மெட்ராஸ் தமிழன்

விடை பெறுகிறேன்

2017-09-19T18:51:00.000+03:00

2007 முதல் இந்த வலைப்பதிவில் அவ்வப்போது பதிவிட்டு வருகிறேன். எனக்கு இதனால் கிடைத்த நண்பர்கள் ஏராளம். விளையாட்டாக ஆரம்பித்த எனக்கு நீங்கள் கொடுத்த ஆதரவும் உற்சாகமான வரவேற்பும் என்னை திக்குமுக்காட வைத்து விட்டன.

காலத்தின் சுழற்சியில் வந்து போவது பல. அதில் இந்த ப்ளாகரும் ஒன்றோ? பல நண்பர்கள் கேட்டுக்கொண்டதற்கு இணங்க இனி வரும் பதிவுகளை முகநூலில் பதிவிட முடிவு செய்துள்ளேன். என்னை எழுத தூண்டியது நீங்கள் கொடுத்த ஊக்கமும் தமிழின் மேல் எனது தீராத ஈடுபாடும் தான். தயவு செய்து முகநூலில் https://www.facebook.com/madrasthamizhan/ என்ற முகவரியில் 'Like' மற்றும் 'Follow ' பொத்தான்களை அழுத்திவிடுங்கள். இதை ஒரு முறை செய்தால் போதும். அதன் பின் புதிய பதிவுகள் உங்களுடைய முகநூலிலேயே நீங்கள் வாசிக்கலாம். இங்கிருந்து விடை பெறுகிறேன் நண்பர்களே! முகநூலில் சந்திப்போம்.

மாறிய பாதைகள்

2017-04-29T18:13:00.001+03:00

சமீபத்தில் பிரபல பாடகருக்கும் இசை அமைப்பாளருக்கும் நடந்த மனஸ்தாபத்தை பற்றி படித்த போது அவர்களது 40 கால நட்புக்கு என்ன ஆயிற்று என்ற கேள்வி பலரது மனதில் உறுத்தியது. அவர்களை பற்றி தெரியாது. ஆனால் 22 வருடங்களுக்கு முன் என்னை மிகவும் மனதளவில் பாதித்த ஒரு அனுபவம்தான் நினைவில் வந்தது.

மேலும் வாசிக்க

'பைலட்' போகின்றது

2017-02-18T18:25:00.000+03:00

"போவியா மாட்டியா?" என்று பூசாரி வேப்பிலையால் 'பேய் பிடித்திருந்த' எங்கள் வீட்டு வேலைக்காரி சரஸ்வதியை அடித்தது இன்னும் ஞாபகம் இருக்கிறது.

மேலும் வாசிக்க

புத்தியுள்ள மனிதரெல்லாம்

2017-01-17T14:18:00.002+03:00

பல வருடங்களுக்கு பிறகு எனது கல்லூரி நண்பன் சபரி என்னை தொடர்பு கொண்ட போது எனது மகிழ்ச்சிக்கு அளவே இல்லை.

மேலும் வாசிக்க

மறக்கமுடியாத மனோஹர் !

2016-03-28T20:48:00.002+03:00

சிறிய வயதில் வீட்டில் இருந்த ஃபிலிப்ஸ் வானொலிதான் எங்களுக்கு வெளி உலகத்தில் என்ன நடக்கிறது என்பதை தெரிந்து கொள்ளக்கூடிய ஒரே சாதனம்.

மேலும் வாசிக்க

நெஞ்சம் மறப்பதில்லை

2015-11-16T20:40:00.001+03:00

சென்னையில் வீட்டை ஒழித்து கொண்டிருந்த போது ஒரு நாள் பழைய கண்டா முண்டா சாமான்களை எல்லாம் வெளியே எறிந்து கொண்டிருந்தேன்.

மேலும் வாசிக்க

சலாம் பம்பாய்-9

2015-08-28T20:54:00.002+03:00

பம்பாயில் நான் வேலை செய்து கொண்டிருந்த போது தினமும் நேருல் என்ற இடத்திலிருந்து வீ.டி. வரை மின்சார இரயிலில் பயணம் செய்ய வேண்டி இருந்தது. தினமும் இரயிலிலேயே 3 மணி நேரம் சென்று வர ஆகி விடும். நேருல் என்பது புதிய பம்பாயில் இருப்பதால் இரயில் நின்றவுடன் உடனே கிடைத்துவிடும் (இப்போது எப்படி என்று தெரியவில்லை). ஏறி உட்கார்ந்து கொண்டால் ஒன்றரை மணி நேரம் பயணத்துக்கு பிறகு வீ.டீ. இரயில் நிலையம் வந்து சேரும்.

தினமும் நான் செல்லும் இரயிலில் அதே நேரத்தில் சக பயணிகள் சிலர் வழக்கமாக செல்வார்கள். அதனால் பலர் நண்பர்கள் ஆனார்கள். ஒன்றரை மணி நேரம் பயணத்தை பலர் பல விதமாக கழிப்பார்கள். சிலர் ஏறி உட்கார்ந்த உடனே தூங்க ஆரம்பித்து விடுவார்கள். சிலர் அரட்டை கச்சேரியில் ஈடுபடுவார்கள். சிலர் சீட்டு கச்சேரியில் இறங்கி விடுவார்கள். ஆனால் என்னால் மறக்க முடியாதது சிலர் பஜனை செய்து கொண்டே வந்தது தான்.

இதற்கென்றே ஒரு கோஷ்டி உண்டு. பஜனை என்றால் சாதாரண பஜனை இல்லை. வாத்தியங்களோடு பாடுவார்கள். கையில் தபலா, டோலக், ஜால்ரா என்று 'பக்கா'வாக இருக்கும். ஜால்ரா என்றால் சிறியது இல்லை. ஐயப்பன் கோவில்களில் சண்டா மேளத்துடன் பெரியதாக இருக்குமே, அந்த ஜால்ரா. அதை 'ஜல் ஜல்' என்று வாசித்து கொண்டே வருவார்கள். ஆரம்பத்தில் என்னதான் நடக்கிறது என்று தெரிந்து கொள்ளும் ஆர்வத்தில் நான் அந்த பெட்டியில் பயணம் செய்தேன். அதில் இரண்டு பேர் தமிழர்கள். இருவரின் பெயரும் பாலசுப்ரமணியன். இருவருமே பஜனையில் ஈடுபடுபவர்கள். அதனால் ஒருவரின் பெயர் பஜனை பாலு என்றும், இன்னொருவரின் பெயர் 'அகண்ட பஜனை பாலு' என்றும் வைத்திருந்தார்கள்.

சில நாட்களுக்கு பிறகு போரடிக்க ஆரம்பித்து விட்டது. அதுவும் இல்லாமல் பிற பயணிகளுக்கு தொந்தரவு கொடுப்பது போல அந்த பஜனை கோஷ்டியினர் கத்தி பாடியதால் எனக்கு பிடிக்காமல் போய் விட்டது. அதனால் அந்த பெட்டியை விட்டு விட்டு வேறொரு பெட்டியில் பயணம் செய்ய தொடங்கினேன்.

