tag:blogger.com,1999:blog-31310452647481162982025-10-14T21:21:09.566+03:00Κουκhttp://www.blogger.com/profile/12988394509937848418noreply@blogger.comBlogger304125tag:blogger.com,1999:blog-3131045264748116298.post-30735877580238278692020-04-11T10:54:00.002+03:002020-04-12T12:45:58.969+03:00

                                                               ΠΡΩΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ                                             &

Κουκhttp://www.blogger.com/profile/12988394509937848418noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3131045264748116298.post-91665291804583563722019-01-10T18:20:00.000+02:002019-01-12T01:34:08.002+02:00

Ο Φερνάντο Αγιούτι έφυγε από τον μάταιο τούτο κόσμο εχθές 9/1/2019. Γι' αυτούς που θα βαρεθούν να διαβάσουν τον βίο και την πολιτεία του, να σας πω εν ολίγοις πως εκτός από τις επιτυχίες του στην έρευνα, κυρίως των λοιμώξεων και ειδικά του AIDS, ο επιστήμονας με το χαρακτηριστικό επώνυμο (στα ιταλικά ''aiuti'' σημαίνει ''βοηθάς'') έγινε πασίγνωστος όταν το μακρινό '91, φίλησε στο στόμα μια

Christos Rizoshttp://www.blogger.com/profile/10799941388616455036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3131045264748116298.post-81158274733345759552019-01-04T11:14:00.001+02:002019-01-10T14:40:15.541+02:00

   Δεν νευριάζω εύκολα. Θες τα χρόνια που περνάνε, θες η εμπειρία της ζωής, θες το ότι παίρνεις χαμπάρι πως δεν αλλάζει τίποτε, όλα μαζί και το καθένα χωριστά, συντελεί στο να νευριάζω λιγότερο και με ελάχιστα πράγματα. Ακόμη και με την τσιριχτή, ανόητη φωνή του Αδώνιδος, δεν νευριάζω. Απορώ που τον βλέπω παντού, απορώ που κάποιοι, αρκετοί ίσως, τον παίρνουν στα σοβαρά και τον

Christos Rizoshttp://www.blogger.com/profile/10799941388616455036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3131045264748116298.post-69566948872255754432018-12-18T13:11:00.001+02:002018-12-18T13:11:34.819+02:00

   Τρεις φορές σε 5 χρόνια, μ' έχει φέρει ο δρόμος στο Μαουτχάουζεν. Τρεις φορές να βλέπω τα ίδια και τα ίδια. Τρεις φορές να νιώθω τα ίδια και τα ίδια. Θλίψη, πόνος, οργή κι άλλα πολλά συναισθήματα συγκεχυμένα κι απρόβλεπτα. Πριν γράψω τις αράδες μου, σας το συστήνω ανεπιφύλακτα. Να πάτε μαζί με τα παιδιά σας (αν έχετε) και με το μυαλό σας ανοιχτό διάπλατα για να ζήσετε αυτήν την

Christos Rizoshttp://www.blogger.com/profile/10799941388616455036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3131045264748116298.post-69478696536375056592018-12-04T10:52:00.000+02:002018-12-04T11:24:06.143+02:00

    Φεύγω κι επιστρέφω στο blog του Maditianos, αμήχανα, δειλά και μουδιασμένα. Κάθε φορά που διανύω μια περίοδο ''ξηρασίας'' μου μοιάζει τόσο δύσκολο΄και τόσο μακρινό το να γράψω δύο αράδες, έτσι που πιστεύω από τα βάθη της ψυχής μου, πως η σεμνή τελετή έλαβε τέλος. Τι είναι αυτό που με ξαναφέρνει στο πληκτρολόγιο, τολμώντας να ''εκτεθώ'' και πάλι, ούτε που το 'χω καταλάβει. Ας το

Christos Rizoshttp://www.blogger.com/profile/10799941388616455036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3131045264748116298.post-7143105625370877932017-12-06T14:01:00.001+02:002017-12-06T14:01:55.681+02:00

