವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಹೆದ್ದಾರಿಗಳಿಂದ ಕೂಡಿ ಇಡೀ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯವು ವಿದೇಶೀ ವಾಣಿಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾಗುವಂತಾಗಿ ಅದರಿಂದ ಲಾಭಾನ್ವಿತವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಈಗಿನ ಕಾಲದ ನವ-ಔದ್ಯೋಗಿಕ ದೇಶಗಳಂತೆ (‘ನ್ಯೂಲಿ ಇಂಡಸ್ಟ್ರಿಯಲೈಸ್ಡ್ ಕಂಟ್ರೀಸ್’ - ಎನ್.ಐ.ಸಿ.ಗಳಂತೆ) ಮೌರ್ಯ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ರಫ್ತಿನಿಂದ ಸಮೃದ್ಧ ಬೆಳವಣಿಗೆಯನ್ನು ಸಾಧಿಸಿದ ಸಂತೃಪ್ತಿಯಿತ್ತು. ಭಾರತದ ಸಮೃದ್ಧ ರಫ್ತುವಾಣಿಜ್ಯಕ್ಕೆ ಪುರಾವೆ ದೊರಕುವುದು ರೋಮ್‌ನ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಪರಿಷತ್ತಿನ (ಸೆನೆಟ್) ದಾಖಲೆಗಳಲ್ಲಿ. ಅದರಲ್ಲಿರುವುದು ಪ್ಲೈನಿ ಮತ್ತು ರಾಜ ಟೈಬೀರಿಯಸ್‌ನ ನಡುವೆ ನಡೆದ, ಭಾರತದಿಂದ ರೋಮ್ ದೇಶಕ್ಕೆ ಆಮದು ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಪದಾರ್ಥಗಳಿಗೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ನೀಡಬೇಕಾದ ಹಣದ ಬಗೆಗಿನ ದೂರಿನ ಸಂವಾದ. ಆದ್ದರಿಂದ, ತೃಪ್ತ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯು ಸ್ವದೇಶೀ ಬಳಕೆಯನ್ನು ಕಡಮೆ ಮಾಡಿತು. ಆದರೆ, ಅದರಿಂದ ಉತ್ಪಾದನೆ ಮತ್ತು ಸಂಪತ್ತಿನ ಅನ್ವೇಷಣೆಯೇನೂ ಕಡಮೆಯಾಗಲಿಲ್ಲ. ಭಾರತದ ಪೂಜಾಪದ್ಧತಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ‘ಲಕ್ಷ್ಮೀದೇವಿ’ಯೆಂದು ಪೂಜಿಸುವುದು ಇದಕ್ಕೆ ದೊರೆಯುವ ಸೂಕ್ತ ಪುರಾವೆ. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಬಳಕೆಯ ನಿಯಂತ್ರಣವು ಸ್ವದೇಶೀ ಬಳಕೆಯ ತೂಕವನ್ನು ಸಮಗೊಳಿಸಿ, ಮುಂಬರುವ ಕಾಲದ ಸ್ವದೇಶೀ ಕೂಡಿಡುವಿಕೆಗೆ ಕಾರಣವಾಯಿತು. ಅದು ಸ್ವದೇಶೀ ಪುರೋವೃದ್ಧಿಗೆ ಇಂಬು ನೀಡಲಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಸಂಪತ್ತಿನ ದೈವೀ ಆರಾಧನೆ ಮತ್ತು ಅದರ ತಾತ್ತಿ ಕ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಅಭ್ಯಾಸ. ಇದೇ ಕಾರಣದಿಂದ ಅದ್ಭುತವಾದ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಬಂಡವಾಳ ನಿರ್ಮಾಣವಾಯಿತು. ಅದು ರಫ್ತು-ಆಧಾರಿತ ವಿಕಾಸಕ್ಕೆ ನಾಂದಿಹಾಡಿತು.

ಈಗ ನಾವು ತತ್ತ ಜ್ಞಾನದ ಕಡೆ ಹೊರಳೋಣ. ಈ ತತ್ತ ಜ್ಞಾನವೇ ಹಿಂದೂ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಸಾಮಾಜಿಕ-ಆರ್ಥಿಕ ಶಾಸನ ಪ್ರಾರೂಪವನ್ನು ನೀಡಿ ಸ್ವದೇಶೀ ಬಳಕೆಯನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿ ರಫ್ತಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಒತ್ತು ನೀಡಿದ್ದು. ಯಾವ ತಾತ್ತಿ ಕ ಪದ್ಧತಿಯ ಆಚರಣೆಯಿಂದ (ಜೀವನ ಪದ್ಧತಿಯ ಕಾರಣದಿಂದ) ಹಿಂದೂಗಳು ಯೋಗ್ಯ ಜೀವನವನ್ನು ರೂಢಿಸಿಕೊಂಡರೋ, ಯಾವುದರ ಕಾರಣದಿಂದ ಚೈನಾಕ್ಕೂ ಭಾರತವನ್ನು ಮೀರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದಾಗಿತ್ತೋ, ಅದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಕಾರಣವಾದುದು ಪ್ರಾಚೀನ ಭಾರತೀಯ ಪುರುಷಾರ್ಥದ ಕಲ್ಪನೆ. ಪುರುಷಾರ್ಥದ ಕಲ್ಪನೆಯ ಪ್ರಕಾರ ‘ಅರ್ಥ’ (ಭೌತಿಕ ವಸ್ತುಗಳು/ಹಣ) ಮತ್ತು ‘ಕಾಮ’ಗಳು (ಭೌತಿಕ ವಸ್ತುಗಳಿಂದ ಉಂಟಾದ ಪ್ರಾಪಂಚಿಕ ಸುಖ) ‘ಧರ್ಮ’ದ ನಿಯಮಕ್ಕೆ ಒಳಪಡುತ್ತವೆ. ಇಂತಹ ತಳಹದಿಯಿಂದ ಕೂಡಿದ ಅನುಶಾಸಿತ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಜೀವನವು ‘ಮೋಕ್ಷ’ಕ್ಕೆ (ದೈವ-ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರಕ್ಕೆ) ದಾರಿಮಾಡುವುದು. ಆದ್ದರಿಂದ ಧರ್ಮದ ಕರ್ತವ್ಯದ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯು ಭೌತಿಕ ಸುಖದ ಮೇಲೆ ಆಧಾರಿತವಾಗಿದ್ದು ಸಂಪತ್ತಿನ ಉತ್ಪತ್ತಿ, ಸ್ಥಿತಿ, ಉಪಯೋಗ ಮತ್ತು ಖರ್ಚಿಗೂ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆದ್ದರಿಂದ ಕರ್ತವ್ಯದ ಸಾರ್ವತ್ರಿಕ ಪ್ರಜ್ಞೆಯು ಹಕ್ಕಿಗಿಂತ ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಬೇರೆಯಾದುದು. ಈ ದಿನಗಳ ಆರ್ಥಿಕ ಪ್ರಾರೂಪದಲ್ಲಿರುವಂತೆ ಸಂಪತ್ತು ಅತ್ಯಂತ ವೈಯಕ್ತಿಕವಾದುದಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಸಂಪತ್ತಿನೆಡೆಗಿನ ಕರ್ತವ್ಯವು ಸಂಪತ್ತಿನ ಸಂಚಯಕ್ಕೆ ಒತ್ತುನೀಡುವ ಮೂಲಕ ಭಾರತೀಯ ಸಂಚಯಾಭ್ಯಾಸವನ್ನು ವೈಯಕ್ತಿಕವಾಗಿಸದೇ ರಾಜವಂಶೀಯಗೊಳಿಸಿತು. ಅದರರ್ಥ ಯಾವುದೇ ಸ್ವತ್ತು ರಾಜನ ಸ್ವಂತಕ್ಕೇ ಸೇರಿದ್ದು ಅಲ್ಲ - ಎಂಬ ಅಂಶ ದೃಢವಾಗಿತ್ತು. ಪ್ರಮುಖ ಉಪನಿಷತ್ತಾದ ‘ಈಶಾವಾಸ್ಯ’ದಲ್ಲಿ, ಸಂಪಾದಿಸಿದ ಸಂಪತ್ತಿನ ಹೆಚ್ಚು ಭಾಗ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ, ಮತ್ತು ಅದರ ಸ್ವಲ್ಪಭಾಗವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಸ್ವಂತ ಬಳಕೆಗೆ ವಿನಿಯೋಗಿಸಬೇಕೆಂಬ ಆಶಯವಿದೆ. ಇತ್ತೀಚೆಗೂ ಭಾರತದ ಬಹುತೇಕ ಕುಟುಂಬಗಳ ಜೀವನಪದ್ಧತಿಯು ಪುರುಷಾರ್ಥದ ಕಲ್ಪನೆಯಿಂದ ಮಿಳಿತವಾಗಿದ್ದರಿಂದಲೇ ಗೃಹಬಳಕೆಯ ಸಂಪತ್ತಿನ ಸಂಚಯ ಅತ್ಯಂತ ಹೆಚ್ಚು ಅಂದರೆ ಜಿ.ಡಿ.ಪಿ.ಯ ೩೫ಶೇಕಡ. ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವ ಕೌಟುಂಬಿಕ ಸಂಚಯದ ಕಾರಣದಿಂದ ‘ಗೋಲ್ಡ್‌ಮನ್’ ತನ್ನ ೧೮೭ನೇ ಸಂಚಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಅಡಿಗಟ್ಟಿನ ಬಗೆಗೆ-ಭಾರತದ ಅಡಿಗಟ್ಟನ್ನು ದೃಢಗೊಳಿಸಲು ವಿದೇಶೀ ಬಂಡವಾಳಕ್ಕಿಂತ ಭಾರತದ ಕೌಟುಂಬಿಕ ಸಂಚಯವೇ ಹೆಚ್ಚು ಉಪಯುಕ್ತ ಎಂಬುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿ ಹೇಳಿದೆ.

ಪೋಲು ಮಾಡುವುದು ಅಥವಾ ಖರ್ಚು ಮಾಡುವುದಕ್ಕಿಂತ ಸಂಪತ್ತಿನ ಸಂಚಯಕ್ಕೆ ಪ್ರಾಧಾನ್ಯ ನೀಡಲಾಗಿದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಹಿಂದೂಗಳು, ಜೀವನದ ಚರಮ ಉದ್ದೇಶ ಭಕ್ತಿ, ಜ್ಞಾನ ಅಥವಾ ಕರ್ಮಮಾರ್ಗದಿಂದ ದೈವ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರವೆಂದೇ ನಂಬಿದ್ದಾರೆ. ಒಂದೆಡೆ ಪುರುಷಾರ್ಥದ ಕಲ್ಪನೆಯು ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಹೊಂದುವುದನ್ನು ಸ್ವಂತ ಕರ್ತವ್ಯವೆಂದು ತಿಳಿಸಿದರೆ, ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ ಸಂಪಾದಿಸಿದ ಸಂಪತ್ತಿನಿಂದ ದೂರವಿರುವ ಅಂತಹ ವೈರಾಗ್ಯಭಾವನೆಯನ್ನೂ ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಗಳಿಸುವುದೂ ಅದನ್ನು ತನ್ನದಲ್ಲವೆಂದು ಭಾವಿಸುವುದೂ ಪರಸ್ಪರ ಪೂರಕವಾಗಿಯೇ ಇತ್ತು. ಅದರಿಂದ ಸಂಪತ್ತು ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಿ ದ್ವಿಗುಣ, ತ್ರಿಗುಣವಾಯಿತೇ ವಿನಾ ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಪೋಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಸಮಸ್ತ ಸೃಷ್ಟಿಯೂ ಜಾತ್ಯತೀತ ಎಂಬ ಅಬ್ರಹಾಮೀ ಮತದೃಷ್ಟಿಯ ಪ್ರಕಾರ ಪ್ರಕೃತಿಯು ಮನುಷ್ಯನಿಂದ ಹಾನಿಗೀಡಾಗುವಂತಾದರೆ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಚಿಂತನೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದ ಹಿಂದೂ ಭಾರತವು ಪರಿಸರವನ್ನು ಕಾಪಾಡಿತು ಮತ್ತು ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕವಾಗಿ ಸಮಸ್ತ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಪೂಜ್ಯವೆಂದು ಭಾವಿಸುವ ಮೂಲಕ ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ಮನುಷ್ಯರಿಂದ ರಕ್ಷಿತವಾಗುವಂತೆ ಮಾಡುವಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸಿತ್ತು. ಸಂಪತ್ತಿನ ಸೃಷ್ಟಿ ಉಪಭೋಗಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತ ಮತ್ತು ಅದುವೇ ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ಸಾರಥಿ ಎಂದು ಭಾವಿಸಲಾಯಿತು. ಆಧುನಿಕ ಬಂಡವಾಳಶಾಹೀ ಪ್ರಾರೂಪಕ್ಕಿಂತ ಇದು ನೇರವಾದ ವೈದೃಶ್ಯವುಳ್ಳದ್ದು.

ಈ ತಾತ್ತಿ ಕ ಪ್ರಾರೂಪವನ್ನು ಅನುಷ್ಠಾನಕ್ಕೆ ತರಲು ಸಕ್ರಿಯ ಭೌತಿಕ ಜೀವನದಿಂದ ದೈವಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರವಾಗುವ ಹಂತದ ಮಧ್ಯೆ ವಾನಪ್ರಸ್ಥ(ಏಕಾಂತವಾಸದ ನಿವೃತ್ತ ಜೀವನ)ವೆಂಬ ಸಂಕ್ರಮಣ ಬಿಂದುವಿನ ಕಲ್ಪನೆಯನ್ನೂ ಮಾಡಲಾಯಿತು. ಆದ್ದರಿಂದ, ಪುರುಷಾರ್ಥದ ತಾತ್ತಿ ಕ ಕಲ್ಪನೆಯು ಆಧುನಿಕ ಮಾದರಿಯಂತೆ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಹಕ್ಕೆಂದು ಹೇಳದೆಯೇ, ಕರ್ತವ್ಯವೆಂದು ತಿಳಿಸುವುದೇ ಹಿಂದೂ ಭಾರತದ ಭೌತಿಕ ಶಾಸನದ ಮೂಲ ಹಾಗೂ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಮಾದರಿಯಾಗಿತ್ತು. ಒಂದೆಡೆ ಕರ್ತವ್ಯದ ಕಲ್ಪನೆಯು ಸ್ವಯಂಪ್ರೇರಿತವಾದ ದೃಢವಾದ ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಾರ್ಯವಿಧಾನದಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದರೆ, ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ ಹಕ್ಕಿನ ಕಲ್ಪನೆಯು ಶಾಸನಿಕವಾಗಿದ್ದು ಒತ್ತಾಯಪೂರ್ವಕವಾದ ಕಠಿಣ ಕಾರ್ಯವಿಧಾನದಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದಾಗಿದೆ. ಆಧುನಿಕ ಪರಿಪ್ರೇಕ್ಷ್ಯದಿಂದ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಪುರುಷಾರ್ಥದ ಕಲ್ಪನೆಯು ಸ್ವಯಂಪ್ರೇರಿತವಾದ ಮತ್ತು ಪ್ರಮಾಣಬದ್ಧವಾದ ಸಾಮಾಜಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಸೃಷ್ಟಿಗೆ ಹಾಗೂ ಕಾರ್ಯಶೀಲ ಮತ್ತು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನದ ಶಿಸ್ತಿನ ನಿಯಮಾವಳಿಯಿಂದ ಉಂಟಾದ ನಿಯಂತ್ರಿತ ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಯಿತು. ಅದರಿಂದ ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಸಮತೋಲಿತವಾದ ಬೃಹದರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ನಾಂದಿಯಾಯಿತು.

ಸಂಪತ್ತಿನೆಡೆಗಿನ ಕರ್ತವ್ಯಕ್ಕೂ, ಹಕ್ಕಿಗೂ ದಾರ್ಷ್ಟ್ಯಾಂತಿಕ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿದೆ. ಈ ವ್ಯತ್ಯಾಸವು ಜೀವನದ ಸಾಮಾಜಿಕ, ಆರ್ಥಿಕ ಮತ್ತು ಪಾರಿಸರಿಕ ಅಂಶಗಳ ಮೇಲೆ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಬೀರಿದೆ. ಕರ್ತವ್ಯಪ್ರಜ್ಞೆಯು ಪರಿಸರದೊಂದಿಗೆ ಸಮನ್ವಯ ಸಾಧಿಸುವಂತದ್ದಾದರೆ, ಹಕ್ಕಿನ ಚಿಂತನೆಯು ಮೂಲತಃ ಸ್ವಾರ್ಥದಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದಾಗಿದೆ. ಕರ್ತವ್ಯಪ್ರಜ್ಞೆಗೆ ಬಲನೀಡುವ ಮೂಲಕ ಹಿಂದುತ್ವವು ಮನುಷ್ಯನ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿತು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಸಂಪತ್ತಿನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ.

ಇದೇ ಕಾರಣದಿಂದ ಬೇರೆಲ್ಲ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳಿಗಿಂತ ಹಿಂದುತ್ವವು ವಿಶೇಷ ಆರ್ಥಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಯೆಡೆಗೆ ತನ್ನ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿ ಮತ್ತದನ್ನು ಏಕರೂಪವಾಗಿ ಸಾಧಿಸುತ್ತಾ ಬಂದಿದೆ. ಆದರೆ ಹಿಂದೂ ಭಾರತದ ಈ ಹಿಂದಿನ ನಿರ್ವಹಣೆಯು ಇನ್ನು ಮುಂದೆಯೂ ಮುಂದುವರಿಯುವುದೆಂದು ಹೇಗೆ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಹೇಳುವುದು? ಏಕೆಂದರೆ ಅಷ್ಟು ಬೆಳವಣಿಗೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದ ಭಾರತವು ೧೮ ಮತ್ತು ೧೯ನೇ ಶತಮಾನಗಳಲ್ಲಿ ಕುಸಿದುದೇಕೆ? ಜಗತ್ತು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಬದಲಾಗಿದೆ. ಈ ಮೂರು ಶತಮಾನಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ದೇಶದ ಈ ಹಿಂದಿನ ವಿಕಾಸವೇ ಬೇರೆಲ್ಲದಕ್ಕಿಂತ ಮುಂದಿನ ಭವಿಷ್ಯತ್ತಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ಆಶಾಕಿರಣ. ಚಿಂತನೀಯ ಅಂಶವೆಂದರೆ ಹಿಂದೂ ಭಾರತವು ತನ್ನ ಭೂತಕಾಲವನ್ನು ಭವಿಷ್ಯತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಮರುಕಳಿಸಬಲ್ಲುದೇ? - ಎಂಬುದು.

ಪಾರಂಪರಿಕ ಹಿಂದುತ್ವವು ಆಧುನಿಕ ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರಕ್ಕೆ ಹೊಂದುವುದೇ?

ಈಗಿನ ಕಾಲದ ಪಶ್ಚಿಮಪ್ರೇರಿತವಾದ ಆಧುನಿಕತೆಯ ಬೀಜಾವಾಪವಾಗಿದ್ದು, ಯೂರೋಪ್‌ನ ಪುನರುತ್ಥಾನದ ಆಂದೋಲನದ ಕಾರಣದಿಂದ. ಇಂತಹ ಆಧುನಿಕತೆಯ ಪರಿಣಾಮವು ವಾಣಿಜ್ಯದ ಮೇಲಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೇ ಭೂ-ರಾಜಕೀಯ ಮತ್ತು ಸೇನೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಆಯಿತು. ವೈಶ್ವಿಕ ತುಲನೆಯ ಪಾರಂಪರಿಕ ರೀತಿಯು ಒಮ್ಮೆಗೇ ಬದಲಾಯಿತು ಮತ್ತು ಪಶ್ಚಿಮಪ್ರೇರಿತವಾದ ಆಧುನಿಕತೆಯು ತನ್ನ ಚಿಂತನೆ, ಜೀವನಪದ್ಧತಿ ಮತ್ತು ಶಿಕ್ಷಣಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಮೂಲಕ ವಿಶ್ವವನ್ನು ಏಕರೂಪಗೊಳಿಸಲು ಹೆಣಗಿತು. ಅಲ್ಲಿನ ಲಂಗುಲಗಾಮಿಲ್ಲದ ವ್ಯಕ್ತಿಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಮತ್ತು ವೈಯಕ್ತಿಕ ಹಕ್ಕುಪ್ರಜ್ಞೆಯು ಭೌತಿಕ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಅಸೀಮ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ವಿಮುಕ್ತಗೊಳಿಸಿತು. ಈ ಕಾರಣದಿಂದ ವಿಭಿನ್ನವಾದ ಜೀವನಪದ್ಧತಿಗಳು ಮತ್ತು ಆರ್ಥಿಕತೆಗಳು ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡವು. ಅದರಿಂದ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಬಂಡವಾಳಶಾಹಿ ಅಥವಾ ಅದರ ಪರಿಣಾಮ, ಮಾರ್ಕ್ಸಿಸಂ ಅಥವಾ ನವಸಂಪ್ರದಾಯ ಅಥವಾ ಆಧುನಿಕ ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರಗಳು ಹುಟ್ಟಿದವು. ಮತ್ತು ಈ ಸರಪಳಿಯು ಮುಂದುವರಿದು ಕಾಲಕಾಲಕ್ಕೆ ಅನೇಕ ಸವಾಲುಗಳನ್ನು ಒಡ್ಡುತ್ತಿವೆ. ಭೌತಿಕ ಜೀವನಪದ್ಧತಿಯು ತೀವ್ರವಾದಂತೆಲ್ಲ ಆಧುನಿಕ ಮತ್ತು ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳೆರಡಕ್ಕೂ ಆರ್ಥಿಕ ಸವಾಲುಗಳು ಪ್ರಮುಖ ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸಿವೆ. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ, ಪಶ್ಚಿಮದ ಅಭಿಪ್ರಾಯದ ಪ್ರಕಾರ ಆಧುನಿಕೀಕರಣವೊಂದೇ ಹಿಂದುಳಿದ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಈ ಆರ್ಥಿಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ. ಮತ್ತದರ ಮೂಲ ಸಿದ್ಧಾಂತ, ಆಧುನಿಕೀಕರಣಗೊಳ್ಳದ ಸಮಾಜಗಳು ಆಧುನಿಕೀಕರಣಗೊಳ್ಳದಿದ್ದರೆ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಹೊಂದಲಾರವು. ಪಶ್ಚಿಮದ ಆಧುನಿಕೀಕರಣದ ಕಲ್ಪನೆಯ ಪ್ರಕಾರ ಭಾರತವಿನ್ನೂ ಆಧುನಿಕೀಕರಣಗೊಂಡಿಲ್ಲ, ಅಥವಾ ಪಶ್ಚಿಮದ ಕಲ್ಪನೆಯ ಪ್ರಕಾರ ಆಧುನಿಕೀಕರಣಗೊಳ್ಳದಿರಬಹುದು. ಆದರೆ, ಅದು ಎಲ್ಲ ಆಧುನಿಕ ಆರ್ಥಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ಸವಾಲುಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತದೆ. ಸಾಮಾನ್ಯದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಹೇಳುವುದಾದರೆ ಜಪಾನ್ ಮತ್ತು ಚೈನಾವನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿ ಏಷಿಯನ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ಪಶ್ಚಿಮದ ಕಲ್ಪನೆಗಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗಿ ತಮ್ಮದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಆಧುನಿಕೀಕರಣಗೊಳ್ಳುತ್ತಿವೆ; ಅದರಂತೆ ಭಾರತವೂ ಕೂಡ ಪಶ್ಚಿಮದ ಕಲ್ಪನೆಗೆ ಮೊರೆಹೋಗದೆ ತನ್ನದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಆಧುನಿಕೀಕರಣಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ಆಧುನಿಕ ಆರ್ಥಿಕ ಸವಾಲುಗಳು ಮಾತ್ರ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮತ್ತು ವೈಶ್ವಿಕ.

ಆದ್ದರಿಂದ ಈಗ ಮೇಲೇಳುವ ಪ್ರಶ್ನೆಯೆಂದರೆ: ಹಿಂದುತ್ವವು ಆಧುನಿಕ ಆರ್ಥಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ಸವಾಲುಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ನೀಡಬಲ್ಲದೇ? ಇನ್ನೂ ಮುಂದುವರಿದು ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ಒಗಟಾಗುತ್ತವೆ, ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮತ್ತು ವೈಶ್ವಿಕಸ್ತರದಲ್ಲಿ. ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ಹುಡುಕುವ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಹಿಂದುತ್ವ ಎಂದರೇನೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು. ತದನಂತರ ಅದು ಆಧುನಿಕ ಆರ್ಥಿಕ ಪರಿಕಲ್ಪನೆ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಥೆಗಳಿಗೆ ಹೊಂದುವುದೋ ಇಲ್ಲವೋ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಯಬಹುದು. ಹಿಂದುತ್ವದ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯು ಆಧುನಿಕ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗದ ಹೊರತು ಮತ್ತು ಅದರ ವಿಕಾಸಕ್ಕೆ ಕೊಡುಗೆ ನೀಡದ ಹೊರತು, ಮತ್ತು ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ಸಹಕಾರಿಯಾಗದ ಹೊರತು, ಭೌತಿಕ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಅದರ ಸಾಂದರ್ಭಿಕತೆ ಅರಿವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗದಿದ್ದಲ್ಲಿ ಇಸ್ಲಾಮೀ ದೇವತಾಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರು ಮತ್ತು ಉಗ್ರವಾದಿಗಳಿಗಾದಂತೆ ಆಧುನಿಕತೆಯ ವಿರೋಧಿಯೆಂಬ ಹಣೆಪಟ್ಟಿ ಬೀಳಬಹುದು. ಈ ಆಧುನಿಕತೆಯಲ್ಲಿ ಆಧುನಿಕ ಆರ್ಥಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಮತ್ತು ಆಧುನಿಕ ಆರ್ಥಿಕ ಸವಾಲುಗಳು ಕೂಡಾ ಸೇರಿವೆ. ಈ ಸಂವಾದವು ಮುಂದುವರಿದು ಆಧುನಿಕ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಬೇರೆ ಮತಗಳಿಗೆ ಸಂಬದ್ಧವಾಗಿ ಹಿಂದುತ್ವವೆಂದರೇನೆಂಬ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಸಂವಾದಕ್ಕೆ ಎಡೆಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿದೆ.

ವಿಶ್ವ ವಾಣಿಜ್ಯಕೇಂದ್ರ ಹೇಳುವಂತೆ ಹಿಂದುತ್ವವೊಂದೇ ಮುಕ್ತ ವೈಶ್ವಿಕ ವಾಣಿಜ್ಯಕ್ಕೆ ಭರವಸೆ ನೀಡುತ್ತದೆ.

ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗಿನ ಸಂವಾದವು ಹಿಂದುತ್ವದ ನೈಜ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಪ್ರಕಾಶಪಡಿಸಿದೆ. ಅದು, ಪಶ್ಚಿಮದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ ಸಾಂವಿಧಾನಿಕ ರಾಜ್ಯತಂತ್ರ, ಜಾತ್ಯತೀತ (ಸೆಕ್ಯುಲರ್) ಆಧುನಿಕೀಕರಣ ಮತ್ತು ಧಾರ್ಮಿಕ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದೊಂದಿಗೆ ಸಂಘರ್ಷಕ್ಕಿಳಿಯದೇ, ಅವುಗಳಿಗೆ ಬೆಂಬಲ ಮತ್ತು ಪೋಷಣೆ ನೀಡುವುದು; ಮತ್ತು ಮುಂದುವರಿದು ಹಿಂದುತ್ವದ ಯೋಗ್ಯ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವು ವೈಶ್ವಿಕ ನಾಗರಿಕ ಸಮಾಜದ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಉತ್ಪತ್ತಿಗೆ ನಾಂದಿಹಾಡಿ ಅದರ ಮೂಲಕ ಏಕರೂಪವಾಗಿ ಎಲ್ಲ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಆರ್ಥಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ಸಹಕಾರಿಯಾಗುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ಹಿಂದುತ್ವದ ಈ ಅಂತರ್ನಿಹಿತ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಯಾವುದೇ ಹಿಂದೂ ನಾಯಕನೋ ಅಥವಾ ತತ್ತ ಜ್ಞಾನಿಯೋ ಅಥವಾ ಯಾವುದೇ ಭಾರತೀಯನೋ ಸಂಶೋಧಿಸಿ ಹೊರತೆಗೆದದ್ದಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ ದೈವವನ್ನು ನಂಬದ ಸ್ವೋಪಜ್ಞ ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರಾದ ಮತ್ತು ವೈಶ್ವಿಕ ವಾಣಿಜ್ಯ ತಜ್ಞರಾದ ಪ್ರೊ. ಜೀನ್ ಪಿಯರ್ ಲೇಮನ್‌ರವರು ಈ ಸಂಶೋಧನೆ ನಡೆಸಿದವರು. ಅವರು ಐಎಂಡಿ(IMD) ಎಂಬ ಸ್ವಿಡ್ಜರ್‌ಲ್ಯಾಂಡ್‌ನ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದ ಮ್ಯಾನೇಜ್‌ಮೆಂಟ್ ಸಂಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಆಗಿದ್ದಾರೆ, ಮತ್ತು ಅವರು ವಿಶ್ವ ವಾಣಿಜ್ಯ ಕೇಂದ್ರ(ಡಬ್ಲ್ಯೂ.ಟಿ.ಓ.)ದಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖ ಆರ್ಥಿಕ ಸಲಹೆಗಾರರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಅವರಿಂದ ಸಂಸ್ಥಾಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಮತ್ತು ಅವರ ನಾಯಕತ್ವದ ವೈಶ್ವಿಕ ಯೋಜನೆ - ‘ಇವಿಯನ್ ಗ್ರೂಪ್’ನಲ್ಲಿ ಯೂರೋಪ್, ಏಷಿಯಾ ಮತ್ತು ಅಮೆರಿಕಾದ ಉನ್ನತ ಶ್ರೇಣಿಯ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು, ಸ್ವತಂತ್ರ ಆರ್ಥಿಕ ತಜ್ಞರು ಮತ್ತು ನಾಯಕರಿದ್ದಾರೆ. ಇವಿಯನ್ ಗ್ರೂಪ್ ತನ್ನ ಚಿಂತನೆಯನ್ನು ಕೇಂದ್ರೀಕರಿಸಿರುವುದು ವೈಶ್ವಿಕ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಆರ್ಥಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಬಗೆಗೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ವಾಣಿಜ್ಯ ಮತ್ತು ವಿಶ್ವ ವಾಣಿಜ್ಯ ಕೇಂದ್ರದ ನಿರ್ಣಯಗಳ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತ ಪರಿಣಾಮಗಳ ಮೇಲೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಪ್ರೊ. ಲೇಮನ್‌ರು, ಮತ ಮತ್ತು ವೇದಾಂತಕ್ಕಿಂತ ವಾಣಿಜ್ಯ ಮತ್ತು ಆರ್ಥಿಕತೆಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಒತ್ತು ನೀಡಿದ್ದಾರೆ.

ಪ್ರೊ. ಲೇಮನ್‌ರ ಪ್ರಕಾರ ವೈಶ್ವಿಕ ವಾಣಿಜ್ಯ ಮತ್ತು ಜಾಗತೀಕರಣದ ಸುಗಮ ನಡೆಗೆ ಶಾಂತಿಯುತವಾದ ವೈಶ್ವಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಅತ್ಯಂತ ಅಪೇಕ್ಷಿತ. ಮತ್ತು ವಿಶ್ವಶಾಂತಿಗಾಗಿ ಅದಕ್ಕೆ ಸಹಾಯಕವಾಗುವ ಮತ ಮತ್ತು ತತ್ತ ಜ್ಞಾನ ಇರಲೇಬೇಕು. ಮತದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಗಲಭೆಗಳು ಮತ್ತು ಅದರಿಂದ ಜಾಗತಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಹಾಳಾಗಿರುವುದು ಏಕದೈವವಾದಿ ಮತಗಳಿಂದ. ಜಾಗತೀಕರಣಕ್ಕೆ ಹೊಂದುವ ಮತದ ಅನ್ವೇಷಣೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರೊ. ಲೇಮನ್‌ರು ಅದಕ್ಕುತ್ತರವಾಗಿ ಹಿಂದುತ್ವವನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಾರೆ. ಯಾವ ರೀತಿಯ ಮತವು ಇತರೆ ಮತನಿಷ್ಠರೊಂದಿಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಹೊಂದಲರ್ಹವಾದುದು ಎಂಬುದನ್ನು ಯೋಚಿಸಿ ಅವರು ಹೇಳುವುದು, ‘ಅಂತಹ ಮತವು ವಿಶೇಷವಾಗಿ, ಒಳ್ಳೆಯ ಆರ್ಥಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ಪೋಷಕವಾಗಿರಬೇಕು’ ಎಂದು. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಅವರು ಭಾರತವನ್ನು ಸಮರ್ಥ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಯಾಗಿ ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಮತ್ತು ಹಿಂದುತ್ವವನ್ನು ವಿಶ್ವಶಾಂತಿಯ ಮತ್ತು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಮಾರ್ಗದ ವಾಹಕವೆಂದು ಕಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಹಿಂದುತ್ವವು ಆಧುನಿಕ ಜಾತ್ಯತೀತತೆಯನ್ನು ಶಿಥಿಲಗೊಳಿಸದೆಯೇ ಅದಕ್ಕೂ ಸ್ಥಾನ ನೀಡಿದೆ. ‘ಜಾಗತೀಕರಣದ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಏಕದೈವವಾದ’ ಎಂಬ ತಮ್ಮ ಪ್ರಬಂಧದಲ್ಲಿ ಪ್ರೊ. ಲೇಮನ್‌ರು ಹೇಳುವುದು - “ಅಸಂಖ್ಯ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವ ಹಿಂದುತ್ವದ ಮಹಾನತೆಯ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ತಮ್ಮ ದೇವರನ್ನೇ ಶ್ರೇಷ್ಠವೆಂದು ಭಾವಿಸುವ ಏಕದೈವವಾದಿ ಮತಗಳನ್ನೂ ಅದು ಸಹಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ." ಅವರು ಮುಂದೆ ಹೀಗೆ ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ:

“ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನೇ ದೇವರಿದ್ದರೆ ಮತ್ತು ದೇವರನ್ನು ಸರ್ವಜ್ಞ ಮತ್ತು ಸರ್ವಶಕ್ತ ಎಂದು ನೀವು ಭಾವಿಸಿದರೆ, ನಿಮ್ಮೆದುರು ಅದನ್ನೊಪ್ಪದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಇದ್ದರೆ, ಅವನನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವುದು ನಿಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯವೆಂದು ಅನ್ನಿಸಬಹುದು. ಮತ್ತೊಂದು ಕಡೆ ನೀವು ನೂರಾರು ಅಥವಾ ಸಾವಿರಾರು ದೇವರ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ನಂಬುವುದಾದರೆ ಯಾರೂ ಸರ್ವಜ್ಞ ಅಥವಾ ಸರ್ವಶಕ್ತನಾಗಲಾರ. ಅದರಿಂದ ನೀವು ಅತ್ಯಂತ ಹೆಚ್ಚು ಸಹಿಷ್ಣುಗಳಾಗುತ್ತೀರಿ."

ಸಂಕ್ಷೇಪವಾಗಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಹಿಂದುತ್ವವು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ವಿಶ್ವಾಸವಿರಿಸುವುದು ‘ಬ್ರಹ್ಮ’ವೆಂಬ ಐಕ್ಯದ ಕಲ್ಪನೆಯಲ್ಲಾದರೂ ಕೂಡ, ಹಿಂದುತ್ವದಲ್ಲಿರುವ ಅಸಂಖ್ಯ ದೇವತಾತತ್ತ ಗಳು ಅದನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಸಹಿಷ್ಣುವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತವೆ. ಇಂತಹ ಸಹಿಷ್ಣುತೆಯನ್ನು ಏಕದೈವವಾದಿ ನಿಷ್ಠೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಸ್ವತಃ ದೈವವನ್ನು ನಂಬದ ಲೇಮನ್, ‘ಅಂತಹ ಮತಗಳು ಬಯಸುವ ಎಲ್ಲ ಮತಗಳ ಅಪಾಕರಣೆ ಎಂದಿಗೂ ಅಸಾಧ್ಯವೆಂದು’ ಅಭಿಪ್ರಾಯಪಡುತ್ತಾರೆ:

“..... ಯಹೂದ್ಯ, ಕೆಸ್ತ, ಇಸ್ಲಾಂ ಎಂಬ ಈ ಮೂರು ಏಕದೈವವಾದಿ ಮತಗಳು ತಮ್ಮ ಮತದ ಮೂಲಭೂತವಾದಿಗಳಿಂದ ಅಪಹೃತವಾಗಿವೆ. ನಾನು ದೃಢವಾಗಿ ನಂಬುವುದು, ನಾಗರಿಕತೆಯ ವಿಕಾಸಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯ ಸ್ಥಾಪಿತ ಮತಗಳ ಕ್ರಮಬದ್ಧ ಅಪಾಕರಣವಾಗಬೇಕು. ಅದು ಶಕ್ತಿಯ ಪ್ರಯೋಗದಿಂದಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಇತಿಹಾಸದ ಪುರಾವೆಯಿಂದ, ಮಾನವ ತರ್ಕದಿಂದ ಮತ್ತು ಮಾನವ ಜಾತ್ಯತೀತತೆಯ ಪರಿಗ್ರಹದಿಂದ.