கூட பயணம் செய்பவர்கள் ஒவ்வொருவரும் ஒரு விதம். சிலர் சொந்த கதை சோக கதையை சொல்லி கொண்டு வருவார்கள். சிலர் அல்டாப்பு பேர் வழிகள். தொண்ணூறுகளில் மொபைல் தொலைபேசி முதன்முதலாக அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட நேரம். விலை மிக மிக அதிகமாக இருக்கும். நோக்கியா போன் தான் அப்போதெல்லாம். கிட்டத்தட்ட ஒரு ஜியாமெட்ரி பாக்ஸ் அளவில் இருக்கும். அந்த காலத்தில் சாதாரண landline வைத்திருப்பதே அபூர்வம். தெருவுக்கு ஒருவர் வீட்டில் தான் ஃபோனே இருக்கும். இதில் மொபைல் என்றால் சாதாரண மக்கள் நினைத்து கூட பார்க்க முடியாது.

அதை கையில் வைத்து கொண்டு சிலர் "நான் ஜி.டி.பி. நகரில் இருக்கிறேன். நீ என்ன அந்தேரியில் இருக்கிறாயா?" என்று அந்த பெட்டியில் எல்லோருக்கும் தன்னிடம் மொபைல் இருக்கிறது என்று காட்டி கொள்வதற்காக பீற்றிக்கொள்வார்கள். ஒரு இரண்டு மூன்று வருடங்களில் நிலைமை தலைகீழாகி பிச்சைக்காரர்கள் கையில் கூட மொபைல் இருக்கும் அளவிற்கு நிலைமை மாறி விட்டது வேறு விஷயம். எத்தனை வினோதமான மனிதர்கள்?

தினமும் மாலை திரும்பி வரும்போது குர்லா இரயில் நிலையத்தில் ஒரு பிச்சைக்கார கும்பல் ஏறும். சொல்லி வைத்தாற்போல நான் வழக்கமாக ஏறும் பெட்டியிலேயே அவர்களும் ஏறுவார்கள். பிச்சைக்காரர்கள் என்று பெயர்தானே தவிர, ஒவ்வொறுவர் கையிலும் ஒரு "வாத்தியம்" இருக்கும். அதிலும், கொட்டாங்குச்சியால் வயலின் மாதிரி செய்யப்பட்ட ஒரு வாத்தியம் வித்யாசமாக இருக்கும். இரயிலில் ஏறிய கும்பல் கிடைத்த இடத்தில் (தரையில் தான்) உட்கார்ந்து கச்சேரி ஆரம்பித்து விடுவார்கள்.

சும்மா சொல்லக்கூடாது, அவர்களின் இசை உண்மையிலேயே இனிமையாக இருக்கும். ஆரம்பத்தில் அவர்களின் அழுக்கு தோற்றத்தை பார்த்து முகம் சுளிப்பவர்கள் கூட பிறகு சுதாரித்துக்கொண்டு கச்சேரியை கேட்க ஆரம்பித்து விடுவார்கள். வேலையிலிருந்து களைத்து திரும்புவோருக்கு இந்த 'இன்னிசை' விருந்து உற்சாகமளிப்பதாகவே இருந்தது.

பலர் இந்த கூட்டத்தின் இசை மழைக்கு அடிமை ஆகிவிட்டிருந்தனர். அவர்கள் பாட ஆரம்பித்ததுமே அந்த பெட்டியே குதூகலமாகி விடும். ஜன்னல் ஓரத்தில் உட்கார்ந்து கொண்டிருந்த சிலர் பாடலை ரசித்து கொண்டே ஒரு கையை வெளியே விட்டு இரயில் பெட்டியில் தாளம் போடுவார்கள். அந்த அளவுக்கு அவர்களின் இசை அனைவரையும் கட்டி போட்டிருந்தது.

பழைய பாடல்களையே அவர்கள் வாசிப்பார்கள். அதுவும் 70களில் வெளி வந்த திரைப்பட பாடல்களிலேயே வல்லுனர்கள் ஆகிவிட்டனர். தினமும் இவர்களுடைய பாடல்களை ரசிப்பதற்கென்றே நான் ஏறும் பெட்டியில் கூட்டம் அதிகமாக இருக்குமோ என்று கூட தோன்றும். இசை ஞானத்துக்கு வறுமை தடை இல்லையே! உள்ளத்தை தொடும் சில பாடல்களில் நான் மெய் மறந்திருக்கிறேன். உண்மையிலேயே, இறைவன் இவர்களுக்கு வறுமையை ஏன் கொடுத்தான் என்று தெரியவில்லை. சரியான வாய்ப்பு இருந்திருந்தால் இவர்களும் சுசீலா, எஸ்.பி.பி, ஜானகி, சித்ரா போன்று மிக பெரிய பாடகர்களாக வந்திருப்பார்கள்.

வாஷி இரயில் நிலையம் வரை தினமும் இந்த கச்சேரி தொடரும். பிறகு கூட்டக் சிறிது சிறிதாக குறைய தொடங்கும்போது ஒரு சிறிய பெண் ஒரு டப்பாவை தூக்கிக்கொண்டு ஒவ்வொறுவரிடமும் சென்று காசு கேட்பாள். பலர் காசு போடுவார்கள். சிலர், அந்த பெண் வரும்போது காசு போடுவதை தவிர்க்க முகத்தை திருப்பி வைத்துக்கொள்வார்கள். அந்த சிறுமியின் முகத்தில் சலனமே இருக்காது. 7 வயதிலேயே, புத்தகப்பையை சுமக்க வேண்டிய கைகள் வயிற்றை கழுவ பிச்சை டப்பாவை சுமக்க ஆரம்பித்து விட்டதனால் வந்த முதிர்ச்சியோ? 'கொடிது கொடிது வறுமை கொடிது, அதனினும் கொடிது இளமையில் வறுமை' என்று ஒளவையார் சும்மாவா பாடியிருக்கிறார்?

இப்படி நாட்கள் ஓடிக்கொண்டிருந்த போது யாருமே எதிர்பாராத விதமாக அந்த சம்பவம் நடந்தது. திடீரென்று ஒரு நாள் "பறக்கும் படை" காவல்காரர்கள் அந்த பெட்டியினுள் நுழைந்தனர். தடியால் இவர்களை அடித்து இழுத்து சென்றனர். அதற்கு பிறகு இவர்களை பார்க்கவே முடியவில்லை.

பல நாட்கள் இவர்கள் திரும்பி வருவார்களா என்று ஏக்கத்துடன் எனது கண்கள் தேடும். அவர்கள் என்ன ஆனார்கள், எங்கே இருக்கிறார்கள் என்ற எண்ணம் என் மனதில் ஓடும். என்றைக்காவது திரும்பி வரமாட்டார்களா என்ற ஏக்கத்தில் பல நாட்கள் எதிர்பார்ப்புடன் காத்திருந்தேன். கடைசி வரை அவர்களுக்கு என்ன ஆனது என்றே தெரியவில்லை.

முன்பின் தெரியாத அவர்களுக்காக‌ மனம் அழுதது. கடவுளே, இவர்கள் எங்கிருந்தாலும் நன்றாக இருக்க வேண்டும். அற்புதமாக பாடிய அந்த ஏழு வயது சிறுமிக்கு ஒரு நல்ல எதிர்காலம் வர வேண்டும்.

