Możesz przecież inaczej spojrzeć na kogoś noszącego Audemars Piguet Royal Oak niż na właściciela A. Lange & Söhne 1815 – mimo że oba modele funkcjonują w podobnym przedziale cenowym. Podobne różnice w odbiorze widać też w niższym segmencie, choćby między Orient Bambino a Tissot PRX.

Jak więc odnaleźć się w tym świecie? Niezależnie od tego, czy szukasz swojego pierwszego luksusowego zegarka, masz już kolekcję, która mogłaby zawstydzić niejeden dom towarowy, czy po prostu chcesz uporządkować wiedzę – ten przewodnik jest dla ciebie.

Znajdziesz tu proste wyjaśnienia najczęściej pojawiających się pojęć i skrótów, przegląd różnych typów zegarków, a także praktyczne wskazówki, które pomogą sprawić, by kolejny zakup z wyższej półki był jeszcze bardziej świadomy i satysfakcjonujący.

Bez kompromisów

Dla tych, którzy lubią się wyróżniać, zegarek to jeden z najprostszych sposobów, by dodać stylizacji wyrazistego akcentu. Maurice Lacroix Aikon #tide [1, 4 510 PLN, www.mauricelacroix.com] stawia na nowoczesny design zintegrowanej bransolety i materiał powstały z plastiku wyłowionego z oceanów. Większy budżet? Spójrz na Parmigiani Fleurier Hijri Calendar [2, 263 292 PLN, www.parmigiani.com] – model z unikalnym mechanizmem opartym na kalendarzu islamskim.

Watch winders

Jeśli masz zegarek mechaniczny – czyli taki, który nie korzysta z mechanizmu kwarcowego – prędzej czy później musisz pomyśleć o jego nakręcaniu. Część modeli wymaga ręcznego dokręcania koronki, ale dziś większość nakręca się automatycznie dzięki rotorowi pracującemu wewnątrz mechanizmu. Jeśli masz bardziej skomplikowane zegarki albo takie, które rzadko trafiają na nadgarstek, watch winder potrafi okazać się naprawdę przydatny. Symuluje on naturalny ruch ręki podczas noszenia, a modele pokroju Wolf Cub to proste, ale bardzo skuteczne rozwiązanie, które pozwala utrzymać zegarek w ciągłej gotowości.

Zegarki nurkowe

Omega Ploprof [1, 73 000 PLN, www.omegawatches.com] wyróżnia się w świecie zegarków nurkowych nietypową formą koperty i imponującą specyfikacją. Nie skreślaj go na starcie – ten model zaskakująco często zdobywa sympatię przy bliższym poznaniu. Jeśli wolisz coś bardziej klasycznego, spójrz na Tudor Pelagos Ultra [2, 26 858 PLN, www.tudorwatch.com] z wodoszczelnością do 1 000 m i tytanową bransoletą.

Paski do zegarków

Jeśli chodzi ci po głowie nowy zegarek, najprostszym i najtańszym rozwiązaniem może być… nowy pasek. Ceny zaczynają się już od około 50 PLN, a efekt potrafi całkowicie odmienić charakter zegarka. Jeśli planujesz wymianę, kluczowa jest szerokość między uszami koperty (lug width), bo to ona określa rozmiar paska. Najczęściej spotykany standard to 20 mm i właśnie w tym rozmiarze wybór jest największy, choć dostępne są też większe warianty.

Twardziel

Kiedy potrzebujesz zegarka, który poradzi sobie w każdych warunkach, wybór jest właściwie oczywisty. Casio G-Shock GW-M5610U-1ER [1, 418 PLN, www.casio.com] to jeden z najlepszych modeli pod względem stosunku możliwości do ceny – z radiową synchronizacją czasu i klasyczną, pancerną konstrukcją. Jeśli bliżej ci do mechaniki, Sinn U1 [2, 11 664 PLN, www.sinn.de] wykonano z niemieckiej stali okrętowej, odpornej na wodę i działanie pól magnetycznych.

Przechowywanie zegarków

Gdy w kolekcji pojawia się więcej niż jeden zegarek, potrzebne jest miejsce do ich przechowywania. Watch rolle – cylindryczne etui z miękkim wnętrzem na jeden lub kilka modeli – sprawdzają się świetnie, bo przy okazji ułatwiają bezpieczny transport w podróży. Kiedy jednak zbiór zaczyna się rozrastać, prędzej czy później przyda się klasyczne pudełko na zegarki. Ceny potrafią być wysokie i faktycznie widać różnicę wraz z jakością, ale modele Rothwell wyróżniają się bardzo dobrym stosunkiem ceny do możliwości. Wersja mieszcząca 20 zegarków kosztuje zaledwie 650 PLN, oferując świetne wykonanie i szeroką gamę kolorów.

Budżetówka

Jeśli szukasz dobrego zegarka przy ograniczonym budżecie, wybór jest naprawdę spory. Jednym z najbardziej klasycznych pozostaje Seiko 5 Sports [1, 1 274 PLN, www.seikowatches.com] – model z wieloletnią historią i zapleczem jednego z największych graczy w branży. Ostatnio pozytywnie zaskoczył mnie też Maystone Watches Golden Eagle GMT [2, 1 729 PLN, www.maystonewatches.com], który oferuje świetny styl za naprawdę niewielkie pieniądze.

Smart ringi

Jednym z głównych kompromisów przy noszeniu zegarka mechanicznego jest rezygnacja z funkcji monitorowania zdrowia. Smartwatch z kolei nie tylko pokazuje godzinę, ale też potrafi ostrzec, gdy organizm zaczyna wysyłać niepokojące sygnały – choć noszenie jednego urządzenia na każdym nadgarstku jest równie stylowe co skarpetki do sandałów. Zamiast tego warto spojrzeć w stronę smart ringów. Te pozbawione ekranów trackery zdrowia pozwalają kontrolować kondycję dzięki pierścieniowi na palcu, zostawiając nadgarstki dla ulubionych zegarków. W tym segmencie Oura Ring Gen 4 wciąż pozostaje jednym z lepszych wyborów.

