Halo: Campaign Evolved próbuje odtworzyć właśnie to wspomnienie. Halo Studios zbudowało kampanię od podstaw na Unreal Engine 5, dodało nowe sceny, rozszerzyło arsenał, wprowadziło współczesne mechaniki oraz trzy dodatkowe misje. Jednocześnie zachowało strukturę oryginału na tyle wiernie, że nadal można rozpoznać niemal każdy zakręt i miejsce, w którym kiedyś przyklejono nam do pancerza granat.

To remake rozdarty między dwiema epokami. Z jednej strony porusza się lekko, strzela precyzyjnie i wygląda jak gra dla kogoś nieznającego Master Chiefa. Z drugiej wciąż nosi projektowe DNA czasów, kiedy powtórzenie tego samego pomieszczenia kilka razy uchodziło za rozsądny sposób budowania poziomu.

Pierwsze wrażenie jest jednak znakomite. Lądowanie na pierścieniu Halo przypomina, że gry nie zawsze potrzebują pół godziny ekspozycji, systemu reputacji i bohatera prowadzącego podcast w trakcie spaceru. Wystarczy rozbity statek, karabin, otwarta dolina i niebo zakrzywiające się wysoko nad głową. Unreal Engine 5 nie zmienia tej sceny w demonstrację technologiczną, lecz przywraca jej skalę dopowiadaną przez pamięć.

Otwarte przestrzenie są gęstsze od roślinności, światło buduje atmosferę, a konstrukcje Przymierza wyglądają jak dzieło obcej cywilizacji. Najważniejsze, że twórcy zachowali kierunek artystyczny oryginału. Anniversary z 2011 roku często myliło większą liczbę detali z lepszym obrazem, rozjaśniając sceny i zmieniając ich charakter. Tutaj chłodne wnętrza i przytłumione światło znów pracują na klimat.

Nie wszystko wypada równie dobrze. Część modeli postaci wygląda zwyczajnie, a ciemne wnętrza przeładowane odbiciami czasem utrudniają dostrzeżenie leżącej broni. Znaczniki ekwipunku pełnią więc rolę drogowskazów w kosztownie odrestaurowanym labiryncie.

Największe zmiany czuć jednak nie w oczach, lecz w dłoniach. Master Chief może sprintować, przejmować pojazdy, upuszczać broń i korzystać z przybliżenia przy każdej giwerze. Overshield i kamuflaż trafiają do osobnego slotu, a arsenał uzupełniono o broń z późniejszych części serii.

Większość tych zmian działa znakomicie. Przejmowanie Ghosta wydaje się tak naturalne, że trudno uwierzyć, iż nie było go w oryginale. Sprint pozwala szybciej pokonywać długie przejścia, co można uznać za mechanikę albo akt humanitaryzmu wobec osób pamiętających Bibliotekę. Strzelanie jest responsywne, a walka nadal zachowuje swój rytm.

To pozostaje największą siłą Halo. Jeden granat uruchamia kolejny, pojazd przewraca się w najmniej odpowiedniej chwili, Elite uskakuje za osłonę, Grunt wpada w panikę, a starannie przygotowany plan po kilku sekundach przypomina eksperyment fizyczny. Remake nie porządkuje tego chaosu. Nowe zachowania przeciwników sprawiają, że widowisko bywa jeszcze lepsze.

Modernizacja ma jednak swoją cenę. Sprint zmniejsza odczuwalną skalę lokacji, bo przestrzenie, które dawniej wydawały się monumentalnymi polami bitwy, można dziś szybko przebiec. Regeneracja zdrowia i większa mobilność łagodzą poziom trudności, a możliwość przechowywania dodatkowej osłony zmienia rytm starć projektowanych wokół natychmiastowego używania bonusów.

Nie są to złe zmiany. Sprawiają po prostu, że nie jest to dokładnie ta sama gra. Campaign Evolved filtruje oryginał przez ćwierć wieku rozwoju strzelanek. Czasami daje to doskonałe rezultaty, a czasami nowe możliwości ruchu i stare mapy zachowują się jak dwie osoby tańczące do różnych wersji tej samej piosenki.

Najmocniej widać to w zamkniętych poziomach. Twórcy poprawili orientację i miejscami wygładzili tempo, ale nie przebudowali słynnych ciągów sal, mostów oraz korytarzy. Assault on the Control Room nadal trwa o kilka pomieszczeń za długo. Biblioteka jest czytelniejsza, lecz wciąż pozostaje Biblioteką. Można pomalować urząd i postawić wygodniejsze krzesła, ale kolejka nadal kończy się przy tym samym okienku.