வாழ்க்கையில் நாம் தினமும் பல பேரை சந்திக்கிறோம். பலருடன் பழகுகிறோம். சிலர் நம்மிடம் இன்னும் பழக மாட்டார்களா என்று மனம் ஏங்க வைக்கும். இன்னும் சிலர் ஏன் பழகுகிறார்கள் என்று நினைக்க தோன்றும். ஒரு வார்த்தை கூட பேசாமல் பழகாமல் இது போன்ற சிலர் எங்கிருந்தோ வந்து ஒரு இனிமையான தாக்கத்தை மனதில் ஏற்படுத்தி உடனேயே சென்று விடுகிறார்கள். தினமும் பல பாதைகளில் பல இரயில்கள் செல்கின்றன. ஏதாவது ஒரு பயணத்தில் என்றாவது ஒரு நாள் இவர்களை நான் சந்திப்பேனா? தெரியவில்லை நண்பர்களே!

சலாம் பம்பாய் - 8

2015-05-06T16:56:00.000+03:00

பம்பாய் நகரத்தில் ஏற்பட்ட அனுபவங்கள் வாழ்க்கை பாடமாக அமைந்தன என்றால் மிகையாகாது. சில நினைவுகள் மறக்க முடியாதவை. சிந்திக்க வைப்பவை. எனது நண்பன் சாமியுடன் ஏற்பட்ட நட்பும் அந்த வகையை சார்ந்தது தான்.

மேலும் வாசிக்க

வேலை இங்கே, ஆள் எங்கே?

2015-03-03T20:39:00.002+03:00

மெட்ராஸில் என் வீட்டில் இரண்டு மூன்று அறைகளில் மின் அழுத்தம் காரணமாக விளக்குகள் திடீரென்று பழுதாகிவிட்டன. இரண்டு முறை 'ட்யூபை' மாற்றிய பிறகும் எரியவில்லை. ஆனால் கடையில் வாங்கும் போது மட்டும் நன்றாக எரிந்தன. எவ்வளவு முயற்சி செய்தும் பிரயோஜனமே இல்லை. சரி ஏதோ பிரச்னையாக இருக்கும், ஒரு நல்ல எலெக்ட்ரீஷியனை அழைத்து வரலாம், என்று நினைத்தேன். அந்த அனுபவம் மறக்க முடியாத ஒன்றாகி விட்டது.

மேலும் வாசிக்க

செருப்பு

2015-01-05T14:21:00.000+03:00

தலைப்பை பார்த்து பயந்து விடாதீர்கள். அடிக்க மாட்டேன்! நேற்று எனக்கு ஏற்பட்ட அனுபவங்களை வேறு என்னவென்று சொல்வது?

மேலும் வாசிக்க

சலாம் பம்பாய்-7

2014-12-24T19:40:00.003+03:00

வாழ்க்கையில் சில வித்யாசமான மனிதர்களையும் அவர்களின் வித்யாசமான செயல்களையும் கண்டு வியக்காமல் இருக்க முடியவில்லை. அப்படி ஒரு அனுபவம் தான் நான் பம்பாயில் வேலை செய்யும் போது எனக்கு கிடைத்தது.

மேலும் வாசிக்க

சிவ துதி

2014-12-05T07:01:00.001+03:00

சடைமுடியில் சிக்கியநல் சலமக‌ளை காத்ததுபோல்

கடையேனுக் கருளிடுவாய் என்னீசா! - வெண்மை

விடைமீது வந்தெந்தன் வினைதனையே விரட்டிடவே

குடைபோலே காத்திடுவாய் நீ

மேலும் வாசிக்க

சென்னை ஆட்டோக்காரர்கள்-2

2014-10-31T13:35:00.001+03:00

பல வருடங்களாக மெட்ராஸில் ஆட்டோவை உபயோகப்படுத்துவதை கூடிய வரை நான் தவிர்த்து வருகிறேன். இன்று எனக்கு ஏற்பட்ட அனுவங்கள் சற்றே வித்யாசமானவை.

மேலும் வாசிக்க

கவியரசனின் பாட்டு சரித்திரம்

2014-10-17T19:43:00.001+03:00

பாரதிக்கு பிறகு தமிழில் அதிகம் நேசிக்கப்பட்ட, வாசிக்கப்பட்ட, ரசிக்கப்பட்ட கவிஞன் ஒருவன் உண்டென்றால் அது கண்ணதாசனாக தான் இருக்க வேண்டும் என்பதில் சந்தேகமே இல்லை. 'கவியரசர்' என்று எத்தனை பேர் தன்னைத்தானே கூறிக்கொண்டாலும், உண்மையான கவியரசர் கண்ணதாசன் தான். கண்ணதாசனின் ஒவ்வொரு பாடலும் தனது வாழ்வில் நிகழ்ந்த ஒரு நிகழ்ச்சியை பின்பற்றி எழுதப்பட்டது என்று கூறுவார்கள். அவற்றில் சிலவற்றை கீழே தொகுத்து கொடுத்துள்ளேன். படித்து ரசிப்பீர்கள் என்று நினைக்கிறேன்.

மேலும் வாசிக்க

சூரத் நினைவுகள்-2

2014-09-29T16:07:00.000+03:00

வாழ்க்கையில் எத்தனையோ பேர்களை சந்திக்கிறோம். சிலரை சந்தித்த பின் பல இனிமையான நிகழ்ச்சிகள் நடைபெறும். சிலரை ஏன் சந்தித்தோம் என்று நினைக்க தோன்றும். சூரத்தில் எனக்கு ஏற்பட்ட அனுபவங்கள் மறக்க முடியாதவை.

மேலும் வாசிக்க

கண்ணன் வெண்பா

2014-08-11T17:28:00.003+03:00

கண்மூடி குழலூதும் கலிவரதா மாந்தர்க்கிம்
மண்ணதனில் உனையன்றி கதியேது? தேரோட்டித்
திண்டோளா நின்பாதம் பற்றுவோ ரகந்தனிலே
கொண்டாட்டம் தானே தினம்!

விரலொன்றில் மலைதூக்கி புவிகாத்த பூபதியே
வரமொன்றை வழங்கவா வரதா! - கூட்டை
மற‌ந்தான்மா உனைத்தேடி பரிதவிக்கும் நேரத்தில்
பரந்தாமா எனைக் காக்கவா !

கோவிலுள் குடிகொண்ட கருவழகன் கண்ணனைத்
தாவியே வளைத்திடத் தோன்றுதே! தவிக்கும்
ஆவியை அணைத்திடுவாய் அச்சுதா னந்தனே
பாவியெனை பொருத் தருள்வாய்!

கரந்தூக்கி உனைத்தொழுதேன் கார்வண்ணக் கண்ணாமதி
மறந்தேநான் பிழைசெய்தின் பொறு - என்றும்
புறந்தள்ளி பாவியெனப் பகராமல் பரம்பொருளே
நரனென்னை காத்திடுவாய் நீ!