Na lato

Gdy robi się cieplej, pierwsze skojarzenia to Christopher Ward The Twelve 36 [1, 5 189 PLN, www.christopherward.com] i Nomos Club Campus [2, 6 819 PLN, www.nomos-glashuette.com] – oba dostępne w świeżej, letniej palecie kolorów. Oba są też wyjątkowo smukłe, więc bez problemu sprawdzą się przez cały dzień, nawet w pełnym słońcu.

Jaki rozmiar wybrać?

To jedno z tych pytań, na które nie ma jednej dobrej odpowiedzi – głównie dlatego, że dwa zegarki o tej samej średnicy koperty mogą nosić się zupełnie inaczej. Wpływ mają m.in. zintegrowane bransolety, kształt koperty czy osłony koronki, które zmieniają odbiór rozmiaru na nadgarstku. Jeśli jednak masz możliwość przymierzenia, warto trzymać się jednej zasady: koperta nie powinna wychodzić poza szerokość twojego nadgarstka. Przyjmuje się też, że tarcza powinna zajmować nie więcej niż 80-85% jego powierzchni – zwłaszcza że mniejsze zegarki znów wracają do łask.

Brytyjskie marki

Choć w kontekście zegarmistrzostwa najczęściej myślimy o Szwajcarii, Niemczech czy Japonii, Wielka Brytania też ma się czym pochwalić. Jedną z najstarszych opcji jest Fears Redcliff [1, 12 139 PLN, www.fearswatches.com], który stawia na elegancką, codzienną prostotę. Jeśli szukasz czegoś bardziej złożonego, spójrz na Farer Foxe Gold [2, 7 779 PLN, www.farer.com] – jeden z najbardziej opłacalnych world timerów na rynku.

Stal czy tytan?

Stal nierdzewna to zdecydowanie najczęściej spotykany materiał kopert i bransolet. Ceniona jest za przystępną cenę i dobrą odporność na uderzenia, co czyni ją bezpiecznym wyborem w większości sytuacji. Tytan jest o około 40% lżejszy od stali i zwykle lepiej radzi sobie z zarysowaniami. Jest też bardziej odporny na korozję, dlatego często trafia do zegarków nurkowych. Przy wyborze zegarka dla wielu osób kluczowa okazuje się waga – tytanowy model potrafi być niemal niewyczuwalny na nadgarstku, co świetnie sprawdza się przy dłuższym noszeniu bez uczucia zmęczenia.

Zegarki wizytowe

Niezależnie od tego, czy nosisz garnitur do pracy pięć dni w tygodniu, czy wyciągasz tę samą, wysłużoną marynarkę tylko na śluby i pogrzeby, zegarek wizytowy to absolutna podstawa. Klasyki pokroju Patek Philippe Calatrava [1, 125 000 PLN, www.patek.com] są mistrzowskim przykładem tego, jak wygląda luksus w najczystszej formie, podczas gdy A. Lange & Söhne Saxonia Thin [2, 110 000 PLN, www.alange-soehne.com] dorównuje mu jednym z najpiękniejszych wykończeń mechanizmu w branży.

Wodoszczelność – co to znaczy

Wodoszczelność zegarków określa się w jednostce ciśnienia ATM. Często przelicza się ją również na metry, przyjmując, że każde 1 ATM odpowiada mniej więcej 10 metrom zanurzenia. Jeśli wydaje się to nieco zagmatwane, to dlatego, że w praktyce takie właśnie jest. Przyjmuje się jednak prostą zasadę: modele z oznaczeniem poniżej 50 m lepiej trzymać z dala od wody. 100 m wystarcza do codziennego użytkowania, choć pływanie może być już na granicy. 200 m to poziom, który spokojnie poradzi sobie z większością aktywności. Ciekawym wyjątkiem jest włoska marka Panerai – jej zegarki testowane są do 125% deklarowanej wartości, co daje bardziej realny obraz ich możliwości.

Jak kupić pierwszy luksusowy zegarek?

Jeśli dopiero wchodzisz w świat zegarków, zakup pierwszego luksusowego modelu może wydawać się stresującą perspektywą. Historie o szemranych sprzedawcach, stale rosnące ceny katalogowe i całe morze bardzo podobnych referencji potrafią zamienić ten temat w prawdziwe pole minowe. Na szczęście wcale nie musi tak być. Wystarczy trzymać się kilku prostych zasad, by podejść do zakupu spokojnie i wybrać naprawdę dobry zegarek.

Nie kupuj hype’u

Każdy z nas to zna. Przewijasz social media albo przeglądasz ofertę ulubionego jubilera i nagle trafiasz na ten model. Jest wszędzie na TikToku. YouTuberzy noszą go od tygodni, a ty właśnie czytasz, że był na Księżycu. No przecież musisz go mieć, prawda?

Nie. Świat zegarków jest silnie związany z modą, a to oznacza, że pewne modele błyskawicznie zyskują status obiektu pożądania, by chwilę później stracić impet. Trudno czasem oddzielić to, co naprawdę ci się podoba, od tego, co po prostu czujesz, że powinieneś chcieć mieć.

Podobnie patrzy na to Nicholas Bowman-Scargill, CEO Fears Watch Company: „Bardzo łatwo ulec ludziom, którzy mówią ci, co powinieneś kupić, ale ja mocno wierzę w to, że warto skupić się na czymś, co po prostu daje ci radość”.

Tę myśl podziela również znany autor i fotograf zajmujący się zegarkami, Tim Vaux, który dodaje: „Naprawdę ważne jest, żeby kupować przede wszystkim dla siebie i własnego gustu”.

Czas działa na twoją korzyść

Rozróżnienie między tym, co naprawdę kochasz, a tym, co podoba ci się tylko dlatego, że jest modne, wcale nie jest łatwe. Jak więc to sprawdzić? Kluczem – dość trafnie – okazuje się czas. „Kiedy wchodzimy w nowe hobby, łatwo się zapomnieć i rzucić w nie bez namysłu” – mówi zegarkowy YouTuber Adrian Barker. „Daj sobie czas, żeby zrozumieć, czego naprawdę chcesz, i po prostu przymierz ten zegarek”.

Research online świetnie pomaga zorientować się, co ci się podoba, ale równie ważne jest to, by zobaczyć dany model na własnym nadgarstku.

