MadWorld Movies

Trespass review

2012-01-30T18:26:00.001+02:00

Μα γιατί συνεχίζουμε να βλέπουμε να βλέπουμε ταινίες του Nicolas Cage; Γιατί πριν 15 χρόνια κέρδισε το Όσκαρ και ελπίζουμε ότι κάποιο ταλέντο έχει μείνει από τότε; Γιατί την ίδια περίπου περίοδο, με σερί ταινίες όπως Con Air και Face/Off και The Rock, έγινε ξαφνικά action hero και μάλιστα ιδιαίτερα επιτυχημένος; Ή μήπως απλά θέλουμε να δούμε πόσο βαθύς είναι ο πάτος του βαρελιού της καριέρας του;

Οι Kyle και Sarah Miller είναι ένα πλούσιο ζευγάρι που ζει με την έφηβη κόρη τους στην τεράστια έπαυλή τους. Ο Kyle ασχολείται ασταμάτητα με τη δουλειά του, το εμπόριο πολύτιμων λίθων, η Sarah νοιώθει παραμελημένη αλλά ανέχεται τη κατάσταση και η κόρη θέλει να μεγαλώσει πριν την ώρας της. Μέχρι που τέσσερεις κουκουλοφόροι εισβάλουν στο σπίτι τους και τους ζητάνε να ανοίξουν το χρηματοκιβώτιο. Οι εισβολείς μοιάζουν να ξέρουν υπερβολικά πολλά για την οικογένεια και με τον Kyle να αρνείται να υπακούσει στις απειλές, το κουβάρι ξετυλίγεται.

Κανείς δε μπορεί να αρνηθεί ότι η καριέρα του Nicolas Cage τα τελευταία χρόνια έχει πιάσει πάτο. Πάρτε το Wicker Man, το Bangkok Dangerous, το Season of the Witch, το Ghost Rider, η μία ταινία χειρότερη από την άλλη. Λίγο όμως πριν από αυτές, είχε γυρίσει τα Lord of War, Matchstick Men και Adaptation. Δε γίνεται λοιπόν, ξαφνικά τα εξαφανίστηκε το όποιο ταλέντο είχε. Δε ξέρω για ποιο λόγο αυτοκαταστρέφεται αλλά συνεχίζω να ελπίζω ότι αργά ή γρήγορα ο καλός Cage θα επιστρέψει, μόνο που το Trespass σίγουρα δεν είναι η αρχή της επιστροφής.

Η δράση της ταινίας ξεκινάει σχεδόν άμεσα. Μετά το αναμενόμενο δεκάλεπτο που μας συστήνονται οι χαρακτήρες, η εισβολή γίνεται χωρίς πολλές περιστροφές και καθυστερήσεις. Και από εκεί ξεκινάει η κατηφόρα. Επί 70 λεπτά παρακολουθούμε τον Cage να αρνείται, χωρίς κανένα λόγο (τεράααστιο plot hole), να ανοίξει το χρηματοκιβώτιο κάνοντας ψευτοηρωισμούς με τα ανάλογα αποτελέσματα και τη Nicole Kidman για τον ίδιο ακριβώς χρόνο να ουρλιάζει, παρακαλώντας τον άντρα της να το ανοίξει και τους εισβολείς να μη τη σκοτώσουν. Το αναμενόμενο plot twist αν και έχει κάποιο ενδιαφέρον, εκτός ότι σχεδόν αποκαλύπτεται στο trailer, έχει τόσα σεναριακά κενά που τελικά δεν βγάζει κανένα νόημα. Συνολικά το σενάριο και ειδικά οι διάλογοι είναι κατώτεροι και από ερασιτεχνικούς.

Όσο για τη σκηνοθεσία, ο 73χρονος πια, Joel Schumacher δε μπαίνει καν στο κόπο να βγάλει κάποιον άσσο από το μανίκι. Μόνο διεκπεραιωτική μπορεί να χαρακτηριστεί η δουλειά του, στο σύνολο, και ακόμα περισσότερο η camera work, που σε αντίστοιχες κλειστοφοβικές περιπτώσεις (Phone Booth) μας είχε εντυπωσιάσει.

Η μεγάλη αποκάλυψη που περιμένει ο θεατής δεν έρχεται ποτέ, η δράση είναι αρκετή αλλά ανούσια και κυρίως κακογραμμένη. Η σκηνοθεσία είναι generic και η Kidman απλά ουρλιάζει. Το Trespass είναι μια βιντεοταινία πολυτελείας. Έχει γνωστούς ηθοποιούς, γνωστό σκηνοθέτη αλλά παραμένει βιντεοταινία. Δεν είναι τυχαίο που στην Αμερική, μόλις 18 μέρες μετά τη κινηματογραφική της προβολή, κατέβηκε άρον άρον στα ράφια των video clubs, εκεί που ανήκει.

4/10

Immortals [Αθάνατοι] review

2012-01-14T20:43:00.001+02:00

Εδώ και σχεδόν μια δεκαετία, η Ελλάδα βρίσκει συχνά πυκνά το δρόμο της για το Hollywood. Το κακό είναι ότι εκτός των 300, οι υπόλοιπες προσπάθειες, είτε αφορούσαν ιστορικά γεγονότα (Alexander, Troy) είτε μυθολογικά (Clash of the Titans), ήταν από απογοητευτικές έως και ντροπιαστικές. Το Immortals αποτελεί ίσως τη πιο low-profile ταινία του είδους που ελπίζει, χωρίς πολλές πολλές τυμπανοκρουσίες, να επαναλάβει το θρίαμβο των 300 κερδίζοντας το κοινό με την εικαστική του ομορφιά.

Πολλά χρόνια μετά την ήττα των Τιτάνων από τους Θεούς του Ολύμπου στη Τιτανομαχία και την φυλάκιση των πρώτων στα Τάρταρα, ο τιτάνας Υπερίων θέλει να πάρει εκδίκηση. Ψάχνει το πανίσχυρο Τόξο της Ηπείρου που είναι ο μόνος τρόπος για να απελευθερώσει τους Τιτάνες και να καταστρέψει τους Ολύμπιους Θεούς. Το Τόξο βρίσκεται θαμμένο κάπου στη Γη, και σύμφωνά με τους Θεϊκούς νόμους, οι Θεοί δεν έχουν το δικαίωμα να βοηθήσουν άμεσα τους ανθρώπους στη προσπάθεια να σταματήσουν τον Υπερίων, όμως ένας χωρικός, ο Θησέας, γιος του Ποσειδώνα και εκπαιδευμένος από τον Δία, μαζί με την ιέρεια Φαίδρα και τον κλέφτη Σταυρό αναλαμβάνει να σταματήσει τον Υπερίωνα, να σώσει τους ανθρώπους αλλά και τους Θεούς.

Όπως είναι προφανές, σκοπός δεν είναι η αφήγηση μιας συγκεκριμένης ιστορίας, με τους δύο σεναριογράφους, Vlas και Charley Parlapanides, προφανώς ελληνικής καταγωγής, να έχουν κάνει έναν αχταρμά τους μύθους την Τιτανομαχίας, του Θησέα με λίγο από Μινώταυρο. Με απλά λόγια, αν είστε γνώστες και μάλιστα φανατικοί, της ελληνικής μυθολογίας, καλύτερα να μείνετε μακριά. Οι σεναριογράφοι, παρά τον αχταρμά, δημιούργησαν μια υπερβολικά straightforward ιστορία, χωρίς βάθος ούτε πολλά γεγονότα, έστω για το…μπούγιο, με αποτέλεσμα να γεμίζουν το χρόνο με καλογραμμένους μεν, αλλά αδιάφορους θεματικά διαλόγους. Δυστυχώς πολύ μεγάλο μέρος της ταινίας περνάει σχεδόν διαδικαστικά, διηγούμενο μια ιστορία, της οποίας μας ενδιαφέρει μόνο το τέλος για τον απλό λόγο ότι μόνο στο τέλος υπάρχει εξέλιξη. Τέλος κάτι που θα περάσει απαρατήρητο στον υπόλοιπο κόσμο αλλά δείχνει το επίπεδο της παραγωγής είναι η αναφορά των Ελλήνων ως Hellenics και όχι ως Greeks αλλά και μερικοί διάλογοι στα αρχαία Ελληνικά, έστω και αν η προφορά των ηθοποιών τα κάνει λίγο αλαμπουρνέζικα.

Το μεγαλύτερο στοίχημα, όμως, της ταινίας είναι ο σκηνοθέτης. Ο Tarsem Singh είναι ένας καλλιτέχνης, με τις προηγούμενες ταινίες του να είναι πραγματικά έργα τέχνης, οπτικά, αλλά να πάσχουν στη μυθολογία. Ένας πραγματικός μάγος στη χρήση οπτικών και όχι ψηφιακών εφέ, στο παιχνίδι με τα σχήματα και τα χρώματα, γνωστός για το ενδυματολογικό υπερτονισμό αλλά και για τις αλληγορικές του εικόνες, που όμως δεν έχει την εμπειρία μιας τέτοιας παραγωγής. Στο Immortals η υπογραφή του δυστυχώς είναι εμφανής σε ελάχιστα σημεία, έχοντας όμως τη δικαιολογία ότι το υλικό που είχε στα χέρια του δεν ήταν και το πιο ποιοτικό ενώ ταυτόχρονα του έθετε και οπτικούς περιορισμούς. Ξεχάστε τα εξωπραγματικά χρώματα του The Fall, εδώ βασιλεύει το μπεζ της άμμου, το καφέ του βράχου, το γκρι του μάρμαρου και το χρυσό των Θεών. Οι Θεοί έχουν αποτυπωθεί με ένα εντελώς ασυνήθιστο ύφος, ανθρωπόμορφοι και όχι αιθέριοι, με μινιμαλιστικά φουτουριστικά κοστούμια και αποτελούν ίσως το πιο ενδιαφέρον στυλιστικό κομμάτι της ταινίας. Στα κατ’ ουσία σκηνοθετικά καθήκοντα, ο Singh για μια ακόμα φορά πάσχει στη δημιουργία έντασης και της διατήρησης του ενδιαφέροντος του θεατή, κάτι για το οποίο όμως δε μπορεί να κατηγορηθεί άμεσα γιατί αυτό το υλικό είχε στα χέρια του. Απογοήτευση προκάλεσε η υπερβολική χρήση cgi, αντί για τα παραδοσιακά οπτικά εφέ στα οποία μας έχει συνηθίσει με τα αποτελέσματα να είναι σχετικά εντυπωσιακά αλλά τίποτα που δεν έχουμε ξαναδεί.

Ο Tarsem από ανερχόμενος καλλιτέχνης «περίεργων» ταινιών που μάλλον λίγοι γνώριζαν, περνάει στο προσκήνιο ως ένας μέτριος σκηνοθέτης μιας ακόμα μυθολογικής μετριότητας. Το Immortals είναι μια αδιάφορη ταινία, ειδικά για αυτούς που γνωρίζουν τις ικανότητες του σκηνοθέτη, που, ναι μεν, δε θα μας προκαλέσει την αηδία που νοιώσαμε στο Clash αλλά σε καμιά περίπτωση δε καταφέρνει να φτάσει την επικότητα των 300.

Τέλος αξίζει να αναφερθεί ότι η ταινία είναι γυρισμένη δισδιάστατη, με την τρισδιάστατη μετατροπή να γίνεται στο μοντάζ και κατ’ επέκταση, αυτή να είναι κάτω του μετρίου και ουσιαστικά να μη προσφέρει απολύτως τίποτα.

5/10

L`Ordre et la Morale - Η Τάξη και το Ηθικό review

2012-01-10T16:49:00.001+02:00

Ο Mathieu Kassovitz, είτε μπροστά είτε πίσω από τη κάμερα είναι ένα από τα πολύ γνωστά ονόματα του γαλλικού αλλά και του παγκόσμιου κινηματογράφου και η παρουσία της νέας του ταινίας, L`Ordre et la Morale στο φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης ήταν ένα από τα μεγαλύτερα events της διοργάνωσης. Έχει όμως ακόμα το άγγιγμα του «Μίσους» ή θα είναι ακόμα μία αποτυχία μετά τα Gothika και Babylon A.D.;

Έτος 1988, περίοδος προεδρικών εκλογών μεταξύ Ζακ Σιράκ και Φρανσουά Μιτεράν, τόπος Νέα Καληδονία, ένα μικρό σύμπλεγμα νησιών στον Ειρηνικό Ωκεανό, 25 χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τη Γαλλία που όμως βρίσκεται υπό Γαλλική κυριαρχία εδώ και 150 χρόνια, κυρίως λόγω των τεράστιων αποθεμάτων νικελίου που αποτελεί το 25% του παγκόσμιου αποθεματικού. Οι ιθαγενείς Kanak επιθυμούν την ανεξαρτησία τους και δύο μέρες πριν το πρώτο γύρο των εκλογών, εισβάλουν στο σταθμό χωροφυλακής, απαγάγουν 27 χωροφύλακες σκοτώνοντας άλλους 3, ζητώντας την απομάκρυνση των γαλλικών στρατευμάτων. Ο Philippe Legorjus της GIGN (ειδική αντιτρομοκρατική μονάδα ειδικευμένη στη διάσωση ομήρων) καλείται μαζί με τους άντρες του στο νησί για να βοηθήσει στην κατάσταση. Από τη πρώτη στιγμή όμως, χάνει τον έλεγχο αφού η κυβέρνηση τον έδωσε στο στρατό, δείχνοντας το σκοπό της. Από μια λάθος κίνηση, η μισή του μονάδα μαζί με τον ίδιο, πιάνονται αιχμάλωτοι από τους Kanak, και έχοντας πια τους ιθαγένειες πρόσωπο με πρόσωπο, πρέπει να τους καταλάβει και να λήξει την ομηρία. Όμως τα πολιτικά παιχνίδια που παίζονται πίσω από τη πλάτη του θα τινάξουν τα πάντα στον αέρα.

Το premise μοιάζει σχεδόν ιδανικό. Δράση, ένταση, βία, πολιτική, ίντριγκες και ένας «συμπαθής ήρωας». Ωραία, τώρα διαγράψτε όλα τα παραπάνω και αντικαταστήστε τα με δραματοποιημένο πολιτικοστρατιωτικό ντοκιμαντέρ! Αν και ξεκινάει με τις καλύτερες προϋποθέσεις, πολύ γρήγορα και πάνω που περιμένεις να ξεκινήσουν οι «διαπραγματεύσεις», το μόνο που παρακολουθούμε μέχρι το τέλος είναι τον Kassovitz ως Legorjus να πηγαινοέρχεται από γραφείο σε γραφείο, από στρατηγό σε συνταγματάρχη, από υπουργό σε επιτελάρχη, από τον έναν «γέροντα σοφό» βραδύγλωσσό ιθαγενή στον επόμενο και ξανά από την αρχή, ώστε να προτείνει μια λύση, να πάρει την άδεια, να την μεταφέρει στους ανωτέρους του, να ψάξει τρόπο να την υλοποιήσει, να επικοινωνεί με τον αρχηγό των Kanak, να ζητάει εκείνος τα δικά του, να καταφέρνει τελικά να κάνει ένα βήμα, και όλο ξανά από την αρχή για κάθε επόμενο βήμα των διαπραγματεύσεων, από γραφείο σε γραφείο, μέχρι τελικά να συνειδητοποιήσει ότι και στρατηγός να είσαι, αν ο πολιτικός σου πει να χοροπηδάς στο ένα σου πόδι, θα το κάνεις.

