MadWorld Movies

Κριτική: Michael

2026-04-23T01:31:30.487+03:00

Πριν περίπου μια δεκαετία, ο παραγωγός Graham King (που είχε ξαναδοκιμάσει τις δυνάμεις του στο είδος λίγα χρόνια νωρίτερα με το Jersey Boys του Eastwood) έδωσε εντολή στον Bryan Singer (και Dexter Fletcher βεβαίως βεβαίως) να “αναστήσει” τον Freddie Mercury, με το Bohemian Rhapsody να σημειώνει τεράστια επιτυχία, οδηγώντας σε μια έκρηξη κινηματογραφικών μουσικών βιογραφιών, σχεδόν καμία εκ των οποίων όμως δεν κατάφερε να ξεχωρίσει. Έχοντας βρει τη συνταγή, μόλις ένα χρόνο αργότερα εξασφάλισε τα δικαιώματα για τη παραγωγή μιας ταινίας για τη ζωή του «βασιλιά της ποπ» αλλά και εξαιρετικά αμφιλεγόμενης περσόνας, Michael Jackson. Η ταινία καθυστέρησε λίγο αλλά επιτέλους έφτασε στις οθόνες μας. Για να δούμε τί είδαμε…

Η ταινία πιάνει το κουβάρι από το 1967, στη μικρή πόλη Gary της Indiana, συστήνοντάς μας τον Joseph Jackson, ένα φτωχό χαλυβουργό που έχει οργανώσει τους πέντε γιους του σε συγκρότημα με την ελπίδα να γίνουν διάσημοι.. και πλούσιοι. Για να το καταφέρει, τους φέρεται τυραννικά, όμως τελικά το όνειρό του γίνεται πραγματικότητα, με τους Jackson 5 να κερδίζουν τη προσοχή της θρυλικής Motown και τον μόλις 10 ετών Michael να ξεκινάει τη μυθική του πορεία προς το θρόνο.

Πριν προχωρήσω στη κριτική μου, αν και μπορεί να θεωρηθεί spoiler μιας και δεν έχει αποκαλυφθεί επίσημα, αλλά το θεωρώ πολύ σημαντικό που πρέπει να ξέρει κάθε θεατής πριν μπει στην αίθουσα, να αναφέρω ότι το Michael αποτελεί (εκτός συγκλονιστικού απροόπτου) το πρώτο μέρος μιας διλογίας, με την ιστορία της πρώτης ταινίας να σταματάει στα 1988 και την επιτυχία του Bad.

Όπως ακριβώς έκανε και με το Bohemian Rhapsody, ο King δεν αγόρασε τα δικαιώματα κάποιου βιογραφικού βιβλίου αλλά στράφηκε στην ίδια την οικογένεια, ή για να είμαι πιο ακριβής, στους διαχειριστές της κληρονομιάς του Michael Jackson. Αυτό είχε το θετικό αντίκτυπο να έχει πλήρη πρόσβαση στο μουσικό του κατάλογο αλλά ταυτόχρονα τον υποχρέωσε να διηγηθεί μια μονόπλευρη αποστειρωμένη ιστορία. Αν λοιπόν κάποιοι υπερέβαλαν όταν χαρακτήρισαν το Rhapsody ως “αγιογραφία” του Mercury, δυστυχώς εδώ έχουν κάθε δικαιολογία να σκίζουν τα ιμάτιά τους κάνοντας απανωτά rolleyes, μιας και κατά το Michael, ο Jackson φαίνεται πως ήταν ένα βήμα πριν την αγιοποίηση!

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, με τον πολύπειρο John Logan (The Aviator, Gladiator) να έχει γράψει το σενάριο. Σύμφωνα με αυτό, ο Michael βγήκε απ’ τη κοιλιάς της μάνας του με αστέρια να αστράφτουν ολόγυρά του, είχε ιώβεια υπομονή σε όλες τις κακουχίες που το έτυχαν, βασικά κυρίως τον πατέρα του γιατί δε βλέπουμε να του έτυχε κάτι άλλο, ήταν ευγενικός, καλοκάγαθος και ντροπαλός, φιλάνθρωπος με μια ιδιαίτερη -γκουχ γκουχ- αδυναμία στα παιδιά, αυτοδημιούργητος με μια ελάχιστη, σχεδόν τσιρλιντερίστικη αναφορά μονάχα στον Quincy Jones και πλήρη απαξίωση της επίδρασης του πατέρα, ο οποίος περιορίζεται σε ρόλο villain, ε μέχρι και gangstas ένωσε με τη μουσική του! Μόνο σπαθιά δεν καταπίνει!

Ακόμα μεγαλύτερη αρνητική εντύπωση προκαλούν οι παραλείψεις του σεναρίου, με ολόκληρη την ιστορία να αφηγείται τελείως επιδερμικά. Καμία αναφορά στο πώς γεννήθηκαν οι Jackson 5, καμία αναφορά στη σχέση του Michael με τα αδέρφια του, οι οποίοι ανάθεμα κι αν έχουν δέκα ατάκες όλοι μαζί σε όλη τη ταινία, καμία έμφαση σε εμβληματικές στιγμές τις καριέρας του, καμία αναφορά στη προσωπική του -εκτός οικογένειας- ζωή, μονάχα μικρά ψίχουλα πληροφοριών που υπονοούν τα ψυχολογικά του προβλήματα.

Και καλά, θα μου πείτε, δε λέει το ένα, δε λέει το άλλο- τι λέει δύο ώρες ταινία; Και θα σας απαντήσω με μια απλή λέξη. Τραγούδια. Πολλά τραγούδια. Πάρα πολλά τραγούδια. Για να μη παρεξηγηθώ, λατρεύω τα τραγούδια του αλλά το Michael κινείται στα όρια του μουσικού αφιερώματος, παρά κανονικής ταινίας. Δεκατρία τραγούδια ερμηνεύονται σε αναπαραστάσεις διαφόρων lives του MJ αλλά όχι απλά snippets τους, ΟΛΟΚΛΗΡΑ ή τουλάχιστον σχεδόν ολόκληρα. Αν συνυπολογίσετε ότι λόγω της περιόδου που καλύπτει η ταινία, ο διαθέσιμος κατάλογος κομματιών δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλος (μόνο τα Off the Wall και Thriller είχε κυκλοφορήσει solo), καταλαβαίνετε ότι δεν είναι όλα τους μεταξύ των κλασσικών του, κάτι που έχει ως αποτέλεσμα τη καταβαράθρωση του ρυθμού.

Και μιας και αναφέρθηκα στο ρυθμό, ας δούμε τι ψάρια έπιασε στους υπόλοιπους τομείς ευθύνης του ο σκηνοθέτης Antoine Fuqua (The Equalizer, Training Day). Χωρίς να έχει απόλυτη ευθύνη- μιας και το σενάριο δεν του έδωσε καμία ελευθερία, η σκηνοθεσία είναι αποστειρωμένη και “safe” στο δραματουργικό σκέλος, χωρίς τίποτα άξιο αναφοράς. Το μεγάλο πρόβλημα εντοπίζεται όμως στο λυρικό κομμάτι με τον Fuqua να χάνει τον έλεγχο της κάμερας και να μη ξέρει κυριολεκτικά πού να τη βάλει κατά τη διάρκεια των πολλών και μεγάλων σκηνών live performances. Θυμάστε τα επικά πλάνα στο Bohemian Rhapsody που προκαλούσαν ανατριχίλα; Ε, εδώ δε θα δείτε τίποτα τέτοιο, με όλες τις εμβληματικές στιγμές του Michael -όπως το moonwalk και το zombie dance- να χαντακώνονται.

Αν θα μπορούσα να υμνήσω τον Fuqua για κάτι, είναι η επιλογή και προετοιμασία των Juliano Valdi και Jaafar Jackson, των ηθοποιών που είχαν το δύσκολο έργο να ξαναδώσουν ζωή στον Michael σε μικρή και μεγαλύτερη ηλικία αντίστοιχα. Και οι δυο τους εξαιρετικοί, με τον Jaafar να μη “κάθεται” στην οικογενειακή ομοιότητα με τον σχωρεμένο (είναι ανιψιός του Michael, γιος του αδερφού του Jermaine) και να δείχνει ότι έχει ρίξει απίστευτη δουλειά για να γίνει πραγματικά ο MJ. Η διαφαινόμενη κριτική αποτυχία της ταινίας σίγουρα θα του κόψει πόντους, αλλά μη ξαφνιαστείτε αν τον δείτε να φτάνει μέχρι τα επόμενα Όσκαρ. Πολύ καλός, όπως πάντα και ο Colman Domingo (Sing Sing), ωστόσο ο περιορισμός του ρόλου σε μονοδιάστατο villain δεν του έδωσε υλικό για να ξεχωρίσει.

Ήμουν από αυτούς που αναγνώρισα τις σεναριακές υπεκφυγές στο Bohemian Rhapsody αλλά παρ’ όλ’ αυτά, το απόλαυσα τρομερά. Δυστυχώς εδώ, τα πράγματα ξέφυγαν, και η μακρά λίστα διαφόρων Jacksons στους τίτλους τέλους σε ρόλο παραγωγού, με έκανε να καταλάβω το λόγο που το Michael δεν είναι εν τέλει μια βιογραφική ταινία, αλλά ένα ξερό μουσικό αφιέρωμα στον τεράστιο καλλιτέχνη, που επί της ευκαιρίας μας δίνει και δυο-τρεις "safe" πληροφορίες για τη ζωή του. Διόλου τυχαία -όπως ακριβώς και η ζωή του- αυτή η ταινία έχει υπερβολικά πολλά ψεγάδια που μπορείς να τα αγνοήσεις.

The Wild Robot [Το Ατίθασο Ρομπότ] review

2024-10-13T10:08:00.004+03:00

Ίσως φταίει και το 4 που έχει μπει (απ)αισίως ως αρχικό ψηφίο της ηλικίας μου, αλλά η απόλαυση που μου προσέφεραν κάποτε οι ταινίες κινουμένων σχεδίων, τα τελευταία χρόνια έχει ατονήσει. Όχι βέβαια και τελείως αναίτια, μια και τα μεγάλα studios βρίσκονται εδώ και αρκετά χρόνια σε μια φάση… μία μέσα-πέντε έξω. Για να βρω τη τελευταία “μεγάλη” ταινία της Walt Disney Animation Studios και Pixar πρέπει να πάω πίσω 7 χρόνια στα Coco και Zootopia ενώ και τα underdogs Aardman, Cartoon Saloon και Laika μοιάζουν να βρίσκονται σε περίοδο αγρανάπαυσης.

Τελείως υποκειμενικά, την DreamWorks Animation δεν την συμπεριέλαβα ποτέ στους “μεγάλους” του χώρου, μιας και παρότι εξίσου παραγωγική με τους ανταγωνιστές της, στα 26 χρόνια ιστορίας της, δυσκολεύομαι να βρω πάνω από 3-4 πραγματικά εξαιρετικές ταινίες, ενώ δεν πρόκειται ποτέ να της συγχωρέσω τα δύο χειρότερα animated features που έχω δει ποτέ μου, τα Shark Tale και Megamind.

Γι’ αυτό ακριβώς εξεπλάγην κι εγώ με την ενστικτώδη αντίδρασή μου να βάλω τη νέα της ταινία, The Wild Robot στη λίστα μου με τις πιο πολυαναμενόμενες ταινίες της σεζόν, σχεδόν από τη πρώτη ματιά. Και δεν είχα άδικο… περίπου.

Η ιστορία ξεκινάει στη παραλία ενός νησιού, εκεί όπου ξεβράζονται κιβώτια μιας τεχνολογικής εταιρείας ονόματι Universal Dynamics. Μέσα τους βρίσκονται τα ROZZUMs, εξελιγμένα ρομπότ που λειτουργούν ως προσωπικοί βοηθοί των ανθρώπων. Όλα τους είναι σμπαράλια, εκτός από ένα, τη Μονάδα 7134, που παρά τις ζημιές, παραμένει λειτουργικό. Το ακατοίκητο νησί αποτελεί εντελώς ξένο περιβάλλον για τη 7134, με τις προσπάθειές του να συστηθεί στα άγρια ζώα του ακατοίκητου νησιού και να προσφέρει τις υπηρεσίες του, να πηγαίνουν… άκλαυτες. Ακόμα κι όταν καταφέρνει να “μεταφράσει” τη γλώσσα των ζώων ώστε να μπορέσει να επικοινωνήσει μαζί τους, όλοι τον βλέπουν σαν ένα τρομακτικό τέρας και τον αποφεύγουν, ή ακόμα χειρότερα, τον κυνηγούν για να τον ξεκάνουν.

Σε ένα τέτοιο κυνηγητό, η 7134 πέφτει κατά λάθος σε μια φωλιά πουλιών, σκοτώνοντας κατά λάθος τη κλώσσα και καταστρέφοντας τα αυγά. Όχι όμως όλα, με το ένα να εκκολάπτεται και από μέσα να βγαίνει ένα μικρό χηνάκι που βλέπει την 7134 σαν μαμά. Το ρομπότ βλέπει το μικρό απροστάτευτο ζώο ως “αποστολή” που πρέπει να φέρει εις πέρας, και με τη βοήθεια του Fink, μια άτακτης κόκκινης αλεπούς, αναλαμβάνει να μεγαλώσει τον μικρό Brightbill και να τον ετοιμάσει για τη μεγάλη μετανάστευση.

Η ταινία είναι βασισμένη στο ομότιτλο παιδικό βιβλίο του Peter Brown, με τον Chris Sanders, βετεράνο animator της Disney από εποχής Beauty and the Beast να έχει αναλάβει πλήρως τα ηνία. Αυτό το “πλήρως” δεν το αναφέρω τυχαία, γιατί ο Sanders μόλις πρόσφατα κατάφερε να πετάξει το πρόθεμα συν- από την ιδιότητά του μιας και ήταν πάντα συν-σκηνοθέτης, είτε δίπλα στον Dean DeBlois (Lilo & Stitch, How to Train Your Dragon), είτε δίπλα στον Kirk DeMicco (The Croods). Μόλις το 2020, και μάλιστα σε μια live-action ταινία, το The Call of the Wild, έκανε το σόλο ντεμπούτο του, με μέτρια επιτυχία. Ήρθε όμως η ώρα, έστω και στα 62 του, να αποδείξει ότι μπορεί να σταθεί στα δικά του πόδια και να μας δώσει διαμαντάκια.

Το The Wild Robot μοιάζει με νόμισμα που έχει δύο όψεις. Από τη μία έχεις την ιστορία της 7134, ένα σκληρό μάθημα αποδοχής, προσαρμοστικότητας, γονεϊκής μέριμνας και αυτοθυσίας. Η Roz, όπως γίνεται το κοινό όνομα του ρομπότ, θα μπορούσε να είναι μια ανθρώπινη γυναίκα, που αναπάντεχα αναλαμβάνει τη ευθύνη του ορφανού ανιψιού της, μετά από ένα δυστύχημα των γονιών του, για το οποίο τραγικώς ευθύνεται η ίδια. Δεν έχει ιδέα τί και πώς, νοιώθει τύχεις, όμως δεν το βάζει κάτω. Ξέρει ότι αυτό είναι το κάλεσμά της, ξέρει ότι αυτό το μικρό πλασματάκι δεν έχει καμιά ελπίδα χωρίς την προστασία της. Αυτή η πλευρά της ταινίας είναι αναπάντεχα ενήλικη και, για να είμαι ειλικρινής, αμφιβάλλω για το κατά πόσο θα αγγίξει τις μικρότερες ηλικίες, μιας και η πλοκή αγγίζει τα όρια της τραγωδίας, έστω κι αν το ύφος κάνει ότι μπορεί για να μην… πέσουμε στα βαριά.

Η άλλη όψη του νομίσματος είναι εκείνη της πανίδας του νησιού. Αρκούδες, οπόσουμ, γεράκια, κάστορες και φυσικά πολλές πολλές χήνες κάνουν το πέρασμά τους από την οθόνη, το καθένα με τη δική του λιγότερο ή περισσότερο χαριτωμένη φωνή προσφέροντας ανάλαφρες, υπερβολικά ανάλαφρες στιγμές, οι οποίες ναι μεν καταφέρνουν και “ελαφραίνουν” την ατμόσφαιρα αλλά το κάνουν αρκετά απότομα και άγαρμπα. Σαν ένα κέρμα που στριφογυρίζει γύρω από τον εαυτό του, έτσι και το The Wild Robot αλλάζει συνεχώς ύφος, αποτυγχάνοντας να πετύχει μια σταθερή ισορροπία.

Όσον αφορά τη πλοκή, το σενάριο μπορεί να έχει ένα basic στόχο, αυτόν της ανατροφής και εκπαίδευσης του Brightbill, όμως στη πορεία κάνει αρκετές στάσεις, βάζοντας στο παιχνίδι τα προαναφερόμενα ζωάκια του δάσους αλλά και άλλους, πολύ λιγότερο φιλικούς χαρακτήρες. Όλοι αυτοί οι σταθμοί είναι ευτυχώς ορθολογικοί και αρκετά διασκεδαστικοί και δεν υπάρχουν απλά για να δώσουν στη ταινία λίγα περισσότερα λεπτά διάρκειας, κάτι που παρατηρούμε συχνά στο είδος.