Dopasuj do swojego stylu

Jedną z najważniejszych rzeczy, które trzeba wziąć pod uwagę, jest to, jak zegarek wpisuje się w twój styl życia. Łatwo zachwycić się perfekcyjnie wykończonym mechanizmem zamkniętym w eleganckiej kopercie z metalu szlachetnego, ale nie zawsze będzie to najbardziej praktyczny wybór.

Tak samo uważa redaktor magazynu Oracle Time, Sam Kessler: „Jedyna rzecz, która naprawdę ma znaczenie przy pierwszym luksusowym zegarku, to to, czy da się go nosić. To powinien być model, który założysz zawsze i wszędzie. Złoty zegarek wizytowy zawsze jest kuszący, ale jeśli nie żyjesz w smokingu, raczej nie będzie często trafiał na nadgarstek”.

Oczywiście zdarzają się wyjątki. Niektórzy miłośnicy zegarków nie mają problemu z noszeniem modeli w sytuacjach, do których teoretycznie w ogóle nie pasują – choćby zakładając elegancki zegarek do T-shirtu i dżinsów.

Generalnie, jeśli celujesz w coś bardziej uniwersalnego i codziennego, bezpiecznym wyborem będą zegarki sportowe. Zwłaszcza że zmieniająca się moda sprawiła, iż nawet divery nikogo już nie dziwią w biurze.

Nowy czy używany

Kupując luksusowy zegarek, łatwo dojść do bardzo wysokiej kwoty. Nic więc dziwnego, że od lat trwa dyskusja: nowy czy z drugiej ręki? Amortyzacja działa tu podobnie jak w motoryzacji, więc decydując się na nowy egzemplarz, możesz szybko stracić sporą sumę.

„Ważne jest, żeby kupować po cenie rynkowej, bo inaczej przy sprzedaży od razu poczujesz stratę” – mówi Green.

Kessler się z tym zgadza: „Nie ma żadnego wstydu w kupowaniu zegarków z drugiej ręki. Mówiąc w przenośni – licznik nie nabija tu kilometrów, więc jeśli egzemplarz jest w dobrym stanie, śmiało można brać używany”.

Kupno nowego modelu też ma swoje zalety. Daje spokój ducha i pewność, że zegarek pochodzi z autoryzowanego źródła, co ma dziś szczególne znaczenie, bo podróbki są coraz lepsze. Zdarza się też, że niektóre modele na rynku wtórnym kosztują więcej niż w salonie – choć zwykle są też znacznie trudniejsze do zdobycia w oficjalnej sprzedaży.

Kupuj sprzedawcę, nie zegarek

To brzmi jak banał, ale najlepsza rada jest prosta: największą uwagę poświęć sprzedawcy. Jeśli masz wydać dużą sumę, musi to być firma, której ufasz – szczególnie przy modelach często podrabianych, jak Rolex.

Poświęć czas, żeby naprawdę sprawdzić, od kogo kupujesz. Przejrzyj opinie, przeczytaj relacje klientów, poszukaj potwierdzenia, że masz do czynienia z rzetelnym sprzedawcą. I co najważniejsze: jeśli cokolwiek wydaje się podejrzane, wycofaj się. Lepiej poczekać jeszcze kilka miesięcy na swój wymarzony model, niż stracić oszczędności w oszustwie.

Najważniejsza idea jest prosta: dziecko ma być wysoko i blisko rodzica. W praktyce oznacza to wyżej osadzoną gondolę lub siedzisko, dzięki czemu łatwiej utrzymać kontakt wzrokowy, poprawić kocyk, podać zabawkę albo po prostu sprawdzić, czy mały człowiek jeszcze kontempluje chmury, czy już planuje przewrót logistyczny. To detal, który w specyfikacji wygląda niewinnie, ale w codziennym użyciu potrafi mieć większe znaczenie niż kolejny imponujący przymiotnik w folderze.

Zestaw Thule Charm 2-in-1 obejmuje wózek z siedziskiem oraz gondolę. Ta ostatnia została pomyślana jako spokojna, osłonięta przestrzeń dla noworodka – z miękkimi materiałami, panelami wentylacyjnymi i ochronnym daszkiem. Jest też ergonomiczny uchwyt do przenoszenia oraz składana osłona ze zintegrowanymi kieszeniami, czyli rozwiązanie z gatunku tych, które docenia się dopiero wtedy, gdy jedna ręka trzyma gondolę, druga klucze, a trzeciej – jak zwykle – brakuje.

Gdy dziecko wyrasta z etapu gondoli, Charm przechodzi w tryb spacerowy. Siedzisko można ustawić zarówno przodem do rodzica, jak i przodem do kierunku jazdy. Ma rozkładanie do pozycji leżącej, regulowany podnóżek, oddychające materiały i regulowaną wentylację. Jest też rozsuwana budka, magnetyczne pasy oraz zawieszenie, które ma poradzić sobie nie tylko z równym chodnikiem, ale też z bardziej życiowymi nawierzchniami – tymi, które przypominają, że miejska infrastruktura bywa sportem kontaktowym.

Thule podkreśla również stronę praktyczną. Wózek można pchać, składać i regulować jedną ręką, a po złożeniu stoi samodzielnie w pionie. To ważne w mieszkaniach, bagażnikach i przedpokojach, gdzie każdy centymetr szybko staje się terytorium spornym. Kosz bagażowy ma udźwig 15 kg, więc powinien pomieścić rzeczy potrzebne na dłuższy dzień poza domem – od pieluch i kocyka po zakupy, które miały być „tylko na chwilę”.

Thule Charm 2-in-1 jest kompatybilny z fotelikiem samochodowym Thule Maple oraz, po zastosowaniu adapterów, z fotelikami innych marek. Wózek trafił do sprzedaży w maju 2026 roku i jest dostępny w trzech kolorach: Black, Darkest Blue oraz Faded Khaki. Cena startuje od 5 779 PLN.