“ಪಶ್ಚಿಮ ಯೂರೋಪ್‌ನಲ್ಲಿನ ಹೆಚ್ಚಿನ ಜನಸಂಖ್ಯೆ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಮಾತ್ರ ಕೆಸ್ತರನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ಆದರೆ, ಖೇದದ ಸಂಗತಿಯೆಂದರೆ, ಅಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯತ್ವವಿನ್ನೂ ತನ್ನ ಆಧಿಪತ್ಯವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿಲ್ಲ."

Why Hindus Survived islamic occupation: Hindu Boy Shows Native Martial Arts

2010-05-24T13:47:00.000+05:30

ನಾನೇ ಭಾರತ !

2009-03-14T14:43:00.000+05:30

ಭಾರತವು ಸೂಪರ್ ಪವರ್ ಆಗುವುದೆಂಬ ಕಲರವ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಕೇಳಿಬರುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ಸೂಪರ್ ಪವರ್‌ಗಳು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆಯ ಬಗೆಗೆ ಭ್ರಮೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿವೆಯೇ ? ಅಥವಾ ತಮ್ಮ ಹಿಂದುಳಿದ ನಾಗರೀಕತೆಯನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಲು ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ಆಹ್ವಾನ ನೀಡುವುದು ಎಂದರ್ಥವೇ ? ಸೂಪರ್ ಪವರ್ ಆದ ಯಾವುದಾದರೂ ದೇಶವು ಯಾವತ್ತಾದರೂ ತನ್ನ ಪ್ರಜೆಗಳನ್ನು ವಿದೇಶೀ ಒಪ್ಪಂದದ ಏಜೆಂಟರಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಅನವು ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತದೆಯೇ ? ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಭಾರತವು ಉದಾರವಾಗಿ ವಿದೇಶೀ ಒಪ್ಪಂದಗಳನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ. ಇದರಿಂದ ಭಾರತವವನ್ನು ಅವರು ವಿಭಕ್ತವಾಗೇ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಸೂಪರ್ ಪವರ್‌ಗಳು ಅಂದರೆ ತಪ್ಪು ತಿಳುವಳಿಕೆ ಎಂದರ್ಥವೇ ?
ಮುಂಬಯಿಯ ಮಾರಣಹೋಮವು ನಮ್ಮ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಚಾರಿತ್ರ್ಯದ ಒಡಕುಗಳನ್ನು ನೋವಿನಿಂದಲೇ ಜಾಹೀರುಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಕೇಂದ್ರವು ಅಸ್ಥಿರ ಮತ್ತು ಉದ್ದೇಶರಹಿತ ಅಸ್ತಿತ್ತ್ವದಿಂದ ಕೂಡಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಪಾರಸ್ಪರಿಕ ಮತ್ತು ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರಿಯ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಈ ನಾವು ಎಂದರೆ ಯಾರು ? ಈ ಭಾರತೀಯತೆಯನ್ನು ಹೇಗೆ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸಬೇಕು ? ಭಾರತೀಯತೆಯೆಂದರೆ ಸಂಕುಚಿತ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಹಾಗೂ ಆಂತರಿಕ ಹಿತಾಸಕ್ತಿ ಮಾತ್ರವೇ ? ಅಥವಾ ಅದು ತ್ಯಾಗಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವೇ ? ಅದು ಬಾಲಿವುಡ್‌ನ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಲ್ಲದೆಯೇ ? ಅಥವಾ ಕ್ರಿಕೆಟ್‌ನಲ್ಲಿದೆಯೇ ? ಅಥವಾ ಅದು ಇನ್ನೂ ಆಳವಾಗಿದೆಯೇ ? ಈ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಯೋಜನೆಯು ಈಗಿನ ಅತ್ಯಂತ ಆವಶ್ಯಕತೆಯಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ನಾವು ಒತ್ತಾಯವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕಿದೆ.

ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಆವಶ್ಯಕತೆ :

ವೈಯಕ್ತಿಕ ಗುರಿಯನ್ನು ಬೆನ್ನಟ್ಟುವಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯರು ತೀವ್ರ ಸ್ಫರ್ಧಾಶೀಲರು. ಆದರೆ, ನಾವು ಪಾಲುದಾರರಾಗಿಗುವ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸತ್ವದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ನಮಗೆ ಐಕಮತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ, ಪ್ರಜೆ ಮತ್ತು ರಾಷ್ಟ್ರದ ಮಧ್ಯೆ ಆಳವಾದ ಮಾನಸಿಕ ಬಾಂಧವ್ಯವಿಲ್ಲ. ಶರೀರಕ್ಕೆ ರೋಗ ನಿರೋಧಕ ಶಕ್ತಿ ಇರುವಂತೆ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಹಿತ ಕಾಪಾಡಲು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಆವಶ್ಯಕತೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಶರೀರದ ಮೇಲೆ ಒತ್ತಡ ಹೆಚ್ಚಾದಾಗ, ಅದು ಆಂತರಿಕ ಮತ್ತು ಬಾಹ್ಯ ಆಕ್ರಮಣಗಳಿಗೆ ಈಡಾಗಿ ರೋಗ ನಿರೋಧಕ ಶಕ್ತಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಾ ಸಾವಿಗೆ ಈಡಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೇ, ಒಂದು ರಾಷ್ಟ್ರವು - ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಅಭಾವ, ಅಸ್ತಿತ್ವಗಳ ಪರಸ್ಪರ ಘರ್ಷಣೆ ಅಥವಾ ಇನ್ನಿಲ್ಲದ ಗೊಂದಲಗಳು ಉಂಟಾದಾಗ ಒತ್ತಡ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಒಡೆಯಬಹುದು. ಶರೀರದ ರೋಗ ನಿರೋಧಕ ಶಕ್ತಿಗೆ ನವ ತಾರುಣ್ಯವನ್ನು ಹೇಗೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನೀಡಬೇಕೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಒಂದು ರಾಷ್ಟ್ರದ ರಾಜಕೀಯ ಏಕತೆಗೆ ಸತ್ವಯುತ ಐಕ್ಯಶಾಲಿ ಆತ್ಮದ ಆವಶ್ಯಕತೆ ಇದೆ.
ಪ್ರಮುಖ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ದೂರದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ರಾಷ್ಟವನ್ನು ಕಟ್ಟಲು - ಕಲ್ಪಿತ ಕಥೆ, ಇತಿಹಾಸ, ನಾಯಕರು, ಮತ, ಸಿದ್ಧಾಂತ, ಭಾಷೆ, ಮತ್ತು ಚಿಹ್ನೆ ಮುಂತಾದ ಸಾಧನಗಳನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಾರೆ. ಆಂತರಿಕ ಮತಭೇದಗಳಿದ್ದರೂ ಅಮೆರಿಕನ್ನರಿಗೆ ಅವರ ಪೂರ್ವಜರು ಸಂಪಾದಿಸಿದ ಸ್ವತ್ತಿನ ಬಗೆಗೆ ಅಪಾರ ಅಭಿಮಾನವಿದೆ. ಮತ್ತು ಅವರು ತಮ್ಮ ಪೂರ್ವಜರ ಮತ್ತು ತ್ಯಾಗೀ ಸೈನಿಕರ ನೆನಪಿಗಾಗಿ ಅದ್ಭುತವಾದ ಸ್ಮಾರಕಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿಸಿದ್ದಾರೆ. ೧೮೫೭ರ ಅಥವಾ ೧೯೫೧ರ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಗೌರವ ಸೂಚಿಸುವ ಅಥವಾ ಶಿವಾಜಿ, ವಿಜಯನಗರ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ, ಅಶೋಕ ಮುಂತಾದವರನ್ನು ನೆನಪಿಸುವ ಹಾಗೂ ಭಾರತದ ನಾಗರೀಕತೆಯನ್ನು ಶಾಂತಿಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಪಸರಿಸಿದ ಬಗೆಗೆ ದೆಹಲಿಯಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖವೆಲ್ಲಿದೆ ? ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ವಿಶಿಷ್ಟ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಸೂಚಿಸುವ ಮ್ಯೂಸಿಯಂಗಳೆಲ್ಲಿವೆ ?

ವಿಘಟಿತ ಶಕ್ತಿಗಳು :

ಭಾರತದ ಆಂತರಿಕ ರಾಜಕೀಯವನ್ನು ಮುರುಕು ಧ್ವನಿಗಳೇ ಆಳುತ್ತಿವೆ - ರಾಜ್ ಠಾಕ್ರೆಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ಕರುಣಾನಿಧಿಯವೆರೆಗೆ. ಮಮತಾ ಬ್ಯಾನರ್ಜಿಯಿಂದ ಮೀಸಲಾತಿಯವೆರೆಗೆ. ಅಲ್ಲಿಂದ ವಿದೇಶೀ ಮತಾಂತರದ ಏಜೆಂಟರವರೆಗೆ.
ಸಾಮಾಜಿಕ ಅಸಮಾನತೆ - ಅದು ಭಾರತದಲ್ಲಾಗಲೀ ಅಥವಾ ವಿದೇಶದಲ್ಲೇ ಆಗಲೀ, ಅದಕ್ಕೆ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾದ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ನೀಡಬೇಕು. ರೋಗ ಯಾವುದೆಂದು ನಿರ್ಣಯಿಸದೇ ಸರಿಯಾದ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ನೀಡಲಾಗದು. ಭಾರತಕ್ಕೆ ನಾಗರೀಕತೆ ಎಂಬುದೇ ಇರಲಿಲ್ಲವೆಂದು ವಸಾಹತುಶಾಹಿಯ ಕಾಲದಿಂದಲೂ ಅನೇಕ ಪ್ರಭಾವಿ ವಿದ್ವಾಂಸರು ಭಾಷಣ ಮಾಡುತ್ತಾ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ಆಕ್ರಮಣಕಾರರಿಂದ ಭಾರತವು ನಾಗರೀಕವಾಯಿತು. ಭಾರತೀಯತೆಯ ಬಗೆಗಿನ ಹುಟುಕಾಟ ವ್ಯರ್ಥ. ಏಕೆಂದರೆ ಭಾರತವು ಒಂದು ರಾಷ್ಟ್ರವೇ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ರೋಮಿಲಾ ಥಾಪರ್‌ನಂತಹ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಇತಿಹಾಸಕಾರರು ಭಾರತದ ವಿವಿಧತೆ ಸತ್ವರಹಿತ ಎಂಬ ನಿರ್ಣಯ ನೀಡುತ್ತಾರೆ. ಉದ್ದಿನ ವಡೆಯಂತೆ ಮಧ್ಯೆ ಶೂನ್ಯ ಇದೆ. ಅದರ ಪರಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಅಸ್ತಿತ್ವವಿದೆ.
ಇಂತಹ ಚಿಂತನೆಗಳು ಭಾರತದ ಸಜ್ಜನರನ್ನು ಬಾಧಿಸುತ್ತವೆ. ಸುಪ್ರೀಮ್ ಕೋರ್ಟ್‌ನ ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರಾದ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯ ಕಟ್ಜೂರವರು ವಿದೇಶೀ ಇತಿಹಾಸಕಾರರನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸುತ್ತಾ ಮುಂಡಾ ಎಂಬ ಪಂಗಡವೊಂದೇ ಮೂಲನಿವಾಸಿಗಳದು. ಉಳಿದ ೯೫% ಭಾರತೀಯರು ಬೇರೆಡೆಯಿಂದ ವಲಸೆ ಬಂದವರು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಮತ್ತು ಆರ್ಯ ಮತ್ತು ದ್ರಾವಿಡ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಭಾಷೆಗಳೂ ವಿದೇಶಿ. ಪ್ರಾಚೀನ ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವ ಯಾವ ಅಂಶವೂ ಭಾರತೀಯತೆಯಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಭಾರತದ ನಾಗರೀಕತೆಯ ಆರಂಭವಾಗುವುದೇ - ಜಗತ್ತು ಕಂಡ ಅತ್ಯಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠ ರಾಜ ಅಕ್ಬರ್‌ನಿಂದ.
ಭಾರತವನ್ನು - ಒಳಗೆ ಜೊಳ್ಳಿನಿಂದ ಕೂಡಿರುವ, ದುಃಸಹವಾದ ರಾಷ್ಟ್ರ ಎಂದು ಬಿಂಬಿಸುತ್ತಿರುವವರ ಧ್ವನಿ ಏರುತ್ತಿದೆ ಇದನ್ನು ನಿರ್ದೇಶಿಸುತ್ತಿರುವವರು ಪಶ್ಚಿಮದ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳು. ಉದ್ದೇಶ ಸ್ಪಷ್ಟ - ಮಾನವ ಹಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಮಧ್ಯೆ ತರುವ ಮೂಲಕ ಹಸ್ತಕ್ಷೇಪ ನಡೆಸುವುದು. ಇದಕ್ಕೆ ಅನೇಕ ಖಾಸಗಿ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು, ಚರ್ಚುಗಳು ಮತ್ತು ಅಮೆರಿಕದ ಸರ್ಕಾರ ಕೂಡ ಕುಮ್ಮಕ್ಕು ನೀಡುತ್ತಿದೆ. ಇದು ಮುರುಕುತನಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಮತೀಯ ಅಸ್ತಿತ್ವಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು "ಹಿಂದುಳಿದ"ಜಾತಿಗಳಿಗೆ ಹಾಗೂ ಮತೀಯ ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತರಿಗೆ ಒತ್ತು ಕೊಡುವ ಮೂಲಕ ಇದು ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ. ದುಃಖದ ಸಂಗತಿಯೆಂದರೆ ಅನೇಕ ಪ್ರತಿಭಟನಕಾರರು, ಪಶ್ಚಿಮೀಕರಣಗೊಂಡ ಉಚ್ಚವರ್ಗದವರು ಈ "ಹಿಂದುಳಿದವರ ತುಳಿತ"ಕ್ಕೆ ಬೆಂಬಲ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಭಾರತದ ಒಡಕಿನ ನಂತರದ ಮಾನವತೆಯ ಪರಿಣಾಮವು ವಿಬಜಿತ ಸಮುದಾಯಗಳಲ್ಲಿ (ವಿಶೇಷವಾಗಿ ದುರ್ಬಲ) ಅಂತ್ಯ ಕಂಡೀತು. ಆಗ ಅವುಗಳನ್ನು ನಾವು ಸಂತೋಷದಿಂದಲೇ ತಿರಸ್ಕರಿಸಿಯೇವು.

ಸಮತೆ ಮತ್ತು ಸಹಿಷ್ಣುತೆಗಳಿಂದಾಚೆಗೆ :

ಭಾರತದ ಅಸ್ತಿತ್ವವು ಫ್ಯಾಸಿಸಂ ಅನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದಾಗಿ ವಿಮರ್ಶಕರಿಗೆ ಭಾರೀ ಚಿಂತೆಯಾಗಿದೆ. ಅನೇಕ ನಾಗರೀಕತೆಗಳು ಅಸ್ತಿತ್ವಗಳನ್ನು ವಿಜಯದ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಬಳಸಿವೆ. ನನ್ನ ಚಿಂತನೆಯ ಭಾರತೀಯತೆಯೆಂದರೆ ಪರಸ್ಪರ ಗೌರವ ಸೂಚಿಸುವುದು. ನಾವು ಬೇರೆಯವರನ್ನು ಗೌರ"ಸುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ, ಇದು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದು ಬೇರೆಯವರು ತಮ್ಮ ಮಾತು ಮತ್ತು ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಗೌರವ ಸೂಚಿಸಿದಾಗ ಮಾತ್ರ. ಯಹೂದ್ಯ, ಇಸ್ಲಾಂ, ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಮುಂತಾದ "ಪರಸಹಿಷ್ಣು" ಮತಗಳಿಗೆ ಅನುಗ್ರಾಹಕ ಮನಸ್ಥಿತಿದೆ. ಅವರು ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಮಾತು ಅಥವಾ ಕೃತಿಯನ್ನು ಗೌರವಿಸದೇ ತಮ್ಮ ಮತವೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ. ಇದೇ ವೇಳೆಗೆ, ಭಾರತದ ನಾಗರೀಕತೆಯು ವಿಸಂಗತಿಗಳನ್ನೂ ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.
ಅಸಮಾನತೆಯನ್ನು ನಿವಾರಿಸಬೇಕೆನ್ನುವವರ ಆಂದೋಲನಗಳು ಎಲ್ಲ ಮತಗಳನ್ನೂ ವ್ಯಾಪಿಸಿವೆ. ಕೆಲವು ಮತಗಳು ಮತಾಂತರ ಮಾಡಲು ದೇವರಿಂದ ಅಧಿಕಾರ ಪಡೆದಿದ್ದಾರೆ. ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಭಿನ್ನತೆಗಳು ಮೇಳೈಸಿದಾಗ ದೇವರಿಂದ ಆದೇಶಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಯುರೋಪಿಯನ್ ಮೋಕ್ಷ ಯೋಜನೆಯು ಅಮೆರಿಕಾದ ಮೂಲ ನಿವಾಸಿಗಳ ಮಾರಣಹೋಮದ ಮೂಲಕ ಮತ್ತು ಆಫ್ರಿಕನ್ನರ ದಾಸ್ಯದ ಮೂಲಕ ಅಸಮಾನತೆಯನ್ನು ನಿವಾರಿಸಿತು. ಏಯನ್ನರು ಭಾಗ್ಯಶಾಲಿಗಳು. ಏಕೆಂದರೆ, ಅವರು ವಸಾಹತುಶಾಯ ಮೂಲಕ "ಕಡಿಮೆ ಭಿನ್ನತೆ"ಯುಳ್ಳವರಾದರು.
ಇವತ್ತು ಅನೇಕ ಭಾರತೀಯರು ಅಸಮಾನತೆಯನ್ನು ಅಳಿಸಿ ಹಾಕಲು ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ಶೈಲಿಯನ್ನು ಚಿನ್ನದಂತೆ ಅನುಸರಿಸುತ್ತಾರೆ. "ಗೆ ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ಶೈಲಿಯನ್ನು ವೈಭವೀಕರಿಸುತ್ತಿರುವವರು ಪ್ರಮುಖವಾಗಿ ಲೇಖಕರು. ಮಾಧ್ಯಮ ಮತ್ತು ಪಾಪ್ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತಿರುವವರು ಬಿಳಿಯರ ಸೌಂದರ್ಯ, ಶರೀರಭಾಷೆ, ಮತ್ತು ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು - ಸಾಮಾಜಿಕ ಘನತೆ, ಜೀವನಕ್ರಮ ಮತ್ತು ವಿವಾಹ ಸಮಾರಂಭಗಳಿಗಾಗಿ ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆದರಣೀಯವಾದ 'ನಮಸ್ತೆ' ಎನ್ನುವುದು ಹಳೆ ಸಂಪ್ರದಾಯ ಮತ್ತು ಕೆಲಸದವರು ಬಳಸುವ ಪದವಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸಿದೆ. ಧಾಮಿ೵ಕ ಮತ್ತು ಅಧಾಮಿ೵ಕ ಎಂಬ ಭೇದವನ್ನೂ ಲೆಕ್ಕಿಸದೇ ಹಿಂದೂ ಪಾಪ್ ಗುರುಗಳು "ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದೇ" ಎಂಬ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಜಪಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಬುದ್ಧಿಜೀವಿಗಳು ವಿದೇಶೀ ಪ್ರವಚನಪದ್ಧತಿಯನ್ನು "ಸಾರ್ವತ್ರಿಕ" ಎಂದು ಸಮರ್ಥಿಸಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
ಅವರು ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳ ಅಸಮಾನತೆಯನ್ನು ದೂರಮಾಡುವುದು ಆಧಿಪತ್ಯವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುವ ಮೂಲಕ. ಒಂದೋ (i) ನೀವು ಅವರಲ್ಲೊಂದಾಗಬೇಕು. (ii) ವಿರೋಧಿಸಿ ಕಷ್ಟ ಅನುಭವಿಸಬೇಕು ಅಥವಾ (iii) ಅವರೊಳಗೇ ಸೇರಿಹೋಗಿ ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತರಾಗಬೇಕು.
ಭಾರತೀಯ ವೇದಾಂತವು ಮರ, ಹೂವು, ವಸ್ತು, ಮಾನವಶರೀರ, ಮನಸ್ಸು, ಭಾಷೆ, ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಆಧ್ಯಾತ್ಮ, ಪದ್ಧತಿ - ಮುಂತಾದವುಗಳ ಅನೇಕತೆಯನ್ನು ವರವಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದೆ.
ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಎಲ್ಲ ಸಾಮಾಜಿಕ ಗುಂಪುಗಳೂ ತಮ್ಮೊಳಗೆ ಪರಸ್ಪರ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತವೆ. ಆದರೆ, ಪ್ರಾಚೀನ ಭಾರತೀಯ ಆದರ್ಶದಂತೆ ಈ ಸಂಬಂಧವು ಪರಸ್ಪರರನ್ನು ಆಕ್ರಮಿಸದೇ ಪಡೆಯುವಂತಹುದು. ವಸಾಹತುಶಾಹಿಯೆಂಬ ಸಾಮಾಜಿಕ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಬರುವುದಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲು ಭಾರತೀಯ ಜಾತಿಗಳು ಪರಸ್ಪರ ಒಳಹರಿವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದವು. ಅವು ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಆಧಾರ ಸ್ತಂಭಗಳಾಗಿ ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಒಗ್ಗೂಡಿದ್ದವು. ಮತ್ತು ಈಗಿರುವಂತೆ ಕಠಿಣ ಮತ್ತು ದೃಢವಾದ ವಿಭಾಗವನ್ನು ಹೊಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ಈ ಪದ್ಧತಿ ಮುಸ್ಲಿಂ, ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್, ಹಾಗೂ ಹಿಂದೂಗಳಿಗೆ ಸಮಾನವಾಗಿದ್ದಿತು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಜಾತಿಗೂ ಒಂದು ಆದರ್ಶವಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಮತ್ತು ಅದು ಬೇರೆಯವರಿಂದ ಗೌರವ ಪಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ನನ್ನ ಭಾರತವೆಂದರೆ ವಂಶಾವಳಿಗಳನ್ನು ಕೋಶದಿಂದ ಆವರಿಸಿರುವ ಸಾವಿರಾರು ಜಾತಿಗಳುಳ್ಳ ಒಂದು ಬಲೆ. ಈ ಕಲ್ಪನೆ ಸ್ವ-ಜನಾಂಗ ಕೇಂದ್ರಿತವಾದ ಫ್ಯಾಸಿಸಂಗಿಂತ ಪೂರ್ತಿ ಭಿನ್ನವಾದುದು.

ಇರಲಿ ವಿವಿಧತೆ, ಬೇಡ ವಿಘಟನೆ :

ಸಾಮಾಜಿಕವಾಗಿ ಪರಸ್ಪರ ಒಳಹರಿವನ್ನು ಹೊಂದಿ ಬೇಕಾದಾಗ ಬದಲಾಯಿಸಬಹುದಾಗಿದ್ದ ಜಾತಿಗಳು ಭಾರತದ ವಿವಿಧತೆಯನ್ನು ಕಾಪಾಡಿದ್ದವು. ಬ್ರಿಟಿಷರ ಒಡೆದು ಆಳುವ ನೀತಿಯನ್ನು ಜೀವಂತವಾಗಿಡಲು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಪರಿಧಿಯೊಳಗೆ ಜಾತಿಗಳನ್ನು ತಳ್ಳಲಾಯಿತು. ಸ್ವತಂತ್ರ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಜಾತಿಯ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ವೈಯಕ್ತಿಕ ಹಕ್ಕುಗಳ ರಕ್ಷಣೆಗೆ ಬಳಸುವ ಬದಲು ಮೀಸಲಾತಿಗಾಗಿ ಬಳಸಲಾಯಿತು. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಪಕ್ಷವು ಉಪ-ಅಸ್ತಿತ್ವಗಳ ಕಲಸುಮೇಲೋಗರವನ್ನು ಸಂಘಟಿಸಲು ಅಸಮರ್ಥವಾದಾಗ, ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ವೋಟ್‌ಬ್ಯಾಂಕ್‌ನ ದಲ್ಲಾಳಿಗಳು ಭಾರತದ ರಾಜಕೀಯ ವಿಘಟನೆಗಳನ್ನು ಆಕ್ರಮಿಸಿದರು. ಈಗ, ಆಂತರಿಕ ವಿಘಟನೆಗಳನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸುವ ಮೂಲಕ ತಮ್ಮ ಬೇಳೆ ಬೇಯಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ದೇಶದ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಬಲಿಗೊಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ.
ಜಾಗತೀಕರಣವೆಂಬ ಮಹಾ ಅಧ್ಯಾಯವು ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತ ನಾಯಕರಿಗೆ ಪಶ್ಚಿಮದ ಚರ್ಚುಗಳು, ಸಂಸ್ಥೆಗಳು, ಅರಬ್ ಮತ್ತು ಚೈನೀಸರೊಡನೆ ಒಪ್ಪಂದ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೆಬ್ಬಾಗಿಲನ್ನೇ ತೆರೆಯಿತು. ಮತ್ತು ಯಾರಾದರೂ ಭಾರತವೆಂಬ ಆನೆಯ ಅಂಗಗಳನ್ನು ಕೆತ್ತಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಯಸಿದರೆ ಅವರಿಗದು ಸುಲಭವಾಗಿ ಸಿಗುವಂತಾಯಿತು. ಅಂತಹ ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತರಲ್ಲೊಬ್ಬರು - ನಾಗಾಗಳು - ಅವರೀಗ ದಕ್ಷಿಣ ಟೆಕ್ಸಾಸ್‌ನ ಬ್ಯಾಪ್ಟಿಸ್ಟ್ ಚರ್ಚುಗಳ ನೇಮಕಗೊಂಡ ವಿದೇಶೀ ಉಪಾಂಗವಾಗಿದ್ದಾರೆ ; ಮೊದಲು ದ್ರಾವಿಡೀಕರಣಗೊಂಡ ತಮಿಳರು ಅಸ್ತಿತ್ವ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಮೂಲಕ ಕ್ರಿಸ್ತೀಕರಣಗೊಂಡಿದ್ದಾರೆ ; ಮಾವೋವಾದಿಗಳು ದೇಶದ ೩೦% ಜಿಲ್ಲೆಗಳಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ಅರಬರಿಂದ ಹಣ ಪಡೆಯುವ ಇಸ್ಲಾಮೀಪರರ ಸಂಖ್ಯೆ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಏರುಗತಿಯಲ್ಲಿದೆ. ಈ ವಿಘಟಿತ ಅಸ್ತಿತ್ವಗಳು ತಮ್ಮ ವಿದೇಶೀ ಮೂಲಗಳಿಗೆ ನಿಷ್ಠರಾದ ಕಾರಣ ಭಾರತೀಯತೆಯನ್ನವರು ನಿಶ್ಶಕ್ತಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆ ನಾಯಕರು ಹಣ ಮತ್ತು ಸಿದ್ಧಾಂತದ ಬೆಂಬಲಕ್ಕಾಗಿ ತಮ್ಮ ವಿದೇಶೀ ಮುಖ್ಯ ಕಛೇರಿಯನ್ನೇ ಅವಲಂಬಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಅಂತಹ ಗುಂಪುಗಳಿಗ ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತರಾಗಿ ಉಳಿದಿಲ್ಲ. ಅವರೀಗ ಪ್ರಭಾವಶಾಲೀ ಬಹುಸಂಖ್ಯಾತ ಗುಂಪಿನ ಏಜೆಂಟರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ವೈಶ್ವಿಕ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಸುವ ಅಧಿಕಾರಿಗಳಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಭಾರತೀಯ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ರೂಪಿಸುವಲ್ಲಿ ಅವರು ಅಡ್ಡಗೋಡೆಗಳಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಭಾರತದ ಹಿಂದುಳಿದವರನ್ನು ಮೇಲೆತ್ತಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆಯೇ ? ಈ ವಿದೇಶೀ ಸಂಬಂಧಿಕರ ಸಮಸ್ಯಾ ಪರಿಹಾರದ ದಾಖಲೆಯನ್ನು ತೆಗೆದು ನೋಡಿದರೆ ನಿರಾಸೆಯೇ ಆಗುತ್ತದೆ. ಲ್ಯಾಟಿನ್ ಅಮೆರಿಕಾ, ಫಿಲಿಪೈನ್ಸ್ ಮತ್ತು ಆಫ್ರಿಕಾ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಅವರು ತಲೆಮಾರುಗಳಿಂದ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಅಲ್ಲಿನ ಬಹುತೇಕ ಮೂಲನಿವಾಸಿಗಳು ಮತಾಂತರಗೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಆಮದಾಗಿರುವ ಮತವು ಮಾನವ ಹಕ್ಕುಗಳನ್ನು ತರುವಲ್ಲಿ ವಿಫಲವಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಉಲ್ಬಣಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿದೆ. ಆದರೂ ಭಾರತದ ಮಧ್ಯವರ್ತಿಗಳು ವಿದೇಶೀ ಪೋಷಕರನ್ನು ಬೇಡುವ ಕಲೆಯಲ್ಲಿ ನಿಷ್ಣಾತರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಸಹವರ್ತಿ ಭಾರತೀಯರ ಆತ್ಮಗಳ ಮಾರಾಟಕ್ಕೆ ಬದಲಾಗಿ ಅವರು ಈ ಬೇಡಿಕೆಯನ್ನಿತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಭಾರತೀಯ ಅಸ್ತಿತ್ವದೆಡೆಗೆ :