Nie pomagają też checkpointy pamiętające czasy, gdy cierpliwości graczy nie rozmontowały jeszcze powiadomienia i aplikacje. Nagła śmierć od Elity z mieczem albo granatu plazmowego bawi za pierwszym razem. Gdy trzeba przez nią powtarzać kilka starć, humor szybko robi się bardziej wojskowy.

Najlepszym dowodem na to, jak mogłoby wyglądać współczesne Halo, są trzy nowe misje Operation: Meteorite. Prolog pokazuje Master Chiefa i sierżanta Johnsona podczas infiltracji okrętu Przymierza. Pojawiają się Brute’y, broń z późniejszych części, bardziej zwarte areny, większa wertykalność, a nawet bitwa kosmiczna.

Nowe etapy są dobrze wkomponowane w kampanię i pokazują, że Halo Studios potrafi projektować ciekawsze przestrzenie niż ciąg lustrzanych korytarzy. Fabularnie pozostają jednak zachowawcze. Rozszerzają tło konfliktu, ale nie odkrywają wielu nowych tajemnic. To dobrze wykonany przypis, nie nowy rozdział sagi.

Wartością dodaną jest Campaign Remix. Łącznie 42 czaszki zmieniają skład przeciwników, rozmieszczenie uzbrojenia i warunki rozgrywki. Spotkanie Brute’ów i Flood w miejscu zajmowanym wcześniej przez Przymierze brzmi jak błąd w dokumentacji, lecz idealnie pasuje do ducha serii.

Kooperacja pozostaje jednym z najważniejszych atutów. Lokalnie można grać we dwie osoby na podzielonym ekranie, a online do kampanii dołącza maksymalnie czterech graczy. Jest cross-play i wspólny postęp między platformami. Halo zawsze było najlepsze wtedy, gdy operacja wojskowa po kilku minutach zamieniała się w kłótnię o to, kto wysadził Warthoga.

Trudniej zaakceptować brak rywalizacyjnego multiplayera. Dla wielu osób sieciowe starcia są częścią tożsamości serii równie ważną jak Cortana i chóralny motyw muzyczny.

Najważniejsze jednak, że Halo: Campaign Evolved nie zachowuje się jak muzealny eksponat. Nie prosi, by podziwiać jego znaczenie historyczne i wybaczać wszystko, co zdążyło się zestarzeć. Pozwala ponownie zrozumieć, dlaczego ta kampania działała tak dobrze. Nie wszystkie stare problemy udało się usunąć, a część nowych mechanik zmienia tempo bardziej, niż chcieliby przyznać twórcy. Mimo to po napisach naturalnym odruchem nie jest odinstalowanie kolejnego remake’u, lecz napisanie do znajomych z pytaniem, kiedy gramy w kooperacji.

To chyba najlepszy komplement, jaki można wystawić serii pamiętającej czasy kineskopów.

Inteligentny podajnik karmy PW10

PW10 (379 PLN) pozwala na stały kontakt z pupilem dzięki kamerze z obiektywem 2 Mpx HD. Urządzenie oferuje panoramiczny widok o kącie 270 stopni w poziomie oraz 100 stopni w pionie, co całkowicie eliminuje martwe punkty i zapewnia podgląd w doskonałej jakości zarówno w dzień, jak i w nocy. Za sprawą dedykowanej aplikacji oraz funkcji AI, sprzęt umożliwia zdalne zarządzanie harmonogramami karmienia, przesyła alerty o ruchu i pozwala na dwukierunkową komunikację głosową.

Dostępna jest również opcjonalna subskrypcja oferująca porady zdrowotne oparte na sztucznej inteligencji. Pojemny, 4-litrowy zbiornik gwarantuje zapas pożywienia dla kotów lub małych psów nawet na 30 dni, podczas gdy aplikacja prowadzi dokładny dziennik posiłków i ostrzega o niskim poziomie karmy. Urządzenie jest niezawodne nawet w sytuacjach awaryjnych, ponieważ plany karmienia zapisywane są w pamięci lokalnej, a zapasowa bateria zapewnia do 14 dni pracy podczas przerw w dostawie prądu czy braku połączenia Wi-Fi. Podajnik dba również o higienę – miska ze stali nierdzewnej 304 zapobiega powstawaniu reakcji alergicznych u zwierząt, a jej modułowa konstrukcja pozwala na błyskawiczne odłączenie i umycie. Z kolei szczelnie zamykana pokrywa z pochłaniaczem wilgoci dba o to, aby karma zawsze pozostawała świeża i chrupiąca.