Ένα πολύ σημαντικό στοιχείο του The Wild Robot είναι το εικαστικό κομμάτι με τον Sanders να ακολουθεί τη μόδα του δισδιάστατου φίλτρου πάνω από τα τρισδιάστατα cgi (βλέπε Spider-Verse και Puss in Boots 2), με τον δημιουργό να δίνει ένα ιδιαίτερα παραμυθένιο τόσο στα γραφικά της ταινίας, επηρεαζόμενος από ταινίες του Miyazaki μέχρι τους πίνακες του Μονέ. Και εδώ όμως, η ταινία έχει δύο πρόσωπα, με το μεγαλύτερο μέρος της δράσης που λαμβάνει χώρα στο δάσος του νησιού να είναι εκπληκτικά όμορφο, όμως υπάρχει και ένα -ευτυχώς μικρό- segment που μας πάει σε ένα φουτουριστικό περιβάλλον με αντίστοιχα πλάσματα που δεν θα μπορούσε να είναι πιο ανέμπνευστο και generic. Τόσο κρίμα…

Εξαιρετικό το voice casting με τους Lupita Nyong'o (Star Wars: The Force Awakens) και Pedro Pascal (The Mandalorian) να είναι εξαιρετικοί αλλά και αρκετά ξεχωριστοί ώστε να μην ακούμε την Maz Kanata και τον Din Djarin αλλά την Roz και τον Fink. Καλός και ο νεαρός Kit Connor (Rocketman) ως Brightbill αλλά τη παράσταση κλέβει ο 6χρονος Boone Storme που μας λιώνει με τη φωνούλα του στην πιο baby εκδοχή του χαρακτήρα. Δίπλα τους ακούγονται οι βετεράνοι Bill Nighy (Arthur Christmas), Mark Hamill (Justice League: Crisis on Infinite Earths) Ving Rhames (The Garfield Movie) και Catherine O'Hara (Elemental), με τις φωνές τους μάλλον να περνούν απαρατήρητες λόγω μικρής παρουσίας.

Ομολογώ πως ήθελα πάρα πολύ το The Wild Robot να είναι ένα νέο Wall-E αλλά δυστυχώς απέχει αρκετά. Είναι αρκετά ανισόρροπο όντας ταυτόχρονα υπερβολικά ενήλικο και υπερβολικά παιδικό χωρίς να βρίσκει μια μέση λύση, είναι χαριτωμένο, ευαίσθητο, αλλά του λείπουν οι συναισθηματικές κορυφώσεις. Το The Wild Robot θα βρίσκεται αναμφισβήτητα στην πεντάδα των προσεχών Oscars δίπλα στο Inside Out 2 αλλά ακόμα δε μπορώ να πω πως έχουμε βρει το μεγάλο φαβορί, ελπίζοντας πως ίσως τα προσεχή Flow, The War of the Rohirrim, Moana 2, Mufasa ή ακόμα και το Spellbound μας προσφέρουν το κάτι παραπάνω.

6,5/10

Les Traducteurs (The Translators [Οι Μεταφραστές] review

2020-06-19T10:13:00.000+03:00

Οχτώ χρόνια μετά το… χαριτωμένο ντεμπούτο του με το Populaire, ο Régis Roinsard επιστρέφει και βουτάει στα βαθιά με κάτι τελείως διαφορετικό, το θρίλερ μυστηρίου Les Traducteurs.

Εννέα συγγραφείς από εννέα διαφορετικές χώρες [Sidse Babett Knudsen (Inferno) - Δανία, Maria Leite (Mutant Blast)- Πορτογαλία, Μανώλης Μαυροματάκης (Ο Εχθρός Μου)- Ελλάδα, Riccardo Scamarcio (Loro)- Ιταλία, Frédéric Chau (Lucy)- Κίνα, Olga Kurylenko (L'Empereur de Paris)- Ρωσία, Alex Lawther (Goodbye Christopher Robin)- Βρετανία, Eduardo Noriega (La Belle et la Bête)- Ισπανία, Anna Maria Sturm (Wackersdorf)- Γερμανία] προσλαμβάνονται από τον εκδοτικό οίκο του Eric Angstrom (Lambert Wilson - L'Echange des Princesses) για να μεταφράσουν το πολυαναμενόμενο τρίτο κεφάλαιο της best-seller τριλογίας Dedalos του μυστηριώδους Oscar Brach. Τα μέτρα προστασίας ώστε να μη διαρρεύσει το παραμικρό είναι κυριολεκτικά ακραία. Οι 9 μεταφραστές οδηγούνται σε ένα πολυτελές υπόγειο καταφύγιο, απολύτως αποκλεισμένοι από τον έξω κόσμο, με απαγόρευση χρήσης οποιασδήποτε ηλεκτρονικής συσκευής, όπου υπό συνθήκες εξαιρετικά στενής παρακολούθησης θα μεταφράζουν το βιβλίο σταδιακά επί δύο ολόκληρους μήνες.

Η κατάσταση όμως ξεφεύγει από τον έλεγχο όταν εμφανίζονται στο internet οι πρώτες δέκα σελίδες, με τον χάκερ που τις διέρρευσε να ζητάει ένα ολοένα αυξανόμενο ποσό ως λύτρα για να μην δώσει και τις υπόλοιπες. Οι υποψίες του Angstrom πέφτουν φυσικά στους εννιά μεταφραστές, όμως πως μπόρεσε κάποιος τους να σπάσει όλα τα μέτρα ασφαλείας και να το κάνει;

Το Les Traducteurs είναι ένα αγωνιώδες whodunit θρίλερ που αντίθετα με αντίστοιχα αδερφάκια του που είδαμε τα τελευταία χρόνια, προσπαθεί και αποδομεί τη κλασσική συνταγή της Αγκάθα Κρίστι και έχει τα βασικά συστατικά για να το καταφέρει με τις πρωτότυπες ιδέες και την έξυπνη γεμάτη ανατροπές βασική πλοκή να είναι εκεί για να κρατήσουν το θεατή καρφωμένο στη θέση του μέχρι το φινάλε. Είναι λοιπόν τόσο κρίμα να βλέπεις όλα αυτά να πηγαίνουν στράφι λόγω κάποιων προβλημάτων που μοιάζουν εύλυτα.

Με μεγάλη προσοχή ώστε να μην αποκαλύψω κανένα spoiler, αυτό που μπορώ να πω είναι πως είναι πρακτικά αδύνατο να πιστέψεις πως η διαδικασία έκδοσης ενός βιβλίου, έστω και best-seller μπορεί να οδηγήσει έναν εκδοτικό οίκο σε πράξεις τόσο ακραίες που μοιάζουν βγαλμένες από ταινίες φυλακης ή δυστοπικές απολυταρχίες. Κάθε ίχνος ρεαλισμού χάνεται πριν καν το μυστήριο αρχίσει να ξεδιπλώνεται απωθώντας το θεατή σε εγκληματικό βαθμό.

Το δεύτερο και σίγουρα μικρότερης σημασία πρόβλημα εντοπίζεται στο πρώτο μισό της ταινίας, με το σενάριο να σπαταλάει πολύ χρόνο σε παραπλανητικές σκηνές προσπαθώντας να στρέψει τις υποψίες προς διάφορες κατευθύνσεις, χωρίς πρακτική αξία.

Κάποια plot holes σίγουρα υπάρχουν, όμως δεν ξεπερνούν τα όρια του κινηματογραφικά ανεκτού, ενώ και διάφορα αλλά προβληματάκια όπως κάποιες σκηνοθετικές ευκολίες εδώ κι εκεί και αρκετοί αναξιοποίητοι χαρακτήρες σίγουρα μπορούν να προστεθούν στη λίστα με τα; μη-θανάσιμα αμαρτήματά του, χωρίς κανένα από αυτά να είναι ικανό να ακυρώσει το γεγονός πως το Les Traducteurs, τουλάχιστον από ένα σημείο και μετά, είναι μια πραγματικά συναρπαστική ταινία.

Αν μας ερχόταν από τις ΗΠΑ, θα έπαιρνε δικαιωματικά το χαρακτηρισμό της «αμερικανιάς». Απαιτεί να δεχτείς πράγματα και καταστάσεις που είναι εξόφθαλμα υπερβολικά σε σημείο που σε κάνουν να νοιώθεις με ζωντανό meme, όμως αν το κάνεις, έχεις τη δυνατότητα να απολαύσεις μια συνολικά πολύ καλή ταινία, με έξυπνη πλοκή που μπλέκει διαφορετικά genres με μεγάλη επιτυχία, και θα σου προσφέρει ένα άκρως ευχάριστο δίωρο. Μπορείς όμως να τα δεχτείς όλα αυτά;

6/10

Le Grand Bain [Κολύμπα ή Αλλιώς Βυθίσου] review

2019-09-26T15:58:00.002+03:00

Βιάστηκε να χαρακτηριστεί ως η feelgood ταινία του φετινού καλοκαιριού… κάθε καλοκαίρι άλλωστε χρειάζεται και από μια τέτοια. Δεν μπορείς και να τους κατηγορήσεις, μιας και το Le Grand Bain φέρνει στη μεγάλη οθόνη μιας ιδιαιτέρως χαριτωμένη αληθινή ιστορία, έχοντας στις τάξεις του εκλεκτούς ηθοποιούς και συντελεστές, ενώ και το trailer ήταν αρκούντως διασκεδαστικό. Ποιος να φανταζόταν πως τίποτα απ’ αυτά δεν αξιοποιήθηκε σωστά…

Η ιστορία μας ξεκινάει από τον Bertrand, έναν άνδρα με εμφανή σημάδια κατάθλιψης που αναζητά μια διέξοδο, και ξαφνικά βλέπει μπροστά του μια αγγελία που ζητούνται κολυμβητές για την ανδρική ομάδα συγχρονισμένης κολύμβησης… δεκτοί και ερασιτέχνες. Χωρίς να το πολυσκεφτεί, πηγαίνει στη πρώτη προπόνηση, όπου γνωρίζει ένα τσούρμο συνομήλικων, όλοι τους με τα δικά τους προβλήματα, με αυτή τη περίεργη και άκρως ερασιτεχνική παρέα να φτάνει μέχρι τα τελικά το παγκόσμιο πρωτάθλημα!

14 χρόνια μετά το σκηνοθετικό του ντεμπούτο με το Narco (ποιο;), ο εξαιρετικά ταλαντούχος ηθοποιός Gilles Lellouche, δοκιμάζει για δεύτερη φορά τις δυνάμεις του πίσω από τη κάμερα με ένα πιο προσωπικό project, όπως δήλωσε. Εμπνευσμένος από την αληθινή ιστορία της ομάδας Stockholm Art Swim Gents και με τη βοήθεια των σεναριογράφων Ahmed Hamidi και Julien Lambroschini μας βάζει στη ζωή 7+1 μεσηλίκων ανδρών που περνούν κρίση μέσης ηλικίας, διαφορετικής σοβαρότητας και βαρύτητας. Άλλος έχει οικογενειακά προβλήματα, άλλος επαγγελματικά, άλλος ψυχολογικά, ο καθένας περνάει το ζόρι του, όμως εδώ βρίσκεται και το μεγαλύτερο αναπάντητο ερώτημα της ταινίας, ΓΙΑΤΙ;

Γιατί όλοι αυτοί κατέληξαν σε μια ομάδα συγχρονισμένης κολύμβησης; Το στιγμιότυπο με τον Bertrand να βλέπει μια αγγελία, να “τρώει φλασιά” και στην επόμενη σκηνή να βρίσκεται στη προπόνηση χωρίς καμία δικαιολογία, είναι πραγματικά αστεία, για να μη πω γελοία. Είχε κάποιο απωθημένο, ήταν παλιά κολυμβητής, του άρεσε πάντα το συγκεκριμένο άθλημα; Καμία απάντηση, και το ίδιο ακριβώς ισχύει και για τους υπόλοιπους της ομάδας, τους οποίους βρίσκει ήδη εκεί. Γιατί είναι απολύτως φυσιολογικό για έναν 40άρη να ξεπερνάει τη κρίση μέσης ηλικίας με το να χορεύει στο νερό, κάτι που φέρνει και τον αντίστοιχο χλευασμό από τους γύρω του, τον οποίο πρέπει να υποστεί! Και φυσικά το σενάριο αποφεύγει οποιαδήποτε αναφορά σε αυτό το “γιατί”, καθ’ όλη τη διάρκεια του φιλμ; Είναι κάποιο κρατικό μυστικό, wtf;

Το Le Grand Bain χάνει το παιχνίδι από τ' αποδυτήρια. Τίποτα που παρακολουθείς δε μοιάζει πιστευτό, και αυτό επιβαρύνεται και από την αφαιρετική παρουσίαση των χαρακτήρων, μιας και από τους 8 αθλητές, συν τις δύο προπονήτριες, ο θεατής γνωρίζει ελάχιστα και επιγραμματικά, ενώ υπάρχει και ένας καημένος χοντρούλης που δεν έχει ούτε ατάκα! Πως μπορείς να νοιαστείς γι' αυτούς, ειδικά αν δεν είσαι σε κάποια παρόμοια θέση ώστε να συμπάσχεις ενστικτωδώς;

Όσο για το cast, μπορεί στα χαρτιά να εντυπωσιάζει, όμως απ' αυτούς οι μόνοι που αξιοποιούνται έστω και λίγο, ή τουλάχιστον είναι συμπαθείς, είναι οι Benoît Poelvoorde και Leïla Bekhti.

Την ίδια ιστορία θα δούμε προσεχώς και στη βρετανική της εκδοχή και ελπίζω εκείνη να είναι πραγματικά feelgood και όχι feel-bored όπως το Le Grand Bain.

4/10

Manbiki Kazoku (Shoplifters) [Κλέφτες Καταστημάτων] review

2018-12-10T17:10:00.002+02:00

Η κριτική επιτυχία μιας ταινίας του Hirokazu Kore-eda δεν αποτελεί έκπληξη για κανέναν, το αντίθετο μάλλον, μιας και κάθε του δημιουργία, με ελάχιστες εξαιρέσεις λατρεύεται από κοινό και κριτικούς. Για πρώτη φορά στη καριέρα του όμως, καταφέρνει να ανέβει στη κορυφή του κινηματογραφικού Ολύμπου και να κατακτήσει το Χρυσό Φοίνικα. Είναι όντως το Shoplifters κάτι τόσο ξεχωριστό; Για να δούμε…

Βρισκόμαστε κάπου στο Τόκυο. Σε μια μικρή τρώγλη ανάμεσα στις ψηλές πολυκατοικίες ζει φτωχικά αλλά ευτυχισμένα μια οικογένεια. Ο Osamu με την Nobuyo, η αδερφή της, η ηλικιωμένη μητέρα της και ο μικρός γιος τους, Shota. Παρότι τα τρία ενήλικα μέλη εργάζονται και βγάζουν ένα μεροκάματο, έστω και της συμφοράς, η οικογένεια τα βγάζει πέρα με έναν ανορθόδοξο τρόπο, κάνοντας μικροκλοπές από καταστήματα, έχοντας βάλει στο “παιχνίδι” και τον Shota.

Ένα βράδυ, ενώ πατέρας και γιος επιστρέφουν από την “επίσκεψή” τους στο σούπερ-μάρκετ, βλέπουν κλεισμένο σε ένα μπαλκόνι, μέσα στη παγωνιά, ένα μικρό κορίτσι. Την παίρνουν σπίτι, της δίνουν ένα πιάτο φαγητό και δεν αργούν να συνειδητοποιήσουν ότι η 5χρονη Yuri κακοποιείται από τους γονείς της. Έτσι αποφασίζουν να την κρατήσουν και να την κάνουν μέλος της οικογένειάς τους, με τη μικρή να βρίσκει τη στοργή και την αγάπη που της έλειψαν.

Όμως κάποια στιγμή το μυστικό έρχεται στο φως, και δεν είναι ούτε οι κλοπές ούτε η Yuri…

Τι είναι μια οικογένεια; Τι κάνει ένα σύνολο ανθρώπων οικογένεια; Αυτό είναι το βασικό ερώτημα που πραγματεύεται ο Kore-eda στη ταινία του, κι αν η απάντηση σας φαίνεται απλή και εύκολη, το Shoplifters θα σας κάνει να το ξανασκεφτείτε.

Η ταινία, με ύποπτη αθωότητα, χρησιμοποιεί σχεδόν τα 2/3 της διάρκειάς της στην ανάπτυξη του λογικά αναμενόμενου, στη παρουσίαση δηλαδή μιας δύσκολης αλλά ευτυχισμένης καθημερινότητας μιας οικογένειας, που τυπικά κινείται έξω από τα όρια του νόμου, έστω κι αν αυτά που κλέβουν είναι είδη πρώτης ανάγκης, όμως οι μεταξύ τους σχέσεις, η αγάπη που δίνουν ο ένας στον άλλον χωρίς καν να χρειάζεται να την ξεστομίσουν, η συμπόνια και η μεγάλη αγκαλιά που χαρίζουν στο μικρό κορίτσι, και φυσικά η φτώχια, λειτουργούν ως συγχωροχάρτι.

Σε αυτό του το κομμάτι, το φιλμ δίνει την αίσθηση πως επαναλαμβάνεται, πως ξέρεις τι βλέπεις και ξέρεις που το πάει. Εν μέρει, ο θεατής δεν έχει άδικο, με την παρουσίαση αυτής ρεαλιστικά όμορφης σχέσης να τραβάει λίγο παραπάνω σε διάρκεια, η οποία όμως (σχεδόν) εξισορροπεί από τα πυροτεχνήματα δυνατών συναισθημάτων και σε κάνουν να τα ξεχνάς όλα.

Κάπου εκεί όμως έρχεται το twist, το πανέξυπνα δομημένο twist με τα στοιχεία που σου έχουν ήδη δοθεί να βγάζουν τώρα νόημα, και ξαφνικά αμφισβητείς τα πάντα. Τη φτώχια, την ανάγκη, την ηθική, όλα μοιάζουν ψέματα, όλα εκτός από την αγάπη, όμως πραγματικά σε βάζει να αναρωτηθείς αν αυτή αρκεί για να σβήσει… όλα τα άλλα που για προφανείς λόγους δε μπορώ να αναφέρω.

Ο Hirokazu Kore-eda είναι αναμφισβήτητα μάστορας στη παρουσίαση και διαχείριση πολύπλοκων οικογενειακών σχέσεων και το σενάριο που έχει στήσει αλλά και αναπτύξει στο Shoplifters είναι σίγουρα μία από τις καλύτερές του δουλειές. Αν όμως ρωτάτε αν συνολικά η ταινία κάνει αυτό το βήμα παραπάνω, η απάντηση θα είναι διστακτικά αρνητική, κυρίως λόγω αυτής της ανισορροπίας της πλοκής πριν και μετά το twist, δίνοντας μια αίσθηση πως στη προσπάθειά του να αργοπορήσει όσο γίνεται αυτή την ανατροπή, υπάρχουν σημεία που το πρώτο μέρος βαλτώνει και αντίθετα το δεύτερο δεν αναπτύσσεται όσο θα ελπίζαμε.