ಇದಕ್ಕೆ ಆಧುನಿಕ ರಾಜಕೀಯ ಉತ್ತರವೆಂದರೆ ಹಿಂದುತ್ವ. ಆದರೆ, ಈಗ ಅದೂ ಕೂಡ ಭಾರತೀಯ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಪುನಶ್ಚೇತನ ನೀಡಲು ಅಸಮರ್ಥವಾಗಿದೆ. ಭಾರತೀಯತೆಯನ್ನು ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸುವ ಬಾಲಿವುಡ್ ಮತ್ತು ಕ್ರಿಕೆಟ್‌ಗಳೆರಡೂ ಜೊಳ್ಳು. ಜಾತ್ಯತೀತ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ಅಥವಾ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಮಂತ್ರಗಳು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಬೆಳೆಸಲಾರವು. ಯುರೋಪಿಯನ್ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಪಾಪ್ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ಬೆರೆಸಿ ಭಾರತೀಯತೆಯೆಂದು ಹೇಳುವುದೇ ಈಗಿನ ಫ್ಯಾಷನ್ ಆಗಿದೆ. ಇದು ಮೂರ್ಖತನ. ಇಂತಹ ಬೆರಕೆಗಳು ಇಸ್ಲಾಮೀ ಜಿಹಾದ್ ಮತ್ತು ಕ್ರೈಸ್ತ ಸುವಾರ್ತೆಯ ನಡುವೆ ಇರುವ ನಮ್ಮ ವಿಭಜಿತ ಜಾತಿವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ನಡುವೆ ಸಂಘಟಿತ ಭಾರತವನ್ನು ಕಟ್ಟಲಾರವು.
ಭಾರತೀಯತೆಯು ವಿಘಟಿತ ಅಸ್ತಿತ್ವಗಳನ್ನು ದಾಟಬೇಕು. ವೋಟ್ ಬ್ಯಾಂಕ್ ಎಷ್ಟೇ ದೊಡ್ಡದಾಗಿರಲಿ ಅಥವಾ ವಿದೇಶೀ ಪ್ರಾಯೋಜಕರು ಎಷ್ಟೇ ಪ್ರಬಲರಾಗಿರಲಿ. ಗಾಂಧೀಜಿ ಭಾರತದ ಒಳ್ಳೆಯ ನಿರೂಪಕರಾಗಿದ್ದರು. ಠಾಗೋರ್ ಮತ್ತು ಅರವಿಂದರು ಭಾರತದ ನಾಗರೀಕತೆಯಲ್ಲಿ ಅನಸ್ಯೂತತೆಯನ್ನು ಕಂಡರು. ನೆಹರುಗೆ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ದೃಷ್ಟಿಕೋನವಿತ್ತು. ಇದನ್ನು ಅವರ ಇಂದಿರಾ ಗಾಂಧಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಬದಲಿಸಿ ಉಗ್ರವಾಗಿ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿದರು. ಅಶೋಕ, ಚೋಳ ಮತ್ತು ಮರಾಠಾ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಗಳು ಒಳ್ಳೆಯ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಹೊಂದಿವೆ. ಈ ಎಲ್ಲ ಇತಿಹಾಸಗಳಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಬಗೆಗಿನ ಕಲ್ಪನೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ವ್ಯಕ್ತವಾಗಿದೆ.
ಭಾರತೀಯತೆಯ ಬಗೆಗೆ ನಿರ್ಭೀತ ನ್ಯಾಯಸಮ್ಮತ ಚರ್ಚೆ ಆಗಬೇಕು :
ಸತ್ವಶಾಲೀ ಭಾರತೀಯತೆಯು ಚರ್ಚೆಯ ವಿಷಯವಾಗಬೇಕು. ಅದರಲ್ಲಿ ಗಂಭೀರ ವಿಷಯಗಳ ಚರ್ಚೆ ಆಗಬೇಕು. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅದರಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಲು ಅವಕಾಶ ಇರಬೇಕು - ಅವರು ಅಡ್ವಾನಿಯಿರಬಹುದು ಅಥವಾ ಸೋನಿಯಾ ಆಗಿರಬಹುದು. ಜಾಮಾ ಮಸೀದಿಯ ಇಮಾಮ್ ಆಗಿರಬಹುದು ಅಥವಾ ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮಗುರುವೇ ಆಗಿರಬಹುದು. ಬಾಲ್ ಠಾಕ್ರೆ ಅಥವಾ ಭೂಗತ ಜಗತ್ತಿನವರೇ ಆಗಿರಬಹುದು. ಅಂದರೆ, ಇದು ಭಾರತೀಯತೆಯ ಬಗೆಗಿನ ಮುಕ್ತ ಹಾಗೂ ನ್ಯಾಯಸಮ್ಮತ ಚರ್ಚೆಯಾಗಬೇಕು. ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಟೀಕೆ ಮಾಡಲು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅಧಿಕಾರ ಇರಬೇಕು.
ಆದರೆ ವಿದೇಶೀ ತತ್ವಗಳನ್ನು ಆಮದು ಮಾಡಿ ಅವುಗಳ ಮೇಲೆ ವಿದೇಶೀ ಹಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಪಡೆದು ಉದ್ಯೋಗ ಪಡೆದ ಭಾರತದ ಬುದ್ಧಿಜೀವಿಗಳ ಮಾಫಿಯಾ ಅಂತಹ ಚರ್ಚೆಗಳನ್ನು ಸರಿಯಾದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಸುವುದಿಲ್ಲ. ಪೂರ್ವಾಗ್ರಹಪೀಡಿತರಾಗಿ, ಬೇರೆಯವರು ನಡೆಸುವ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಪ್ರಯತ್ನಗಳನ್ನು ಫ್ಯಾಸಿಸಂ ಎಂಬ ಹಣೆಪಟ್ಟಿ ಹಚ್ಚಿ ವಿರೋಧಿಸುತ್ತಾರೆ. ನಾನು ಈ ಬಗ್ಗೆ ಕೆಲವು ಉದಾಹರಣೆಗಳನ್ನು ಕೊಡುತ್ತೇನೆ -
ಅಮೆರಿಕದ ಅವಳಿ ಗೋಪುರಗಳ ಮೇಲಿನ ದಾಳಿಗಿಂತ ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳ ಮೊದಲು ಪ್ರಿನ್ಸ್‌ಟನ್ ಮೂಲದ ಇನ್ಫಿನಿಟಿ ಫೌಂಡೇಷನ್ ತಾಲಿಬಾನ್ ಹಾಗೂ ಭಾರತದ ಮೇಲೆ ಅದರ ಪರಿಣಾಮ ಎಂಬ ವಿಷಯದ ಬಗೆಗೆ ಚರ್ಚೆ(ಸಂಶೋಧನೆ) ನಡೆಸಲು ದೆಹಲಿಯಲ್ಲಿರುವ ಹೆಸರಾಂತ ಸಂಸ್ಥೆಗೆ ಸಲಹೆ ನೀಡಿತು. ಆ ಕೇಂದ್ರದ ಬುದ್ಧಿಜೀವಿಗಳು ಇದನ್ನು ನಿರಾಧಾರ ಕಲ್ಪನೆ ಎಂದೂ, ಅಧ್ಯಯನಕ್ಕೆ ಅನರ್ಹವೆಂದೂ ಮತ್ತು ಒಳಸಂಚಿನಿಂದ ಕೂಡಿದ ಅವಾಸ್ತವಿಕ ವರದಿಯೆಂದೂ ಅಭಿಪ್ರಾಯಪಟ್ಟರು. ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ ೧೧ರ ದಾಳಿಯ ನಂತರವೂ ಅಮೆರಿಕದ ಅಕಾಡೆಮಿ ಆಫ್ ರಿಲಿಜಿಯನ್ - ತಾಲಿಬಾನ್ ಅನ್ನು ಮತೀಯ ವಿದ್ಯಮಾನ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಲು ನಿರಾಕರಿಸಿತು. ಅದರ ಬದಲಾಗಿ, ಹಿಂದೂ - ಜಾತಿ, ಗೋವು, ವರದಕ್ಷಿಣೆ, ಅತ್ತೆ, ಸಾಮಾಜಿಕ ದಬ್ಬಾಳಿಕೆ, ಹಿಂಸೆ ಮತ್ತು ಬಗೆಬಗೆಯ ಬೌದ್ಧಿಕ ಚಿಹ್ನೆಗಳ ಬಗೆಗೆ ಅಧ್ಯಯನ ನಡೆಸಿದರು.
ಕೆಲವು ವಿಶ್ಲೇಷಕರು ಇಸ್ಲಾಮೀ ಭಯೋತ್ಪಾದನೆಯನ್ನು ಕಾಶ್ಮೀರದೊಂದಿಗೆ ತಳುಕು ಹಾಕುತ್ತಾರೆ. ಮತ್ತು ಅದು ಅವರ ವಿವಾದ ಬಗೆಹರಿಸುವ ತಂತ್ರವೆಂದು ವಾದ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಈಗಿನ ಮುಸ್ಲಿಮರ ವ್ಯವಹಾರವೇ ಪ್ರಗತಿಪರ ಚಿಂತನೆ ; ಎಂದು ಹೇಳುವ ಷಿಕಾಗೋ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಮಾರ್ಥಾ ನುಸ್ಬಾಂರವರು ಹಿಂದೂ ಫ್ಯಾಸಿಸಂ - ಭಯೋತ್ಪಾದನೆಯ ಪ್ರಮುಖ ಕಾರಣವೆಂದು ಆರೋಪ ಹೊರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಮತ್ತು ಮುಂಬೈ ಮಾರಣಹೋಮವನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುತ್ತಾ ಅದು ಹಿಂದೂಗಳು ನಡೆಸಿದ ವ್ಯವಸ್ಥಿತ ಕಗ್ಗೊಲೆ, ಮುಸ್ಲಿಮರ ವಿರುದ್ಧದ ಜನಾಂಗೀಯ ಮಾರಣಹೋಮವೆಂದೂ ವಾದ ಮಾಡಿದರು. ಹಿಂದೂಗಳಿಗೆ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರನ್ನು ಕೊಂದು ಅವರ ಶಿಕ್ಷಣಸಂಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ನಾಶಪಡಿಸುವ ಯೋಜನೆ ಇದೆಂದೂ ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಜೋಡಿಸಿದರು. ಆ ಮಾರಣಹೋಮದಲ್ಲಿ ಬಲಿಪಶುಗಳಾದವರ ಬಗೆಗೆ ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಕರುಣೆಯಿಲ್ಲದ ಅವರ ಲೇಖನUಳನ್ನು ನವೆಂಬರ್ ೧೧ರ ದಾಳಿಯ ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳ ನಂತರ ಲಾಸ್ ಏಂಜಲೀಸ್ ಟೈಮ್ಸ್ ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಿದೆ.
ಇಸ್ಲಾಂನ ಬಗೆಗೆ "ಡಂಬನೆಯ ಕಾರ್ಟೂನ್ ಪ್ರಕಟವಾದಾಗ ಖಂಡನೆ, ಪ್ರತಿಭಟನೆ ಮತ್ತು ಗಲಭೆಗಳೂ ಆಗುತ್ತವೆ. ಆದರೆ, "ಂದೂ ದೇವತೆಗಳ ನೀಚ ಅವಹೇಳನ ಅಥವಾ ಆಕ್ರಮಣಗಳಾದಾಗ ಅಬಿವ್ಯಕ್ತಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಸಮಜಾ ನೀಡಲಾಗುತ್ತದೆ. {ಈ "ಷಯದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಓದಿಗಾಗಿ "ಇನ್‌ವೇಡಿಂಗ್ ದ ಸೇಕ್ರೆಡ್"(ರೂಪಾ & ಕೋ) ಎಂಬ ಗ್ರಂಥವನ್ನು ನಾನು ಶಿಫಾರಸು ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ರಾಜೀವ್ ಮಲ್ಹೋತ್ರಾರವರು ಈ ಗ್ರಂಥದ ಪ್ರಕಾಶನದಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯ ಭೂ"ಕೆ ವ"ಸಿದ್ದರು}.
'ಗುಣಾತ್ಮಕ'ವಾಗಿ ಯೋಚಿಸಿ ಮತ್ತು ಕೊನೆಯವರೆಗೆ ಸುಖವಾಗಿರಿ :
ಬಾಲಿವುಡ್‌ನ ಚಲನಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಜೋಡಿಗಳು ಕೊನೆಗೆ ಸುಖವಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಅಂದರೆ, ಕಥೆ ಸುಖಾಂತ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಪರಿಹರಿಸುವ ನನ್ನ ರೀತಿಯ "ಶ್ಲೇಷಣೆಯು ಗುಣಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಕೊನೆಗೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದು ನನ್ನ ಸ್ನೇ"ತರು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ. ಕೈ"ರಿ ಹೋಗುತ್ತಿರುವ ಭಾರತದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಬಗೆಗೆ ನಾನು ಪ್ರಸ್ತುತಪಡಿಸುವ ದೃಢವಾದ ಸಾಕ್ಷಿಗಳು ಅವರ ದ್ಟೃಯಲ್ಲಿ 'ತೀರಾ ನಕಾರಾತ್ಮಕ'. ಸುಖವಾದ ಅಂತ್ಯದಿಂದ "ಮ್ಮುಖವಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದು ಮತ್ತು ಅಂತಹ ಸುಖಾಂತ್ಯವನ್ನೇ ಹೇಳುವ ಸಾಕ್ಷಿಗಳನ್ನು ಪ್ರಸ್ತುತಪಡಿಸುವುದು ಭಾರತೀಯ ಮಾನಸಿಕ ಬೇನೆ. ವೈದ್ಯರು ರೋಗದ ನಕಾರಾತ್ಮಕ ವರದಿಗಳನ್ನು ಅಸಡ್ಡೆ ಮಾಡಬಾರದು ಎನ್ನುತ್ತೇವೆ. ಹಾಗೆಯೇ, ಷೇರು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯ ಕುಸಿತದ ಬಗೆಗೆ ತುಂಬಾ ಯೋಚಿಸುತ್ತೇವೆ. ಮತ್ತು ಶಿಕ್ಷಕರು ಅ"ಧೇಯ "ದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳನ್ನು ಶಿಕ್ಷಿಸಬೇಕು ಎನ್ನುತ್ತೇವೆ. "ಒಳ್ಳೆಯ" ಪರ್ಯಾಯಗಳು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೇನಂತೆ ?
ಪಾಕಿಸ್ಥಾನದ "ರುದ್ಧದ ಯುದ್ಧತಂತ್ರಗಳು ಭಾರತೀಯ ಮುಸ್ಲಿಮರ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಕೆರಳಿಸಬಾರದು ಎಂಬ ನಮ್ಮ ನಾಯಕರ ಧೋರಣೆ ಕಸಿ"ಸಿಯನ್ನುಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ. ಇದರಿಂದ, ಭಾರತೀಯ ಮುಸ್ಲಿಮರು - ಹೆಚ್ಚು ಮುಸ್ಲಿಮರು, ಕಡಿಮೆ ಭಾರತೀಯರು ಎಂದಾತಲ್ಲವೇ ? ಭಾರತದ ಉಗ್ರ ಕ್ರಮವು ಜಿಹಾದ್‌ಅನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಅಣು ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಆಹ್ವಾನ ನೀಡುತ್ತದೆ ಎಂದು ಕೆಲವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ, ಭಯಂಕರ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ರೋಗವು ಟ್ಯೂಮರ್‌ನ ಚರ್ಮಕ್ಕಿಂತ ಹೊರಗೆ ಹರಡಿದಾಗ, ಅದರ ಮೇಲೆ ನೇರ ಆಕ್ರಮಣ ನಡೆಸಲೇಬೇಕು. ಅದಕ್ಕೋಸ್ಕರ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ "ಟ"ನ್‌ಗಳು ಅಥವಾ ಹಾಡು ಮತ್ತು ನೃತ್ಯ ಅರ್ಥ"ನ. ಆಟ, ಯುದ್ಧ, ಔಷಧಿ ಮತ್ತು ಮಾರ್ಕೆಟಿಂಗ್‌ನ "ಷಯದಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಆತ್ಮ ರಕ್ಷಣೆಂದ ಗೆಲ್ಲಲು ಸಾಧ್ಯ"ಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಕ್ರಮಗಳು ಕಾರ್ಯರೂಪಕ್ಕೆ ಬರದಿದ್ದಾಗ ಕೇವಲ ಬೆದರುಬೊಂಬೆಗಳಾಗುತ್ತವೆ. ರ್‍ಟ್ರಾಯ "ತಾಸಕ್ತಿಗಿಂತ ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತರ ತ್ಟುಕರಣವೇ ಹೆಚ್ಚಾದಾಗ, ನಮ್ಮ ಶತ್ರುಗಳು ನಮ್ಮ ಬಲ"ನತೆಯ ಲಾಭ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಪಾರ್ಶ್ವವಾಯು ಬಡಿದ ಭಾರತವು ಪರಕೀಯರಿಗೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಆಹಾರವಾಗುತ್ತದೆ.
ದೇಶಗಳು ಆಡುವ ಆಟ :
ಭಾರತೀಯ ಮಾನಸಿಕತೆ ಸಹಜಸ್ಥಿತಿಗೆ ಮರಳಿದಾಗ ಅದನ್ನು "ನಿ"ಯತೆ" ಎಂದು ಜರಿಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿನ ಪ್ರತಿಯೊಂದೂ ಪ್ರಮುಖ ಘಟನೆ ನೋಡಿದಾಗ - ಅಸಮರ್ಪಕ ಚಿಂತನೆ, ಭಯೋತ್ಪಾದನೆಯ ಬಗೆಗೆ ಅಸಡ್ಡೆ ಮತ್ತು ಹೇಗೋ ಬದುಕಿದರಾತೆಂಬ ಭಾವನೆ ದಟ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಕ ಆಲೋಚನೆಗಳ ಅನುಷ್ಠಾನಕ್ಕಾಗಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಯೋಜನೆ ಬೇಕೇಬೇಕು.
ಭೂರಾಜ್ಯಶಾಸ್ತ್ರದ ಚದುರಂಗದಾಟದಲ್ಲಿನ ಪಟ್ಟುಗಳನ್ನು ಭಾರತ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಒಂದು ಕಡೆಯ ಆಟ ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆಯ ಆಟದ ಮೇಲೆ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುತ್ತದೆ. ಇದರಿಂದ ಆಮದು-ರಫ್ತು ನೀತಿ ಜಟಿಲಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ದಕ್ಷಿಣ ಏಷ್ಯಾದ ಈ ಚದುರಂಗದಾಟದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಡೆರುವುದು ಅಮೆರಿಕಾ - ಭಾರತ - ಪಾಕಿಸ್ಥಾನಗಳು. ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆರುವುದು ಅದೇ ಪಾಕಿಸ್ಥಾನ! ಮತ್ತು ಚೈನಾ. ಪಶ್ಚಿಮ ದೇಶಗಳ ಜೊತೆಗಿನ ಬಾಹ್ಯ ಆಟಗಳ ಹೊರತಾಗಿ ಭಾರತವು ತನ್ನ ದೇಶದಲ್ಲಿರುವ "ದೇಶೀ ಪ್ರಾಯೋಜಿತ "ಘಟನೆಗಳ ತ್ಟುಕರಣಕ್ಕಾಗಿ ಆಂತರಿಕ ಆಟಗಳನ್ನೂ ಆಡುತ್ತದೆ. ಪಶ್ಚಿಮದ "ರುದ್ಧದ ಇಸ್ಲಾಂನ ಆಟದಲ್ಲಿ ಮತವನ್ನು ದಾಳವಾಗಿ ಬಳಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಭಾರತದಲ್ಲಿರುವ "ಘಟನೆಗಳಿಂದ, ಅತ್ಯಂತ ದೊಡ್ಡ ಮಾರಿಕಟ್ಟೆಯಾದ ಈ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಮತಾಂತರ ಅವ್ಯಾಹತವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. "ದೇಶೀ ಚದುರಂಗದಾಟದಲ್ಲಿ ಭಾರತವನ್ನು ಒಂದು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಾಗಿ, ಸರಬರಾಜು ಮಾಡುವ ಕೇಂದ್ರವಾಗಿ, ಪ್ರತಿಸ್ಪರ್ಧಿಯಾಗಿ ಮತ್ತು ಹೂಡಿಕೆಯ ಕೇಂದ್ರವೆಂಬಂತೆ ಬಿಂಬಿಸಲಾಗಿದೆ.
ಇನ್ನೊಂದು ಚದುರಂಗದಾಟದಲ್ಲಿ ದಕ್ಷಿಣ ಏಷ್ಯಾದ ಬುದ್ಧಿಜೀ"ಗಳು ಭಾರತೀಯ "ದ್ವಾಂಸರಿಗೆ ಸಿಪಾಗಳಿಗೆ ನೀಡುವಂತೆ ಉಪನ್ಯಾಸ ನೀಡುತ್ತಾರೆ. ಮತ್ತು ಅವರಿಗೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ಸಂಸ್ಥೆಗಳನ್ನು - ಹಣ ಕೊಟ್ಟು ಕೊಂಡುಕೊಂಡಂತೆ ಆಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇರಾಕ್ ಮೇಲಿನ ದಾಳಿಂದ ನಿಜವಾದ ಲಾಭವಾದದ್ದು "ಶ್ವ"ದ್ಯಾಲಯಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ಮಾನವ ಹಕ್ಕು ತಜ್ಞರಿಗೆ. ಈ ಆಟದಲ್ಲಿನ ಆಟಗಾರರಾದ ಅವರು, ಬರಾಕ್ ಒಬಾಮಾ ತಮ್ಮ ಬಜೆಟ್‌ನಲ್ಲಿ "ದಕ್ಷಿಣ ಏಷ್ಯಾ"ವನ್ನು ಆಟ ಆಡಿಸಲು ಶತಕೋಟಿ ಡಾಲರ್‌ಗಳನ್ನು "ಸಲಿಡಲಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
ಈ ಅಸ್ತಿತ್ವಗಳ ಪರಸ್ಪರ ಘರ್ಷಣೆದ್ದರೂ ಭಾರತ ತನ್ನ ಅನೇಕತೆಂದಲೇ ಒಂದಾಗುತ್ತಿದೆ. ಸೈನ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಹಣ ಖರ್ಚು ಮಾಡಲು ದೇಶ ಸಂಪದ್ಭರಿತವಾಗಿರಬೇಕು. ಇನ್ನಾವುದೇ ಸಂಸ್ಥೆಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸೈನ್ಯವು ದೇಶವನ್ನು ಒಂದು ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಏಕೆಂದರೆ, ಸೈನಿಕರು ದೇಶದ ಜೊತೆಗೆ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರಾಣ ಕೊಡಲೂ ತಯಾರಿರುತ್ತಾರೆ.
ಅಮೆರಿಕದ ಪ್ರಸ್ತುತ "ದೇಶಾಂಗ ನೀತಿಯು ಭಾರತದ "ದೇಶಾಂಗ ನೀತಿಯನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ, ಇಲ್ಲಿ ಭಾರತವು - ಇಸ್ಲಾ" ಮತ್ತು ಚೈನಾ ದೇಶಗಳೆದುರಿಗೆ ದಾಳವಾಗಿ ಬಳಕೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಮನಗಾಣಬೇಕು. ಕಾಲದ ಓಟದಲ್ಲಿ ಅಮೆರಿಕವು ಭಾರತವನ್ನು - ಚೈನಾದ ತರಹ ಸೂಪರ್ ಪವರ್ ಆಗಿಯೋ, ಪಾಕಿಸ್ಥಾನದ ತರಹ ಅಪಾಯಕಾರಿ "ಘಟಿತ ದೇಶವನ್ನಾಗಿಯೋ ನೋಡಲು ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ಭಾರತವನ್ನು ಈ ಎರಡೂ ವೈರುಧ್ಯಗಳಿಗೆ ಹೋಗದಂತೆ "ನಿಭಾಸುತ್ತದೆ". ಆನೆ ಯಾವತ್ತಿಗೂ ಸಾಕುಪ್ರಾಣಿಯಾಗದು. ಅದು ತನ್ನನ್ನು ತಾನೇ ಸಾಕಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.
ಭಾರತ ಕಲಿಯಬೇಕಾದ ಪಾಠಗಳು :
ಅಮೆರಿಕದಲ್ಲಿ ವಲಸಿಗಳೇ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದ್ದರೂ, ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಧಾನ್ಯತೆ ಪಡೆಯುವುದು ಪ್ರಮುಖ ಮತವೇ. ಉನ್ನತ ಸ್ತರದ ರಾಜಕೀಯ ಪದಾಕಾಂಕ್ಷಿಗಳು ಒಳ್ಳೆಯ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನರಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಅವರು ಅಲ್ಲಿ ಭಾರೀ "ನ್ನಡೆ ಅನುಭ"ಸುತ್ತಾರೆ. ಕ್ರೈಸ್ತ ಮತದ "ಭಾಗವು ಆ ಮತವನ್ನು ರೂಪಿಸಿದ ಪೋಪರ ಆಜ್ಞೆಯಲ್ಲ ಅಥವಾ ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತ ಮತಗಳ ಸಬಲೀಕರಣವೂ ಅಲ್ಲ. ಬಿಳಿಯರ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಅಮೆರಿಕದ ನಿರ್ಮಾಣವಾತು. ಇದಕ್ಕೆ ನೆರವಾದುದು, ಅವರು ನಡೆಸಿದ ಅಲ್ಲಿನ ಮೂಲ ನಿವಾಸಿಗಳ ಮಾರಣಹೋಮ. ಭಾರತದ ಪುಣ್ಯ ! ಇಲ್ಲಿ "ಗಾಗಲಿಲ್ಲ. ಒಬಾಮಾ ಸುಧಾರಿತ ಏಕೀಕರತ ರಾಷ್ಟ್ರವನ್ನು ಬಯಸಿದ್ದಾರೆ. "ಂದಿನ ನಾಯಕರು ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತವಾದದಿಂದ ಮೇಲೆ ಬಂದಿದ್ದರು. ಭಾರತದ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಶಿಥಿಲಗೊಳಿಸುವ ದ್ರಾ"ಡರು, ಮಾಯಾವತಿ ಮತ್ತು ಈ ದೇಶದ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಮತ್ತು ಮುಸ್ಲಿಂ ನಾಯಕರಿಗಿಂತ ಒಬಾಮಾ ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಆ ದೇಶದ ಮತದ ನಿಷ್ಠಾವಂತ ಅನುಯಾ. ಅಮೆರಿಕಾ ತನ್ನ ಘನತೆಯನ್ನು ಇಂಡೋ - ಯುರೋಪಿಯನ್ ಮೊದಲಾದ "ಶ್ರಜನಾಂಗಗಳ ಮೂಲಕ ತೋರ್ಪಡಿಸುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ಕಾಣುವುದು ಅಮೆರಿಕದ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯೇ ! ಅಂದರೆ, ಎಲ್ಲ ಉಪ - ಅಸ್ತಿತ್ವಗಳನ್ನು ಅದು ರದ್ದುಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿನವರಿಗೆ ಅಮೆರಿಕನ್ ಅಲ್ಲದವನು ನಾಯಕನಾದರೆ ಅವನು ಪ್ರಾಣಾಂತಿಕನೇ.
ಇದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ನೋಡಿದಾಗ ಮಾಯಾವತಿ ಮತ್ತು ಈ ದೇಶದ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಮತ್ತು ಮುಸ್ಲಿಂ ನಾಯಕರು, ದ್ರಾ"ಡರು ಹಾಗೂ ಇತರೆ ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತರ ಮತಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುವವರು ಭಾರತೀಯ ಸಂಗಟಿತ ಅಸ್ತಿತ್ವಗಳನ್ನು ಅಡ ಇಟ್ಟು ಅಧಿಕಾರ ಪಡೆದಿದ್ದಾರೆ. "ಘಟಿತ ಭಾರತೀಯ ಅಸ್ತಿತ್ವಗಳನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸುವವರಿಗಿಂತ ಭಿನ್ನನಾದ ಒಬಾಮಾ - ಸಂಘಟಿತ ಭಾರತೀಯ ನಾಗರೀಕತೆಯೊಳಗಿನ ಗಾಂಧಿ ಮತ್ತು ಅಂಬೇಡ್ಕರರಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಹತ್ತಿರ. ಭಾರತವು ಅಮೆರಿಕದ ರಚನೆಗಳಿಂದ ಕಲಿಯಬಹುದು. ಭಾರತದ ಶತಕೋಟಿಪತಿಗಳು ರಾಷ್ಟ್ರದ ಗುಣಾತ್ಮಕ ಉಪನ್ಯಾಸ ಮತ್ತು ಚರ್ಚೆಗಳಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯ ಪಾತ್ರ ವ"ಸಬೇಕು ಮತ್ತು ಅವುಗಳನ್ನು ಆಯೋಜಿಸಬೇಕು. ಅಮೆರಿಕದ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಮತ್ತು ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ರೂಪಿಸುವಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯ ಪಾತ್ರ ವ"ಸಿದ ಕಾರ್ನೆಗಿ, ರಾಫೆಲ್ ಮತ್ತು ಫೋರ್ಡ್‌ಗಳಂತೆ ಇವರೂ ವ್ಯವಹರಿಸಬೇಕು. ಅಮೆರಿಕದ ಆಂತರಿಕ ಸ್ತರಗಳನ್ನಾಧರಿಸಿದ ಯೋಗ್ಯತಾಶಾ"ಯು ಭಾರತದ ಜಾತ್ಯಾಧಾರಿತ ರಾಜಕಾರಣಕ್ಕಿಂತ ಎಷ್ಟೋ "ಗಿಲಾದುದು.
ಅಮೆರಿಕಾದ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಕಲಿಕಾ ಪದ್ಧತಿಗಳಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿನ "ಶ್ವ"ದ್ಯಾಲಯಗಳು ಸರ್ಕಾರ, ಯೋಚನಾ ಕೂಟ ಮತ್ತು ಚರ್ಚುಗಳೊಡನೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಹೊಂದಿವೆ. ಅವರು ತಮ್ಮ ದ್ಟೃಂದ ಇತರ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ನಾಗರೀಕತೆಗಳನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಭಾರತವೂ ಹಾಗೆ ಮಾಡಲು ಕಲಿಕಾ ಕೇಂದ್ರಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು. ಈ "ಷಯಲ್ಲಿ "ಶ್ವಾದ್ಯಂತ ಹರಡಿರುವ ಚೈನಾದ ೧೦೦ ಕನ್ಫೂಶಿಯಸ್ ಕೇಂದ್ರಗಳು ನಮಗೆ ಮಾದರಿಯಾಗಬೇಕು.
ಸಿದ್ಧ ಉತ್ತರಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕ ಶಿಬಿರಗಳು ಮಾಯವಾಗುತ್ತಿವೆ. ಭಾರತದ ಬುದ್ಧಿಮತ್ತೆ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಬೇಕು, ಪಳಗಬೇಕು, ಬದಲಾಗಬೇಕು ಮತ್ತು ತನ್ನ ಹೆಸರಿಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ರ್‍ಟ್ರಾಯ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ನಿಮಿ೵ಸಬೇಕು.
(ಆಂಗ್ಲ ಮೂಲ - ರಾಜೀವ್ ಮಲ್ಹೋತ್ರಾ)
* * *

2009-03-04T16:31:00.000+05:30

ರಾಮಾಯಣದ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಕುರಿತು.......

ರಾಮಾಯಣವು ಇತಿಹಾಸ ಗ್ರಂಥಗಳಲ್ಲೊಂದು ಎಂಬ ಹೇಳಿಕೆ ಹಿಂದಿನ ಕಾಲದಿಂದಲೂ ಇದೆ. ಎಲ್ಲ ಸಂಸ್ಕೃತ ಗ್ರಂಥಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಹೀಗೆಯೇ ಅದರ ಉಲ್ಲೇಖವಾಗಿದೆ. ಇತಿಹಾಸ ಎಂಬುದರ ಅರ್ಥ ಇತಿ ಹ ಆಸ ಎಂದು ನಿರುಕ್ತದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದೆ.ಆದ್ದರಿಂದಲೇ, ನಡೆದಿದ್ದನ್ನು ನಿರೂಪಿಸುವ ಗ್ರಂಥವೇ ಇತಿಹಾಸ ಎಂದು ಕರೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಪುರಾಣಗಳು ಇಂತಹವುಗಳಲ್ಲ.

ಆದರೆ, ಆಧುನಿಕರು ಇದಕ್ಕೆ ಇಲ್ಲಿ ಆಕ್ಷೇಪ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ರಾಮಾಯಣವು ಐತಿಹಾಸಿಕ ಗ್ರಂಥವಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ, ರಾಮನು ಇದ್ದ ಎಂಬುದರ ಬಗೆಗೆ ಅವರಿಗೆ ಆಧಾರ ಬೇಕಾಗಿದೆ. ಆಧಾರಸಮೇತ ನಿರೂಪಿಸಿದರೂ ಅವರು ಒಪ್ಪುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಬೇರೆ ಮಾತು !

ದೂರದರ್ಶನದ ಝೀವಾಹಿನಿಯವರು ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಚಿತ್ರಕೂಟ ಮತ್ತು ಶ್ರೀಲಂಕಾಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ರಾಮಾಯಣದ ಘಟನೆಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ಸ್ಥಳಗಳ ಪರಿಶೀಲನೆ ನಡೆಸಿದರು. ಅವರು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದ ವರದಿಯಲ್ಲಿನ ಕೆಲವು ಕೂತೂಹಲಕಾರಕ ಸ್ಥಳಗಳ ಬಗೆಗಿನ ವಿವರಗಳು ಇಲ್ಲಿವೆ.

ಚಿತ್ರಕೂಟವು ವನವಾಸದಲ್ಲಿ ರಾಮ ಮುಂತಾದವರ ವಾಸಸ್ಥಾನವಾಗಿತ್ತು ಎಂಬುದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಿಳಿದೇ ಇದೆ. ಅಲ್ಲಿ ರಾಮನು ಮಲಗಿದ ಸ್ಥಳ, ರಾಮ ಮುಂತಾದವರ ಪಾದಚಿಹ್ನೆಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಸ್ಫಟಿಕ ಶಿಲೆ ಮುಂತಾದವುಗಳಿವೆ. ಜಾನಕೀಕುಂಡ(ಚಿತ್ರ-೧)ಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ಇರುವ ದಾರಿಯೇ ಹವನವೀಥಿ. ಅಲ್ಲಿ ಸೀತೆಯು ದಿನವೂ ಸ್ನಾನ ಮುಗಿಸಿದ ಮೇಲೆ ಹೋಮ ಹವನಗಳನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದಳೆಂಬ ಪ್ರತೀತಿ ಇದೆ. ಇಲ್ಲಿ ದಿನವೂ ರಾಮಾಯಣ ಪಾರಾಯಣವು ಈಗಲೂ ದಿನವೂ ನಡೆಯುತ್ತದೆ ಎಂದುದು ವಿಶೇಷ.

ಚಿತ್ರಕೂಟದ ಸುತ್ತಲೂ ಕಾಮಾಖ್ಯ ಪರ್ವತಶ್ರೇಣಿಯಿದೆ. ಇಲ್ಲಿನ ಗುಹೆಯಲ್ಲಿ ಸೀತಾಕುಂಡವಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ದಿನವೂ ಸೀತೆಯು ದಿನವೂ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುತಿದ್ದಳೆಂಬ ಕಥೆ ಕೇಳಿಬರುತ್ತದೆ. ಗೋದಾವರೀ ಜಲಧಾರೆ ಇಲ್ಲಿ ಕಾಣಲು ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಆಶ್ಚರ್ಯವೆಂದರೆ ಗುಹೆಯನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ ಈ ಜಲಧಾರೆ ಮುಂದೆ ಎಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ವಿಷಯ ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿಯದು !

ಇಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದೆ ೬೫೦ ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳನ್ನು ಏರಿದರೆ ಹನುಮಧಾರಾ (ಚಿತ್ರ-೨) ಇದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಹನುಮಂತನ ಮೂರ್ತಿ ಕಾಣಸಿಗುತ್ತದೆ. ಲಂಕೆಯನ್ನು ಸುಟ್ಟು ಬಂದ ಹನುಮಂತನ ಶರೀರದ ತಾಪವನ್ನು ಹೋಗಲಾಡಿಸಲು ರಾಮನು ಬಾಣಪ್ರಯೋಗದಿಂದ ಜಲಧಾರೆಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿದನೆಂಬ ಕಥೆ ಇದೆ. ಹನುಮಂತನ ಮೂರ್ತಿಯ ಮುಂದೆ ಬೆಟ್ಟದಿಂದ ಜಲಧಾರೆಯೊಂದು ಬೀಳುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿಯೂ ಈ ಜಲಧಾರೆ ಮುಂದೆ ಎಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತದೆಂಬುದು ಇನ್ನೂ ನಿಗೂಢವಾಗಿಯೇ ಉಳಿದಿದೆ.

ಸೀತೆಯನ್ನು ಅಪಹರಿಸಿದ ರಾವಣನು ಅವಳನ್ನು ಲಂಕೆಯ ಅಶೋಕವನದಲ್ಲಿ ತಂದಿಟ್ಟನೆಂಬ ಕಥೆ ನಮಗೆ ತಿಳಿಯದ್ದೇನಲ್ಲ. ಈ ಸ್ಥಳ ಶ್ರೀಲಂಕಾದಲ್ಲಿದೆ. ಆ ಜಾಗದಲ್ಲೀಗ ರಾಮ, ಲಕ್ಷ್ಮಣ, ಸೀತೆ, ಆಂಜನೇಯರ ಪ್ರತಿಮೆಗಳು ಕಾಣಸಿಗುತ್ತವೆ(ಚಿತ್ರ-೩). ಆಶೋಕ ವೃಕ್ಷವಾದರೋ ಈಗ ಅಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಕಾಲದ ಮಹಿಮೆಯಿಂದ ನಶಿಸಿಹೋಯಿತು ಇನ್ನುತ್ತಾರೆ ಸ್ಥಳೀಯರು.

ಆದರೆ ನೂರಾರು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಹುಟ್ಟಿದ ಮರವೊಂದು ಅಲ್ಲಿ ರಾರಾಜಿಸುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ, ಆ ಪ್ರದೇಶವು ಶಿಲೆಗಳಿಂದ ಆವೃತವಾದ ಕಾರಣ ತಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಗೋಚರವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಇಲ್ಲಿಯೇ ಸೀತಾಝರಿ(ಚಿತ್ರ-೪) ಹರಿಯುತ್ತದೆ. ಅಶೋಕವನದಲ್ಲಿದ್ದ ಸೀತೆಯು ಇಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುತಿದ್ದಳು ಎಂಬ ಪ್ರತೀತಿ ಇದೆ. ಬೆಟ್ಟದಿಂದ ಆವೃತವಾದ ಈ ಸೀತಾಝರಿ ಕುಂಡಕ್ಕೆ ನೀರು ಎಲ್ಲಿಂದ ಬರುತ್ತದೆ, ಕುಂಡದಿಂದ ನೀರು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿಯದು. ಆದರೆ, ಈ ಕುಂಡದಲ್ಲಿ ಇಡೀ ವರ್ಷ ನೀರಿರುತ್ತದೆ. ಚಿತ್ರಕೂಟದ ಜಾನಕೀಕುಂಡದಲ್ಲಿ ಕಾನುವ ವೈಚಿತ್ರ್ಯ ಇಲ್ಲಿಯೂ ಕಂಡುಬರುವುದು ಆಶ್ಚರ್ಯವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವುದಿಲ್ಲವೇ ?

ಅಶೋಕವನದಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಹೆಜ್ಜೆ ಗುರುತು ಕಾಣುತ್ತದೆ(ಚಿತ್ರ-೫). ಹನುಮಂತನು ಇಲ್ಲಿ ಸೀತೆಯೆದುರು ಯಾವ ಮಹಾಕಾರವನ್ನು ತಾಳಿದನೋ ಆಗ ಉಂಟಾದ ಹೆಜ್ಜೆಗುರುತಿದು ಎಂದು ಸ್ಥಳೀಯರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಕಪಿಯ ಹೆಜ್ಜೆಗುರುತನ್ನೇ ಇದು ಹೋಲುತ್ತದೆ. ಪುರಾತತ್ವ ವಿಭಾಗದವರು - ಇದು ೬,೦೦೦ ವರ್ಷಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಹಳೆಯದು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಅಶೋಕವನದ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿಯೇ ಚಿನ್ಮಯ ಮಂದಿರವಿದೆ. ಅಲ್ಲಿಂದ ಕಾಣುವ ಪರ್ವತ ಶ್ರೇಣಿಯು ಮೇಲ್ಮುಖವಾಗಿ ಮಲಗಿರುವ ಹನುಮಂತನನ್ನೇ ಹೋಲುತ್ತದೆ.(ಚಿತ್ರ-೬)

ಈ ಬೆಟ್ಟದ ಮಣ್ಣಿನ ಬಣ್ಣ ಕೆಂಪು. ಆದರೆ ಅಶೋಕವನದ ಕಡೆಗಿರುವ ಪರ್ವತಭಾಗದ ಮಣ್ಣಿನ ಬಣ್ಣ ಕಪ್ಪು(ಚಿತ್ರ-೭). ಹನುಮಂತನು ಅಶೋಕವನವನ್ನು ಸುಟ್ಟಿದ್ದರಿಂದ ಇದರ ಬಣ್ಣ ಕಪ್ಪಗಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಬೆಟ್ಟದ ಪರಿಸರದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಶಿಲೆಗಳೂ ಸುಟ್ಟ ಹಾಗೇ ಕಾಣುತ್ತವೆ. ಸ್ಥಳೀಯರು - ಈ ಪರಿಸರದಲ್ಲಿ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಕಾಡ್ಗಿಚ್ಚು ಬಂದುದನ್ನು ನಾವು ಕಂಡಿಲ್ಲ, ಪೂವಿಕರು ಹೇಳುವುದನ್ನೂ ಕೇಳಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಈ ಪರಿಸರದಲ್ಲಿರುವ ಮಂಗಗಳ ಮೈ ಬೂದುಬಣ್ಣದ್ದಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಅವುಗಳ ಬಾಲ ಮಾತ್ರ ಕಪ್ಪು(ಚಿತ್ರ-೮). ಅಂದರೆ, ಬಾಲ ಸುಟ್ಟ ಹನುಮಂತನನ್ನೇ ಅವು ಹೋಲುತ್ತವೆ. ಹತ್ತಿರದಿಂದ ನೋಡಿದಾಗ ಅವುಗಳ ಕಿವಿಯೂ, ತುಟಿಯೂ ಕಪ್ಪೆಂದು ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ.

ಹನುಮಂತನು ಹಿಮಾಲಯದಿಂದ ಸಂಜೀವಿನೀ ಪರ್ವತವನ್ನು ತಂದನೆಂಬ ಕಥೆ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದುದು. ಅದರ ಒಂದು ಭಾಗ ಇಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ವಿಮಾನ ಅಥವಾ ಹೆಲಿಕಾಫ್ಟರ್‌ದಿಂದ ನೋಡಿದಾಗ ತಿಳಿಯುವ ವಿಷಯವೆಂದರೆ - ಇಂತಹ ಪರ್ವತ ರಚನೆ ಶ್ರೀಲಂಕೆಯಲ್ಲಿ ಬೇರೆಲ್ಲೂ ಕಾಣಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ಈ ಪರಿಸರದಲ್ಲಿ ವಾಸ ಮಾಡುವ ಜನರು ರೋಗ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಾಗಿ ತರುಲತೆಗಳನ್ನೂ, ಬೇರು-ಎಲೆಗಳನ್ನೂ ಇಲ್ಲಿಂದಲೇ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಾರೆಂದು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದ ಎಲ್ಲರೂ ತಿಳಿಯಬಹುದು. ಶ್ರೀಲಂಕಾದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿರುವ ಭಾರತೀಯ ಮೂಲದ ಹರಿಂದರ್ ಸಿಖ್(ಚಿತ್ರ-೯)ರವರು ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ - ಈ ಸುಮೇರು ಪರ್ವತದಲ್ಲಿರುವ ಶೇ.೬೦ರಷ್ಟು ಮರಗಳು ಔಷಧೀಯ ಗುಣಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿವೆ. ಇಂತಹ ಮರಗಳು ಹಿಮಾಲಯದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಕಾಣಸಿಗುತ್ತವೆ. ಹೃದಯ, ಚರ್ಮ, ಮೂಳೆ, ಅಲರ್ಜಿಗೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ರೋಗಗಳ ಔಷಧಿಗೆ ಇಲ್ಲಿನ ಬೇರುಗಳು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಉಪಕಾರ ಮಾಡುತ್ತವೆ. ಈ ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ಸುಮೇರು ಪರ್ವತವನ್ನು ಹೊತ್ತ ಆಂಜನೇಯನ ಪ್ರತಿಮೆಯೂ ಇದೆ. ಇದು ಹೆಚ್ಚು ಜನರಿಗೆ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ. ರಾವಣನ ಇರುವಿಕೆಯ ಬಗೆಗೆ ಸ್ಥಳಪುರಾಣಗಳೂ ಕೇಳಿಬರುತ್ತವೆ.