Dozownik wody PY20

Kolejną propozycją jest innowacyjny dozownik wody PY20 (199 PLN), który stawia na ochronę środowiska i eliminuje stałe koszty eksploatacji dzięki konstrukcji pozbawionej konieczności wymiany tradycyjnych wkładów filtrujących. Sprzęt zapewnia niezwykłą swobodę ustawienia w dowolnym miejscu domu. Zasila go potężny akumulator o pojemności 4.000 mAh, który uwalnia od konieczności podłączania kabli i gwarantuje pupilom 90 dni stałego dostępu do bezpiecznej wody.

To także idealne wsparcie podczas podróży. Pojemny zbiornik o pojemności 3 litrów wystarcza na 15 dni nawadniania, a niezawodna taca awaryjna dba o to, by zwierzęta miały dostęp do wody nawet po całkowitym rozładowaniu urządzenia. Dozownik wyposażono w inteligentny radar o kącie widzenia 120 stopni, który aktywuje się w momencie zbliżenia się zwierzaka. Strumień symuluje naturalne źródło świeżej wody, co nie tylko zachęca do picia, ale także maksymalizuje efektywność urządzenia. Zastosowanie higienicznej stali nierdzewnej 304 zapobiega problemom ze skórą, a utrzymanie dozownika w czystości ułatwia trójetapowy, modułowy system demontażu, dzięki któremu dokładne czyszczenie jest niezwykle proste.

Inteligentne legowisko PB10

W ofercie pojawia się również legowisko PB10 (649 PLN), które zapewnia zaawansowane bezpieczeństwo termiczne. Wykorzystuje ono niezwykle cichą technologię termoelektryczną do kontrolowania temperatury, całkowicie eliminując przy tym ryzykowne przewody grzejne i nieporęczne kompresory. Za pomocą intuicyjnego interfejsu LED właściciele mogą płynnie przełączać się między trybami chłodzenia i grzania, precyzyjnie dostosowując temperaturę w zakresie od 20 do 32 stopni Celsjusza. Sprawia to, że legowisko gwarantuje komfort bez względu na porę roku.

Wysoka wydajność cieplna pozwala na bezpieczne osiągnięcie pożądanej temperatury w zaledwie 10 minut, przynosząc zwierzakowi natychmiastową ulgę. To prawdziwie królewskie legowisko wyróżnia się przestronną otwartą konstrukcją o średnicy 54 cm i udźwigiem do 20 kg, dzięki czemu komfortowo pomieści nawet większe zwierzęta. Wbudowana waga o wysokiej precyzji (do 100 g), na bieżąco monitoruje zdrowie pupila, wyświetlając jego wagę w czasie rzeczywistym na panelu LED. Ponadto niezawodna pamięć urządzenia zachowuje wszystkie ustawienia nawet po nagłej utracie zasilania.

Wielofunkcyjne urządzenie do pielęgnacji XE10

Domowy salon piękności dla zwierząt staje się faktem dzięki urządzeniu do pielęgnacji XE10 (279 PLN). Ten wszechstronny sprzęt 3w1 płynnie łączy funkcje wyczesywania, usuwania martwego włosia oraz stylizacji w jednym narzędziu. Proces pielęgnacji wspiera terapia delikatnym światłem czerwonym i niebieskim, która koi skórę zwierzęcia i redukuje matowość, zapewniając zdrowszą i gładszą sierść po każdym zabiegu.

Urządzenie radzi sobie bez problemu z każdym bałaganem. Wykorzystuje tryb o sile ssania 15 000 Pa do lekkich zabiegów pielęgnacyjnych oraz potężny tryb oferujący aż 25 000 Pa do wyciągania uporczywej, głęboko osadzonej sierści. Zastosowany tu wydajny akumulator litowy pozwala zapomnieć o plączących się kablach, gwarantując do 60 minut nieprzerwanej pracy na jednym ładowaniu. Cały proces pielęgnacji przebiega w przyjaznej, bezstresowej dla zwierzęcia atmosferze za sprawą niezwykle cichej konstrukcji, która generuje hałas na poziomie zaledwie 67 dB w trybie niskim oraz 73 dB w trybie maksymalnym.