Πραγματικά δε μπορώ να καταλάβω πως κατάφερε ο Kassovitz να κάνει μια τόσο ενδιαφέρουσα ιστορία, τόσο βαρετή. Ο σκοπός του είναι να μας αποκαλύψει το υπόβαθρό της ιστορίας και όχι αυτά που βγήκαν στις εφημερίδες, αλλά αντί να μας αφήσει να το καταλάβουμε μόνοι μας μέσω των γεγονότων, όχι απλά μας το δίνει στο πιάτο αλλά μας βάζει και επεξηγηματικούς υπότιτλους, αφαιρώντας κάθε τι κινηματογραφικά θελκτικό. Ναι, τελικά καταλαβαίνουμε ότι τα πολιτικά παιχνίδια είναι πάνω από οτιδήποτε άλλο και μέσω της επιρροής στον τύπο μπορούν να παρουσιάσουν μια κατάσταση όπως επιθυμούν αυτοί, αλλά όλο το παραπάνω το έχουμε ξαναδεί άπειρες φορές και με πολύ καλύτερο τρόπο. Η σκηνοθεσία, πριν αρχίσουν τα πέρα δώθε στα γραφεία, είναι άκρως ικανοποιητική με ένα εντυπωσιακό εφεδάκι παρουσίασης των flashbacks, όμως μέχρι εκεί. Στα ίδια, απλώς ικανοποιητικά επίπεδα είναι και η ερμηνεία του Kassovitz, που παίρνει όλη τη ταινία πάνω του και, μπορεί να τα καταφέρνει αλλά σίγουρα δεν εντυπωσιάζει κανέναν.

Το L`Ordre et la Morale παρουσιάζεται ως το νέο γαλλικό έπος με τη πρεμιέρα του στη χώρα να είναι από τα σημαντικότερα κινηματογραφικά γεγονότα, όμως το μόνο επικό που έχει είναι τα 135 λεπτά διάρκειας που μπορεί να μη φτάνουν στο βαθμό του βασανιστικού όμως υπάρχουν στιγμές που γίνονται τόσο, μα τόσο κουραστικά.

5/10

The Descendants [Οι Απόγονοι] review

2012-01-05T23:18:00.001+02:00

Η νέα ταινία του, ελληνικής καταγωγής, Alexander Payne έκανε την επίσημη πρώτη του στην Ελλάδα στην έναρξη του φετινού Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, ενώ σε λίγες μέρες (επιτέλους) θα βγει και επίσημα στις αίθουσες. Για να δούμε κατά πόσο μας άφησε ικανοποιημένους…

Ο Matt King είναι ένας μεγαλοδικηγόρος στη Χαβάη, πνιγμένος στις υποθέσεις του, αδιάφορος σύζυγος και πατέρας που ξαφνικά βρίσκεται προ των ευθυνών του όταν η γυναίκα του πέφτει σε κώμα μετά από ατύχημα. Ο Matt θα πρέπει να βρει τρόπο να βάλει σε τάξη αλλά και να έρθει κοντά με τις δύο, 10 και 17 χρονών, κόρες του ενώ ταυτόχρονα να συνειδητοποιήσει και ο ίδιος το πόσο αδιάφορος ήταν.

Αν και δεν είμαι γνώστης αλλά ούτε και θαυμαστής του Alexander Payne, το concept του Descendants έμοιαζε ιδιαίτερα ενδιαφέρον. Αν και σίγουρα όχι πρωτότυπο, η κίνηση ματ του σκηνοθέτη έγινε με την επιλογή του George Clooney στο ρόλο του πρωταγωνιστή. Το σενάριο, όπως πάντα είναι εξαιρετικό με απανωτά σκοτσέζικα ντους από την άχαρη, σχεδόν slapstick κωμωδία, στο βαρύ μελόδραμα και τανάπαλιν. Παίζει με κάθε είδους ζητήματα που αφορούν τις διαφορές των γενεών, τα κληροδοτήματα μέχρι και τα πεθερικά, όμως ποτέ δε πέφτει στη παγίδα του «κατηχητικού».

Αν και ο γνωστός αργός ρυθμός του σκηνοθέτη είναι και πάλι εδώ, σίγουρα σε αυτή τη περίπτωση έχει ανεβάσει μία ταχύτητα αφού δε θα δείτε ούτε αργόσυρτα arthouse πλάνα, ούτε κουραστικά κοντινά στη ξινισμένη φάτσα του πρωταγωνιστή. Σίγουρα δε λείπουν οι σκηνές που θα έπρεπε απλά να κοπούν αλλά δύσκολα θα μπορέσει κάποιος να κατηγορήσει το Descendants ως μια βαρετή ταινία.

Ο Payne όχι μόνο κατάφερε να βρει τον ιδανικό ρόλο για τον Clooney, του οποίου ποτέ δεν αμφισβητήθηκαν οι υποκριτικές του ικανότητες (αντίθετα με τις σκηνοθετικές του), αλλά παίζει ξεδιάντροπα μαζί του, βάζοντας ως αντίπαλο δέος, τον…Matthew Lillard, κάνοντάς τον ακόμα πιο συμπαθή στο θεατή και σίγουρα παίρνει μια από τις καλύτερες ερμηνείες του. Οι δύο νεαρές κόρες, αν και τα βγάζουν πέρα δίπλα στον Clooney, δεν είναι τα παιδιά θαύματα που θα μιλάμε για χρόνια ενώ και το υπόλοιπο cast (Judy Greer, Beau Bridges, Robert Forster) μοιάζει σχεδόν διεκπαιρεωτικό.

Θέλοντας και μη, το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης έχει αφήσει εντελώς πίσω του, τις εμπορικές ταινίες, επικεντρώνοντας στον ανεξάρτητο κινηματογράφο και το The Descendants μοιάζει σαν την ιδανική μετάβαση. Μια μικρή παραγωγή με Χολιγουντιανό πρωταγωνιστή και σχετικά εύπεπτη. Μια πολύ καλή ταινία με εξαιρετικό σενάριο και έναν τρομερό Clooney να κλέβει τη παράσταση.

6,5/10

New Year's Eve review

2012-01-03T19:31:00.001+02:00

Είμαι λάτρης των Χριστουγέννων. Παρά τα χρόνια μου, ομολογώ ότι κάθε χρόνο τα περιμένω σαν μικρό παιδί, ενώ η θέαση ταινιών όπως Home Alone, National Lampoon’s Christmas Vacation μέχρι Love Actually αποτελούν must. Το New Year’s Eve ήταν προφανές ότι δε θα μπορούσε να ανταπεξέλθει στις προσδοκίες μου, όμως το θέμα του και μόνο θα μπορούσε να σώσει τη κατάσταση;

Το New Year’s Eve είναι ένα κολάζ ιστοριών που τυχαίνει να συμβαίνουν τη παραμονή της Πρωτοχρονιάς. Μια «κακομοίρογλου» υπάλληλος που παραιτείται και αποφασίζει να πάρει τη ζωή της στα χέρια της και να πραγματοποιήσει τα όνειρά της με τη βοήθεια ενός courier, δυο ζευγάρια στην αίθουσα αναμονής του μαιευτηρίου που μαλώνουν για το ποιος θα γεννήσει το πρώτο παιδί της χρονιάς ώστε να πάρει το χρηματικό έπαθλο, ένας ετοιμοθάνατος ασθενής που το μόνο που θέλει είναι να μπορέσει να δει με την κόρη του τη πρωτοχρονιά από τη ταράτσα του νοσοκομείου, τα ερωτικά μπερδέματα μιας σεφ με ένας ροκ σταρ, ένας xmas-hater που κλείνεται στο ασανσέρ με μια γειτόνισσα, μια μάνα που προσπαθεί να απαγορέψει στην έφηβη κόρη της να περάσει την αλλαγή του χρόνου έξω από το σπίτι και τέλος η υπεύθυνη της μεγαλειώδους βραδιάς στη Times Square που βρίσκεται σε πανικό όταν χαλάει η «πτώση της μπάλας» που περιμένουν όλοι.

Οι ιστορίες είναι υπερβολικά πολλές και, όπως είναι προφανές, ιδιαίτερα επιφανειακές. Κανένας ήρωας δε τοποθετείται ως κεντρικός, και ο σκηνοθέτης περνάει με ρυθμό road-runner από τον έναν στον επόμενο. Το κακό όμως είναι ότι οι περισσότερες ιστορίες δεν έχουν και κανένα ενδιαφέρον. Εκτός ίσως από την ιστορία της υπαλλήλου με τον courier (Pfeiffer-Efron) και των δύο εγκλωβισμένων (Kutcher - Michele), οι υπόλοιπες είναι παντελώς αδιάφορες, με χειρότερες αυτή της Hilary Swank και της μπάλας που κόλλησε, και τον έρωτα Katherine Heigl-Jon Bon Jovi.

Αυτό που περίμενα από τη ταινία ήταν να με βάλει στο εορταστικό κλίμα αλλά το μόνο που κατάφερε ήταν να «γδάρει την επιφάνεια». Τα άσχετα κλαψο-ποπ-τράγουδα, οι ιστορίες που θέλουν να συγκινήσουν με το στανιό, τα αποτυχημένα gags και η αδιάφορη στιγμή της αλλαγής του χρόνου είναι σίγουρα οι βασικοί φταίχτες για αυτή τη κατάσταση.

Κράτησα το χειρότερο, όμως για το τέλος. Όλοι μας γνωρίζουμε και μισούμε αυτούς τους μυξιάρικους, γλυκανάλατους λόγους περί αγάπης και νοήματος των Χριστουγέννων που μόλις τελειώνουν, όλοι ξαφνικά γίνονται καλοί άνθρωποι. Ε, αυτή την αηδία, πολλαπλασιάστε την επί 10-15 φορές σε όλη τη διάρκεια της ταινίας από διάφορα στόματα και με διαφορετική διάρκεια! Υπάρχει ειδικά μια σκηνή όπου όλοι ανησυχούν για την μπάλα που κόλλησε στην Times Square, και η Swank δίνει τον πιο γλοιώδη λόγο στην ιστορία και ξαφνικά όλη η πλατεία ζητωκραυγάζει και αγκαλιάζεται! Πάμπλουτος ο εμετουλάκος…

Δε μπορώ να πω ότι περίμενα όμως και πολλά περισσότερα. Λίγες λιγότερες ιστορίες, λίγα λιγότερα λογίδια, και το New Year’s Eve θα μπορούσε να ήταν…λίγο καλύτερο. Καλύτερα ξαναδείτε για ν-οστή φορά το Love Actually και αφήστε τις bastardised αμερικανιές…

4/10

Contagion review

2011-12-30T22:15:00.001+02:00

Το χαρακτηριστικό της αντιδραστικότητας δεν είναι στοιχείο της προσωπικότητάς μου, όμως όταν κάποιοι καλλιτέχνες γίνονται δέκτες μιας ανεξήγητης ασυλίας, σχεδόν νεκρόφιλης λατρείας από τα μέσα…μου γυρίζει το μάτι. Ο σκηνοθέτης Steven Soderbergh είναι σίγουρα στις πρώτες θέσεις μιας τέτοιας λίστας ευνοημένων, αφού έχει μια ολόκληρή καριέρα βουτηγμένη στη μετριότητα με σχεδόν μοναδική έξαρση ταλέντου, το 2000 με τα Erin Brockovich και Traffic. Από τότε το μόνο μου κάνει είναι να πειραματίζεται (Bubble, The Girlfriend Experience) στου κασίδη το κεφάλι, να αποτυγχάνει με μεγαλεπήβολα σχέδια (Che, The Good German) και ανάμεσα να πλακώνεται στα blockbusters (Ocean's 11-12-13) μπας και βγάλει και κάνα δολάριο. Η νέα του ταινία Contagion έμοιαζε διαφορετική, αφού είχε πάρει το εμπορικό theme της μετάδοσης ενός θανατηφόρου ιού, να το γυρίσει στις ρίζες του αφαιρώντας ζόμπι και διάφορες «μεταλλάξεις», και παράλληλα να το πλημμυρίσει ταλέντο. Δεν ακούγεται και άσχημο…

Η Beth Emhoff (Gwyneth Paltrow) επιστρέφει από ένα επαγγελματικό ταξίδι στο Hong Kong με συμπτώματα που θύμιζαν μια κοινή γρίπη. Μόλις όμως δυο μέρα αργότερα καταρρέει και καταλήγει πριν καν προλάβουν οι γιατροί να καταλάβουν από τι πέθανε. Πριν καν προλάβει να επιστρέψει ο καταρρακωμένος σύζυγος Mitch (Matt Damon) σπίτι του, βρίσκει νεκρό και τον 6χρονο γιο του. Την ίδια σχεδόν στιγμή άλλοι δύο, εντελώς άγνωστοι μεταξύ τους καταρρέουν με ακριβώς τα ίδια συμπτώματα στο Μακάο. Ο Mitch μπαίνει σε καραντίνα, έστω και αν δεν παρουσιάζει κανένα σύμπτωμα, και το Κέντρο Ελέγχου Ασθενειών τίθεται σε συναγερμό. Ταυτόχρονα κινητοποιείται και η διεύθυνση εθνικής ασφάλειας, φοβούμενοι ότι πρόκειται για κάποιο βιολογικό όπλο. Ο γιατρός Ellis Cheever (Laurence Fishburne), υπεύθυνος του KEA, η απεσταλμένη του δρ. Erin Mears (Kate Winslet), αλλά και η απεσταλμένη της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας δρ Leonora Orantes (Marion Cotillard), προσπαθούν να εντοπίσουν το σημείο 0, την αρχική πηγή του ιού ώστε να τον «αναγνωρίσουν» και να καταφέρουν να τον αντιμετωπίσουν, την ίδια ώρα που τα θύματα ολοένα και αυξάνονται σχεδόν σε όλο τον κόσμο, ενώ ένας δημοφιλής blogger (Jude Law) κατακρίνει τους υπευθύνους για απόκρυψη της αλήθειας.

Η ταινία ξεκινάει σχεδόν ονειρεμένα, με το θάνατο δηλαδή της Gwyneth Paltrow (κακία!). Με λίγο οικογενειακό δράμα, ένα γρήγορο πέρασμα από όλο το cast για να έχουμε τη πρώτη γνωριμία και την οριακά αυξανόμενη ένταση, το πρώτο μισάωρο είναι σχεδόν αριστουργηματικό. Όμως κακά τα ψέματα, that was the easy part. Η δυσκολία και οι αμφιβολία του κοινού είναι ο τρόπος που θα ανέπτυσσε αυτή την ένταση και το φόβο, και πως θα κρατούσε ένα σταθερά αυξανόμενο ρυθμό. Δυστυχώς από εκείνο το σημείο και μετά, η εξέλιξη θυμίζει περισσότερο ντοκιμαντέρ, παρακολουθώντας κάθε αναμενόμενη πράξη σε μια τέτοια κατάσταση, τα πειράματα των γιατρών, την ανησυχία του κόσμου που στη διάρκεια γίνεται πανικός, την έρευνα για τον ασθενή 0 και το ρυθμό εξέλιξης του ιού, και φυσικά τον ανεξάρτητο blogger που προφανώς αντιπροσωπεύει την δικαιολογημένη δυσπιστία, τις θεωρίες συνομωσίας που αναπτύσσονται στο κόσμο. Όμως όλα τα παραπάνω έχουν απλά από ένα πέρασμα στη ταινία. Δε προλαβαίνεις να δεθείς με κανένα χαρακτήρα, οι ήρωες είναι υπερβολικά φυσιολογικοί άνθρωποι που δε δίνουν την ευκαιρία στο πλήθος ταλαντούχων ηθοποιών να επιδείξουν το ταλέντο τους, με τις σκηνές του καθενός να είναι μετρημένες. Οι μικροπροσωπικές υποϊστορίες του κάθε χαρακτήρα παρουσιάζονται σχεδόν αποσπασματικά, η αρχή, η μέση και το τέλος τους, ξοδεύοντας όλο το χρόνο της ταινίας σε τυπικότητες.

