Zaczynamy od miejskich rowerów elektrycznych i pytania, czy e-bike może rzeczywiście zastąpić samochód albo komunikację w codziennych dojazdach. Zaglądamy też do świata technologii neo-retro, gdzie kasety, fizyczne klawiatury, piksele i winyle wracają wyposażone w USB-C i Bluetooth. Sprawdzamy zatyczki Minuendo, które mają chronić słuch bez odbierania przyjemności z koncertu, przyglądamy się temu, jak naprawdę powinno się dbać o kręgosłup, oraz zastanawiamy się, dlaczego Wi-Fi 8 nie zamierza już ścigać się wyłącznie na gigabity.

W sekcji testów mocnych nazw nie brakuje. iPhone 18 Pro próbuje ponownie uzasadnić obecność słowa „Pro” w nazwie, Insta360 X6 pozwala najpierw nagrać wszystko dookoła, a dopiero później zdecydować o kadrze, natomiast Luna Pro sprawdza, ile technologii można upchnąć w kamerze, która ma po prostu działać. Do tego dochodzą między innymi Sony ULT Tower 5 i 7, audiofilski Discman FiiO DM15 R2R, Dreame Air AquaCycle Pro, Aqara FP400 i kilka urządzeń, wobec których tym razem byliśmy wyraźnie mniej wyrozumiali.

Motoryzacyjnie spotykają się dwa bardzo różne światy. Hyundai IONIQ 6 N udowadnia, że elektryk może nauczyć się kilku sztuczek zarezerwowanych dotąd dla samochodów spalinowych, Porsche Taycan 4 Black Edition nie musi już nikogo przekonywać, że szybkie auto na prąd ma sens, a Audi RS 5 Limousine pokazuje, że zamiast obsesyjnego odchudzania można postawić na inżynierię. Jest też bardziej rodzinny Hyundai Santa Fe, hybrydowa Toyota RAV4 oraz Audi A5 Avant e-hybrid.

Na koniec robi się mroczniej. Wracamy do Silent Hill w Townfall, sprawdzamy, co zostało z Metal Gear Solid po kolejnej podróży przez historię serii, a w The Blood of Dawnwalker dostajemy zaledwie 30 dni na uratowanie rodziny. Do tego Control Resonant, Marvel’s Wolverine, nowa Onimusha i kilka kolejnych powodów, żeby jesienne wieczory spędzić zdecydowanie bliżej ekranu niż okna.

Zamów numer tutaj.

Toyota Bemowo i Lexus Warszawa – Bemowo mieszczą się przy ul. Serwisowej 1 w Bliznem Łaszczyńskiego, tuż przy trasie S8. Adres warto zapamiętać: mimo nazw obu salonów obiekt znajduje się na granicy warszawskiej dzielnicy. Za inwestycją stoi Grupa Cygan, obecna w tej okolicy od 2020 roku.

Na trzech kondygnacjach i ponad 6 300 m² powierzchni użytkowej połączono salony obu marek, ofertę dostawczych modeli Toyota Professional, sprzedaż aut używanych i serwisy. Na miejscu można też sfinansować zakup lub wymienić dotychczasowy samochód. Salon Toyoty zajmuje około 560 m², Lexusa – 380 m², a dla klientów czekających na zakończenie prac przygotowano ponad 200 m² strefy wypoczynku. Wygodny fotel oczywiście pomaga, choć najprzyjemniejszą częścią wizyty w serwisie nadal pozostaje wiadomość, że auto jest już gotowe.

Budynek ma również kilka rozwiązań ograniczających zużycie zasobów. Według informacji Toyoty fotowoltaika pokrywa około połowy jego zapotrzebowania na energię. Ogrzewanie zapewniają gruntowe pompy ciepła korzystające z odwiertów sięgających około 150 metrów, a zbiornik retencyjny o pojemności 400 m³ gromadzi deszczówkę do celów technicznych i podlewania zieleni. Kompleks zaprojektowano zgodnie z wymaganiami certyfikacji środowiskowej BREEAM.