Aava, legendarna wspinaczka, chce samotnie zdobyć dziewięciotysięcznik, który odebrał życie 159 osobom. Ignoruje wiadomości od menedżera i traktuje wyprawę jak prywatny rachunek do wyrównania. Towarzyszy jej niewielki Climbot, który zbiera i naprawia haki, odbiera komunikaty oraz przerabia śmieci na kredę wspinaczkową. W innej grze zostałby maskotką. Tutaj jest ostatnim pracownikiem technicznym na końcu świata.

Wspinanie polega na wybieraniu kolejnych ruchów rąk i nóg. Gra zwykle podpowiada najbardziej logiczną kończynę, ale pozwala przejąć kontrolę podczas trudniejszych manewrów. Trzeba obserwować ułożenie ciała, rozkładać ciężar i szukać punktów podparcia. Źle ustawiona stopa przenosi napięcie na pozostałe kończyny, Aava zaczyna drżeć i ciężej oddychać. Nie potrzeba czerwonego wskaźnika. Wystarczy spojrzeć na jej ciało i posłuchać oddechu.

Początkowo każda ściana wygląda jak skalny komunikat „proszę zawrócić”. Z czasem gracz zaczyna dostrzegać szczeliny, uskoki i całe sekwencje ruchów. Cairn nie rozwija bohaterki punktami zręczności, lecz naszą własną umiejętność czytania skały. To satysfakcjonujący rodzaj postępu, przypominający chwilę, w której przypadkowe nuty zaczynają układać się w melodię.

Nie istnieje jedna właściwa droga. Można wybrać krótsze, ryzykowne przejście albo dłuższą trasę z miejscami na odpoczynek. Kamera pozwala oddalić widok i zaplanować ruchy, ale nawet najlepsza koncepcja kończy się tam, gdzie zaczynają się mokra skała, gwałtowny wiatr albo granit, w który nie da się wbić haka.

Wtedy wspinaczka łączy się z survivalem. Aava marznie, jest głodna, odwadnia się, rani palce i traci energię. W biwaku może gotować, naprawiać wyposażenie, bandażować dłonie i analizować pogodę. Zapasy są ograniczone, a podczas wspinania nie da się swobodnie korzystać z plecaka. Jeśli wcześniej nie uzupełniliśmy wody lub kredy, gra nie zaoferuje magicznego menu ratunkowego.

Najciekawsze są nie same upadki, lecz spirale katastrofy. Zła trasa zabiera energię, osłabienie spowalnia wspinaczkę, pogoda zmusza do odwrotu, a kurczące się zapasy nie pozwalają przeczekać burzy. Jeden błąd może odezwać się kilkaset metrów później. Śmierć cofa do ostatniego biwaku, a na najwyższym poziomie trudności znikają haki i punkty zapisu.

Mimo napięcia Cairn potrafi być niemal medytacyjny. Skupienie na kolejnym chwycie usuwa z głowy wszystko poza skałą. Po dotarciu na półkę przychodzą cisza oraz widok dolin, chmur i ośnieżonych grzbietów, wyglądających jak ożywione plansze francuskiego komiksu. Muzyka zostawia przestrzeń dla wiatru, deszczu i oddechu Aavy. Samotność staje się tu pełnoprawnym elementem krajobrazu.

Zdarzają się techniczne potknięcia przy przechodzeniu ze ściany na płaską powierzchnię, a automatyczny wybór kończyn nie zawsze odgaduje zamiary gracza. Krzywa trudności również potrafi gwałtownie spojrzeć w górę. Są to jednak rysy na skale, nie pęknięcia konstrukcji.

Cairn opowiada o potrzebie wejścia wyżej, nawet gdy trudno już wyjaśnić po co. Nie romantyzuje wspinaczki, lecz pokazuje jej fizyczny koszt i łatwość, z jaką ambicja zmienia się w obsesję. Jednocześnie pozwala zrozumieć, dlaczego ludzie próbują. Po godzinach walki z jednym fragmentem skały kilka metrów stabilnego gruntu smakuje jak zwycięstwo.