Album ukazał się pierwotnie 1 marca 1993 roku i szybko stał się jedną z tych płyt, które definiowały nie tyle sezon, ile pewien rodzaj wrażliwości lat 90. Dotarł na 1. miejsce list sprzedaży w Wielkiej Brytanii i Irlandii, sprzedał się w ponad sześciu milionach egzemplarzy na całym świecie, a zespół wypuścił z niego dwa utwory, które do dziś działają bez instrukcji obsługi: „Dreams” i „Linger”.

Nowe wydanie ma przypomnieć ten materiał w poszerzonej formie. W zestawie znalazły się między innymi nowe miksy stereo przygotowane w 2026 roku przez Stephena Streeta, oryginalnego producenta albumu. To ważne, bo przy takich rocznicowych powrotach łatwo zamienić muzykę w muzealny eksponat. Tutaj chodzi raczej o delikatne odkurzenie płyty, która nigdy specjalnie się nie zestarzała.

Jubileuszowej edycji towarzyszą także nowe interpretacje klasycznych utworów The Cranberries. Iain Cook z CHVRCHES przygotował eteryczną wersję „Linger”, a do projektu dołączyły również dwie hiszpańskojęzyczne odsłony przebojów zespołu: „Linger” w wykonaniu meksykańskiej artystki Bratty oraz „Dreams” nagrane przez ANASOF, reprezentującą młode pokolenie indie popu. To nie są dodatki w rodzaju „wrzućmy coś, bo trzeba zapełnić edycję deluxe”, tylko próba pokazania, że te piosenki nadal znajdują nowych rozmówców.

Najmocniej w tym wszystkim wybrzmiewa oczywiście głos Dolores O’Riordan. Był kruchy i stanowczy jednocześnie, jakby potrafił przejść od szeptu do pęknięcia bez ostrzeżenia. The Cranberries łączyli indie rock, irlandzką melancholię, gaelickie i katolickie ślady w sposobie śpiewania oraz teksty o dorastaniu, niepewności i emocjach, które trudno nazwać, kiedy jeszcze się je przeżywa. Dlatego „Linger” nigdy nie było tylko ładną balladą, a „Dreams” tylko przebojem z gitarowym refrenem.

Śmierć O’Riordan w 2018 roku sprawiła, że do tych piosenek wraca się dziś inaczej. Nie ciężej, ale uważniej. Everybody Else Is Doing It, So Why Can’t We? pozostaje jednym z tych debiutów, które nie potrzebują rocznic, żeby istnieć w pamięci słuchaczy. Jubileuszowe wydanie może być więc po prostu dobrym pretekstem, by znów sprawdzić, dlaczego świat kiedyś zatrzymał się przy „Linger” – i dlaczego wcale nie miał ochoty ruszać dalej.

Najważniejsza część dotyczy oczywiście PlayStation Plus. Od 2 czerwca wszyscy abonenci usługi otrzymają dostęp do trzech gier miesiąca: Grounded Fully Yoked Edition, Nickelodeon All Star Brawl 2 oraz Warhammer 40,000: Darktide. Warto też pamiętać, że EA Sports FC 26, dostępne jeszcze w ramach majowej oferty, pozostanie w usłudze do 16 czerwca.

Od 9 czerwca katalog gier dla abonentów planów Extra i Premium powiększy się o Destiny 2: Legacy Collection (2025), razem z dodatkiem The Final Shape. Pozostałe tytuły mają zostać ujawnione później w czerwcu, więc Sony zostawia sobie jeszcze trochę amunicji na kolejne dni akcji.

Days of Play to także dodatkowe pakiety dla subskrybentów PlayStation Plus. Wśród nich znajdą się bonusy do EA Sports FC 26, World of Tanks: HEAT oraz Marathon. Osobny punkt programu przygotowano dla użytkowników PlayStation Plus Premium i Deluxe – od 27 maja do 10 czerwca będą mogli sprawdzić ponad 40 wersji próbnych gier niezależnych. Na liście znalazły się między innymi Baby Steps, Lumines Arise i Clair Obscur: Expedition 33.

Sony dorzuca też coś dla tych, którzy lubią zmieniać cyfrową twarz częściej niż tapetę na telefonie. Od 4 czerwca wszyscy gracze PlayStation będą mogli pobrać darmowe awatary inspirowane serią PlayStation Indies. Kody mają być dostępne na stronie PlayStation Plus oraz w zakładce Days of Play na konsoli.

W trakcie akcji odbędą się również turnieje w wybranych grach, w tym Tekken 8, Mortal Kombat 1, Gran Turismo 7, Astro Bot, Fortnite, NBA 2K26, EA Sports UFC 5 czy EA Sports Madden NFL 26. Uczestnicy, którzy rozegrają przynajmniej jeden mecz, otrzymają awatar Days of Play i wezmą udział w losowaniu nagród. W puli znalazły się między innymi PlayStation Portal, kontroler DualSense Edge, 12-miesięczne członkostwo PlayStation Plus Premium oraz 100 dolarów do wykorzystania w PS Store. W przypadku Fortnite Days of Play Cup stawką będzie część globalnej puli nagród wynoszącej 200 000 dolarów.

Ważnym elementem akcji są także promocje na abonament PlayStation Plus. W wybranych krajach gracze mogą zaoszczędzić do 33% przy zakupie lub przedłużeniu 12-miesięcznej subskrypcji. Aktualni abonenci Essential i Extra mogą natomiast skorzystać ze zniżki przy przejściu na plan Premium lub Deluxe na pozostały okres obecnego członkostwa.

Do tego dochodzą setki przecenionych gier i dodatków w PlayStation Store oraz 15% rabatu na filmy w Sony Pictures Core dla członków PlayStation Plus. Innymi słowy: Days of Play 2026 to nie tyle jedno wydarzenie, ile mały sezon polowań. Tylko trzeba uważać, żeby po wszystkim nie odkryć, że największym bossem nadal jest własna „kupka wstydu”.

A jednak w warsztatach Samsunga najciekawsze nie było samo to, że ekranów jest dużo. Ciekawsze było to, jak konsekwentnie firma próbuje przesunąć opowieść o telewizorze z obszaru „lepszy obraz” w stronę „mądrzejszy domowy ekran”. To subtelna różnica, ale po chwili zaczyna się ją wyczuwać. Telewizor nie ma już tylko wyświetlać filmu, meczu czy gry. Ma rozumieć, co oglądamy, gdzie siedzimy, kiedy w pokoju jest jasno, kiedy dialog ginie pod muzyką, kiedy piłka nożna potrzebuje innego balansu obrazu i dźwięku niż wieczorny serial z platformy VOD.