பற்றிட்டேன் உன்பாதம் பூவுலகில் எனக்கிங்கு
மற்றேதும் வேண்டாமே மாதவா - தாமதம்
சற்றேயும் செய்யாமல் எம்மின்னல் அகற்றிடவே
கொற்றாநீ வந்துடனே காப்பாய்!

சீர்நல்கும் திருவுள்ளத் திருத்தாயும் மாலுந்தன்
மார்பதனில் அருள்கின்றாள் அழகாக - மாந்தர்
பாரினிலே உன்பாதம் பற்றிற்றால் போதுமினி
ஓர்பிறவி வேண்டாமே எமக்கு.

கண்ணனவன் திருப்பாதம் பற்றிற்றால் போதுமுன‌
தெண்ணமும் ஈடேறும் மனமே - முன்செய்
பண்டைவினை தீர்த்திடுவான் பரமபத பரந்தாமன்
விண்டைநீ விடா திரு!

நாராயணா வென்றத் திருநாமம் நாமுரைத்தால்
தீராத நோயாவும் தீர்ப்பான் - மாந்தர்
கோராமல் தானுணர்ந்து வரந்தன்னை வழங்கிடுவான்
மாறாது அவன்பாதம் பற்று!

கோபாலபுரத்து கனவுகள்

2014-07-06T19:27:00.000+03:00

மெட்ராஸின் லாயிட்ஸ் சாலையிலும் பிறகு கோபாலபுரம் இரண்டாவது குறுக்கு தெருவிலும் எனது இளமைக்காலம் கழிந்தது. லாயிட்ஸ் சாலையில் உள்ள பிரபல வட இந்திய பள்ளியில் தான் நான் படித்தேன்.

மேலும் வாசிக்க

சலாம் பம்பாய்-6

2014-06-02T13:34:00.000+03:00

1993ம் வருடம். சூரத்திலிருந்து பம்பாய்க்கு என்னை மாற்றியிருந்தார்கள். (இதற்கான முந்தைய பதிவை இங்கே படிக்கலாம்).

மேலும் வாசிக்க

நரசிம்ம பாமாலை

2014-05-19T19:44:00.000+03:00

தும்பிக்கை நாயகனே தூமணிநற் தூயவனே
எம்பாவை ஏற்றுகிறேன்   காத்திடுவாய் கணநாதா
அம்பிகைதன்   நற்பிள்ளை யார்போல் இப்பாரினிலே
உம்பக்கம் அருள்வாயே பாமரனென் பாவினிலே
(எம்பாவை=எனது பா, பக்கம்=அன்பு, ஆசி)

பாற்கடலில்         படுத்தருளும் பரமபத           பரந்தாமா
நாற்றிசையும்   தொழுமேதா மோதராநின் பாதத்தை போற்றிட‌வே        வ‌ந்திடுவாய் சீக்கிர‌மே செந்த‌மிழில்
ஆற்றிட‌வே   நீயருள்வாய் அடிய‌வ‌னின் நாவினிலே

(நாற்றிசை = நான்கு திசை)

திருமாது             காதலுடன்          கொழுநன்னை             கண்டிடவே
மறுபுறத்தில்      மாதேவர்             மலரடியை போற்றிடவே
கருடந்தன்         சிறகடித்து           பதமலரை                     பற்றிடவே
இருகரத்தை      இணைதூக்கி தொழுதிட்டோம்          திருமாலே!

(திரு = மஹாலக்ஷ்மி, கொழுநன் = கணவன்)

இரணியக‌சி       பென்றரக்கன்           தவமொன்றை       புரிந்தானே
பிரமா நீ               வரந்தாவென           மன்றாடி                  விழைந்தானே
தரமதனை          பாராது                        நான்முகனும்        நல்கிடவே
அரக்கனுந்தன் சிரசதனில்                செருக்கேறி            சினந்திட்டான்

மறையோதும்     மாமுனிகள்    அரியவனின்     அடியவரை
சிறைபிடித்துத்    துன்புறுத்தி     சிரசுதிரம்              சிந்திட்டான்
அறையுச்சி           தனிலிருந்து   உருட்டியதை    செருக்குடனே
பறைசாற்றி          பழிதீர்த்தான்   பரிகாசச்               சிரிப்புடனே

(ம‌றை=வேத‌ம், அரி=ம‌ஹாவிஷ்ணு, சிர‌சுதிர‌ம்=சிர‌சு(த‌லை)வெட்டிய‌ இர‌த்த‌ம்,அறை=ம‌லை)

பாலைதனில் சோலைபோல் பிறந்தானொரு நன்மகன்
ஓலைபல கற்றறிந்தான் ஒழுக்கமுடன் வீரனவன்
ஏலைபோல் பரவியதவன் அரிநாம பக்திமணம்
கோலைச்சின மேற்றினான் சிங்காரச் செல்வனவன்

(சதிர்=சுட்டி,அழகு, ஏலை=ஏலக்காய், கோல்=அரசன் (அதாவது ஹிரண்யகசிபு), சினம்=கோபம்)

நானடா அரியென்றான் தரங்கெட்ட தந்தையுமே
ஏனடா தடம்மாறித் தவிக்கின்றாய்   மகனேயென‌
கானகக்கரி வேழத்தின் காலடியில் கிடத்திட்டான்
வானவந்தன் கருணையினால் வடுவதனை காத்திட்டான்

(கானகம்-காடு, வேழம்-யானை,வானவன்=மஹாவிஷ்ணு,வடு=சிறுவன்)

மதிமயங்கி      அரக்கனவன்     எங்கேயுன            தரியெனவே
பதியுள்ளார்      தூணிலும்         துரும்பிலுமே      அவனன்றி
கதியில்லை    என்றிட்ட           நல்லிளம்பிஞ்        சிறுவ‌னையே
அதிகோப         வ‌ன‌ல்ப‌ற‌க்க‌ அறைந்தானே     அர‌க்க‌னுமே
(பதி=மஹாலக்ஷ்மியின் கணவர்)

எங்கேயரி எனக்கேட்டான்         செருக்கேறி        அரக்கனவன்
இங்கேயென    வெடித்திட்டான்    விண்ணகரான் விழிப்புடைக்க‌
பொங்கிய‌ ஆழினைப்போல்    மூவுலகும் நடுநடுங்க‌
ரங்கனவன்     கொதித்திட்டான்     கோபத்தில் கண்சிவக்க‌

(செருக்கு = அகங்காரம், விண்ணகரான்=மஹாவிஷ்ணு, ஆழி=பெருங்கடல் )

நரவரிமா               மின்னல்போல்           தூண்பிளந்து            தகர்த்தெறிய‌‌
அரக்கந்தன்          குடலதனை அடியோடு அழித்தவரி
பிரகலாத               பூம்பால‌ன்                    ம‌ழலைச்சொல்     மயக்கத்தில்
பரம்பொருளும் பொன்வாயால்           புன்னகைப்பூ            புரிந்தானே

(நரவரிமா= நர+அரிமா, நர=மனிதன், அரிமா=சிங்கம்)
(அழித்தவரி = அழித்த + அரி, அரி = மஹாவிஷ்ணு)

பிரகலாதக் குழந்தைக்கு அருள்புரிந்த அரங்காநீ
வரலாதா வரதாயெம் குறைதீர்த்து அருளிடவே
கரந்தூக்கி எமைக்காத்து அணைத்திடவே வந்திடுவாய்
சிரந்தாழ்த்தி வணங்குகிறேன் அடியேனை பொறுத்திடுவாய்

நாராயணா என்றாலே நன்மைபல நல்கிடுமே
கோராமல் கொடுப்பாயே கோடானு வரந்தனையே
ஏராதெனக் கூறாமல் அடியேனை அணைத்திடுவாய்
தீராவினை தன்னைத் தீர்த்திடுவாய் திருமாலே

(ஏரா = முடியாது)

நரசிம்மன் கதைதன்னை கேட்டிடும் நல்லடியாரைக்

கரந்தூக்கி காத்திடுவான் கார்மேகக் கண்ணபிரான்

மறவாமல் இப்பாவை ஓதிடும் நல்லடியார்க்கு

பரமபதப் பரந்தாமன் அருளிடுவான் ஆனந்தமே

பர்மா பேஜார்!