2008. Δεκέμβριος. Δύο  θρασύτατοι 16άχρονοι . Όπως πρέπει να είναι οι δεκαεξάχρονοι

Κουκhttp://www.blogger.com/profile/12988394509937848418noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3131045264748116298.post-28258054706190757802017-12-02T04:43:00.001+02:002025-02-20T22:45:36.162+02:00

Νομίζω ότι οι χειμώνες παλιότερα ήταν πιο ψυχροί ή τουλάχιστον έτσι μας φαίνονταν ως πιτσιρίκια, μαθητευόμενοι μάγοι τότε στο γιαπί .Αυτές οι κρύες μέρες ήταν πάντα πολύ δύσκολες. Πάντα είχαμε την κρυφή ελπίδα ότι θα αποφασίσουν  οι παλιομαστόροι να μην  δουλέψουμε και έτσι θα μπορούσαμε να κάνουμε τα δικά μας. Όμως αυτοί είχανε άλλη λογική. Είχαν να ταΐσουν οικογένειες. Εμείς μόνο τα

Κουκhttp://www.blogger.com/profile/12988394509937848418noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3131045264748116298.post-20072400975209331172017-11-26T14:01:00.000+02:002017-11-26T14:01:00.353+02:00

Οι επεκτατικοί πόλεμοι στην Μέση ανατολή και στις πηγές του Νείλου, του πρώιμου, του μέσου και του ύστερου βασιλείου,  τροφοδοτούσαν με "εργατικό δυναμικό "την κατασκευή των πυραμίδων για να αναπαύεται εν ειρήνη ο Χέωπας.   Η Σεισάχθεια ήταν που έχτιζε τους Παρθενώνες του Περικλή και του Φειδία.   Η κρυπτεία εξασκούσε τους πολέμαρχους της ξακουστής Σπάρτης.   Τα στίφη, που

Κουκhttp://www.blogger.com/profile/12988394509937848418noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3131045264748116298.post-83224604211335542802017-09-12T17:09:00.000+03:002017-09-12T17:09:30.990+03:00

Ένας ακόμα σταθμός στην εδώ και ενάμισι χρόνο έξοδο από την Ελλάδα. Το Dortmund είναι μια ήσυχη μικρομέγαλη επαρχιακή πόλη του κρατιδίου της NorthReinaWestfalen της Γερμανίας. Λίγο έξω από τον κεντρικό δακτύλιο της πόλης,  βρίσκεται η Borsigplatz. Ίσως το πιο καυτό και ζωντανό σημείο της πόλης.  Η ιστορία της πλατείας και της ευρύτερης περιοχής είναι μακρά και πήρε το όνομά της από τον

Κουκhttp://www.blogger.com/profile/12988394509937848418noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3131045264748116298.post-2321546473547686152017-09-03T11:18:00.000+03:002017-09-03T12:00:19.004+03:00

  Η ιστορία πάνω στα πετάλια ξεκινάει όπως των περισσότερων, με τα μικρά τρίκυκλα ποδηλατάκια. Περιορισμένος στην βεράντα  για να μην ''μετρήσω'' τα σκαλοπάτια, έφερνα βόλτες και ονειρευόμουν πότε θα ήμουνα έτοιμος να ξανοιχτώ μέχρι το τρίτο πεύκο στην άκρη του οικοπέδου!   Όταν ήρθε ο καιρός, με ένα δανικό μικροσκοπικό 14" ή 16'', άρχισα να ισορροπώ. Δεν μπορούσα όμως να

Κουκhttp://www.blogger.com/profile/12988394509937848418noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3131045264748116298.post-5120526434776654492017-08-12T11:48:00.000+03:002017-08-12T11:48:34.894+03:00