ರಾಮಾಯಣದ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಪ್ರಮಾಣೀಕರಿಸುವ, ನಿರಾಕರಿಸಲು ಅಸಾಧ್ಯವಾದ ಆಧಾರಗಳು(ದಾಖಲೆಗಳು) ಸಿಗುತ್ತಿರುವುದು ಅತ್ಯಂತ ಸೌಭಾಗ್ಯವೇ ಸರಿ.

2009-03-04T16:26:00.000+05:30

ಕಾಶ್ಮೀರದ ತಾಲಿಬಾನೀಕರಣ

ಲೆಫ್ಟಿನೆಂಟ್ ಕರ್ನಲ್ ಎಸ್. ಕೆ. ಸಿನ್ಹಾರವರು ಜಮ್ಮು-ಕಾಶ್ಮೀರದ ಮಾಜಿ ರಾಜ್ಯಪಾಲರು(೨೦೦೩-ಮೇ ೨೦೦೮). ಅವರ ಕಾಲದಲ್ಲೇ ಅಮರನಾಥ ಪ್ರವಾಸಿಗರಿಗೆ ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ವಸತಿಯನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸುವ ಯೋಜನೆ ರೂಪುಗೊಂಡಿತ್ತು. ದಿ ವೀಕ್ನಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾದ ಅವರ ಸಂದರ್ಶನದ ಆಯ್ದ ಭಾಗ ಇಲ್ಲಿದೆ -

* ನೀವೇಕೆ ಅಮರನಾಥ ಯಾತ್ರೆಯ ಅವಧಿಯನ್ನು ವಿಸ್ತರಸಿದಿರಿ ?
೨೦೦೩ರ ವರೆಗೂ ಯಾತ್ರೆ ಒಂದು ತಿಂಗಳಿನದೇ ಆಗಿತ್ತು. ೨೦೦೪ರಲ್ಲಿ ಹಿಂದೂ ಪಂಚಾಂಗದಂತೆ ಆ ವರ್ಷ ಮಲಮಾಸವಿತ್ತು. ಅಂದರೆ ಎರಡು ಶ್ರಾವಣಗಳಿದ್ದುವು. ಆದ್ದರಿಂದ, ಶ್ರಾವಣಮಾಸದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಈ ಯಾತ್ರ್ರೆಯ ಅವಧಿಯನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸಿದುದು ಸಹಜವೇ ಆಗಿತ್ತು. ಮತ್ತು ಸಂಘಟಕರಿಗೂ ಕೂಡ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಆಗಮಿಸುತ್ತಿರುವ ಯಾತ್ರಿಕರನ್ನು ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿ ದರ್ಶನ ಪಡೆಯುವಂತೆ ಮಾಡಲು ಹೆಚ್ಚಿನ ಅವಧಿ ಸಹಕಾರಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ನಿತಿಷ್ ಸೇನ್ ಗುಪ್ತಾ ಕಮಿಟಿ(೧೯೯೬) ಮತ್ತು ಲೆಫ್ಟಿನೆಂಟ್ ಜನರಲ್ ಜಿ.ಆರ್.ಮುಖರ್ಜಿ ಕಮಿಟಿ(೨೦೦೦)ಗಳೂ ಇದನ್ನೇ ಬಯಸಿದ್ದವು.

* ಕರಣ್ ಸಿಂಗ್‌ರವರು ರಾಜ್ಯಪಾಲರಾದ ಎನ್.ಎನ್.ವೋಹ್ರಾರವರ ಪದಚ್ಯತಿಯನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ. ನೀವಿದನ್ನು ಬಯಸುವಿರಾ ?
ವೋಹ್ರಾ ನನ್ನ ಗೆಳೆಯ. ಆದರೆ, ನಿಜಸಂಗತಿಯೆಂದರೆ ಈ ಎಲ್ಲ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಶುರುವಾಗಿದ್ದು ಅವರ ಅಧಿಕಾರಾವಧಿಯಲ್ಲೇ. ಭೂಮಿಯನ್ನು ವಾಪಸ್ ಪಡೆದದ್ದೂ ಅವರೇ. ಇದು ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ಭೂದಾನವೇನೂ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅನೇಕರು ಕಾಶ್ಮೀರದ ಅರಣ್ಯಪ್ರದೇಶವನ್ನು ತಮ್ಮದಾಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಮೊಬೈಲ್ ಟವರ್‌ಗಳನ್ನು ಹೂಳಲು ರಿಲೆಯನ್ಸ್‌ಗೆ ಭೂಮಿ ನೀಡಲಾಗಿದೆ. ಆದರೆ, ಕಾಶ್ಮೀರದ ಪ್ರತ್ಯೇಕತಾವಾದಿ ನಾಯಕರಿಗೆ ಹಿಂದೂಗಳು ತಮ್ಮ ಧಾರ್ಮಿಕ ಆಚರಣೆಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸಲು ಭೂಮಿ ನೀಡಬಾರದೆಂದು ಬೊಬ್ಬೆ ಹಾಕುತ್ತಾರೆ. ಅನೇಕ ಹಜ್ ಕಾಂಪ್ಲೆಕ್ಸ್‌ಗಳು ತಲೆ ಎತ್ತಿವೆ. ಆದರೆ, ಅಮರನಾಥದ ಯಾತ್ರ್ರೆಯನ್ನು ಸುಗಮಗೊಳಿಸಲು ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಬಾರದೇಕೆ ?

* ಕಾಶ್ಮೀರೀ ಮುಸ್ಲಿಮರನ್ನು ತೀವ್ರವಾದಿಗಳೆಂದು ಚಿತ್ರಿಸಲಾಗಿತಿರುವುದೇಕೆ ?
ಈಗ ಕಾಶ್ಮೀರದಲ್ಲಿ ಧಾರ್ಮಿಕ ಅಸಹಿಷ್ಣುತೆ ಇದೆ. ಕಾಶ್ಮೀರಿ ಪಂಡಿತರ ಸಾಮೂಹಿಕ ಮಾರಣಹೋಮವಾದಾಗ ಯಾರೂ ಮಾತನಾಡಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರತ್ಯೇಕತಾವಾದಿಗಳಿಂದ ಕಾಶ್ಮೀರದ ತಾಲಿಬಾನೀಕರಣವಾಗಿದೆ. ಸೆಕ್ಯುಲರ್‌ವಾದಿಗಳು ಸಯ್ಯದ್ ಆಲಿ ಶಾ ಗಿಲಾನಿಯ ಕುಟಿಲ ರಾಜಕೀಯವನ್ನು ಎಂದೂ ಟೀಕಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

* ಹುರಿಯತ್ ನಾಯಕರನ್ನು ದೆಹಲಿಗೆ ಮಾತುಕತೆಗಾಗಿ ಆಹ್ವಾನಿಸುವುದರಿಂದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ತಿಳಿಯಾದೀತೇ ?
ಹುರಿಯತ್‌ನಲ್ಲಿ ಎರಡು ಗುಂಪುಗಳಿವೆ - ಮಧ್ಯಸ್ಥರೆಂದು ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಕರೆದುಕೊಳ್ಳುವವರು ಮತ್ತು ತೀವ್ರಗಾಮಿಗಳೆಂದು ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಕರೆದುಕೊಳ್ಳುವವರು. ಒಟ್ಟಾಗಿ ಅವರೆಲ್ಲಾ ಕೋಮುವಾದಿಗಳು ಮತ್ತು ರಾಷ್ಟ್ರವಿರೋಧಿಗಳು. ವಿದೇಶೀ ಪ್ರವಾಸಿಗರು ಅಮರನಾಥ ಯಾತ್ರೆಗೆ ಬಂದರೆ ಅವರಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಆಕ್ಷೇಪವಿಲ್ಲ. ಭಾರತೀಯ ಹಿಂದೂಗಳು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಭೇಟಿಕೊಟ್ಟರೆ ಅವರಿಗೆ ಅದೇನೋ ಕಸಿವಿಸಿ.

* ಪಿಡಿಪಿ ಮೃದುವಾಗುವುದೇ ?
ಪಿಡಿಪಿಯ ಮುಫ್ತಿ ಮೊಹಮ್ಮದ್ ಸಯೀದ್ ರಾಷ್ಟ್ರವಿರೋಧಿ ಮತ್ತು ಕೋಮುವಾದಿ. ಅವರು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗುವ ಮೊದಲೂ ಅವರ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿ ಸಂಶಯಾತ್ಮಕವಾಗಿತ್ತು. ೧೯೮೦ರಲ್ಲಿ ಕಾಶ್ಮೀರದಲ್ಲಿ ಹಿಂದೂ ದೇವಾಲಯಗಳ ನಾಶವಾದಾಗ ಅವರೇನೂ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಅವರ ಮಗಳ ಅಪಹರಣವೂ ಒಂದು ನಾಟಕವೇ.

* ಪಿಡಿಪಿಯೇ ಈ ಭೂಮಿ ಹಸ್ತಾಂತರಕ್ಕೆ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಕೊಟ್ಟಿತ್ತು. ಇದು ವಿವಾದವಾಗುವ ಲಕ್ಷಣಗಳು ಕಂಡುಬಂದಾಗ ಅದು ಸೆಕ್ಯುಲರ್ ಮುಖವಾಡ ಧರಿಸಿತೇ ?
ಪಿಡಿಪಿ ರಾಷ್ಟ್ರವಿರೋಧಿ ಮತ್ತು ಪ್ರತ್ಯೇಕತಾವಾದಿ ಸಂಘಟನೆ. ಅದು ಯಾವತ್ತೂ ಮೋಸದ ಆಟವನ್ನೇ ಆಡುತ್ತದೆ. ಮುಫ್ತಿಯವರು ಎಂತಹವರೆಂದರೆ - ಇವತ್ತಿಗೂ ಭಯೋತ್ಪಾದಕರ ಮನೆಯವರಿಗೆ ಪೆನ್ಶನ್ ನೀಡುವ ಏಕೈಕ ರಾಷ್ಟ್ರವೆಂದರೆ ಭಾರತ.

* ಕಾಶ್ಮೀರದ ವಿವಾದದ ಬಗೆಗೆ ನೆಹರುರವರ ಧೋರಣೆಗಳ ತಳಹದಿ ಸಡಿಲಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆಯೇ ?
ನೆಹರು ಒಳ್ಳೆಯ ವ್ಯಕ್ತಿ. ಆದರೆ, ಅವರ ಅನೇಕ ಆಲೋಚನೆಗಳು ಸೋಲನ್ನಪ್ಪಿದವು. ಮುಜಫ್ಫರಾಬಾರ್‌ಅನ್ನು ಮೂರು ಬಾರಿ ಆಕ್ರಮಿಸುವ ಸದವಕಾಶ ಲಭಿಸಿತ್ತು. ನೆಹರೂರವರು ನಮ್ಮನ್ನು ತಡೆದರು ಮತ್ತು ಹಿಂಬರುವಂತೆ ಆದೇಶಿಸಿದರು. ಸೈನದಲ್ಲಿನ ಮೂಗುತೂರಿಸುವಿಕೆ ಮತ್ತು ರಾಜನೀತಿಯ ಹೆಜ್ಜೆಗಳು ಸೋಲನ್ನಪ್ಪಿದವು.

2009-03-04T16:12:00.000+05:30

ತುಷ್ಟೀಕರಣ ಯಾವತ್ತೂ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಹಿತಕಾರಿಯಲ್ಲ

ಕಾಶ್ಮೀರದಲ್ಲಿ ಮೊಘಲ್ ರೋಡ್‌ಅನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಲು ೧೦,೦೦೦ ವನ್ಯಮರಗಳನ್ನು ಕಡಿದುಹಾಕಲಾಗುತ್ತದೆ. ಆಗ ಯಾರೂ ಚಕಾರವೆತ್ತುವುದಿಲ್ಲ. ಮೊಬೈಲ್ ಟವರ್‌ಗಳನ್ನು ಹೂಳಲು ಕಾಶ್ಮೀರಕಣಿವೆಯಲ್ಲಿ ಎಕರೆಗಟ್ಟಲೇ ಭೂಮಿ ನೀಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಯಾರೂ ಕಿರುಚುವುದಿಲ್ಲ. ಕಾಶ್ಮೀರ ಕಣಿವೆಯಲ್ಲಿ ನೂರಾರು ಎಕರೆಗಟ್ಟಲೇ ಭೂಮಿ ಕುಡಿಯುವ ನೀರು ಮತ್ತು ಚರಂಡಿಗಾಗಿ ನಿಗದಿಯಾಗಿದೆ. ಯಾರೂ ತಡೆಯೊಡ್ಡುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ೪೦ ಹೆಕ್ಟೇರ್‌ಗಳ ಜನವಸತಿರಹಿತ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಅಮರನಾಥ ಯಾತ್ರಿಕರಿಗೆ ಉತ್ತಮ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಒದಗಿಸಲು ಶ್ರೀ ಅಮರನಾಥ ಶ್ರೈನ್ ಬೋರ್ಡ್‌ಗೆ ನೀಡಿದಾಗ ಆಕಾಶ-ಭೂಮಿ ಒಂದಾಗುವಂತೆ ಕಿರುಚಾಟ, ವಿರೋಧಗಳು ಶುರುವಾಗುತ್ತವೆ. ಏಕೆ ? ಏಕೆಂದರೆ ಕಾಶ್ಮೀರ ಕಣಿವೆಯಲ್ಲಿ ಶ್ರೀ ಅಮರನಾಥ ಶ್ರೈನ್ ಬೋರ್ಡ್ ಹಿಂದೂಗಳಿಗೆ ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದೆ. ಇದು ಅತ್ಯಂತ ಸರಳ. ಚೆನ್ನಾಗಿ ರಾಜಕೀಯ ಮಾಡುವ ರಾಜಕಾರಿಣಿಗಳು, ವಿಧಿವಿಧಾತರು ಮತ್ತು ಆಡಳಿತ ನಡೆಸುವವರು ಇದು ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸದ ವಿಷಯವೆಂದು ಹೇಳಬಹುದು. ಆದರೆ, ಈ ವಿಷಯ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗ ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದುದೇ. ಇದು ಕಾಶ್ಮೀರ ಕಣಿವೆಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಇಸ್ಲಾಮೀಕರಣಗೊಳಿಸುವ ಕೋಮುಶಕ್ತಿಗಳ ಹುನ್ನಾರ. ಈ ಕೆಲಸವನ್ನವರು ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹಿಂದೂ ಸಂಕೇತವನ್ನು ಮತ್ತು ಬೇರೆ ನಿಷ್ಠೆಗಳನ್ನು ನಾಶಗೊಳಿಸುವ ಮೂಲಕ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇವತ್ತು ಈ ಕೋಮುಶಕ್ತಿಗಳು ಯಾತ್ರೆಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ಒದಗಿಸಲು ಅಡ್ಡಿ ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ನಾಳೆ ಇವರು ಇದನ್ನು ಮೀರಿ ಯಾತ್ರೆಯನ್ನೇ ರದ್ದುಪಡಿಸಬೇಕೆಂದು ಗಲಾಟೆ ಮಾಡಬಹುದು. ಈ ಭೂಮಿಯ ಹಸ್ತಾಮತರ ವಿವಾದವು ಈಗಾಗಲೇ ಗುಲಾಂ ನಬಿ ಆಜಾದರ ಸರ್ಕಾರವನ್ನು ಬಲಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದೆ ಮತ್ತು ಈ ರಾಜ್ಯದ ಅರ್ಥವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಹಾನಿಗೊಳಿಸುವ ಹಂತದಲ್ಲಿದೆ. ಈ ಭೀತಿಯ ವಾತಾವರಣವು ಈಗಾಗಲೇ ಕಣಿವೆಗೆ ಭೇಟಿಮಾಡುವ ಯಾತ್ರಿಕರ ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಇಳಿಮುಖವಾಗಿಸಿದೆ. ಮತ್ತು ಜಮ್ಮು ಪ್ರಾಂತದ ಭೂಮಿ ನೀಡುವಿಕೆಯ ಪರವಾದ ಗುಂಪು ನಡೆಸಿರುವ ದಾಳಿಗಳು ಮತ್ತು ಬಂದ್‌ಗಳು ಆ ಪ್ರದೇಶದ ಜೀವನವನ್ನು ನಿಶ್ಶಕ್ತಗೊಳಿಸಿದೆ. ಈಗಿನವರೆಗೂ ಕಣಿವೆಯಲ್ಲಿ ಅದು ಕೋಮುಶಕ್ತಿಗಳ ಸೋಲು-ಗೆಲುವಿನ ಹಾವು-ಏಣಿ ಆಟದಂತಾಗಿದೆ.

ಭೂಮಿಯನ್ನು ನೀಡಬಾರದೆನ್ನುವ ಸ್ಥಳೀಯ ಕಾಶ್ಮೀರಿಗಳ ವಾದವನ್ನಿಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಕೇಳೋಣ :

೧. ಯಾತ್ರಿಕರಿಂದ ಬಳಸಲ್ಪಡುವ ಈ ಭೂಮಿಯು ಆ ಪ್ರದೇಶದ ಪ್ರಕೃತಿಯು ಮೇಲೆ ಅಡ್ಡಪರಿಣಾಮ ಬೀರಬಹುದು.

೮೯ ಕಿ.ಮೀ. ಉದ್ದದ ಮೊಘಲ್ ರೋಡ್‌ಅನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಲು ೧೦,೦೦೦ ವನ್ಯಮರಗಳನ್ನು ಕಡಿಯಲು ಇದೇ ಸರ್ಕಾರ ಆದೇಶಿಸಿದಾಗ ಈ ಮರ-ತಬ್ಬುವ ಪರತಬ್ಬುವ ಪರಿಸರವಾದಿಗಳು ಎಲ್ಲಿದ್ದರೆಂದು ಸೋಜಿಗವಾಗುತ್ತದೆ.

೪೦ ಹೆಕ್ಟೇರ್‌ಗಳ ಭೂಮಿಯು ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ವಸತಿಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಲು ಮತ್ತು ಯಾತ್ರಿಕರ ರಾತ್ರಿಕಾಲೀನ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಾಗಿ ಬಳಸಲ್ಪಡುತಿತ್ತು. ಪ್ರತಿದಿನದ ತ್ಯಾಜ್ಯವನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ನಿರ್ವಹಿಸಿದರೆ ಅದು ಗೊಬ್ಬರವಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟು ಉಪಯೋಗಕ್ಕೂ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ, ಸಾಮಾನ್ಯಜ್ಞಾನವಿಲ್ಲದಿರುವ, ಜನರನ್ನು ಮನೆಬಿಟ್ಟು ಬೀದಿಗೆ ಬರುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಈ ರಾಜಕಾರಿಣಿಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಯಾರು ವಾದ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ ?

೨. ಹೊರರಾಜ್ಯದ ಹಿಂದುಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಉಳಿದುಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಮೂಲಕ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುವ ಸರ್ಕಾರದ ಹುನ್ನಾರ ಇದು. ಯಾರು ಈ ಮಾತನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆಂಬುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿ. ೧೮ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದಿನ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ತಿರುವಿ ಹಾಕಿದರೆ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಯಾರು ಬದಲಾಯಿಸಿದರೆಂದು ತಿಳಿದೀತು. ಇಸ್ಲಾಮೀ ಭಯೋತ್ಪಾದಕರು ಈ ಕಣಿವೆಯ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯ ಹೆಚ್ಚಿನ ಭಾಗವಾದ ಹಿಂದೂಗಳನ್ನು ಧಾರ್ಮಿಕ ಮಾರಣಹೋಮದ ಮೂಲಕ ಓಡಿಸಿದರು. ನಾವು ಜನಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಲು ಬಿಡಲಾರೆವು ಎಂದು ಹೇಳುವ ಈ ಮಹಾನುಭಾವರು ಹಿಂದೂಗಳ ಮಾರಣಹೋಮವಾದಾಗ ಎಲ್ಲಿದ್ದರೆಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.

ಯಾರಿಗಾದರೂ ಕೆಲವು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳೇಳುತ್ತವೆ.

ಅ) ಹಿಂದೂಗಳು ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಸೇರಿ ಕಣಿವೆಯ ಕಣಿವೆಯ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಲು ೪೦ ಹೆಕ್ಟೇರ್ ಭೂಮಿ ಸಾಕೇ ?

ಆ) ಜನಸಂಖ್ಯಾ ಹೆಚ್ಚಳದ ವಾದವನ್ನು ಮುಂದಿಡುತ್ತಿರುವ ಈ ಕಣಿವೆಯ ಮುಸ್ಲಿಮರು ಜಮ್ಮು-ಕಾಶ್ಮೀರದ ಹಿಂದೂಗಳಿಗೆ ಕಣಿವೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆಯೇ ?

ಜಮ್ಮು-ಕಾಶ್ಮೀರದ ಪ್ರಜಾಪ್ರತಿನಿಧಿಪತ್ರ ಪಡೆದ ಹಿಂದುವು ಸಾಂವಿಧಾನಿಕವಾಗಿ ಆ ರಾಜ್ಯದ ಯಾವ ಕಡೆ ಬೇಕಾದರೂ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಕೊಂಡುಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಹಾಗಾದರೆ ಆ ಜಾಗವು ಅಮರನಾಥದ ಸುತ್ತಲೂ ಆಗಿರಬಾರದೇಕೆ ? ಆ ಹಿಂದೂಗಳು ಆ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಹೊಂದಲಾರರೆಂದು ಕಣಿವೆಯ ಮುಸ್ಲಿಮರು ಹೇಳುತ್ತಿರುವರೇ ? ಅವರ ಮಾತಿನ ಅರ್ಥವೇನು ? ಅವರು ಏನನ್ನು ತಿಳಿಸಲು ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ? ಪರಿಸರ ರಕ್ಷಣೆಯ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಹಿಂದೂಗಳು ಆ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ತಳ ಊರದಂತೆ ತಡೆಯುತ್ತಿರುವರೇ ?

ಕಾಶ್ಮೀರೀ ಮುಸ್ಲಿಮರು ಮಾಡುವ ಇನ್ನೊಂದು ವಾದವೆಂದರೆ ೩೭೦ನೇ ಕಲಮಿನ ಪ್ರಕಾರ ಯಾವುದೇ ಹೊರಗಿನವರಿಗೆ ಜಮ್ಮು-ಕಾಶ್ಮೀರಿನಲ್ಲಿ ಭೂಮಿ ಪಡೆಯುವ ಹಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಶ್ರೈನ್ ಬೋರ್ಡ್‌ಗೆ ಭೂಮಿ ನೀಡಲಾಗದು ಎಂಬುದು ಅವರ ವಾದ. ಅವರ ಈ ವಾದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಹೊರಗಿನವರಾದ ಜಮ್ಮು-ಕಾಶ್ಮೀರ ರಾಜ್ಯದ ರಾಜ್ಯಪಾಲರು ಆ ಶ್ರೈನ್ ಬೋರ್ಡ್‌ನ ಅದ್ಯಕ್ಷರು.

ಇಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಮೂಕರಲ್ಲ. ಭೂಮಿಯನ್ನು ಹಸ್ತಾಂತರ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು ಜಮ್ಮು-ಕಾಶ್ಮೀರ ಸರ್ಕಾರವೇ ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿರುವ ಜಮ್ಮು-ಕಾಶ್ಮೀರದ ಅಮರನಾಥ ಶ್ರೈನ್ ಬೋರ್ಡ್‌ಗೆ. ಮತ್ತು ಹಸ್ತಾಂತರವಾಗುತ್ತಿರುವುದು ಆ ಬೋರ್ಡ್‌ನ ಚೇರ್‌ಮೆನ್‌ಗಲ್ಲ.

ವಾದದ ಹೊರಪದರನ್ನು ನೋಡಿದ ಬಳಿಕ ಈಗ ಒಳಪದರವನ್ನು ನೋಡೋಣ : ಮುಫ್ತಿ ಮೊಹಮದ್ ಸಯೀದ್ - ಗುಲಾಂ ನಬಿ ಆಜಾದರ ಸಮ್ಮಿಶ್ರ ಸರ್ಕಾರದ ಮೊದಲ ಮೂರು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಮೂಲ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಳ್ಳಲಾಗಿತ್ತು ಮತ್ತು ಹಸಿರು ನಿಶಾನೆ ನೀಡಲಾಯಿತು. ಮುಫ್ತಿ ಮೊಹಮದ್ ಸಯೀದ್‌ರ ಮಂತ್ರಿಮಂಡಲದಲ್ಲಿನ ಅಋಣ್ಯ ಖಾತೆ ಸಚಿವರಾದ ಖಾಜಿ ಮೊಹಮ್ಮದ್ ಅಫ್ಜಲ್ ಮತ್ತು ಕಾನೂನು ಸಚಿವರಾದ ಮುಜಫರ್ ಹುಸೇನ್ ಬೇಗ್‌ರವರೇ ಇದಕ್ಕೆ ಹಸಿರು ನಿಶಾನೆಯನ್ನು ನೀಡಿದವರು. ಆಜಾದ್‌ರವರು ತಮ್ಮ ಮೂರು ವರ್ಷಗಳ ಎರಡನೇ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗಿ ಪ್ರಮಾಣವಚನ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ ಮೇಲೆ ಅದಕ್ಕೆ ಕೊನೆಯದಾಗಿ ಹಸಿರು ನಿಶಾನೆ ತೋರಿಸಲಾಯಿತು.

ಮುಫ್ತಿ ಸಯೀದ್ ನೇತೃತ್ವದ ಇದೇ ಪಿಡಿಪಿ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ತಕರಾರು ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಹಿಜ್ಬುಲ್ ಮುಜಾಹಿದ್ದೀನ್ ಮುಂತಾದ ಭಯೋತ್ಪಾದಕ ಸಂಘಟನೆಗಳು ಇದರ ಪರವಾಗಿಲ್ಲವೆಂದು ತಿಳಿದ ಕೂಡಲೇ ಅದೇ ಪಿಡಿಪಿ ಸರ್ಕಾರವು - ಬರುವ ಅಸೆಂಬ್ಲಿ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಮುಸ್ಲಿಮರ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಘಾಸಿಯಾದೀತೆಂದು, ಅದರಿಂದ ಅವರ ಓಟುಗಳು ಕೈತಪ್ಪಿಹೋಗಬಹುದೆಂಬ ಭಯದಿಂದ ಹಿಂದೆಗೆಯಿತು.

ಇದು ಚುನಾವಣೆಯ ವರ್ಷವಾದ್ದರಿಂದ ನ್ಯಾಷನಲ್ ಕಾನ್ಫರೆನ್ಸ್ ಮತ್ತು ಇತರ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಪಕ್ಷಗಳು, ಪಿಡಿಪಿಯೊಂದೇ ಇದರ ರಾಜಕೀಯ ಲಾಭವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಸುಮ್ಮನೆ ಇರಲಾರರು. ಅವರು ಅಖಾಡಾಕ್ಕಿಳಿದರು ಮತ್ತು ಸ್ಥಾನೀಯ ಮುಸ್ಲಿಮರನ್ನು ಮೂರ್ಖರನ್ನಾಗಿಸಿ ಅವರ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಬಡಿದೆಬ್ಬಿಸಿದರು. ಉಳಿದುದು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್. ಚುನಾವಣೆಯ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಇದರ ಲಾಭವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡೇ ತೀರುತ್ತದೆ.

ಆಜಾದ್‌ರು ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಸ್ವಲ್ಪವೂ ತಡಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ತಮ್ಮ ಮಂತ್ರಿಮಂಡಲದ ನಿರ್ಣಯವನ್ನು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಪಡೆದರು. ಅವರು ಅಲ್ಲಿಗೇ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ. ಇದೂ ಒಂದು ಬಗೆಯ ತುಷ್ಟೀಕರಣವೇ ! ಇದು ನಿಜವಾದ ಕಥೆ.

ಇದು ಮುಫ್ತಿ ಸಯೀದ್‌ರ ವೋಟ್‌ಬ್ಯಾಂಕ್ ಸೆಳೆಯುವ ತಂತ್ರ. ಅವರು ದೇಶದಲ್ಲಿನ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಹಿಂದೂಗಳ ಭಾವನೆಗಳೊಂದಿಗೆ ರಾಜಕೀಯ ಚದುರಂಗದಾಟವನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಇದು ಅವರ ರಾಜಕೀಯ ಶೈಲಿ.

ಈಗ ನಮಗೆ ನಿಜವಾದ ಕಥೆ ತಿಳಿದಿದೆ. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಯಾತ್ರೆ ಮಾಡಬಯಸುವ ಹಿಂದೂ ಯಾತ್ರಿಕರ ಗತಿಯೇನು ? ಅವರು ತಮ್ಮ ಧರ್ಮವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ರಕ್ಷಣೆ, ಅಭಿಮಾನ ಮತ್ತು ಗೌರವದಿಂದ ಅನುಸರಿಸಲು ಮೂಲಭೂತ ಹಕ್ಕುಗಳಿಲ್ಲವೇ ?

ಹಿಂದೂಗಳಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪವೂ ನಾಚಿಕೆಯಿಲ್ಲವೇ ? ಅವಮಾನ ಎನಿಸುವುದಿಲ್ಲವೇ ? ೮೦ ಶೇಕಡಾ ಹಿಂದುಗಳೇ ತುಂಬಿರುವ, ಹಿಂದೂಗಳೇ ಬಹುಸಂಖ್ಯಾತರಾಗಿರುವ ಈ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಹಿಂದೂಗಳು ಸುಲಭವಾಗಿ ಅಮರನಾಥ ದರ್ಶನ ಮಾಡಲಾರರೇ ? ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಒಳ್ಳೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಬಯಸಲಾರರೇ ? ಇಂತಹದು ನಡೆಯುವುದು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ. ಇಲ್ಲಿ ಬಹುಸಂಖ್ಯಾತ ಹಿಂದೂಗಳು ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತರಿಗೋಸ್ಕರ ತ್ಯಾಗ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಇಲ್ಲಿನ ರಾಜಕಾರಿಣಿಗಳು ಮುಸ್ಲಿಂ ತುಷ್ಟೀಕರಣಕ್ಕೆ ನಿರತರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಹಿಂದೂಗಳು ಬೆಲೆ ತೆರುತ್ತಾರೆ.

ನ್ಯಾಷನಲ್ ಕಾನ್ಫರೆನ್ಸ್ ನಾಯಕರಾದ ಓಮರ್ ಅಬ್ದುಲ್ಲಾ ದೂರದರ್ಶನದ ಚರ್ಚೆಯಲ್ಲಿ ಈ ಬಗೆಗೆ - ಈ ಯಾತ್ರೆಯು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದು ಈಗೇಕೆ ಭೂಮಿ ಮತ್ತು ಸವಲತ್ತುಗಳು? ಎಂದು ಕೇಳಿದರು. ಅವರ ಮಾತಿನ ಒಳ ಅರ್ಥವೇನು ?

ಆದರೆ, ಹಜ್ ಯಾತ್ರೆಯ ಬಗೆಗೆ ಅವರು ಇಂತಹ ಮಾತುಗಳನ್ನಾಡುವುದನ್ನು ನಾವು ಯಾವತ್ತೂ ಕೇಳಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ ಕಾಶ್ಮೀರ ಮತ್ತು ಭಾರತ ಮತ್ತು ಉಳಿದ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿನ ಮುಸ್ಲಿಮರಿಗೆ ಹಜ್‌ಗಾಗಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಸವಲತ್ತುಗಳು ಮತ್ತು ಸಬ್ಸಿಡಿ ಬೇಕು. ಆದರೆ, ಅಮರನಾಥ ಯಾತ್ರಿಕರಿಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಸವಲತ್ತುಗಳನ್ನು ನೀಡುವ ವ ವಿಷಯ ಬಂದಾಗ ಮಾತ್ರ ವಿವಾದವಾಗುತ್ತದೆ !

ಮಳೆಯ ಅಬ್ಬರ, ಹಿಮಪಾತ, ಭೂಕುಸಿತ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಕೂಲ ಹವಾಮಾನವು ೧೯೯೬ರಯಾತ್ರೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ೨೫೦ ಯಾತ್ರಿಕರನ್ನು ಬಲಿತೆಗೆದುಕೊಂಡಿತು. ಆದರೆ, ಓಮರ್ ಅಬ್ದುಲ್ಲಾರಿಗೆ ಯಥಾಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳುವ ತುರುಸು.

ಕೆಲವರು ಹೀಗೆ ವಾದ ಮಾಡಬಹುದು - ಗಲಾಟೆ ಮಾಡಿದ್ದು ಕಣಿವೆಯ ಮುಸ್ಲಿಮರಲ್ಲ. ಆದರೆ, ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳು ಮತ್ತು ಭಯೋತ್ಪಾದಕ ಸಂಘಟನೆಗಳು ಈ ಭೂಮಿ ಹಸ್ತಾಂತರಕ್ಕೆ ವಿರೋಧ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದರೆಂದು. ಮತ್ತು ಜನರು ಬೀದಿಗಿಳಿಯುವಂತೆ ಮಾಡಿದ್ದು ಇವರೇ ಎಂದು.

ಈ ವಾದವನ್ನು ನಾನು ಒಪ್ಪಿಬಿಡಬಹುದು. ಆದರೆ ಕಣಿವೆಯ ಜನರು ಮಾಡಿದ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಅಲ್ಲಗಳೆಯಲಾದೀತೇ ? ಅವರು ಯಾವಾಗಲೂ ಈ ಮೂಲಭೂತ ಶಕ್ತಿಗಳಿಗೆ ಬೆಂಬಲ ನೀಡಲಾರರು. ಮತ್ತು ಅದೇ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸಾಚಾತನವನ್ನು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಲಾರರು.

ಹಿಂದೆ ೧೯೮೯-೯೦ರಲ್ಲಿ ಅವರು ಇದೇ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದರು. ಆಗ ನಡೆದ ಹಿಂದೂಗಳ ಸಾಮೂಹಿಕ ಮಾರಣಹೋಮದಲ್ಲಿ ಇವರು - ಒಂದೋ ಮೂಕಪ್ರೇಕ್ಷಕರಾಗಿದ್ದರು ಇಲ್ಲವೇ ಬಾಯಿಮಾತಿನ ಸಮರ್ಥಕರಾಗಿದ್ದರು. ಅವರು ಒಳ್ಳೆಯ ನಾಗರೀಕರಾಗಬಯಸಿದರೆ, ಈ ವಿನಾಶಕಾರೀ ಶಕ್ತಿಗಳ ವಿರುದ್ಧ ದನಿಯೆತ್ತಬೇಕು ಮತ್ತು ಈ ಹುಚ್ಚುತನವನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕಾದುದು ಆವಶ್ಯಕ.

ಅವರು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಬಯಸುವುದಾದರೆ, ಅವರು ಎದ್ದುನಿಲ್ಲಬೇಕು ಮತ್ತು ಈ ಭಯೋತ್ಪಾದಕರನ್ನು(ಆ ಸಂಘಟನೆಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಅದರ ಪ್ರಮುಖರನ್ನು) ಬಹಿಷ್ಕರಿಸಬೇಕು. ಅವರಿದನ್ನು ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲವಾದರೆ ಆ ತತ್ತ್ವಗಳಂತೆ ಅದು ಹುಚ್ಚುತನಕ್ಕೆ ಸಮನಾದುದು ಮತ್ತು ಅವರನ್ನು ಆ ಕೆಲಸಗಳಿಗೆ ಜವಾಬ್ದಾರರನ್ನಾಗಿಸಬೇಕು.

ಒಂದು ರಾಷ್ಟ್ರದಲ್ಲಿ ತುಷ್ಟೀಕರಣ ಯಾವತ್ತಿಗೂ ಒಳ್ಳೆಯದಲ್ಲ. ಅದರಲ್ಲಿಯೂ, ವಿಭಿನ್ನ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಮತ್ತು ಪದ್ಧತಿಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಭಾರತದಂತಹ ರಾಷ್ಟ್ರದಲ್ಲಿ ಇದು ನಡೆಯಲೇಕೂಡದು. ಅದು ಶಾಬಾನೋ ಪ್ರಕರಣದಲ್ಲಿ ಸಂವಿಧಾನವನ್ನು ತಿದ್ದುವ ಕೆಲಸವೇ ಆಗಿರಬಹುದು ಅಥವಾ ರುಬಯ್ಯಾ ಸಯೀದ್ ಅಪಹರಣ ಪ್ರಕರಣದಲ್ಲಿ ಭಯೋತ್ಪಾದಕರ ಬಿಡುಗಡೆಯೇ ಇರಬಹುದು, Iಅ - ೮೧೪ ವಿಮಾನ ಅಪಹರಣವಾದಾಗಿನ ವಿನಾಶಕಾರೀ ಭಯೋತ್ಪಾದಕರ ಬಿಡುಗಡೆಯೇ ಇರಬಹುದು, ೩೭೦ನೇ ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಕಲಮಿನ ಮುಂದುವರಿಕೆಯೇ ಇರಬಹುದು - ಈ ಎಲ್ಲ ಕೆಲಸಗಳೂ ದೇಸವನ್ನು ಒಂದು ದಿನ ವಿನಾಶಕ್ಕೆ ದೂಡುತ್ತವೆ.

ಜಾತ್ಯತೀತತೆ ಹಾಗೂ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವವನ್ನು ಆಧರಿಸಿರುವ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನು ಬಯಸುವ ರಾಷ್ಟ್ರದಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ತುಷ್ಟೀಕರಣಗಳಿಗೆ ಯಾವತ್ತೂ ಅವಕಾಶ ನೀಡಬಾರದು. ಈ ದೇಶದ ನಾಯಕರು ಮತ್ತು ಪ್ರಜೆಗಳು ಈ ಬಗೆಗೆ ಎಚ್ಚರ ವಹಿಸಬೇಕು.