2014-05-12T14:56:00.002+03:00

உலகின் எல்லா பெரிய ஊர்களிலும் திருட்டு சமாசாரங்கள் விற்பனை செய்யப்படும் இடம் என்று ஒரு பகுதி பெயர் பெற்றிருக்கும். உதாரணம், டெல்லியின் 'சோர் பஜார்'. இது போன்ற இடங்களுக்கு சென்றால் கண்டிப்பாக நீங்கள் ஏமாறுவீர்கள் என்பது நிச்சயம். அது போன்ற 'சிறப்பான' இடம்தான் மெட்ராஸில் உள்ள பர்மா பஜார்.

மேலும் வாசிக்க

அண்ணாமலையானுக்கு அரோகரா!

2014-04-22T11:13:00.003+03:00

வாழ்க்கையில் நடக்கும் சில விந்தையான சம்பவங்களுக்கு காரண காரியம் நமக்கு தெரிவதில்லை. "பகுத்தறிவுவாதிகள்" தயவு செய்து இதற்கு மேல் படிக்க வேண்டாம் - இது உங்களுக்கான பதிவு இல்லை.

மேலும் வாசிக்க

இரண்டாம் சுதந்திரம்

2014-04-07T15:57:00.002+03:00

1975 வருடம். எமெர்ஜென்ஸி என்ற அவசர சட்டத்தை நாடு முழுவதும் இந்திரா காந்தி அமுல் படுத்தியிருந்தார். இந்தியாவின் மறக்க முடியாத காலகட்டம் அது என்றே சொல்லலாம்.

மேலும் வாசிக்க

மறக்க முடியாத மூர் மார்கெட்

2014-03-21T18:16:00.003+03:00

"கடங்காரா! என்று என் பாட்டி வைதது இன்னும் ஞாபகம் இருக்கிறது. வீட்டில் புதிதாக வாங்கிய நாய்க்குட்டிக்கு மெட்ராஸ் மூர் மார்கெட்டிலிருந்து பிஸ்கெட் வாங்கி வந்தோம். நாய் பிஸ்கெட் என்பது அந்த நாட்களில் புதிதான ஒன்றாக இருந்தது. மூர் மார்கெட்டில் மட்டும் தான் அப்போதெல்லாம் கிடைக்கும். எனது அண்ணன் வாங்கி வந்த பிஸ்கெட் பாக்கெட்டை நான் பிடுங்கி கொண்டு ஓட என்னை அவன் துரத்த எங்கள் இருவரையும் நாய்க்குட்டி பாட்டியின் மேல் ஏறி குதித்து துரத்த வீடே களேபரமாக ஆனது.

மெட்ராஸ் மூர் மார்கெட் என்பது எவ்வளவு பிரபலம் என்றால், அங்கே குண்டூசி முதல் பியானோ வரை எல்லாமே கிடைக்கும் என்பது தான். வேறு எங்குமே கிடைக்காத புத்தகங்கள் எல்லாம் அங்கே கிடைத்தது. இணையதளம் என்றால் என்னவென்றே தெரியாத காலம் அது. ஆனால் மூர் மார்கெட்டில் இருந்த புத்தக கடைக்காரர்களிடம் நீங்கள் எந்த கேள்வி வேண்டுமானாலும் கேட்கலாம். அவர்கள் அதற்கான சரியான புத்தகத்தை உங்களிடம் கொண்டு வந்து கொடுத்து விடுவார்கள். ராணி முத்து காமிக்ஸ் முதல் அரிய‌ பொறியியல் புத்தகங்கள் வரை எல்லாமே அங்கு கிடைத்தது.

மெட்ராஸ் கோபாலபுரத்தில் உள்ள பள்ளியில் நான் படித்து கொண்டிருந்த போது என்.ஸி.ஸி.யில் சேர்ந்திருந்தேன். ஒரு முறை 'பரேடுக்கு' சென்று பஸ்ஸில் வரும்போது எனது தொப்பியை தவற விட்டு விட்டேன். எனக்கு வெலவெலத்து விட்டது. எப்படியாவது தொப்பியை அடுத்த பரேடுக்குள் கண்டு பிடித்து விடவேண்டும். இல்லையென்றால் பள்ளியில் மிக கடுமையான தண்டனைக்கு உள்ளாக வேண்டி வரும். என்ன செய்வது என்றே தெரியவில்லை. அப்போது தான் மூர் மார்கெட்டின் நினைவு வந்தது.

அங்கு சென்று புதிதாக ஒரு தொப்பியை வாங்கிய பிறகு தான் உயிரே வந்தது. இது போன்ற தொப்பி வேறு எந்த சாதாரண‌ கடையிலும் கிடைக்காது. மூர் மார்கெட்டுக்கு சென்றால் ஒரு பொருள் கிடைக்கவில்லை என்ற பேச்சுக்கே இடமில்லை என்று இந்த அனுபவம் எனக்கு கற்று தந்தது.

மூர் மார்கெட்டில் கிட்டத்தட்ட ஒரு 750 கடைகள் இருந்தன. வெளி சுற்றில் பல கடைகளும் அதே போல உள் சுற்றில் இன்னும் பல கடைகளும் இருந்தன. அண்டை மாநிலங்களில் இருந்து பல சுற்றுலா பயணிகள் தினமும் இங்கே வந்த வண்ணம் இருந்தார்கள். பிரதான கட்டிடத்தின் பின் புறம் பார்த்தால் ஒரு சிறிய zoo போல இருக்கும். அங்கே குரங்கு, கிளி, வண்ண மீன்கள், ஆமைகள், முயல்கள் என்று பலவிதமான மிருகங்கள் விற்பனைக்கு வைத்திருப்பார்கள். பறவைகளை கூண்டுக்குள் வைத்து விற்பதால் எங்கள் வீட்டில் அவற்றை வாங்குவதற்கு தடை விதித்திருந்தார்கள்.

நாங்கள் அடம் பிடித்ததால் போனால் போகிறதென்று மீன் தொட்டி ஒன்றை எங்களது பெற்றோர் வாங்க அனுமதித்தார்கள். வண்ண மீன்களை அந்த மூர் மார்கெட்டில் தான் வாங்கினோம். அவற்றை பார்ப்பதற்கு எங்கள் வீட்டில் ஒரு கூட்டமே வரும். ஏஞ்சல் மீன், தங்க மீன் என்று ஏகப்பட்ட மீன் வகைகளை வைத்திருந்தோம்.