  Αύγουστος και διαβάζω τα κατορθώματα των Ικαριωτών σε σχέση με το πως αντιμετωπίζουν  την ζωή και τους επισκέπτες  του νησιού τους . Στην Ικαρία μπορεί να μην πήγα, αλλά νωρίς  την άνοιξη βρέθηκα να χτυπάω τις πεταλιές μου στην κοιλάδα του Elbe κάπου στην Sachsen-Anhalt.   Μια Κυριακή, μετά από 25 χιλιόμετρα περίπου σε χωματόδρομους και μονοπάτια πάνω στην σέλα και

Κουκhttp://www.blogger.com/profile/12988394509937848418noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3131045264748116298.post-51643685654473400282017-03-06T15:32:00.001+02:002017-03-06T16:11:12.541+02:00

  Χθες το βράδυ όντας σταματημένος σε ένα φανάρι στην Β. Όλγας, σταματάει δίπλα μου μια αστραφτερή μαύρη Porsche.    Σφίχτηκα! ίδρωσαν τα χέρια μου στο τιμόνι και η τρίχα στο σβέρκο σηκώθηκε κάγκελο. Τώρα θα ξεράσει  φωτιά και θα με κατασπαράξει σκέφτηκα. Όμως τελικά όλα κύλησαν ομαλά. Μάρσαρε δυο φορές και όταν άναψε πράσινο ξεκίνησε νωχελικά και χάθηκε μέσα στην Μ. Μπότσαρη

Κουκhttp://www.blogger.com/profile/12988394509937848418noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3131045264748116298.post-40158502137534336082017-01-31T15:31:00.000+02:002017-01-31T15:59:18.575+02:00

  Σ' αεροπλάνο ήθελε ν' ανέβει ο Κώστας Χατζής με την πολύ ιδιαίτερη φωνή του, μερικές δεκαετίες πριν, με drone βολεύομαι εγώ. Και εξηγούμαι: από το αεροπλάνο δεν βλέπεις τίποτα. Λίγα σπίτια ή πολυκατοικίες, καμιά θάλασσα και κανένα ποταμάκι, όταν το επιτρέπει ο καιρός και πάντα από τέτοια απόσταση που δεν ξεχωρίζεις τίποτε. Όσες βόλτες κι αν κάνεις λοιπόν, πολύ λίγα θα καταλάβεις για τον

Christos Rizoshttp://www.blogger.com/profile/10799941388616455036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3131045264748116298.post-970711307704371612017-01-10T10:59:00.000+02:002017-01-11T06:39:40.821+02:00

   Καλημέρα σας και καλή σας απόλαυση!!! Θα το πάω εμπορικά και πιασάρικα σήμερα. Χιόνι έχει εκεί έξω??? για χιόνια θα γράψω. Κατ' αρχάς το "καλή σας απόλαυση", ξεσηκωμένο από τα γκουρμέ εστιατόρια που δεν λένε πια ''καλή σας όρεξη'' αλλά απόλαυση, αναφέρεται σ' αυτούς που έχουν στέγη και τροφή και μπορούν να απολαύσουν έστω και λίγες στιγμές απ' αυτό το τόσο ωραίο φυσικό φαινόμενο,

Christos Rizoshttp://www.blogger.com/profile/10799941388616455036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3131045264748116298.post-30584168010157874582017-01-04T20:07:00.000+02:002017-01-11T18:35:06.869+02:00

Το εμβατήριο του Ραντέτσκυ του J.Roth. Eνα πολύ καλό ανάγνωσμα, που στέκεται αρκετά ψηλά στη λίστα με τα καλύτερα βιβλία που έχω διαβάσει. Λογοτεχνία πραγματική! Κατ' αρχήν ο Roth. Γερμανόφωνος Εβραίος από την επικράτεια της Αυστρουγγαρίας. Πολύ εκφραστικός συγγραφέας και επιφυλλιδογράφος της καλής γενιάς της Βιέννης του πρώτου μισού του 20ου αιώνα.  Σκέψη και πράξη ανακατεύονται με μεγάλη