Samsung Vision AI jest tu oczywiście centralnym hasłem. W 2026 roku ma trafić do wszystkich telewizorów 4K marki, a więc przestaje być dodatkiem z najwyższej półki i staje się czymś w rodzaju systemu nerwowego całej oferty. Brzmi to trochę jak marketingowa mgła, dopóki nie rozłoży się tego na zwykłe domowe sytuacje. Skalowanie AI 4K Pro ma sens wtedy, kiedy ktoś włącza starszy film, telewizję linearną albo YouTube’a nagranego w jakości, która nie powinna być oglądana na ekranie wielkości drzwi balkonowych. Kontroler Dźwięku AI Pro robi się ciekawy nie jako „funkcja”, tylko jako ratunek dla wszystkich tych wieczorów, gdy efekty specjalne wyją, muzyka puchnie, a dialog brzmi tak, jakby aktor mówił przez szalik. Możliwość osobnej regulacji głosu, tła i efektów nie jest może romantyczna, ale bywa bardziej życiowa niż kolejny tryb kinowy z nazwą, której nikt nie zapamięta.

Najbardziej efektowną częścią pokazu pozostają oczywiście Micro RGB. To kategoria, która wygląda jak demonstracja siły – zwłaszcza gdy w grę wchodzi 115-calowy ekran. W takim rozmiarze telewizor nie stoi już w salonie. On trochę zajmuje stanowisko. Samsung mówi tu o mikroskopijnym podświetleniu RGB, precyzyjnej kontroli koloru i jasności oraz szerokiej gamie barw BT2020. W praktyce to próba opanowania czegoś, z czym telewizory mierzą się od zawsze: jak sprawić, żeby obraz był efektowny, ale nie wyglądał jak pocztówka po trzech espresso. Dobre demo potrafi zachwycić, ale prawdziwy test zaczyna się dopiero w domu, przy lampie z boku, odbiciu okna, wieczornym meczu i filmie, który nie został przygotowany specjalnie po to, by sprzedać panel.

OLED-y są z kolei bardziej elegancką częścią tej opowieści. Modele S99H, S95H, S90H i S85H układają się w dość szeroką rodzinę – od flagowego S99H z FloatLayer Design i bezprzewodowym modułem One Connect, po bardziej gamingowy S90H z odświeżaniem do 165 Hz, NVIDIA G-SYNC i AMD FreeSync Premium Pro. To ten moment, w którym telewizor najbliżej podchodzi do komputera, konsoli i elementu wystroju wnętrza jednocześnie. Dla gracza liczy się płynność, niski lag i brak rozrywania obrazu. Dla osoby, która urządza mieszkanie, liczy się to, czy kabel nie wygląda jak smutny ogon technologii. Dla kogoś, kto wieczorem odpala film, liczy się czarny kadr, który naprawdę jest czarny, a nie tylko ciemnoszarym kompromisem.

W tle tej całej technologicznej demonstracji pojawia się coś jeszcze: coraz mocniejsza próba zniknięcia telewizora jako urządzenia. The Frame i The Frame Pro robią to najdosłowniej. Zamiast udawać, że czarny prostokąt na ścianie jest neutralny, Samsung od lat mówi: skoro już wisi, niech przynajmniej próbuje być obrazem. Art Store z dostępem do ponad 5 000 dzieł sztuki brzmi jak funkcja, którą jedni pokochają, a inni skwitują wzruszeniem ramion, ale sama idea jest ciekawa. Telewizor przestaje być sprzętem, który żyje tylko wtedy, gdy coś odtwarza. Ma być obecny również między seansami – trochę jak cyfrowa rama, trochę jak dekoracja, trochę jak bardzo drogi kompromis między galerią a HBO.

Neo QLED i Mini LED są w tej układance mniej spektakularne w nazwach, ale prawdopodobnie ważniejsze dla wielu użytkowników. To nie są modele, które koniecznie mają wywołać westchnienie na prezentacji. One mają po prostu trafić do salonów, w których ogląda się sport w niedzielę, seriale po pracy, bajki rano i gry wtedy, kiedy dom wreszcie milknie. QN80H z procesorem AI NQ4 Gen2, strefowym podświetleniem, Dolby Atmos i odświeżaniem 144 Hz wygląda jak propozycja dla kogoś, kto chce bardzo dobrego, dużego ekranu bez wchodzenia w najbardziej egzotyczne technologie. QN74H sprowadza Quantum Mini LED niżej, do bardziej dostępnej części oferty. Mini LED-y M80H i M74H robią podobny ruch – biorą część rozwiązań z wyższych półek i próbują opowiedzieć je językiem codziennego oglądania.

Po paru dniach od takiego pokazu w głowie nie zostaje pełna lista modeli. Zostają raczej napięcia. Między kinem a salonem. Między obrazem a wystrojem wnętrza. Między graniem a oglądaniem. Między ekranem, który ma zachwycić, i ekranem, który ma po prostu nie przeszkadzać. Telewizor jest jednym z ostatnich dużych urządzeń w domu, które nadal domaga się wspólnej uwagi. Telefon jest prywatny, laptop osobisty, słuchawki odcinają od świata. Telewizor wciąż stoi pośrodku pokoju i mówi: chodźcie tutaj.

Samsung najwyraźniej dobrze to rozumie. Dlatego AI w nowych telewizorach nie jest przedstawiana wyłącznie jako techniczna sztuczka, ale jako sposób na oswojenie tej wspólnej przestrzeni. Czy zawsze będzie działać tak dobrze, jak obiecuje prezentacja? To sprawdzą dopiero testy, wieczory, mecze, gry i te wszystkie sceny, w których technologia przestaje być tematem, bo wreszcie robi to, co powinna: znika za doświadczeniem.