(ಆಂಗ್ಲ ಮೂಲ - ಲಲಿತ್ ಕೌಲ್ )

2009-03-04T16:04:00.000+05:30

ಹಿಂದೂಗಳಿಗೂ ಕೆಲವು ಸಲ ಕೋಪ ಬರುತ್ತದೆ

ಜಮ್ಮು - ಕಾಶ್ಮೀರದ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಬಗೆಹರಿಸಲು ಸರ್ವಪಕ್ಷಸಭೆಯನ್ನು ಕರೆಯುವ ಬದಲು ಹಿಂದೂಗಳ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನರಿಯಲು ಪ್ರಯತ್ನ ಪಡಬಾರದೇಕೆ ? ಇದನ್ನು ಅಮರನಾಥ ವಿವಾದಕ್ಕಷ್ಟೇ ಸೀಮಿತಗೊಳಿಸುವುದೇಕೆ ? ಹಿಂದೂಗಳಿಗೆ ಸರ್ಕಾರದ ಪಕ್ಷಪಾತಧೋರಣೆಯ ಬಗೆಗೆ ಮಾತ್ರ ಆಕ್ರೋಶವೇ ? ಅವರನ್ನು ಕಂಗೆಡಿಸಲು ಈ ವಿವಾದವೇಕೆ ಕಾರಣವಾಯಿತು ?

ಹಿಂದೂಗಳು ಶಾಂತಿಪ್ರಿಯರು. ಸಾಮಾನ್ಯ ಹಿಂದುವು ನಿಮ್ಮನ್ನೂ, ನಿಮ್ಮ ಭಿನ್ನತೆಯನ್ನೂ ಗೌರವಿಸುತ್ತಾನೆ. ನೀವು ಯಾರೇ ಆಗಿರಲಿ - ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್, ಮುಸ್ಲಿಂ, ಪಾರ್ಸಿ, ಅರಬ್, ಫ್ರೆಂಚ್ ಅಥವಾ ಚೈನೀಸ್ - ಅವನಿಗೆ ಅದು ಬಾಧಿಸದು. ಅವನು ತನ್ನ ಪಾಡಿಗೆ ತಾನು ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಾನೆ. ಮತ್ತು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಯಾರ ಕೆಲಸಕ್ಕೂ ಅಡ್ಡಿಪಡಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಅವರು ತಮಗೆ ತೊಂದರೆ ಕೊಡುವುದನ್ನು ಸಹಿಸರು. ಆ ತೊಂದರೆಯ ನಿವಾರಣೆಗೆ ಮಾತ್ರ ತಮ್ಮದೇ ದಾರಿಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.

ಬೇರೆ ಎಲ್ಲ ಕಡೆ ಹಿಂದೂಗಳನ್ನು ಕೆಟ್ಟದಾಗಿ ನಡೆಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಅವಹೇಳನ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಅದು ಫಿಜಿಯಲ್ಲಿ ಸರ್ಕಾರವನ್ನು ಎರಡು ಸಾರಿ ಬೀಳಿಸಿದ ಕ್ರಮವೇ ಇರಬಹುದು ಅಥವಾ ಪಾಕಿಸ್ಥಾನ ಮತ್ತು ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶದಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಬಗೆಗಿನ ಅಸಮಾಧಾನವನ್ನು ತೋರ್ಪಡಿಸಲು ಹಿಂದೂಗಳ ಮೆಲಿನ ಹಲ್ಲೆಯೇ ಇರಬಹುದು(ತಸ್ಲೀಮಾ ನಸ್ರೀನ್‌ರ ಲಜ್ಜಾ ಓದಿ).

೧೯೯೦ರಲ್ಲಿ ಕಣಿವೆಯಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ಲಕ್ಷ ಹಿಂದೂಗಳಿದ್ದರು. ಆದರೀಗ ಅವರ ಸಂಖ್ಯೆ ಕೇವಲ ಕೆಲವು ನೂರುಗಳಿಗೆ ಇಳಿದಿದೆ. ಉಳಿದವರೂ ಭಯೋತ್ಪಾದನೆಯಿಂದ ಓಡಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅಸ್ಸಾಂ, ತ್ರಿಪುರಾ, ನಾಗಾಲ್ಯಾಂಡ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶೀ ಅನೈತಿಕ ನುಸುಳುಕೋರರು ಹಿಂದೂಗಳನ್ನೂ ಓಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್‌ಪರ ಗುಂಪುಗಳಾದ ಬೋಡೋ ಮತ್ತು ಮಿಝೋಗಳೂ ಇದೇ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದಾರೆ. ಸಕಾರ ಕಣ್ಣುಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಕುಳಿತಿದೆ. ಕರ್ನಾಟಕ ಮತ್ತು ಕೇರಲ ಮುಂತಾದ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಹಿಂದೂಗಳು ದೇವಾಲಯಗಳಿಗೆ ಅಪಿಸುವ ಹಣವನ್ನು ಸರ್ಕಾರ ಬೇರೆ ಧರ್ಮಗಳ ಅನುದಾನಕ್ಕಾಗಿ ಖರ್ಚು ಮಾಡುತ್ತದೆ.

೩,೫೦೦ ವರ್ಷಗಳ ಗೊತ್ತಿರುವ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಹಿಂದೂಗಳು ಯಾವತ್ತೂ ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಮೇಲೆ ದಂಡೆತ್ತಿ ಹೋಗಿಲ್ಲ. ಮತ್ತು ಅವರು ಯಾವತ್ತೂ ತಮ್ಮ ಧರ್ಮವನ್ನು ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಮೇಲೆ ಹೇರಿಲ್ಲ. ಅದು ಶಾಂತಿಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಧರ್ಮವನ್ನು ಪಸರಿಸಿದೆ. ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಆಂಕೋರ್ ವಾಟ್‌ಅನ್ನು ನೋಡಿ. ಪಶ್ಚಿಮದಲ್ಲಿ ಹಿಂದುತ್ವದ ಉಪಪರಿಣಾಮಗಳಾದ ಯೋಗ, ಧ್ಯಾನ, ಪ್ರಾಣಾಯಾಮ, ಆಯುರ್ವೇದ ಪದ್ಧತಿಗಳನ್ನು ಮಿಲಿಯಗಟ್ಟಲೆ ಜನರು ತಮ್ಮದಾಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.

ಹಿಂದೂಗಳು ಜಗತ್ತಿನ ಎಲ್ಲ ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತರಿಗೆ ಪುನರ್ವಸತಿಯನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿದವರು. ಅದರೆ, ಇವರ ಸಹಾಯಹಸ್ತದಿಂದ ಬದುಕುಳಿದ ಅವೆ ಎರಡು ಸಮಾಜಗಳು ಹಿಂದೂಗಳ ವಿರುದ್ಧವೇ ಮತಾಂತರ ಮತ್ತು ದಾಳಿಗಳ ಮೂಲಕ ತಿರುಗಿಬಿದ್ದಿರುವುದು ವಿಷಾದದ ಸಂಗತಿ.

ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಒಪ್ಪುವ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲ ಧರ್ಮಗಳನ್ನೂ ಸ್ವಾಗತಿಸುವ ಹಿಂದೂಗಳ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗಳಲ್ಲಿ ಬಾಂಬ್ ಇಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಅವರ ಟ್ರೈನ್ ಮತ್ತು ದೇವಾಲಯಗಳು ದಾಳಿಗೊಳಗಾಗುತ್ತಿವೆ. ಅವರನ್ನು ಅವರ ಊರುಗಳಿಂದಲೇ ಓಡಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ದೂರದರ್ಶನ ಮತ್ತು ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಇದರ ಮೋಜು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಮತ್ತು ಅವರ ರಾಜಕಾರಿಣಿಗಲೇ ಅವರ ಬಗೆಗೆ ಪಕ್ಷಪಾತ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.

ಆದ್ದರಿಂದ, ಇದು ಸಾಕೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಹಂತದಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆ ಹೇಡಿಗಳೆಂದು ಕರೆದ ಹಿಂದೂಗಳು ಕೋಪದಿಂದ ಎದ್ದುನಿಲ್ಲುತ್ತಾರೆ. ಅನಿಯಂತ್ರಿತ ಆವೇಶಕ್ಕೊಳಗಾಗುತ್ತಾರೆ.

ಹೌದು. ನಾವು ಗುಜರಾತ್ ಮಾರಣಹೋಮವನ್ನು ಖಂಡಿಸಬೇಕು. ಆದರೆ, ಇದರ ಕಾರಣಗಳ ಬಗೆಗೂ ಸ್ವಲ್ಪ ದೃಷ್ಟಿ ಹಾಯಿಸಬೇಕು. ಅದು ಕೇವಲ ಯಾರೋ ಕೆಲವು ಪುಂಡರ ಗುಂಪು ನಡೆಸಿದ ೩೬ ಅಮಾಯಕ ಹಿಂದೂ ಸ್ತ್ರೀಯರ ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳ ಮಾರಣಹೋಮವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಗುಜರಾತೀ ಹಿಂದೂಗಳಲ್ಲಿ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗಿನ ಕೋಪ ಮತ್ತು ಜುಗುಪ್ಸೆ ಮಡುಗಟ್ಟಿತ್ತೆಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಆ ದಿನ ಅಹಮದಾಬಾದ್‌ನಲ್ಲಿ ೧,೨೫,೦೦೦ ಶಾಂತಿಪಾಲಕ ಹಿಂದೂಗಳು ಕೋಪದಿಂದ ಒಮ್ಮೆಲೇ ನಡೆದುಬಂದ ಆ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಸಾಕು.

ಜಮ್ಮು ಮತ್ತು ಅಮರನಾಥ ವಿವಾದದಲ್ಲಿ ಆಗಿರುವುದೂ ಇದೇ. ಹಿಂದೂಗಳು ಯಾವತ್ತೂ ತಮ್ಮ ಸರ್ಕಾರ ಮೆಕ್ಕಾ ಯಾತ್ರೆಗಾಗಿ ಭಾರತೀಯ ಮುಸ್ಲಿಮರಿಗೆ ನೀಡುವ ಕೋಟಿಗ್ಟಲೇ ಸಹಾಯಧನದ ಬಗೆಗೆ ಚಕಾರವೆತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಅದೇ ಹಿಂದೂಗಳಿಗೆ ೧೫,೦೦೦ ಅಡಿ ಎತ್ತರದಲ್ಲಿ ಅಮರನಾಥ ದೇವಾಲಯದ ಪೂಜೆಗೆ ಸಹಾಯವಾಗುವಂತೆ ಆಶ್ರಯ, ಶೌಚಾಲಯ ಮತ್ತು ಸಾಮಾನ್ಯ ಆವಶ್ಯಕತೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಲು ಸರ್ಕಾರ ಭೂಮಿಯನ್ನು ನೀಡಲು ನಿರಾಕರಿಸಿದಾಗ ಆವೇಶದಿಂದ ಮುನ್ನುಗ್ಗಿದರು.

ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ಸಹಬಾಳ್ವೆಗಾಗಿ ಕರೆಕೊಡುವ ಬದಲು ಹಿಂದೂ ರಾಜಕಾರಿಣಿಗಳು, ಪತ್ರಕರ್ತರು ಮತ್ತು ಧಾರ್ಮಿಕ ನಾಯಕರು ಭೇಟಿಕೊಡುವ ೫೦೦ ವರ್ಷಗಳ ಹಳೆಯದಾದ ದರ್ಗಾವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ನಾಟಕ ಮಾಡುವುದರ ಬದಲು, ಹಿಂದೂಗಳು ನೋವಿನ ಮೂಲಕಾರನವನ್ನು ಅರಿತು ಅವರಿಗೆ ನೋವನ್ನು ಗುಣಪಡಿಸುವಲ್ಲಿ ಕ್ರಮ ಜರುಗಿಸಲಿ.

ಮಾಧ್ಯಮದವರು ಸ್ವಲ್ಪ ಆತ್ಮಾವಲೋಕನ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಹಿಂದೂಗಳಿಗೆ ಸಾಕಾಗಿದೆ. ಈ ಸರ್ಕಾರ ಅಥವಾ ಮುಂದಿನ ಸರ್ಕಾರ ಹಿಂದೂಗಳ ಈ ನೋವನ್ನು ಬಗೆಹರಿಸದಿದ್ದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಜಮ್ಮೂ ಹಿಂದೂಗಳು ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಆವೇಶದಿಂದ ಎದ್ದೇಳಬಹುದು. ಆಗ ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ಎದುರಿಸಬೇಕಾದೀತು. ಈಗಲೇ ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಳ್ಳುವುದೊಳಿತು.

(ಆಂಗ್ಲ ಮೂಲ - ಫ್ರಾಂಕ್ವಾ ಗೋತಿಯೇ)

2009-03-04T16:02:00.000+05:30

ಹಿಂದೂಗಳಿಗೆ ದಾರಿಯೊಂದೇ

ಒಂದೋ ಜನ ಗಣ ಮನ ಹಾಡುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕು ಅಥವಾ ಜನ ಗಣ ಮನ ಎಂಬುದರ ಪರ್ಯಾಯಪದವಾದ ತ್ರಿವರ್ಣಧ್ವಜದ ಒಡೆತನವನ್ನು ಒಪ್ಪದವರಿಗೆ ಈ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಜಾಗವಿಲ್ಲ(ವಾಸಿಸುವ ಯಾವುದೇ ಹಕ್ಕಿಲ್ಲ) ಎಂಬುದನ್ನು ನಿಶ್ಚಯ ಮಾಡಬೇಕು.

ಜಮ್ಮು - ಕಾಶ್ಮೀರದ ಸಮಸ್ಯೆಯ ವರ್ತಮಾನ ಸ್ಥಿತಿಯು ಒಂದೇ ಸಂದೇಶವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿದೆ - ಈ ಸಂಘರ್ಷ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವುದು ದೇಶಭಕ್ತಿ ಮತ್ತು ದೇಶದ್ರೋಹದ ನಡುವೆ. ಭಾರತದ ತ್ರಿವರ್ಣಧ್ವಜದೆದುರಿಗೆ ಪಾಕಿಸ್ಥಾನದ ಹಸಿರು ಧ್ವಜವನ್ನು ಹಾರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಈ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಬಗೆಹರಿಸುವಲ್ಲಿ ದ್ವಂದ್ವ ನೀತಿ ಅನುಸರಿಸಬಾರದು. ಭೂಮಿ ನೀಡಲು ಮೂರು ವರ್ಷ ಹಿಂದೆಮುಂದೆ ನೋಡಿದ ಸರ್ಕಾರ ಮೂರೇ ದಿನದಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಹಿಂಪಡೆದಿದ್ದೇಕೆ ? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಇವತ್ತಿಗೂ ಉತ್ತರ ದೊರಕಿಲ್ಲ. ಇದು ಯಾವುದೇ ಸ್ಥಾನೀಯ ಸೌಲಭ್ಯ - ಅಸೌಲಭ್ಯಗಳ ಕೂಗಲ್ಲ. ಇದು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಕಾಶ್ಮೀರವನ್ನು ಉಳಿಸುವ ಸಂಘರ್ಷ. ಈ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಹನ್ನೊಂದು ಅಂಶಗಳ ಪರಿಹಾರ ಮಾರ್ಗ ಇಂತಿದೆ -

೧. ಜಮ್ಮು - ಕಾಶ್ಮೀರ ಹಿಂದೂ, ಮುಸ್ಲಿಂ, ಬೌದ್ಧ, ಮುಂತಾದ ಎಲ್ಲ ಭಾರತೀಯರ ಸ್ವತ್ತು. ಆದ್ದರಿಂದ, ಯಾವುದೇ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಧಾರ್ಮಿಕವಾಗಿಸಬಾರದು, ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕವಾಗಿಸಬಾರದು.

೨. ಜಮ್ಮು, ಕಣಿವೆ ಮತ್ತು ಲಢಾಕ್ - ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಕ್ಷೇತ್ರೀಯ ಅಸಮತೋಲನವಿದೆ. ಮತ್ತು ಅನುದಾನದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಭೇದಭಾವ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನು ಏಕಮತದಿಂದ ಎಲ್ಲರೂ ವಿರೋಧಿಸಬೇಕು ಮತ್ತು ಇದು ನಿಲ್ಲಬೇಕು. ಆದ್ದರಿಂದ, ವಿಧಾನಸಭಾಕ್ಷೇತ್ರಗಳ ಮರುರೇಖಾಂಕನ ಆಗಬೇಕು.

೩. ಶ್ರೀ ಅಮರನಾಥ ಶ್ರೈನ್ ಬೋರ್ಡನ್ನು ರೂಪಿಸಿದ್ದು ಸರ್ಕಾರವೇ. ಭೂಮಿಯೂ ಸರ್ಕಾರದ್ದೇ. ಸರ್ಕಾರವು ಹೊರಡಿಸಿದ ಆದೇಶದ ಮೇರೆಗೇ ಅದನ್ನು ಶ್ರೀ ಅಮರನಾಥ ಶ್ರೈನ್ ಬೋರ್ಡ್‌ಗೆ ನೀಡಲಾಗಿತ್ತು. ಈ ಭೂಮಿಯನ್ನು ತಕ್ಷಣ ಶ್ರೀ ಅಮರನಾಥ ಶ್ರೈನ್ ಬೋರ್ಡ್‌ಗೆ ಹಸ್ತಾಂತರಿಸಬೇಕು ಮತ್ತು ಯಾತೆಯ ಸಂಪೂರ್ಣ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಶ್ರೀ ಅಮರನಾಥ ಶ್ರೈನ್ ಬೋರ್ಡ್‌ಗೆ ವಹಿಸಬೇಕು.

೪. ಜಮ್ಮು - ಕಾಶ್ಮೀರದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪ್ರದೇಶಕ್ಕೂ ಸಮಾನವಾದ ಅನುಪಾತದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಲಕ್ಷ ಹೊಸ ಉದ್ಯೋಗ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಘೋಷಿಸಬೇಕು.

೫. ಜಮ್ಮು, ಕಣಿವೆ ಮತ್ತು ಲಢಾಕ್ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಗ್ರಾಮೀಣ ವಿಕಾಸದ ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೀ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮೇಲ್ವಿಚಾರಣೆ ಮತ್ತು ದೇಶದ ವಿಭಿನ್ನ ಭಾಗಗಳಿಂದ ಆಮಂತ್ರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಸ್ವಯಂಸೇವಾ ಸಂಘಟನೆಗಳ ಮುಖಾಂತರ ಮಾಡಿಸಬೇಕು.

೬. ಜಮ್ಮು - ಕಾಶ್ಮೀರದ ಸರ್ಕಾರಿ ನೌಕರರನ್ನು ದೇಶದ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಐದು ವರ್ಷ ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಿ ನಿಯೋಜಿಸಬೇಕು. ಮತ್ತು ದೇಶದ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಭಾಗಗಳ ನೌಕರರನ್ನು ಜಮ್ಮು - ಕಾಶ್ಮೀರದ ಸರ್ಕಾರಿ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ನಿಯುಕ್ತಿ ಮಾಡಬೇಕು.

೭. ಈ ವರ್ಷ ೨ ಅಕ್ಟೋಬರ್, ಗಾಂಧೀ ಜಯಂತಿಯಿಂದ ಡಾ. ಮನಮೋಹನ್ ಸಿಂಗ್‌ರವರ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ಶರಣಾರ್ಥಿಗಳಾದ ಕಾಶ್ಮೀರೀ ಹಿಂದೂಗಳು ವಾಪಸಾಗಬೇಕು. ಈ ಯಾತ್ರೆಗೆ ಗುರು ತೇಗ್ ಬಹಾದುರ್ ಯಾತ್ರೆ ಎಂದು ಹೆಸರಿಡಬೇಕು. ಏಕೆಂದರೆ, ಅವರೇ ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಮೊದಲು ತಮ್ಮ ಬಲಿದಾನದಿಂದ ಕಾಶ್ಮೀರಿ ಪಂಡಿತರ ಅತ್ಯಾಚಾರವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದ್ದರು.

೮. ಕಾಶ್ಮೀರದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಶಾಲೆಯ ಪಠ್ಯದಲ್ಲಿ ಸರ್ವಪಂಥ ಸಮಭಾವವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವ ಪಾಠಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಬೇಕು. ಮತ್ತು ಕಾಶ್ಮೀರದಿಂದ ಅರುಣಾಚಲ, ಅಂಡಮಾನ್, ಕನ್ಯಾಕುಮಾರಿ ಮತ್ತು ದ್ವಾರಕಾದವರೆಗೆ ಹರಡಿರುವ ವಿಶಾಲ ಭಾರತದ ಬಗೆಗೆ ಆತ್ಮೀಯತೆಯನ್ನು ಮೂಡಿಸಲು ಅಭಿಯಾನ ನಡೆಸಬೇಕು. ಅದರಲ್ಲಿ ದೇಶದ ವಿವಿಧ ಭಾಗಗಳಿಂದ ಮಕ್ಕಳು ಕಾಶ್ಮೀರಕ್ಕೆ ಬರಬೇಕು ಮತ್ತು ಈ ಮೂಲಕ ಕಾಶ್ಮೀರದ ಮಕ್ಕಳು ದೇಶದ ವಿವಿಧ ಭಾಗಗಳ ಮಕ್ಕಳ ಜೊತೆ ಬೆರೆಯುವ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಬೇಕು, ಅವರು ಅಲ್ಲಿ ಓಡಾಡಬೇಕು - ಇದು ನಿಶ್ಶುಲ್ಕವಾಗಿ ನಡೆಯಬೇಕು.

೯. ಜಮ್ಮು - ಕಾಶ್ಮೀರದ ಬಗೆಗೆ ಸಂವಿಧಾನದಲ್ಲಿರುವ ಪಕ್ಷಪಾತ ಧೋರಣೆ - ಎರಡು ಧ್ವಜಗಳು ಮತ್ತು ಹೆಚ್ಚಿನ ಕೇಂದ್ರೀಯ ಕಾನೂನುಗಳು ಅಲ್ಲಿ ಅನ್ವಯವಾಗದಿರುವುದು. ಅಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯತೆಯು ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಉಳಿಯಲು ಇವೆಲ್ಲವೂ ನಿಲ್ಲಬೇಕು. ಆದ್ದರಿಂದ, ಜಮ್ಮು - ಕಾಶ್ಮೀರದ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ವಿಕಾಸ ಮತ್ತು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆಯ ಭಾವವನ್ನು ಉದ್ದೀಪನಗೊಳಿಸಲು ೩೭೦ನೇ ಕಲಮವನ್ನು ಕೂಡಲೇ ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕು.

೧೦. ಭಾರತೀಯ ಸಂಸತ್ತು ೨೨ ಫೆಬ್ರವರಿ ೧೯೯೪ರಲ್ಲಿ ಮಂಡಿಸಿದ ಈ ಕೆಳಗಿನ ಪ್ರಸ್ತಾವವನ್ನು ಜಮ್ಮು - ಕಾಶ್ಮೀರದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಶಾಲೆ, ಸರ್ಕಾರಿ ಕಛೇರಿ ಮತ್ತು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣುವಂತೆ ಇಡುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಬೇಕು. ಅದು ಇಂತಿದೆ - ಜಮ್ಮು - ಕಾಶ್ಮೀರ ಭಾರತದ ಅವಿಭಾಜ್ಯ ಅಂಗವಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಅಂಗವಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನು ಭಾರತದಿಂದ ಬೇರೆಯಾಗಿಸುವ ಯಾವುದೇ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಬಲವಾಗಿ ದಮನಗೊಳಿಸಲಾಗುವುದು. ಭಾತರವು ತನ್ನ ಏಕತೆ, ಪ್ರಭುತ್ವ ಮತ್ತು ಭೌಗೋಳಿಕ ಅಖಂಡತೆಯ ವಿರುದ್ಧದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪ್ರಯತ್ನಕ್ಕೂ ದೃಢವಾಗಿ ಪ್ರತಿರೋಧ ಒಡ್ಡುವ ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಕ್ಷಮತೆ ಇದೆ. ಮತ್ತು ಪಾಕಿಸ್ಥಾನವು ಆಕ್ರಮಿಸಿರುವ ಭಾರತದ ಜಮ್ಮು - ಕಾಶ್ಮೀರ ರಾಜ್ಯದ ಆ ಪ್ರದೇಶಗಳನ್ನು ವಾಪಸ್ ನೀಡುವಂತೆ ಆಗ್ರಹಿಸುತ್ತದೆ.

ಇದು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷದಿಂದ ಅಂಗಿಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ ಮತ್ತು ಸರ್ವಾನುಮತದಿಂದ ಇದರ ಮಂಡನೆಯಾಗಿದೆ.

೧೧. ಜಮ್ಮು - ಕಾಶ್ಮೀರದ ಪ್ರತ್ಯೇಕತೆಯ ಮತ್ತು ಅಸಂತೋಷದ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀನಗರ ರಾಜಕೀಯ ನಾಯಕರ ಅತಿಯಾದ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ ಮತ್ತು ದೆಹಲಿಯ ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರದ ತುಷ್ಟೀಕರಣ ನೀತಿಯಿಂದ ಅವರಿಗೆ ರಕ್ಷಣೆ ಸಿಗುತ್ತಿದೆ. ಜಮ್ಮು - ಕಾಶ್ಮೀರದ ಹೊಸ ಯುವ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ರಾಜನೀತಿಜ್ಞರ ಉದಯವಾಗಲು ಅಲ್ಲಿನ ಸೇನೆಗೆ ಒಂದು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಭಯೋತ್ಪಾದಕರ ಮತ್ತು ಅವರ ಅವರ ಅನಧಿಕೃತ ಅಡ್ಡೆಗಳ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡಿ ಯಾವುದೇ ಮಮಕಾರವಿಲ್ಲದೇ ನಾಶಮಾಡುವ ಆಧಿಕಾರ ನೀಡಬೇಕು. ಪುಟಿನ್ ಚೆಚೆನ್ಯಾ ಮತ್ತು ಜಾರ್ಜಿಯಾಗಳಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ್ದೂ ಇದನ್ನೇ. ಮತ್ತು ಶೇಷಭಾರತದ ನಾಗರಿಕರಿಗೆ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಮಾಜಿ ಸೈನಿಕರಿಗೆ ಮನೆ ಕಟ್ಟಲು ಅನುವಾಗುವಂತೆ ಜಮ್ಮು - ಕಾಶ್ಮೀರದಲ್ಲಿ ಭೂಮಿ ನೀಡಬೇಕು.

ಎಲ್ಲಿಯವೆರೆಗೆ ಜಮ್ಮು - ಕಾಶ್ಮೀರದ ನಾಗರಿಕರಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯರಾಗಬೇಕೆಂಬ ಭಾವನೆಯನ್ನು ನಾವು ಬೆಳೆಸುವುದಿಲ್ಲವೋ, ಅಲ್ಲಿಯವೆರೆಗೆ ಅವರು ಭಾರತೀಯ ನಾಗರಿಕರ ಕರ್ತವ್ಯ ಪಾಲನೆ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಹೇಗೆ ತಾನೇ ನಿರೀಕ್ಷಿಸಲಾದೀತು ? ಕಳೆದ ೬ ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ ಜಮ್ಮು - ಕಾಶ್ಮೀರಕ್ಕೆ ೩೦೦ ಲಕ್ಷ ಕೋಟಿ ಸಿಕ್ಕಿದೆ. ಕಳೆದ ೫ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಮುಫ್ತಿಯವರ ಸರ್ಕಾರವು ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರದಿಂದ ೮೭,೦೦೦ ಕೋಟಿ ರುಪಾಯಿ ಕೊಡಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಅಲ್ಲಿನ ನೇತಾರರು ಮತ್ತು ಶಾಸಕರೆಲ್ಲರೂ ಮುಸ್ಲಮರೇ. ಹಾಗಾದರೆ, ಶಿಕಾರಿ ಯಾರಿಗಾಗಿ ? ಎಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಭ್ರಷ್ಟ ಮತ್ತು ರಾಷ್ಟ್ರವಿರೋಧಿ ನಾಯಕರ ಕಪಿಮುಷ್ಟಿಯಿಂದ ಬಿಡಿಸಿ ಜನ ಗಣ ಮನ ಎಂದು ಹಾಡಿಸುವ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಮತ್ತು ಕಠೋರ ನೇತೃತ್ವ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲವೋ, ಅಲ್ಲಿಯವೆರಗೂ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನಿಭಾಯಿಸುವುದು ಕಷ್ಟವೇ ಆದೀತು.

(ಹಿಂದೀ ಮೂಲ - ತರುಣ್ ವಿಜಯ್)