Nowa lokalizacja jest 84. autoryzowaną stacją dilerską Toyoty w Polsce i 25. salonem Lexusa, w tym piątym w Warszawie. Na 2027 rok zapowiedziano kolejne trzy obiekty tej drugiej marki: we Wrocławiu-Długołęce, Warszawie-Zachód i Białymstoku. Dla klientów znaczenie tej rozbudowy będzie bardzo konkretne: więcej miejsc, w których można obejrzeć samochód, i więcej możliwości umówienia jego obsługi.

Polski przystanek trasy zaplanowano na 30 maja 2027 roku w warszawskim COS Torwar. Dziesięcioosobowy zespół sięgnie po utwory z The Dark Side of the Moon, Wish You Were Here, Animals i The Wall. To repertuar, który daje dość miejsca zarówno na wielkie koncertowe momenty, jak i na te fragmenty, przy których dobrze po prostu zamknąć oczy.

Harry będzie dyrektorem muzycznym, zagra na organach B3 i fortepianie, a także zaśpiewa. Główne partie wokalne powierzono Cliftonowi Davidowi Broadbridge’owi, wybranemu w międzynarodowym konkursie. Według Harry’ego wybór poprzedziło przesłuchanie ponad 3000 nagrań. W składzie znalazł się również perkusista Graham Broad, z którym Waters junior ułożył program ponad dwugodzinnego widowiska.

Założeniem muzycznym jest możliwie dokładne odtworzenie nagrań, a nie ich swobodna reinterpretacja. Oprawę przygotowuje zespół Rogera Watersa: na ekranach LED pojawią się obrazy inspirowane wizualnym światem Pink Floyd. Jak blisko uda się podejść do brzmienia płyt i czy koncert zachowa ich napięcie, przekonamy się dopiero na miejscu. Sama wierność nutom to przecież dopiero początek.

W tej historii jest też drobny, rodzinny szczegół. Dziecięcy głos Harry’ego słychać w „Goodbye Blue Sky” na The Wall. Teraz będzie odpowiadał za sceniczną wersję muzyki, której częścią stał się, zanim jeszcze mógł świadomie wybrać zawód.

Organizatorem warszawskiego wydarzenia jest Live Nation. Przedsprzedaż Ticketmaster rozpocznie się 8 października 2026 roku o godz. 11:00, a sprzedaż ogólna ruszy 9 października o godz. 11:00. Bilety i szczegóły wydarzenia będą dostępne na LiveNation.pl.

Polski występ znalazł się w harmonogramie obejmującym 24 koncerty. Trasa rozpocznie się 27 stycznia w holenderskim Tilburgu, a zakończy 28 lutego w Leeds. Do Warszawy Hollywood Undead dotrą po koncercie w Berlinie, skąd ruszą dalej do Rygi, Tallinna i Helsinek. Kolejne przystanki obejmują Skandynawię, Niemcy i Wielką Brytanię.

Zapowiedź pojawia się po letnich występach grupy na europejskich festiwalach. Tym razem zespół wraca z własną trasą, także do miast, których – jak podkreślają muzycy – nie odwiedzał od lat. Dla fanów to okazja do spotkania poza festiwalowym rozkładem jazdy, gdzie wybór koncertu bywa negocjacją między ulubionym wykonawcą, odległością do kolejnej sceny i potrzebą zjedzenia czegokolwiek.

Komunikat nie podaje jeszcze gości trasy ani szczegółów repertuaru. Znany jest natomiast harmonogram sprzedaży biletów na warszawski koncert:

• 7 października o godz. 10:00 – przedsprzedaż dla fanów zespołu.
• 8 października o godz. 10:00 – przedsprzedaż Mastercard Pekao.
• 8 października o godz. 11:00 – przedsprzedaż Ticketmaster.
• 9 października o godz. 10:00 – sprzedaż ogólna na LiveNation.pl.

Organizatorem wydarzenia jest Live Nation.

Według zapowiedzi będzie to jego największa dotychczasowa europejska trasa w roli głównego wykonawcy. Koncerty mają połączyć nową oprawę sceniczną z materiałem z tegorocznego albumu CTRL ESCAPE. Płyta rozwija temat ucieczki od monotonii pracy w zbiorową euforię rave’u – w przypadku Summita ma to również wymiar biograficzny, bo zanim muzyka stała się jego zawodem, pracował jako księgowy. Tytułowy skrót klawiszowy prowadzi więc całkiem daleko od komputera.