Εξαιρετικές οι ερμηνείες όλων των πρωταγωνιστών με την δυστυχώς αείμνηστη πια Kirin Kiki να είναι για ακόμη μια φορά μαγική, ενώ είναι πραγματικά αδύνατο να μην αγαπήσεις αυτό το ζουζούνι με το όνομα Miyu Sasaki που υποδύεται την Yuri, όπως και τον μικρό Jyo Kairi που έχει το ρόλο του τετραπέρατου Shota.

Το Shoplifters μου άφησε την εξής αντιφατική εντύπωση. Είναι μια εξαιρετική ταινία, όπως σχεδόν όλες του Kore-eda άλλωστε, γεμάτη συναισθήματα και τροφή για σκέψη αλλά τις υψηλές προσδοκίες για κάτι ξεχωριστό δεν τις επιβεβαίωσε. Αυτό βέβαια δε πρέπει να σας αποθαρρύνει ούτε στιγμή από το να την απολαύσετε και γιατί όχι, να τη βάλετε στη λίστα με τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς που ολοκληρώνεται σύντομα.

7/10

Crooked House [Δέκα Υποπτοι για Φόνο] review

2018-06-29T11:18:00.001+03:00

Τα έργα μιας συγγραφέως όπως η Agatha Christie δεν είναι ποτέ εντός ή εκτός μόδας, όμως για να μη κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, η πρόσφατη all-star διασκευή του Murder on the Orient Express σίγουρα έδωσε λίγο επιπλέον hype στο Crooked House.
Το ομότιτλο μυθιστόρημα εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1949 και θεωρείται ανάμεσα στα 10 καλύτερα έργα της, παρότι μάλλον δεν συμπεριλαμβάνεται και στα πιο γνωστά της στο ευρύ μη-βιβλιόφιλο κοινό.
Εδώ έχουμε ουσιαστικά τη πρώτη κινηματογραφική διασκευή του έργου, μια μικρή βρετανική παραγωγή, που σε ΗΠΑ και ΗΒ προβλήθηκε απευθείας στη τηλεόραση, και μόνο λίγες χώρες την έβγαλαν στις κινηματογραφικές αίθουσες, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα.

Η ιστορία μας πηγαίνει στη Βρετανία της δεκαετίας του ’50. Ο Aristide Leonides, ένας μεγιστάνας που ήρθε από την Ελλάδα με άδεις τσέπες και έφτιαξε μια μικρή αυτοκρατορία, βρίσκεται νεκρός στο κρεβάτι του. Κάποιος άλλαξε το φάρμακό του. Όλες οι υποψίες πέφτουν στην κατά πολλές δεκαετίες δεύτερή σύζυγό του (Christina Hendricks), μια χορεύτρια που ο γερο-Αριστείδης ψάρεψε στο Las Vegas. Η μεγαλύτερη εγγονή του, Sophia (Stefanie Martini), πλησιάζει τον Charles Hayward (Max Irons), έναν ιδιωτικό ντετέκτιβ και παλιό της δεσμό, για να ερευνήσει την υπόθεση πριν πέσουν πάνω τους η αστυνομία και ο τύπος. Στην έπαυλή του συγκατοικούν τρεις γενιές Λεωνιδαίων (Glenn Close, Julian Sands, Gillian Anderson, Christian McKay, Amanda Abbington, Preston Nyman, Honor Kneafsey) και όλοι είναι ύποπτοι μέχρι αποδείξεως του εναντίου…
Δε μπορώ να είμαι πιο ευγενικός. Το πρώτο act της ταινίας δε βλέπεται. Επί 40 περίπου λεπτά παρακολουθούμε τον Charles να περιφέρεται στα δωμάτια του σπιτιού και να γνωρίζει τα μέλη της… crooked οικογένειας. Ο καθένας λέει το μακρύ του και το κοντό του με έναν αφόρητα θεατρικό στόμφο, γεμίζοντας το θεατή πληροφορίες που μακροπρόθεσμα είναι χρήσιμες όμως αυτές παρουσιάζονται στο θεατή τόσο στεγνά, χωρίς οποιαδήποτε ενδιάμεση σκηνή που να σπάει τη μονοτονία. Μια αφόρητη μονοτονία που γίνεται ακόμα χειρότερη χάρη στο ανύπαρκτο μοντάζ και την κακή μουσική επένδυση που βοηθούν τα μάλα στην παντελή έλλειψη ατμόσφαιρας, έχοντας καταστροφικά αποτελέσματα για ένα φιλμ του είδους.
Κάπου εδώ, και αφού με το ζόρι έχουμε κρατηθεί και δεν έχουμε αρχίσει να ασχολούμαστε με το κινητό μας για να περάσει η ώρα, επιτέλους αρχίζει η ταινία. Σταδιακά αρχίζουμε να έχουμε μια κάποια πλοκή, αρχίζει να υπάρχει κάποιο ενδιαφέρον, οι χαρακτήρες να αποκτούν υπόσταση και το Crooked House, χωρίς να ανεβάζει ρυθμούς και αποκλειστικά χάρη στη γοητεία της πρωτότυπης ιστορίας, να μας κερδίζει. Δυστυχώς όμως, τα προαναφερόμενα σκηνοθετικά προβλήματα παραμένουν, με την αδυναμία του Gilles Paquet-Brenner να στήσει μια ατμόσφαιρα ανάλογη του ύφους της ταινίας, να είναι παροιμιώδης.

Η πλοκή κάνει κοιλιές αλλά ξαναπαίρνει τα πάνω της και κάποια στιγμή φτάνουμε και στο πολύ καλό φινάλε. Και όλα αυτά χωρίς ίχνος έντασης, σε μια ταινία πιο νεκρή και από το πτώμα γύρω από το οποίο υφαίνεται η κατά τ’ άλλα αξιόλογη ιστορία της. Ειλικρινά, δε νομίζω ότι μπορούσε κάποιος σκηνοθέτης να διαχειριστεί πιο άχαρα τη πρώτη ύλη που είχε στα χέρια του.
Το Crooked House είναι μια τηλεταινία με μια έννοια που ο όρος είχε αρχίσει να χάνει χάρη στις εξαιρετικές τηλεοπτικές παραγωγές που βλέπουμε τα τελευταία χρόνια. Είναι μια ταινία που θα αφήσεις να παίζει Κυριακή μεσημέρι, θα τον γλυκοπάρεις, και καμιά ώρα αργότερα που θα ξυπνήσεις θα δεις το φινάλε και δεν θα σε πειράξει και καθόλου που έχασες το ενδιάμεσο.
5/10

Έρχονται «Οι Νέοι Μεταλλαγμένοι»! Είστε έτοιμοι;

2017-11-26T11:07:00.001+02:00

Πρόκειται για την ιστορία των Νέων Μεταλλαγμένων, μίας ομάδας μεταλλαγμένων ηρώων που αποτελείται από τους πρώτους απόφοιτους της σχολής του Τσαρλς Ξαβιέ.

12 Απριλίου στους κινηματογράφους από την ODEON

Απολαύστε το teaser trailer εδώ

Η Hailee Steinfeld βρίσκεται σε λυκειακή απελπισία στη νεανική κομεντί «The Edge of Seventeen»

2017-11-26T10:41:00.001+02:00

Η οσκαρική ερμηνεία της στο True Grit δημιούργησε υψηλές προσδοκίες για την μόλις 13χρονή τότε Hailee Steinfeld, προσδοκίες που μέχρι σήμερα δεν επιβεβαιώθηκαν, αφού μπορεί να μην εξαφανίστηκε από το χώρο, αλλά η συμμετοχή της σε μετριότητες και η παράλληλη καριέρα ως ποπ τραγουδίστρια, δεν ήταν αυτό που περιμέναμε. Έχοντας ψιλοεξαφανιστεί από τα ραντάρ μας, να σου που κάνει εντυπωσιακή επάνοδο με το The Edge of Seventeen.

Εδώ υποδύεται την Nadine, μια άχαρη μαθήτρια λυκείου που η ζωή της γίνεται ακόμα πιο δύσκολη από τον δημοφιλή αδερφό της, τον οποίον ερωτεύεται η καλύτερή της φίλη! Ξαφνικά, η Nadine νιώθει ολομόναχη. Μέχρι που μια απροσδόκητη φιλία ενός στοχαστικού νεαρού της προσφέρει μια ακτίδα ελπίδας ότι τα πράγματα δεν είναι εντέλει τόσο χάλια.

Το τίτλο του The Edge of Seventeen είχαμε ακούσει πριν αρκετό διάστημα, όμως διαβάζοντας τη παραπάνω σύνοψη, μάλλον δικαιολογημένα τον προσπεράσαμε αδιάφορα, αφού έμοιαζε για μια ακόμη χαζο-εφηβική κομεντί. Μέχρι που έφτασαν οι κριτικές από το φεστιβάλ του Toronto όπου έκανε παγκόσμια πρεμιέρα, οι οποίες ήταν αναπάντεχα αποθεωτικές.

Δημιουργός της ταινίας είναι η Kelly Fremon Craig, η οποία το μόνο που είχε στο βιογραφικό της είναι το σενάριο της αδιάφορης ρομαντικής κομεντί Post Grad, ενώ αυτή είναι η πρώτη της φορά στο ρόλο της σκηνοθέτιδας.

Συμπρωταγωνιστούν οι Haley Lu Richardson, Blake Jenner, Kyra Sedgwick και Woody Harrelson.

Το The Edge of Seventeen βγήκε στην Αμερική στα μέσα του (περασμένου) Νοέμβρη, όμως στην Ελλάδα έφτασε ένα ολόκληρο χρόνο αργότερα και απευθείας σε home video.

Δείτε τα trailers…

Δυο διεφθαρμένοι μπάτσοι βρίσκουν το δάσκαλό τους στη μαύρη κωμωδία «War on Everyone»

2017-09-24T18:42:00.001+03:00

Μας συστήθηκε με το The Guard και συνέχισε με το Calvary. Ο John Michael McDonagh επιστρέφει με το νέο του πόνημα War on Everyone.

Ο Terry Monroe και ο Bob Bolaño είναι δυο συνεργάτες ντετέκτιβ στη πόλη του New Mexico. Ο ένας είναι πιο διεφθαρμένος από τον άλλο και δε χάνουν ευκαιρία να εκβιάσουν όποιον βρεθεί στο διάβα του. Μέχρι που συναντούν τον πραγματικά επικίνδυνο μαφιόζο James Mangan και τα βρίσκουν σκούρα.

Μετά το δραματικό διάλειμμα, ο Ιρλανδός επιστρέφει στα παλιά λημέρια της αστυνομικής buddy-cop μαύρης κωμωδίας, βάζοντας και πάλι πλάι-πλάι ένα εμφανισιακά τελείως αταίριαστο δίδυμο, τους Michael Peña (Ant-Man) και Alexander Skarsgård (The Legend of Tarzan), ενώ το ρόλο του villain έχει ο Theo James (Allegiant). Συμμετέχουν οι Tessa Thompson, Caleb Landry Jones και Paul Reiser.

Το War on Everyone έκανε πρεμιέρα πριν περίπου ένα χρόνο και με την Feelgood που είχε τα δικαιώματα διανομής στην Ελλάδα να το ξεχνάει στο συρτάρι και να το κυκλοφορεί στα μέσα Οκτώβρη απευθείας σε home video.

Δείτε τα trailers…

Το «Amerika Square» του Γιάννη Σακαρίδη είναι η ελληνική υποψηφιότητα για τα φετινά βραβεία Oscar

2017-09-05T21:45:00.001+03:00

Το «Amerika Square», η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του Γιάννη Σακαρίδη – τέσσερα χρόνια μετά το «Wild Duck»- σε σενάριο του ίδιου, του Βαγγέλη Μουρίκη και του Γιάννη Τσίρμπα, βασισμένο στο βιβλίο του τελευταίου, «Η Βικτώρια Δεν Υπάρχει» (εκδ. Νεφέλη) είναι η φετινή ελληνική εκπροσώπηση στην επετειακή 90^η απονομή των βραβείων Oscar.

Μετά από ένα μακρύ ταξίδι σε διεθνή κινηματογραφικά φεστιβάλ, από το Busan μέχρι το Chicago και από την βράβευσή του με Ειδική Μνεία για την ερμηνεία του Βασίλη Κουκαλάνι, με το βραβείο της Fipresci της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών και με το Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής Νεότητας στο 57^ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, αλλά και το Βραβείο Ίρις καλύτερου μοντάζ –που επιμελήθηκε ο Γιάννης Σακαρίδης- στην 8^η απονομή των βραβείων της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, το «Amerika Square» μπαίνει τώρα σε τροχιά για τα βραβεία Oscar.

Η ταινία που ετοιμάζεται στα τέλη Σεπτεμβρίου να ανοίξει σε limited κύκλωμα σε κινηματογράφους της Νέας Υόρκης και του Λος Άντζελες από την Corinth Films με το Hollywood Reporter να σημειώνει πως είναι μια από τις καλύτερες ευρωπαϊκές ταινίες για τις οδυνηρές επιπτώσεις του προσφυγικού, αφηγείται την ιστορία τεσσάρων ανθρώπων, του Μπίλι (Γιάννης Στάνκογλου) και του Νάκου (Μάκης Παπαδημητρίου), που μεγάλωσαν μαζί από παιδιά στην πολύβουη Πλατεία Αμερικής, όπου οι δρόμοι τους θα διασταυρωθούν με την Τερέζα (Ξένια Ντάνια), μια Αφρικανή τραγουδίστρια μπλεγμένης στα δίχτυα της μαφίας και τον Τάρεκ (Βασίλης Κουκαλάνι), έναν απελπισμένο Σύριο πρόσφυγα που προσπαθεί να φύγει από την χώρα.

Σύνοψη
Με φόντο την πολύβουη Πλατεία Αμερικής, τέσσερις διαφορετικοί άνθρωποι συναντιούνται και η πορεία του ενός καθορίζεται από τον άλλο. Ο Μπίλι (Γιάννης Στάνκογλου) και ο Νάκος (Μάκης Παπαδημητρίου) είναι φίλοι από παιδιά, όμως έχουν εξελιχθεί σε δύο διαμετρικά αντίθετους χαρακτήρες. Ο Νάκος, ζει ακόμα με τους γονείς του, μισεί τους ξένους που έχουν κατακλύσει το μόνο πράγμα που του δίνει ταυτότητα, τη γειτονιά του. Εκεί, ο Μπίλι, ένας rock n’ roll σαραντάρης με το δικό του μπαρ και το παράνομο tattoo studio στο πατάρι, παρατηρεί τις αλλαγές στο τοπίο μέχρι που μια αναπάντεχη ερωτική ιστορία βομβαρδίζει τον μικρόκοσμο του. Η Τερέζα (Ξένια Ντάνια), μια μπλεγμένη στα δίχτυα της μαφίας Αφρικανή τραγουδίστρια, θέλει να καλύψει ένα παλιό tattoo και η χημεία μεταξύ τους είναι ακαριαία. Παράλληλα, ο Τάρεκ (Βασίλης Κουκαλάνι), ένας απελπισμένος πρόσφυγας από τη Συρία με τη 10χρονη κόρη του, απευθύνεται όπου μπορεί για να φύγει από τη χώρα. Όσο ο Νάκος καταστρώνει σχέδιο εξολόθρευσης μεταναστών, η τύχη υφαίνει τη δική της πλοκή και φέρνει τις μοίρες των ανθρώπων κοντά, όσο μακριά κι αν γεννήθηκαν.

Συντελεστές

Παραγωγός, Σκηνοθέτης: Γιάννης Σακαρίδης
Σεναριογράφοι: Γιάννης Τσίρμπας, Βαγγέλης Μουρίκης, Γιάννης Σακαρίδης (Βασισμένο στο βιβλίο "Η Βικτώρια δεν υπάρχει" του Γιάννη Τσίρμπα Εκδ. Νεφέλη)
Διανομή ρόλων: Γιάννης Στάνκογλου (Μπίλι), Μάκης Παπαδημητρίου (Νάκος), Βασίλης Κουκαλάνι (Τάρεκ), Θέμις Μπαζάκα (Γεωργία), Ερρίκος Λίτσης (Στάυρος), Αλέξανδρος Λογοθέτης (Μανόλης), Ξένια Ντάνια (Τερέζα), Ρέα Πεδιαδιτάκη (Νάντια), Σουλτάν Αμιρ (Χασάν) , Πέτρος Σαντοβίτο (Αχιλλέας), Αχιλλέας Κυριακίδης (Περικλής)
Διεύθυνση Φωτογραφίας: Jan Vogel
Μουσική: Μίνως Μάτσας
Μοντάζ: Γιάννης Σακαρίδης
Σκηνογράφος, Ενδυματολόγος: Αλεξία Θεοδωράκη
Ηχολήπτης: Σπύρος Αραβοσιτάς
Σχεδιασμός Ήχου/Μιξάζ: Γιώργος Μικρογιαννάκης
Διεύθυνση Παραγωγής: Κοσμάς Σπηλιωτόπουλος
Συμπαραγωγοί: Marblemen (UK), Βένια Βέργου, Βασίλης Κωσταντιλιέρης (Arctos) Scripta Manent Tattoo Studio, Athens Filmmakers' Coop
Με την υποστήριξη του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου

Κριτική ταινίας: The Fate of the Furious - Μαχητές των Δρόμων 8

2017-04-14T10:09:00.001+03:00

Ως τελείως αδιάφορος προς οτιδήποτε έχει σχέση με μηχανοκίνηση, η σειρά Fast & Furious ποτέ δε βρισκόταν στη κορυφή, για να μη πω ούτε καν στη μέση της λίστας των ένοχων κινηματογραφικών απολαύσεών μου. Η πρώτη ταινία της σειράς που κατάφερε να με κερδίσει ήταν το Fast Five, όμως έκτοτε το ενδιαφέρον πάλι βούλιαξε με τα μέτρια Furious 6 και Furious 7. Το The Fate of the Furious είναι η πρώτη ταινία της σειράς που κατάφερε από το trailer να με σύρει ώστε να τη δω στη μεγάλη οθόνη, και όπως αποδείχτηκε, δεν έπραξα άσχημα.