Tarkasamgraha

2009-02-27T10:29:00.000+05:30

तर्कसंग्रहः

॥ अन्नम्भट्टलिखित तर्कसंग्रहः॥
निधाय हृदि विश्वेशं विधाय गुरुवन्दनम्। बालानां सुखबोधाय क्रियते तर्कसंग्रहः॥
द्रव्यगुणकर्मसामान्यविशेषसमवायाऽभावाः सप्तपदार्थाः॥ १॥
तत्र द्रव्याणि पृथिव्यप्तेजोवाय्वाकाशाकालदिगात्ममनांसि नवैव॥ २॥
रूपरसगन्धस्पर्शसंख्यापरिमाणपृथक्त्वसंयोगविभग- परत्वापरत्वगुरुत्व- द्रवत्व-स्नेह-शब्द-बुद्धि-सुख-दुःखेच्छा-द्वेष-प्रयत्न- धर्माधर्म-संस्काराः चतुर्विंशतिर्गुणाः॥ ३॥
उत्क्षेपणापक्षेपणाकुञ्चनप्रसारणगमनानि पञ्च कर्माणि॥ ४॥
परमपरं चेति द्विविधं सामान्यम्॥ ५॥
नित्यद्रव्यवृत्तयो विशेषास्त्वनन्ता एव॥ ६॥
समवायस्त्वेक एव॥ ७॥
अभावश्चतुर्विधः प्रागभावः प्रध्वंसाभावः अत्यन्ताभावः अन्योन्याभावश्चेति॥ ८॥
तत्र गन्धवती पृथिवी। सा द्विविधानित्याऽनित्या च। नित्या परमाणुरूपा। अनित्या कार्यरूपा। पुनस्त्रिविधा शरीरेन्द्रियविषयभेदात्। शरीरमस्मदादीनाम्। इन्द्रियं गन्द्धग्राहकं घ्राणम्। तच्च नासाग्रवर्ति। विषयो मृत्पाषाणादिः॥ ९॥
शीतस्पर्शवत्यः आपः। ता द्विविधाः नित्या अनित्याश्च। नित्यः परमाणुरूपाः। अनित्याः कार्यरूपाः। पुनस्त्रिविधा शरीरेन्द्रियविषयभेदात्। शरीरं वरुणलोके। इन्द्रियं रसग्राहकं रसनं जिह्वाग्रवर्ति। विषयः सरित्समुद्रादिः॥ १०॥
उष्णस्पर्शवत्तेजः। तच्च द्विविधं नित्यमनित्यं च। नित्यं परमाणुरूपं। अनित्यं कार्यरूपं। पुनस्त्रिविधं शरीरेन्द्रियविषयभेदात्। शरीरमादित्यलोके प्रसिद्धम्। इन्द्रियं रूपग्राहकं चक्षुः कृष्णताराग्रवर्ति। विषयश्चतुर्विधः भौमदिव्यौदर्याकरज भेदात्। भौमं वह्न्यादिकम्। अबिन्धनं दिव्यं विद्युदादि। भुक्तस्य परिणामहेतुरौदर्यम्। आकरजं सुवर्णादि॥ ११॥
रूपरहीतः स्पर्शवान्वायुः। स द्विविधः नित्योऽनित्यश्च। नित्यः परमाणुरूपः। अनित्यः कार्यरूपः। पुनस्त्रिविधः शरीरेन्द्रियविषयभेदात्। शरीरं वायुलोके। इन्द्रियं स्पर्शग्राहकं त्वक्सर्वशरीरवर्ति। विषयो वृक्षादिकम्पनहेतुः॥ १२॥
शरीरान्तःसंचारी वयुः प्राणः। स च एकोऽप्युपाधिभेदात्प्राणापानादिसंज्ञां लभते॥ १३॥
शब्दगुणकमाकाशम्। तच्चैकं विभु नित्यञ्च॥ १४॥
अतीतादिव्यवहारहेतुः कालः। स चैको विभुर्नित्य्श्च॥ १५॥
प्राच्यादिव्यवहारहेतुर्दिक्। सा चैका विभ्वी नित्या च॥ १६॥
ज्ञानाधिकरणमात्मा। स द्विविधः परमात्मा जीवात्मा च। तत्रेश्वरः सर्वज्ञः परमात्मैक एव। जीवात्मा प्रतिशरीरं भिन्नो विभुर्नित्यश्च॥ १७॥
सुखाद्युपलब्धिसाधनमिन्द्रियं मनः। तच्च प्रत्यात्मनियतत्वादनन्तं परमाणुरूपं नित्यं च॥ १८॥
चक्षुर्मात्रग्राह्यो गुणो रूपम्। तच्च शुक्लनीलपीतरक्तहरितकपिशचिन्न भेदात्सप्तविधम्। पृथिवीजलतेजोवृत्ति। तत्र पृथिव्यां सप्तविधम्। अभास्वरशुक्लं जले। भास्वरशुक्लं तेजसि॥ १९॥
रसनग्राह्यो गुणो रसः। स च मधुराम्ललवणकटुकषायतिक्तभेदात् षड्विधः। पृथिवीजलवृत्तिः। तत्र पृथिव्यां षड्विधः। जले मधुर एव॥ २०॥
घ्राणग्राह्यो गुणो गन्धः। स द्विविधः सुरभिरसुरभिश्च। पृथिवीमत्रवृत्तिः॥ २१॥
त्वगिन्द्रियमात्रग्राह्यो गुणः स्पर्शः। स च त्रिविधः शीतोष्णानुष्णाशीतभेदात्। पृथिव्यप्तेजोवायुवृत्तिः। तत्र शीतो जले। उष्णस्तेजसि। अनुष्णाशीतः पृथिवीवाय्वोः॥ २२॥
रूपादिचतुष्टयं पृथिव्यां पाकजमनित्यं च। अन्यत्र अपाकजं नित्यमनित्यं च। नित्यगतं नित्यम्। अनित्यगतमनित्यम्॥ २३॥
एकत्वादिव्यवहारहेतुः संख्या। सा नवद्रव्यवृत्तिः एकत्वादिपरार्धपर्यन्ता। एकत्वं नित्यमनित्यं च। नित्यगतं नित्यम्। अनित्यगतमनित्यम्। द्वित्वादिकं तु सर्वत्राऽनित्यमेव॥ २४॥
मानव्यवहारासाधारणकारणं परिमाणम्। नवद्रव्यवृत्तिः। तच्चतुर्विधम्। अनु महद्दीर्घं हृस्वं चेति॥ २५॥
पृथग्व्यवहारासाधारणकारणं पृथक्त्वम्। सर्वद्रव्यवृत्तिः॥ २६॥
संयुक्तव्यवहारहेतुः संयोगः। सर्वद्रव्यवृत्तिः॥ २७॥
संयोगनाशको गुणो विभागः। सर्वद्रव्यवृत्तिः॥ २८॥
परापरव्यवहारासाधारणकारणे परत्वापरत्वे। पृथिव्यादिचतुष्टय मनोवृत्तिनी। ते द्विविधे दिक्कृते कालकृते च। दूरस्ते दिक्कृतं परत्वम्। समीपस्थे दिक्कृतमपरत्वम्। ज्येष्ठे कालकृतं परत्वम्। कनिष्ठे कालकृतमपरत्वम्॥ २९॥
आद्यपतनासमवायिकारणं गुरुत्वम्। पृथिवीजलवृत्ति॥ ३०॥
आद्यस्यन्दनासमवायिकारणं द्रवत्वम्। पृथिव्यप्तेजोवृत्ति। तद्द्विविधं सांसिद्धिकं नैमित्तिकं च। सांसिद्धिकं जले। नैमित्तिकं पृथिवीतेजसोः। पृथिव्यां घृतादावग्नि संयोगजं द्रवत्वम्। तेजसि सुवर्णादौ॥ ३१॥
चूर्णादिपिण्डीभावहेतुर्गुणः स्नेहः। जलमात्रवृत्तिः॥ ३२॥
श्रोत्रग्राह्यो गुणः शब्दः आकाशमात्रवृत्तिः। स द्विविधः ध्वन्यात्मकः वर्णात्मकश्च। तत्र ध्वन्यात्मकः भेर्यादौ। वर्णात्मकः संस्कृतभाषादिरूपः॥ ३३॥
सर्वव्यवहारहेतुर्गुणो बुद्धिर्ज्ञानम्। सा द्विविधा स्मृतिरनुभवश्च। संस्कारमात्रजन्यं ज्ञानं स्मृतिः। तद्भिन्नं ज्ञानमनुभवः। स द्विविधः यथार्थोऽयथार्थश्च। तद्वति तत्प्रकारकोऽनुभवो यथार्थः। यथा रजते इदं रजतमिति ज्ञानम्। सैव प्रमेत्युच्यते। तदभाववति तत्प्रकारकोऽनुभवोऽयथार्थः। यथा शुक्ताविदंरजतमिति ज्ञानम्। सैव अप्रमेत्युच्यते॥ ३४॥
यथार्थनुभवश्चतुर्विधः प्रत्यक्षानुमित्युपमितिशाब्दभेदात्। तत्करणमपि चतुर्विधं प्रत्यक्षानुमानोपमानशाब्दभेदात्॥३५॥
असाधारणं कारणं करणम्। कार्यनियतपूर्ववृत्ति कारणं। कार्यं प्रागभावप्रतियोगि॥ ३६॥
कारणं त्रिविधं समवाय्यसमवायिनिमित्तभेदात्। यत्समवेतं कार्यमुत्पद्यते तत्समवायिकारणम्। यथा तंतवः पटस्य पटश्च स्वगतरूपादेः। कार्येण कारणेन वा सहैकस्मिन्नर्थे समवेतत्वे सति यत्कारणं तदसमवायिकारणम्। यथा तंतुसंयोगः पटस्य तन्तुरूपं पटरूपस्य।
तदुभयभिन्नं कारणं निमित्तकारणम्। यथा तुरीवेमादिकं पटस्य। तदेतत्त्रिविधकारणमध्ये यदसाधारणं कारणं तदेव करणम्॥ ३७॥
तत्र प्रत्यक्षज्ञानकरणं प्रत्यक्षम्। इन्द्रियार्थसंनिकर्षजन्यं ज्ञानं प्रत्यक्षम्। तद्द्विविधं निर्विकल्पकं सविकल्पकं चेति। तत्र निष्प्रकारणं ज्ञानं निर्विकल्पकं यथेदं किञ्चित्। सप्रकारकं ज्ञानं सविकल्पकं यथा डित्थोऽयं ब्राह्मणोऽयं श्यामोऽयं पाचकोऽयमिति॥ ३८॥
प्रत्यक्षज्ञानहेतुरिन्द्रियार्थसंनिकर्षः षड्विधः। संयोगः संयुक्तसमवायः संयुक्तसमवेतसमवायः समवायः समवेतसमवायः विशेषणविशेष्यभावश्चेति। चक्षुषा घटप्रत्यक्षजनने संयोगः संनिकर्षः।
घटरूपप्रत्यक्षजनने संयुक्तसमवायः संनिकर्षः। चक्षुः संयुक्ते घटे रूपस्य समवायात्। रूपत्वसामान्यप्रत्यक्षे संयुक्तसमवेतसमवायः संनिकर्षः। चक्षुः संयुक्ते घटे रूपं समवेतं तत्र रूपत्वस्य समवायात्। श्रोत्रेण शब्दसाक्षात्कारे समवायः संनिकर्षः कर्णविवरवर्त्याकाशस्य श्रोत्रत्वात् शब्दस्याकाशगुणत्वाद्गुणगुणिनोश्च समवायात्। शब्दत्वसाक्षात्कारे समवेतसमवायः संनिकर्षः श्रोत्र्समवेते शब्दे शब्दत्वस्य समवायात्। अभावप्रत्यक्षे विशेषणविशेष्यभावः संनिकर्षः घटाभाववद्भूतलमित्यत्र चक्षुः संयुक्ते भूतले घटाभावस्य विशेषणत्वात्।
एवं संनिकर्षषट्कजन्यं ज्ञानं प्रत्यक्षं तत्करणमिन्द्रियं तस्मातिन्द्रियं प्रत्यक्षप्रमाणमिति सिद्धम्॥ ३९॥
अनुमितिकरणमनुमानम्। परामर्शजन्यं ज्ञानमनुमितिः। व्याप्तिविशिष्टपक्षधर्मताज्ञानं। यथा वह्निव्याप्यधूमवानयं पर्वत इति ज्ञानं परामर्शः। तज्जन्यं पर्वतो वह्निमानिति ज्ञानमनुमितिः। यत्र यत्र धूमस्तत्र तत्राग्निरिति साहचर्यनियमो व्याप्तिः। व्याप्यस्य पर्वतादिवृत्तित्वं पक्षधर्मता॥ ४०॥
अनुमानं द्विविधं स्वार्थं परार्थं च। तत्र स्वार्थं स्वानुमितिहेतुः तथाहि स्वायमेव भूयोदर्शनेन यत्र यत्र धूमस्तत्र तत्राग्निरिति महानसादौ व्याप्तिं गृहीत्वा पर्वतसमीपं गतः तद्गते चाग्नौ सन्दिहानः पर्वते धूमं पश्यन्व्याप्तिं स्मरति यत्र यत्र धूमस्तत्र तत्राग्निरिति। तदनन्तरं वह्निव्याप्यधुमवानयं पर्वत इति ज्ञानमुत्पद्यते अयमेव लिश्ण्गपरामर्श इत्युच्यते। तस्मात्पर्वतो वह्निमानिति ज्ञानमनुमितिः उत्पद्यते।
तदेतत्स्वार्थानुमानम्। यत्तु स्वयं धुमाग्निमनुमाय परंप्रतिबोधयितुं पञ्चावयव वाक्यं प्रयुज्यते तत्परार्थानुमानम्। यथा पर्वतो वह्निमान्धूमत्वाद्यो यो धूमवान्स वह्निमान्यथा महानसः तथा चायं तस्मात्तथेति। अनेन प्रतिपादिताल्लिष्ण्गात्परोऽप्यग्निं प्रतिपद्यते॥ ४१॥
प्रतिज्ञाहेतूदाहरणोपनयनिगमनानि पञ्चावयवाः।
पर्वतो वह्निमानिति प्रतिज्ञा। धूमवत्वादिति हेतुः। यो यो धूमवान्स वह्निमान्यथा महानस इत्युदाहरणम्।
तथा चायमित्युपनयः। तस्मात्तथेति निगमनम्॥ ४२॥
स्वार्थानुमितिपरार्थानुमित्योः लिश्ण्गपरामर्श एव करणम्। तस्माल्लिश्ण्गपरामर्शोऽनुमानम्॥ ४३॥
लिश्ण्गं त्रिविधम्। अन्वयव्यतिरेकि केवलान्वयि केवलव्यतिरेकि चेति। अन्वयेन व्यतिरेकेण च व्याप्तिमदन्वयव्यतिरेकि। यथा वह्नौ साध्ये धूवत्त्वम्। यत्र धूमस्तत्राग्निर्यथा महानस इत्यन्वयव्याप्तिः। यत्र वह्निर्नास्ति तत्र धूमोऽपि नास्ति यथा महाहृद इति व्यप्तिरेकव्याप्तिः। अन्वयमात्रव्याप्तिकं केवलान्वयि। यथा घटोऽभिधेयः प्रमेयत्वात्पटवत्। अत्र प्रमेयत्वाभिधेयत्वयोः व्यतिरेकव्याप्तिर्नास्ति सर्वस्यापि प्रमेयत्वादभिधेयत्वाच्च। व्यतिरेकमात्रव्याप्तिकं केवलव्यतिरेकि यथा पृथिवीतरेभ्यो भिद्यते गन्धवत्त्वात्। यदितरेभ्यो न भिद्यते न तद्गन्धवद्यथा जलम्। न चेयं तथा। तस्मान्न तथेति। अत्र यद्गन्धवत्तदितरभिन्नमित्यन्वयदृष्टान्तो नास्ति पृथिवीमात्रस्य पक्षत्वात्॥ ४४॥
सन्दिग्धसाध्यवान्पक्षः। यथा धूमवत्त्वे हेतौ पर्वतः। निश्चितसाध्यवान्सपक्षः यथा तत्रैव महानसम्। निश्चितसाध्याऽभाववान्विपक्षः यथा तत्रैव महाह्रदः॥ ४५॥
सव्यभिचारविरुद्धसत्प्रतिपक्षासिद्धबाधिताः पञ्च हेत्वाभासाः। सव्यभिचारोऽनैकान्तिकः। स त्रिविधः साधारणासाधारणानुपसंहारिभेदात्। तत्र साध्याभाववद्वृत्तिः साधारणोऽनैकान्तिकः यथा पर्वतो वह्निमान्प्रमेयत्वादिति। प्रमेयत्वस्य वह्न्यभाववति ह्रदे विद्यमानत्वात्। सर्वसपक्षविपक्षव्यावृत्तः पक्षमात्रवृत्तिः असाधारणः। यथा शब्दो नित्यः शब्दत्वादिति। शब्दत्वं हि सर्वेभ्यो नित्येभ्योऽनित्येभ्यश्च व्यावृत्तं शब्दमात्रवृत्तिः। अन्वयव्यतिरेकदृष्टान्तरहितोऽनुपसंहारी। यथा सर्वमनित्यं प्रमेयत्वादिति। अत्र सर्वस्यापि पक्षत्वाद्दृष्टान्तो नास्ति। साध्याभावव्याप्तो हेतुर्विरुद्धः। यथा शब्दो नित्यः कृतकत्वादिति। कृतकत्वं हि नित्यत्वाभावेनाऽनित्यत्वेन व्याप्तम्। यस्य साध्याभावसाधकं हेत्वन्तरं विद्यते स सत्प्रतिपक्षः। यथा शब्दो नित्यः श्रावणत्वाच्छब्दत्ववत्। शब्दोऽनित्यः कार्यत्वाद्घटवत्। असिद्धस्त्रिविधः आश्रयासिद्धः स्वरूपासिद्धो व्याप्यत्वासिद्धश्चेति। आश्रयासिद्धो यथा गगनारविन्दं सुरभि अरविन्दत्वात्सरोजारविन्दवत्। अत्र गगनारविन्दमाश्रयः स च नास्त्येव। स्वरूपासिद्धो यथा शब्दो गुणश्चाक्षुषत्वात्। अत्र चाक्षुषत्वं शब्दं नास्ति शब्दस्य श्रावणत्वात्। सोपाधिको हेतुः व्याप्यत्वासिद्धः। साध्यव्यापकत्वे सति साधनाव्यापकत्वमुपाधिः। साध्यसमानाधिकरणात्यन्ताभावाप्रतियोगित्वं साध्यव्यापकत्वम्। साधनवन्निष्ठात्यन्ताभावप्रतियोगित्वं साधनाव्यापकत्वम्। पर्वतो धूमवान्वह्निमत्वादित्यत्रार्द्रेन्धनसंयोग उपाधिः। तथाहि। यत्र धूमस्तत्रार्द्रेन्धनसंयोग इति साध्यव्यापकता।
यत्र वह्निस्तत्रार्द्रेन्धनसंयोगो नास्त्ययोगोलके आर्द्रेन्धनसंयोगाभावादिति साधनाव्यापकता। एवं साध्यव्यापकत्वे अस्ति साधनाव्यापकत्वार्द्रेन्धनसंयोग उपाधिः। सोपाधिकत्वाद्वह्निमत्त्वं व्याप्यत्वासिद्धम्। यस्य साध्याभावः प्रमाणान्तरेण निश्चितः स बाधितः। यथा वह्निरनुष्णो द्रव्यत्वाज्जलवत्। अत्रानुष्णत्वं साध्यं तदभाव उष्णत्वं स्पर्शनप्रत्यक्षेण गुह्यते इति बाधितत्वम्॥ ४६॥
उपमितिकरणमुपमानम्। संज्ञासंज्ञिसम्बन्धज्ञानमुपमितिः। तत्करणं सादृश्यज्ञानम्। अतिदेशवाक्यार्थस्मरणमवान्तर व्यापारः। तथा हि कश्चिद्गवयशब्दार्थमजानन्कुतश्चिदारण्यकपुरुषाद्गोसदृशो गवय इति श्रुत्वा वन गतो वाक्यार्थं स्मरन्गोसदृशं पिण्डं पश्यति। तदनन्तरमसौ गवयशब्दवाच्य इत्युपमितिरुत्पद्यते॥ ४७॥
आप्तवाक्यं शद्बः। आप्तस्तु यथार्थवक्ता। वाक्यं पदसमूहः। यथा गामानयेति। शक्तं पदम्। अस्मात्पदादयमर्थो बोद्धव्य इतीश्वरसंकेतः शक्तिः॥ ४८॥
आकाश्ण्क्षा योग्यता संनिधिश्च वाक्यार्थज्ञानहेतुः पदस्य पदान्तरव्यतिरेकप्रयुक्तान्वयाननुभावकत्वमाकाश्ण्क्षा।
अर्थाबाघो योग्यता। पदानामविलम्बेनोच्चारारणं संनिधिः॥ ४९॥
आकाश्ण्क्षादिरहितं वाक्यमप्रमाणम्। यथा गौरश्वः पुरुषो हस्तीति न प्रमाणमाकाश्ण्क्षाविरहात्। अग्निना सिञ्चेदिति न प्रमाणं योग्यताविरहात्। प्रहरे प्रहरेऽसहोच्चारितानि गामानयेत्यादिपदानि न प्रमाणं साम्निध्याभावात्॥ ५०॥
वाक्यं द्विविधम्। वैदिकं लौकिकं च। वैदिकमीश्वरोक्तत्वात्सर्वमेव प्रमाणम्। लौकिकं त्वाप्तोक्तं प्रमाणम्। अन्यदप्रमाणम्॥ ५१॥
वाक्यार्थ्ज्ञानं शब्दज्ञानम्। तत्करणं शब्दः॥ ५२॥
अयथार्थानुभवस्त्रिविधः संशयविपर्ययतर्कभेदात्।
एकस्मिन्धर्मिणि विरुद्धनानाध्र्म्वैशिष्ट्यावगाहि ज्ञानं संशयः। यथा स्थाणुर्वा पुरुषो वेति। मिथ्याज्ञानं विपर्ययः। यथा शुक्तौ इदं रजतमिति। व्याप्यारोपेण व्यापकारोपस्तर्कः यथा यदि वह्निर्न स्यात्तर्हि धूमोऽपि न स्यादिति॥ ५३॥
स्मृतिरपि द्विविधा। यथार्थायथार्था च। प्रमाजन्या यथार्था। अप्रमाजन्याऽयथार्था॥ ५४॥
सर्वेषामनुकूलतया वेदनीयं सुखम्॥ ५५॥
सर्वेषां प्रतिकूलतया वेदनीयं दुःखम्॥ ५६॥
इच्छा कामः॥ ५७॥
क्रोधो द्वेषः॥ ५८॥
कृतिः प्रयत्नः॥ ५९॥
विहितकर्मजन्यो धर्मः॥ ६०॥
निषिद्धकर्मजन्यस्त्वधर्मः॥ ६१॥
बुद्ध्यादयोऽष्टावात्ममात्रविशेषगुणाः॥ ६२॥
बुद्धीच्छा प्रयत्ना द्विविधाः। नित्या अनित्याश्च। नित्या ईश्वरस्यानित्या जीवस्य॥ ६३॥
संस्कारस्त्रिविधः। वेगो भावना स्थितिस्थापकश्चेति। वेगः पृथिव्यादिचतुष्टयमनोवृत्तिः। अनुभवजन्या स्मृतिहेतुर्भावना। आत्ममात्रवृत्तिः। अन्यथाकृतस्य पुनस्तदवस्थापकः स्थितिस्थापकः कटादिपृथिवीवृत्तिः॥ ६४॥
चलनात्मकं कर्म। ऊर्ध्वदेशसंयोगहेतुरुत्क्षेपणम्। अधोदेशसंयोगहेतुरपक्षेपणम्। शरीरसंनिकृष्टसंयोगहेतुराकुञ्चनम्। विप्रकृष्टसंयोगहेतुः प्रसारणम्। अन्यत्सर्वं गमनम्। पृथिव्यादिचतुष्टयमनोमात्रव्ट्ति॥ ६५॥
नित्यमेकमनेकानुगतं सामान्यं द्रव्यगुणकर्मवृत्ति। तद्द्विविधं पराऽपरभेदात्। परं सत्ता। अपरं द्रव्यत्वादिः॥ ६६॥
नित्यद्रव्यवृत्तयो व्यावर्तका विशेषाः॥ ६७॥
नित्यसम्बन्धः समवायः। अयुतसिद्धवृत्तिः। ययोर्द्वयोर्मध्ये एकमविनश्यदपराऽश्रितमेवावतिष्ठते तावयुतसिद्धौ यथा अवयवाऽवयविनौ क्रियाक्रियावन्तौ जातिव्यक्ती विशेषनित्यद्रव्ये चेति॥ ६८॥
अनादिः सान्तः प्रागभावः। उत्पत्तेः पूर्वं कार्यस्य। सादिरनन्तः प्रध्वंसः। उत्पत्यनन्तरं कार्यस्य। त्रैकालिकसंसर्गावच्छिन्नप्रतियोगिताकोऽत्यन्ताभावः।
यथा भूतले घटो नास्तीति। तादात्म्यसम्बन्धावच्छिन्नप्रतियोगिताकोऽन्योन्याभावः। यथा घटः पटो नेति॥ ६९॥
सर्वेषां पदार्थानां यथायथमुक्तेष्वन्तर्भावात्सप्तैव पदार्था इति सिद्धम्॥ ७०॥
कणादन्यायमतयोर्बालव्युत्पत्तिसिद्धये। अन्नंभट्टेन विदुषा रचितस्तर्कसंग्रहः॥
इति श्रीमहामहोपाध्याय अन्नंभट्टविरचिततर्कसंग्रहः समाप्तः॥

ದೇಶ ಕಾಯುವ ಸೈನಿಕನ ಹಿತ ಕಾಯುವವರಾರು ?

2008-12-04T16:47:00.000+05:30

೧೦೭ ಸೈನ್ಯಾಧಿಕಾರಿಗಳು ತಮ್ಮ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ರಾಜೀನಾಮೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಆರನೇ ವೇತನ ಆಯೋಗದ ವರದಿಯೇ ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ. ಈಗಾಗಲೇ ಸೈನ್ಯಾಧಿಕಾರಿಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿರುವಾಗ ಈ ೧೦೭ ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ರಾಜೀನಾಮೆ, ಗಾಯದ ಮೇಲೆ ಬರೆ ಎಳೆದಂತಾಗಿದೆ. ವೇತನ ಆಯೋಗದ ವರದಿಯು ಮಾರ್ಚ್ ೨೪ರಂದು ಹೊರಬಿದ್ದ ಬೆನ್ನಲ್ಲೇ ಅವರ ಈ ನಿರ್ಧಾರ ಹೊರಬಿದ್ದಿದೆ. ಈ ೧೦೭ ಜನ ಯಾರೋ ಕೆಲವು ಸೈನಿಕರಲ್ಲ. ಅವರೆಲ್ಲ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯುತ ಕರ್ನಲ್, ಲೆಫ್ಟಿನೆಂಟ್ ಕರ್ನಲ್ ಮುಂತಾದವರು. ಅವರು ಈ ಶೇಕಡಾ ೧೫ರ ಜುಜುಬಿ ಹೆಚ್ಚಳದಿಂದ ತೃಪ್ತಿಗೊಂಡಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೆಸರು ಹೇಳಲಿಚ್ಛಿಸದ ಅಧಿಕಾರಿಯೊಬ್ಬರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಸಹಜವಾದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಾರದಲ್ಲಿ ಎರಡರಿಂದ ನಾಲ್ಕು ಜನ ತಮ್ಮ ಅವಧಿಪೂರ್ವ ರಾಜೀನಾಮೆಯನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ, ಕಳೆದ ಎರಡು-ಮೂರು ವಾರಗಳಿಂದ ಆ ಸಂಖ್ಯೆ ಹತ್ತರಿಂದ ಹದಿನೈದಕ್ಕೇರಿದೆ. ಭಾರತೀಯ ಸೈನ್ಯವು ಈಗಾಗಲೇ ೧೧,೦೦೦ ಸೈನ್ಯ ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ಅಭಾವವನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿದೆ. ವಾಯುಸೇನೆಯಲ್ಲಿ ೬,೦೦೦ ಮತ್ತು ನೌಕಾಪಡೆಯಲ್ಲಿ ೪,೦೦೦ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಕಡಿಮೆಯಿದ್ದಾರೆ. ೨೫ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸಬೇಕಾದ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಈಗ ಕೇವಲ ೧೨-೧೪ ಅಧಿಕಾರಿಗಳಷ್ಟೇ ಇರುವುದು ಬೇಸರದ ಸಂಗತಿ.

ಹಾಗಾದರೆ, ಅವರು ಈಗಿನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಎದುರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಏಳುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಮೇಜರ್ ಜನರಲ್ ಒಬ್ಬರು ಹೀಗೆ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಾರೆ - ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ನೀಡಲಾಗುವ ನಾಯಕತ್ವದ ತರಬೇತಿಯೇ ಅತ್ಯಂತ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದುದು. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಒಂದು ದರ್ಜೆ ಕೆಳಗೆ ಮತ್ತು ಒಂದು ದರ್ಜೆ ಮೇಲಿನ ಎಲ್ಲ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಕಲಿಸಿಕೊಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಇಂತಹ ಕ್ರಮದ ಅನ್ವಯವಾಗುವುದು ಯುದ್ಧದ ಸಮಯದಲ್ಲಿಯೇ. ಅದು ಇದೀಗ ಸಹಜ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲೂ ಅನ್ವಯವಾಗುತ್ತಿರುವುದು ಬೇಸರದ ಸಂಗತಿ.

ಮೇಜರ್ ಅಮರ್ ಖ್ವಾತ್ರಾರವರು ಒಂಭತ್ತು ವರ್ಷಗಳು ಸೈನ್ಯದಲ್ಲಿದ್ದು ನಂತರ ರಾಜೀನಾಮೆ ನೀಡಿದರು. ಇವರು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯೋತ್ತರ ಭಾರತೀಯ ಸೈನ್ಯದ ನಾಲ್ಕನೇ ತಲೆಮಾರಿನವರು. ಇವರು ಸೇನಾಪದಕವನ್ನೂ ಪಡೆದಿದ್ದಾರೆ. ತಮ್ಮ ಪಾಲಿನ ಕರ್ತವ್ಯ ನಿಭಾಯಿಸಿದ ಬಗೆಗೆ ಅವರಿಗೆ ತೃಪ್ತಿಯಿದೆ. ಅವರು ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ - ನಾವು ಯಾವತ್ತೂ ದುಡ್ಡಿಗಾಗಿ ಸೈನ್ಯ ಸೇರಿದವರಲ್ಲ. ನಾವು ಗೌರವಕ್ಕಾಗಿ ಸೈನ್ಯವನ್ನು ಸೇರಿದ್ದೇವೆ. ಆದರೆ ನಮಗೂ ನಮ್ಮದೇ ಆದ ಜೀವನಪದ್ಧತಿಯಿದೆ. ನಾನು ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಒಳ್ಳೆಯ ಶಾಲೆಗೆ ಕಳುಹಿಸಲು ಬಯಸಿದರೆ ಅದು ಮೇಜರ್‌ನ ಸಂಬಳದಿಂದಾಗದು.

ಆರನೇ ವೇತನ ಆಯೋಗವು ಅಧಿಕಾರಶಾಹಿ ಮತ್ತು ಸೇನೆಯನ್ನು ಎರಡು ವೇತನಶ್ರೇಣಿಗಳಲ್ಲಿ ವಿಂಗಡಿಸಿದೆ. ಸೇನೆಯಲ್ಲಿ ಬ್ರಿಗೇಡಿಯರ್ ಮತ್ತು ಅಧಿಕಾರಿವರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಿರ್ದೇಶಕರವರೆಗಿನ ಗುಂಪು ಕಡಿಮೆ ವೇತನ ಶ್ರೇಣಿಯದು. ಈ ವರದಿಯ ಶಿಫಾರಸ್ಸಿನಂತೆ ೨೬ವರ್ಷ ಅನುಭವವಿರುವ ಬ್ರಿಗೇಡಿಯರ್, ಕೇವಲ ೧೫ವರ್ಷ ಅನುಭವವಿರುವ ಅಧಿಕಾರಿಯ ಸಂಬಳವನ್ನಷ್ಟೇ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಹಾಗೆಯೇ, ೩೨ ಸುದೀರ್ಘ ವರ್ಷಗಳ ಅನುಭವದ ನಂತರ ಮೇಜರ್ ಜನರಲ್ ಪಡೆಯುವುದು, ೨೦ ವರ್ಷ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ ಜಾಯಿಂಟ್ ಸೆಕ್ರೆಟರಿಯಷ್ಟೇ ಸಂಬಳ. ಈ ಅಸಮಾನತೆಗೆ ಕಾರಣವೇನು ?

ದಶಕದ ಹಿಂದೆ ಐದನೇ ವೇತನ ಆಯೋಗವು ತನ್ನ ವರದಿಯನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸಿದಾಗ ಆಂತರಿಕ ದಂಗೆಯೇ ಉಂಟಾಗಿತ್ತು. ಆಗಿನ ಆಯೋಗವು ಯುದ್ಧ ವಿಮಾನ ಚಾಲಕರಿಗೆ ರೂ.೧೦,೦೦೦/- ವಿಶೇಷ ಭತ್ಯೆಯನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿತು. ಈಶಾನ್ಯ ದಿಕ್ಕಿನ ಕೆಟ್ಟ ಹವೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಸಿಯಾಚಿನ್‌ನಂತಹ ಪ್ರದೇಶದ ಮೇಲೆ ಹಾರಾಡುವ ಸಾರಿಗೆ ವಿಮಾನ ಚಾಲಕರು ಹಾರಾಟವನ್ನು ಬಹಿಷ್ಕರಿಸಿ ಏರ್‌ಮಾರ್ಷಲ್‌ಗಳನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿದು ಆಗ ಪ್ರತಿಭಟಿಸಿದ್ದರು.

ಆರನೇ ವೇತನ ಆಯೋಗವು ತನ್ನ ವರದಿಯನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸಿರುವ ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸೈನ್ಯದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಎದ್ದುನಿಂತಿದ್ದಾರೆ. ತಮ್ಮ ಸ್ಥಿತಿ ಉತ್ತಮಗೊಳ್ಳಬಹುದೆಂಬ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಅಸಂಖ್ಯ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ತಮ್ಮ ಅವಧಿಪೂರ್ವ ರಾಜೀನಾಮೆಯನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಈಗ ಸ್ಥಿತಿಯು ಹಿಂದಿನಂತಿರದೇ ಬಹಳ ಬದಲಾಗಿದೆ. ಹತ್ತು ವರ್ಷದ ಹಿಂದಿನ ಕತೆಯನ್ನು ಹೇಳುವುದಾದರೆ ಆಗಿನ ರಕ್ಷಣಾಸಚಿವರಾದ ಮುಲಾಯಂ ಸಿಂಗ್ ಯಾದವ್‌ರವರು ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಪರಿಶೀಲನೆಗೆ ಸಮಿತಿಯನ್ನು ರಚಿಸಿದ್ದರು ! ಮತ್ತು ಮಾಧ್ಯಮದವರನ್ನು - ಇದನ್ನು ದಂಗೆ ಎಂದು ಕರೆಯಬಾರದೆಂದು ವಿನಂತಿಸಿದರು. ಈಗ ಹಾಗಾಗಿಲ್ಲ. ಈ ರಾಜೀನಾಮೆಯ ವಿಷಯ ತಿಳಿದ ಕೂಡಲೇ ರಕ್ಷಣಾ ಸಚಿವ ಎ.ಕೆ. ಎಂಟನಿಯವರು ಮೂರೂ ಸೇನಾಧಿಕಾರಿಗಳ ಸಭೆಯನ್ನು ಕರೆದಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ, ಇದು ಕೇವಲ ಕಣ್ಣೊರೆಸುವ ತಂತ್ರವಾಗಬಾರದು.

ಈಗಿನ ರೋಷ ಬಲವಾಗಿದೆ. ಹಿಂದೆಯಾದರೆ ಅದು ಹೊಸ ಆರ್ಥಿಕತೆಯ ಶಕೆಯ ಆರಂಭವಷ್ಟೇ ಆಗಿತ್ತು. ಆಗಿನ್ನೂ ಸೇನಾಧಿಕಾರಿಗಳು ತಮ್ಮ ಕಡಿಮೆ ಸಂಬಳದ ಬಗೆಗೆ ದನಿ ಎತ್ತುವವರಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಈಗಿನ ಸಾಫ್ಟ್‌ವೇರ್ ಇಂಜಿನಿಯರ್‌ಗಳ ವಿದೇಶ ಪ್ರವಾಸ, ಪಡೆಯುವ ಭತ್ಯೆಗಳು ಅವರ ಕಣ್ಣು ಕುಕ್ಕಿವೆ. ಈಗಿನ ಸ್ಥಿತಿ ಹೇಗಿದೆಯೆಂದರೆ, ಒಬ್ಬ ಲೆಫ್ಟಿನೆಂಟ್ ಕರ್ನಲ್‌ನ ವಾರ್ಷಿಕ ವೇತನ ಒಬ್ಬ ಸಾಫ್ಟ್‌ವೇರ್ ಇಂಜಿನಿಯರ್‌ನ ಆರಂಭಿಕ ಮಾಸಿಕ ವೇತನಕ್ಕೆ ಸಮನಾಗಿದೆ. ಅಂದರೆ, ಅವರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಯೋಗ್ಯನಾದ ಲೆಫ್ಟಿನೆಂಟ್‌ನ ಅತ್ಯಂತ ಅವಶ್ಯಕತೆಯಾದ ಊಟಕ್ಕೂ ದುಡ್ಡು ಸಾಲದಾಗಿದೆ.

ಲೆಫ್ಟಿನೆಂಟ್ ಜನರಲ್, ಜನರಲ್ ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕೆ ಸಮನಾದ ತ್ರೀ ಸ್ಟಾರ್/ ಫೋರ್ ಸ್ಟಾರ್ ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ವೇತನ ಶ್ರೇಣಿಯ ಹೆಚ್ಚಳದ ಬಗೆಗೆ ಅವರಿಗೆ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ತಕರಾರಿಲ್ಲ. ಅವರಿಗೆ ಸಿಗುವ ಗೌರವ ಅವರ ಕಡಿಮೆ ಸಂಬಳವನ್ನು ಮರೆಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ, ಸಮಸ್ಯೆಯಿರುವುದೇ ಮಧ್ಯದ ಶ್ರೇಣಿಯಲ್ಲಿ. ಅವರ ಸ್ಥಿತಿ ಹೇಗಿರುತ್ತದೆಂದರೆ - ಆ ಅಧಿಕಾರಿಯು ತರುಣನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ. ಮದುವೆ ಆಗಿರುತ್ತದೆ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುವ ಮಕ್ಕಳಿರುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಅವರಿಗೆ ಸಿಗುವ ಸಂಬಳ ಊಟಕ್ಕೇ ಸಾಲುವುದಿಲ್ಲ.

ಹಾಗೆಯೇ, ಆರನೇ ವೇತನ ಆಯೋಗದ ಈ ಶಿಫಾರಸ್ಸು ಅತ್ಯಂತ ಅತಾರ್ಕಿಕವಾಗಿದೆ. ಏಕೆಂದರೆ, ಅಧಿಕಾರಿವರ್ಗದವರು ಸೈನ್ಯದವರಿಗಿಂತ ಬೇಗನೇ ಪದೋನ್ನತಿಯನ್ನು(ಪ್ರಮೋಷನ್) ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಆ ಅಧಿಕಾರಿ ವರ್ಗದವರು ಬೇಗನೇ ಎರಡನೇ ವೇತನ ಶ್ರೇಣಿಗೆ ಜಿಗಿಯುತ್ತಾರೆ. ಸಿವಿಲ್ ಸರ್ವಿಸ್‌ನಲ್ಲಿರುವವರು ಕಡಿಮೆಯೆಂದರೂ ನಿವೃತ್ತರಾಗುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅಡಿಷನಲ್ ಸೆಕ್ರೆಟರಿ ಅಥವಾ ಜನರಲ್ ಸೆಕ್ರೆಟರಿ ಆಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ, ಸೈನ್ಯದಲ್ಲಿನ ಬಹುಪಾಲು ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಜಾಯಿಂಟ್ ಸೆಕ್ರೆಟರಿ(ಮೇಜರ್ ಜನರಲ್) ಅಥವಾ ಅದಕ್ಕೆ ಸರಿಸಮನಾದ ಹುದ್ದೆಯನ್ನೂ ತಮ್ಮ ವೃತ್ತಿಜೀವನದ ಅಂಚಿಗೆ ಪಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಎರಡನೆಯದಾಗಿ, ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ೬೦ ವರ್ಷಕ್ಕಿಂತ ಬೇಗ ನಿವೃತ್ತರಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಈ ಸೈನಾಧಿಕಾರಿಗಳು ೫೬ಕ್ಕೇ ಬಿಡಲು ಶುರುಮಾಡಿರುತ್ತಾರ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಅವರು ಮುಂದಿನ ಶ್ರೇಣಿಯನ್ನು ಪಡೆಯಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ವಾದ ಮುಂದೆ ಸಾಗುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಅವರು - ಆಫೀಸರ್‌ಗಳಿಗೆ ಮೂರು, ಅದರ ಕೆಳಗಿನವರಿಗೆ ಮೂರು - ಹೀಗೆ ಆರು ವೇತನ ಶ್ರೇಣಿಗಳನ್ನು ಬಯಸುವುದು ಸಹಜವಾಗಿದೆ.

ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಅಗತ್ಯಗಳ(ವಸ್ತುಗಳ) ಬೆಲೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವ ಈ ಕಾಲದಲ್ಲೂ ಅವರಿಗೆ ಪುಡಿಗಾಸು ನೀಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಉದಾಹರಣೆಗಾಗಿ - ಸೈನಿಕರು ತಿಂಗಳಿಗೆ ಎರಡು ಸಾರಿ ಕೂದಲು ಕತ್ತರಿಸಲು ಅಂಗಡಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಅದಕ್ಕೆ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ರೂ ೧೦/- ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಈಗ ಅದು ರೂ. ೨೦/- ಕ್ಕೆ ಏರಿದೆ. ಮುಂದಿನ ಬಾರಿ ಅಂಗಡಿಯೆದುರಿಗೆ ಗಾಡಿ ನಿಲ್ಲಿಸುವ ಪಾರ್ಕಿಂಗ್ ಶುಲ್ಕಕ್ಕಾಗಿ ಹತ್ತು ರೂಪಾಯಿ ಹೆಚ್ಚು ಕೇಳಬೇಕು ಎಂದು ವಿಷಾದದಿಂದ ಸೈನಾಧಿಕಾರಿಯೊಬ್ಬರು ಹೇಳಿರುವುದು ಅವರ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಹಿಡಿದ ಕನ್ನಡಿಯಾಗಿದೆ.

ಏನೂ ಕೆಲಸ ಮಾಡದ ಬೇರೆ ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರಿ ನೌಕರರ(ಇದರಲ್ಲಿ ಅಪವಾದಗಳಿರಬಹುದು) ವೇತನವನ್ನು ಬೇಕಾಬಿಟ್ಟಿ ಹೆಚ್ಚಿಸಿ ದೇಶ ಕಾಯುವ ಇವರನ್ನು ಕತ್ತಲಲ್ಲಿಟ್ಟಿರುವುದರ ಅರ್ಥ ಏನು ? ಇದರ ಹಿಂದೆ ಯಾರದ್ದಾದರೂ ಕೈವಾಡವಿರಬಹುದೇ !?

2008-10-04T15:37:00.000+05:30

ಟಿಬೆಟ್‌ಗೂ ಕಾಶ್ಮೀರಕ್ಕೂ ವ್ಯತ್ಯಾಸವೇ ಇಲ್ಲವೇ ?

ಟಿಬೇಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯ ನಿಷ್ಠೆಯಾದ ಟಿಬೇಟಿಯನ್ ಬೌದ್ಧಧರ್ಮವನ್ನು ಕಮ್ಯುನಿಸಂ ನಾಶಗೊಳಿಸುತ್ತಿದೆ. ಇಸ್ಲಾಂ ಜಮ್ಮು-ಕಾಶ್ಮೀರದಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯ ಶ್ರದ್ಧೆಯಾದ ಹಿಂದುತ್ವವವನ್ನು ನಾಶಗೊಳಿಸುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ಯಾವುದೇ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಈ ಎರಡು ಘಟನೆಗಳ ನಡುವಿನ ಹೋಲಿಕೆ ಭ್ರಮೆಯಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದು ಮತ್ತು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬಹಿಷ್ಕರಿಸಬೇಕಾದಂತಹದ್ದು.

ಭಾರತದ ಆಂಗ್ಲ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ತಡವಾಗಿ ಚೈನಾ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವ ಅಮಾನುಷ ಮಾರಣಹೋಮದ ಬಗೆಗೆ ಮತ್ತು ಟಿಬೇಟ್‌ನಲ್ಲಿನ ಭಯೋತ್ಪಾದನೆಯ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ಬಗೆಗೆ ಸಂಪಾದಕೀಯಗಳು ಮತ್ತು ಲೇಖನಗಳು ಮೂಡಿಬಂದವು. ಆದರೆ ಕೆಲವು ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ದಮನಗೊಂಡ ಟಿಬೇಟಿಯನ್ನರ ವಿರುದ್ಧದ ದೇಶವ್ಯಾಪಿ ಭಯೋತ್ಪಾದನೆಯ ಆಚರಣೆಯನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸಿದವು.

ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಭಾರತದ ಸ್ವಘೋಷಿತ ಬುದ್ಧಿಮತ್ತೆಯ ಸೋಲನ್ನು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುತ್ತಿವೆ. ಅವರ ವರದಿಗಳು ಎಷ್ಟು ವಿರೂಪವಾಗಿವೆಯೆಂದರೆ ಭಾರತದ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಹುಚ್ಚರಂತೆ, ಹೊರಗಿನವರಂತೆ ಗುರುತಿಸ್ಪಡುವ ವಾಮಪಂಥೀಯರನ್ನು ಅವರು ಮಧ್ಯಸ್ಥರು ಎಂದು ಗುರುತಿಸ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ದೌರ್ಭಾಗ್ಯವೆಂದರೆ ನಿಜವಾದ ಮಧ್ಯಸ್ಥರನ್ನು ಹುಚ್ಚರಂತೆ ನಡೆಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗುತ್ತಿದೆ ಮತ್ತು ಬಲಪಂಥೀಯ, ಫ್ಯಾಸಿಸ್ಟ್, ನಾಜಿ ಎಂದು ಗುರುತಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ವರದಿಯನ್ನು ನಾವು ಲಘುವಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಇವರಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನವರು ಚೈನಾವನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಚೈನಾದ ಬಗೆಗಿನ ಅತ್ಯಂತ ಹೆಚ್ಚಾದ ಸಂಭ್ರಮ ಮತ್ತು ದೃಢವಾದ ನಿಷ್ಠೆ. ಇದು ಉಂಟಾದುದು ಚೈನಾದೇಶದೊಳಗಿನ ಒಳ್ಳೆಯ ಜಾಗಗಳ ದರ್ಶನದಿಂದ ಮತ್ತು ಹೆಚ್ಚಾದ ಹಣದಿಂದ.

ಆದರೆ ಅವರು ತಮ್ಮ ತಾರ್ಕಿಕ ಅಪಸಿದ್ಧಾಂತದಿಂದ ಜನರನ್ನು ಹೀಗೆ ಹೆದರಿಸುತ್ತಾರೆ : ಯಾರೋ ಕೆಲವರು ಮಾಡುವ ಮಾನವ ಹಕ್ಕುಗಳ ಉಲ್ಲಂಘನೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಯಿಸಲು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ಹಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಇದು ತಪ್ಪು. ವಾಸ್ತವವೆಂದರೆ ಚೈನಾದ ಬಗ್ಗೆ ಭಾರತ ಸರ್ಕಾರವು ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಮಾನವ ಹಕ್ಕುಗಳ ಉಲ್ಲಂಘನೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿಭಟಿಸುವ ಅಥವಾ ಟೀಕಿಸುವ ಯಾವುದೇ ಭಾರತೀಯನನ್ನು ತಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ದುಷ್ಟರನ್ನು ನಿಗ್ರಹಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ.

ಇಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಯೋಗ್ಯ ಉಕ್ತಿಗಳಿವೆ : ದುಷ್ಟ ಶಕ್ತಿಗಳ ವಿಜೃಂಭಣೆಗೆ ಸಜ್ಜನರ ನಿಷ್ಕ್ರಿಯತೆಯೇ ಕಾರಣ ಎಂದು ಬ್ರಿಟಿಷರಾದ ಎಡ್‌ಮಂಡ್ ಬರ್ಕ್‌ರವರು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ.

ಜರ್ಮನ್ನರಾದ ಮಾರ್ಟಿನ್ ನೀಮೆಲ್ಲರ್‌ರವರು ನಾಜಿಗಳ ಬಗೆಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಯಿಸುತ್ತಾ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ - ಅವರು ಕಮ್ಯುನಿಷ್ಟರಿಗಾಗಿ ಬಂದರು. ಆದರೆ ನಾನು ಕಮ್ಯುನಿಷ್ಟನಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ ಮಾತನಾಡಲಿಲ್ಲ. ಅನಂತರ ಅವರು ಸಮಾಜವಾದಿಗಳಿಗಾಗಿ ಮತ್ತು ವಾಣಿಜ್ಯಸಂಘಗಳ ಮಾಲೀಕರಿಗಾಗಿ ಬಂದರು. ನಾನು ಎರಡೂ ಅಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ ಮಾತನಾಡದೇ ಉಳಿದೆ. ಆಮೇಲೆ ಯಹೂದ್ಯರಿಗಾಗಿ ಅವರು ಬಂದರು. ನಾನು ಯಹೂದ್ಯನಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ ದೂರವುಳಿದೆ. ಆದರೆ ಅವರು ನನಗಾಗಿ ಬಂದಾಗ ನನ್ನ ಪರವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವವರು ಯಾರೂ ಉಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ.

ಆದುದರಿಂದ ನಿಂದ್ಯವಾದ ಮಾನವಹಕ್ಕುಗಳ ಉಲ್ಲಂಘನೆಯ ವಿರುದ್ಧ ಮಾತನಾಡುವುದು ಯಾರ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಾದರೂ ಸರಿಯಾದ ಕ್ರಮವೇ. ವಾಗಾಡಂಬರದಿಂದ ಜನರನ್ನು ಸುಮ್ಮನಾಗಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಪಡುವವರು ಬೇರೆಯವರನ್ನು ಮೂರ್ಖರನ್ನಾಗಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಪಡುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ನಿಂದಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವರನ್ನು ನಾವು ಕಡೆಗಣಿಸಬೇಕು ಮತ್ತು ಅವರನ್ನು ನೋಡಿ ನಾವು ನಗಬೇಕು.

ಆದರೆ ನಾನು ಕಂಡುಕೊಂಡ ಇನ್ನೂ ಘೋರ ಅಂಶವೆಂದರೆ ಇದರಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾಗಿರುವವರು ಜಿನ್‌ಹುವಾದ ಯಥಾವತ್‌ಪ್ರಚಾರದಲ್ಲಿ ಅಗ್ರಗಣ್ಯವಾಗಿರುವ ಭಾರತದ ಪ್ರಮುಖ ದಿನಪತ್ರಿಕೆಯ ಸಂಪಾದಕರು ಮತ್ತು ಒಬ್ಬ ನಿವೃತ್ತ ಅಧಿಕಾರಿ. ಈ ಮಾನ್ಯರು ಮಾಡಿದ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಯೆಂದರೆ ಭಾರತವು ಟಿಬೇಟ್‌ನ ಬಗ್ಗೆ ಏನೂ ಹೇಳಬಾರದು. ಏಕೆಂದರೆ, ಟಿಬೇಟ್ ಜಮ್ಮ-ಕಾಶ್ಮೀರದಂತಿದೆ ಎಂಬುದು ಅವರ ವಾದ. ಇದನ್ನು ನಾವು ಗಮನಿಸಬೇಕು. ಅವರು ಹೇಳುವುದು ವಾಸ್ತವವವಾಗಿ ಸರಿಯಾಗಲು ಸಾಕು, ಆದರೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸುಳ್ಳು ಕಾರಣಗಳಿಂದ.

ಅವರ ತುಲನೆ ಹೀಗಿದೆ :

ಟಿಬೇಟಿನಲ್ಲಿ ಹ್ಯಾನ್ ಚೈನೀಸರೆಂಬ ಹೊರಗಿನವರ ಗುಂಪು ಅಲ್ಲಿನ ಸ್ಥಾನೀಯ ಟಿಬೇಟಿಯನ್ನರನ್ನು ಆಕ್ರಮಿಸಿ ದಮನಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಜಮ್ಮು-ಕಾಶ್ಮೀರದಲ್ಲಿ ಹೊರಗಿನ ಮುಸ್ಲಿಮರು ಸ್ಥಾನೀಯ ಹಿಂದೂಗಳನ್ನು ಆಕ್ರಮಿಸಿ ದಮನಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಟಿಬೇಟಿನಲ್ಲಿ ಹ್ಯಾನ್ ಚೈನೀಸರು ಟಿಬೇಟಿಯನ್ನರನ್ನು ಕೊಂದು ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕತೆಯನ್ನು ನಾಶಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಜಮ್ಮು-ಕಾಶ್ಮೀರದಲ್ಲಿ ಮುಸ್ಲಿಮರು ಹಿಂದೂಗಳನ್ನು ಕೊಂದು ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕತೆಯನ್ನು ನಾಶಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಟಿಬೇಟಿನಲ್ಲಿ ಹ್ಯಾನ್ ಚೈನೀಸರು ನಾಗರಿಕತೆಯ ಮಾರಣಹೋಮವನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಜಮ್ಮು-ಕಾಶ್ಮೀರದಲ್ಲಿ ಮುಸ್ಲಿಮರು ನಾಗರಿಕತೆಯ ಮಾರಣಹೋಮವನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಟಿಬೇಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯ ಶ್ರದ್ಧೆಯಾದ ಅಲ್ಲಿನ ಬೌದ್ಧಧರ್ಮವನ್ನು ಕಮ್ಯುನಿಸಂ ನಾಶಗೊಳಿಸುತ್ತಿದೆ. ಜಮ್ಮು- ಕಾಶ್ಮೀರದಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯ ಶ್ರದ್ಧೆಯಾದ ಹಿಂದುತ್ವವವನ್ನು ಇಸ್ಲಾಂ ನಾಶಗೊಳಿಸುತ್ತಿದೆ.

ಆದ್ದರಿಂದ, ಭಾರತೀಯ ಶ್ರದ್ಧೆಗಳ ನಾಶ ಪರಮತ ಅಸಹಿಷ್ಣು ಮತಗಳ ಕರ್ತವ್ಯವೆಂದು ಎಲ್ಲರೂ ತಿಳಿದು ಮೌನವಾಗಿದ್ದಾರೆ.

ಈ ಸಮಾನವಾದ ಅಂಶಗಳಿಂದ ಟಿಬೇಟ್ ಮತ್ತು ಜಮ್ಮು-ಕಾಶ್ಮೀರಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಅದ್ಭುತವಾದ ಸಾಮ್ಯವಿದೆ.

ಈ ಮಾಧ್ಯಮ ತಜ್ಞರ ಕಿರುಚಾಟ ನಿಜವಾದುದೇ. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಸರ್ಕಾರವು ಜಮ್ಮು-ಕಾಶ್ಮೀರದ ಹಿಂದೂಗಳ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಮಾರಣಹೋಮವನ್ನು ನಿಂತು ನೋಡಿದರೆ, ಈಗಿನ ಯು.ಪಿ.ಎ. ಸರ್ಕಾರವೂ ಟಿಬೇಟ್‌ನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಮಾರಣಹೋಮವನ್ನು ನಿಂತು ನೋಡಲಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಈ ಐದೂ ಅಂಶಗಳಿಂದ ಆದ ಸಾದೃಶ್ಯವು ಅದ್ಭುತವಾದುದು.

ಆದರೆ, ಒಂದು ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿದೆ. ಮುಸ್ಲಿಂ ಆಕ್ರಮಣಕಾರನಾದ ಭಕ್ತಿಯಾರ್ ಖಿಲ್ಜಿ ಕ್ರಿ. ಶ. ೧೧೯೨ರಲ್ಲಿ ನಳಂದಾ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯವನ್ನು ಸುಟ್ಟನು. ಮತ್ತು ತಾನು ಕಂಡ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಬೌದ್ಧ ಸನ್ಯಾಸಿಯನ್ನೂ ಕೊಂದನು. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೇಗೋ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡ ಕೆಲವು ಬೌದ್ಧ ಸನ್ಯಾಸಿಗಳಿಂದ ಸ್ಥಾಪತವಾದದ್ದೇ ಟಿಬೇಟ್‌ನ ಬೌದ್ಧಧರ್ಮ. ಅವನು ಮಾಡಿದ್ದು ಜ್ಞಾನಭಂಡಾರದ ನಾಶವಾದ್ದರಿಂದ ಅದು ಮಾನವತೆಯ ವಿರುದ್ಧದ ಅತ್ಯಂತ ಹೇಯ ಕೃತ್ಯ. ಹಿಂದುತ್ವ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಕಾಶ್ಮೀರದ ಶೈವಧರ್ಮ ಅನಾದಿಕಾಲದಿಂದಲೂ ಆ ಪ್ರದೇಶದ ನಿಷ್ಠೆಯಾಗಿತ್ತು.

ವಿಡಂಬನೆಯೆಂದರೆ, ಭಕ್ತಿಯಾರ್ ಖಿಲ್ಜಿ ಶುರುಮಾಡಿದ ಕೆಲಸವನ್ನು ಹ್ಯಾನ್ ಚೈನೀಸರು ಪೂರ್ತಿಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಹಾಗೆಯೇ, ಕಮ್ಯುನಿಷ್ಟ್ ಚೈನಾ ಮತ್ತು ಪಾಕಿಸ್ಥಾನದ ನಡುವಿನ ಸಂಬಂಧವು ಎ.ಕ್ಯು.ಖಾನ್‌ರವರ ಪರಮಾಣು ವ್ಯಾಪಾರದಿಂದ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಸಾಬೀತಾಯಿತು. ಮುಸ್ಲಿಮರೆಡೆಗಿನ ಕಮ್ಯುನಿಷ್ಟರ ಸೆಳೆತ ತಡೆಯಲಸಾಧ್ಯವಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಅದೇ ಕಮ್ಯುನಿಷ್ಟರೆಡೆಗೆ ಮುಸ್ಲಿಮರ ಸೆಳೆತವಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗದು. ಏಕೆಂದರೆ, ಸಮಯಸಾಧಕರಾದ ಅವರು ತಮ್ಮ ಕೆಲಸ ಆಗುವವರೆಗೆ ಚೀನೀಯರನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ತಮ್ಮ ಕೆಲಸವಾದ ಮೇಲೆ ಅವರು ದೈವವಿರೋಧಿಗಳಾದ ಕಮ್ಯುನಿಷ್ಟರನ್ನು ನಾಶಗೊಳಿಸುತ್ತಾರೆ. ಚೈನಾದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಉಘಿರ್‌ಗಳ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆಯ ದಮನದ ಬಗೆಗೆ ಚೈನಾ ಮತ್ತು ಪಾಕಿಸ್ಥಾನಗಳ ಮಧ್ಯೆ ರಹಸ್ಯವಾದ ಒಪ್ಪಂದವಿದೆ.

ಆದರೆ, ಚೈನಾದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಮುಸ್ಲಿಂ ಉಘಿರ್‌ಗಳ ವಿಷಯ ಬಂದಾಗ, ಪಾಕಿಸ್ಥಾನವು ತಾನು ಇಸ್ಲಾಮಿಕ್ ಬಾಂಬ್ನ ಜನಕನೆಂಬ ವಿಷಯವನ್ನು ಅದು ಹೇಗೋ ಮರೆತುಬಿಟ್ಟಿರುವುದು ಆಶ್ಚರ್ಯವನ್ನುಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಹೀಗಿರಬಹುದು - ಚೈನಾ ಮಾಡಿದ ಸಹಾಯದಿಂದಲೇ ಪಾಕಿಸ್ಥಾನವು ಅಣುಬಾಂಬ್ ತಯಾರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾದದ್ದು.

ಈಗಿನ ಒಲಿಂಪಿಕ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಭಯೋತ್ಪಾದಕ ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ಎಸಗವ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತನೆ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವ ಉಘಿರ್‌ಗಳನ್ನು ಚೈನಾ ದಮನಮಾಡಲು ಶುರುಮಾಡಿದ ಮೇಲೆ ನನ್ನ ಪ್ರಿಯ ಮಾಧ್ಯಮತಜ್ಞರ ಇಬ್ಬಂದಿತನವನ್ನು ಎದುರುನೋಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಮಾಧ್ಯಮದವರು ಯಾರ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿಯಾರು ? - ಹ್ಯಾನ್ ಚೈನೀಯರು, ಉಘಿರ್‌ಗಳು, ಕಮ್ಯುನಿಷ್ಟರು ಅಥವಾ ಮುಸ್ಲಿಮರು ? ನಿಸ್ಸಂಶಯವಾಗಿ ಅವರು ತಮಗೆ ಹಣ ನೀಡುವವರನ್ನೇ ಬೆಂಬಲಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಟಿಬೇಟ್ ಮತ್ತು ಕಾಶ್ಮೀರ - ಇವೆರಡೂ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಪರಿಹಾರಕ್ಕೆ ಒಂದೇ ದಾರಿ : ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ನಾಶ ಮತ್ತು ಸಾಮೂಹಿಕ ಮಾರಣಹೋಮದಿಂದ ಗೆಲ್ಲಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಪ್ರಜಾಪೀಡಕರಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮನದಟ್ಟು ಮಾಡಬೇಕು. ಆದ್ದರಿಂದ, ಭಾರತವು ಎಂದಿಗೂ ಜಮ್ಮು-ಕಾಶ್ಮೀರವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಮುಸ್ಲಿಮರಿಗೆ ತಿಳಿಹೇಳಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ, ಟಿಬೇಟ್‌ನ ಚೈತನ್ಯವು ಎಂದೂ ನಾಶವಾಗದೆಂದು ಹ್ಯಾನ್ ಚೈನೀಸರಿಗೆ ಮನದಟ್ಟು ಮಾಡಬೇಕು.

ಈಗ ಚೈನಾದವರು ಅಜೇಯರಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ೨೦೦೮ರ ಒಲಿಂಪಿಕ್ಸನ್ನು ತಮ್ಮ ಲಾಭಕ್ಕಾಗಿ ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಜಪಾನ್ ಮತ್ತು ಕೋರಿಯಾಗಳೂ ಹಿಂದೆ ಹೀಗೇ ಮಾಡಿದ್ದವು. ಆದರೆ, ಒಂದು ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿದೆ. ಆಗಿನ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಅವು ದಮನಕಾರಿ ರಾಜ್ಯಗಳಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಈಗ ಭಾರತವಿರುವಂತೆ. ಈ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಪರಿಹರಿಸಲು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವಕ್ಕೆ ತನ್ನದೇ ಆದ ದಾರಿಯಿದೆ, ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯವಾದಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಇಂದು ಹ್ಯಾನ್ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯವು ತನ್ನ ಶಿಖರದ ಉತ್ತುಂಗದಲ್ಲಿರಬಹುದು. ಆದರೆ, ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಅದರೆ ವಿನಾಶ ಶುರುವಾಗಲಿದೆ.

ನಾವು ನೆನಪಿಡಬೇಕಾದ ಅಂಶವೆಂದರೆ ಅಮ್ಡೋ ಮತ್ತು ಖಾಮ್ ಪ್ರದೇಶಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಸ್ವತಂತ್ರ ದೇಶವಾದ ಟಿಬೇಟ್‌ನ ಮೂರನೆಯ ಒಂದು ಭಾಗದ ಭೂಮಿಯು ಹ್ಯಾನ್ ಚೈನೀಸರ ಹಿಡಿತದಲ್ಲಿದೆ. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ೬೦ ಶೇಕಡಾ ಭೂಮಿಯು ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತರಿಗೆ ಸೇರಿದೆ. ಸೋವಿಯತ್ ಒಕ್ಕೂಟದ ಅಧಿಕಾರ ಕೊನೆಗೊಂಡಂತೆ ಹ್ಯಾನ್ ಚೈನೀಸರ ಅಧಿಕಾರವು ನಾಶವಾಗಬಹುದು.

ಇದರ ಬಗೆಗೆ ಕೆಲವು ಐತಿಹಾಸಿಕ ಸಾಮ್ಯಗಳಿವೆ. ೧೯೩೬ರಲ್ಲಿ ನಾಜಿರಾಷ್ಟ್ರ ತನ್ನ ಉತ್ತುಂಗ ಶಿಖರದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಬರ್ಲಿನ್‌ನಲ್ಲಿ ಒಲಿಂಪಿಕ್ಸ್ ನಡೆಯಿತು. ಆದರೆ ಹತ್ತು ವರ್ಷ ಕಳೆಯುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನಾಜಿಗಳು ಹೇಳಹೆಸರಿಲ್ಲದಂತಾಗಿದ್ದರು. ೧೯೮೪ರಲ್ಲಿ ಒಲಿಂಪಿಕ್ಸ್ ಮಾಸ್ಕೋದಲ್ಲಿ ನಡೆದಾಗ ಸೋವಿಯತ್ ಒಕ್ಕೂಟವು ನಾಶವಾಗದ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯವಾಗಿ ತಲೆಯೆತ್ತಿ ನಿಂತಿತ್ತು. ಏಳೇ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಆ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ ಇಲ್ಲವಾಯಿತು. ೨೦೦೮ರಲ್ಲಿ ಮಂಚೂರಿಗಳು, ಮಂಗೋಲಿಯನ್ನರು, ಉಘಿರ್‌ಗಳು ಮತ್ತು ಟಿಬೆಟಿಯನ್ನರನ್ನು ನಿಗ್ರಹಿಸುತ್ತಿರುವ ಹ್ಯಾನ್ ಚೈನೀಸರು ಜಗತ್ತಿನ ಒಡೆಯರಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಮುಂದಿನ ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಇವರ ಸ್ಥಿತಿ ಏನಾದೀತೆಂದು ನೋಡಬೇಕಾಗಿದೆ.

ಆದರೆ ಇನ್ನೊಂದು ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಟಿಬೇಟ್ ಮತ್ತು ಜಮ್ಮು - ಕಾಶ್ಮೀರದ ಮಧ್ಯೆ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿದೆ : ಟಿಬೇಟ್‌ನ ಗಲಾಟೆಯಿಂದ ಹ್ಯಾನ್ ಚೈನೀಸರ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ ಪತನವಾಗಬಹುದು. ಆದರೆ, ಜಮ್ಮು-ಕಾಶ್ಮೀರದ ಗಲಾಟೆಯು ಭಾರತದ ಆತ್ಮಸ್ಥೈರ್ಯವನ್ನು ಯಾವುದೇ ರೀತಿ ಹಾನಿ ಮಾಡಲಾರದು.

(ಆಂಗ್ಲ ಮೂಲ - ರಾಜೀವ್ ಶ್ರೀನಿವಾಸನ್)

2008-06-04T13:41:00.000+05:30

ದಲಿತರ ನಿಂದನೆ ಮಾಡಿದ ಟಿಕಾಯತ್‌ಗೆ ತಕ್ಕಪಾಠ

ಅವರು ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಉತ್ತರಪ್ರದೇಶದ ಕೋಟ್ಯಂತರ ಕೃಷಿಕರ ಅದೃಷ್ಟದ ಮೇಲೆ ಹಿಡಿತವನ್ನು ಹೊಂದಿದವರಾಗಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಈಗ ಅವರು ತಮ್ಮ ನೆರಳಿನ ಮೇಲೇ ನಂಬಿಕೆ ಇಲ್ಲದವರಾಗಿ, ತಮ್ಮ ಅದೃಷ್ಟವನ್ನೇ ನಂಬದಿರುವಂತಾಗಿದೆ. ಮಹೇಂದ್ರ ಸಿಂಗ್ ಟಿಕಾಯತ್‌ರವರು ಎಂಭತ್ತರ ದಶಕದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಅಹಿಂಸಾಮಾರ್ಗದ ಮೂಲಕ ಜನರನ್ನು ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಿ ಅವಿಶ್ವಸನೀಯ ಅಭೂತಪೂರ್ವ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಗೆ ಬಂದರು. ಬಾಘಪತ್‌ನಿಂದ ಸಹರಾನ್‌ಪುರದವರೆಗಿನ ಪಶ್ಚಿಮ ಉತ್ತರಪ್ರದೇಶದ ಸುಫಲ(ಭೂಮಿಯ) ಪ್ರದೇಶದ ಜನಜೀವನವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸ್ಥಗಿತಗೊಳಿಸುವಲ್ಲಿ ಸಫಲರಾಗಿದ್ದರು. ಅವರು ಸುಮಾರು ಮೂರು ಲಕ್ಷ ಕೃಷಿಕರ ಸೈನ್ಯವನ್ನು ದೆಹಲಿಗೆ ಕೊಂಡೊಯಿದಿದ್ದರು. ಸುಮಾರು ಹದಿನೈದು ದಿನಗಳವರೆಗೆ ಅವರು ಇಂಡಿಯಾ ಗೇಟ್‌ನ ಹತ್ತಿರ ಧರಣಿಗೆ ಕುಳಿತರು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅನೇಕರು ಹೃದಯಾಘಾತದಿಂದ ನಿಧನರಾದರು. ರಾಜ್‌ಪಥ್‌ನ ಹುಲ್ಲುಗಾವಲಿನ ಆ (ಪರಿಸರವು)ಜಾಗವು ದುರ್ಗಂದ ಸೂಸುವ ದೈತ್ಯ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಶೌಚಾಲಯವಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು(ಪರಿಣಮಿಸಿತ್ತು). ಆ ವಿಶಾಲ ಕೃಷಿಸಮೂಹವು ಪೋಲೀಸರ ಒತ್ತಡವನ್ನು ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ಎದುರಿಸಿದವು. ಆ ಸನ್ನಿವೇಶವು ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಎಷ್ಟು ತಲೆನೋವಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸಿತೆಂದರೆ ಹುಕ್ಕಾ ಸೇದುವ ಆ ಉದ್ಧತ ಜಾಟ್‌ನಾಯಕನನ್ನು ದೆಹಲಿಯ ತಡೆಯನ್ನು ಹಿಂದೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಅನುನಯಿಸಲಾಯಿತು. ಹಾಗೆ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಆ ಧರಣಿಯ ನಂತರವೇ ಸರ್ಕಾರವು ಬೋಟ್‌ಕ್ಲಬ್ ಧರಣಿ ನಡೆಸುವುದನ್ನು ತಡೆಹಿಡಿಯಲಾಯಿತು. ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಆ ಜಾಗವು ಆಗಿನ ಕಾಲದ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳ ಮತ್ತು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಉದ್ದೇಶಗಳುಳ್ಳ ಧರಣಿಗಳ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರೀತಿಪಾತ್ರವಾಗಿತ್ತು.
ಆದರೆ ತೊಂಭತ್ತರ ದಶಕದಲ್ಲೂ ಕೂಡ ಅವರು ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಗಾಂಧೀಜಿಯ ಅನುಯಾಯಿಯಂತೆ ಅಹಿಂಸೆಯ ಪ್ರತಿಪಾದಕರಂತೆ ಬುದ್ಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ತೋರಿಸಿಕೊಂಡರು. ಅವರು ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ತೀವ್ರವಾದ ಆವೇಶವನ್ನು ತಡೆದುಕೊಂಡರು. ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ಬೆಂಬಲಿಗರಿಗೆ ದೈಹಿಕ ಸಹಿಷ್ಣುತೆಯನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಆಗ್ರಹಿಸಿದರು. ಅದು ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆಂದರೆ ತಮ್ಮ ಬೆಂಬಲಿಗರನ್ನು ಜೈಲಿನಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚುಕಾಲ ಇರಿಸಲು ಅವರು ಬಯಸಿದರು. ಅವರು ಕಾಲ್ನಡಿಗೆಯಲ್ಲೇ ಪಂಚೆ ಮತ್ತು ಮಡಚಿದ ಜುಬ್ಬಾದೊಂದಿಗೆ ಆಯಾಸವಿಲ್ಲದೇ ಬಹ ದೂರ ಕ್ರಮಿಸಿದರು. ವಾಕಿಂಗ್ ಸ್ಟಿಕ್ ಅವರ ಏಕೈಕ ಸಂಗಾತಿಯಾಗಿತ್ತು. ಮತ್ತು ಅವರು ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಕೈಮೀರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಅರಿತು ಧರಣಿಗಳನ್ನು ಹಿಂದೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ಭಾಷಣಕಾರರಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಟಿಕಾಯತ್‌ರವರು ತಮ್ಮ ಅತ್ಯಂತ ಸರಳತೆಯಿಂದ ತಮ್ಮ ಬೆಂಬಲಿಗರನ್ನು ಮೋಡಿಗೊಳಿಸಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಅವರು ಜನರನ್ನು ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸುವ ತಂತ್ರವು ಮಾತ್ರ ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಜಾತಿವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿತ್ತು. ಅವರು ಜಾಟ್ ಖಾಪ್ ಎಂಬ ಉಪಜಾತಿಯ ನಾಯಕರಾದರೂ ಖಾಪ್ ಜಾತಿಯ ಸಮಾನ ಬೇಡಿಕೆಗಳ ಮೂಲಕ ಅವರನ್ನೆಲ್ಲ ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಿದರು.
ಪಶ್ಚಿಮ ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದ ಉನ್ನತ ಕೃಷಿ ನಾಯಕರಾದ ಚೌಧರಿ ಚರಣ್ ಸಿಂಗ್‌ರವರಾದರೋ ರಾಜಕೀಯ ಮತ್ತು ಚುನಾವಣಾ ತಂತ್ರಗಳ ಮೇಲೆ ಜನರನ್ನು ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಿದರು. ಅವರು ತಮ್ಮ ಬೆಂಬಲಿಗರನ್ನು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳ ಒಳಹೊರಗೆ ಸೇರುವಲ್ಲಿ ಅವರು ಕೊನೆಘಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಧಾನಿಯಾಗುವವರೆಗೂ (ಕೆಲವು ತಿಂಗಳುಗಳವರೆಗೆ) ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದರು. ಆದರೆ, ಟಿಕಾಯತ್‌ರವರು ವಾಣಿಜ್ಯದಿಂದ ಕೃಷಿಯ ಮೇಲಾಗುವ ಅಡ್ಡಪರಿಣಾಮಗಳ ಬಗ್ಗೆ, ಅದರಿಂದಾಗುವ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಹಿನ್ನಡೆಯ ಬಗೆಗೆ ರ್‍ಯಾಲಿಗಳನ್ನು ಸಂಘಟಿಸಿದರು. ಪಶ್ಚಿಮ ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದ ಕೃಷಿಕ ಪ್ರಭುಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನವರು ಮಧ್ಯಗಾತ್ರದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿದವರು. ಅದು ಕೃಷಿ ಬಂಡವಾಳ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದ ಶಕೆಯ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತು. ಆಗ ಆ ಕೃಷಿಭೂಮಿಗಳ ಫಲವತ್ತತೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗುವ ಭಯವಿತ್ತು. ಆಗ ಅವರು ಟಿಕಾಯತ್‌ರಲ್ಲಿ ಕಂಡದ್ದು ಕಾಪಾಡುವ ಭರವಸೆ. ರೂಕ್ಷ ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ಮತ್ತು ಬಲಾತ್ಕಾರದ ವಿನಾಶದ ಪೀಡೆಯಿಂದ ಮುಕ್ತಗೊಳಿಸುವ ಮತ್ತು ಪರಿಹಾರ ದೊರಕಿಸಿಕೊಡುವ ಭರವಸೆಯನ್ನು ಅವರಿತ್ತಿದ್ದರು. ಟಿಕಾಯತ್‌ರವರ ಅದ್ಭುತ ಸಿದ್ಧಾಂತವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದಾದರೆ ಕೋಪವನ್ನು ಸೂಸುವ ಮಹಾತ್ಮನಾಗಬಯಸುತ್ತಿದ್ದ ಅವರು ಎಂದೂ ಜಾತಿದ್ವೇಷ ಮತ್ತು ಭೌಗೋಳಿಕ ಪರಿಮಿತಿಯಿಂದ ಹೊರಬರಲೇ ಇಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಬೇಕು.
ಉದಾರೀಕರಣದ ನಂತರ, ಟಿಕಾಯತ್‌ರ ಕಾಲಾತೀತತೆಯು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಉಚ್ಚರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿದೆ. ಕಾಲಕ್ರಮವಾಗಿ ಅವರು ತಮ್ಮ ನೆಲೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಏಕೆಂದರೆ, ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅವರ ಬೆನ್ನೆಲುಬಾಗಿದ್ದ ಅವರ ಜಾತಿಯು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯನ್ನು ಸಾಧಿಸಿದೆ ಮತ್ತು ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ಸುದೃಢವಾಗಿದೆ. ಅವರ ದರ್ಬಾರು ನಡೆದುದು ಅಂತಹ ಕಾಲದಲ್ಲಾಗಿತ್ತು. ಆಗಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪಶ್ಚಿಮ ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ದಲಿತರ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯು ಉಗ್ರ ಮತ್ತು ಬಲಶಾಲಿ ಜಾಟ್‌ಗಳನ್ನು ಮೀರಿಸಲಾರದ್ದಾಗಿತ್ತು. ತೊಂಭತ್ತರ ದಶಕದ ಮಧ್ಯಭಾಗದವರೆಗೂ ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದ ಜಾಟ್‌ರ ಹೃದಯಭಾಗದಂತಿದ್ದ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿನ ದಲಿತರು ಮತಗಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ದೂರದಿಂದ ಮಾತ್ರ ನೋಡಿದ್ದರು ಮತ್ತು ಒಮ್ಮೆಯೂ ಮತಪತ್ರವನ್ನು ನೋಡದವರಾಗಿದ್ದರು(ಮತವನ್ನು ಚಲಾಯಿಸಲಾರದವರಾಗಿದ್ದರು). ಆದರೂ ಅವರ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿನ ಮತ ಮಾತ್ರ ಚಲಾವಣೆ ಆಗಿರುತ್ತಿತ್ತು.
ರಾಮಜನ್ಮಭೂಮಿಯ ಮೂಲಕ ಬಿಜೆಪಿ ಮೇಲೆದ್ದಿತು. ಅದರಿಂದ ಇಲ್ಲಿನ ಸಾಮಾಜಿಕ ಅಸಮಾನತೆಯು ಕಡಿಮೆಯಾಗಲು ಸಹಾಯವಾಯಿತು. ಹೊರಗಿನಿಂದ ಆದರ್ಶವಾದಿಯಂತೆ ಕಾಣುವ ಆರ್ಯಸಮಾಜವು ಈ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಹಿಡಿತವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದರೂ ಸಹ ಬಿಜೆಪಿಯ ಹಿಂದುತ್ವದ ನೆಲೆಯು ಅವರನ್ನೆಲ್ಲ ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಿತು. ಹಿಂದುತ್ವದ ಕಾರಣವೊಡ್ಡಿ ಮುಸ್ಲಿಂ ನಾಯಕತ್ವ ಹೊಂದಿದ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲೂ ದಲಿತರು ತಮ್ಮ ಮತ ಚಲಾಯಿಸುವಂತೆ ಅವರು ನೋಡಿಕೊಂಡರು ಮತ್ತು ಜಾಟ್‌ರು ಅವರಿಗೆ ತೊಂದರೆ ಕೊಡದಿರುವಂತೆಯೂ ನೋಡಿಕೊಂಡರು. ಆಗಿನಿಂದ ಬಲಗೊಂಡ ದಲಿತರು ಹಿಂದಿರುಗಿ ನೋಡುವ ಪ್ರಮೇಯವೇ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಬಿಜೆಪಿಯ ಪ್ರಭಾವ ಕ್ರಮೇಣ ಕಡಿಮೆಯಾಯಿತು. ಅಜಿತ್ ಸಿಂಗ್ ತಮ್ಮ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಾಮತರಗಳಿಂದ ತಮ್ಮ ತಂದೆಅಜಿತ್ ಸಿಂಗ್‌ರು ಮಾಡಿದ್ದ ಜಾತಿಗಳ ನಡುವಿನ ಒಗ್ಗಟ್ಟನ್ನು ಗಾಯಗೊಳಿಸಿದರು. ಹಾಗೂ ಅದರಿಂದ ಟಿಕಾಯತ್‌ರು ಮೆಲ್ಲಗೆ ಮೂಲೆಗುಂಪಾದರು. ಮಾಯಾವತಿಯವರು ದಲಿತರ ನಿಷ್ಠೆ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ವ್ಯವಹಾರ ಮತ್ತು ಮುಸ್ಲಿಮರ ಅನ್ವೇನೆಯನ್ನು ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಿ ಅದರ ಬಲದ ಮೇಲೆ ಪರ್ಯಾಯ ರಾಜಕೀಯ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು. ಅವರ ಸರದಿಯು ಹಾಗೆ ಶುರುವಾಯಿತು. ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯವರು ಪಶ್ಚಿಮ ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ಸೇರಿದವರು. ಅವರಿಗೆ ಜಾಟ್ ಪ್ರಾಬಲ್ಯವಿರುವ ಆ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲೂ ಸಂಪೂರ್ಣ ಹಿಡಿತವಿದೆ. ಅವರು ಆ ಪ್ರದೇಶದ ಈಗಿನ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಭಾವಿ ರಾಜಕಾರಿಣಿಯಾಗಿ ಹೊರಹೊಮ್ಮಿದ್ದಾರೆ. ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್‌ವಿರೋಧಿಗಳ ಆ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲೂ ಅವರು ಅಜಿತ್ ಸಿಂಗ್, ಟಿಕಾಯತ್ ಮತ್ತು ಬಿಜೆಪಿಯನ್ನು ಕತ್ತಲಲ್ಲಿಡುವಲ್ಲಿ ಸಫಲರಾಗಿದ್ದಾರೆ.
ಆದರೆ ಕಳೆದ ವಾರ ಟಿಕಾಯತ್ ಮತ್ತು ಪ್ರಮುಖ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳ ದೂರದೃಷ್ಟಿಯಿರದ ನಾಯಕರಿಂದ ಮಾಯಾವತಿಯವರು ಪಡೆದ ಲಾಭ ಮಾತ್ರ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ. ಕಳೆದ ದಶಕದ ಕೊನೆಯಾಗಿದ್ದರೆ(ಅವರ ಪ್ರಾಬಲ್ಯವಿದ್ದ ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ) - ಸಂವಿಧಾನಬಾಹಿರವಾದ ಮಾಯಾವತಿಯವರ ಜಾತಿಯನ್ನು ನಿಂದಿಸಿದ ಆ ತುಚ್ಛಪದಪ್ರಯೋಗದಿಂದ ಅವರು ಹೊರಬರಬಹುದಾಗಿತ್ತೇನೋ. ಆದರೆ ಅವರು ಈ ಕಠಿನ ಮಾತನಾಡಿದ್ದು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸಮಾರಂಭದಲ್ಲಿ. ಇದು ಅವರ ಕಾಲವಿರೋಧಿ ಮನಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಬೇರೆ ಉದಾಹರಣೆಯ ಆವಶ್ಯಕತೆ ಇಲ್ಲ. ಟಿಕಾಯತ್‌ರು ವಾಣಿಜ್ಯ ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯ ಪರಿವರ್ತನೆಯ ಕಾಲಖಂಡದ ಬಂಧಿಯಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಪೂರ್ವಸ್ಥಿತಿಯೇ ಅವರನ್ನು ಕಾಲಬಾಹಿರರನ್ನಾಗಿಸಿದೆ.
ಮಾಯಾವತಿಯವರಿಗಾದರೋ ಆ ದುಷ್ಟ ಟೀಕೆಯು ವರದಾನವಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸಿದೆ. ಅವರು ತಮ್ಮ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ದೃಢ ಮತ್ತು ಚೌಕಾಶಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದ ನಾಯಕರಾಗಿ, ದಲಿತ ಸ್ವಾಭಿಮಾನಿಯಾಗಿ ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಆರು ಸಾವಿರದಷ್ಟು ಪೋಲೀಸರನ್ನು ಟಿಕಾಯತ್‌ರ ಮನೆಯ ಸುತ್ತಲೂ ನಿಯುಕ್ತಿಗೊಳಿಸಿದ ಅವರು ಸಮಯ ಬಂದರೆ ಕಮ್ಯಾಂಡೋಗಳನ್ನು ಕರೆಸಿ ಬಂಧಿಸುವ ಸುಳಿವನ್ನೂ ನೀಡಿದರು. ಹಾಗೆ ಮಾಡುವ ಮೂಲಕ ಅವರುದಲಿತರ ಪ್ರಜ್ಞೆಯನ್ನು ಬಲಗೊಳಿಸಿದರು. ರೂಕ್ಷವಾದ ಅಂತಹ ದಲಿತರ ವಿರುದ್ಧದ ಜಾತಿನಿಂದನೆಯ ಕಾಯಿದೆಯನ್ನು ಹೇರಿದ ಮಾಯಾವತಿಯವರ ವಿರುದ್ಧ (ಟಿಕಾಯತ್‌ರ ಪರ) ಅಂತಹ ಕ್ರಮವನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಿದ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಮಾಯಾವತಿಯವರಿಗೆ ಲಾಭವನ್ನೇ ತಂದುಕೊಟ್ಟಿತು. ಟಿಕಾಯತ್‌ರ ಅಂತಹ ಹೇಯ ಪದಬಳಕೆಯ ಪರ ಯಾರೂ ಇರಕೂಡದು. ಅದು ರಾಜಕೀಯವಾಗಿ ತಪ್ಪು. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೇ ಒಳಿತನ್ನು ಬಯಸುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಭಾರತೀಯನೂ ಅಂತಹ ಜಾತಿ-ಅವಹೇಳನವನ್ನು ಖಂಡಿಸಲೇಬೇಕು.
ಮಾಯಾವತಿಯವರು ದಲಿತರು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಹಾಗೂ ಮುಸ್ಲಿಮರ ಮಧ್ಯೆ ಸಾಮಾಜಿಕ ಬಂಧವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿ ಸರ್ಕಾರವನ್ನು ರಚಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಹಂತದಲ್ಲಿ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಸಂಗತಿಯೆಂದರೆ ಹಳೆಯ ಮನಸ್ಥಿತಿಯು ಬದಲಾಗಿದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಮೇಲ್ಜಾತಿಯವರು, ತಮ್ಮ ಆಶೋತ್ತರಗಳು ಈಡೇರಿದರೆ ದಲಿತ ನಾಯಕತ್ವವನ್ನೂ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ತಯಾರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ದಲಿತರನ್ನು ಈಗಲೂ ದೈಹಿಕವಾಗಿ ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯವಾಗಿ ಅಸ್ಪೃಶ್ಯರೆಂದು ಹೇಳುವವರು ತಾವೇ ಅಸ್ಪೃಶ್ಯರಾಗಿದ್ದಾರೆ.
ಈ ಘಟನೆಯಿಂದ ಮಾಯಾವತಿಯವರು ಗುಟ್ಟಾಗಿ ತಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದ ದಲಿತರನ್ನು ಸುಮ್ಮನಾಗಿಸುವಲ್ಲಿ ಸಫಲರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಆ ದಲಿತರ ಆರೋಪವೆಂದರೆ ಉತ್ತರಪ್ರದೇಶದ ಅಧಿಕಾರದ ಸಿಂಹಪಾಲನ್ನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೇ ಪಡೆದಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದು. ಬೇರೆ ಪಕ್ಷಗಳಿಗೆ ಸಮಾಜದ ನಾಡಿಮಿಡಿತದ ಅರಿವಿದ್ದಿದ್ದರೆ ಮಾಯಾವತಿಯವರಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಅವರು ಟಿಕಾಯತ್‌ರನ್ನು ಖಂಡಿಸಬೇಕಿತ್ತು. ಮತ್ತು ಮಧುರವಾದ ಸಂಧಿಯ ಮೂಲಕ ಬಂಧಿಸುವ ಬದಲಾಗಿ ಶರಣಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಬಹುದಾಗಿತ್ತು. ಹಾಗೆ ಮಾಡದಿದ್ದುದರಿಂದಲೇ ಮಾಯಾವತಿಯವರು ಪೂರ್ಣ ಬಲದಿಂದ ನಿಂತಿದ್ದಾರೆ ಮತ್ತು ಅವರು ತಮ್ಮ ಕೀರ್ತಿಶಿಖರದ ಔನ್ನತ್ಯದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ಟಿಕಾಯತ್‌ರ ನೆಲೆಯು ಕ್ಷೀಣಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಈ ಅವಮಾನಕರ ಘಟನೆಯ ನಂತರ ದಲಿತೇತರರೆಲ್ಲ ಒಂದಾಗುವರು ಎಂದೇನೂ ಇಲ್ಲ. ಸಿಸೌರಿ ಘಟನೆಯ ನಂತರ ಪಶ್ಚಿಮ ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಕೋಮುಸೌಹಾರ್ದ ಕದಡಿದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣರು ಮತ್ತು ಫಲಾನುಭವಿಗಳು ಜಾಟ್‌ರೇ ಆಗುತ್ತಾರೆ. ಮಾಯಾವತಿಯವರು ಸ್ವಲ್ಪಕಾಲದ ಹಿಂದೆ ಅರಿತುಕೊಂಡ ಸಂಗತಿಯೆಂದರೆ - ಶೇಕಡಾ ನೂರರಷ್ಟು ದಲಿತರು ಅವರ ನಾಯಕತ್ವದಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟುಗೂಡಿದರೂ ೨೫ % ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನೂ ಅವರು ಪಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅದೇ ಕುಶಲವಾದ ಜಾತಿ-ಐಕ್ಯದಿಂದ ೫೦% ಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಪಡೆಯಬಹುದು. ಕಳೆದ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಆದದ್ದೂ ಅದೇ. ಸಮ್ಮಿಶ್ರ ಸರ್ಕಾರಗಳ ಈ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಜಾತಿಯೊಂದರಿಂದಲೂ ಪೂರ್ಣವಾದ ಅಧಿಕಾರ ಪಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಮನಗಾಣಬೇಕು.
(ಆಂಗ್ಲ ಮೂಲ - ಚಂದನ್ ಮಿತ್ರಾ)