Το tagline της ταινίας είναι «Nothing spreads like fear» αλλά πραγματικά, το μόνο που μπορεί να σου προκαλέσει τρόμο κατά τη διάρκεια προβολής της είναι να αφαιρεθείς και να φανταστείς πόσο εύκολο είναι και πόσο καταστροφικό θα ήταν ένα τέτοιο σενάριο στη πραγματικότητα. Να το φανταστείς, γιατί στην οθόνη δε βλέπουμε αυτό τον φόβο, το πανικό, την ένταση που θα περιμέναμε. Σχεδόν σε κάθε σκηνή οι νεκροί αυξάνονται και ο μόνος τρόπος που βρήκε ο Soderbergh για να το τονίσει είναι να κάνει εκτεταμένα κοντινά σε κάθε αντικείμενο που ακουμπάει το ανθρώπινο χέρι και γίνεται πηγή μόλυνσης. Οι νεκροί έφτασαν τα εκατομμύρια και το μόνο που είδαμε ήταν ένας κενός δρόμος γεμάτος σκουπίδια. Οι newscasters ανακοίνωναν τα νούμερα των εκατομμυρίων νεκρών σαν να έλεγαν για ένα τροχαίο στο περιφερειακό. Και το τελειωτικό χτύπημα έρχεται στο φινάλε…αυτό πραγματικά πρέπει να το δείτε για να το πιστέψετε, σκέτη απογοήτευση.

Το Contagion θα είχε πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον αν αποφάσιζε τι ήθελε να είναι. Ντοκιμαντέρ δεν είναι γιατί τα ντοκιμαντέρ δίνουν ενδιαφέροντα τεχνικά στοιχεία, δράμα δεν είναι, γιατί ουσιαστικά δε γνωρίσαμε κανέναν από τους χαρακτήρες για να «θρηνήσουμε» το θάνατό ή το δράμα τους, θρίλερ δεν είναι γιατί του λείπει η ένταση σε σημείο αναισθησίας. Τελικά το Contagion είναι πρώτη του μισή ώρα. Μετά το χάος…

5/10

Arthur Christmas - Ο Γιος του Αϊ Βασίλη review

2011-12-25T17:32:00.001+02:00

Ως γνήσιος λάτρης των Χριστουγέννων, δε μπορούσα να χάσω την ευκαιρία να δω τη νέα ταινία της Aardman, δημιουργού εταιρίας των Wallace and Gromit και Chicken Run, με τίτλο Arthur Christmas, έστω και αν η προσχολική συνοδεία μου με ανάγκασε να κατευθυνθώ στην μεταγλωττισμένη έκδοση. Πάμε να δούμε αν βρήκαμε τη ταινία των φετινών Χριστουγέννων…

Ο Arthur είναι, όπως άλλωστε λέει και το τίτλος, ο γιος, ο μικρός γιος του Άη Βασίλη ή πιο σωστά του Santa Clause, όπως έχει τυποποιηθεί σαν φιγούρα τον τελευταίο αιώνα. Στην εκδοχή της ταινία, ο Santa Clause θεωρείται τίτλος και περνάει από γενιά σε γενιά μετά τη συμπλήρωση 70 «αποστολών». Το μοίρασμα των δώρων δε γίνεται πια με το παραδοσιακό έλκηθρο αλλά με ένα υπερσύγχρονο αστρόπλοιο που θυμίζει περισσότερο το Enterprise, τα ξωτικά είναι εκπαιδευμένα και εξειδικευμένα σαν στρατιωτάκια. Υπεύθυνος για όλη αυτή την εξέλιξη είναι ο Steve, ο μεγαλύτερος γιος του Santa που δε βλέπει την ώρα να φορέσει τη κόκκινη στολή και να αναλάβει καθήκοντα. Αντίθετα, ο άγαρμπος και γκαφατζής Arthur αρκείται στην ευχαρίστηση να απαντάει παιδικά γράμματα με τις επιθυμίες του. Είναι παραμονή Χριστουγέννων, όλη η επιχείρηση πηγαίνει ρολόι όμως λίγο πριν το ξημέρωμα ανακαλύπτουν ότι ένα παιδί, κατά λάθος, δε θα πάρει ποτέ το παιχνίδι του. Με τον Steve να αδιαφορεί και τον Santa να νοιάζεται περισσότερο για τη ξεκούρασή του, ο Arthur με τη παρότρυνση και τη βοήθεια του παππού-Clause, παίρνουν το παλιό έλκηθρο και τρέχουν να προλάβουν τη ξημέρωμα για να παραδώσουν το τελευταίο δώρο.

Βασικό προαπαιτούμενο από μια xmas-theme ταινία είναι να σε βάλει στο εορταστικό κλίμα, στο κατάλληλο mood που όσο γλυκανάλατο και αν φαίνεται στους κυνικούς ρεαλιστές, τόσο σημαντικό είναι για τους υπόλοιπους, και η αλήθεια είναι ότι αρχικά το Arthur δε τα καταφέρνει πολύ καλά. Το όλο hi-tech σκηνικό υπό τη διοίκηση ενός στρατόκαυ… προκαλεί μεγαλύτερη δυσφορία απ’ όση θα έπρεπε. Το motto του δημιουργού είναι προφανώς, να μισήσεις τον κακό ώστε να αγαπήσεις τον καλό, όμως σε αυτή τη περίπτωση, ο κακός, δεν είναι κακός αλλά ενοχλητικός και ο χρόνος μέχρι να μπει ο καλός στο κεντρικό πλάνο είναι αρκετός ώστε να σε απογοητεύσει. Ο Arthur όμως είναι ένας, γεμάτος κλισέ μεν, αξιαγάπητος δε, χαρακτήρας. Είναι η προσωποποιημένη αφελής χαζομάρα των Χριστουγέννων που δε μπορείς να μη λατρέψεις.

Όλη η υπόλοιπη διάρκεια της ταινίας είναι ένα αδιάκοπο road movie ή μάλλον air movie, με τους ταξιδιώτες να προσπαθούν να βρουν στα τυφλά το σπίτι του μικρού κοριτσιού που περιμένει το δώρο της πριν ξημερώσει. Αν και προσπαθούν πολύ να συνδυάσουν τη καθαρή κωμωδία με τη χριστουγεννιάτικη περιπέτεια, δε τα καταφέρνουν πάντα. Το μπέρδεμα μεταξύ δύο πόλεων με το ίδιο όνομα σε διαφορετικές χώρες είναι έξυπνο αλλά η πτώση στη μέση της αφρικανικής ερήμου και η μάχη με τα λιοντάρια ήταν πραγματική παραφωνία. Η δράση έχει συνολικά τα καλά της σημεία, έχει τις κοιλιές της όμως παρά τη προσπάθεια δε καταφέρνει να πρωταγωνιστήσει θεματικά. Η ευαισθησία της αποστολής του Arthur για τη παράδοση του τελευταίου δώρου, είναι σίγουρα το πιο δυνατό σημείο, χωρίς όμως να έχει και αρκετό χρόνο on screen.

Τέλος, ιδιαίτερη αναφορά αξίζει η γραφική απεικόνιση, με την Aardman να έχει αφήσει πίσω της την stop-motion clay animation τεχνική της που την έκανε διάσημη, αλλά παρά τa πλήρως cgi μοντέλα, το τελικό αποτέλεσμα έχει ένα…marshmallow-ey πλαστελινοειδές feeling που πραγματικά θα λατρέψετε.

Το Arthur Christmas είναι η πιο αμερικανοποιημένη παραγωγή της εταιρίας και της φαίνεται. Η gadgetομανία και ο αντιμιλιταρισμός είναι δυο στοιχεία που δεν είχαν καμία θέση στη ταινία. Το χειρότερο όμως είναι ότι όταν τελειώσει, δε θα σας αφήσει καμία γέυση στο στόμα, ούτε καν πικρή. Μια ταινία που απολαμβάνεις, κυρίως οπτικά, όσο διαρκεί αλλά ξεχνάς πολύ γρήγορα.

6/10

Pirates of the Caribbean: On Stranger Tides - Οι Πειρατές της Καραϊβικής: Σε Αγνωστα Νερά review

2011-12-23T22:21:00.001+02:00

Ποτέ δε μπόρεσα να καταλάβω πως ένα επιτυχημένο franchise σαν τους Πειρατές της Καραϊβικής, μπήκε ξαφνικά στο στόχαστρο όλων των ντεμέκ ιντελεκτουέλ σινεφίλ και μάλιστα πριν καν τη κυκλοφορία του. Ναι, μπορεί τα δύο τελευταία κεφάλαια να μην ήταν τόσο καλά όσο το πρώτο, μπορεί η νέα τέταρτη ταινία να μη μοιάζει με τίποτα περισσότερο παρά το ξεχείλωμα ενός χαρακτήρα, όμως το χειρότερο είναι ότι, δυστυχώς όλοι οι παραπάνω είχαν τελικά δίκιο.

Η τέταρτη ταινία βρίσκει τον captain Jack Sparrow αιχμάλωτο των Άγγλων. Αντί όμως της καταδίκης του, του δίνεται ένα πλοίο με καπετάνιο τον παλιό του γνωστό Barbossa για να βρει τη Πηγή της Νιότης πριν του Ισπανούς. Την ίδια πηγή όμως ψάχνει και ο τρομερός Μαυρογένης, μαζί με την κόρη του Angelica. Τα διαφορετικά πληρώματα κυνηγάνε τα ίδια πράγματα, δύο δισκοπότηρα και το δάκρυ από μια γοργόνα ώστε να καταφέρουν να πιουν από τη πηγή της νεότητας με τον Jack να βρίσκεται μόνος του εναντίων όλων.

Η ιστορία αν και τυπικά ακολουθεί τα τελευταία λόγια του Sparrow στο At World's End, είναι μια αυτόνομη ιστορία που δεν απαιτεί από το θεατή να έχει δει τις προηγούμενες ταινίες. Αν και το συγγραφικό δίδυμο των Ted Elliott και Terry Rossio παρέμεινε στις θέσεις του, το σενάριο του On Stranger Tides δεν έχει καμία σχέση με τη πολυπλοκότητα των προηγουμένων. Αν και κάτι τέτοιο μας είχε προαναγγελθεί, δε μπορούσες να περιμένεις ότι θα έφτανε την απλότητα ενός βιντεοπαιχνιδιού. Ένας τελικός στόχος, τρία χαμένα αντικείμενα, πολλές διαφορετικές πίστες/σκηνικά με τους χαρακτήρες να πηγαίνουν απλά από το ένα στο άλλο. Η σεναριακή ανάπτυξη των χαρακτήρων που μας υποσχέθηκαν ήταν…φύκια για μεταξωτές κορδέλες, με κανέναν από τους ήρωες να μην έχει ίχνος βάθους, ούτε και ενδιαφέροντος. Δε θα περίμενα να το πω αλλά πραγματικά που έλειψαν οι Will Turner και Elizabeth Swann.

Ο Rob Marshall στη σκηνοθεσία δε φαίνεται να έχει την ικανότητα για τίποτα περισσότερο παρά να βαδίσει στα βήματα του Verbinski…ή τουλάχιστον αυτό θα ήθελε. Οι αξέχαστες χορογραφημένες σκηνές τρελών ακροβατικών και ξιφομαχίας είναι όλες μαζεμένες στο πρώτο μισάωρο και δυστυχώς ούτε η ποσότητα ούτε η ποιότητά τους συγκρίνεται με την αντίστοιχη του προκατόχου του. Όλη η υπόλοιπη ταινία δεν είναι τίποτα περισσότερο από αλλαγή σκηνικών παραγέμισμα τους με φανταστικά πλάσματα όπως γοργόνες και ζόμπι και σχεδόν πλήρη απουσία αξιοσημείωτης δράσης! Ακόμα όμως και αυτά τα σκηνικά είναι κάκιστα, με ελάχιστη πρωτοτυπία, τα ίδια μουντά χρώματα παντού και μια μόνιμη ομίχλη να κουράζει το μάτι.

Οι προηγούμενες ταινίες, είχαν καταφέρει να εκθειάσουν τον Jack Sparrow σαν δευτεραγωνιστή με τις ιστορίες των Will και Elizabeth να είναι πάντα στο προσκήνιο. Εδώ όχι μόνο ο ρόλος του Jack παραμένει ιστορικά δεύτερος αλλά υπάρχει και πλήρη απουσία κάποιου πρωταγωνιστή. Τα αστεία του τα έχουμε ξανακούσει, τα παλαβιάρικο τρέξιμό του το έχουμε ξαναδεί και την ικανότητά του να ξεφεύγει από κάθε δύσκολη κατάσταση την έχουμε ξανααπολαύσει. Λείπει αυτό ακριβώς που μας υποσχέθηκαν, ανάπτυξη χαρακτήρων. Ο χαρακτήρας του Jack μπαίνει ξαφνικά στο προσκήνιο χωρίς καμία σεναριακή ανάπτυξη απλά κερδίζοντας περισσότερο screen time.

Παρά τη συμπάθειά μου προς τις προηγούμενες ταινίες, κυρίως τις πρώτες δύο, το On Stranger Tides δικαιώνει πλήρως τους κατακριτές του που μιλούσαν για μια αρπαχτή. Δε ξέρω πως είναι δυνατόν να χρειάστηκαν 250 εκ δολάρια για μια βιντεοταινία αλλά αυτό ακριβώς κατάφεραν. Ελπίζω μόνο, αν υπάρξουν και νέα κεφάλαια, να μη θεωρήσουν το On Stranger Tides ως βάση, γιατί με τέτοια θεμέλια, το υπόλοιπο οικοδόμημα θα πάει στα σκυλιά!

5/10

Tomboy [Αγοροκόριτσο] review

2011-12-20T14:08:00.001+02:00

Με τη δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία της, η 31χρονη σκηνοθέτιδα Céline Sciamma μας δείχνει για ακόμα μια φορά πως επιθυμεί να πέσει με τα μούτρα σε ζητήματα σχεδόν ταμπού για τον κινηματογράφο. Μετά τις σεξουαλικές ανησυχίες των νεαρών κοριτσιών στο Water Lilies, στο Tomboy γυρνάει ακόμα πιο πίσω, στη προεφηβική ηλικία και στον πόλεμο των φύλων. Πάμε να δούμε τι έχει να μας δείξει…

Η 10χρονη Laure μόλις μετακόμισε σε μια γειτονιά του Παρισιού με την οικογένειά της λόγω της δουλειάς του πατέρα της. Η Laure είναι ένα πραγματικό αγοροκόριτσο, ντύνεται σαν αγόρι, είναι κουρεμένη σαν αγόρι και με τα θηλυπρεπή σωματικά χαρακτηριστικά να μην έχουν αρχίσει να αναπτύσσονται ακόμα, εύκολα μπορεί να ξεγελάσει. Και ακριβώς αυτό αποφασίζει να κάνει, συστηνόμενη στη παρέα της γειτονιάς ως Michaël. Τα ψέματα φέρνουν το ένα το άλλο με την Laure να πέφτει όλο και πιο βαθιά στο αμφισεξουαλικό παιχνίδι, μέχρι την τελική και ντροπιαστική αποκάλυψη.

Εκ πρώτης όψεως, το Tomboy είναι μια εξαιρετική ταινία. Εξερευνά την προεφηβική σεξουαλικότητα με άκρως ρεαλιστικό τρόπο και χωρίς καμία επιθυμία να προκαλέσει, και κυρίως το πώς βλέπει και κατηγοριοποιεί η κοινωνία αυτές τις διαφορές. Η σκηνοθεσία της Sciamma όπως και η φωτογραφία είναι μαγευτική και χωρίς υπερβολές σε παρασέρνει από τη πρώτη ματιά. Το μεγαλύτερο ατού είναι οι ερμηνείες σχεδόν όλων των μικρών πρωταγωνιστών. Η νεαρή Zoé Héran που υποδύεται της Laure αλλά και τον Michaël, και ακόμα περισσότερη η Malonn Lévana στο ρόλο της 6χρονης αδερφής της είναι ανατριχιαστικά εντυπωσιακές αλλά και ταυτόχρονα αθώες. Την ώρα που το Hollywood ψάχνει παιδιά θαύματα, η Γαλλία έχει ήδη βρει την (μεθ)επόμενη γενιά των δικών της μεγάλων ηθοποιών.