Na papierze oferta Samsung AI TV 2026 wygląda szeroko, chwilami nawet przytłaczająco. Od 42-calowych OLED-ów po 115-calowe Micro RGB, od lifestyle’owego The Frame po modele gamingowe z 165 Hz, od bezprzewodowego One Connect po tryby AI dla sportu i dźwięku. Ale najważniejsze pytanie nie brzmi już chyba: który telewizor ma najlepszą specyfikację. Brzmi raczej: który ekran najlepiej pasuje do sposobu, w jaki naprawdę żyjemy.

Bo w domu nikt nie ogląda „technologii Micro RGB”. Ogląda się finał meczu, film w piątkowy wieczór, dziecięcą bajkę o siódmej rano, koncert, który miał być tylko tłem, a nagle zatrzymał wszystkich na kanapie. I dopiero wtedy widać, czy te wszystkie procesory, algorytmy, herce i cale mają sens. Nie na slajdzie. Nie w komunikacie. Po powrocie. W normalnym świetle. W normalnym pokoju. W normalnym życiu.

Dlatego szósta generacja RAV4 zachowuje wymiary poprzednika, ale pod spodem została zaprojektowana od nowa. Toyota mówi o udoskonalonej platformie TNGA-K, lżejszym i sztywniejszym nadwoziu oraz zmianach, które mają być odczuwalne nie w tabelce, tylko po kilku kilometrach jazdy. Sztywność karoserii wzrosła o 9,7%, a punkty mocowania zawieszenia poprawiono tak, by przednia część podwozia była stabilniejsza o 31%, a tylna o 27%. W praktyce ma to dawać spokojniejsze zachowanie w zakrętach, mniej nerwowości i więcej tego rodzaju pewności, którą docenia się szczególnie wtedy, gdy droga przestaje być idealna.

Toyota popracowała też nad komfortem. Zmieniono konstrukcję słupka A, punkty mocowania zawieszenia, zastosowano lepiej tłumiący klej w tunelu podłogowym, pod podłogą i przy tylnych nadkolach. Do tego dochodzą nowe elementy ślizgowe w amortyzatorach, bardziej miękkie tuleje oraz poprawiona aerodynamika lusterek i uszczelnienie drzwi. Brzmi jak lista rzeczy, których nikt nie będzie cytował przy kawie, ale właśnie z takich detali składa się samochód, który mniej męczy w codziennym użyciu.

Najważniejsze zmiany dotyczą jednak napędów. Nowa RAV4 będzie dostępna jako hybryda oraz hybryda plug-in, przy czym Toyota zapowiada wydajniejsze układy i mocniejsze silniki elektryczne. Wersja plug-in szóstej generacji ma przejechać w trybie elektrycznym do 212 km w ruchu miejskim. To już zasięg, który pozwala traktować benzynę jako plan awaryjny na dłuższą trasę, a nie codzienny obowiązek.

Nowością jest również elektronicznie sterowany układ hamulcowy. Ma działać bardziej naturalnie i skuteczniej, ale Toyota dorzuca tu także kilka systemów, które brzmią jak hasła z instrukcji dla inżynierów, choć ich cel jest prosty. Vehicle Braking Posture Control ma ograniczać przechyły nadwozia i poprawiać stabilność przy hamowaniu, a Cooperative Steering Driving Force Control synchronizować pracę układu kierowniczego i napędu tak, by auto pewniej zachowywało się w zakrętach. Innymi słowy: mniej dramatów, więcej przewidywalności.

RAV4 pozostaje też samochodem dla tych, którzy lubią mieć napęd na cztery koła nie tylko po to, by spokojniej ruszyć spod świateł zimą. Hybrydy i hybrydy plug-in będą dostępne z inteligentnym AWD-i, które automatycznie dołącza tylną oś, gdy przednie koła tracą przyczepność. W wersjach 4×4 samochód może holować przyczepę z hamulcami o masie do 2 000 kg. Toyota poprawiła też możliwości w lekkim terenie – elektronicznie sterowany układ hamulcowy potrafi ograniczać poślizg koła bez przyczepności i przekazywać moment tam, gdzie faktycznie da się go wykorzystać. Do tego dochodzi system DAC, czyli wspomaganie zjazdu ze wzniesienia, uruchamiane przyciskiem na konsoli centralnej.

Na szczycie gamy pojawi się RAV4 GR SPORT. Nie jest to jeszcze rajdówka udająca rodzinnego SUV-a, raczej rodzinny SUV, który trochę mocniej prostuje plecy. Wersja ta będzie dostępna wyłącznie z najmocniejszymi układami hybrydowymi i plug-in, dostanie szerszy o 20 mm rozstaw kół, obniżony o 15 mm prześwit, poszerzone przednie nadkola, 20-calowe czarne felgi oraz specjalnie dostrojone zawieszenie i układ kierowniczy. Toyota wspomina też o poprawkach aerodynamicznych, w tym dodatkowych otworach w grillu.

Nową Toyotę RAV4 można już zamawiać w salonach. I choć na pierwszy rzut oka nie wygląda to na samochód, który chce przewrócić segment do góry nogami, właśnie w tym może tkwić sens tej generacji. RAV4 nie musi nikomu udowadniać, że istnieje. Musi tylko sprawić, żeby miliony kierowców dalej chciały do niej wracać.

W praktyce oznacza to, że nowy powerbank Baseusa ma ładować iPhone’a 17 Pro od 0 do 50% w 34 minuty. Dla porównania, według danych producenta starsze ładowarki bezprzewodowe potrzebowały na podobny wynik około 66 minut. Starsze iPhone’y – od serii 12 do 15 – skorzystają z maksymalnie 15 W, czyli z limitu, który i tak jest dla nich bardziej istotny niż ambicje samego akcesorium.

Drugim ważnym elementem jest magnes. A właściwie 16 magnesów neodymowych N52, które tworzą pierścień o sile przyciągania 13 N. Producent przelicza to na udźwig około 1,32 kg, co brzmi jak liczba z laboratorium, ale w codziennym użyciu ma oznaczać coś prostszego: powerbank powinien wskakiwać na plecki telefonu bez szukania idealnego kąta i nie odpadać przy robieniu zdjęć, rozmowie czy noszeniu zestawu w dłoni. Czyli mniej ceremonii, więcej „przyczep i idź”.