Pochodzący z Chicago artysta zdobył popularność utworami „Where You Are” z HAYLĄ, „Human” z Echoes czy „Go Back”, nagranym z Sub Focusem i Julią Church. Jego muzyka porusza się między house’em, techno i bardziej melodyjnymi odmianami elektroniki. Ten szeroki zakres rozwija również w ramach własnej wytwórni i cyklu wydarzeń Experts Only.

Warszawski występ będzie kolejnym etapem przejścia Summita z klubów do dużych hal. Ma już za sobą koncerty w Madison Square Garden i londyńskiej O2, a latem 2026 roku prowadził pierwszą rezydencję na Ibizie, w klubie [UNVRS]. Na Torwarze można spodziewać się zatem produkcji przygotowanej do skali hali, z muzyką klubową w centrum wydarzenia.

Bilety będą trafiać do sprzedaży etapami:

• 7 października o godz. 10:00 – przedsprzedaż dla fanów artysty, po rejestracji na stronie Johna Summita.
• 7 października o godz. 12:00 – przedsprzedaż dla posiadaczy kart Mastercard Banku Pekao S.A., trwająca do 9 października do godz. 10:00.
• 8 października o godz. 10:00 – przedsprzedaż Ticketmaster.
• 9 października o godz. 12:00 – sprzedaż ogólna na LiveNation.pl.

Organizatorem koncertu jest Live Nation.

Drugą nowością są przewodowe słuchawki douszne INZONE E9 w kolorze Glass Purple, określanym przez Sony jako szklany fiolet. Odcień pochodzi z identyfikacji wizualnej marki INZONE i jest już znany z modelu INZONE Buds. Również tutaj dołącza do czerni i bieli.

Zmiany dotyczą wyglądu. H9 II pozostają modelem z aktywną redukcją hałasu i przetwornikami bazującymi na rozwiązaniach zastosowanych w Sony WH-1000XM6. Mają też ustawienie korektora przygotowane pod gry FPS. Deklarowany czas pracy sięga 30 godzin, choć tę wartość Sony podaje dla połączenia 2,4 GHz, przy wyłączonej redukcji hałasu i włączonej funkcji czatu.

E9 stawiają z kolei na izolację pasywną: zamkniętą konstrukcję oraz wkładki douszne ograniczające dopływ dźwięków z otoczenia. Oba modele powstały we współpracy z zawodnikami Fnatic, z myślą przede wszystkim o rozgrywkach, w których usłyszenie przeciwnika pomaga odpowiednio wcześnie zareagować. Nowy kolor sam w sobie nie poprawi refleksu, ale pozwoli dobrać słuchawki do własnego gustu.

Warto od razu ustawić oczekiwania: to port klasyka z niewielkim odświeżeniem, a nie gruntowna przebudowa. Twarze, animacje i sposób prowadzenia przygody pochodzą z czasów, gdy gry rzadziej przepraszały za to, że czegoś od nas wymagają. Na dużym ekranie widać każdą z tych zmarszczek. Pytanie brzmi, czy pod nimi zostało coś, dla czego warto wejść do tego świata.

Zostało przede wszystkim Khorinis. Portowe miasto i otaczająca je wyspa mają własny rytm, hierarchię i interesy. Ludzie pracują, śpią, pilnują dobytku, a obcy przybysz nie staje się od razu centrum ich świata. Nad krainą wisi zagrożenie ze strony smoków, lecz najpierw trzeba zdobyć pieniądze, nauczyć się walczyć i znaleźć kogoś, kto za nas poręczy. Znajomość pierwszej części pomaga rozpoznać dawnych towarzyszy, ale nowy gracz szybko zrozumie najważniejsze: tutaj reputację zdobywa się powoli, a guza bardzo łatwo.