Και εδώ πρέπει να έρθω στο αλλά, στην ερώτηση του ενός εκατομμυρίου, στη μεγάλη παραφωνία. Αν και το σενάριο-διάλογοι είναι εξαιρετικά, μήπως σας φαίνεται να λείπει κάτι από τη παραπάνω ιστορία; Γιατί, γιατί η Laure υποδύθηκε το αγόρι; Δεν έχω εξειδικευμένες γνώσεις ψυχολογίας αλλά μια τέτοια συμπεριφορά και ειδικά σε αυτή την ηλικία πρέπει να έχει ένα ερέθισμα. Η επιλογή να συστηθεί ως αγόρι στη παρέα της, δεν ήταν της στιγμής. Η Laure συμπεριφερόταν σχεδόν σαν αγόρι ακόμα και με την μικρή αδερφή της προστατεύοντάς την. Ποιο είναι αυτό το ερέθισμα, η δυνατή πατρική φιγούρα, η «καθηλωμένη» λόγω εγκυμοσύνης μητέρα, η καθυστερημένη σωματική της ανάπτυξη, τα «αγορίστικά» χόμπι της; Τίποτα από αυτά δεν ταιριάζει απόλυτα στις συνθήκες που παρουσιάζει η δημιουργός. Μια δημιουργός που επιλέγει να αφήσει στην άκρη τη δραματουργία και να επιμείνει σε όλη τη διάρκεια της ταινία, στη παρουσίαση της συμπεριφοράς της Laure και στη προσπάθειά της να παρουσιαστεί σαν αγόρι χωρίς να έχει καμία απολύτως εξέλιξη στην ιστορία. Δύο μεγάλα φάουλ που καταστρέφουν σε μεγάλο βαθμό μια αρτιστικά θαυμάσια προσπάθεια.

Το Tomboy είναι μια πραγματικά πολύ όμορφη ταινία, με εξαιρετικές ερμηνείες και σκηνοθεσία αλλά η πλήρης απουσία παραπλεύρων ιστοριών που θα έδιναν κάποιο βάθος, την καταδικάζει στα ρηχά.

6/10

The Chronicles of Narnia: The Voyage of the Dawn Treader [Το Χρονικό της Νάρνια: Ο Ταξιδιώτης της Αυγής] review

2011-12-18T14:32:00.001+02:00

Ήταν 2005, και όπως περίπου γίνεται και σήμερα με το Twilight, όλοι έψαχναν το διάδοχο, το νέο μεγάλο franchise που θα σαρώσει, όπως είχε κάνει πριν λίγα χρόνια το Lord of the Rings και όπως έκανε ακόμα το Harry Potter. Η λύση βρέθηκε στα Χρονικά της Νάρνια, τα 7 βιβλία του συγγραφέα C.S. Lewis που συνδύαζαν στοιχεία και από τις δύο παραπάνω επιτυχίες. Το The Lion, the Witch and the Wardrobe ήταν μια άκρως επιτυχημένο προσπάθεια, τόσο κριτικά όσο και εμπορικά, αλλά το Prince Caspian του 2008 ήταν σίγουρα κατώτερο του αναμενομένου κάτι που έφερε και την ανακοίνωση της Disney ότι δε σκοπεύει να συνεχίσει να εκμεταλλεύεται τα δικαιώματα των βιβλίων. Η σειρά έδειχνε καταδικασμένη να σταματήσει, ίσως πριν της ώρας της, όμως μετά από πολλές διαπραγματεύσεις, η παραγωγός Walden βρήκε την απαραίτητη «επιχορήγηση» στην Fox 2000, θυγατρική της 20th Century Fox, και το τρίτο κατά σειρά κυκλοφορίας, βιβλίο, The Voyage of the Dawn Treader, μπήκε στη διαδικασία παραγωγής.

Η ιστορία λαμβάνει χώρα ένα χρόνο μετά το Prince Caspian, με τα δύο μεγάλα αδέρφια Susan και Peter Pevensie να έχουν μετακομίσει στην Αμερική με τους γονείς τους, ενώ η Lucy και Edmund αναγκάζονται να μείνουν στο σπίτι της θείας τους και του ξινού ξαδέρφου τους Eustace, λησμονώντας της περιπέτειες στη Narnia, περιπέτειες που κανένας και ειδικά ο Eustace δε πιστεύει ότι υπήρξαν. Μέχρι που τα τρία παιδιά, μέσα από ένα πίνακα, βρίσκονται ξαφνικά στη θάλασσα της Narnia και το πλοίο του βασιλιά Caspian τους περιμαζεύει. Αυτό που δε μπορούν να καταλάβουν είναι το λόγο που βρέθηκαν εκεί, μιας και όπως μαθαίνουν, η Narnia τα τελευταία τρία χρόνια είναι σε περίοδο ειρήνης. Έτσι ακολουθούν τον Caspian στο ταξίδι για να βρει του 7 Λόρδους, του υπηκόους του πατέρα του που κατέφυγαν στα Νησιά της Μοναξιάς για να γλιτώσουν από το θείο του που ήθελε να πάρει το στέμμα. Σχεδόν στα τυφλά, θα ανακαλύψουν ότι η Narnia τους χρειάζεται και πάλι αφού το Κακό είναι έτοιμο να επιτεθεί και για να το σταματήσουν, πρέπει να φτάσουν μέχρι την άκρη του χάρτη, στη γη του Aslan.

Αυτή τη φορά θα αρχίσω λίγο ανάποδα με δυο στοιχεία της ταινίας που τη διαφοροποιούν αρκετά από τις προηγούμενες δύο αλλά και συνολικά από αυτό που θα περιμέναμε, όχι όμως αναγκαστικά με αρνητικό πρόσημο. Αντίθετα με τον επικό χαρακτήρα των πρώτων δύο κεφαλαίων, το The Voyage of the Dawn Treader αποφάσισε, θέλοντας και μη, να ρίξει το πήχη. Το budget έχει πέσει σχεδόν στα μισά σε σχέση με το Prince Caspian και αυτό έχει πολλά επακόλουθα, από την πλήρη απουσία μεγάλων ονομάτων στο cast (οι Liam Neeson και Tilda Swinton εμφανίζονται μόλις για μερικά δευτερόλεπτα ο καθένας και μόνο ως φωνές), μέχρι τα όχι και τόσο καλοφτιαγμένα, αλλά όχι και φτωχά, ψηφιακά εφέ. Δε γνωρίζω αν αυτός είναι και ο χαρακτήρας του βιβλίου, αλλά ο βετεράνος σκηνοθέτης Michael Apted (The World Is Not Enough, Nell, Gorillas in the Mist) που πήρε τα ηνία από τον Andrew Adamson, πήρε το ρίσκο και αντί να παρουσιάσει μια φτωχή επική περιπέτεια, αποφάσισε και το γύρισε σε πλούσιο παιδικό υπερθέαμα. Επιστρέφοντας στις ρίζες του genre, το The Voyage of the Dawn Treader επικεντρώνει στις μικρότερες ηλικίες, παίζοντας με κλασικά στοιχεία παραμυθιού αφαιρώντας τις μεγαλομανιακές μάχες και τη πολύπλοκη ιστορία. Όσο για το δεύτερο στοιχείο που διαφοροποιεί τη ταινία, αυτό είναι η ουσιαστική απουσία κακού. Όλη η ιστορία επικεντρώνεται στο ταξίδι ώστε να αποτρέψουν το κακό, γενικά και ως έννοια, χωρίς αυτό να προσωποποιείται. Αυτό το συγγραφικό εύρημα γίνεται λίγο δίκοπο μαχαίρι για το θεατή, κάνοντας το ταξίδι να μοιάζει πολύ πιο ασφαλές απ’ ότι θα ‘πρεπε, ενώ χρειάζεται να φτάσει το τέλος για να το εκτιμήσει.

Οσ’ αναφορά το cast, και εδώ τα πράγματα είναι κάπως διφορούμενα, αφού λείπει ένας πραγματικά καλός ηθοποιός που θα καθοδηγεί και θα ηγείται, με τον Ben Barnes να παίρνει αναγκαστικά αυτό το ρόλο, όντας καλύτερος απ’ ότι στο Prince Caspian αλλά όχι αρκετός. Τα παιδιά έχουν πια μεγαλώσει και έχουν χάσει τη γλυκιά αθωότητα που συμπλήρωνε τη έλλειψη ταλέντου, ειδικά του Skandar Keynes, κάτι που τα κάνει σχεδόν αδιάφορα. Τη παράσταση κλέβει ο Will Poulter (Son of Rambow) που υποδύεται εξαιρετικά το ξάδερφο Eustace, τον πιο καλογραμμένο ρόλο της ταινίας αλλά και ο Simon Pegg που αντικατέστησε τον Eddie Izzard δανείζοντάς τη φωνή του στον ποντικό Reep.

Αν θα έπρεπε να κάνω μια σύγκριση, τα The Lion, the Witch and the Wardrobe και Prince Caspian είναι καταδικασμένα να προβάλλονται μετά τις ειδήσεις των 8, ενώ το The Voyage of the Dawn Treader, μάλλον ταιριάζει περισσότερο στα Κυριακάτικα μεσημέρια. Τα Χρονικά της Νάρνια άλλαξαν εποχή και…σ’ όποιον αρέσει! Μπορεί το τελικό ποιοτικό αποτέλεσμα να μην είναι το καλύτερο αλλά σίγουρα είναι πιο έντιμο να κυνηγάς να είσαι πρώτος στο χωριό παρά…τέταρτος στη πόλη.

5,5/10

Let Me In [Ασε το Κακό να Μπει] review

2011-12-13T14:10:00.001+02:00

Όσο έχω απενοχοποιήσει τα sequels-prequels, τόσο φοβάμαι τα remakes και ειδικά αυτά που μόνο σκοπό έχουν την αγγλικοποίηση μιας ξενόγλωσσης ταινίας ώστε να βρει πιο ευρύ κοινό. Το πρωτότυπο Låt den rätte komma in, αν και ήταν μια εξαιρετική ταινία, δε με ενθουσίασε στα επίπεδα του εκθειασμού που έφτασε από τους υπόλοιπους κριτικούς. Όμως πραγματικά πίστευα ότι ένα χολιγουντιανό remake ήταν μια κάκιστη ιδέα μιας και η ταινία καταπιανόταν με θέματα που δε μπορούσαν να «περάσουν» στη πουριτανή Αμερική. Πάμε να δούμε τι ψάρια έπιασε.

Για αυτούς που δεν έτυχε να δουν τη πρωτότυπη ταινία, να αναφέρω εν τάχει ότι πρωταγωνιστής είναι ο Owen, ένα 12χρονο αγόρι, κλεισμένο στο εαυτό του, παγιδευμένο στο άρρωστο διαζύγιο των γονιών του, μόνιμο θύμα των νταήδων συμμαθητών του που μόνη του επαφή με τον κόσμο είναι το τηλεσκόπιο στο δωμάτιό του. Μέχρι που νέοι γείτονες έρχονται στο διπλανό διαμέρισμα, ένας μεσήλικας μαζί με ένα κορίτσι, την Abby. Την ίδια στιγμή, περίεργες δολοφονίες συγκλονίζουν τη πόλη με τα θύματα να βρίσκονται αποστραγγισμένα από το αίμα τους. Μια περίεργη σχέση ξεκινάει μεταξύ των δύο παιδιών, όμως γρήγορα ο Owen θα καταλάβει ότι η Abby είναι ένα αιμοφάγο τέρας, ένας βρικόλακας.

Παρόλο που το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας είναι βασισμένο σχεδόν σκηνή-σκηνή πάνω στο πρωτότυπο, παρ’ όλ’ αυτά οι διαφορές μεταξύ τους είναι αρκετές. Βασικός πρωταγωνιστής στη σουηδική έκδοση είναι η σχέση των δύο παιδιών, ο τρόπος που βρίσκουν τα κοινά τους, ο τρόπος επικοινωνίας τους, η αθώα αγάπη αλλά και η πρώιμη άγαρμπη σεξουαλικότητα που υποβόσκει. Σε αυτή τη περίπτωση η γνωριμία των παιδιών, η ανάπτυξη της σχέσης τους γίνεται σχεδόν εκτός οθόνης. Τη σκυτάλη παίρνει το κομμάτι του θρίλερ, με τη πραγματική διαβολική φύση της Abby να μας αποκαλύπτεται σχεδόν από την αρχή και το σκηνοθέτη να απασχολείται περισσότερο με τη σχέση της με τον «προστάτη» της και τη προσπάθειά του να της βρει τροφή.

Οι προεκτάσεις της παραπάνω αλλαγής γίνονται εμφανείς σε όλη τη ταινία. Η Abby δεν είναι το περίεργο και μυστηριώδες κορίτσι στο πρόσωπο του οποίου ο Owen βρίσκει τον ώμο βοηθείας που αναζητά, αλλά τουλάχιστον ο θεατής, γνωρίζει από τη πρώτη στιγμή ότι είναι ένα τέρας κάτι που μειώνει δραματικά το στοιχείο του μυστηρίου αλλά ταυτόχρονα ανεβάζει το ρυθμό της, εξελίσσοντάς την σε αστυνομικό θρίλερ, με τον αστυνόμο που ερευνά τις δολοφονίες να έχει αρκετά πιο βασικό ρόλο.

Στο ρόλο του Owen, ο Kodi Smit-McPhee, γνωστός από το The Road είναι εξαιρετικός με τους ενήλικους συμπρωταγωνιστές του Elias Koteas και Richard Jenkins να είναι εξίσου καλοί. Όμως το πιο γνωστό όνομα του cast, η ταλαντούχα Chloë Moretz είναι ίσως ο πιο αδύναμος κρίκος. Οι προαναφερόμενες αλλαγές του σκηνοθέτη Matt Reeves (Cloverfield) στο ρόλο της είναι σίγουρα καταλυτικές, αλλά συγκριτικά με την Σουηδή συνάδελφό της Lina Leandersson που μας είχε καθηλώσει, η Moretz προσπαθεί λίγο περισσότερο απ’όσο πρέπει.

Το Let Me In είναι, όχι απλά μια πολύ καλή ταινία αλλά και ένα άξιο remake. Οι περισσότερες από τις αλλαγές σίγουρα αφαιρούν μέρος από τη γοητεία του πρωτότυπου, αλλά ταυτόχρονα τη κάνουν αρκετά πιο γρήγορη και καθόλου κουραστική, σε σχέση με την αρκετά πιο αργή σουηδική έκδοση. Αν θα έπρεπε να βάλω τις δυο ταινίες σε ζυγαριά, το Låt den rätte komma in σίγουρα υπερισχύει με πραγματικά αριστουργηματικές σκηνές που χάνουν το βάρος τους στη ταινία του Reeves, όμως ο καλύτερος ρυθμός σε όλη της τη διάρκεια, τη κάνουν αρκετά πιο εύπεπτη, με ότι καλό και κακό αυτό συνεπάγεται.

6,5/10

Drive review

2011-12-10T20:49:00.001+02:00

Πολύ συχνά βλέπουμε καλές ταινιούλες, πολύ σπάνια πιο βλέπουμε…ταινίαρες όμως είναι ελάχιστες οι φορές στη ζωή μας που βλέπουμε μία ταινία που μας θυμίζει πως πρέπει να κοκορευόμαστε για τον όρο σινεφίλ που μας έχουν κολλήσει περιπαιχτικά οι φίλοι μας. Το Drive είναι μία από αυτές.

Ο Οδηγός (δεν ονοματίζεται) μοιάζει γεννημένος πίσω από ένα τιμόνι. Τη μέρα δουλεύει στο συνεργείο του Shannon. Περιστασιακά κάνει τον κασκαντέρ σε Χολιγουντιανές ταινίες αλλά και τον getaway driver, δηλαδή αναλαμβάνει να οδηγήσει επίδοξους ληστές στο στόχο τους και πίσω χωρίς να τους πιάσει η αστυνομία. Δεν είναι κοινωνικός αλλά τον έχει μαγέψει η νεαρή γειτόνισσά του Irene. Η σχέση μαζί της θα τον μπλέξει σε μια ιστορία βίας, εκδίκησης και εκβιασμών. Όσο και αν το θέλω, δε θα αποκαλύψω τίποτα περισσότερο, αφού παρόλο που η ιστορία δε περιέχει κάποια κοσμοϊστορική πρωτοτυπία, δε θέλω να σας χαλάσω τίποτα από αυτή την εμπειρία. Το σενάριο του Hossein Amini είναι βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του James Sallis.