இந்த மீன் தொட்டியில் பிரச்னை என்னவென்றால், அந்த தண்ணீரை அடிக்கடி மாற்றி கொண்டே இருக்க வேண்டும். இல்லை என்றால் வீடே நாறிவிடும். மீன்களின் கழிவை அகற்றுவதற்கு ஒரு சிறிய நத்தையையும் வாங்கி அதே தொட்டியில் விட்டோம். மீன்களின் கழிவுதான் நத்தைகளுக்கு உணவாம். உவ்வே! மீன் தொட்டியை வாங்கும் போது அனுமதி கொடுத்த எங்கள் பெற்றோர் அதற்கு பராமரிக்கும் செலவை பார்த்து வெறுத்து போனார்கள். இருந்தாலும் போனால் போகிறது, பிள்ளைகள் ஆசைப்படுகிறார்கள் என்று பொறுத்து கொண்டனர்.

ஒரு முறை தெரியாத்தனமாக Fighter fish என்ற கறுப்பு நிற மீன்கள் இரண்டை வாங்கி அந்த தொட்டியில் விட்டு விட்டோம். மறு நாள் பார்த்தால் தொட்டியில் அந்த இரண்டு கறுப்பு மீன்களை தவிர வேறு எந்த மீனையும் காணோம். மற்ற‌ எல்லாவற்றையும் ஸ்வாஹா செய்து விட்டது. அப்போது தான் ஒரு மீன் மற்ற மீனுக்கு இறை என்று எங்களுக்கு புரிந்தது. இது தான் சாக்கு என்று எங்கள் வீட்டில் மீன் வாங்க தடை விதித்து விட்டார்கள்.

அதற்கு பிறகு தான் புதிதாக பிறந்திருந்த நாய்க்குட்டி ஒன்றை எங்கிருந்தோ எங்கள் அண்ணன் எடுத்து கொண்டு வந்து விட்டான். பார்க்க மிக அழகாக இருந்ததால், அதை வைத்து கொள்ள வீட்டில் அனுமதித்தார்கள். அந்த நாய் சில மாதங்களிலேயே பெரிதாக வளர்ந்து விட்ட பிறகு அதற்கு தீனி போட நாய் பிஸ்கெட் கிடைக்கிறது என்று யாரோ கூறினார்கள். இதே மூர் மார்கெட்டில் தான் அந்த பிஸ்கெட்டும் கிடைத்தது. அதற்கு பிறகு நடந்தது தான் முதல் பத்தியில் நான் கூறியது.

இந்த மூர் மார்கெட்டில் அந்த காலத்து கிராமபோன் ரெகார்டுகள், தாத்தா காலத்து பெரிய்ய்ய்ய பெண்டுலத்துடன் 'டொய்ங் டொய்ங்' என்று அடிக்கும் கடிகாரங்கள், பல அரிய நாணயங்கள், தபால் தலைகள் என்று விதவிதமான கடைகள் இருந்தன. ஒரு முறை மூர் மார்கெட்டுக்கு சென்று வந்தால் அதை விட சிறந்த பொழுது போக்கு கிடையாது என்று இருந்தது.

கிளி விற்கும் கடைகள் மிகவும் பிரசித்தமாக இருந்தன. அதில் ஒரு கடையில் பேசும் கிளியை வைத்திருந்தார்கள். கூட படிக்கும் நண்பர்கள், கிளி நாம் சொல்வதையே திரும்ப சொல்லும் என்று கூறியிருந்தார்கள். அதை சோதித்து பார்ப்பதற்காக ஒரு கடையில் யாரும் பார்க்காத நேரத்தில் நான் அதன் அருகில் சென்று 'கேன பயலே!' என்று மெதுவாக கூறினேன். அவ்வளவு தான். கிளி உடனே அதை 'டக்' என்று பிடித்து கொண்டு அதையே மீண்டும் மீண்டும் கத்த கடையில் இருந்த அனைவரும் திரும்பி பார்க்க, பின்னால் இருந்து எனது அண்ணன் முதுகில் பட் என்று ஒன்று போட, ஒரே கலாட்டா தான். அந்த கடையில் இருந்து அவசரம் அவசரமாக இருவரும் வெளியேறி பல கடைகள் கடந்து போகும் வரை அந்த கிளி அதையே கத்தி கொண்டிருந்தது இன்னும் விசேஷம்!

மூர் மார்கெட் இருந்த இடம் இரயில்வேக்கு சொந்தமானதாகும். ஆனால் வியாபாரிகள் கடை வைத்து விட்டதனால் பல முறை இரயில்வே அந்த இடத்தை கைப்பற்ற முயற்சித்து தோல்வி அடைந்தார்கள். இப்படி இருந்த காலத்தில் தான் அந்த மறக்க முடியாத நிகழ்ச்சி நடந்தது.

1985ம் ஆண்டு மே மாதம் 30ம் தேதி திடீரென்று எங்கோ தீ பற்றிக்கொண்டு மளமளவென்று சில மணி நேரங்களிலேயே அந்த அற்புதமான கட்டிடம் தீக்கிரையானது. சென்னையில் இருந்த அத்தனை தீயணைப்பு வண்டிகளும் போராடிய பிறகு கூட ஒன்றையும் காப்பாற்ற முடியவில்லை.

கண் எதிரே தங்களின் வாழ்வாதாரத்தை இழந்து பரிதவித்த வியாபாரிகள் அதற்கு பிறகு நிமிரவே முடியவில்லை. தீ எல்லாம் அணைந்து சில நாட்களுக்கு பித்து பிடித்தது போல வியாபாரிகள் அந்த இடத்தையே சுற்றி சுற்றி வந்தது நெஞ்சை உலுக்க வைத்த காட்சி. இரயில்வே செய்த சதி என்றார்கள், சிலர் மின் கசிவு என்றார்கள். எது ஆனால் என்ன, மெட்ராஸின் ஒரு மிக பெரிய பொக்கிஷம் நிரந்தரமாக காணாமல் போய் விட்டது என்பது தான் நிதர்சனம். வாழ்க்கையில் கொடுமையான விஷயம் என்னவென்றால், வாழ்நாள் முழுவதும் உழைத்து உருவாக்கிய‌ ஒன்று, சில நிமிடங்களில் கண் முன்னே வீழ்வதை பார்த்து ஒன்றும் செய்ய முடியாமல் தவிப்பது தான்.

பின் புறம் இருந்த அல்லி குளத்தை மூர் மார்கெட்டின் இடிபாடுகளை வைத்து நிரப்பினார்கள். அந்த இடத்தில் அரசாங்கம் வேறு ஒரு கட்டிடத்தை நிறுவியது. ஆனால் வீழ்ந்த வியாபாரம் வீழ்ந்தது தான். பழைய மூர் மார்கெட்டுக்கு இருந்த மவுசு அல்லி குள மார்கெட்டுக்கு இல்லாததால் பல கடைகள் காலியாகவே இருந்தன.