Όλα φαίνεται να κυλούν ομαλά στην ευρεία οικογένεια του Dominic Toretto, με τον τελευταίο να απολαμβάνει το μήνα του μέλιτός του με τη Leti στην Αβάνα. Δυστυχώς η κατάσταση γρήγορα εκτροχιάζεται, όταν μια μυστηριώδης γυναίκα τον πλησιάζει και τον αναγκάζει να εργαστεί για εκείνη προδίδοντας την ομάδα του. Ποια είναι αυτή η γυναίκα, πως κατάφερε να πείσει τον Dom να την ακολουθήσει, τι θέλει από εκείνον και πως θα αντιδράσει η ομάδα του, θα το δείτε στην οθόνη.

Με τις πρώτες τρεις ταινίες να έχουν το δικό τους ξεχωριστό underground ύφος, την τέταρτη να λειτουργεί ως εισαγωγή στην μετάλλαξη που έρχεται, και τις επόμενες τρεις να αλλάζουν τελείως ταχύτητα και ύφος, το The Fate of the Furious αποτελεί τυπικά την έναρξη της τρίτης και τελευταίας (;;) τριλογίας της σειράς.

Σε αυτή λοιπόν τη νέα αρχή, οι δημιουργοί αποφάσισαν να “τερματίσουν” τα όρια της ομάδας δίνοντάς τους ένα ρόλο σχεδόν υπερ-κομάντο, βάζοντάς τους να σώζουν ολόκληρο τον κόσμο! Ξεχάστε τις ληστείες και τα μικροπροσωπικά feuds που τους οδηγούσαν σε διάφορές γωνιές του πλανήτη με απώτερο σκοπό να σώσουν το τομάρι τους. Εδώ ο εχθρός είναι πανίσχυρος και απειλεί με κάτι περισσότερο κι από τον 3^ο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Όπως μπορείτε να καταλάβετε από τα προαναφερόμενα, για το σενάριο του The Fate of the Furious η λέξεις λογική, αληθοφάνεια και ρεαλισμός είναι παντελώς άγνωστες, κάτι που σε γενικές γραμμές δε μας χαλάει, αλλά θα μπορούσε να μπει ένας ρεγουλατόρος ώστε να απουσίαζαν οι ουκ ολίγες στιγμές που προσπαθούσαμε διά της βίας να κατεβάσουμε τα ρολά του εγκεφάλου μας ώστε να μη βγει από το κρανίο μας και φύγει ουρλιάζοντας.

Αυτό όμως δε σημαίνει ότι εν τέλει δεν επιτυγχάνεται και ο επιθυμητός στόχος, με τη πλοκή να είναι αρκετά στρωτή, αν και θα ήθελε λίγο ακόμα κοψιματάκι ώστε να έλειπαν οι μικρές κοιλιές, οι διάλογοι as cool as they can get, δίνοντας ταυτόχρονα το πάτημα στις εντυπωσιακότατες σκηνές δράσης.

Και εδώ φυσικά βρίσκεται και η καρδιά της ταινίας, με τον έμπειρο σκηνοθέτη F. Gary Gray να ξέρει πολύ καλά πώς να διαχειριστεί την κάθε είδος σκηνή, από τη πλέον δραματική (ναι, υπάρχουν και τέτοιες) μέχρι τα fist fights και φυσικά τα car chases. Με αποκορύφωμα το βρωμόξυλο μέσα στη φυλακή με πρωταγωνιστές τους Jason Statham και Dwayne Johnson αλλά και την επικών διαστάσεων σεκάνς του φινάλε, το The Fate of the Furious καταφέρνει να προσφέρει άπλετη διασκέδαση στο θεατή.

Όσον αφορά το cast, τα παλιά μέλη της ομάδας ξέρουν πια ακριβώς τις θέσεις τους και είναι απολαυστικότατοι, με την Michelle Rodriguez να δίνει το κάτι παραπάνω (αυτή η κοπέλα απορώ γιατί ποτέ δεν απέκτησε το δικό της action franchise). Πολύ καλά όμως τα πάνε και τα νέα πρόσωπα με την Charlize Theron να είναι μια απολαυστικότατη (αλλά εντελώς κούφια σεναριακά) villain και ακόμα και τον -περιορισμένου ταλέντου- Scott Eastwood να δείχνει ότι βρίσκει τη θέση του.

Το The Fate of the Furious μπορεί να τερματίζει το κοντέρ της τρέλας που διέπει τη σειρά, όμως αυτό, αν και χρειαζόταν έναν καλύτερο έλεγχο, δε του βγαίνει σε κακό. Είναι διαολεμένα διασκεδαστικό, και θα σας προσφέρει ένα εντυπωσιακό δίωρο+ κατά τη διάρκεια του οποίου μπορείτε να βάλετε τη φαιά σας ουσία για ύπνο.

6/10

Κριτική ταινίας: Kong: Skull Island - Κονγκ: Η Νήσος του Κρανίου

2017-03-07T11:46:00.001+02:00

Κινηματογραφικά τέρατα, ένα theme που πάντα γοήτευε, όχι μόνο τους θεατές αλλά και τους δημιουργούς, οι οποίοι έπρεπε να εφεύρουν συνεχώς νέους τρόπους να εντυπωσιάσουν το κοινό. Ζώντας την εποχή των κινηματογραφικών συμπάντων, η Legendary Entertainment αποφάσισε να δημιουργήσει ένα και για δαύτα, έτσι, αφού κατάφερε να εξασφαλίσει τα απαραίτητα δικαιώματα, μας παρουσίασε το MonsterVerse, το οποίο θα αναλάβει για πρώτη φορά (τουλάχιστον για τον αμερικάνικο κινηματογράφο), να βρει μια φόρμουλα συνύπαρξης για τα δύο από τα πλέον iconic κινηματογραφικά τέρατα, τον Godzilla και τον King Kong, χωρίς να αποκλείεται και ένα μελλοντικό crossover με το Pacific Rim.

Χωρίς καν να το γνωρίζουν ούτε καν οι ίδιοι, αφού η συμφωνία επετεύχθη αργότερα, πρώτο κεφάλαιο του MonsterVerse ήταν το Godzilla που είδαμε πριν τρία περίπου χρόνια, μια ταινία πολύ καλή μεν, που όμως πήρε τον εαυτό της λίγο περισσότερο στα σοβαρά, επικεντρώθηκε περισσότερο στους ανθρώπους παρά στα τέρατα, με το ομώνυμο ραδιενεργό κτήνος να έχει πολύ μικρότερη screentime απ’ όση θα θέλαμε, και γενικά η ταινία είχε τα προβλήματά της. Το Kong: Skull Island αποτελεί το δεύτερο κεφάλαιο του σύμπαντος, και παρότι και αυτό αναπτύχθηκε αρχικά ως ανεξάρτητο, στη συνέχεια έγιναν οι απαραίτητες μικρο-αλλαγές ώστε να βρεθεί ο τρόπος να υπάρξει η μελλοντική σύνδεση. Για να δούμε αν αυτό τα κατάφερε καλύτερα..

Βρισκόμαστε στα 1973, τελευταίες ημέρες του πολέμου του Βιετνάμ. Ο William Randa, ανώτατο στέλεχος της μυστικής οργάνωσης Monarch (η ίδια που συναντήσαμε στο Godzilla), εκμεταλλευόμενος τη πολιτική αναταραχή, παίρνει την άδεια να χαρτογραφήσει ένα μέχρι τότε άγνωστο νησί του Ειρηνικού. Με τη συνοδεία ενός Σμήνους ελικοπτέρων υπό την ηγεσία του αντισυνταγματάρχη Preston Packard, του έμπειρου ιχνηλάτη James Conrad και της πολεμικής φωτογράφου Mason Weaver, ξεκινούν το ταξίδι για το Skull Island, όπου τους περιμένουν όχι μία αλλά πολλές δυσάρεστες εκπλήξεις.

Εκ πρώτης ανάγνωσης, οι διαφορές του Kong με τις προηγούμενες τρεις μεγάλες παραγωγές, τη πρωτότυπη ταινία του 1933 και τα δύο remake του 1976 και 2005, είναι μεγάλες και όντως είναι έτσι, όμως όπως γίνεται αντιληπτό στη πορεία, ο σκελετός της ιστορίας παραμένει ακριβώς ο ίδιος, τουλάχιστον μέχρι ενός σημείου.

Η επιλογή της περιόδου δεν είναι καθόλου τυχαία, με τις συγκυρίες της εποχής να παίζουν αποφασιστικό ρόλο σε ολόκληρη τη ταινία και κυρίως στους χαρακτήρες της. Το φιλμ κλείνει το μάτι, χωρίς καμία επιθυμία να το κρύψει, σε κλασσικές αντιπολεμικές ταινίες όπως το Apocalypse Now ή το Platoon, με τον σκηνοθέτη να έχει καταφέρει να αναβιώσει ιδιαιτέρως πιστά το ύφος και την ατμόσφαιρά της εποχής.

Για να περάσουμε όμως και στο ζουμί, γιατί κακά τα ψέματα, καλά όλα αυτά αλλά το Kong είναι ένα monster movie και απ’ αυτό περιμένουμε να μας ικανοποιήσει κάποια συγκεκριμένες επιθυμίες, δε μπορώ να μη παραδεχτώ ότι σε αυτές τα καταφέρνει πάρα μα πάρα πολύ καλά. Έχοντας πάρει το μάθημά τους από τα παθήματα του Godzilla, το σενάριο των Dan Gilroy και Max Borenstein και κατ’ επέκταση και η υλοποίησή του από τον Jordan Vogt-Roberts, φροντίζει να μας δείξει τα δόντια της από το πρώτο λεπτό, με τη ταινία να επικεντρώνει σε έναν μεγαλειώδη (και αισθητά πιο γιγαντιαίο από τις προηγούμενες εμφανίσεις του) King Kong, χωρίς καμία επιθυμία να παίξει κρυφτούλι με περίεργες γωνίες λήψεις και σκοτεινά πλάνα. Χωρίς ιδιαίτερες πρωτοτυπίες στο σχεδιασμό του, ο Kοng είναι το τέρας που όλοι περιμέναμε, μια ανεξέλεγκτη δύναμη της φύσης, που το μόνο που θέλει είναι να προστατεύσει το σπίτι του, και όποιος τολμήσει να του το πειράξει, θα έχει να κάνει μαζί του. Παρά τη χορταστική παρουσία του Βασιλιά, η ταινία βρίθει άλλων τεράτων, από γιγαντιαίους βούβαλους μέχρι πριονόραμφα πουλιά και από πελώριες αράχνες μέχρι τους άκρως επικίνδυνους Skullcrawlers, μια ματιά από τους οποίους πήραμε στο trailer.

Ένα από τα προαπαιτούμενα μιας τέτοιας ταινίας είναι η δράση, και το Kong, χωρίς ούτε εδώ να πρωτοπορεί, τα πάει εξαιρετικά, με τις εν λόγω σκηνές να είναι ιδιαίτερα ποικίλες, και το σημαντικότερο σωστά διαμοιρασμένες και με την κατάλληλη διάρκεια.

Όπως ίσως θα προσέξατε, δεν έκανα καμία αναφορά στους ανθρώπινους χαρακτήρες, και αυτό δεν είναι τυχαίο γιατί η παρουσία τους στο νησί δεν είναι παρά ο καταλύτης για την έναρξη της δράσης. Η πορεία τους στο Skull Island περιορίζεται στα απολύτως απαραίτητα, με τη πλοκή να είναι απλοϊκή και μάλλον αδιάφορη. Οι επιζώντες μετά τη πρώτη επίθεση, χωρίζονται σε δύο γκρουπ, το ένα προσπαθεί να βρει το δρόμο προς το extraction point και στη πορεία βρίσκει έναν αναπάντεχο σύμμαχο, ο οποίος τους γνωρίζει τι εστί Kong και Σία, ενώ το δεύτερο προσπαθεί να σώσει έναν σύντροφό τους, ακολουθώντας διαφορετική πορεία, και όπως ήταν αναμενόμενο σε κάποιο σημείο ξαναβρίσκονται.

Αν περιμένετε character development και λοιπά, λυπάμαι χάσατε, αφού το σενάριο δε μπαίνει καν στη διαδικασία να τους δώσει έστω ένα υποτυπώδες βάθος. Γι’ αυτό και η επιλογή διασήμων και ταλαντούχων ηθοποιών όπως ο Tom Hiddleston, η Brie Larson, ο John Goodman, ο Toby Kebbell κ.α. ήταν απαραίτητη ώστε ο θεατής να καταφέρει να συμπάσχει μαζί, κάτι που έστω και επιφανειακά επιτυγχάνεται.

Ο μοναδικός ήρωας που ξεχωρίζει είναι ο Packard, ένας βετεράνος στρατιωτικός, βαθιά πληγωμένος από την ανομολόγητη ήττα στο Βιετνάμ, που ξαφνικά χάνει τη δικαιολογία της ύπαρξής του, και στο πρόσωπο του Kong βρίσκει τον πολυπόθητο εχθρό που πρέπει πάση θυσία να καταστρέψει. Ένας περήφανος σε σημείο ψυχασθένειας στρατόκαυλος, ένας αναπάντεχα απολαυστικός εσωτερικός villain, που όμως έπρεπε να ερμηνευτεί από κάποιον άλλο ηθοποιό και όχι από τον Samuel Jackson που όσο κι αν προσπαθούσε δε μπορούσε να μας κάνει να ξεχάσουμε ότι πίσω από το ημίτρελο βλέμμα κρύβεται με δυσκολία το τεράστιο χαμόγελο του ηθοποιού.

Το Kong: Skull Island ικανοποίησε απόλυτα τα βασικές μας επιθυμίες από μια ταινία του είδους. Είναι επικά εντυπωσιακό οπτικά, έχει χορταστική δράση, ικανοποιητικό ρυθμό ώστε να μη κουράζει ούτε δευτερόλεπτο και μια πλοκή, τόσο όσο ώστε να μας πει την ιστορία του. Φυσικά και έχει μειονεκτήματα, όπως το αποτυχημένο χιούμορ, τους μονοδιάστατους χαρακτήρες, τη προαναφερόμενη “τόσο όσο” πλοκή, μια τελευταία σκηνή που μοιάζει να μπήκε σφήνα ίσα για να δώσει να καταλάβουμε ότι η ιστορία συνεχίζεται, το miscasting του Jackson…όμως τίποτα απ’ αυτά δε καταφέρνει να χαλάσει τη συνολική εικόνα, τουλάχιστον σε τέτοιο βαθμό ώστε να βγεις από το προβολή δυσαρεστημένος.

6,5/10

Review: Triple 9 - Κωδικός 999

2017-02-25T09:08:00.001+02:00

Ήταν ο μακρινός Οκτώβρης του 2015 όταν έσκασε μύτη το πρώτο trailer της νέας ταινίας Triple 9 και κυριολεκτικά μας ξεσήκωσε. Όταν όμως έφτασε ο Φλεβάρης και η ταινία έσκασε μύτη στις αίθουσες, ξαφνικά άκρα του τάφου σιωπή, λες και κανείς δεν ήθελε να παραδεχτεί αυτό που είδε. Η ταινία εξαφανίστηκε άρον άρον από τις αίθουσες και τρεις μήνες αργότερα βγήκε σε home video. Με τον Σπέντζο που είχε τα δικαιώματα διανομής, να μη προλαβαίνει να τη κυκλοφορήσει όσο ακόμα υπήρχε ένα κάποιο hype, το Triple 9 έμεινε στο συρτάρι, μέχρι που ξαφνικά πριν δυο βδομάδες, αποφάσισε να την παραχώσει στο καλεντάρι της…για να φεύγει από τη μέση.

Μια πενταμελής συμμορία ετοιμάζει τη ληστεία μιας τράπεζας, από την οποία κλέβουν μία συγκεκριμένη θυρίδα. Όπως μαθαίνουμε κατόπιν, ανάμεσά τους βρίσκονται και δύο διεφθαρμένοι αστυνομικοί, και τη ληστεία είχε “παραγγείλει” μια τσαρίνα της ρωσικής μαφίας, η οποία είναι και συγγενής ενός εκ των ληστών. Όταν όμως της παραδίδουν το περιεχόμενο της θυρίδας, εκείνη τους εκβιάζει και τους ζητάει να φέρουν εις πέρας ακόμα μία, πιο επικίνδυνη αποστολή. Όντας με τη πλάτη στο τοίχο, εκείνοι δέχονται, όμως για να την ολοκληρώσουν θα πρέπει πρώτα να στήσουν ένα θανάσιμο κόλπο.

Το Triple 9 είναι ένα ensemble δραματικό περιπετειώδες θρίλερ που μουρμουρίζει ασταμάτητα μία φράση: Θέλω να γίνω Heat! Οι ομοιότητες με το αριστούργημα του Michael Mann μπορεί να μην είναι κραυγαλέες αλλά οι προσπάθειες σεναρίου και σκηνοθεσίας να πετύχουν ένας παρόμοιο ύφος δε κρύβονται. Δυστυχώς όμως ούτε ο πρωτοεμφανιζόμενος σεναριογράφος Matt Cook, ούτε ο σκηνοθέτης John Hillcoat (Lawless, The Road) μπορούν να συγκριθούν μαζί του.