Δε μπορώ να πω ότι είχα και ιδιαίτερη εμπιστοσύνη στον σκηνοθέτη πριν αρχίσει η ταινία. Ναι, το ταλέντο του ήταν έκδηλο αλλά το Bronson ήταν ένα υπερστυλιζαρισμένο bloodfest που κούραζε, ενώ το Valhalla Rising ήταν από τις πιο ανούσιες ταινίες που έχω δει στη ζωή μου. Ο Δανός Nicolas Winding Refn έπρεπε να βρει μια ισορροπία, να προβάλει το ταλέντο του αλλά το αποτέλεσμα να είναι εύπεπτο και στους θεατές, και στο Drive τα κατάφερε άψογα. Ναι είναι αργό αλλά έχει άψογο μοντάζ και ξέρει ακριβώς πόσα δευτερόλεπτα να διαρκέσει το ακίνητο κοντινό πλάνο στο απλανές βλέμμα του πρωταγωνιστή ώστε να γίνει αντιληπτός ο ψυχισμός του και όχι να μας κάνει να κοιτάμε το ρολόι μας. Η δράση είναι ελάχιστη αλλά σε ακριβώς τις σωστές δόσεις και τη σωστή στιγμή ώστε ποτέ να μη δημιουργεί κοιλιά. Ακριβώς εκεί που είσαι έτοιμος να πεις ότι αρχίζει να κουράζει, έρχεται το αναπάντεχο και σε ξαναπαρασύρει στο κόσμο του. Έχει από τα πιο αποτελεσματικά εκκωφαντικά ήσυχα soundtracks, με σχεδόν πλήρη απουσία μουσικής στη μισή της διάρκεια και ακριβώς τη κατάλληλη στιγμή, πανέμορφα, σχεδόν απόκοσμα synth tunes κάνουν την εμφάνισή τους και σου σηκώνουν τη τρίχα. Έχει το, ίσως πιο ταλαντούχο ζευγάρι ηθοποιών της γενιάς τους, που αν και δε πετυχαίνουν την απόλυτη μεταξύ τους χημεία, είναι σκέτη απόλαυση να τους βλέπεις ακόμα και να αναπνέουν με ταλέντο.

Σίγουρα έχει τα μικρολαθάκια του, όπως η όχι-και-κάτι-το-τρομερό ιστορία, ο ελαφρώς ανεξήγητος χαρακτήρας του Gosling, και κάποιες λεπτομέρειες που θα προσέξουν μόνο οι ειδικοί όπως το λάθος μιξαζ των ήχων στις καταδιώξεις, αλλά είναι τόσο σημαντικά, όσο το να σας κάνουν δώρο μια Porche αλλά να μην είναι το μοντέλο που ονειρευόσασταν. Ταινίες σαν το Drive θα δούμε ελάχιστες στη ζωή μας, και κανείς δε πρέπει να χάσει την ευκαιρία να δει αυτό το αριστούργημα.

8/10

Λούφα και Παραλλαγή: Σειρήνες στη Στεριά review

2011-12-07T16:55:00.001+02:00

Ο Νίκος Περάκης έχει το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό να είναι ταυτόχρονα εμπορικός αλλά και κινηματογραφικός σκηνοθέτης. (Σχεδόν) καμία ταινία τους δεν έχει τη υφή ενός ξεχειλωμένου τηλεοπτικού επεισοδίου, σε αντίθεση με πολλούς συναδέλφους του. Με τη πρωτότυπη Λούφα και Παραλλαγή του 1984 κατάφερε να «κάνει μόδα» τη κοινωνική σάτιρα, ένα είδος που σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό υπηρετεί μέχρι σήμερα. Οι Σειρήνες στο Αιγαίο του 2005, ενώ ήταν τεράστια εμπορική επιτυχία, δε κατάφεραν να φτάσουν τα ποιοτικά στάνταρντ του πρωτότυπου κυρίως λόγω της ελλειμματικής κεντρικής ιστορίας αλλά και των εντελώς αδιάφορων υποϊστοριών. Οι Σειρήνες στη Στεριά μοιάζουν εκ πρώτης όψεως μια κακή προσπάθεια ξεζουμίσματος του franchise αλλά τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι…ή μήπως είναι.

Οχτώ χρόνια μετά τα γεγονότα της Πίττας, η παρέα που τότε δημιούργησε ολόκληρο διπλωματικό επεισόδιο ξανασυναντιέται. Ο καθένας έχει πάρει το δρόμο του, όμως η απαγωγή της μικρής Πακιστανής Noori που είχε πάρει υπό τη προστασία του ο Σταυρακομαθιακάκης τον αναγκάζει να ανέβει στην Αθήνα, και με τη βοήθεια των «παλιοσειρών» του θα γυρίσει γη και ουρανό για να την βρει.

Πρέπει εξ αρχής να ξεκαθαρίσω ότι οι Σειρήνες στη Στεριά ουδεμία σχέση έχουν με στρατό, εκτός φυσικά ότι οι πρωταγωνιστές της γνωρίστηκαν στη πρώτη ταινία κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής τους θητείας, και προφανώς το «Λούφα και Παραλλαγή» στον τίτλο έχει καθαρά εμπορικούς σκοπούς. Όπως και στη προηγούμενη ταινία, έτσι και εδώ υπάρχει η κεντρική ιστορία της αναζήτησης της Noori και μέσω αυτής παρουσιάζονται οι υποϊστορίες των λοιπών πρωταγωνιστών. Σχεδόν, όμως, όπως και στις Σειρήνες στο Αιγαίο, αυτές οι ιστορίες είναι από αδιάφορες έως ενοχλητικές.

Και εδώ ερχόμαστε σε βασική διαφορά των Σειρήνων στη Στεριά. Η ταινία δεν είναι κωμωδία. Είναι κοινωνική σάτιρα ή κοινωνική παρωδία αν προτιμάτε με μερικές χιουμοριστικές στιγμές. Σχεδόν κάθε χαρακτήρας είναι είτε κάποιος που ξέρουμε, κάποια τηλεπερσόνα, κάποιος πολιτικός, κάποιος…μπουμπούκος που σατιρίζεται ανελέητα είτε ένα δείγμα μιας κοινωνικής ομάδας που για τον έναν ή τον άλλο λόγο βρίσκεται στα φώτα της δημοσιότητας. Το πρόβλημα είναι ότι η ταινία σατιρίζει τους χαρακτήρες με τις ιστορίες που τους ακολουθούν να είναι ιδιαίτερα κουραστικές, με αποκορύφωμα την ιστορία του «γκουρού» Γιάννη Τσιμιτσέλη που πραγματικά απορείς γιατί δε κόπηκαν στο μοντάζ. Εντύπωση κάνουν οι ιδιαίτερα καλές ερμηνείες των περισσότερων με «σκοτεινές» εξαιρέσεις τους Τσιμιτσέλη και Καγιά που είναι πραγματικά τραγικοί.

Μπορεί οι Σειρήνες στη Στεριά να έχουν ουσιαστικά αλλάξει είδος (από κωμωδία σε κοινωνική σάτιρα) και τόπο (από τα στρατόπεδα, στην αστική Αθήνα) αλλά το τελικό αποτέλεσμα είναι σε γενικές γραμμές το ίδιο, με τα ίδια μειονεκτήματα και πλεονεκτήματα και των Σειρήνων στο Αιγαίο.

5/10

The Ides of March [Αι Ειδοί του Μαρτίου] review

2011-12-03T22:40:00.001+02:00

Πρέπει να δηλώσω ότι ποτέ δεν ήμουν μεγάλος θαυμαστής του George Clooney, μάλλον αδιαφορία μου προκαλούσε το όνομά του. Η άποψη μου για το πρόσωπό του έπεσε κατακόρυφα με τις σκηνοθετικές του προσπάθειες και το Confessions of a Dangerous Mind που ήταν από τις πιο βαρετές ταινίες που έχω δει. Πρέπει να παραδεχτώ ότι δεν είχα κανένα σκοπό να δω τη νέα του ταινία, The Ides of March, αλλά η απουσία εναλλακτικών και η παρουσία του Ryan Gosling, με έριξε στα νύχια του.

Βρισκόμαστε στο…παρόν, στο πρώτο γύρο των αμερικάνικων προεδρικών εκλογών, κατά τον οποίον, το κάθε κόμμα επιλέγει τον υποψήφιο που θα κατέβει τελικά για τη τελική μάχη της προεδρίας. Αντίπαλοι για τους Δημοκρατικούς είναι ο κυβερνήτης Mike Morris και ο γερουσιαστής Pullman. O Stephen Meyers είναι ένας πανέξυπνος νέος που μαζί με τον Paul Zara, είναι υπεύθυνοι και συμβουλάτορες της καμπάνιας του Morris. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι το Ohio θα είναι η πολιτεία που θα βγάλει το νικητή, με τους υποψηφίους να τα δίνουν όλα. Το debate των υποψηφίων μπροστά στους φοιτητές του πανεπιστημίου, φαίνεται να βγάζει νικητή τον Morris. Μέχρι που ο Meyers λαμβάνει ένα τηλεφώνημα από τον Tom Duffy, υπεύθυνο της καμπάνιας του αντιπάλου Pullman, για να συναντηθούν. Ο νεαρός κάνει το λάθος να δεχτεί και από εκεί ξεκινάει ένα σκοτεινό παιχνίδι πολιτικής, μυστικών και εκβιασμών.

Η ιστορία βασίζεται στο θεατρικό έργο του Beau Willimon, «Farragut North» και αν και έχει κάποιο ενδιαφέρον, μας παρουσιάζεται με ιδιαίτερα πολύπλοκο τρόπο ενώ πραγματικά είναι μια χιλιοειπωμένη και σχεδόν τυπική ιστορία πολιτικής βρωμιάς. Το πραγματικό πρόβλημα όμως βρίσκεται αλλού. Όπως και στις προηγούμενές του ταινίες, για μια ακόμη φορά, ο Clooney μας αποδεικνύει ότι δε γνωρίζει την έννοια της λέξης ρυθμός. Υπάρχουν ταινίες, με σκαμπανεβάσματα στο ρυθμό, άλλες με ιλιγγιώδεις ρυθμούς και άλλες με ρυθμούς που θυμίζουν καρδιογράφημα πτώματος. Το Ides ανήκει σε μια δικιά του κατηγορία, του δεν έχω καν ίχνος ρυθμού. Μοιάζει σαν παραπεταμένες σκηνές, η μία πίσω από την άλλη, πολλές από αυτές χωρίς κανένα λόγο ύπαρξης, να συνδέθηκαν απλά σε μία σειρά για να βγαίνει κάποιο νόημα. Η σκηνοθεσία του Clooney είναι πραγματικά τραγική που το μόνο που κάνει σε όλη τη διάρκεια είναι να χρησιμοποιεί παλιομοδίτικα ψευτοτρικ φωτισμού για να δώσει την κατάλληλη ατμόσφαιρα. Δυστυχώς παρά τη σχετικά μικρή διάρκεια, δύσκολα θα καταφέρετε να κρατήσετε τα μάτια ανοιχτά.

Το καταστροφικό χεράκι του, έβαλε δυστυχώς και στις ερμηνείες, με τον σκηνοθέτη να έχει δώσει προφανέστατα εντελώς λάθος οδηγίες στους νεαρούς κυρίως ηθοποιούς (Ryan Gosling, Evan Rachel Wood) με το αποτέλεσμα να φτάνει μερικές φορές το όριο της γελοιότητας. Σε πόσες σοβαρές ταινίες έχετε δει ένα πολιτικό να απορεί με γουρλωμένα μάτια, ορθάνοιχτο στόμα και το απλανές βλέμμα να κοιτάει το ντουβάρι! Ευτυχώς τη κατάσταση σώζουν οι βετεράνοι Philip Seymour Hoffman, Paul Giamatti αλλά και ο George Clooney στις ελάχιστες έστω σκηνές που έχει.

Σχεδόν μίσησα τα 100 λεπτά που πέταξα βλέποντας το The Ides of March. Μια τρομερά βαρετή, ανούσια ταινία, με έναν σκηνοθέτη που πρέπει να τον τιμωρήσουν με βίτσα στη παλάμη αν τολμήσει να ξαναγγίξει κινηματογραφική κάμερα.

3,5/10

Rise of the Planet of the Apes [Ο Πλανήτης των Πιθήκων: Η Εξέγερση] review

2011-11-30T15:57:00.001+02:00

Ποιος πίστευε ότι σε ένα καλοκαίρι γεμάτο blockbusters, γεμάτο σούπερ-ήρωες, δράση και φαντασία, τη παράσταση θα έκλεβε…ένας πίθηκος, ο Καίσαρας. Αν και ακόμα δεν έχουμε δει ταινίες όπως το Captain America, και Cowboys & Aliens, το Rise of the Planet of the Apes είναι εκτός συγκλονιστικού απροόπτου ο μεγάλος νικητής του καλοκαιριού.

Ο Will Rodman εργάζεται πάνω σε ένα φάρμακο που ελπίζουν ότι θα θεραπεύσει το Alzheimer, μια ασθένεια από την οποία πάσχει και ο πατέρας του. Το φάρμακο δοκιμάζεται σε πιθήκους και τα αποτελέσματα είναι εντυπωσιακά με τα πρωτεύοντα, όχι μόνο να αναδομούν τα κατεστραμμένα τους κύτταρα αλλά και να αναπτύσσουν υψηλή εγκεφαλική δραστηριότητα. Όταν όμως έρχεται η ώρα της επίδειξης ώστε να προχωρήσει και η δοκιμή σε ανθρώπους, όλα πάνε στραβά. Η έρευνα καταδικάζεται, και τα πειραματόζωα καταδικάζονται σε θάνατο, όλα εκτός του Ceaser, ενός μικρού πιθήκου που γεννήθηκε σε συνθήκες αιχμαλωσίας. Ο Will δεν είναι έτοιμος να τα παρατήσει, και όχι μόνο χορηγεί το πειραματικό φάρμακο στο πατέρα του αλλά παίρνει και το μικρό σπίτι του. Ο Ceaser αναπτύσσει εξαιρετική νοημοσύνη όμως ένα ατύχημα θα τον οδηγήσει σε ένα καταφύγιο πιθήκων, όπου και βήμα-βήμα θα καταφέρει να δημιουργήσει τον δικό του στρατό.

Πολύ θα ήθελα να αναφερθώ πιο εκτεταμένα στη πλοκή της ταινίας όμως καλύτερα να σας αφήσω να το απολαύσετε μόνοι σας, όμως να ξέρετε ότι αυτό που διαβάσατε παραπάνω δεν είναι παρά ο σκελετός της ζωής του Ceasar και θα δείτε πολλά περισσότερα. Ο Ceasar, ο πραγματικός πρωταγωνιστής της ταινίας. Η εξέλιξη της ζωής του σχεδόν όπως ενός παιδιού, ενός παιδιού με άγρια ένστικτα. Που προσπαθεί να επικοινωνήσει, που δεν είναι κακό αλλά εκ φύσεως ελεύθερο. Που δεν καταλαβαίνει γιατί τον αφήνει ο «πατέρας» του και που όταν καταλαβαίνει τις ικανότητές του, δείχνει πόσο ικανός και επικίνδυνος μπορεί να γίνει για να αποκτήσει την ελευθερία του. Ο Ceaser δεν είναι απλά ένα ψηφιακό εφέ, αλλά είναι κανονικά γυρισμένο με τον εξαιρετικό ηθοποιό, ειδικό πια στο motion capturing από προηγούμενες ταινίες (Lord of the Rings, King Kong), Andy Serkis να υποδύεται κανονικά έναν πίθηκο. Η ερμηνεία του είναι σχεδόν τρομακτική, ανατριχιαστική και είναι απορίας άξιο αν μια τέτοια ερμηνεία θα μπορέσει να θεωρηθεί «έγκυρη» ώστε να μπει υποψήφιος για το Όσκαρ καλύτερου ανδρικού ρόλου, κάτι που του αξίζει όσο λίγοι φέτος.