Baseus sporo miejsca poświęca też temperaturze. PicoGo AM52 ma aluminiową obudowę, warstwę grafenu oraz system monitorowania temperatury NTC, który sprawdza ją 18 000 razy na godzinę. Według deklaracji producenta podczas intensywnego ładowania urządzenie pozostaje poniżej 39°C. To ważne, bo magnetyczne powerbanki potrafią być jedną z tych rzeczy, które najpierw obiecują wolność od kabla, a chwilę później przypominają w dłoni mały kaloryfer.

Sam powerbank ma pojemność 10 000 mAh, waży 197 g i ma 16 mm grubości. To nie jest więc gadżet z gatunku „zapomnisz, że go masz”, ale raczej sensowny zapas energii na dzień poza domem, podróż albo dłuższe popołudnie, gdy telefon robi za aparat, mapę, bilet, portfel i centrum dowodzenia całym życiem. Producent podaje, że taka pojemność wystarczy na około 1,5-krotne naładowanie iPhone’a 17 Pro lub iPhone’a 16 Pro oraz pełne ładowanie Samsunga Galaxy S25 Ultra.

Jest też USB-C o mocy do 45 W, więc PicoGo AM52 nie musi ograniczać się do telefonu przyklejonego magnetycznie do obudowy. Po kablu można podładować także tablet albo ultrabooka, a sam powerbank obsługuje wejście 30 W, dzięki czemu pełne ładowanie od 0 do 100% ma zajmować około 1,5 godziny. Możliwe jest również ładowanie dwóch urządzeń jednocześnie – smartfona bezprzewodowo i drugiego akcesorium przewodowo, na przykład słuchawek albo zegarka.

Baseus PicoGo AM52 trafił już do sprzedaży w Polsce. Oficjalna cena detaliczna wynosi 199 PLN, a urządzenie jest dostępne w sieci RTV Euro AGD. Przy tej cenie najciekawsze nie jest nawet to, że mamy tu kolejny powerbank, tylko że szybkie magnetyczne ładowanie w standardzie Qi2.2 zaczyna schodzić z poziomu „ładnego dodatku do flagowca” do kategorii akcesorium, które można wrzucić do torby bez finansowego moralitetu.

To partnerstwo jest zakorzenione we wspólnych wartościach. W swojej dziedzinie Cristiano Ronaldo stał się globalną ikoną dzięki niezachwianej samodyscyplinie, wytrwałości oraz przełamywaniu własnych limitów. Te same zasady stanowią podstawę filozofii marki Dreame: skupienie na trwałej wizji, technologiczne przywództwo oraz stałe udoskonalanie doświadczeń użytkownika związanych z produktem.

Mówiąc o partnerstwie, Cristiano Ronaldo stwierdził: „Zawsze szukam partnerów, którzy podzielają moje dążenie do perfekcji i zaangażowanie w ciężką pracę. Dreame jest marką, która wprowadza innowacje oraz dostarcza najwyższej klasy wydajność, sprawiając, że życie staje się łatwiejsze i lepsze. Jestem podekscytowany faktem, że dołączam do rodziny Dreame oraz wspieram ich misję liderowania na rynku globalnym.”

Dreame to Win: Redefiniowanie przyszłości inteligentnego życia

Opracowane jako rdzeń partnerstwa hasło „Dreame to Win” ucieleśnia połączenie światowej klasy mentalności zwycięzcy oraz zaawansowanej innowacji, redefiniując pojęcie „smart living” jako potężne narzędzie, które umożliwia użytkownikom osiągnięcie doskonałości w codziennej rutynie.

„To coś więcej niż sponsoring, to potężny sojusz pomiędzy technologicznym liderem, a światowej klasy, globalnie rozpoznawanym sportowcem,” powiedział Colm Chang, globalny prezes Dreame. „Rozpoznajemy nawzajem naszą siłę, wizję i długoterminowe podejście do rozwoju. Cristiano charakteryzuje duch skupienia i doskonałość, które głęboko rezonują z naszą misją bycia branżowym liderem oraz oddziaływania na świat poprzez inteligentne technologie. Razem jesteśmy oddani wizji dostarczania wysokiej jakości, gotowych na przyszłość doświadczeń dla gospodarstw domowych na całym świecie.”

W ramach globalnego partnerstwa Dreame będzie integrowało wizerunek Cristiano Ronaldo w ramach swoich kategorii produktowych, prezentując możliwość marki do dostarczania wyszukanego, efektywnego i wysokiej jakości stylu życia. Poprzez połączenie międzykulturowego wpływu Cristiano Ronaldo oraz najnowocześniejszego ekosystemu Dreame.

Współpraca obejmuje cały inteligentny ekosystem Dreame, włączając w to:

• Inteligentne urządzenia sprzątające do użytku w domu i na zewnątrz domu
• Inteligentne duże AGD
• Urządzenia pielęgnacji osobistej
• Małe AGD kuchenne

To nie była klasyczna konferencja z motoryzacyjną dekoracją. Horizon Journey miało w sobie coś z car meetu, coś z festynu dla ludzi, którzy od dziecka odróżniają tylny napęd od przedniego szybciej niż imiona kuzynów, i coś z tej szczególnej, gamingowej atmosfery, w której dorosły człowiek może na chwilę przestać udawać, że nie cieszy go możliwość ustawienia samochodu bokiem na cyfrowej drodze. W centrum tego wszystkiego była Forza Horizon 6, ale po powrocie coraz wyraźniej zostaje w głowie nie sama gra. Zostaje Toyota.

Jej obecność nie wyglądała jak logo doklejone do cudzej kultury, lecz jak powrót do miejsca, w którym od dawna już była. Dla wielu ludzi motoryzacja nie zaczęła się przecież w salonie sprzedaży, na torze ani nawet na pierwszej jeździe z ojcem po pustym parkingu. Zaczęła się na ekranie. W grach. W wirtualnym garażu, w którym można było mieć Suprę, zanim miało się prawo jazdy. W wyścigach, w których Toyota nie była „modelem w ofercie”, tylko obietnicą stylu życia.