தீயில் கருகியது புத்தகங்களும் பொருட்களும் மட்டும் அல்ல, நூற்றுக்கணக்கான குடும்பங்களும் மெட்ராஸின் ஒரு மிகப்பெரிய அங்கமும் என்பது தான் உண்மை.

மீண்டும் அதே இடத்தில் புதிய மூர் மார்கெட் வந்து விடக்கூடாது என்பதில் இரயில்வே மிகவும் தீவிரமாக இருந்தது. உடனடியாக அந்த இடத்தில் ஒரு அடுக்கு மாடி கட்டிடத்தை கட்ட ஆரம்பித்தார்கள். அது தான் இன்று நீங்கள் பார்க்கும் முன்பதிவு கட்டிடம்.

அந்த கட்டிடத்தின் கார் நிறுத்தும் இடத்தில் எரிந்து போன மூர் மார்கெட்டின் மாடல் ஒன்றை இரயில்வே நிறுவியது. மூர் மார்கெட் என்று மெட்ராஸில் ஒரு இடம் இருந்தது என்று இன்றைய தலைமுறைக்கு காண்பிக்க அதை தவிர வேறு ஒன்றுமே இல்லை. கால வெள்ளத்தில் அடித்து கொண்டு போய் விட்ட பல புராதனங்களில் மெட்ராஸ் மூர் மார்கெட்டும் ஒன்று. வெள்ளம் அடித்து கரையில் ஒதுக்கியது வெறும் அதன் பசுமையான நினைவுகளை மட்டுமே.

விடையில்லாத கேள்விகள்

2014-03-08T18:20:00.001+03:00

சமீபத்தில் மெட்ராஸில் உள்ள வள்ளுவர் கோட்டத்தில் நடந்த ஒரு பொருட்காட்சிக்கு செல்ல நேர்ந்தது. வழக்கம் போல பல மாநிலங்களில் இருந்தும் கடைகள் திறந்திருந்தனர். விதவிதமான கைவினை பொருட்களை விற்பனைக்கு வைத்திருந்தனர். பொதுவாக இது போன்ற கடைகளில் நான் எதையும் வாங்குவதை விட வேடிக்கை பார்த்து கொண்டே கடை கடையாக செல்வது தான் வழக்கம். ஏனென்றால், திரும்ப திரும்ப துணி கடை, பாத்திர கடை என்று அலுத்து விட்டது. கைவினை பொருட்கள் என்று விளம்பரம் செய்திருந்ததால், என்னதான் இருக்கிறது பார்ப்போம் என்று மனைவியுடன் சென்றிருந்தேன்.

மேலும் வாசிக்க

பயணங்களும் பாதைகளும்

2014-02-04T15:53:00.002+03:00

பல வருடங்களுக்கு பிறகு கல்லூரியில் என்னுடன் படித்த நண்பனின் பரிச்சயம் வலைப்பதிவில் 'லிங்க்டின்' உதவியுடன் மீண்டும் கிடைத்தது. அவன் துபாயில் நல்ல வேலையில் இருக்கிறான் என்று கேள்விப்பட்டதும் மிகவும் சந்தோஷமாக இருந்தது. சில மாதங்களுக்கு பிறகு எனக்கு துபாய் போகும் சந்தர்ப்பம் கிடைத்தபோது குடும்பத்துடன் சென்று வந்தேன்.

நண்பனை கிட்டத்தட்ட 20 வருடங்களுக்கு பிறகு பார்த்ததில் இருவருக்குமே மகிழ்ச்சி. இரவு உணவு சாப்பிட்டபின் வெகு நேரம் எங்களது பழைய நண்பர்களை பற்றி பேசிக்கொண்டிருந்தோம்.

எனது கல்லூரி நாட்களில் நண்பர்கள் கூட்டம் என்று மிக பெரிதாக ஒன்றும் இல்லை. ஆனால் ஒவ்வொரு நண்பனும் உண்மையிலேயே முத்து முத்தாக‌ இருந்தார்கள்.

எங்கு சென்றாலும் ஒன்றாக சென்று அலைந்து திரிந்து கலாட்டா செய்திருக்கிறோம். இப்போது பரோட்டா காமெடி என்று சினிமாவில் வருகிறது அல்லவா, கிட்டத்தட்ட அதே போல‌ எனது நண்பர்கள் கூட்டத்தில் ஒரு முறை நடந்தது.

ஒரு 'மெஸ்'ஸில் சாப்பிட்டு கொண்டிருந்த போது ரவி என்ற நண்பன், "இது மாதிரி பூரி மெல்லிதாக இருந்தால் 50 பூரி கூட சாப்பிடுவேன்" என்று வீராப்பாக கூறிவிட்டான். அவ்வளவுதான். நண்பர்கள் அனைவரும் அவனை பிடித்து கொண்டு "மரியாதையாக இப்போது 50 பூரியை சாப்பிட்டு காண்பி. அப்படி நீ சாப்பிட்டு காண்பித்து விட்டால் அதற்கான காசை நாங்கள் கட்டுகிறோம். உனக்கு 100 ரூபாயும் கையில் கொடுக்கிறோம். அப்படி உன்னால் சாப்பிட முடியவில்லை என்றால் சாப்பிட்ட பூரிக்கு நீ தான் காசு கொடுக்க வேண்டும். எங்கள் அனைவருக்கும் உண்டான பில் பணத்தையும் நீ தான் கட்டவேண்டும்" என்று கூறினோம். நம்ப மாட்டீர்கள், 50 பூரியையும் அன்று அவன் சாப்பிட்டு காண்பித்தான். அன்றிலிருந்து அவனுடைய பெயர் பூரி ரவி என்றாகி விட்டது.

செளந்திரராஜன் என்ற நண்பன் எம்.ஜி.ஆர் ரசிகன். எம்.ஜி.ஆர் படத்தை நாங்கள் tent கொட்டகையில் பார்க்கும் போது படம் ஆரம்பத்திலிருந்து முடியும் வரை காது கிழிய‌ விஸில் அடித்தே தொண்டை கட்டிவிடும். அவனுக்கு 'Sound' என்று பெயர் வைத்தோம் (Sound-ararajan என்பதால்).இப்படி ஒவ்வொருவனுக்கும் ஒரு பட்டப்பெயர்.வாழ்க்கையில் மறக்க முடியாத மிகவும் ஜாலியான காலகட்டம் அது.

பொறியியல் இரண்டாம் வருடம் படிக்கும்போது எதிர்பாராதவிதமாக RK என்ற நண்பன் (பெயர் வேண்டாமே) இறுதி தேர்வில் தோல்வியுற்றான். அதனால் அவன் ஒரு வருடம் மற்றவர்களை விட பின் தங்க நேரிட்டுவிட்டது. நண்பர்கள் கூட்டத்தில் இப்படி நடந்து விட்டதே என்று எங்கள் அனைவருக்கும் மிகவும் சங்கடமாகி விட்டது. அவனை ஒரு வழியாக தேற்றி அடுத்த தேர்வில் நல்ல மதிப்பெண்கள் எடுத்தான். ஆனால் ஒரு வருடம் போனது போனதுதான்.