Κουκhttp://www.blogger.com/profile/12988394509937848418noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3131045264748116298.post-86993420925784251302016-11-28T17:22:00.002+02:002016-11-28T17:29:20.534+02:00

   Καθυστερημένα και γεμάτος αμφιβολία,ως συνήθως, το πήρα απόφαση να γράψω πέντε αράδες για ένα θέμα-ταμπού της ελληνικής νεώτερης ιστορίας. 17 Νοέμβρη και Πολυτεχνείο, τί πιστεύαμε, τί πιστεύουμε, πόσο μύθος έμοιαζε, πόσο απογοήτευση ήρθε και εν γένει πόσο ''λάστιχο'' έγινε στο τέλος το όλο θέμα.   Η αμφιβολία που προανέφερα, (και σύμφωνα με λόγια του απίθανου Μπουκόφσκυ, είναι

Christos Rizoshttp://www.blogger.com/profile/10799941388616455036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3131045264748116298.post-83283687902038610732016-11-07T18:15:00.003+02:002016-11-08T01:07:03.768+02:00

    Che Guevara θα νομίσεις. Λογικό. Τουλάχιστον για όσους με ξέρουν έστω και λίγο....    Χρόνια ''περιφερόμενος'' στην Αριστερά, με τον Τσε στο εφηβικό μου δωμάτιο, φτιαγμένο από τα χρυσά χέρια της Ντίνας της Ρούσσου (παλιάς, αγαπημένης συμμαθήτριας), με Ημερολόγια Μοτοσυκλέτας και την αδιαπραγμάτευτη μαγκιά του Τσε να τριγυρνάει στην ψυχή, όλη την ζωή μας, τί πιο

Christos Rizoshttp://www.blogger.com/profile/10799941388616455036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3131045264748116298.post-22913794305532273032016-11-03T14:10:00.001+02:002016-11-03T14:12:01.629+02:00

  Δεν είναι που ''τσιγκλίστηκα'' απ' την ανάρτηση, μεσ' το κατακαλόκαιρο, του ''Αρχιτέκτονα'' του ΜΑΔΥΤΙΑΝΟΣ, για το που πάει το blog. Μέσα στην ''τούρλα του Σαββάτου'', ίσα που πρόλαβα να την διαβάσω κι όχι να την σκεφτώ...   Κι όμως το να ξαναγράψουμε, το να επανενεργοποιήσουμε το blog, ήταν μια σκέψη που για άλλη μια φορά ''κούμπωσε'' στη δική μου. Ήθελα από καιρού εις καιρόν να

Christos Rizoshttp://www.blogger.com/profile/10799941388616455036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3131045264748116298.post-13933762665517789592016-10-04T19:47:00.001+03:002016-10-04T19:47:30.851+03:00

Μετά το τέλος του σχολείου, τον απογαλακτικσμό  από την οικογένεια και την μετοίκηση σε πιο μεγάλο και πολυπληθέστερο τόπο, υπάρχει πάντα η ανάγκη ένταξης  σε μια  ομάδα. Άλλος με το πανεπιστήμιο, άλλος από την δουλειά την βολεύουν.  Πολλοί όμως από μας ακουμπήσαμε στον οπαδισμό. Δεν ήταν άσχημα! Γνωρίζεις ανθρώπους  (καλούς και κακούς), έχεις θέμα συζήτησης, έχεις &

Κουκhttp://www.blogger.com/profile/12988394509937848418noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3131045264748116298.post-75425109065976234112016-07-26T00:42:00.000+03:002016-07-26T00:42:43.755+03:00

 Θα μου πεις ρε φίλε ξανά μανά bloking το 2016; στην εποχή της πιασάρικης ατάκας των 15 λέξεων προς άγρα like; την εποχή που το συγκεκριμένο κοινωνικό δίκτυο φαντάζει παρωχημένο και αρχαίο;  Ε θα σου πω γιατί όχι; εδώ κάποιοι ρομαντικοί ακόμα κάθονται και γράφουν βιβλία, εμείς που θα γράψουμε πέντε αράδες;  Μετά από 300 περίπου κείμενα και αναρτήσεις και 35.000 επισκέψεις, ο