Gothic II znakomicie sprzedaje poczucie awansu. Wybór milicji, najemników albo magów ognia otwiera różne drogi, zaś rozwój umiejętności wymaga nauczycieli i zasobów. Lepszy miecz naprawdę zmienia sytuację. Las, z którego wcześniej uciekaliśmy, staje się terenem polowania, a człowiek przeganiany sprzed drzwi zaczyna budzić respekt. Dziwnie przyjemne jest odkrycie, że potwór, który kiedyś zepsuł nam wieczór, wreszcie ma powód, żeby zepsuć sobie własny.

Ta satysfakcja bierze się również z oszczędnego prowadzenia za rękę. Zadania wyrastają z potrzeb mieszkańców i lokalnych konfliktów, a rozwiązania trzeba czasem znaleźć samemu. Świat pozwala skręcić w złą stronę i boleśnie sprawdzić własne możliwości. Dziś takie podejście nadal ma wartość, choć wymaga cierpliwości. Szczególnie od kogoś, kto po pracy chciał tylko odpocząć, a teraz musi udowadniać wirtualnemu strażnikowi, że zasługuje na wejście do miasta.

Noc Kruka rozszerza przygodę o Jarkendar i wątki wplecione w podstawową historię, ale podnosi trudność. Nieprzemyślany rozwój postaci potrafi długo dawać się we znaki. Dobrze więc, że wydanie na PS5 pozwala również uruchomić grę bez dodatku. To łagodniejszy sposób poznania Gothica II, choć w tym wariancie nie zdobywamy trofeów. Sam wybór jest cenniejszy niż kolejny kosmetyczny retusz: pozwala wrócić do przygody w preferowanej formie.

Pada przystosowano sensownie, więc rozmowy, zbieranie przedmiotów i wędrówki nie wymagają tęsknoty za klawiaturą. Walka zachowała jednak sztywność. Trzeba oswoić rytm ataków i dystans, a przy kilku przeciwnikach dawna toporność szybko przypomina o sobie. Ekwipunek też wymaga cierpliwości. Ulepszona grafika poprawia cienie i wodę, ale atmosferę nadal robią przede wszystkim architektura, muzyka oraz wyrazisty polski dubbing. Poprawiono część błędów, pozostawiając niedopracowane tłumaczenia menu i możliwe problemy z muzyką po wczytaniu zapisu.

Complete Classic daje na PS5 dostęp do znakomitej, rozbudowanej gry, ale jako nowe wydanie pozostawia niedosyt. Jego sens ujawnia się wtedy, gdy stare zasady zaczynają działać, a Khorinis przestaje być obcym miastem. Na kanapie można wygodniej usiąść. Na szacunek nadal trzeba zapracować.

W FC 27 sprzątać trzeba częściej samemu. Obrońca sterowany przez SI pilnuje przestrzeni, ale nie rzuca się już tak chętnie do odbioru, a drugi zawodnik doskakujący do rywala raczej mu przeszkadza, niż wykonuje za nas całą robotę. Zły moment na zmianę piłkarza albo wyciągnięcie stopera z linii potrafią skończyć się napastnikiem biegnącym samotnie na bramkę.

Pierwsza reakcja bywa mało parlamentarna. Druga jest ciekawsza: zaczynamy naprawdę się uczyć.

Defensywa wymaga przewidywania, zamykania kierunków podań i świadomego decydowania, kiedy warto wyjść do przeciwnika. Nie zawsze działa to idealnie. Sterowani przez komputer piłkarze dziwnie reagują na odbite piłki, czasem wręcz ignorują sytuację rozwijającą się obok nich, więc granica między „więcej zależy ode mnie” a „dlaczego ten człowiek tylko stoi?” potrafi być bardzo cienka. Mimo to wolę takie FC.

Podobna filozofia dotarła do podań. Długie zagrania wymagają większej precyzji, a część schematów wykonywanych wcześniej z pamięci mięśniowej łatwiej zepsuć. Krótka wymiana piłki wygląda za to bardzo dobrze. Tempo nieco spadło, więc częściej warto wycofać futbolówkę, poszukać wolnego zawodnika i zbudować akcję zamiast traktować środek boiska jak zbędny fragment mapy.