Obiektyw jest przeznaczony do pełnoklatkowych aparatów Sony Alpha z mocowaniem E. Zakres 100-400 mm powinien wystarczyć zarówno do fotografowania przyrody i sportu, jak i krajobrazów, w których teleobiektyw pozwala optycznie zbliżyć do siebie kolejne plany. Po podłączeniu opcjonalnego telekonwertera maksymalną ogniskową można zwiększyć do 800 mm, a w trybie APS-C nawet do 1 200 mm. To już poziom, przy którym sąsiad z drugiego końca jeziora zaczyna wyglądać podejrzanie blisko.

Za jakość obrazu odpowiada układ zawierający dwie soczewki ED oraz dwa elementy asferyczne, mające ograniczać aberracje chromatyczne i utrzymywać ostrość w całym zakresie zoomu. Obiektyw otrzymał też dziewięciolistkową, kołową przysłonę, która ma zapewniać miękkie rozmycie tła. Nie jest to wyłącznie sprzęt do fotografowania odległych obiektów – minimalna odległość ustawiania ostrości wynosi 1,13 m przy 100 mm oraz 0,86 m przy 400 mm, a maksymalne powiększenie sięga 0,41×. Kwiaty i owady również mieszczą się więc w jego repertuarze.

Autofokus wykorzystuje silnik liniowy i ma działać szybko, cicho oraz wystarczająco precyzyjnie, by śledzić poruszające się obiekty. W połączeniu z aparatem Sony α9 III obiektyw obsługuje serie do 120 kl./s z ciągłym ustawianiem ostrości i ekspozycji. Wbudowana stabilizacja optyczna pomaga natomiast podczas fotografowania z ręki, szczególnie na dłuższym końcu zakresu, gdzie nawet spokojne naciśnięcie spustu migawki potrafi przypominać drobne trzęsienie ziemi.

Przy filmowaniu obiektyw współpracuje z aktywną stabilizacją aparatu, skoordynowanym sterowaniem stabilizacją oraz funkcją kompensacji oddychania ostrości w obsługiwanych korpusach. Na obudowie znalazły się konfigurowalny przycisk blokady ostrości, ogranicznik zakresu AF, przełączniki trybów oraz blokada zoomu. Konstrukcja jest również odporna na pył i wilgoć, choć – jak zwykle w takich przypadkach – nie należy mylić tego z pełną wodoodpornością.

Sony FE 100-400 mm F5,6-8 OSS trafi do sprzedaży pod koniec sierpnia 2026 roku. Cena nie została jeszcze podana.

Asystenta można uruchomić dłuższym przytrzymaniem spustu migawki albo komendą „Hey, Kira”. Najbardziej praktyczną z nowych funkcji wydaje się tłumaczenie rozmów w czasie rzeczywistym. Zamiast wpisywać kolejne zdania do aplikacji i przekazywać rozmówcy telefon niczym elektroniczną tabliczkę na loterii fantowej, użytkownik może po prostu mówić. Kamera ma na bieżąco interpretować wymianę zdań, pomagając podczas zamawiania jedzenia, zakupów czy prób zrozumienia komunikacji miejskiej.

Drugim elementem aktualizacji jest funkcja Ask with Photo. Wystarczy skierować GO Ultra na budynek, tablicę, eksponat albo napis w obcym języku i zadać pytanie. System ma rozpoznać to, co widzi kamera, a następnie przedstawić tłumaczenie lub dodatkowy kontekst. Może więc wyjaśnić, przed jakim zabytkiem stoimy, co przedstawia muzealny eksponat albo dlaczego lokalny pomnik wygląda tak, jakby ktoś zaprojektował go po wyjątkowo długim lunchu.

Ask by Voice służy natomiast do bardziej otwartych pytań, niezwiązanych bezpośrednio z obrazem rejestrowanym przez kamerę. Można poprosić o informacje dotyczące pogody, cen, lokalnych potraw, pamiątek czy historii odwiedzanego miejsca. Odpowiedzi mają pojawiać się bez konieczności przerywania nagrania i rozpoczynania kolejnej sesji poszukiwań w telefonie.

Całość uzupełnia rozpoznawanie głosu właściciela. GO Ultra ma nauczyć się jego brzmienia i wychwytywać polecenia także na zatłoczonej ulicy, w pociągu czy wśród rozmów innych osób. To istotne, bo urządzenie noszone na klatce piersiowej zwykle słyszy nie tylko użytkownika, ale również połowę miasta, kaszlącego turystę za plecami i sprzedawcę próbującego przekonać wszystkich do zakupu magnesu na lodówkę.