Η ταινία ξεκινάει εντελώς τυπικά, με το πειραματικό φάρμακο που δε παίρνει έγκριση και ο επιστήμονας προσπαθεί μόνος του να συνεχίσει κρυφά την έρευνα. Όμως από εκεί και πέρα, ο ρυθμός αργά-αργά αρχίζει να ανεβαίνει έστω και αν δεν υπάρχουν σκηνές δράσης. Η νοητική εξέλιξη του Ceasar, ο τρόπος αλληλεπίδρασης με τους ανθρώπους, προϊδεάζουν το θεατή ότι το Rise of The Apes δεν είναι η ξεπέτα που απλά εκμεταλλεύεται μια τέτοια ιστορική ip. Βέβαια κάπου εκεί, αν και δεν υπάρχει σεναριακή κοιλιά, η ένταση έχει μια ενοχλητική στατικότητα που διαρκεί πολύ και κουράζει. Αρχίζοντας από τη σχέση του Ceasar με τον Will, οι πρώτες ενδείξεις των αγρίων ενστίκτων, η μεταφορά στο καταφύγιο, οι μέρες προσαρμογής και μέχρι να αρχίσει να αντιλαμβάνεται τις δυνάμεις του, δίνουν μια αίσθηση μακριάς εισαγωγής που περιμένεις να τελειώσει αλλά δυστυχώς διαρκεί αρκετά περισσότερο απ’όσο θα ήθελες. Όταν όμως ο Ceasar «ξυπνάει», τότε η ένταση, η σκηνοθεσία, η ερμηνεία του Serkis αλλά και λίγο αργότερα η δράση χτυπάνε κόκκινο με μερικές από τις πιο εντυπωσιακές και άγρια διασκεδαστικές σεκάνς της χρονιάς.

Το Rise of the Apes (δε μπορώ να δεχτώ το «Planet of-», δεν είμαι τόσο ηλίθιος ώστε να χρειάζομαι ένα τίτλο σιδηρόδρομο για να καταλάβω ποια ταινία είναι) είναι σίγουρα η πιο δυνατή περιπέτεια του καλοκαιριού, που με τις πολλές αναφορές σεβασμού στα προηγούμενα (ή επόμενα;) κεφάλαια, μας κάνει να θέλουμε να ξαναδούμε ακόμα και εκείνη τη μετριότητα του Tim Burton αλλά κυρίως να περιμένουμε με ανυπομονησία το επόμενο…Planet of the Apes.

7/10

Abduction review

2011-11-27T00:03:00.001+02:00

Θέλοντας και μη, για ακόμα μια φορά, θα αναγκαστώ να γράψω για αυτή τη πληγή που λέγεται Twilight. Στο Twilight λοιπόν, τρεις είναι οι πρωταγωνιστές, με την Kristen Stewart να έχει αναγνωρισμένη καριέρα πολύ πριν από αυτό (και ελπίζουμε να μην της την καταστρέψει), τον Robert Pattinson να είναι μεν άγνωστός αλλά πολύ γρήγορα να παίρνει ρόλους όπου και έδειξε ότι κάτι αξίζει, και έμεινε ο Taylor “Doesn’t-he-own-a-shirt” Lautner. Ο 19χρονος ακόμα, πιτσιρικάς δεν είχε ακόμα κάποια ουσιαστική ευκαιρία να δείξει αν έχει κάποιο ταλέντο. Το μόνο που ήταν γνωστό για αυτόν ήταν οι γνώσεις πολεμικών τεχνών που έχει και το καλογυμνασμένο σώμα του που επιδεικνύει με μανία. Το Abduction είναι η πρώτη του προσπάθεια να αποδείξει ότι μπορεί να γίνει ένας action-star με τους υπεραισιόδοξους να μιλάνε για τον νέο Tom Cruise. Πάμε να δούμε τι ψάρια έπιασε.

Ο Nathan είναι ένα κλασσικό λυκειόπαιδο της νεόπλουτης Αμερικής. Τα έχει όλα, αλλά κάτι στη ζωή του μοιάζει να μη κολλάει. Μέχρι που ανακαλύπτει τη φωτογραφία του σε μια σελίδα με εξαφανισμένα παιδιά και όλη του η ζωή γυρνάει τούμπα. Οι γονείς του δεν είναι γονείς του και σε χρόνο μηδέν βρίσκεται κυνηγημένος από διάφορους, χωρίς να ξέρει ποιον να εμπιστευτεί.

Η ιστορία προφανώς δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια δικαιολογία για να πάρουν φωτιά τα πόδια του Lautner. Αρχικά το παιχνιδάκι, ποιος είναι ο καλός-ποιος είναι ο κακός είναι αρκετά ενδιαφέρον αλλά δεν έχει απολύτως καμία εξέλιξη στη πορεία, σε σημείο στο τέλος να μη μπαίνει καν στο κόπο να σου αποκαλύψει ποιος είναι ποιος! Το σενάριο είναι αναμενόμενα αδιάφορο αλλά το πρόβλημα βρίσκεται αλλού. Μπορεί οι τίτλοι να αναφέρουν τον σκηνοθέτη John Singleton ως υποψήφιο για Όσκαρ, αλλά αυτή την υποψηφιότητα τη πήρε το 1991 και από τότε η καριέρα του έχει βαλτώσει με ταινίες όπως Shaft και 2 Fast 2 Furious με μοναδική ίσως εξαίρεση το Four Brothers του 2005. Δε ξέρω αν κάποιος τον απείλησε για να αναλάβει τη σκηνοθεσία του Abduction αλλά πραγματικά έκανε ότι χειρότερο μπορούσε. Η ταινία ουσιαστικά δεν έχει ρυθμό, είναι κουραστική με σχετικά ελάχιστες σκηνές δράσης που μπορεί να δίνουν μια κάποια ένταση αλλά τις έχουμε ξαναδεί εκατοντάδες φορές και με πολύ καλύτερο τρόπο. Υπάρχουν σκηνές που πραγματικά γελάει ο πλανήτης και σου έρχεται να πετάξεις τα ποπ-κορν στην οθόνη. Το μόνο που έκανε σε όλη τη διάρκειά της είναι ένα ατελείωτο μακρόσυρτο ζουμ στη φάτσα του Lautner για να ξεχαρμανιάσουν οι πιτσιρίκες.

Φτάσαμε και στη δεύτερη, εξίσου μεγάλη πληγή. Αν ο Lautner είναι ο νέος Tom Cruise εγώ είμαι ο νέος Roger Ebert! Η απουσία οποιουδήποτε ίχνους ερμηνευτικού ταλέντου είναι τόσο κραυγαλέα που περνάει τα όρια του γελοίου και καταντάει τραγικό. Και το γεγονός ότι όλη η ταινία είναι κομμένη και ραμμένη πάνω του, κάνει το γεγονός ακόμα πιο επίπονο. Το μόνο ελαφρυντικό που μπορώ να του δώσω πριν τον αφορίσω μια και καλή, είναι η ηλικία του αφού στα 16 του χρόνια μπήκε με το στανιό στο επίκεντρο του κινηματογραφικού τοπίου, με ένα ρόλο σχετικά πολύ μικρό και ξαφνικά πρέπει να αποδείξει ότι εκτός από κοιλιακούς έχει και ταλέντο. Του δίνω λίγα χρόνια ακόμη αλλά αν δε στρώσει τον απαυτό του, τον βλέπω να γίνεται μεγάλος action-star, ο διάδοχος του… Michael Dudikoff (ούτε καν του Steven Seagal!). Η ακόμα μεγαλύτερη απογοήτευση ήρθε από τη συμπρωταγωνίστριά του Lily Collins, που μετά από μια αρκετά καλή εμφάνιση στο The Blind Side, τόσο στο Priest όσο και εδώ, κινείται και φέρεται σαν μια κούκλα βιτρίνας. Ελπίζω να τα πάει καλύτερα στο Snow White του Singh. Τη παράσταση κλέβουν οι Alfred Molina και Sigourney Weaver που πραγματικά είναι το μοναδικό ίχνος ποιότητας του Abduction. Τέλος, κάποιος να απολύσει τον manager του Michael Nyqvist που μετά την εξαιρετική παρουσία του στο πλάι της Noomi Rapace στη τριλογία Millenium, εδώ σε κάθε σκηνή το μόνο που κάνει είναι να βλαστημάει τη μοίρα του.

Πολύ το ανέλυσα και δε του αξίζει. Το Abduction είναι μια κακή ταινία πέρα ως πέρα, έχει ερασιτεχνικό σενάριο, άθλια σκηνοθεσία, τραγικές ερμηνείες και είναι πιθανότατα από τις χειρότερες ταινίες της χρονιάς. Μείνετε μακριά…

3/10

Blitz review

2011-11-21T22:36:00.001+02:00

Όπως έχει δηλώσει και παλιότερα ο Jason Statham, δε σκοπεύει με τις ταινίες του να κερδίσει κάποιο Όσκαρ, αλλά απλά να μας διασκεδάσει, και παρά τον ουσιαστικά μοναδικό τυποποιημένο ρόλο που παίζει λίγο-πολύ στις περισσότερες ταινίες του, καταφέρνει το στόχο του σε αρκετά μεγάλο βαθμό. Και το η νέα του ταινία Blitz, έμοιαζε κάτι παρόμοιο, έλα όμως που βρήκε τη λάθος στιγμή για την αλλαγή, όσο μικρή και αν είναι αυτή.

Ο Brant είναι ένας σκληροτράχηλος αστυνομικός του Λονδίνου. Οι υπερβίαιες αντιδράσεις του έχουν δημιουργήσει ουκ ολίγα προβλήματα στο τμήμα, όμως σε αυτή την υπόθεση η βοήθειά του είναι απαραίτητη. Ένας άγνωστος δολοφονεί εν ψυχρώ αστυνομικούς, από τροχονόμους μέχρι υψηλόβαθμους ντετέκτιβ. Μαζί με τον επιθεωρητή Porter Nash που μάλλον κανείς δε συμπαθεί λόγω των σεξουαλικών του προτιμήσεων, πρέπει να τον βρουν και να τον σταματήσουν πριν η πόλη πέσει στο χάος.

Ξεκινώντας από τα βασικά, το Blitz δεν είναι μια έντονη περιπέτεια όπως μας έχει συνηθίσει ο πρωταγωνιστής του, αλλά ένα καθαρό αστυνομικό θρίλερ «βρες το δολοφόνο» χωρίς ουσιαστικές σκηνές δράσης εκτός ενός κυνηγητού στα Λονδρέζικα σοκάκια και μιας απολαυστικής αλλά πολύ μικρής εισαγωγής που μας υπόσχεται για άγριες καταστάσεις, μια υπόσχεση όμως που δε τηρεί στη συνέχεια.

Η ιστορία είναι βασισμένη στο αστυνομικό μυθιστόρημα του Ken Bruen, έργο του οποίου ήταν και το London Boulevard που είδαμε πριν μερικούς μήνες. Το κεντρικό concept του ψυχάκια δολοφόνου και του υπερβίαιου μπάτσου, ακούγεται πολλά υποσχόμενο αλλά δεν ξετυλίγεται με ιδιαίτερα πετυχημένο τρόπο. Αν και πρέπει να ομολογήσω ότι δε γίνεται κουραστικό σε κανένα σημείο παρά την ιδιαίτερα αργή ροή του, μπορεί να χαρακτηριστεί υπερφίαλο αφού θεωρεί ότι μόνο με την αναφορά κάποιων καταστάσεων, θα μας πείσει. Για παράδειγμα παρά τα μεγάλα λόγια για τη σκληρότητα του Brant, ελάχιστα παραδείγματα βλέπουμε ουσιαστικά ενώ στον ίδιο λάκκο πέφτει και ο ρόλος του δολοφόνου που ψυχάκια ακούμε και ψυχάκια δε βλέπουμε. Δε καταφέρνει να μας πείσει για το χαρακτήρα των ηρώων του με αποτέλεσμα να βρεθούμε πλήρως αποκομμένοι από την ιστορία του. Στη χειρότερη μοίρα βρίσκεται ο Paddy Considine, η συνύπαρξη του οποίου με τον Statham ήταν από τα σημαντικότερα ατού της ταινίας, και μένει ουσιαστικά στο περιθώριο με σχετικά λίγες σκηνές παρουσίας, ακόμα λιγότερες ατάκες αφήνοντας μας την εντύπωση ενός ανούσιου ρόλου. Και δυστυχώς από τέτοιους έχει μπόλικους το Blitz, βλέπε Zawe Ashton, David Morrissey και Luke Evans.

Αν και δεν είναι μια πραγματικά κακή ταινία, τα πολλά κυρίως σεναριακά λάθη ίσα που την αφήνουν να είναι μη-δυσάρεστη. Με υπαρκτή τη πιθανότητα λάθους αφού δεν έχω διαβάσει το βιβλίο, το Blitz μου άφησε την εντύπωση την καταδικασμένης μετριότητας.

4,5/10

Tyrannosaur [Τυραννόσαυρος] review

2011-11-18T21:49:00.001+02:00

Ο Paddy Considine είναι ένας από τους πιο ταλαντούχους και πολυαγαπημένους, από κοινό και κριτικούς, (σχετικά) νέους Βρετανούς ηθοποιούς. Με συμμετοχές σε ταινίες όπως Dead Man's Shoes και In America έχει κερδίσει τους πάντες ενώ έχει περάσει εξίσου επιτυχημένα και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού με ρόλους στα The Bourne Ultimatum και Cinderella Man. Αυτή τη φορά όμως αποφασίζει να περάσει για πρώτη φορά αλλά και να μείνει αποκλειστικά πίσω από τη κάμερα, σκηνοθετώντας ένα δικό του σενάριο, με τον «ύποπτο» τίτλο Tyrannosaur.

Ο Joseph είναι ένας μεσήλικας που ζει πνιγμένος από αισθήματα βίας και θυμού. Έχοντας χάσει τη γυναίκα του, μόνη του παρέα είναι το ποτό, κάτι που κάνει τα ξεσπάσματά του ακόμα πιο έντονα. Όμως τα ξεσπάσματά του δεν είναι πάντα αναίτια, και όπως λέει ο ίδιος το μόνο που κάνει είναι να αντιδράει έτσι όπως θα αντιδρούσαν όλοι αλλά δεν τολμάνε. Μετά από ένα τέτοιο ξέσπασμα και στη προσπάθειά του να κρυφτεί μπαίνει στο «φιλανθρωπικό κατάστημα» της Hannah. Παρά τη σχεδόν μανιασμένη συμπεριφορά του, η Hannah προσπαθεί να επικοινωνήσει μαζί του και χωρίς να το θέλει δημιουργεί μια περίεργη φιλία μαζί του. Η Hannah όμως έχει τα δικά της ενδοοικογενειακά προβλήματα βίας και ο Joseph θα είναι το μοναδικό στήριγμά της.