Napastnicy lepiej wykorzystują przestrzeń, fizyczność ma większe znaczenie, a dobre wejście między dwóch rywali daje tę krótką, bardzo przyjemną satysfakcję, która w grze piłkarskiej jest ważniejsza od połowy zawartości menu. Niestety szybkość nadal pozostaje walutą o podejrzanie wysokim kursie. Zwrotny zawodnik potrafi zrobić obronie ogromną krzywdę, a bardziej manualna defensywa oznacza też więcej wolnego miejsca. Przy dwóch ofensywnie nastawionych graczach wynik potrafi przypominać hokej. Bramkarze również nie zawsze pomagają zachować godność.

I tu pojawia się największy paradoks FC 27. Na boisku EA ogranicza automatyzację i przypomina sobie, że gra sportowa powinna nagradzać umiejętności. Po zejściu z murawy natychmiast zaczyna natomiast rozbudowywać świat wokół nas.

Największym symbolem tej potrzeby jest The Grounds – społecznościowy hub, po którym chodzimy własną postacią, spotykamy innych graczy, odwiedzamy sklepy i uruchamiamy aktywności od Klubów po mecze 1 na 1, 2 na 2 i 3 na 3. Są trzy dzielnice, wyzwania, ubrania i punkty do zbierania. Chwilami wygląda to tak, jakby ktoś w EA spojrzał na NBA 2K i uznał, że skoro piłkarze też lubią drogie ciuchy, problem właściwie rozwiązał się sam.

Sam pomysł ma urok, zwłaszcza ze znajomymi. Małe boiska dobrze pasują do bardziej bezpośredniej zabawy, a wspólna przestrzeń może z czasem rozwinąć Kluby w ciekawym kierunku. Dziś The Grounds przypomina jednak osiedle oddane mieszkańcom, zanim ekipa budowlana zdążyła wyjechać. Fundament jest, kilka miejsc chce się odwiedzać, ale spora część przestrzeni istnieje głównie po to, żeby przez nią przejść. Gdy chcę rozegrać następny mecz, spacer po wirtualnym mieście nie sprawia, że czuję się jak zawodowy piłkarz. Raczej jak ktoś, kto zaparkował za daleko od Orlika.

Dochodzi do tego kosmetyka i mikrotransakcje. Nie chodzi nawet o samą możliwość kupowania ubrań dla awatara, tylko o to, jak szybko gra daje do zrozumienia, że garderoba również ma być częścią tej zabawy.

Znacznie lepiej wypada kariera menedżerska. Transfery mają więcej etapów, lepiej uwzględniają zainteresowanie zawodnika i klubu oraz dodatkowe warunki transakcji. FC 27 nie zamienia się przez to w Football Managera i bardzo dobrze – gdybym chciał przez trzy godziny analizować strukturę płac osiemnastoletniego lewego obrońcy z Belgii, istnieje już gra spełniająca tę potrzebę.

Tutaj chodzi raczej o nadanie transferom ciężaru. Zakup piłkarza jest procesem, nie krótką rozmową zakończoną uściskiem dłoni, a dynamiczna ocena zawodników, zależna między innymi od formy, morale i kondycji, dodaje kolejną warstwę. Kariera piłkarska nadal potrzebuje natomiast znacznie poważniejszej przebudowy. Nowe rywalizacje i cele nie zmieniają faktu, że FC wciąż słabo opowiada historię pojedynczego piłkarza.

Ultimate Team również pozostaje Ultimate Teamem, ze wszystkim, co dla jednych oznacza setki godzin budowania składu, a dla innych system zaprojektowany z niemal laboratoryjną wiedzą o dopaminie. Przyjemnym dodatkiem jest Galeria FUT, która zmienia kolekcjonowanie kart w coś bliższego albumowi z naklejkami. Karty można dodawać do kolejnych zbiorów bez usuwania ich z klubu, a samo kompletowanie kolekcji daje dodatkowe nagrody.