Nowe funkcje wpisują się w charakter GO Ultra, czyli małej kamery przeznaczonej do nagrywania z perspektywy pierwszej osoby. Magnetyczne mocowanie pozwala szybko przenosić ją pomiędzy ubraniem, uchwytem i dłonią, dzięki czemu może pracować zarówno bez użycia rąk, jak i pełnić rolę urządzenia przekazywanego rozmówcy podczas tłumaczenia.

Osobnym narzędziem pozostaje Moments Pro. Nie jest ono częścią asystenta głosowego, lecz wykorzystuje AI już po zakończeniu nagrywania. Program wybiera najciekawsze fragmenty, układa klipy w bardziej spójną całość i dopasowuje do nich muzykę zgodną z rytmem obrazu. Innymi słowy, próbuje wykonać tę część wakacyjnego montażu, która zwykle kończy się folderem pełnym plików o nazwach w rodzaju „VID_4837” i ambitną deklaracją, że film powstanie w następny weekend.

Dreame opracowało rozwiązanie, dzięki któremu użytkownik modelu G12 Dual może korzystać z 5 wariantów urządzenia na różne potrzeby. Sekret tkwi w możliwości zdemontowania modułu z silnikiem z urządzenia Wet&Dry oraz przepięcia go do uchwytu konwencjonalnego odkurzacza. Magii dopełnia bogaty zestaw akcesoriów, bowiem w opakowaniu znajdują się m.in.: 

• Korpus urządzenia Wet&Dry z rączką
• Uchwyt konwencjonalnego odkurzacza
• Szczotka uniwersalna z podświetleniem
• Narzędzie uniwersalne (końcówka szczelinowa z możliwością przełączenia na końcówkę z włosiem od sprzątania delikatnych powierzchni)
• Zmotoryzowana mini szczotka
• Rura przedłużająca
• Stacja ładująca
• Uchwyt na akcesoria
• Szczoteczka do czyszczenia urządzenia

Dzięki zastosowaniu demontowanego modułu silnika z akumulatorem, Dreame G12 Dual może pracować jako:

1. Odkurzacz Wet&Dry do jednoczesnego odkurzania i mopowania podłóg twardych
2. Konwencjonalny odkurzacz pionowy do sprzątania podłóg twardych i miękkich
3. Odkurzacz szczelinowy do trudnodostępnych miejsc, również w samochodzie
4. Odkurzacz do czyszczenia delikatnych powierzchni
5. Krótki odkurzacz do czyszczenia mebli tapicerowanych

Mokra robota na najwyższym poziomie

Jednym z najważniejszych wyróżników modelu G12 Dual, jako urządzenia Wet&Dry, jest jego smukły profil, wynoszący zaledwie 9,85 centymetra w pozycji leżącej. Urządzenie pozwala na całkowite rozłożenie na płasko pod kątem 180 stopni, dzięki czemu bez problemu wsuwa się pod niskie kanapy, szafki czy łóżka, likwidując ukryte skupiska kurzu. Wbudowany silnik z precyzyjnym systemem separacji cieczy i powietrza chroni główny mechanizm przed zalaniem podczas pracy w poziomie, pozwalając utrzymać niesłabnącą, gigantyczną siłę ssania rzędu 28.000 Pa (90 AW). To właśnie ta siła sprawia, że G12 Dual bezlitośnie rozprawia się z każdego rodzaju zabrudzeniami, od lepkich plam z jogurtu po rozsypane ziarna kawy i sierść zwierząt. Sama konstrukcja waży jedynie 5,1 kilograma, a obniżony środek ciężkości sprawia, że manewrowanie urządzeniem jest płynne i wygodne.

Z myślą o właścicielach zwierząt domowych urządzenie wyposażono w system przecinania włosów pracujący w czasie rzeczywistym. G12 Dual wykorzystuje niezwykle sprężysty skrobak TangleCut, który gęsto przylega do szczotki, aktywnie rozczesując i przecinając owinięte wokół niej włosy oraz długą sierść. Wewnętrzne badania wykazały stuprocentową skuteczność technologii w zapobieganiu plątaniu się włókien, co całkowicie zwalnia z nieprzyjemnej konieczności ręcznego oczyszczania wałka po zakończonych porządkach. Ponadto, odkurzacz na bieżąco dozuje na wałek wodę, podczas gdy potężne podciśnienie błyskawicznie odprowadza zebrane nieczystości do szczelnego zbiornika, zapewniając mycie wyłącznie czystą wodą i chroniąc myte podłogi przed wtórnymi zabrudzeniami.