Το Tyrannosaur προφανώς δεν έχει καμία σχέση με δεινόσαυρους, και ο τίτλος, αν και μπορεί να χαρακτηρισθεί παραπλανητικός, έχει την εξήγησή τους, τόσο κυριολεκτικά όσο και μεταφορικά. Στο επίκεντρο της ταινίας μπαίνει η βία, η κάθε είδους βία, αναίτια ή μη, τρομολάγνα, λεκτική, οικογενειακή, εκδικητική αλλά και ταυτόχρονα τραγική. Ο εκτός ελέγχου Joseph, η κακοποίηση της Hannah, ο gangsta γείτονας με το αφηνιασμένο bulldog μέχρι και την τελική εκδίκηση, τα πάντα πλημμυρίζονται από βία, on ή off screen. Αυτός ήταν προφανώς και ο σκοπός του Considine, και τα καταφέρνει άψογα όμως, μια ταινία δε πρέπει να έχει μόνο θέμα αλλά και ιστορία και εδώ to Tyrannosaur πάσχει. Οι χαρακτήρες είναι οι πράξεις τους σύμφωνα με το σκηνοθέτη, αφού δε μπαίνει καν στο κόπο να μας τους συστήσει. Δε γνωρίζουμε παρά ελάχιστα για αυτούς και μοιάζουν υπερβολικά χάρτινοι και ειδικά κατασκευασμένοι για να τονιστεί το συγκεκριμένο θέμα και ελάχιστα ρεαλιστικοί. Ταυτόχρονα η ιστορία ουσιαστικά δεν έχει καμία εξέλιξη. H πρώτη και η τελευταία στιγμή που υπάρχει μια σεναριακή εξέλιξη είναι τη στιγμή που ο Joseph μπαίνει στο κατάστημα της Hannah, με όλη την υπόλοιπη διάρκειά της να αποτελεί παραλειπόμενο αυτής της συνάντησης. Όσο ενδιαφέρον και να είναι το θέμα, σταδιακά, και όσο δεν υπάρχει εξέλιξη, κουράζει όλο και περισσότερο.

Όσο για τη σκηνοθεσία, εδώ ο Considine τα πάει πολύ καλύτερα, καταφέρνοντας να κρατήσει έναν σχετικά ικανοποιητικό ρυθμό, με πανέμορφα πλάνα, επικεντρωμένος μόνο σε στο αντικείμενο που θέλει να δείξει, αγνοώντας επιδεικτικά το περιβάλλον, χωρίς ίχνος έλλειψης εμπειρίας, το τελικό αποτέλεσμα είναι άκρως ικανοποιητικό. Στα ίδια υψηλά επίπεδα είναι και οι ερμηνείες των δύο πρωταγωνιστών, Peter Mullan και Olivia Colman που όμως δεν τους επιτρέπεται να απογειωθούν λόγω του σεναρίου.

Το Tyrannosaur είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα τεχνικά ταινία, και ενώ κοιτάει από μια πολύ ενδιαφέρουσα σκοπιά το κεντρικό θέμα της βίας, η ουσιαστική απουσία ιστορίας προκαλεί μια τεράστια κοιλιά στη ταινία που όσο περνάει η ώρα, τόσο μεγαλώνει, με αποτέλεσμα να γίνεται περισσότερο κουραστική χάνοντας το ενδιαφέρον της.

5/10

Final Destination 5 [Βλέπω το Θάνατό σου 5] review

2011-11-15T23:19:00.001+02:00

Η επιτυχημένη σειρά ταινιών «ευφάνταστων τρόπων θανάτου» Final Destination, έφτασε αισίως στο πέμπτο μέρος της, έστω και αν πολλοί είναι αυτοί που θα ήθελαν να είχε τελειώσει εδώ και πολλά χρόνια. Αν και φυσικά είμαι από αυτούς που απογοητεύτηκαν οικτρά από τις δύο προηγούμενες ταινίες, δε μπορώ να παραδεχτώ ότι συνεχίζω να είμαι φαν, μιας και το Final Destination 2 ήταν για μένα μία από τις καλύτερες κωμωδίες και ταυτόχρονα μία από τις πιο διασκεδαστικές κινηματογραφικές μου εμπειρίες. Για να δούμε αν τελικά άξιζε να περιμένω κάτι καλύτερο ή θα πρέπει να μπω στη στρατιά αυτών που ζητάνε να σταματήσει επιτέλους η σειρά.

Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή, μια ομάδα νεαρών, στη συγκεκριμένη περίπτωση συναδέλφων σε μια εταιρία, ξεκινάν για ένα ταξίδι «σύσφιξης σχέσεων». Ο Χάρος αυτή τη φορά τους βρίσκει σε μια κρεμαστή γέφυρα. Ο Sam λίγο πριν συμβεί το «κακό» βλέπει τη καταστροφή σε όραμα και προλαβαίνει να σώσει 8 από τους συναδέλφους του. Όμως, όπως είναι γνωστό, δε μπορείς να ξεγελάσεις το Θάνατο, και οι επιζήσαντες, ο ένας μετά τον άλλον σκοτώνονται με τον πιο βίαιο τρόπο.

Final Destination σημαίνει, εντυπωσιακή εναρκτήρια σκηνή καταστροφής και ευφάνταστοι τρόπου θανάτου. Αυτή την ιδανική ισορροπία είχε πετύχει το δεύτερο μέρος, όμως οι επόμενες ταινίες μπέρδεψαν τον «ευφάνταστοι» με τον «γελοίοι» με το αποτέλεσμα να είναι σε πολλές περιπτώσεις τραγικό. Το FD5 μας υπόσχεται πιο σκοτεινό ύφος και εν μέρει τα καταφέρνει. Η σκηνή καταστροφής στη γέφυρα είναι αρκετά εντυπωσιακή και ιδιαίτερα μεγάλη σε διάρκεια. Το πρόβλημα εδώ είναι η κακή χρήση των εφέ, που χρησιμοποιείται εκτεταμένα αντί κάποιου είδους prosthetics που θα είχε πιο ρεαλιστικό αποτέλεσμα. Ποτέ ένα τρισδιάστατο cg έντερο ή ένα τρυπημένο από σιδερόβεργες πρόσωπο, δεν μπορεί να είναι τόσο τρομοδιασκεδαστικό όσο ένα «αληθινό» με τις ανάλογες αηδιαστικές προσθήκες.

Όσο για τους επόμενες σκηνές θανάτου, αυτές είναι όντως αρκετά έντονες και με σαδιστικά μεγάλη διάρκεια μέχρι να γίνει το μοιραίο, σε κάποιες περιπτώσεις όμως και εδώ δε λείπουν τα κακοφτιαγμένα εφέ που καταστρέφουν τη γενική εικόνα. Γεγονός είναι πάντως ότι το όλο concept μοιάζει αρκετά πιο καλοδουλεμένο από τις προηγούμενες ταινίες, και η διασκέδαση που τόσο μας έλειψε στο 3 & 4, εδώ επιστρέφει, έστω και σε όχι όσο μεγάλες δόσεις θα θέλαμε.

Όσο για το cast & crew, τρεις είναι οι περιπτώσεις που χρίζουν αναφοράς και δυστυχώς και οι τρεις είναι αρνητικές. Ο σκηνοθέτης Steven Quale σίγουρα δεν είναι διάσημος, αλλά έχει στο βιογραφικό του την άμεση συνεργασία με τον James Cameron στο Avatar ως second unit director κάτι που μας έδινε ελπίδες για ρεαλιστικά ψηφιακά εφέ, ενώ αντίθετα το τελικό αποτέλεσμα ήταν κάκιστο. Η πιο γνωστή ηθοποιός του cast είναι η Emma Bell, με συμμετοχές σε άλλα γνωστά θρίλερ όπως το Frozen και στη σειρά The Walking Dead, αλλά εδώ έμοιαζε να βρισκόταν εντελώς στο κόσμο της, αγαλματάκια ακούνητα αμίλητα, αγέλαστα, με ένα κλαψομ…κο ύφος σε όλη τη διάρκεια της ταινίας. Τέλος η μεγάλη επιστροφή του Tony Todd ως νεκροθάφτης-ιατροδικαστής ήταν δυστυχώς μόνο για τους τίτλους με 3-4 ατάκες συνολικά και αυτές βγαλμένες από σενάριο ερασιτεχνικής ταινίας.

Παρά τα άφθονα αρνητικά που ανέφερα παραπάνω, η λέξη κλειδί των Final Destination είναι η διασκέδαση και στο 5 αυτή η λέξη, προς μεγάλη μας ευχαρίστηση, ξανακάνει την εμφάνισή της έστω και σε μικρές δόσεις, μετά την πλήρη απουσία της στα προηγούμενα δύο. Μπορεί να μη φτάνει το επίπεδο των πρώτων δύο ταινιών αλλά είναι σίγουρα καλύτερο από τις δύο τελευταίες.

5/10

Friends with Benefits [Οχι Μόνο Φίλοι] review

2011-11-12T11:57:00.001+02:00

Σεξ και φίλοι, σεξ χωρίς αίσθημα, σεξ χωρίς σχέση, γενικά το όλο θέμα έχει εξαντληθεί εδώ και πολλά πολλά χρόνια, και περιέργως, μόνο φέτος κυκλοφόρησαν δύο ταινίες, με τη πρώτη, το No Strings Attached με την Natalie Portman να αποτυγχάνει παταγωδώς. Το Friends with Benefits έμοιαζε σαν τον φτωχό συγγενή και μετά την αποτυχία του πρώτου, αρκετοί ήταν αυτοί που ξέχασαν τη παρουσία του. Μήπως όμως δε θα έπρεπε;

Ο Dylan είναι ένας blogger με τεράστια επιτυχία που δέχεται πρόταση για διευθυντική δουλειά σε μεγάλο περιοδικό της Νέας Υόρκης. Η Jamie είναι μια επαγγελματική κυνηγός κεφαλών, δηλαδή αναλαμβάνει να βρει το σωστό άτομο για τη σωστή θέση με την ανάλογη αμοιβή, και ο Dylan είναι το τελευταίο της εύρημα. Τον φέρνει στην Νέα Υόρκη, τον πείθει να υπογράψει και σιγά σιγά η σχέση του εξελίσσεται σε φιλικό επίπεδο αφού φαίνεται ότι και οι δύο προβλήματα…ή κουσούρια. Μιας και το αίμα τους βράζει, πολύ γρήγορα πέφτει στο τραπέζι η συμφωνία για σεξ χωρίς δεσμεύσεις, κάτι που αρχικά μοιάζει να λειτουργεί ιδανικά, αρχικά….

Η πλοκή μιας τέτοιας ταινίας είναι προφανώς προβλέψιμη από όλους και για να ξεχωρίσει από το σωρό, ο σκηνοθέτης πρέπει να έχει πάνω από έναν άσσο στο μανίκι του και κυρίως να βρει τρόπους να μη ξαναδούμε τα ίδια και τα ίδια, έστω και αν αναγκαστικά αυτά υπάρχουν στην ιστορία. Από τη πρώτη κιόλας σκηνή, ο σκηνοθέτης Will Gluck έχει δύο πολύ δυνατούς άσσους, την απίστευτη χημεία των δύο αξιολάτρευτων αλλά όχι σαλιάρηδων πρωταγωνιστών, Mila Kunis και Justine Timberlake, και την παρουσία πετυχημένου ενήλικου χιούμορ που πραγματικά σε κάνει να ξεκαρδίζεσαι. Το πρώτο μισάωρο πραγματικά απορείς πως μπορεί να είναι τόσο καλή αλλά ταυτόχρονα φοβάσαι για το τι σε περιμένει.

Το κομμάτι «φιλικό σεξ» είναι διασκεδαστικότατο αλλά το κομμάτι φιλίας…όχι και τόσο. Αν και παρουσιάζεται με εξίσου έξυπνο τρόπο, τραβάει αρκετά σε χρόνο και προκαλεί μια πολύ ελαφριά νύστα. Και εκεί έρχεται η καταστροφή. Ξέρεις, όσο και αν το αντεύχεσαι, είσαι σίγουρος ότι θα έρθει η σκηνή του συναισθήματος, της παρεξήγησης. Όμως αυτή έρχεται στη πιο άσχετη στιγμή, καταστρέφει την όποια χιουμοριστική ατμόσφαιρα βάζοντας με το στανιό το αίσθημα στην εξίσωση. Ξαφνικά η τρελιάρα Jamie γίνεται μια αχώνευτη Sandra Bullock και μικροεγωισμοί γυμνασιακού επιπέδου σε κάνουν να απορείς γιατί σου καταστρέφουν την ταινία. Το μουσικοχορευτικό φινάλε σε προκαλεί gag reflexes αλλά ευτυχώς, έστω και το τελευταίο δευτερόλεπτο, το χιούμορ επανέρχεται, έστω και αν είναι πολύ αργά.

Η μισή ταινία είναι ίσως από τις καλύτερες κωμωδίες της χρονιάς, και στην υπόλοιπη μισή θες να παλουκώσεις τους δημιουργούς της έξω από το κάστρο του Δράκουλα. Ακόμα όμως και έτσι, το συνολικό πρόθεμα είναι, έστω και ελαφρώς, θετικό. Στο κάτω κάτω, οι κύριοι θα απολαύσουν την ποικιλία εσωρούχων στο σώμα της δεσποινίδος Kunis και οι κυρίες του κοιλιακούς του Timberlake, άρα it’s a win-win situation!

5,5/10

The Next Three Days [Οι Επόμενες Τρεις Μέρες] review

2011-11-07T21:31:00.001+02:00

Το 2004, ο Paul Haggis έκανε το μεγάλο μπαμ με το Crash που, αν και δέχτηκε πολλές κριτικές, κατάφερε να σαρώσει και στα Όσκαρ. Από τότε όμως, ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος δεν ήταν και ιδιαίτερα πολυάσχολος, τουλάχιστον στα σκηνοθετικά του καθήκοντα με μοναδική του ταινία το, μάλλον αδιάφορο λόγω θέματος, Valley of Elah το 2007. Το The Next Three Days είναι η τελευταία του ταινία με πρωταγωνιστή τον, ιδιαιτέρως αχώνευτο στο ελληνικό κοινό, Russell Crowe.

Το The Next Three Days, αποτελεί remake της γαλλικής ταινίας του 2008, Pour Elle, και έχει ως κεντρικό χαρακτήρα τον John Brennan, έναν καθηγητή που ζει ήρεμα με την οικογένειά του, μέχρι που ξαφνικά βλέπει να συλλαμβάνουν και να φυλακίζουν τη γυναίκα του κατηγορούμενη για φόνο, αφήνοντάς τον μόνο με το μικρό παιδί του. Όταν οι ελπίδες αθώωσης εξαφανίζονται, αποφασίζει ότι θα πάρει το ρίσκο να την βοηθήσει να δραπετεύσει και να φύγουν μαζί από τη χώρα.

Η βασική ιστορία είναι γνωστή και χιλιοειπωμένη, το απλό ανθρωπάκι που εξαιρετικές περιστάσεις τον κάνουν να παίρνει το νόμο στα χέρια του και να καταφέρνει…τα ακατόρθωτα. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, αλλά όταν ένας καθηγητάκος γίνεται ξαφνικά criminal mastermind με υπολογισμένη τη παραμικρή λεπτομέρεια και φυσικά άπειρους τόνους τύχης, εκεί ο ρεαλισμός δέχεται μοιραία χτυπήματα. Και πάλι όμως αυτό δεν είναι το μεγαλύτερο μειονέκτημα της ταινίας.

Η ταινία ξεκινάει αφήνοντας μεγάλες προσδοκίες, με γρήγορο ρυθμό και έναν ιδιαίτερο ρόλο από τον Liam Neeson που υποδύεται τον μέντορα-Παλαιοκώστα που έχει αποδράσει οχτώ φορές από φυλακές και δίνει οδηγίες στον Crowe. Μεγάλη απογοήτευση ότι ο ρόλος του Neeson είναι ουσιαστικά cameo, έχει μία και μοναδική σκηνή ενώ θα μπορούσαν να εκμεταλλευτούν τη παρουσία του ποικιλοτρόπως. Κάπου εκεί αρχίζει ο προγραμματισμός, η οργάνωση της απόδρασης. Ο ρυθμός πέφτει ραγδαία, η ένταση λάμπει δια της απουσίας της και ο θεατής αρχίζει να κοιτάει το ρολόι του. Η ώρα περνάει και δε φαίνεται φως στο τούνελ. Η ώρα για την απόδραση επιτέλους φτάνει αλλά έχουν ήδη περάσει κοντά 90 κουραστικά λεπτά και αν και η ένταση και η δράση ξαναυξάνονται ραγδαία, είναι ήδη πολύ αργά.