Ναι, το σενάριο έχει μια αρκετά ενδιαφέρουσα, πολυσχιδή κεντρική ιστορία, την οποία όμως αδυνατεί να διηγηθεί λόγω της ανύπαρκτης παρουσίασης των χαρακτήρων, οι περισσότεροι από τους οποίους δεν είναι παρά χάρτινες καρικατούρες, και τους μέτριους ποιοτικά διαλόγους. Δυστυχώς, αυτά τα προβλήματα δε γίνονται αντιληπτά από το σκηνοθέτη, ο οποίος αντί να δώσει λίγο περισσότερο γκάζι για να σώσει ότι μπορεί, αποφασίζει να το παίξει βαρύς κι ασήκωτος, χασομερώντας, προσπαθώντας να δώσει βάρος σε μια πλοκή που δε το αντέχει, σώζοντας τα προσχήματα με τις 2-3 εξαιρετικά καλοσκηνοθετημένες σκηνές βραδυφλεγούς δράσης.

Μη κοροϊδευόμαστε, το μεγαλύτερο ατού της ταινίας είναι οι ηθοποιοί της, ένα 11μελές ensemble cast στο οποίο βρίσκουμε μπόλικους Οσκαρικούς (Chiwetel Ejiofor, Casey Affleck, Woody Harrelson, Kate Winslet), τους ανερχόμενους Gal Gadot, Anthony Mackie, Aaron Paul, Teresa Palmer και Michael Kenneth Williams, και τους καρατερίστες Clifton Collins Jr και Norman Reedus. Είναι πραγματικά μεγάλη η μαγκιά του Hillcoat όχι απλά που έπεισε όλους αυτούς να εμφανιστούν στη ταινία του, ακόμα και για πολύ μικρούς ρόλους, αλλά και που κατάφερε να βγάλει μια πολύ καλή ερμηνεία απ’ όλους τους, όσο τουλάχιστον ήταν δυνατόν με αυτό το σενάριο.

Το Triple 9 προσπάθησε να γίνει κάτι που δεν είναι. Ο σκηνοθέτης υπερεκτίμησε το σενάριο και θέλοντας να μας το παρουσιάσει ως κάτι ανώτερο απ’ αυτό που πραγματικά είναι, απέτυχε στο ουσιώδη στόχο να μας δώσει μια ταινία, διασκεδαστική, έξυπνη και συναρπαστική.

5/10

A Cure for Wellness [Αντίδοτο στην Ευεξία] review

2017-02-18T10:36:00.001+02:00

Κανείς δε μπορεί να ισχυριστεί ότι κάτι χαρίστηκε στον Gore Verbisnki. Πριν η Disney τον εμπιστευτεί για το πρώτο Pirates of the Caribbean, ο πρώην punk-rocker έκανε το αγροτικό του σκηνοθετώντας παιδικές ταινίες (Mousehunt), κομεντί (The Mexican) και θρίλερ τρόμου (The Ring), με τα αποτελέσματα και στις τρεις κατηγορίες να είναι από ικανοποιητικά έως και εντυπωσιακά. Η επιτυχία του The Curse of the Black Pearl όμως φαίνεται ότι του φούσκωσαν τα μυαλά με αέρα κοπανιστό, με τα δύο sequel να βουλιάζουν στην ίδια τους την υπερβολή, και το The Lone Ranger να δίνει τη χαριστική βολή, με το τεράστιο budget να αφήνει μια ομοίως τεράστια τρύπα στα ταμεία.

Χωρίς τη μαμά Disney να σβουρίζει πάνω από το κεφάλι του αλλά και χωρίς τα ατελείωτα εκατομμύριά της, ο Verbisnki αποφάσισε να επιστρέψει στα γνώριμα και -θεωρητικά- πιο ασφαλή εδάφη του thriller genre, στήνοντας με τη βοήθεια του σεναριογράφου Justin Haythe (The Lone Ranger, Revolutionary Road) ένα πρωτότυπο goth θρίλερ μυστηρίου με τίτλο A Cure for Wellness.

Νέα Υόρκη. Ο Lockhart είναι ένα ραγδαία ανερχόμενο στέλεχος μεγάλης χρηματοοικονομικής εταιρίας, που μόλις έκλεισε μια μεγάλη συμφωνία. Ο γενικός διευθυντής, κύριος Pembroke, μόλις ενημέρωσε το δ/σ ότι έφυγε για ένα spa στην Ελβετία, όπου βρήκε την αληθινή ευτυχία και δε σκοπεύει να επιστρέψει. Πιστεύοντας ότι ο Pembroke τα έχει χάσει, στέλνουν το Lockhart στο εν λόγω “ιαματικό κέντρο” για να τον φέρει πίσω, όμως εκεί έρχεται αντιμέτωπος με σκοτεινά μυστικά, και προσπαθώντας να φέρει πίσω τον Pembroke βρίσκεται και ο ίδιος εγκλωβισμένος.

Verbinski και Haythe έχουν στήσει μία αρκετά ενδιαφέρουσα κεντρική ιστορία μυστηρίου με πινελιές διαστροφής και γοτθικού πάθους. Δεν είναι ιδιαίτερα πρωτότυπη αλλά έχει αρκετό βάθος και καλογραμμένους χαρακτήρες ώστε να υποστηρίξουν τη πλοκή. Δυστυχώς κάπου εδώ τελειώνουν τα καλά λόγια, αφού μπορεί το A Cure for Wellness να έχει μια καλή plotline αλλά δεν είναι σε καμιά περίπτωση ικανή να υποστηρίξει μια ταινία που αγγίζει σχεδόν τις 2μιση ώρες διάρκειας! Για να τα καταφέρει, η διήγηση είναι εξαιρετικά αργή, με τα κομμάτια του παζλ να δίνονται με το σταγονόμετρο, κομμάτια που δεν είναι και τόσα πολλά, με αποτέλεσμα ο θεατής να έχει υποψιαστεί, για να μη πω καταλάβει, τη λύση σχεδόν πάνω στη πρώτη μία-μιάμιση ώρα, με το σκριπτ να καταντάει στη συνέχεια σχεδόν αφόρητο, αφού το μόνο που περιμένουμε είναι να δούμε αυτό που λίγο-πολύ ξέρουμε.

Εδώ όμως ερχόμαστε στην άλλη πλευρά του νομίσματος, το τεχνικό κομμάτι, με τον Gore Verbinski να παρουσιάζει μια ταινία χάρμα οφθαλμών. Απολαυστικά νοσηρή ατμόσφαιρα από το πρώτο μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο, μαγευτική φωτογραφία με μπόλικα παιχνιδιάρικά πλάνα, εξαιρετική μουσική και ήχος και μια πρωταγωνιστική τριπλέτα (Dane DeHaan, Jason Isaacs, Mia Goth) απόλυτα αφοσιωμένο στο όραμα του σκηνοθέτη.

Το λαϊκό ρητό “απ’ έξω μπέλα μπέλα κι από μέσα κατσιβέλα” ταιριάζει γάντι στο A Cure for Wellness, μια ταινία που μπορεί να παρομοιαστεί με πλαστικό παιχνίδι του 5ευρου, τυλιγμένο σε ολόχρυση κορδέλα. Αν η μεγαλομανία του ταλαντούχου κατά τ’ άλλα Verbisnki δεν είχε πάρει τα ηνία και αντί για 145 λεπτά, μας είχε δώσει μια ταινία 90-100 λεπτών, το τελικό αποτέλεσμα μπορεί να μην ήταν αριστούργημα αλλά θα ήταν πολύ πιο στρωτό και σίγουρα λιγότερο κουραστικό.

5/10

Resident Evil: The Final Chapter [Resident Evil: Το Τελευταίο Κεφάλαιο] review

2017-01-27T11:28:00.001+02:00

Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός λέει ο λαός, ένα ρητό που η Screen Gems τράβηξε στα άκρα με τη σειρά ταινιών Resident Evil, μια σειρά που ενώ οι υπόλοιπες videogame ταινίες αγκομαχούν για να βρουν μια θέση στον κινηματογραφικό ήλιο, εκείνη έφτασε αισίως στο έκτο της κεφάλαιο, και όλα αυτά χάρη σε μια επιτυχημένη πρώτη ταινία που δημιούργησε μια τέτοια fanbase ώστε να αντέξει στο πέρασμα του χρόνου και στα σκαμπανεβάσματα της ούτως ή άλλως περιορισμένης ποιότητας.

Το The Last Chapter βρίσκει την Alice ακριβώς εκεί που την αφήσαμε στο Retribution, να έχει ακολουθήσει τη συμβουλή-παγίδα του Wesker και να βρίσκεται στην κατεστραμμένη Ουάσιγκτον. Εκεί έρχεται σε επικοινωνία μαζί της η Red Queen, η τεχνητή νοημοσύνη που είχε τα ηνία της Umbrella και την ενημερώνει για την ύπαρξη ενός αερομεταφερόμενου αντι-ιού, ο οποίος βρίσκεται πίσω εκεί που ξεκίνησαν όλα, στην Κυψέλη, και αν απελευθερωθεί θα σκοτώσει κάθε ίχνος του T-Virus μαζί και όλους τους προσβεβλημένους. Αναγκασμένη να την εμπιστευτεί, η Alice παίρνει το δρόμο προς την Racoon City όπου με τη βοήθεια της Claire που ξανασυναντά τυχαία, θα μπει για μία τελευταία φορά στη Κυψέλη για να δώσει ένα οριστικό τέλος στα σχέδια του δρ. Isaacs.

Ποτέ δεν υπήρξα οπαδός των Resident Evil, όμως δε μπορώ να μη παραδεχτώ ότι η πρώτη και η τρίτη ταινία ήταν ιδιαιτέρως διασκεδαστικές. Δυστυχώς όμως, οι δύο τελευταίες είχαν ρίξει τη ποιότητα στα κατώτερα επίπεδα των Ταρτάρων, με την ελπίδα για μια ολική επαναφορά να είναι μικρές.

Στο Resident Evil: The Final Chapter, ο σεναριογράφος και σκηνοθέτης Paul W.S. Anderson πήρε κάποιες σημαντικές αποφάσεις που σε συνδυασμό με το χαρακτήρα της ταινίας που λειτουργεί ως φινάλε (;;) της ιστορίας και πρέπει να κλείσει το κύκλο χωρίς περεταίρω καθυστερήσεις, μπορεί να μην έκαναν κάποιο θαύμα, αλλά σίγουρα απέδειξαν πόσο λάθος ήταν οι επιλογές των δύο προηγούμενων ταινιών. Κατ’ αρχάς τέλος με την παντελώς αχρείαστη 3D επιδειξιμανία και την παράταιρη glossy αίσθηση, αφού εδώ επιστρέφουμε στη βρωμιά, τη σκόνη και το αίμα και κατά δεύτερο, μετά από αρκετά χρόνια, ξαναθυμόμαστε ότι το Resident Evil ανήκει στο είδος των ταινιών τρόμου και όχι μόνο δράσης με τα survival horror στοιχεία να επιστρέφουν.

Εδώ βέβαια ερχόμαστε στο σημείο που πρέπει να αξιολογήσουμε τον τρόπο που υλοποιήθηκαν αυτές, και γνωρίζοντας τι εστί Anderson, είναι ευνόητο ότι βρίθουν προβλημάτων. Ο τρόπος που κλείνει η ιστορία, αν και προσφέρει τις αναγκαίες απαντήσεις, αυτές είναι όχι απλά γελοίες αλλά βγάζουν και μάτι ότι μαγειρευτήκαν στη διαδρομή. Όσο για τα horror στοιχεία, ο σκηνοθέτης στα 50 του ανακάλυψε τα jump scares και παρότι ανάμεσά τους υπάρχουν μερικά που θα σε τρομάξουν όπως πρέπει, τα περισσότερα δεν είναι τίποτα περισσότερο από έναν απότομο τερματισμό στην ένταση του ήχου, έστω και αν στην εικόνα το μόνο που μπορεί να συμβαίνει είναι ένα σκόνταμμα ή η τυχαία κίνηση ενός prop, με αυτή τη κατάχρηση να έχει ως αποτέλεσμα ο θεατής να νοιώθει εξαπατημένος.

Ένα από τα βασικότερα προβλήματα των τελευταίων ταινιών της σειράς ήταν ότι σταμάτησαν να είναι διασκεδαστικά, με τις αιτίες να εντοπίζονται στη μηδαμινή πλοκή που ουσιαστικά άφηνε την ιστορία στατική, και στις αδιάφορες σκηνές δράσης. Στο The Last Chapter, το πρώτο πρόβλημα βελτιώθηκε αισθητά, με τη ταινία να αναγκάζεται να τρέξει, μεταφορικά και κυριολεκτικά, χωρίς πολλές-πολλές φλυαρίες ή κενά διαστήματα. Όσον αφορά τις σκηνές δράσης τώρα, εδώ τα πράγματα είναι διφορούμενα, αφού ναι μεν αυτές είναι αισθητά πιο ποικίλες και πρωτότυπες αλλά και πάλι η ανικανότητα του Anderson στη κινηματογράφηση, και ειδικά στο μοντάζ, αποδεικνύεται καταστροφική, με το σκηνοθέτη να νομίζει ότι με δαιμονιώδη κοφτά cuts θα καταφέρει…κάτι, όμως το μόνο που έκανε είναι να τις υποβιβάζει αφού ο θεατής δε μπορεί να τις απολαύσει, όπως κάποιες απ’ αυτές αξίζουν.

Αν έχετε αντέξει να παρακολουθήσετε και τις προηγούμενες πέντε ταινίες της σειράς, πιθανότατα δεν τίθεται καν το ερώτημα αν θα δείτε και αυτή. Αν όμως σταματήσατε κάπου στη πορεία, αξίζει να δώσετε μια ευκαιρία στο The Final Chapter, αφού παρά τα πολλά προβλήματά του, καταφέρνει να είναι -αν μη τι άλλο- και πάλι διασκεδαστικό.

5/10

xXx: Return of Xander Cage [xXx: Επανεκκίνηση] review

2017-01-24T18:03:00.001+02:00

Το πρώτο xXx υπήρξε μία από τις ένοχες κινηματογραφικές απολαύσεις της μετεφηβίας μου. Με πρωταγωνιστή τον -τότε, λόγω Pitch Black πουλέν μου- Vin Diesel και την badass Asia Argento στο πλάι του, προσέφερε άφθονες δόσεις άμυαλης διασκέδασης, τις οποίες φρόντισα να απομυζήσω αρκετές φορές, έχοντας πάντα τη συναίσθηση της σαχλαμάρας. Το State of the Union δε μπήκα ποτέ στο κόπο να το δω, και έτσι σα να μην υπήρχε ποτέ, 15 ολόκληρα χρόνια μετά από τη πρώτη ταινία, ο Xander Cage επιστρέφει… Welcome to the Xander's Zone: Part Deux!

Παρότι ο Xander Cage θεωρείται νεκρός, εκείνος όλα αυτά τα χρόνια τρέχει σε διάφορες χώρες του κόσμου για να μη τον εντοπίσουν. Όταν μια ελίτ ομάδα μυστηριωδών εγκληματιών εισβάλει στα γραφεία της CIA και κλέβει τη παντοδύναμη συσκευή Pandora’s Box, η πράκτορας Jane Marke καταφέρνει να τον εντοπίσει ώστε να του ζητήσει να την ανακτήσουν. Με τη βοήθεια τριών παλιών του φίλων, μιας sniper, ενός getaway driver και ενός DJ (!!), ο Xander δέχεται τη πρόκληση, όμως οι συμμαχίες μεταξύ των ομάδων δεν αργούν να αλλάξουν, όταν τα μυστικά αποκαλύπτονται.

Χωρίς κανέναν από τους παλιούς συντελεστές πίσω από τις κάμερες, οι ελπίδες ότι το xXx: Return of Xander Cage θα άξιζε το κόπο ήταν λίγες, έλα όμως που κατάφερε να κάνει την έκπληξη! Κατ’ αρχάς, όπως ακριβώς και η πρωτότυπη ταινία, έχει το γνώθι σαυτόν, ξέρει ότι δεν είναι μια σοβαρή κατασκοπική ταινία δράσης αλλά ένας κινηματογραφικός χαβαλές και το εκμεταλλεύεται. Τα συστατικά ήταν γνωστά, εντυπωσιακά stunts, τα οποία να σπάνε μεν τα όρια του ρεαλισμού αλλά χωρίς να τα ξεφτιλίζουν, και μια ιστορία που απλά να επιτρέπει στον πρωταγωνιστεί να πηγαίνει από το ένα stunt sequence στο επόμενο χωρίς να κουράζει το θεατή, και μπόλικες δόσεις χιούμορ. Μπορεί να ακούγονται απλά, όμως αν αναλογιστούμε τις αμέτρητες ταινίες, πολύ πιο υψηλών προδιαγραφών, που αποτυγχάνουν παταγωδώς και στα τρία tasks, καταλαβαίνουμε ότι ο σεναριογράφος F. Scott Frazier (The Numbers Station) με το σκηνοθέτη D.J. Caruso (I Am Number Four) έκαναν το homework τους και στις εξετάσεις πέρασαν με άριστα.

Με εξαίρεση μιας απόπειρας να γίνει πιο περίπλοκο η οποία εν τέλει αυτοαναιρήθηκε, το σενάριο έκανε ακριβώς αυτά που περιμέναμε και ίσως κι ακόμα περισσότερα, αφού είχε μια κεντρική πλοκή με αναμενόμενα αλλά και μη-αναμενόμενα twists, είχε μπόλικους ήρωες, χάρτινους μεν αλλά συμπαθείς και ο καθένας με το δικό του ξεχωριστό ρόλο, είχε μπόλικο χιούμορ, φρόντισε για τις απαραίτητες νοσταλγικές συνδέσεις με το πρώτο φιλμ, χωρίς όμως να έχουμε αντιγραφή του, και σε τελευταία ανάλυση, μπορεί οι διάλογοι να μην ήταν ιδιαίτερα ποιοτικοί, σε κάποιες περιπτώσεις μάλλον συνέβαινε το αντίθετο με αποκορύφωμα την τραγική εισαγωγική σεκάνς, όμως ο στόχος της διασκέδασης του θεατή επιτεύχθηκε.