To jest być może najciekawszy paradoks współczesnej motoryzacji: samochody znikają z dziecięcych marzeń jako przedmioty codziennego pożądania, ale jednocześnie przeżywają drugie życie w cyfrowej kulturze. Ktoś może nigdy nie kupić sportowego coupé, nigdy nie pojechać na track day, nigdy nie rozmawiać o przełożeniach skrzyni biegów przy kawie z ludźmi, którzy używają słowa „dyfer” bez cienia ironii. A jednak może dokładnie wiedzieć, czym jest Supra. Może pamiętać AE86 nie z katalogu, lecz z popkultury. Może znać GR Yarisa jako mały, bezczelny dowód na to, że jeszcze nie wszystko w motoryzacji zostało uładzone przez tego cholernego Excela.

W tym sensie Toyota ma w gamingu kapitał, którego nie da się kupić jedną kampanią. Budował się latami – przez gry, filmy, tuning, drift, japońskie mity, garażowe legendy i tę szczególną formę chłopięco-dorosłego marzenia, w którym samochód jest jednocześnie maszyną, bohaterem i awatarem. Forza Horizon bardzo dobrze rozumie ten mechanizm. To nie jest seria o jeżdżeniu z punktu A do punktu B. To seria o jeżdżeniu bez prawdziwego powodu, czyli o jednej z najczystszych form motoryzacyjnej wolności. Droga jest tam mniej ważna niż nastrój. Samochód mniej ważny niż to, kim możemy się w nim przez chwilę stać.

Dlatego Toyota pasuje do tego świata tak naturalnie. Bo jej gamingowe dziedzictwo nie polega wyłącznie na tym, że jej modele pojawiają się w grze. Polega na tym, że wiele z nich ma już własne życie poza katalogiem. GR Supra nie jest tylko sportowym samochodem. Land Cruiser nie jest tylko terenówką. GR Yaris nie jest tylko szybkim hatchbackiem z napędem na cztery koła. Każdy z tych modeli niesie ze sobą pewien rodzaj opowieści – o wytrzymałości, buncie, precyzji, przesadzie, rozsądku doprowadzonym do nierozsądnych granic. Gaming świetnie takie rzeczy wyczuwa, bo gry od zawsze żywią się nie tylko parametrami, ale fantazją.

W Frenštát pod Radhoštěm było to szczególnie wyraźne, bo miejsce samo w sobie nie miało chłodu wielkiej premiery. Furt Bokem Garages wyglądało raczej jak przestrzeń, w której samochody są nie tyle eksponowane, ile przeżywane. Nie stoją tam jak biżuteria za szybą, tylko jak przedmioty, wokół których gromadzą się ludzie, ich rozmowy i historie. W tle czeskie góry, trochę surowości, trochę luzu, trochę lokalnego kolorytu. Żadnej sterylnej hali, w której każdy krok brzmi jak naruszenie procedury. Raczej energia miejsca, gdzie można podejść bliżej, obejrzeć detal, pogadać, posłuchać, wejść w tę dziwną wspólnotę ludzi, którzy potrafią przez kilka minut mówić o jednej linii nadkola i naprawdę nie czują, że marnują życie.

A potem obok tego świata stoi gaming. Stanowiska, ekrany, kierownice, cyfrowa Japonia Forza Horizon 6. Na pierwszy rzut oka to dwa porządki: realna blacha i wirtualny asfalt. Ale im dłużej się tam było, tym mniej miało się ochotę je rozdzielać. Bo przecież dla całego pokolenia właśnie tak wygląda motoryzacyjne doświadczenie: trochę realne, trochę cyfrowe, trochę zapamiętane z drogi, trochę z gry, trochę z filmu, trochę z internetu. Dziś samochód może najpierw stać w wirtualnym garażu, potem na tapecie telefonu, później w rozmowie ze znajomym, a dopiero na końcu – jeśli życie, pieniądze i zdrowy rozsądek pozwolą – pod domem.

Najlepsze w Horizon Journey było właśnie to, że nie próbowano zamknąć tej relacji w prostym haśle. Nie chodziło tylko o „samochody w grze” ani o „grę dla fanów samochodów”. Chodziło o obszar pomiędzy. O moment, w którym patrzysz na prawdziwe auto, a w głowie już widzisz je w innym świetle, na innej drodze, w innym kraju, przy innej muzyce. O to, że motoryzacyjna wyobraźnia zawsze była trochę większa od motoryzacyjnej rzeczywistości.

Toyota ma w tej opowieści jednak szczególne miejsce, bo przez lata nauczyła się istnieć w kilku rejestrach naraz. Potrafi być marką od rozsądku, hybryd, codzienności i niezawodności, ale potrafi też odpalić zupełnie inną część wyobraźni. Tę od motorsportu, driftu, gier, ikon, modeli, które nie potrzebują długiego wprowadzenia. I może właśnie dlatego jej obecność przy Forza Horizon 6 wydaje się tak sensowna. Bo jeśli nowa odsłona serii zabiera graczy do Japonii, trudno wyobrazić sobie tę podróż bez Toyoty. To byłoby trochę tak, jakby opowiadać historię rocka bez gitary elektrycznej. Teoretycznie można, ale po co się tak męczyć.

Horizon Journey zostaje więc w pamięci nie jako pokaz atrakcji, tylko jako przypomnienie, że motoryzacja dawno przestała mieszkać wyłącznie na drogach. Jest w grach, filmach, muzyce, na zlotach, w garażach, w rozmowach i w tych krótkich chwilach, kiedy człowiek widzi samochód i przez sekundę znowu ma piętnaście lat. Toyota nie weszła w ten świat z zewnątrz. Ona po prostu otworzyła drzwi do garażu, w którym jej auta stały od dawna.

I chyba dlatego po powrocie najbardziej nie pamięta się kolejności punktów programu. Pamięta się raczej to ciche zderzenie dwóch porządków: prawdziwego i cyfrowego. Samochodu, który można obejść dookoła, i samochodu, którym można pojechać wszędzie. Frenštát pod Radhoštěm był przez jeden dzień miejscem, w którym te dwa światy nie musiały ze sobą konkurować. Wystarczyło odpalić silnik – albo konsolę. W przypadku Toyoty różnica okazała się mniejsza, niż mogłoby się wydawać.