Oprawa graficzna jest za to bardzo znajoma. Stadiony nadal wyglądają efektownie, najważniejsi zawodnicy są odwzorowani przekonująco, ale trudno mówić o większym skoku względem FC 26. Niektóre twarze i animacje wyglądają tak, jakby nie dostały informacji o rozpoczęciu nowego sezonu. Dochodzą błędy z komentarzem, sterowaniem i zachowaniem zawodników, przypominające, że wrześniowa premiera FC jest dziś datą wydania i początkiem kilku miesięcy regulacji.

Dlatego ocenianie tej gry zaraz po premierze przypomina trochę ocenianie drużyny po pierwszych kolejkach sezonu. Wiemy, jak gra dziś, ale nie wiemy, jak będzie wyglądała w grudniu. EA wielokrotnie zmieniało balans aktualizacjami i FC 27 aż prosi, by część jego pomysłów po prostu zostawić w spokoju. Defensywa wymagająca większego udziału gracza potrzebuje jeszcze korekt, SI powinno lepiej reagować na luźne piłki, ale oby lekarstwem nie było ponowne oddanie połowy odpowiedzialności komputerowi.

Bo najlepszy moment FC 27 przychodzi wtedy, gdy popełniamy błąd, tracimy bramkę i przez chwilę nie możemy zrzucić winy na nikogo poza sobą.

EA Sports FC 27 nadal dźwiga większość przyzwyczajeń współczesnego EA Sports. Ultimate Team nadal z wprawą zamienia zaangażowanie gracza w biznes, The Grounds chwilami sprawia wrażenie odpowiedzi na pytanie, którego nikt szczególnie głośno nie zadawał, grafika stoi właściwie w miejscu, a różnica względem FC 26 nie wszędzie uzasadnia zakup kolejnego pełnego wydania.

Kiedy jednak sędzia zaczyna mecz i cały ten bagaż zostaje poza linią boczną, FC 27 okazuje się jednym z ciekawszych kroków wykonanych przez serię od kilku lat. Nie dlatego, że EA wymyśliło futbol od nowa.

Przeciwnie. W kilku ważnych miejscach po prostu przestało przeszkadzać w tym, co jest w nim najważniejsze.

Dla Michaela Giry to domknięcie drogi rozpoczętej reaktywacją Swans w 2010 roku. W towarzyszącym premierze oświadczeniu muzyk wspomina momenty, w których muzyka zdawała się przejmować kontrolę nad wykonawcami i publicznością. Przyznaje też, że dojście do tego stanu kosztowało zespół wiele fizycznie i psychicznie. Teraz uważa tę formułę za wyczerpaną i zapowiada dla Swans skromniejszą, bardziej intymną paletę brzmień.

Berliński zapis obejmuje również nowe kompozycje, wcześniej niezarejestrowane. Na scenie obok Giry wystąpili Kristof Hahn, Dana Schechter, Larry Mullins, Phil Puleo, Christopher Pravdica i Norman Westberg. Album zachowuje więc także ostatnie spotkanie tego składu w formule „Big Sound”.

Rozmiary nagrania dobrze pokazuje tracklista. „The End of Forgetting” i „The Merge” trwają po około 39 minut, a „Paradise Is Mine” mieści się w niespełna czternastu. W tym towarzystwie można uznać go za chwilę zwięzłości. Całość zamyka blisko piętnastominutowy „The End of Regretting”. To wydawnictwo, dla którego warto zarezerwować wieczór – między innymi dlatego, że utwór tytułowy zajmie niemal godzinę.

Newly Sentient Being jest dostępny cyfrowo oraz w dwóch wydaniach fizycznych: na czterech płytach winylowych z DVD i plakatem albo na dwóch CD z DVD i rozkładaną książeczką. Filmowy zapis koncertu wyreżyserowali Marco Porsia i Peter Harton, a wydawnictwo ukazało się nakładem Mute, z Young God Records odpowiadającym za Amerykę Północną.

Zapowiedź dalszej działalności Swans pozostawia ciekawsze pytanie niż zwykłe „co dalej?”: ile z intensywności tej muzyki zostanie, gdy Gira ograniczy jej skalę? Na odpowiedź trzeba poczekać. Na razie berliński koncert daje ostatnie słowo formule, którą zespół rozwijał przez piętnaście lat.