Όσο για τη σκηνοθεσία, εδώ φυσικά μας ενδιαφέρουν οι διαφόρων ειδών σκηνές δράσης, με αυτές να είναι σχεδόν ισόποσα μοιρασμένες μεταξύ των stunts και των μαχών σώμα με σώμα και με ανταλλαγή πυρών. Παρότι είχαμε και τις over the top σκηνές, είχαμε και κάποιες σκηνές που είχαν κάπως μεγαλύτερη διάρκεια απ’ όση θα έπρεπε, στη πλειοψηφία τους ήταν και εντυπωσιακές και διασκεδαστικές, έστω κι αν η πρωτοτυπία σχεδόν απουσίαζε.

Όσον αφορά το cast, η τρικλοποδιά μας ήρθε από ‘κει που δεν το περιμέναμε, με τον Vin Diesel να συνεχίζει είναι μεν ο ένας xXx με ότι χαρακτηριστικό είχε όταν τον γνωρίσαμε, αλλά όσο κι αν προσπαθεί να το κρύψει με το παραγυμνασμένο σώμα του, είναι λίγο πριν τα 50, και ο εν λόγω ήρωας αρχίζει να μην ταιριάζει σε έναν ηθοποιό τέτοιας ηλικίας. Εντυπωσιακό το υπόλοιπο cast με τους Donnie Yen και Tony Jaa να προσφέρουν τις ικανότητές τους στις πολεμικές τέχνες, η Ruby Rose να εκτελεί με το τουφέκι της, και ακόμα και η αχώνευτη Nina Dobrev να βρίσκει τη θέση της ως τρελούτσικη tech expert. Ικανοποιητική Toni Collette ως κακιασμένη πράκτορας στα όρια της dominatrix, και η Deepika Padukone ως νέα απαραίτητη αλλά όχι και τόσο συμπαθητική damsel. Οι υπόλοιποι δυστυχώς είναι τόσο υπανάπτυκτοι σεναριακά που περνούν και δεν ακουμπούν.

Το xXx: Return of Xander Cage κατάφερε και μου ξύπνησε τον 19χρονο που είχε δει τη πρώτη ταινία και παρότι ήξερε ότι δε θα έπρεπε να το διατυμπανίζει, την απόλαυσε πιο πολύ κι απ’ ότι ήλπιζε. Αν, δεκαπέντε χρόνια αργότερα, δεν έχετε αντίρρηση να ξυπνήσετε κι εσείς τον σαχλαμάρα πιτσιρικά που έχετε αποκοιμίσει, προτιμήστε το και δε θα χάσετε.

6/10

Allied [Σύμμαχοι] review

2016-11-26T11:34:00.001+02:00

Robert Zemeckis v4.3. Η καριέρα του διάσημου σκηνοθέτη μέσα στα χρόνια πέρασε από τρία ιδιαίτερα ξεχωριστά στάδια, εκείνο της κωμικής περιπέτειας (Back to the Future, Romancing the Stone), εκείνο των Οσκαρικών -ή έστω wannabe- επικών ταινιών (Forrest Gump, Cast Away), εκείνο των motion captured animations (The Polar Express, Beowulf) και τώρα βρισκόμαστε αισίως στο 4^ο, το πιο…ελεύθερου θέματος αλλά πάντα μέσα στα πλαίσια του δραματικού. Μετά λοιπόν τα Flight και The Walk, μας παρουσιάζει το Allied.

Καζαμπλάνκα 1942. Ο Καναδός κατάσκοπός Max Vatan φτάνει στην κατεχόμενη από τους Ναζί πόλη του Μαρόκου, όπου βρίσκει την Γαλλίδα συνάδελφό του Marianne Beauséjour, για να φέρουν εις πέρας μια επικίνδυνη αποστολή δολοφονίας. Για να τα καταφέρουν, πρέπει να υποδυθούν το ζευγάρι κάτι που τους φέρνει ιδιαίτερα κοντά, ώστε μετά την ολοκλήρωσή της, αποφασίζουν να παντρευτούν και να ζήσουν στο Λονδίνο. Ένα χρόνο αργότερα όμως, κι αφού έχουν ήδη αποκτήσει ένα παιδί, οι ανώτεροι του Max τον ενημερώνουν ότι έχουν βάσιμες πληροφορίες ότι η Marianne είναι Γερμανίδα κατάσκοπός, κι αν αυτό επιβεβαιωθεί, θα πρέπει να την εκτελέσει ο ίδιος. Πεπεισμένος για την αθωότητα της συζύγου του, ο Max θα κάνει τα πάντα για να το αποδείξει.

Το πρωτότυπο σενάριο του Steven Knight (Burnt) κλείνει πονηρά το μάτι σε επικά μελοδράματα περασμένων δεκαετιών, έχοντας ένα αξιόλογο αλλά ιδιαίτερα απλό και υπερβολικά straight στόρυ, με τα απολύτως απαραίτητα συστατικά κατασκοπικού θρίλερ και ρομαντικού δράματος.

Η εναρκτήρια πράξη της ταινίας μας συστήνει δύο πολύ διαφορετικούς χαρακτήρες, έναν λιγομίλητο, σοβαρό Max και μια καπάτσα, ενθουσιώδη Marianne, και οι δύο όμως απόλυτα επαγγελματίες, ώστε να ολοκληρώσουν επιτυχώς την αποστολή. Μέχρι ενός σημείου λοιπόν, υπάρχει μια έντονη “ψυχράδα” μεταξύ τους, απόλυτα ταιριαστή για τους ρόλους τους, όμως ξαφνικά, και χωρίς να αλλάξει το παραμικρό στις συμπεριφορές, το σενάριο μας πλασάρει ότι είναι τρελά ερωτευμένοι! Τους παρακολουθούμε ένα χρόνο αργότερα παντρεμένους με παιδί να φέρονται με ακριβώς τον ίδιο τρόπο. Σε κανένα σημείο δε πείθουν για ερωτευμένο ζευγάρι, με τη χημεία τους να μην είναι απλά ανύπαρκτη αλλά αρνητική, κάτι που φυσικά ακυρώνει αυτόματα ολόκληρο το ρομαντικό κομμάτι της ιστορίας που δε μπορεί να γίνει με τίποτα πιστευτό. Δυστυχώς όμως αυτό έχει επίπτωση και στο κατασκοπικό κομμάτι, αφού ο Max είναι -στα λόγια- τόσο ερωτευμένος που είναι σίγουρος ότι η Marianne αποκλείεται να είναι πράκτορας των Ναζί, όμως στη πράξη αυτό δεν πείθει.

Βασική αιτία για αυτή τη κατάσταση θεωρώ ότι είναι και ο ρόλος του Max που μοιάζει κούφιος, ρηχός και χάρτινος αλλά και η ερμηνεία του Brad Pitt που να πελαγοδρομεί προσπαθώντας μάταια να βρει από κάπου να πιαστεί. Αντιθέτως η Marion Cotillard είναι εξαιρετική έχοντας έναν πολυδιάστατο ρόλο, τον καλύτερο και πιο ενδιαφέροντα της ταινίας.

Όσο για τη σκηνοθεσία του Robert Zemeckis, εδώ αναγκαστικά θα περιοριστούμε στο οπτικό κομμάτι, γιατί όσον αφορά τη διαχείριση των ηθοποιών του, τα είπαμε παραπάνω, μαντάρα η κατάσταση. Με τη βοήθεια λοιπόν του επί χρόνια συνεργάτη του Don Burgess στη φωτογραφία, έχουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε εξαιρετικής ομορφιάς πλάνα, μια κάμερα που ξέρει ακριβώς που να σταθεί πώς να κινηθεί και πώς να λατρέψει τους δύο σταρ.

Το Allied θα μπορούσε να είναι μια αξιόλογη ταινία που θα συνδύαζε όμορφα ρομάντζο, πόλεμο και κατασκοπία, όμως…δεν είναι. Δεν μπόρεσαν να ταιριάξουν οι δύο ηθοποιοί, δε μπόρεσε να τους στήσει σωστά ο σκηνοθέτης, δεν είχαν αρκετά καλό σενάριο για να “ξεδιπλωθούν”, όλα μαζί και λίγο απ’ όλα φταίνε για την μέτρια κατάληξη μιας ταινίας που συζητήθηκε περισσότερο για την φημολογούμενη ερωτική σχέση των πρωταγωνιστών παρά για αυτή καθ’ αυτή την αξία της.

5/10

https://www.youtube.com/watch?v=k9dO_uufJ0I

Αλέξανδρος Κυριαζής

Κριτικές ταινιών 57ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης #4

2016-11-23T17:58:00.001+02:00

Tramontane – Τραμουντάνα

Ένας 24χρονος τυφλός Λιβανέζος πηγαίνει να βγάλει διαβατήριο ώστε να μπορέσει να ταξιδέψει στην Ευρώπη με το συγκρότημά του. Εκεί οι αστυνομικοί του λένε ότι η ταυτότητά του είναι πλαστή, όμως μπαίνοντας στη διαδικασία έκδοσης καινούριας, βρίσκεται ξαφνικά σε ένα λαβύρινθο ψεμάτων όσον αφορά το παρελθόν του.

Ο Λιβανέζικος κινηματογράφος έχει να προσφέρει πολλά περισσότερα από μια ιστορία που θα μπορούσε να είναι θέμα στο Πάμε Πακέτο. Μια πλοκή που άπλα μας πηγαίνει από χωριό σε χωριό και από πληροφορία σε πληροφορία, με την ελπίδα ότι από τα ψέματα, ο ήρωας θα καταφέρει να συμπληρώσει το παζλ της ζωής του. Το απελπιστικά διδακτικό φινάλε και η κακή ερμηνεία του ταλαντούχου ως μουσικού αλλά ερασιτέχνη ως ηθοποιού πρωταγωνιστή, δίνουν στο φιλμ το τελικό χτύπημα.

4/10

The King of Belgians – Ο Βασιλιάς των Βέλγων

Ο βασιλιάς Νικόλαος ΙΙΙ του Βελγίου επισκέπτεται τη Κωνσταντινούπολη, με αφορμή τη προσεχή είσοδο της Τουρκίας στην Ε.Ε., ενώ ταυτόχρονα το Παλάτι έχει προσλάβει έναν Άγγλο σκηνοθέτη για να καταγραφεί τις κινήσεις του ώστε να φτιάξει ένα ντοκιμαντέρ για τη ζωή του. Ενώ όμως βρίσκεται εκεί, η χώρα του καταρρέει, ενώ τα πράγματα μπερδεύονται ακόμα περισσότερο όταν μια κοσμική καταιγίδα καθηλώνει όλες τις πτήσεις εγκλωβίζοντας τον στη Τουρκία. Με την ανάγκη να επιστρέψει στο Βέλγιο να είναι επιτακτική, ο Νικόλαος αποφασίζει να ξεκινήσει ένα road trip μέσω Βαλκανίων!

Παρότι ξεκινάει ως μια κλισέ βαλκανοφοβική mockumentary φαρσοκωμωδία, στη πορεία, δείχνει ότι έχει και αξιοπρεπή αίσθηση του χιούμορ και μια σχετική φαντασία, και στο τέλος θέλει να βγάλει κι ένα ωραίο μήνυμα. Μια ανεκτή βιντεοταινία για Κυριακάτικα μεσημέρια.

4,5/10

Lo Chiamavano Jeeg Robot – Τζιγκ το Ρομπότ

Ο Ένζο είναι ένας μοναχικός μικροκακοποιός, ο οποίος κατά τη διάρκεια μιας καταδίωξης έρχεται σε επαφή με επικίνδυνο τοξικό υλικό, το οποίο του χαρίζει υπερφυσικές δυνάμεις. Όταν ο συνεργάτης και φίλος του σκοτώνεται, ο Ένζο μένει αμανάτι με την όμορφη κόρη του, η οποία δεν πάει και πολύ καλά στα μυαλά, νομίζοντας ότι ζει στο κόσμο των anime που βλέπει φανατικά στη τηλεόραση. Όταν τα αφεντικά την απειλούν για τα χρωστούμενα του πατέρα της, ο Ένζο τη βοηθάει και μπλέκει σε μπελάδες.

Superhero ala Italiano. Ο Gabriele Mainetti αποπειράται να αντιγράψει τις big-budget αμερικάνικες παραγωγές του είδους και δεν τα πάει άσχημα. Παρότι τα οικονομικά και κατ' επέκταση τεχνικά μέσα που έχει στη διάθεσή του είναι περιορισμένα, μας παραδίδει μια αρκετά διασκεδαστική ταινία, γεμάτη με μπόλικα winks στα μεγάλα ξαδέρφια του, αρκετό χιούμορ και μια ιστορία σίγουρα όχι πρωτότυπη αλλά επαρκή. Μεγάλο μειονέκτημα ο υπερβολικά αχώνευτος πρωταγωνιστής που δε μπορεί να γίνει συμπαθής ακόμα κι όταν το σενάριο το επιβάλλει, και ο προβληματικός ρυθμός που οφείλεται στη προσπάθεια του σεναρίου να πάρει τον εαυτό του περισσότερο σοβαρά απ' ότι του αξίζει.

5/10

Tiszta Szivvel - Δολοφονικά Αμαξίδια (Νικητής Χρυσού Αλέξανδρου)

Ο Rupaszov είναι ένας πρώην πυροσβέστης που μετά από ένα ατύχημα έχει μείνει καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι. Απελπισμένος και νοιώθοντας ανήμπορος, μπλέκει στη παρανομία, αναλαμβάνοντας “συμβόλαια” για έναν Σέρβο γκάνγκστερ. Για να τον βοηθήσουν στρατολογεί δύο νεαρά παιδιά που γνωρίζει στο κέντρο αποθεραπείας, και αυτά με τα δικά τους σοβαρά κινητικά και οικονομικά προβλήματα. Η κατάσταση όμως στραβώνει, με τους τρεις τους να βρίσκονται μπλεγμένοι σε άγριες καταστάσεις.

Μόλις στη δεύτερη μεγάλου μήκους προσπάθειά του, ο Attila Till μας παραδίδει μια πολυδιάστατη ταινία που αναλαμβάνει και να μας διασκεδάσει ως μια στιβαρή crime thriller περιπέτεια, έχοντας όμως ταυτόχρονα να πει πολλά και ως κοινωνική κατάμαυρη κριτική σάτιρα. Πολύ καλή σκηνοθεσία, που κρατάει έναν σταθερά καλό ρυθμό, ερμηνείες πολύ άνω του μέσου όρου ποιότητα, και μια μουσική επένδυση που ταιριάζει γάντι. Αν σε αυτό προσθέσουμε και το τελικό twist που αποδεικνύει το καλοδουλεμένο σενάριο, καταλαβαίνουμε ότι το Tiszta Szivvel δικαίως αποτελεί την επίσημη πρόταση της Ουγγαρίας για τα ερχόμενα Όσκαρ.

6/10

Little Men

Ο Brian Jardine μαζί με τη σύζυγο και τον γιο τους, Jake, μετά το θάνατο του παππού Max, μετακομίζουν στο σπίτι του στο Brooklyn. Στο ισόγειο υπάρχει ένα μικρό ραφτάδικο που με το ζόρι συντηρεί η Leonor που ζει μόνη με το γιο της Tony. Τα συνομήλικα αγόρια γίνονται αμέσως κολλητοί φίλοι, όμως το εξαιρετικά χαμηλό ενοίκιο που πληρώνει η Leonor γίνεται σημείο σύγκρουσης, με τον Brian να ζητάει μια σημαντική αύξηση, αναγκάζοντάς την να φύγει.

Για μία ακόμη φορά ο Ira Sachs έχει μια πολύ καλή κεντρική ιδέα, η οποία όμως δεν αναπτύσσεται σωστά. Αγνοώντας επιδεικτικά τα προβλήματα που προκαλεί η σύγκρουση των γονιών τους στη σχέση των δύο αγοριών, ολόκληρη η ταινία σπαταλιέται στο πριν, στη περίοδο που τα αγόρια περνούν καλά και πόσο δυνατή είναι η φιλία τους, ενώ το αφόρητα ασυναισθηματικο φινάλε ουσιαστικά ακυρώνει ολόκληρο το φιλμ.

4,5/10

Αλέξανδρος Κυριαζής

Κριτικές ταινιών 57ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης #3

2016-11-18T21:21:00.001+02:00

Hymyilevä Mies -Η Πιο Ευτυχισμένη Μέρα του Όλλι Μάκι

Φιλανδία, δεκαετία του 60. Ο Olli Mäki είναι ένας ανερχόμενος ταλαντούχος μποξέρ που χάρη στις ενέργειες του προπονητή του, κατάφερε να κλείσει έναν αγώνα με τον Αμερικάνο παγκόσμιο πρωταθλητή. Ενώ όμως ο προπονητής του προσπαθεί να τον προετοιμάσει όσο καλύτερα γίνεται, ο Olli ερωτεύεται και οι προτεραιότητές του αλλάζουν.

Η ασπρόμαυρη με έντονο grain φωτογραφία προσφέρει μια όμορφη απεικόνιση της εποχής, όμως η πλοκή της ταινίας εξαντλείται πολύ γρήγορα και στη συνέχεια επαναλαμβάνεται επικίνδυνα. Μια ματιά στη boxing showbiz της εποχής, λίγη περιέργεια πάρα αγωνία για το τι θα γίνει με τον αγώνα, κι αυτό ήταν όλο, με το love story της υπόθεσης να μη τραβάει ούτε στο ελάχιστο.

4/10

https://www.youtube.com/watch?v=dKZAU9_IiV4

Raftan – Αποχωρισμός

Ένας νεαρός ξεκινάει από το Αφγανιστάν όπου βρίσκεται κατηγορούμενος για ένα έγκλημα που δε διέπραξε, προς το Ιράν και τη Τεχεράνη, όπου θα βρεθεί με τη γυναίκα του και θα ξεκινήσουν το μακρύ ταξίδι της λαθρομετανάστευσης προς τη Τουρκία και από εκεί στην Ελλάδα. Παρότι τα έχουν όλα κανονισμένα, μια στιγμή εκνευρισμού και πολλές ατυχίες, τους κόβουν το δρόμο.