இறுதி ஆண்டு முடிந்த பிறகு சிலர் வேலைக்கு சென்றார்கள், சிலர் மேல் படிப்புக்காக வெளிநாடு சென்றார்கள். அதில் அல்போன்ஸ் என்ற நண்பனும் ஒருவன். கனடா நாட்டுக்கு படிக்க சென்ற அல்போன்ஸ், படிப்பு முடிந்த பிறகு அங்கேயே ஒரு வேலையையும் தேடி கொண்டதாக கேள்விப்பட்டேன்.

அந்த காலகட்டத்தில் யாரை பார்த்தாலும் GRE/TOEFL எழுதி அமெரிக்கா, கனடா போன்ற நாடுகளுக்கு செல்வதை பெருமையாக எண்ணி கொண்டிருந்தார்கள். அது மட்டும் இல்லை, 'என் பையன் அமெரிக்காவில் இருக்கிறான்' என்று சொல்வதை அப்படி சென்றவர்களின் பெற்றோர்கள் மிகவும் பெருமையாக கூறிக்கொள்வார்கள். சமுதாயத்தில் அப்படி சொன்னால் ஏதோ பெரிய விஷயமாம். என்ன எழவோ.

என்னுடன் படித்த சில நண்பர்களுக்கு திருமணம் ஆகி விட்டிருந்தது. சில வருடங்கள் வரை அனைவரும் ஒருவருக்கு ஒருவர் தொடர்பில் இருந்தோம். சிறிது சிறிதாக அந்த தொடர்புகளும் நின்று விட்டன. அவரவர் தத்தம் வாழ்க்கையில் மூழ்கி விட்டிருந்தனர். தவிர, ஒவ்வொருவரும் ஒரு ஊரில் இருந்ததால் தொடர்பு சிறிது சிறிதாக தேய்ந்து கடைசியில் நின்றே விட்டது.

நீண்ட நாட்களுக்கு பிறகு ஒரு நாள் அல்போன்ஸிடமிருந்து ஒரு மின் அஞ்சல் வந்தது. தான் மிகவும் சிரமப்படுவதாக எழுதியிருந்தான். படிப்பு முடிந்த பிறகு ரொம்ப கஷ்டப்பட்டு ஒரு வேலையில் சேர்ந்தானாம். ஆனால், அங்கு நிலவும் வேலை இல்லா திண்டாட்டத்தினாலும் விலைவாசியினாலும் (acute recession) எப்போது வேண்டுமானாலும் வேலையை விட்டு தூக்கி விடுவார்கள் என்ற நிலைமை இருப்பதனாலும் (Hire and Fire policy), செலவுகளை சமாளிக்க மாலை வேளையில் கார்களை கழுவும் வேலையை செய்வதாகவும் கூறியிருந்தான். இவ்வளவு செலவு செய்து கனடா வந்த பிறகு வேலை இல்லாமல் திரும்பி வந்தால் வீட்டில் அவமானமாகி விடும் என்று வேறு எழுதியிருந்தான். நம் சமுதாயத்தில் இது போன்ற போலி கெளரவத்தினாலேயே பிரச்னைகள் துளிர்விடுகின்றன என்று நினைக்கிறேன்.

அது வரை அமெரிக்கா / கனடா போன்ற நாடுகளுக்கு செல்பவர்கள் செழிப்புடன் இருப்பதாக ஒரு மாயை இருந்தது. அதை மெய்ப்பிப்பது போல, 4 வருடங்களுக்கு ஒரு முறை அமெரிக்காவிலிருந்து வரும் 'சிலர்' (அனைவரும் அல்ல) போடும் அலப்பறை தாங்காது சாமி. அமெரிக்கா ஏதோ சொர்க்க பூமி மாதிரியும் பாலும் தேனும் சாலையில் ஓடுவது போல ஒரு தோற்றத்தையும் இவர்கள் கொடுப்பார்கள். அது போன்றவர்களுக்கு பெண் கொடுக்க அலையும் ஒரு கூட்டமே இருக்கும். எதுவாக இருந்தாலும், கூட படித்த நண்பன் கஷ்டப்படுகிறானே என்ற வருத்தம் இருந்தது. அதற்கு பிறகு அவனிடமிருந்து தகவலே இல்லை. எங்கேயாவது நலமாக இருந்தால் சரி.

துபாய் நண்பனிடம் அல்போன்ஸ் பற்றி கேட்டதற்கு அவனுக்கும் தகவல் எதுவும் தெரியாது என்று கூறினான். ஆனால், இரண்டாம் வருடத்தில் தோல்வியுற்ற RK இப்போது ஜெர்மனியில் granite கற்களின் மிக பெரிய டீலர் என்று கூறினான். அவனையும் இப்போது 'லின்க்டின்ல்' தொடர்பு கொண்டுள்ளேன். 'பொறியியல் படித்தவன் எப்படி சம்பந்தமே இல்லாத ஒரு தொழிலை செய்கிறாய்'என்று அவனிடம் கேட்டேன். "எல்லாமே வாழ்க்கையில் நடக்கும் திருப்புமுனைகள் தான் காரணம். சிலருக்கு முதலில் நடக்கிறது, சிலருக்கு பிறகு, அவ்வளவுதான் வித்யாச‌ம்". என்றான். எவ்வளவு பெரிய‌ உண்மை. பொறியியலில் தோல்வியுற்றவன் வாழ்க்கையில் ஜெயித்து விட்டான்.

இதாவது பரவாயில்லை, கணேசன் என்ற நண்பன் பொறியியல் முடித்துவிட்டு இப்போது முந்திரி பருப்பு வியாபாரம் செய்கிறானாம். அதுவும் ஏற்றுமதி தொழிலில் இருக்கிறானாம். ஒன்றும் குறைந்து போய்விடவில்லை. மற்றொருவன், இந்திய கடற்படையில் சேர்ந்து பெரிய ஆளாகி விட்டிருந்தான்.

படிக்கும் போது எதிர்காலத்தில் என்னவாக இருப்போம் என்று நாங்கள் சற்றும் யோசித்ததே இல்லை. அன்றைய பொழுது, அன்றைய தினம் சுகமாக இருந்தது, அவ்வளவுதான். எங்களுக்கு அதுவே போதுமானதாக இருந்தது. எதிர்ப்பார்ப்பே இல்லாத வாழ்க்கையில் என்றுமே நிம்மதி தான். ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு கனவு, ஒரு பாதை. படித்து முடித்த பிறகு திடீரென்று பாதைகள் தாறுமாறாக மாறி படித்த படிப்புக்கும் செய்கிற தொழிலுக்கும் சம்பந்தமே இல்லாமல் வாழ்க்கை அலை அனைவரையும் அடித்து கொண்டு ஓடிவிட்டது.

இப்போது எங்கள் அனைவருக்கும் வளர்ந்த குழந்தைகள். சில வருடங்களில் அவர்களுக்கும் படிப்பு முடிந்துவிடும். அவர்களும் எங்களை போல கனவுலகிலிருந்து வாழ்க்கையின் யதார்த்த வெள்ளத்தில் தள்ளப்படுவார்கள். அது வரை அவர்களாவது நிம்மதியாக தூங்க வேண்டும் என்று பிரார்த்தனை செய்வோம்.