Aktywne sprzątanie kończy się w momencie odstawienia G12 Dual do dedykowanej stacji dokującej. To tam uruchamiany jest zautomatyzowany cykl prania szczotki w gorącej wodzie o temperaturze 95 stopni Celsjusza, który natychmiast rozpuszcza uporczywe, tłuste osady. Ostatnim etapem jest zaledwie pięciominutowe suszenie całego modułu czyszczącego gorącym powietrzem (również sięgającym 95 stopni), obejmujące swym zasięgiem kanał przepływowy, filtr oraz sam wałek. Ten dwustopniowy proces zapobiega namnażaniu się drobnoustrojów i powstawaniu nieprzyjemnych zapachów. Parametry dopełnia imponujący czas pracy na baterii – pojemne akumulatory umożliwiają do 60 minut mycia podłóg lub aż 65 minut pracy w trybie klasycznego odkurzacza.

Dreame G12 Dual trafił do oferty producenta 4 sierpnia, a jego sugerowana cena katalogowa to 1 899 PLN.

W edycji 2026 tytuł „King of OLED TV” przypadł Samsungowi QN65S95HAFXZA, czyli amerykańskiej wersji europejskiego modelu S99H. W Polsce telewizor jest dostępny pod oznaczeniem QE65S99HATXXH. Samsung uzyskał średnią 4,6 punktu w trybie SDR oraz 4,7 punktu w HDR, wyprzedzając pozostałe konstrukcje OLED biorące udział w porównaniu.

Tegoroczny test objął sześć telewizorów podzielonych na dwie grupy. Osobno oceniano trzy modele OLED, a osobno trzy konstrukcje RGB. Każdy z nich pracował w tych samych warunkach, a niezależne jury korzystało zarówno z plansz testowych, jak i normalnych materiałów wideo.

Ocena nie sprowadzała się więc do pytania, który ekran świeci najmocniej. W trybie SDR sprawdzano między innymi szczegóły w cieniach, liniowość skali szarości, kolory przy niskiej luminancji, odcienie skóry, ostrość oraz płynność ruchu. W HDR dochodziły do tego mapowanie tonów, zachowanie jasnych partii obrazu, szeroka paleta kolorów i posteryzacja. Innymi słowy, telewizory musiały poradzić sobie nie tylko z efektownym zwiastunem pełnym neonów, ale również ze scenami, w których najważniejsze rzeczy dzieją się pół tonu powyżej czerni.

Jednym z wyróżników S99H jest matowa powłoka Glare Free. Jej zadaniem jest ograniczenie odbić w jasnym pomieszczeniu, co może mieć większe znaczenie dla codziennego oglądania niż kolejna deklaracja o rekordowej jasności. Telewizor otrzymał także certyfikaty Real Black i Real Color oraz oznaczenie Pantone. Według danych producenta odwzorowuje 2140 kolorów z palety Pantone i 110 odcieni skóry.

Za przetwarzanie obrazu odpowiada procesor NQ4 AI Gen3 wykorzystujący 128 sieci neuronowych. System analizuje materiał i skaluje go do jakości zbliżonej do 4K, co przydaje się przede wszystkim podczas oglądania starszych nagrań, telewizji i treści streamingowych o nierównej jakości. Technologia OLED HDR Pro ma natomiast zapewniać do 70% wyższą jasność niż rozwiązanie OLED HDR+, choć jak zwykle wiele zależy tu od konkretnej sceny, ustawień i warunków w pomieszczeniu.

W osobnej kategorii Micro RGB Samsung również znalazł się wysoko. Model MRN75R95H zajął drugie miejsce. Organizatorzy zdecydowali się rozdzielić OLED-y i telewizory RGB, uznając, że obie technologie reprezentują dziś odmienne podejścia do segmentu premium i trudno sprowadzać je do jednego wspólnego rankingu.

Zwycięstwo w TV Shootout nie oznacza oczywiście, że S99H automatycznie stanie się najlepszym wyborem dla każdego salonu, budżetu i sposobu oglądania. Pokazuje jednak, że w bezpośrednim porównaniu z innymi topowymi OLED-ami Samsung poradził sobie najlepiej tam, gdzie naprawdę liczą się niuanse obrazu, a nie długość listy funkcji na stronie produktu.