Η ταινία προς τιμήν της, δε ρίχνει στο παιχνίδι το επίκαιρο θέμα του πόλεμου και της προσφυγιάς αλλά βάζει στο επίκεντρο δυο νέους που για άλλους λόγους, πρέπει να φύγουν από τη χώρα και να κάνουν μια νέα αρχή. Το εύρημα να «κολλήσουν» πριν καν ξεκινήσουν είναι αρχικά έξυπνο, αλλά κάπου εκεί στερεύει και η έμπνευση, με το σενάριο να ρίχνει στους ήρωες τη μία αναποδιά μετά την άλλη, και τη πλοκή να γίνεται επικίνδυνα στατική. Ένα ημιτελές road movie με συναίσθημα.

5/10

https://www.youtube.com/watch?v=0TZWbuMK6oA

Sameblod - Το Αίμα των Σάμι

Σουηδία, δεκαετία του ’30. Μια 14χρονη κοπέλα της φυλής των Λαπώνων (Σάμι), η Elle Marja, μαζί με τη μικρότερη αδερφή της, στέλνεται από τη μητέρα της που δε μπορεί πια να τις θρέψει, σε οικοτροφείο. Εκεί έρχεται αντιμέτωπη με το ρατσισμό και την εχθρότητα των Σουηδών κατά των ανθρώπων της φυλής τους, που θεωρούνται ακόμα και νομικά, κατώτεροι. Όμως η Elle Marja δε θα κάτσει με σταυρωμένα τα χέρα και θα προσπαθήσει να ξεφύγει της μοίρας της.

Κατά βάση μια κλασσική αντιρατσιστική ταινία, που όμως τολμάει να αποκλίνει σημαντικά από τη μανιέρα του είδους προκαλώντας και ρισκάροντας, αποφεύγοντας εντόνως να καταντήσει ένα οπτικοποιημένο δίδαγμα. Ο ρεαλισμός σκοτώνει την κακώς αναμενόμενη αισιοδοξία, με τη σκληρότητα να παίρνει τα ηνία και τη μικρή πρωτοεμφανιζόμενη Lene Cecilia Sparrok να χτυπιέται βάναυσα.

6/10

https://www.youtube.com/watch?v=0zpt2yf0nCM

La Jeune Fille sans Mains - Το Κορίτσι Δίχως Χέρια

Ένας πάμφτωχος μυλωνάς πουλάει τη κόρη του στο Διάβολο με αντάλλαγμα αμύθητα πλούτη. Προστατευμένη από την αγνότητά της, η κοπέλα αφήνεται ελεύθερη, με τον Διάβολο να περιμένει τη κατάλληλη στιγμή για να λάβει την αμοιβή του. Εκείνη φεύγει από το σπίτι της, και στη περιπλάνησή της γνωρίζεται με έναν πρίγκιπα, όμως τα προβλήματά της μόλις ξεκίνησαν.

Αρχικά μοιάζει με μια extended έκδοση κάποιου μύθου του Αισώπου για την απληστία, όμως στη συνέχεια ο δημιουργός αυτής της μινιμαλιστικής τεχνοτροπίας ταινίας κινουμένων σχεδίων, Sébastien Laudenbach, αγριεύει τα πράγματα, με τα απλοϊκά διδάγματα να γίνονται αλληγορίες, η σκληρότητα των καταστάσεων να μη διστάζουν να οπτικοποιηθούν, όσο κι αν σοκάρουν, με τη πλοκή να έχει αναπάντεχο πλούτο και πρωτοτυπία. Η νερομπογιά με το μαρκαδόρο και το ελάχιστο animation δεν είναι ιδιαίτερα ξεκούραστο στο μάτι, όμως όταν συνηθίσει, γίνεται και αυτή η μέθοδος ένα χρήσιμο όπλο στη φαρέτρα.

5,5/10

https://www.youtube.com/watch?v=uN-PXHVT0Qg

Ma vie de Courgette – Εγώ ο Κολοκυθάκης

Ο Ίκαρος ή Κολοκυθάκης όπως τον φωνάζουν, είναι το 9χρονο αγόρι μιας κατεστραμμένης οικογένειας, με έναν πατέρα εξαφανισμένο και μια μάνα να πνιγεί το πόνο της στο αλκοόλ. Ένα τραγικό ατύχημα αφήνει τον Κολοκυθάκη ολομόναχο, ο οποίος οδηγείται σε ίδρυμα. Εκεί γνωρίζεται με παιδιά που βρέθηκαν εκεί για ένα σωρό διαφορετικούς λόγους, από εγκατάλειψη μέχρι κακοποίηση. Εκεί γνωρίζει και την Camille, ένα όμορφο κορίτσι που του προκαλεί και τα πρώτα σκιρτήματα.

Η επίσημη πρόταση της Ελβετίας για τα φετινά Όσκαρ είναι μια πανέμορφη ταινία κινούμενων σχεδίων, stop motion τεχνοτροπίας που μας διηγείται τη γλυκόπικρη ζωή ενός αγοριού που γνωρίζει ταυτόχρονα τη χειρότερη και τη καλύτερη έκφανση της ζωής, την παραμέληση, την ορφάνια αλλά και τη φιλία και την αγάπη. Ρεαλιστικά σκληρό αλλά και προσεκτικά ωραιοποιημένο, είναι εξαιρετικά ζυγιασμένο ώστε να προσφέρει ισόποσες δόσεις γέλιου και κλάματος, χορταίνοντας το θεατή. Προτείνεται ανεπιφύλακτα.

7/10

https://www.youtube.com/watch?v=CgIAu7t6q7A

Αλέξανδρος Κυριαζής

We Bought a Zoo [Ο Ζωολογικός μας Κήπος] review

2013-11-16T22:04:00.001+02:00

Μπορεί πριν μια δεκαετία να έγινε…Almost Famous με τον Vanilla Sky του, όμως τα τελευταία χρόνια η καριέρα του Cameron Crowe σίγουρα δεν είναι και στα καλύτερά της. Έξι χρόνια πέρασαν από το αδιάφορο Elizabethtown και η νέα του ταινία μοιάζει να μη προσπαθεί καν να επανακτήσει τα κεκτημένα, λιμνάζοντας στα στάσιμα νερά μιας οικογενειακής κομεντί. Ή μήπως όχι…

Πριν έξι μήνες ο Benjamin Mee έχασε τη πολυαγαπημένη του γυναίκα και έμεινε να προσέχει τα δύο του παιδιά, τον 14χρονο Dylan και την 8χρονη Rosie. Η δουλειά του έχει πάρει τη κάτω βόλτα και μην αντέχοντας άλλο να τον λυπούνται, παραιτείται. Η σχέση με τον έφηβο γιο του πάει από το κακό στο χειρότερο με τον Dylan να δημιουργεί συνεχώς προβλήματα, με την αποβολή του από το σχολείο να είναι η σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι. Ο Benjamin αποφασίζει να αλλάξει ζωή, να κάνει μια νέα αρχή και ψάχνει νέο σπίτι όμως τίποτα δε του προσφέρει την αλλαγή που ζητάει. Μέχρι που βρίσκει ένα παλιό αγρόκτημα λίγο έξω από τη πόλη που μοιάζει ιδανικό, με μια μικρή λεπτομέρεια, ότι βρίσκεται στη μέση ενός εγκαταλελειμμένου ζωολογικού πάρκου που θα πρέπει να αγοράσει μαζί και να αναλάβει τη συντήρηση των άγριων ζώων. Ο Benjamin παίρνει τη μεγάλη απόφαση και με τη βοήθεια των εργαζόμενων του πάρκου αποφασίζει να το ξανανοίξει.

Αλήθεια είναι ότι το εκλεπτυσμένο cast δίνει ελπίδες για κάτι περισσότερο από μία «κοινή» οικογενειακή ταινία, ότι κι αν σημαίνει αυτό, όμως καλώς ή κακώς, το We Bought a Zoo είναι ακριβώς αυτό. Μια ταινία που απευθύνεται σε όλη την οικογένεια, μια πραγματική ιστορία ενός ανθρώπου που αποφάσιζε να ζήσει πριν η λύπηση των άλλων προς την οικογένειά του γίνει θηλιά, να πάρει μια απόφαση ζωής χωρίς να σκεφτεί τις επιπτώσεις, ενός ανθρώπου που θέλησε να προσφέρει αντί να του προσφέρουν. Τα παραπάνω ακούγονται λίγο διδακτικά, και ίσως είναι, όμως σε καμιά περίπτωση δε παρουσιάζονται ως τέτοια.

Όμως, όπως είπα το We Bought a Zoo είναι μια οικογενειακή ταινία που σκοπό έχει να ψυχαγωγήσει, μεταξύ άλλων και τους μικρότερους θεατές, κάτι που για να πετύχει, ο Crowe ακολούθησε την οδό της ωραιοποίησης. Δε γνωρίζω κατά πόσο η ιστορία είναι αληθινή όμως δεν είναι και ακριβώς ρεαλιστικό όταν αναλαμβάνεις ένα τέτοιο έργο να σε περιμένει η Scarlett Johansson ως υπεύθυνη πάρκου, και η Elle Fanning, που εντελώς τυχαία είναι ακριβώς στην ηλικία του αντιδραστικού γιου σου και του τη πέφτει από το πρώτο δευτερόλεπτο, η 8χρονη κόρη είναι ο ορισμός του αγγέλου, η καλοσύνη και η εξυπνάδα προσωποποιημένη, μονίμως ενθουσιασμένη με τα πάντα και κάνει ότι μπορεί για να σε ενθαρρύνει και να σε βοηθήσει, οι εργαζόμενοι του πάρκου σου είναι βγαλμένοι από τη λίστα των “employers of the month” και όταν σου τελειώνουν τα λεφτά, να σου έρχονται «ουρανοκατέβατα» δολάρια! It’s a wonderful, wonderful life…κανονικά!

Το παραδέχομαι, έφταιγα κι εγώ, αλλά όταν έχεις Cameron Crowe, Matt Damon, Scarlett Johansson, Thomas Haden Church, Patrick Fugit και Elle Fanning, ελπίζεις ή τουλάχιστον δε περιμένεις ότι δε θα δεις…τη νέα ταινία της Disney. Αν όμως το πάρεις απόφαση, το We Bought a Zoo έχει ακριβώς αυτά που χρειάζεται το είδος της οικογενειακής κομεντί, με συγκίνηση, γέλιο, συμπαθητικούς χαρακτήρες, ευχάριστη εξέλιξη και ένα ανοιχτόκαρδο φινάλε.

Μπορεί ο Crowe να έβαλε χαμηλά το πήχη αυτή τη φορά, όμως τον πέρασε με σβηστές μηχανές. Το We Bought a Zoo είναι μια πολύ ευχάριστη ταινία που μπορεί πραγματικά να απολαύσει όλη η οικογένεια χωρίς τύψεις.

6/10

Få Meg På, For Faen (Turn Me On, Dammit!) [Άναψέ Με] review

2013-03-03T14:15:00.001+02:00

Εφηβικές ορμόνες….μπλινγκ, μπλινγκ, μπλινγκ! Άλλοι τα ζείτε τώρα και οι υπόλοιποι σίγουρα θυμάστε τις στιγμές που οι ορμόνες χτυπούσαν κόκκινο και δεν…κρατιόσασταν! Το θέμα έχει απασχολήσει το κινηματογράφο, αμερικάνικο και ευρωπαϊκό, ουκ ολίγες φορές, όμως σχεδόν πάντα από την οπτική του αγοριού. Αλήθεια πότε ήταν η τελευταία φορά που είδαμε μια ταινία για τις…ξαναμμένες στιγμές ενός κοριτσιού;

Η Alma είναι ένα συνηθισμένο 15χρονο κορίτσι που ζει σε μια μικρή κωμόπολη της Νορβηγίας, κάνει παρέα με την ακτιβίστρια Sara που θέλει να πάει στο Τέξας και να διαμαρτυρηθεί ενάντια στη θανατική ποινή, και την Ingrid που το μόνο που την ενδιαφέρει είναι το lip gloss της. Και οι τρεις μισούν τη πόλη τους και το μόνο που θέλουν είναι να φύγουν από εκεί το συντομότερο δυνατό. Μόνο που οι ορμόνες της Alma είναι κάπως πιο επιθετικές και έχει συνεχώς και αδιαλείπτως ένα και μοναδικό πράγμα στο μυαλό της, το σεξ. Μιλάει με τις ώρες στις ροζ γραμμές, δε χάνει ευκαιρία να αυνανιστεί και φαντασιώνεται στιγμές πάθους με τον Artur. Μέχρι που σε ένα πάρτυ, ο Artur κάνει τη κίνηση, την άχαρη, σχεδόν παιδιάστικη κίνηση που φέρνει και τους δύο σε δύσκολη θέση. Η Alma εξομολογείται τη πράξη του Artur στις φίλες της, όμως αυτές δε τη πιστεύουν και τη κάνουν βούκινο στο σχολείο. Η Alma γίνεται απόκληρη από όλη τη πόλη και πρέπει να αντιμετωπίσει τόσο τη δύσκολη και ντροπιαστική κατάσταση στην οποία βρίσκεται, όσο και τις ασταμάτητες σεξουαλικές ορέξεις της.

Ποια ταινία τολμάει να ανοίξει με μια (σεναριακά) 15χρονη να αυνανίζεται στο πάτωμα της κουζίνας; Μην ανησυχείτε…ή ξεσηκώνεστε, η ταινία είναι μια εφηβική κομεντί και δε περιέχει τίποτα ακατάλληλο που δεν έχει δει ένα παιδί της ηλικίας στην οποία αναφέρεται. Όμως μόνο από μια σκανδιναβική (άντε το πολύ και από μία γαλλική) παραγωγή θα περιμέναμε την απεικόνιση τόσο ωμού αλλά και ευαίσθητου ρεαλισμού. Η Alma δεν είναι καμιά σεξοδιαστροφική, αλλά απλά μια έφηβη που δε βρίσκει την ώρα να βάλει το χέρι της μέσα από το παντελόνι της, χωρίς να αφήνει τη ντροπή να την εμποδίζει, φαντασιώνοντας ρομαντικές στιγμές με τον Artur.

Το σενάριο αξιοποιεί άριστα τα στερεότυπα τόσο της φιλίας μεταξύ γυναικών και πόσο εύκολα μπορεί να προδοθεί, όσο και της δυσκολίας να αντεπεξέλθει κάποιος σε μια τέτοια κατάσταση φτάνοντας να γίνει το «ανώμαλο» του σχολείου, όμως ξεχνάει να προσθέσει μια ουσιαστική εξέλιξη, κάτι που θα κρατήσει το ενδιαφέρον του θεατή. Από το σκηνικό του πάρτυ στην αρχή της ταινίας μέχρι και λίγο πριν το (γλυκερό) τέλος, δεν υπάρχει τίποτα άλλο από την επανάληψη του πόσο περίγελος έγινε στο σχολείο, την ατσούμπαλη προσπάθειά της να αντιδράσει και την ανεξέλεγκτη σεξουαλικότητά της που είναι και η μοναδική διέξοδός της. Παρά τα μόλις 76 λεπτά διάρκειας, το Turn Me On προλαβαίνει, όχι να γίνει κουραστικό αλλά σίγουρα να χαρακτηριστεί στατικό.

Το Turn Me On, Dammit αποτελεί τη πρώτη ταινία Jannicke Systad Jacobsen, μιας και μέχρι σήμερα ασχολούνται μόνο με ντοκυμαντέρ, και παρόλο που δημιούργησε μια εξαιρετική βάση, με ενδιαφέροντες χαρακτήρες, ρεαλισμό και πρωτότυπο concept, δε φρόντισε να προσθέσει τη δραματουργία, καταλήγοντας ημιτελές. Το θήλυ κοινό, πιθανότατα θα την εκτιμήσει περισσότερο, ως πιο προσωπικά ενδιαφέρουσα, όμως σίγουρα κανείς δε πρόκειται να διαμαρτυρηθεί για μια κακή ταινία.

5/10

Review: Mirror Mirror [Καθρέφτη, Καθρεφτάκι Μου]

2013-02-02T21:49:00.001+02:00

…who is the fairest of them all? Το Mirror Mirror είναι μόλις η πρώτη από τις τρεις συνολικά ταινίες που βρέθηκαν στη παραγωγή σχεδόν ταυτόχρονα, βασισμένες στο γνωστό παραμύθι της Χιονάτης. Η έκδοση του Tarsem Singh είναι η πιο…παραμυθένια, αυτή που έμοιαζε πιο κοντινή με τη πρωτότυπη ιστορία των αδερφών Grimm, τουλάχιστον στο ύφος. Για να δούμε τι ψάρια κατάφερε να πιάσει ο Ινδός δημιουργός και αν επιτέλους κάνει τη μεγάλη επιτυχία που κυνηγάει εδώ και χρόνια.

Το παραμύθι, λίγο πολύ γνωστό σε όλους. Η γέννηση της Χιονάτης και ο θάνατος των γονιών της παρουσιάζονται περιληπτικά ως εισαγωγή με τη ταινία να ξεκινάει την ιστορία της στα 18^α γενέθλια της Snow, που για πρώτη φορά παίρνει το θάρρος να αψηφήσει τη κακιά μητριά και να βγει έξω από το παλάτι. Εκεί βλέπει την ανέχεια που έχει κυριαρχήσει στο βασίλειο και αποφασίζει να δράσει. Πριν προλάβει, η μητριά οδηγεί τη Χιονάτη στο δάσος για να τη σκοτώσει το θηρίο, αυτή γλιτώνει και με τη βοήθεια των επτά νάνων-κλεφτών και του όμορφου πρίγκιπα από τη Βαλένθια, θα προσπαθήσουν να πάρουν πίσω το βασίλειο.