2008-04-04T15:53:00.000+05:30

ಚೀನಾದ ಸೊಕ್ಕು : ಜಗತ್ತಿನ ಛಾವಣಿಯ ಹಕ್ಕು

೧೯೪೭ರ ಅಕ್ಟೋಬರ್ ೨೬ ರಂದು ಜಮ್ಮು ಕಾಶ್ಮೀರದ ರಾಜಾಧಿರಾಜ ಮತ್ತು ಟಿಬೇಟ್‌ನ ನರೇಶ ಹಾಗೂ ಆದಿದೇಶಾಧಿಪತಿಯಾದ ಹರಿ ಸಿಂಗ್‌ರವರು ತಮ್ಮ ರಾಜ್ಯ ಒಪ್ಪಿಸುವ ಪತ್ರವನ್ನು ನೀಡಿದರು. ಭಾರತದ ಆಗಿನ ಗವರ್ನರ್ ಜನರಲ್ ಲೂಯಿಸ್ ಮೌಂಟ್‌ಬ್ಯಾಟನ್‌ರು ಅದನ್ನು ಮರುದಿನವೇ ಅಂಗೀಕರಿಸಿದರು. ಅಚ್ಚರಿಯ ಸಂಗತಿಯೆಂದರೆ - ಇದು ಅನ್ವಯಿಸಿದುದು ಜಮ್ಮು-ಕಾಶ್ಮೀರಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ. ಟಿಬೆಟ್‌ನ ಬಗೆಗೆ ಗಹನವಾದ(ಜಾಣ) ಮೌನವನ್ನು ವಹಿಸಲಾಯಿತು.

ಇನ್ನೂ ಸ್ಫುಟವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ಆ ರಾಜನು ಭಾರತಕ್ಕೆ ತನ್ನ ಪ್ರದೇಶವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸಿದಾಗ ಅಲ್ಲೊಂದು ಶೂನ್ಯವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ಟಿಬೆಟ್‌ನ ನರಮೇಧಕ್ಕೆ ಕಾರಣರಾದ ಫ್ರಾನ್ಸಿಸ್ ಯಂಗ್‌ಹಸ್ಬೆಂಡ್ ನಾಲ್ಕು ದಶಕಗಳ ಹಿಂದೆ ಗೆದ್ದ ಆ ಭೂಭಾಗವನ್ನು ಪಶ್ಚಿಮದವರು ಪಡೆಯಲು ಮೌಂಟ್‌ಬ್ಯಾಟನ್‌ರು ಸಹಾಯಮಾಡಲಿ ಎಂಬುದು ಅವರ ಉದ್ದೇಶವಾಗಿತ್ತು. ವಿಚಿತ್ರವೆಂದರೆ, ಹರಿಸಿಂಗ್ ಹೇಗೆ ಟಿಬೆಟ್ ನರೇಶ! ಆದ ಎಂಬುದೇ. ನಾನು ಅಂತಹ ಯಾವುದೇ ಭಾರತೀಯ ಇತಿಹಾಸ, ವ್ಯಾವಹಾರಿಕ ವೃತ್ತಾಂತ ಅಥವಾ ಕುಶಲ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಯನ್ನು ಕಂಡಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಈಗ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುವ ವಿಷಯವೆಂದರೆ ಪಾಕಿಸ್ಥಾನವು ಉದಯಿಸಿದ್ದು ಗಲ್ಫ್ ಅಥವಾ ಅಪ್ಘಾನಿಸ್ತಾನವನ್ನು ವೀಕ್ಷಿಸಲಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ ಸೋವಿಯತ್ ಒಕ್ಕೂಟ ಮತ್ತು ಕಮ್ಯುನಿಷ್ಟ್ ಚೈನಾಗಳ ಹಿಡಿತವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಟಿಬೇಟ್‌ನ ತಪ್ಪಲಿಗೆ ದಾರಿಯಾಗಲಿ ಎಂದು.

ಜಮ್ಮು ಕಾಶ್ಮೀರವು ಪಾಕಿಸ್ಥಾನದಂತೆ ಈ ಆಟದಲ್ಲಿ ದಾಳವಾಗಿತ್ತು. ಅದು ಮಹಮ್ಮದಾಲಿ ಜಿನ್ನಾರವರಿಗೆ ಕೊಡಲ್ಪಡಲಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ, ಸ್ವತಂತ್ರವಾದ ದೊಡ್ಡ ಪಾಕಿಸ್ಥಾನವು ಬ್ರಿಟಿಷರಿಗೆ ತಲೆನೋವಾದೀತು. ಆದ್ದರಿಂದ, ಅವು ಪಶ್ಚಿಮವನ್ನವಲಂಬಿಸುವ ಎರಡು ರೆಕ್ಕೆಗಳಾಗಿ ಮೂಡಿಬಂದವು. ಕಾಶ್ಮೀರದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯಪ್ರಾಪ್ತಿಯ ಕ್ರಮವನ್ನು ನೆಹರುರವರು ಸರ್ದಾರ್ ಪಟೇಲರಿಂದ ಕಸಿದುಕೊಂಡರು. ಮತ್ತು ಬುದ್ಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಟಿಬೆಟ್ಟನ್ನು ಕೈಬಿಡಲಾಯಿತು. ಕೆಲವು ತಿಂಗಳುಗಳ ನಂತರ ಪಾಕಿಸ್ಥಾನವು ಜಮ್ಮ-ಕಾಶ್ಮೀರವನ್ನು ಆಕ್ರಮಿಸಿದಾಗ, ಮೌಂಟ್‌ಬ್ಯಾಟನ್‌ರು ಈ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ವಿಶ್ವಸಂಸ್ಥೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವಂತೆ ಆಗ್ರಹಿಸಿ(ಪ್ರೇರಿಸಿ) ತಾವೇ ಅದನ್ನು ಮಾಡಿಸಿದರು. ಇದು ಉತ್ತರಭಾಗದ ಒತ್ತುವರಿಗೆ ಮತ್ತು ಟಿಬೆಟನ್ನು ನಿಗ್ರಹಿಸಲು ಸಾಕಾಯಿತು.

ವಿಶ್ವಸಂಸ್ಥೆಯ ಮಿಲಿಟರಿ ಅಬ್ಸರ್ವರ್ ಗುಂಪು ಭಾರತ ಮತ್ತು ಪಾಕಿಸ್ಥಾನದ ಗಡಿರೇಖೆಯನ್ನು ಅದಲುಬದಲು ಮಾಡಲು (ಬದಲಾಯಿಸಲು) ಮುಂದಾದಾಗ ನೆಹರುರವರಿಗೆ ತಾವು ಮೋಸಹೋದ (ನಿಜಸ್ಥಿತಿಯ) ಅರಿವಾಯಿತು. ಅದರಿಂದಲೇ ಅವರು ಜಮ್ಮು-ಕಾಶ್ಮೀರದ ಜನಮತ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ನಿರ್ಣಯವನ್ನು ಪ್ರಬಲವಾಗಿ ವಿರೋಧಿಸಿದರು. ವಸಾಹತುಶಾಯಿಯಿಂದ ಮುಕ್ತಾವಾಗಿ, ಸ್ವಾಂತಂತ್ರ್ಯವೇನೂ ಸಿಕ್ಕಿರಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ ಹೊಸ ವಸಾಹತುಶಾಯಿ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಿತ್ತೆಂಬ ಕಟುಸತ್ಯದ ಅರಿವಾಗಿ ತಕ್ಷಣ ಸೋವಿಯತ್ ಒಕ್ಕೂಟ ಮತ್ತು ಚೈನಾದ ಕಡೆಗೆ ವಾಲಿದರು.

ಪಶ್ಚಿಮದ ಹೊಸ ವಸಾಹತುಶಾಹಿಯು ವಿಶ್ವದ ಬೇರೆ ಕಡೆಗಳಿಗೂ ಹರಡತೊಡಗಿತು. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ, ತ್ವರಿತವಾಗಿ ರಷಿಯಾವು ಬಾಲ್ಟಿಕ್ ಮತ್ತು ಬಾಲ್ಟನ್ ದೇಶಗಳನ್ನು ತನ್ನ ವಶಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿತು. ಅಲಿಪ್ತರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಒಕ್ಕೂಟದ ಕಲ್ಪನೆಯು ಯುಗೋಸ್ಲಾವಿಯಾದ ಜೋಸಿಪ್ ಟಿಟೋ ಅವರದು. ಆದರೂ ಅವರು ಈ ಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ತಮ್ಮದೆಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳದೇ ಇಜಿಪ್ಟ್‌ನ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ನಾಸರ್ ಮತ್ತು ನೆಹರೂ ಅವರದೂ ಅದರಲ್ಲಿ ಪಾಲಿದೆಯೆಂದು ಉದಾರಿಯಾದರು. ಅವರ ಉದ್ದೇಶವಾದರೋ ಕಮ್ಯೂನಿಸಂ ರಹಿತ ದೇಶಗಳನ್ನು ಪಶ್ಚಿಮೇತರ ವಲಯದೊಳಗೆ ಸೇರಿಸುವುದೇ ಆಗಿತ್ತು. ಕಾರ್ಯದರ್ಶಿ ಮಾವೋರವರು ಬಹುಶಃ ರಶಿಯಾದಿಂದ ಪ್ರೇರಿತರಾಗಿ ಲ್ಹಾಸಾದಲ್ಲಿ ಪಶ್ಚಿಮದ ಪ್ರಭುತ್ವವನ್ನು ಕೊನೆಗೊಳಿಸಲು ಆಗ್ರಹಿಸಿದರು.

ಅದೊಂದು ಬುದ್ಧಿವಂತ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಾಗಿತ್ತು. ಟಿಬೇಟ್ ದೊಡ್ಡ ದೇಶ. ಅದರ ಗಡಿಗಳು ಮ್ಯಾನ್ಮಾರ್, ಭೂತಾನ್, ನೇಪಾಳ್, ಸಿಕ್ಕಮ್ ಮತ್ತು ಭಾರತದವರೆಗೆ ಹರಡಿವೆ. ಚೈನಾದೊಂದಿಗಿನ ಅವರ ಗಡಿಯಂತೂ ಅತ್ಯಂತ ದೊಡ್ಡದು. ಬೀಜಿಂಗ್‌ನಲ್ಲಿನ ಯಾವುದೇ ಸರ್ಕಾರವು(ಅದರ ಸಿದ್ಧಾಂತ ಯಾವುದೇ ಆಗಿರಲಿ) ವೈರಿಪಡೆಯ ಅಂತಹ ಸಾಮೀಪ್ಯವನ್ನು ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ(ಸಹಿಸುವುದಿಲ್ಲ). ಪಾಕಿಸ್ಥಾನದ ಸಹಾಯದೊಂದಿಗೆ ಚೈನಾ ನಿರ್ಮಿಸಿದ ಕರಕೋರಂ ಹೈವೇ ಭಾರತವನ್ನತಿಕ್ರಮಿಸಲಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೇ ಪಶ್ಚಿಮದಿಂದ ಪೀಡಿತವಾದ ಗಲ್ಫ್ ಮತ್ತು ಅಪ್ಘಾನಿಸ್ತಾನವನ್ನು ಪಡೆಯಲೇ ಆಗಿತ್ತು. ಅದರ ಇರಾನ್ ಜತೆಗಿನ ಸ್ನೇಹವೂ ಲ್ಹಾಸಾದ ಅಶಾಂತಿಗೆ ಕಾರಣ. ನನ್ನ ಪ್ರಕಾರ ಕಾಶ್ಮೀರದ ಪ್ರದೇಶವು ತಮ್ಮ(ಭಾರತದ) ಹಿಡಿತದಲ್ಲಿದ್ದನ್ನು ಮನಗಂಡ ನೆಹರೂರವರು ಅದರಾಚೆಗೆ ಹೋಗಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದ ಕಾರಣ ಅದನ್ನು ಚೀನಾ, ರಶಿಯಾಗಳಿಗೆ ಬಿಟ್ಟುಕೊಟ್ಟರು. ಅದು ಅತ್ಯಂತ ಕುಟಿಲ ರಾಜಕೀಯವಾಗಿತ್ತು. ಅದರ ಉದ್ದೇಶ - ಏಷಿಯಾದ ಪ್ರಭುತ್ವ ಏಷಿಯನ್ನರ ಕೈಯಲ್ಲೇ ಇರಲೆಂಬುದಾಗಿತ್ತು. ಅದರ ಅವಗುಣಗಳು ಏನೇ ಆಗಿರಲಿ ಅಬ್ರಹಾಂನ ಮಕ್ಕಳಿಗಿಂತ ಸ್ವರ್ಗದ ಮಕ್ಕಳು ಹೆಚ್ಚು ಸ್ವೀಕಾರಾರ್ಹರಾಗಿದ್ದರು.

ವಿಶ್ಲೇಷಕರ ಪ್ರಕಾರ ಡ್ರೆಪಂಗ್ ಆಶ್ರಮದ ಸನ್ಯಾಸಿಗಳು ಆಲ್ ಚೈನಾ ಅಸೆಂಬ್ಲಿ ಆಫ್ ಪೀಪಲ್ಸ್ ರೆಪ್ರೆಸೆಂಟೇಟಿವ್ಸ್‌ನ ಜೊತೆಗೆ ಐಕಮತ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದರು. ಇದರಿಂದ ಮುಜುಗರಗೊಂಡ ಚೈನಾ ಅದರ ವಿರುದ್ಧ ಸಮರ ಸಾರಿತು. ಟಿಬೇಟ್ ಆಧಿಪತ್ಯದ ಘನ್ಸು, ನೆಚುಲಿನ್ ಮತ್ತು ಕ್ವೆಂಘೈಗಳ ಪ್ರತಿಭಟನೆಗಳು ಪೂರ್ವಯೋಜಿತವಾಗಿದ್ದವು. ಹಿಂದೆ ೧೯೯೮ರಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಟೋ ಘರ್ಷಣೆಗೆ ಮೊದಲು ಕೊಸೊವೋನನ್ನು ಪಶ್ಚಿಮದ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಸುತ್ತುವರಿದಂತೆ, ಈಗಲೂ ನಡೆದಿದೆ. ಅವರಿಗೆ ವಿಷಯಗಳು ತಲುಪುವುದು ಸುತ್ತಲಿನ ದೇಶಗಳ ಟಿಬೇಟ್ ಮೂಲನಿವಾಸಿಗಳು ಮತ್ತು ಪಶ್ಚಿಮ ಮಾನವ ಹಕ್ಕುಗಳ ಎನ್‌ಜಿಓಗಳಿಂದ.

ಕೌತುಕದ ವಿಷಯವೆಂದರೆ ಭಾರvದಿಂದ ಸಿಲಿಕಾನ್ ವ್ಯಾಲಿಯ ತಂತ್ರಜ್ಞರಾದ ಯೆಹೆಲ್ ಬೆನ್‌ಡೇವಿಡ್ ಮತ್ತು ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ನಿಗಮಗಳ ಹಿನ್ನೆಲೆಯುಳ್ಳ ಮೈಕಲ್ ಜಂಗಲ್ಡ್ ಎಂಬ ಇಬ್ಬರು ಇಸ್ರೇಲಿUಳಿಗೆ ೨೦೦೫ರಿಂದ ಧರ್ಮಶಾಲಾದಲ್ಲಿ ಉಳಿಯಲು ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಡಲಾಯಿತು. ಅವರ ಕೆಲಸವೆಂದರೆ ಅಲ್ಲಿನ ೨೦೦೦ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್‌ಗಳ ಮಧ್ಯದ ವೈ-ಫೈ ನೆಟ್‌ವರ್ಕ್‌ಗಳ ಮೂಲಕ ಬ್ರಾಡ್ ಬ್ಯಾಂಡ್ ಇಂಟರ್ ನೆಟ್, ವಯ್ಸ್ ಓವರ್ ಇಂಟರ್‌ನೆಟ್ ಪ್ರೋಟೋಕಾಲ್ ಟಲಿಫೋನ್ ಸರ್ವೀಸಸ್ ಮತ್ತು ವೀಡಿಯೋ ಕಾನ್ಫರೆನ್ಸ್. ಅಶಾಂತತೆಯ ಬಗೆಗಿನ ವಾರ್ತೆಯನ್ನು ಟಿಬೇಟ್ ಸೆಂಟರ್ ಫಾರ್ ಹ್ಯೂಮನ್ ರೈಟ್ಸ್ & ಡೆಮಾಕ್ರಸಿ ಪ್ರಸಾರ ಮಾಡಿಸಿದವರು ವಿಶ್ವಸಂಸ್ಥೆಯ ವ್ಯವಹಾರಗಳ ಸದಸ್ಯರಾದ ತೆನ್‌ಸಿಂಗ್ ನಾರ್ಗೆಯವರು.

ದಲಾಯಿಲಾಮಾರನ್ನು ಅಕ್ಟೋಬರ್ ೨೦೦೭ರ ಅಮೆರಿಕಾದ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್‌ನ ಚಿನ್ನದ ಪದಕವನ್ನು ಪಡೆದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಟಿಬೇಟ್‌ಅನ್ನು ನೋಡಬೇಕು. ೧೯೯೬ರ ನೋಬೆಲ್ ಶಾಂತಿಪುರಸ್ಕಾರವನ್ನು ಪಡೆದ ಪೂರ್ವ ತೈಮೂರ್‌ನ ಕ್ಯಾಥೋಲಿಕ್ ಬಿಷಪ್ ಕಾರ್ಲೋಸ್ ಬೆಲೋ ಮತ್ತು ಪಕ್ಷತ್ಯಾಗಿ ಅನಿವಾಸಿ ನಾಯಕ ಜೋಸ್ ರಾಮೋಸ್ ಹೋರ್ಟಾಗೆ ಸಂದ ಪ್ರಶಸ್ತಿಯೂ ಸಹ. ೧೯೯೮ರಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಅಮೆರಿಕಾದ ಕ್ಯಾಥೋಲಿಕ್ ಬಿಷಪ್ ಗಳ ಸಮ್ಮೇಳನದಲ್ಲಿ ಬಿಷಪ್ ಬೆಲೋರವರಿಗೆ ಶಾಂತಿಪುರಸ್ಕಾರವನ್ನು ನನಸಾಗಿಸಲು ಪ್ರಮಾಣ ಮಾಡಿಸಲಾಯಿತು ಮತ್ತು ಅದರ ಇನ್ನೊಂದು ಪ್ರತಿಯನ್ನು ಅಮೆರಿಕಾದ ರಾಜ್ಯ ಸಚಿವರಾದ ಮೆಡಲಿನ್ ಅಲ್ ಬ್ರೈಟ್‌ರವರಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಲಾಯಿತು ! ಕೆಲವು ತಿಂಗಳುಗಳ ನಂತರ ದಂಗೆಗಳು ಮೊದಲಾದಾಗ ವಿಶ್ವಸಂಸ್ಥೆಯು ಪೂರ್ವ ತೈಮೂರ್ ಗೆ ಸ್ವಾಯತ್ತತೆಯನ್ನು ಜನಮತದ ಮೂಲಕ ಆಗ್ರಹಿಸಿತು. ದಂಗೆಗಳು ಹೆಚ್ಚಾದಾಗ ಆಗಸ್ಟ್ ೧೯೯೯ರಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಸಂಸ್ಥೆಯಿಂದ ಪ್ರೇರಿತವಾದ ಜನಮತವು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಪರ ಮತ ಚಲಾಯಿಸಿತು.

ಈಗ, ದಲಾಯಿಲಾಮಾರು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಮಾರಣಹೋಮದ ತನಿಖೆಗೆ ಮುಂದಾಗುವ ಮೂಲಕ ತಮ್ಮ ಅಮೆರಿಕನ್ ಮಿತ್ರರನ್ನು ಅನುಗ್ರಹಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಮತ್ತು ಐದು ದಶಕಗಳಿಂದ ಅವರಿಗೆ ಆಶ್ರಯವನ್ನು ನೀಡಿದ ಭಾರತವನ್ನು ಚೀನಾದೆಡೆಗಿನ ಹೇಡಿತನಕ್ಕೆ ಜರೆದಿದ್ದಾರೆ ! ಅಮೆರಿಕಾದ ಕೈವಾಡವು ೧೯೪೯ರ ಟಿಬೇಟ್, ಹಮಂಡ್ ಮತ್ತು ಅಮ್ಡೋಗಳನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡನಂತರದ ಸಿಐಏನ ರಹಸ್ಯ ಯುದ್ಧದಷ್ಟು ಹಳೆಯದು. ೧೯೫೭ರ ಅಕ್ಟೋಬರ್ ನಲ್ಲಿ ಸಿಐಏನಿಂದ ತರಬೇತಿ ಪಡೆದ ಟಿಬೇಟಿಯನ್ನರನ್ನು ವಿಮಾನದ ಮೂಲಕ ಢಾಕಾದಿಂದ ಲ್ಹಾಸಾದವರೆಗೆ ಸ್ಥಾನೀಯ ರಜದ್ರೋಹಿಗಳೊಡನೆ ಮಾತನಾಡಲು ಕರೆತರಲಾಯಿತು. ದಲಾಯಿಲಾಮಾರ ಪಲಾಯನದ ನಂತರ ಬಹಳ ಬೇಗ ರಾಜ್ಯವಿಪ್ಲವವು ಆರಂಭವಾಯಿತು.

ಕೋಲೋರಾಡೋದಲ್ಲಿ ನೂರಾರು ಟಿಬೇಟಿಯನ್ನರಿಗೆ ತರಬೇತಿ ನೀಡಲಾಯಿತು. ೧೯೫೮ರಲ್ಲಿ ಸಿಐಏ ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರ ಮತ್ತು ತರಬೇತಿ ಪಡೆದ ಸೈನಿಕರನ್ನು ಥೈಲ್ಯಾಂಡ್ ನ ಗುಪ್ತಸ್ಥಳದಿಂದ ಕರೆಸಿಕೊಂಡಿತು. ೧೯೬೦ರ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಸಿಐಏ ವಾರ್ಷಿಕ ೧.೭ ಮಿಲಿಯನ್ ಡಾಲರ್ ಗಳನ್ನು ಟಿಬೇಟ್ ನಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ೧೮೦ ಸಾವಿರ ಡಾಲರ್ ಗಳನ್ನು ದಲಾಯಿಲಾಮಾರ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಆವಶ್ಯಕತೆಗಳಿಗಾಗಿ ಖರ್ಚು ಮಾಡಿತು. ಅಮೆರಿಕಾದ ಸೈನ್ಯವು ಟಿಬೇಟ್ ನಲ್ಲಿ ಸೈನ್ಯದ ಕಾಲಿರಿಸುವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಸಫಲವಾದರೆ ರಶಿಯಾವು ಚೈನಾದ ಏಕತೆಗೆ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಗ್ಸಿಯಾಂಗ್‌ಯಂಗ್ ಮತ್ತು ಒಳ ಮಂಗೋಲಿಯಾಗಳ ಮೇಲೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಒತ್ತಡ ಹೇರಲು ಬಯಸಿದೆ.

ವರದಿಗಳ ಪ್ರಕಾರ ಟಿಬೇಟಿಯನ್ ಮಿತ್ರರು ಜೂನ್ ೨೦೦೭ರಲ್ಲಿ ದೆಹಲಿಯಲ್ಲಿ ಭೇಟಿಯಾದರು. ಭಾರತ ಮತ್ತು ನೇಪಾಳದಲ್ಲಿ ರಹಸ್ಯವಾಗಿ ವಾಸವಾಗಿರುವ ಟಿಬೇಟಿಯನ್ನರ ನಡಿಗೆಯನ್ನು ಲ್ಹಾಸಾಕ್ಕೆ ಓಲಿಂಪಿಕ್ ಕ್ರೀಡೆಗಳ ಉದ್ಘಾಟನೆಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಆಯೋಜಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಹಿಂದೆ ಸೋವಿಯತ್ ಒಕ್ಕೂಟದ ವರ್ಣರಂಜಿತ ಕ್ರಾಂತಿಗೆ ಕಾರಣರಾಗಿದ್ದ ಪೌಲಾ ಡೋಬ್ರಿಯಾನ್ಸ್ಕಿ ದಲಾಯಿಲಾಮಾರನ್ನು ಧರ್ಮಶಾಲಾದಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ನವೆಂಬರ್ ನಲ್ಲಿ ಭೇಟಿಯಾದರು. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಅವರು ಅಮೆರಿಕಾ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್‌ನ ವಕ್ತಾರರಾದ ನ್ಯಾನ್ಸಿ ಪೆಲೋಸಿ ಅವರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದರು. ಅವರು ರಾಜನೀತಿಜ್ಞನಂತೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಿರುವುರಿಂದ ಮತ್ತು ಭಾರತದ ರಾಜಕಿಯದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ, ಅವರನ್ನು ತಮ್ಮವರೊಂದಿಗೆ ವಾಸಮಾಡಲು ಆಗ್ರಹಿಸಬೇಕು.

(ಆಂಗ್ಲ ಮೂಲ - ಸಂಧ್ಯಾ ಜೈನ್)

Star versus 'Star'

2006-12-24T11:51:00.000+05:30

The body of Major Manish Pitambare, who was shot dead at Anantnag, was cremated with full military honours at Thane on Wednesday

On Tuesday a news swept across all the news channels 'Sanjay Datt relieved by the court'. 'Sirf Munna Not a bhai' '13 saal ka vanvaas khatam' 'alhough found guilty for possession of armory, Sanjay can breath sigh of relief as all the TADA charges against him are withdrawn'

And then many experts like Salman khan saying 'He is a good person. We knew he will come out clean' Mr. Big B 'Datt family and our family have relations for years he's a good kid. He is like elder brother to abhishek'. His sister priya Datt 'we can sleep well tonight…it's a great relief'

In other news, Parliament was mad at Indian team for performing bad; Greg chapel said something …..; Bomb scare in gorakhpoor express; and Shah Rukh Khan replaces Big B in KBC and Sonia asked PM to consider reducing petroleum prices (I wonder who's the PM …anyways that is not the topic so leave it…) But most of the emphasis was given on Sanjay Datt's "phoenix like" comeback from the ashes of terrorist charges.

Surfing through the channels, one news on BBC startled me, it read, Hisbul Mujahidin's Most wanted terrorist 'Sohel Faisal' killed in anantnag, India. Indian Major leading the operation lost his life in the process. Four others are injured.

It was past midnight, I started visiting the Indian channels, the ones who are 'Sabse TEZ', but Sanjubaba was still ruling. They were telling How Sanjubaba pleaded to the court saying 'I am the sole bread earner for my family' 'I have a daughter who is studying in US who will look after her'. And then they showed how sanjubaba was not wearing his lucky blue shirt while he was hearing the verdict. Also how he went to every temple and prayed for last some months. A suspect in Mumbai bomb blasts, convicted under armory act…..was being made into a hero.

Sure Sanjubaba has a daughter; sure sanjubaba did not do any terrorist thing as in bombing some place or hijacking an airplane etc. Possessing an AK47 is considered too elementary in terrorist community and also one who possesses an AK47 has a right to possess a pistol so that again is not such a big crime; Sure sanjubaba went to all the temples; Sure he did a lot of gandhigiri but then….., people… please read on…….

Major Manish H Pitambare got the information from his sources about the terrorists' whereabouts. Wasting no time he attacked the camp killed the Hisbul mujahidin's suprimo and in the process lost his life….. To the bullets fired from an AK47……

He has a wife and a daughter (just like sanjubaba), age …..18 months.

Major Manish never said 'I have a daughter' …before he took the decision to attack the terrorist hide out in the darkest of nights?

He never thought about having a family and he being the bread earner

No news channel covered this since they were too busy hyping a former drug addict, an actor in real and reel life, a suspect who's linked to bomb blasts which killed hundreds. Their aim was to show how he defied the TADA charges and they were so successful that his conviction in possession of armory had no meaning. They also concluded that his parents in heaven must be happy and proud of him……

Parents of Major Pitambare are still on this earth and they have to live rest of their lives without their beloved son. His daughter won't ever see her papa again.

Definition of a Star has changed Major… it really has. So sanjubaba always has a gun in every one of his movies then in real life if he has an AK47 then what's the big deal we are used to see him with some ammunition without it he's just a 49yr old hero so he did it for us…..so that we feel normal;

Even if one of the bullets from one of such AK47's took a Real Star's life …….

but sir bole toh ….. tension nahi leneka. Aapun ko thoda bura laga. Apun pure din aapke baarein mein socha. Sach bataun kya aapun dukhi matlab ki senty ho gaya isliye ye likha.

Baaki sanjubaba…..bole toh… congrats…aapko salmaan bhai ne kya certificate diya hai …ekdum raaapchik… kal jab unka case (haan woich hiran ki shikar wala) aaye toh aap bhi aisaich bolna unke baarein mein. Abhi aaj paper mein aaya ki woh parliament mein 'lagey raho munnabhai' dikhane wale ….us din dekhna bhai…… pure parliament mein sab saarein sansad honge. koi walk out nahi karega par bhai uska koi gurantee nahi hai kya pata …..agar hamare sansad indian cricket team ke selection pe lad padein?...... Kya bhaai point hain naa ? AAre haan apun ko yaad aaya ….woh sansad pe hamla karnewala koi afzal tha ….use abhi fasi hui …ya nahi hui …..jaane do apun ko kya…… kuch log marein ….. sansad ko bachatein hue …but bhai unki daughters toh india mein hich sikhti hain naa aapke jaise amerika mein nahi toh tension nahi leneka………

Sorry major, wo kya hai naa logon ko shudh hindi samztich nahi aajkal bole toh logon ka hriday parivartan hone ke liye aisahich likhna padta hai. But major….. ab ye kaise hoga aaapun ko nahi pata log boley saala lagey raho dekhke puri janta ab change hoegi koi rastein mein nahi thukega ….. koi zhut nahi bolega koi kisi ko pareshaan nahi karega desh mein gandhigiri aayegi…. par major apun ko doubt hai….. pata hain kyon ?

….. rang de basanti aayi thi tab bhi log aisehich kuch toh bolein they…

Finally Sir, to my generation there is no greater hero than one who laid his life in the name of this great nation. Hence Sir, I salute you.

You are the real Star, Vande mataram.