Κουκhttp://www.blogger.com/profile/12988394509937848418noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3131045264748116298.post-66234434700242151752016-07-17T11:26:00.002+03:002016-07-17T11:26:26.513+03:00

Αχ αυτό το πλατάνι! Πόσα δεν έγιναν και πόσα δεν ειπώθηκαν στον ίσκιο του . Όντας φυτεμένο στη μέση ακριβώς, έγινε το κέντρο της κοινωνικής ζωής ολόκληρου του χωριού..Ο ομφαλός του Στα παγκάκια και στις πέτρινες πεζούλες που ήταν αραδιασμένες κάτω από τα κλαδιά του, οι σεβάσμιοι απόμαχοι του χωριού και της ζωής, έχουνε πει τις ιστορίες της ζωής τους και έχουν κουτσομπολέψει ασύστολα. Τις πρώτες

Κουκhttp://www.blogger.com/profile/12988394509937848418noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3131045264748116298.post-12792979696255661682015-10-04T19:43:00.000+03:002015-10-04T19:47:07.158+03:00

                           "...Η Ανατολή. Η καταστροφή μιας νικηφόρας                          στρατιάς. Η Κάθοδοςτων Μυρίων. Ύστερα ο γυ-                          ρισμός...       &

Κουκhttp://www.blogger.com/profile/12988394509937848418noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3131045264748116298.post-26879285114422523342015-07-18T10:33:00.003+03:002015-07-18T10:33:54.652+03:00

Δεν υπάρχει πλέον τίποτα αυτονόητο. Όλα υπό αίρεση. Όλα υπό συζήτηση. Και δεν μιλάω για μέτρα, μνημόνια, ενδείκτες και στάχτες. Μιλάω για τα αυτονόητα στοιχεία της ζωής σου, της καθημερινότητας σου. Τις αξίες της κοινωνίας μας, της δημοκρατίας μας, Τις εξουσίες που περιγράφει το Σύνταγμά μας. Την ανθρώπινη υπόστασή σου. Δεν είσαι άνθρωπος. Δεν είσαι μέλος μιας κοινωνίας. Δεν είσαι πολίτης

Κουκhttp://www.blogger.com/profile/12988394509937848418noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3131045264748116298.post-84962168948376079212015-06-01T16:43:00.000+03:002015-06-01T22:17:55.658+03:00

 " Αν δεν ήταν τόσο μεγάλη η αντίσταση της ύλης,     αν η ψυχή μπορούσε να παρασύρει το σώμα της    χωρίς το βάρος του να λιγοστεύει την ορμή της,     τότε τα πλάσματα της φύσης ίσως να φτάσουν τα πλάσματα της τέχνης" Τελικά λες εκείνο το περιβόητο Μιλένιουμ να ήταν η αποφράδα μέρα  για την Ελλάδα;  Όσο περνάν τα χρόνια και

Κουκhttp://www.blogger.com/profile/12988394509937848418noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3131045264748116298.post-2041739973459791942015-04-13T15:06:00.000+03:002015-04-13T15:06:04.572+03:00

Πριν από πολλά πολλά χρόνια, σε ένα απομακρυσμένο μέρος του σύμπαντος ζούσαν σε ομάδες κάτι όντα περίεργα κι ωραία.Αυτές λοιπόν τις ομάδες τις ονόμασαν οι απόγονοι των όντων, κοινωνίες.  Αυτές λοιπόν οι κοινωνίες, κάποια (απλωμένη στο χωροχρόνο) στιγμή, πέρασαν από την απλή αταξική οργάνωση και δομή της Κομούνας, στην σύνθετη ταξικά δομημένη κοινωνία με βασιλιάδες και ιερατείο.  Οι

Κουκhttp://www.blogger.com/profile/12988394509937848418noreply@blogger.com0