Το πρώτο ξάφνιασμα έρχεται νωρίς. Το Mirror Mirror δεν είναι μια κωμική ταινία φαντασίας, δεν είναι μια bollywood έκδοση του παραμυθιού, όπως υπονοούσε το trailer αλλά μια παιδική ταινία βασισμένη στο παραμύθι της Χιονάτης. Τα πρώτα λεπτά είναι λίγο δύσκολο να χωνευτούν, αφού πρέπει γρήγορα να μπεις στο νόημα ότι δε βλέπεις έναν Burton ή έστω έναν Spielberg αλλά μια ταινία που έχει ως βασικό target group ηλικίες 8-13, άντε το πολύ 15. Από τα ηχητικά εφέ, μέχρι τον τρόπο που μιλούν οι ηθοποιοί, από τις σκηνές δράσης (…λέμε τώρα) μέχρι την ηθική ποιότητα που προβάλει και τις σεναριακές ευκολίες, ο Singh ξέρει ακριβώς ότι αυτό που δημιουργεί είναι μια παιδική ταινία.

Παιδική όμως δε σημαίνει και κακή. Παρά το αρχικό ελαφρύ σοκ, όταν πια, μετά το πρώτο τέταρτο συνειδητοποιείς τι βλέπεις και με ποιο τρόπο του αξίζει να το κρίνει, το Mirror Mirror εξελίσσεται σε μια αξιοπρεπέστατη παιδική περιπέτεια φαντασίας που μπορεί να ευχαριστήσει και τα πιο…ενήλικα παιδιά. Η δράση είναι γρήγορη, έστω και αν δεν υπάρχουν ουσιαστικές σκηνές δράσης, η ιστορία προχωράει χωρίς σκαμπανεβάσματα στη ροή της, το χιούμορ δε λείπει σε καμία στιγμή με το χαμόγελο να είναι σχεδόν μόνιμο στο πρόσωπο των θεατών και να μην είναι λίγες οι φορές που ένα ελαφρύ απενοχοποιημένο γέλιο μπορεί να σκάσει στον οποιονδήποτε.

Μεγάλο ρόλο στην θελκτικότητα της ταινίας παίζουν τα τεχνικά στοιχεία, και όχι αυτά που θα περιμέναμε όπως η σκηνοθεσία ή η μουσική αλλά τα κοστούμια και τα σκηνικά. Τα grande εικονοπλαστικά πλάνα του Singh απουσιάζουν για μια ακόμη φορά μετά το Immortals, όμως η πλήρη «αχρωματοψία» των Αθάνατων, σίγουρα βελτιώνεται αισθητά με το σκηνοθέτη να παίζει με τις αντιθέσεις του έντονου κόκκινου και μπλε με το υπόλοιπο άχρωμο περιβάλλον. Τα εντυπωσιακότατα κουστούμια της, προσφάτως θανούσας, Eiko Ishioka είναι αυτά που κλέβουν τη παράσταση, όπως και κάθε άλλη φορά σε όλες τις ταινίες του Singh. Αδιάφορες ερμηνείες από το σύνολο των πρωταγωνιστών με αναπάντεχη έκπληξη τον Nathan Lane που, παρόλο που δε τον είχα σε μεγάλη εκτίμηση, κλέβει τη παράσταση μαζί με τους εφτά νάνους.

Το Mirror Mirror είναι τελικά μια ικανοποιητικότατη παιδική ταινία, που μπορεί να μη συστήνεται σε μεγαλύτερες ηλικίες, όμως σε καμιά περίπτωση δε πρόκειται να κουράσει τον οποιονδήποτε που ξέρει τι θα δει και σίγουρα θα διασκεδάσει τους μικρότερους θεατές.

5,5/10

Project X review

2013-01-06T23:17:00.001+02:00

Άλλο ένα μήνυμα «Από τους δημιουργούς του The Hangover» στη αφίσα, από τα πολλά που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια, έκανε τη διάθεσή μου να δω το Project X, σχεδόν μηδενική. Το concept του νεανικού πάρτυ που φεύγει από κάθε έλεγχο δε μπορώ να πω ότι με συγκινεί και πρέπει να παραδεχτώ ότι ήμουν αρνητικά προκατειλημμένος προς τη ταινία. Για να δούμε αν κατάφερε να μου αλλάξει γνώμη.

Τρεις φίλοι στη τελευταία τάξη του λυκείου με τις ορμόνες τους να βράζουν, ζητούν μόνο ένα πράγμα από τη ζωή τους, να πηδήξουν! Γυμνασμένοι δεν είναι, γκόμενοι δεν είναι, δημοφιλείς δεν είναι, ο μόνος τρόπος για να αλλάξουν τη μοίρα τους είναι ένα πάρτυ, ένα μεγαλειώδες πάρτυ. Ο Thomas κλείνει τα 17 του χρόνια και έχει το σπίτι του για ένα σαββατοκύριακο, όλο δικό του. Με τη παρότρυνση των φίλων του, διοργανώνει ένα πάρτυ, μια κρεπάλη που τελικά ξεφεύγει από κάθε όριο.

Όλοι θυμάστε το φωτογραφικό άλμπουμ που βλέπαμε κατά τους τίτλους τέλους των Hangover με τα κατορθώματα των πρωταγωνιστών το προηγούμενο βράδυ, αυτό ακριβώς και το κεντρικό θέμα του Project X. Το πρώτο act, της προετοιμασίας του πάρτυ μας επαναφέρει επίπονες αναμνήσεις του τραγικού Superbad θεωρώντας κωμωδία το να αναφέρεις ανά τρεις λέξεις, τα pussy, bitch και fingerfuck. Και επιτέλους, μετά από αρκετή ώρα αρχίζει το πάρτυ…

Οι 50 καλεσμένοι γίνονται 1500 και το σπίτι γίνεται κόλαση. Ιπτάμενα σκυλιά, αγριεμένοι νάνοι, «ερεθισμένοι» νέοι να χαμουρεύονται και να ξεγυμνώνονται σε κάθε γωνία, αλκοόλ και έκσταση να ρέουν άφθονα και ο Thomas να προσπαθεί να προφυλάξει ότι μπορεί από το σπίτι του…μέχρι που ένα τρελαμένος dealer κάνει ντου με φλογοβόλο και όλα γίνονται…γιάχμα!

Το όλο θέμα του party-movie το έχουμε ξαναδεί αλλά το Project X κάνει το βήμα παραπάνω. Η τρέλα, η φαντασία, και η υπερβολή ξεπερνάν κάθε όριο και αρχίζει, ακόμα και για τους πιο αρνητικούς όπως εμένα, να γίνεται διασκεδαστικό. Μερικές, λίγες, πραγματικά ξεκαρδιστικές σκηνές, εκκωφαντική αλλά και σωστά επιλεγμένη μουσική, σου αφήνουν ένα ένοχο χαμόγελο ευφορίας.

Όπως ο καθένας έχει τις προτιμήσεις του στη διασκέδαση, έτσι και για μένα ένα τέτοιο πάρτυ δε βρίσκεται στη δικιά μου λίστα, ούτε καν ως κινηματογραφικό θέμα, κάνοντάς με μάλλον ακατάλληλο για τη κριτική του, όμως ακόμα και έτσι, το Project X κατάφερε να με διασκεδάσει, έστω και πολύ λιγότερο από τους συνθεατές μου. Αν το Superbad σας ενθουσίασε, αν τα πάρτυ χωρίς τέλος και χωρίς έλεος, είναι ο παράδεισός σας, τότε μη χάσετε το Project X. Οι υπόλοιποι, θα περάσετε απλά μια ευχάριστη βραδιά…

5/10

Une Vie Meilleure (A Better Life) [Μια Καλύτερη Ζωή] review

2013-01-01T23:27:00.001+02:00

Με τις γνώσεις μου περί γαλλικού σινεμά να μην είναι και το φόρτε μου, πρέπει να παραδεχτώ ότι σχεδόν μοναδικό θέλγητρο που με έκανε να δω τη ταινία ήταν ο εξαιρετικά ταλαντούχος ζεν πρεμιέ Guillaume Canet, χωρίς ουσιαστικά να ξέρω τίποτα παραπάνω γι αυτή. Ευτυχώς η επιλογή μου ήταν κάτι παραπάνω από επιτυχημένη…

Ο Yann είναι σεφ (πολύ της μόδας το επάγγελμα τα τελευταία χρόνια), ταλαντούχος αλλά χωρίς εμπειρία, και όπου ζητάει δουλειά βρίσκει κλειστές πόρτες, αναγκασμένος να δουλεύει για τα προς το ζην σε φαστφουντάδικο. Η Nadia είναι Λιβανέζα που εργάζεται ως σερβιτόρα, ανύπαντρη μητέρα ενός μικρού αγοριού με άγνωστο πατέρα. Το ζευγάρι ζει τον έρωτά του. Μέχρι που ο Yann βρίσκει ένα εγκαταλελειμμένο οίκημα στα προάστια του Παρισιού, μέσα στο δάσος, δίπλα στη λίμνη. Σχεδόν ονειρική τοποθεσία για να πραγματοποιήσει το όνειρό του, ένα δικό του εστιατόριο. Το παίρνουν απόφαση, βάζουν ότι έχουν και δεν έχουν, παίρνουν δάνεια βασίζοντας πια όλη τους τη ζωή σε αυτό το εστιατόριο. Όμως το εστιατόριο δεν ανοίγει, και η ζωή τους παίρνει τη κατηφόρα.

Αν και το σενάριο τοποθετείται θεωρητικά στην εποχή της οικονομικής κρίσης, η ιστορία έχει την εξυπνάδα να αποφύγει οποιαδήποτε αναφορά, άμεση ή έμμεση, βάζοντας μπροστά τον ανθρώπινο παράγοντα και όχι τη γενικότερη κοινωνική αδικία. Δυο νέοι με όνειρα που απαγορεύεται να ονειρεύονται, με τις συνέπειες να τους χτυπάνε σε κάθε στροφή. Τα δεινά που περνάει το πρωταγωνιστικό ζευγάρι θα μπορούσαν να συγκριθούν μόνο με αρχαιοελληνική τραγωδία, με μια μεγάλη διαφορά, ότι στην εξίσωση δεν υπάρχει ούτε η κακή τους μοίρα ούτε και ο από-μηχανής θεός. Το εξαιρετικό σενάριο των Catherine Paillé και Cédric Kahn παίζει τον ωμό ρεαλισμό στα δάχτυλα, με σχεδόν τρομακτικό τρόπο, κάνοντας το θεατή ανίκανο να αντιδράσει στα γεγονότα που παρακολουθεί, μουδιασμένος από το πόσο εύκολο είναι να κάνει τα ίδια λάθη.

Εκεί που βρίσκεται το μεγαλύτερο ατού της ταινίας, είναι ακριβώς και το σημείο που ο δημιουργός χάνει λίγο τη μπάλα. Ναι, όλα τα δεινά που περνάν οι χαρακτήρες είναι άκρως ρεαλιστικά, και χωρίς καμία δόση υπερβολής, όμως κινηματογραφικά μια ταινία πρέπει να έχει μια ισορροπία, μια εναλλαγή συναισθημάτων, κάτι που στο δεύτερο μισό χάνεται, βάζοντάς μας να παρακολουθούμε, σχεδόν έντρομοι, ότι το βαρέλι πραγματικά δεν έχει πάτο, με τον Yann να πέφτει όλο και πιο χαμηλά, κάτι που όχι μόνο διαρκεί υπερβολικά αλλά και κουράζει. Ευτυχώς για όλους, ακριβώς αυτή η ισορροπία επιστρέφει λίγο πριν το φινάλε, που σίγουρα δεν είναι «ροζ συννεφάκι» όμως αφήνει ψήγματα αισιοδοξίας.

Το Une Vie Meilleure προβλήθηκε στο Γαλλόφωνο Φεστιβάλ στη Θεσσαλονίκη και ήταν πραγματικά γεμάτο συναισθήματα και ποιότητα, από τους καθαρά τεχνικούς τομείς, μέχρι το σενάριο και τις ερμηνείες, και μου χάρισε μια θαυμάσια βραδινή προβολή.

6,5/10

The Adventures of Tintin: The Secret of the Unicorn [Οι Περιπέτειες του Τεν Τεν: Το Μυστικό του Μονόκερου] review

2012-12-16T13:57:00.001+02:00

Ο Βέλγος νεαρός ριψοκίνδυνος δημοσιογράφος TinTin δημιουργήθηκε από τον Hergé πριν περίπου 83 χρόνια αλλά ποτέ δε κατάφερε να γίνει παγκοσμίως γνωστός και αποτελούσε πάντα το…underdog στις επιλογές της παιδικής μας ψυχαγωγίας. Ακόμα και ο μεγάλος παραμυθάς Steven Spielberg δε τον είχε ακουστά, μέχρι τη κυκλοφορία του πρώτου Indiana Jones και τις ερωτήσεις που δέχτηκε από τους οπαδούς αν εμπνεύστηκε την ιστορία του από τον TinTin. Φυσικά δε θα μπορούσε να αφήσει τη περιέργειά του ανικανοποίητη και οι ιστορίες τον μάγεψαν, γνωρίζοντας τον ίδιο τον Hergé που δήλωσε ότι μόνο ο Spielberg θα μπορούσε να αποτυπώσει ικανοποιητικά τον TinTin σε φιλμ. Οι πρώτες προσπάθειες δεν ευοδώθηκαν, τα δικαιώματα γύρισαν πίσω στον Hergé, ο οποίος αρνήθηκε να τα πουλήσει στους Roman Polanski και Claude Berri που ενδιαφέρθηκαν να τα αγοράσουν και τα χρόνια περνούσαν, μέχρι το 2001 οπότε ο Spielberg αποκάλυψε ότι σκεφτόταν να γυρίσει τον TinTin σε κινούμενα σχέδια, ξαναγόρασε τα δικαιώματα, και ξεκίνησε η παραγωγή, ξανάλλαξε γνώμη θέλοντας να την κάνει live-action και κάλεσε την Weta Digital του Peter Jackson για να τον βοηθήσουν με το σχεδιασμού του Μιλού. Ο Jackson, μεγάλος οπαδός του κόμικ, μετά από μία επίδειξη των δυνατοτήτων της Weta, έπεισε τον Spielberg ότι η καλύτερη μέθοδος είναι το motion capture, η μέθοδος δηλαδή που εφάρμοσε στο Gollum, χρησιμοποιώντας πραγματικούς ηθοποιούς. Η επίσημη ανακοίνωση ήρθε το 2007 και οι δύο τεράστιοι δημιουργοί ήταν έτοιμοι να συνεργαστούν σε μια επική τριλογία που θα ξεκινούσε με το The Secret of the Unicorn σε σκηνοθεσία του Spielberg.

Η ιστορία του SotU βασίζεται στα κόμικ The Secret of the Unicorn, The Crab with the Golden Claws και Red Rackham's Treasure και έχει φυσικά ως πρωταγωνιστή τον TinTin έτοιμο για μια ακόμα περιπέτεια, όταν κατά τύχη αγοράζει ένα μοντέλο του καραβιού Unicorn και γρήγορα ανακαλύπτει ότι πολλοί το ψάχνουν μανιωδώς. Παρά τις προειδοποιήσεις, η περιέργεια του τον οδηγεί σε ένα ταξίδι στα μέσα του ωκεανού και από εκεί στο Μαρόκο κυνηγώντας το μυστικό το Μονόκερου.

Θέλοντας και μη, το πρώτο που σε κάνει να μείνεις με το στόμα ανοιχτό είναι ο σχεδιασμός και η λεπτομέρεια των γραφικών της ταινίας. Από τους χαρακτήρες, τους περιβάλλοντες χώρους, τα διάφορα εφέ, τα πάντα είναι σχεδιασμένα με ασύγκριτη λεπτομέρεια που σε ζαλίζουν. Τα έντονα χρώματα και ο χαρακτήρας του κόμικ κρατείται ανέπαφος όμως ακόμα και ο Hergé θα ήταν περήφανος για αυτόν τον TinTin. Ο γνωστός για την ικανότητά τους να λέει παραμύθια Spielberg, μας τρέχει από το ένα σημείο του πλανήτη στο άλλο, χρησιμοποιώντας άκρως live-action σκηνοθεσία, κάτι που σε συνδυασμό με την ελευθερία που του δίνει η μετέπειτα τρισδιάστατη επεξεργασία, μας προσφέρει μία από τις πιο εντυπωσιακές οπτικά ταινίες.

Οι ιστορίες των κόμικς του TinTin μπορεί να χαρακτηριστούν προεφηβικές, μιας και ήταν γεμάτες περιπέτεια, χωρίς βέβαια ιδιαίτερη βία, αλλά θεματικά ήταν πλημμυρισμένες από ηθικά διδάγματα και μια εκνευριστική αθωότητα. Εδώ ακριβώς παρουσιάζεται το δίλλημα, αφού ακριβώς αυτά τα στοιχεία παρουσιάζονται και στο The Secret of the Unicorn, με μια ιστορία σχεδόν αδιάφορη που γίνεται ακόμα πιο αδιάφορη στη πορεία με μοναδικό μοχλό κίνησης την ασταμάτητη περιπέτεια. Είναι δίκαιο να ζητάμε κάτι παραπάνω από τη κινηματογραφική μεταφορά ενός κόμικ που βασιζόταν ακριβώς σε αυτή τη λογική; Δεν είμαι εγώ αυτός που θα απαντήσει, όμως δε μπορώ να αρνηθώ ότι με τους Joe Cornish, Edgar Wright και Steven Moffat στο σενάριο περίμενα σίγουρα κάτι περισσότερο, κάτι πιο ενδιαφέρον.

Το The Adventures of Tintin: The Secret of the Unicorn είναι μια ιδιαίτερα διασκεδαστική παραδοσιακή περιπέτεια, γεμάτο δράση σε διάφορα μέρη του κόσμου, αμέτρητες εντυπωσιακότατες σκηνές, απαράμιλλης ποιότητας γραφικά που ζαλίζουν αλλά εν τέλει είναι μια ταινία που έχει το ίδιο target group με το κόμικ στο οποίο βασίζεται. Η εντελώς αδιάφορη ιστορία δυστυχώς δε της επιτρέπει να απογειωθεί αλλά σίγουρα μας δίνει ελπίδες ότι η συνέχεια μπορεί να είναι καλύτερη.

6/10