Μερικές εντυπωσιακές σκηνές προς στο τέλος, ένα happy end κι από δω παν κι άλλοι…Μια αδιάφορη ταινία που έχουμε ξαναδεί και με ένα αξιόλογο cast που δυστυχώς δε προσφέρει τίποτα.

5/10

Cars 2 [Αυτοκίνητα 2] review

2011-11-02T15:10:00.001+02:00

Εξ’αρχής ήταν πολύ περίεργη η επιλογή της Pixar να δημιουργήσει sequel για μια από τις λιγότερο επιτυχημένες ταινίες της, το Cars. Υπάρχει βέβαια και η άλλη οπτική, μιας και μπορεί η ταινία να μην ήταν συγκριτικά τόσο καλή όμως προώθησε τεράστιας γκάμας προϊόντα για παιδιά, γεμίζοντας τα ράφια των καταστημάτων με τον Κεραυνό Μακουίν. Έχοντας όμως και πάλι τον δημιουργό της Pixar, John Lasseter πίσω από το τιμόνι, ήταν δύσκολο να πιστέψουμε ότι το Cars 2 θα ήταν απλά μια αρπαχτή.

Ο Lightning McQueen έχοντας κερδίσει το κύπελλο Piston, είναι ο απόλυτος πρωταθλητής και όλοι θέλουν να τον νικήσουν. Μια πρόκληση από τον Francesco Bernoulli, ένα αγωνιστικό της Φόρμουλα 1 για το μεγάλο Grand Prix, τον βάζει στο αεροπλάνο για την Ιαπωνία, την Ιταλία, τη Γαλλία και το μεγάλο τελικό στην Αγγλία. Μαζί του έχει πάντα τον φίλο του Mater, ο οποίος χωρίς να το θέλει πέφτει σε απανωτές γκάφες εξαγριώνοντας τον McQueen, ο οποίος και τον διώχνει. Ο Mater στη προσπάθειά του να διορθώσει τα λάθη του, μπλέκεται σε μια ιστορία κατασκοπίας και σαμποτάζ και συνεργάζεται με τους πράκτορες Finn McMissile και Holley Shiftwell για να βοηθήσει αλλά και να σώσει τον McQueen.

Κατ’αρχάς ξεχάστε το σκηνικό – πρωταγωνιστή της πρώτης ταινίας, τη πόλη Radiator Springs. Το Cars 2 θα μπορούσα να πω ότι δεν είναι ένα άμεσο sequel αλλά μια σχεδόν άσχετη ιστορία που απλά μπλέκεται ο McQueen και κυρίως ο Mater. Το βασικό κατασκοπικό θέμα είναι και η καταστροφή της ταινίας, κάτι που δυστυχώς φαινόταν και από το trailer. Ναι, μπορεί να υπάρχουν μερικές σκηνές blockbuster-ικής δράσης με εκρήξεις και τρελά gadgets όμως η βασική ιστορία με τα βιοκαύσιμα, την επιχειρηματική αντικατασκοπεία και τα εμπορικά σαμποτάζ, είναι υπερβολικά πολύπλοκη, ακόμα και για τους μεγαλύτερους θεατές, αλλά ταυτόχρονα και ιδιαιτέρως αδιάφορη. Η πολυπλοκότητα της ιστορίας αυξάνει αισθητά και τη διάρκεια της ταινίας κάτι που κουράζει και τους μικρούς θεατές που σιγά σιγά γλαρώνουν στις θέσεις τους μη καταλαβαίνοντας τι γίνεται, και απλά κουράζει τους μεγαλύτερους.

Δυστυχώς ένα γεγονός κάνει εμφανή τη προσπάθεια ξεζουμίσματος του franchise αφού το Cars 2 εκτός των δύο βασικών πρωταγωνιστών, έχει αφαιρέσει σχεδόν πλήρως τους υπόλοιπους χαρακτήρες αντικαθιστώντας τους με νέους. Νέοι χαρακτήρες, νέες φιγούρες, νέα παιχνίδια βλέπετε…

Αν και διαφωνώ με τη συνολική θεοποίηση της Pixar, είναι γεγονός ότι στη χειρότερη περίπτωση, οι ταινίες της ήταν διασκεδαστικές και ποιοτικές. Το Cars 2 όμως ρίχνει το πήχη και σηματοδοτεί μια προσπάθεια εμπορευματοποίησης έναντι της ποιότητας.

5/10

X-Men: First Class [X-Men: Η Πρώτη Γενιά] review

2011-10-30T16:06:00.001+02:00

Οι X-Men είναι ένα από τα πιο δυνατά χαρτιά της Marvel, μια τεράστια σειρά ολοκληρωμένων υπερηρώων και όχι απλά μια λίστα με aliases, ένα franchise που αν διαχειριστεί σωστά μπορεί να έχει σχεδόν απεριόριστη διάρκεια. Το First Class προσπαθεί να κάνει ακριβώς αυτό, μια σωστή διαχείριση του κόμικ, και όχι απλά την εκμετάλλευση δύο, τριών ή πέντε ηρώων που αναγκαστικά θα επιλεχτούν από το πλήθος λόγω εμπορικότητας. Το First Class, ξεκίνησε σαν μια ακόμα ταινία της σειράς Origins, στην οποία θα βλέπαμε το παρελθόν του Magneto, όπως ακριβώς είδαμε και στο αντίστοιχο Origins: Wolverine όμως μετά από αρκετά rewrites, κατέληξε στη τελική του μορφή, δηλαδή την ιστορία της δημιουργίας των X-Men.

Βρισκόμαστε στο 1962, η Αμερική και αντικομουνιστική μανία της την έχει φέρει στα πρόθυρα πολέμου με τους Σοβιετικούς. Δύο τελείως διαφορετικοί άνδρες, βρίσκονται να από τύχη να πολεμάνε τον ίδιο αντίπαλο, τον Sebastian Shaw. Ο Erik Lehnsherr ένας γερμανοεβραίος που κατά τη διάρκεια του 2^ου Π.Π. πιάστηκε από τους Ναζί, με τον σαδιστή επιστήμονα Shaw να σκοτώνει τη μητέρα του ώστε να τον κάνει να αποκαλύψει της «μαγνητικές» του δυνάμεις. Μετά από χρόνια ο Erik τον βρίσκει και ζητάει εκδίκηση. Και από την άλλη μεριά ο Charles Francis Xavier, νεαρός αμερικανός επιστήμονας που ανακαλύπτει ότι ο Shaw προσπαθεί να προκαλέσει 3^ο Π.Π. και προσπαθεί να τον σταματήσει. Οι δρόμοι τους διασταυρώνονται και μαζί, έστω και αν έχουν τελείως διαφορετικές ατζέντες, προσπαθούν να βρουν όσους περισσότερους μεταλλαγμένους μπορούν ώστε να σταματήσουν τον Shaw και τα σχέδιά του.

Το αληθινό γεγονός της Κρίσης των πυραύλων της Κούβας, χρησιμοποιείται ως όχημα για να ξεδιπλωθεί η ιστορία των δύο αρχηγών των μεταλλαγμένων, του Magneto και του Professor X, και παρά το επιτυχημένο σεναριακά πάντρεμα, το αποτέλεσμα είναι μάλλον αδιάφορο. Η προσοχή στρέφεται αποκλειστικά στους χαρακτήρες και παρόλο που τα κεντρικά πρόσωπα είναι ο Magneto και ο X, παρακολουθούμε πολλά ιστορικά, για το κόμικ, γεγονότα, όπως το για τη σχέση του X με την Mystique, τη σχέση της Mystique με τον Beast και το πώς τελικά δημιουργήθηκαν τα δύο στρατόπεδα των X-Men και των Brotherhood of Mutants.

Το όλο σκηνικό των 60s είναι εξαιρετικά στημένο από τον Matthew Vaughn αλλά δε πέφτει και στη παγίδα μιας παλιομοδίτικης περιπέτειας. Το First Class είναι άλλωστε μια περιπέτεια των X-Men και η δυνατή δράση είναι βασικό χαρακτηριστικό της, με τη διαφορά ότι εδώ η δράση αποτελεί μόνο την έκρηξη της ιστορίας και όχι το πυρήνα αυτής. Εντυπωσιακότατα και τεράστιας έκτασης ψηφιακά εφέ, βίαια αλλά όχι αιματηρά (PG13 γαρ), αλλά μάλλον αποτυχημένα και επιτηδευμένα «ηρωική-επική» μουσική υπόκρουση που ειδικά στις σκηνές δράσης φτάνει τη γελοιότητα.

Όσο για τις ερμηνείες, εδώ δε μπορούμε να έχουμε κανένα παράπονο, αφού οι παραγωγοί ρίσκαραν και επέλεξαν ποιοτικούς αντί εμπορικούς ηθοποιούς, James McAvoy, Michael Fassbender, Jennifer Lawrence, Rose Byrne, Jason Flemyng, January Jones και αρκετοί ακόμα σε μικρότερους ρόλους. Το πρωταγωνιστικό δίδυμο ήταν εξαιρετικό και ενώ κατάφεραν να πείσουν ότι είναι οι νεότεροι Patrick Stewart και Ian McKellen, την ίδια στιγμή δημιούργησαν το δικό τους ρόλο και όχι μια απλή μίμηση.

Το X-Men: First Class είναι αδιαμφισβήτητα η καλύτερη ταινία των X-Men, αν αυτό σημαίνει κάτι. Συνεχίζει όμως να αποτελεί μια ακόμα ταινία της Marvel με ότι καλό ή κακό αυτό σημαίνει. Μια ταινία της εταιρίας και όχι του σκηνοθέτη, ένα blockbuster που δε προσπαθεί καν να πάρει ρίσκα και του αρκεί να ικανοποιήσει του κομικάδες και όχι να αποτελέσει μια ανεξάρτητη ταινία.

6,5/10

Arthur 3 and the War of Two Worlds [Αρθουρ 3: Ο Πόλεμος των Δύο Κόσμων] review

2011-10-29T18:05:00.001+03:00

Κάπου γύρω στο 2004, ο κάποτε λατρεμένος Luc Besson ανακοίνωνε ότι, μετά από σχεδόν μια πενταετία αποχής από τη σκηνοθεσία, σκόπευε να επιστρέψει με δύο νέες ταινίες οι οποίες θα ήταν και οι τελευταίες του, και μετά θα ασχολούνταν αποκλειστικά με τη σεναριογραφία και τη παραγωγή. Αυτές οι δύο ταινίες ήταν το αδιάφορο Angel-A που μάλλον ελάχιστοι είδαν, και το Arthur and the Minimoys, μια εντυπωσιακότατη οπτικά animated ταινία που δυστυχώς μάλλον απογοήτευσε. Αν και δεν υπήρξε κάποια επίσημη ανακοίνωση έκτοτε, οι δύο απανωτές αποτυχίες, μοιάζουν να τον πείσμωσαν αφού από τότε, ο Besson, χωρίς φυσικά να σταματήσει την ανεξέλεγκτη συγγραφή διαφόρων ταινιών (Taken, From Paris With Love, Colombiana), επέστρεψε δυναμικά στην «βιομηχανική» σκηνοθεσία, κάνοντας τον Arthur τριλογία, κυκλοφορόντας το εξίσου απογοητευτικό Les Aventures Extraordinaires d'Adèle Blanc-Sec, και έχοντας έτοιμη το βιογραφικό The Lady.

Αρκετά όμως με τα ιστοριογραφικά στοιχεία, καιρός να περάσουμε στον Arthur. Το δεύτερο μέρος της τριλογία, Arthur and the Revenge of Maltazard, ή πραγματικά τραγικό χωρίς ίχνος ενδιαφέροντος και με μοναδικό πλεονέκτημα τα εκπληκτικής ομορφιάς πολύχρωμα γραφικά του. Η ιστορία συνεχίζει ακριβώς εκεί που τελείωσε το Revenge, βρίσκοντας τον Maltazard να έχει καταφέρει να πάρει ανθρώπινη μορφή και τον Arthur εγκλωβισμένο στον κόσμο των Minimoys. Ο σκοπός απλός, να βρει τρόπο ο Arthur, πάντα με τη βοήθεια της πριγκίπισσας Selenia και του γκαφατζή αδερφού της Betameche, να επιστρέψει στην ανθρώπινή του μορφή ώστε να καταφέρει να σταματήσει τον Maltazard.

Οι διαφορές μεταξύ του Revenge of Maltazard και The War of the Two Worlds είναι μεγάλες αλλά δε φέρνουν και τα ανάλογα επιθυμητά αποτελέσματα. Το RoM ήταν ηλίθια περίπλοκο και εκνευριστικά φλύαρο με πολλούς χαρακτήρες, ο ένας πιο εκνευριστικός από τον επόμενο. Στο WotTW η κατάσταση πήγε στο άλλο άκρο, με την πλήρη απουσία δευτερευόντων χαρακτήρων, ποικιλίας περιβαλλόντων και ουσιαστικά οποιασδήποτε ιστορίας. Το RoM είχε ελάχιστη δράση με σχεδόν κανέναν ενδιαφέρον αλλά εμπλουτισμένη με ένα υπόγειο ενήλικο χαρακτήρα που ίσως και να μη ταίριαζε στη ταινία. Εδώ, το WotTW, υπάρχει άφθονη δράση, αρκετά πιο διασκεδαστική αλλά το ηλικιακό target group έχει πέσει αισθητά, με νηπιακής ποιότητας και αισθητικής, σκηνοθεσία που κάνει τους λίγο μεγαλύτερους να χασμουριούνται. Τέλος, και πιο μεγάλη διαφορά ακόμα και στους πιο ανίδεους, είναι οι τεχνική ποιότητα της όλης παραγωγής με κορωνίδα τα πανέμορφα γραφικά που ήταν και το μεγαλύτερο πλεονέκτημα της σειρά, εδώ πρέπει να τα ξεχάσετε. Ιδιαίτερα χαμηλότερου επιπέδου από τις προηγούμενες ταινίες, χωρίς ποικιλία, ανέμπνευστα σε σημείο που θυμίζει παιδική τηλεταινία.

Όπως βλέπετε και εσείς, οι αλλαγές του The War of the Worlds από το Revenge of Maltazard είναι πολλές αλλά όχι και προς τη σωστή κατεύθυνση. Ναι, είναι σίγουρα λιγότερο βαρετό και δε θα μαρτυρήσετε μέχρι να δείτε τους τίτλους τέλους, όπως πιθανότατα να νοιώσατε στο Revenge, είναι κάπως πιο διασκεδαστικό αλλά η συνολική ποιότητα έχει πέσει αισθητά.

4/10

Το Madworld Movies στο Facebook

2011-10-29T17:52:00.001+03:00

Όπως θα έχετε προσέξει, το MadWorld Movies βρίσκεται σε μια περίοδο…αναδιοργάνωσης προτεραιοτήτων. Εδώ και μερικούς μήνες προσπάθησα να επεκτείνω τη θεματολογία και σε κινηματογραφικά νέα, αλλά με την ενασχόλησή μου στο Arts & the City, το μόνο που κατάφερα ήταν, όχι μόνο να μη προλαβαίνω να ανεβάζω κινηματογραφικά νέα αλλά ούτε τις κριτικές ταινιών.

Έτσι, το MadWorld Movies επιστρέφει στη προηγούμενή του κατάσταση ως blog καθαρά κριτικής ταινιών. Όσο για τα κινηματογραφικά νέα, αυτά θα ανεβαίνουν μέσω του Arts & the City στη σελίδα του MadWorld Movies στο facebook, όπως φυσικά και οι κριτικές.

Έτσι λοιπόν, η σελίδα του MWM στο facebook δε θα είναι απλά “συνοδευτική” αλλά βασικό κομάτι του blog. Όσο δε το έχετε κάνει ήδη, κάντε τώρα ένα like εδώ για να έχετε όλα τα νεότερα.

Και φυσικά μη ξεχνάτε, για κάθε είδους καλλιτεχνικό νέο, μουσική, θέατρο, τέχνες, μέχρι τηλεοπτικές σειρές και gossip, μπορείτε να τα διαβάζετε στο http://www.artsandthecity.gr/