Producent opisuje nowy odcień jako przykład quiet luxury, czyli estetyki, która nie próbuje zwracać na siebie uwagi wielkim logo ani jaskrawym kolorem. Oliwkowa obudowa ma być raczej dodatkiem do codziennego stroju niż kolejnym czarnym urządzeniem wyjętym z tej samej szuflady. To niewielka zmiana, ale w przypadku słuchawek noszonych często przez kilka godzin dziennie wygląd ma większe znaczenie, niż chcieliby przyznać zwolennicy czystej funkcjonalności.

Od strony technicznej pozostaje bez zmian. WH-1000XM6 nadal oferują zaawansowaną aktywną redukcję hałasu, wysoką jakość dźwięku oraz konstrukcję przygotowaną do długiego użytkowania. Nowy wariant nie próbuje więc udawać kolejnej generacji produktu – to po prostu dodatkowa opcja dla osób, które zamiast czerni, srebra i granatu wolą coś bliższego wojskowej kurtce albo dobrze dobranej roślinie doniczkowej.

Słuchawki są dostępne w sprzedaży w cenie 1 699 PLN.

Q9 ma trzy rzędy siedzeń w wyposażeniu standardowym. Osoby, które wolą przewozić mniej pasażerów, ale za to w warunkach przypominających salonik biznesowy, mogą wybrać konfigurację sześcioosobową z dwoma oddzielnymi fotelami w drugim rzędzie. Wydłużony rozstaw osi ma zapewnić wystarczająco dużo miejsca także osobom siedzącym z tyłu, które w wielu siedmioosobowych SUV-ach nadal bywają traktowane trochę jak bagaż podręczny.

Standardem jest adaptacyjne zawieszenie pneumatyczne. Opcjonalna skrętna tylna oś ma z kolei ułatwiać manewrowanie samochodem o rozmiarach niewielkiego mieszkania, a przy wyższych prędkościach poprawiać stabilność. Q9 może również holować przyczepy o masie do 3,5 tony.

Wnętrze wykorzystuje panoramiczny układ ekranów znany z najnowszych modeli Audi. Producent przewidział także panoramiczny dach o powierzchni około 1,5 m², dostępny w wersji z regulowaną przeziernością, reflektory Digital Matrix LED oraz tylne światła OLED drugiej generacji. Kierowca będzie mógł zmieniać ich sygnatury świetlne, bo nawet tylne lampy luksusowego SUV-a najwyraźniej potrzebują dziś własnej osobowości.

Lista wyposażenia obejmuje ponadto automatycznie sterowane drzwi, rozbudowany zestaw kamer, radarów i czujników, system nagłośnienia 4D oraz bezprzewodowe ładowanie urządzeń zgodne ze standardem Qi2.2. W zależności od konfiguracji Q9 może otrzymać pięciostrefową klimatyzację, ogrzewanie postojowe, wentylowane i masujące przednie fotele czy podgrzewaną szybę bez widocznych przewodów.

Na początku Audi Q9 jest oferowane w odmianie TDI quattro o mocy 180 kW, czyli 245 KM, współpracującej z przekładnią tiptronic. Napęd na cztery koła znajduje się w standardzie. W kolejnych miesiącach gama ma zostać rozszerzona o wersję hybrydową plug-in oraz wariant z silnikiem benzynowym.

Audi przygotowało trzy główne pakiety wyposażenia. Comfort skupia się na klimatyzacji, fotelach, ogrzewaniu i oświetleniu wnętrza. Technology dodaje między innymi automatyczne drzwi, panoramiczny dach i bardziej zaawansowaną przednią szybę. Exterieur obejmuje elementy pakietu S line, lakier metaliczny lub perłowy, przyciemnione szyby oraz dodatkowe oświetlenie zewnętrzne.

Cena Audi Q9 TDI quattro 180 kW tiptronic zaczyna się od 516 600 PLN brutto. W finansowaniu Audi Perfect Lease miesięczna rata wynosi od 4 344 PLN netto, przy umowie na 36 miesięcy, 10-procentowej wpłacie początkowej i limicie 15 000 km rocznie. To nadal sporo, ale trudno oczekiwać dyskrecji cenowej od samochodu, którego rozmiary również nie mają z nią wiele wspólnego.