Maghreb i nie tylko...

Egipt 2018

2019-06-23T08:05:00.003-07:00

Egipt 2018

Skomplikowany kalendarz m.in. pierwszej ligi brydżowej zmusza nas do dorocznego wyjazdu w ciepłe kraje dopiero w listopadzie. Ale, aby było naprawdę ciepło, jedziemy na południe Egiptu - do Marsa Alam. Lokalizacja bajeczna: w zatoczce, tuż przy rafie koralowej. Zaopatrzony w wodoszczelny aparat robię zdjęcia kolorowych rybek, a raz udało mi się nawet upolować żółwia! Bajki, że w Egipcie jest niebezpiecznie, rozwiewają (zero zagrożenia) wycieczki.

Do Assuanu – rzut beretem. Z marszu jedziemy zwiedzać tamę asuańską.. Niestety budowle hydrotechniczne mają negatywny wpływ nie tylko na ekologię. Zagrożonych zostało kilka świątyń m,in Abu Simbel.

Zaliczamy świątynię Izydy. Potem podróż feluką po Nilu do wioski nubujskiej. Można potrzymać w objęciach krokodyla i przejechać się na wielbłądach. Wreszcie wizyta w szkole i nauka arabskiego- każdy dostał szansę napisania swego imienia robaczkami.

No i wreszcie Abu Simbel - najpiękniejsza ze świątyń poświęcona Ramzesowi II i Nefertari. Pobudką o 2 rano i jazda w konwoju 300 km na południe pod granicę z Sudanem, ale warto. Spiętrzenia wód Nilu spowodowało konieczność przeniesienia świątyni. Setki tysięcy m3 skały pocięto na wielotonowe bloki i przeniesiono 65m wyżej. Świątynia została złożona od nowa, miejsc cięć nie widać - wypełniono je fugami z mułu nilowego. Pierwotne usytuowanie świątyni sprawiało, że w dniu równonocy słońce wchodziło do świątyni i oświetlało 4 figury umieszczone w końcu korytarza.

Ponieważ Abu Simbel leży w strefie podzwrotnikowej, przekraczamy Zwrotnik Raka: jadąc na południe widzimy wschód słońca, natomiast przy powrocie na zwrotniku widać fatamorganę- to powietrze jest już tak gorące, że tworzy iluzje wody. Po takich przeżyciach świątynię Kom Ombo traktujemy jak odpoczynek.

Na wejściu wita nas żołnierz, - to porucznik Komombo - powiadamiam resztę grupy. Wracając, zwiedzamy jeszcze świątynię Edfu, z charakterystyczną ścianą wejściową. Działał intensywnie w tym rejonie Horus, bo i ta świątynia (obok KomOmbo) jest jemu dedykowana.

Resztę czasu spędzamy na leniuchowaniu, kąpielach w podgrzewanym basenie z barem, na stołkach w wodzie. Są wspaniałe animacje dla dorosłych i dla dzieci, czyli tak po trosze dla nas. Czas szubko mija, myślimy już o następnej wycieczce

lanza

2017-11-27T07:29:00.000-08:00

Wyspa słynie z upraw winorośli, Lanzarotańskie wina (szczególnie białe) są słynne na całym świecie. Ale jak tu uprawiać cokolwiek przy częstych wiatrach i notorycznym braku wody. „Campecinos” poradzili sobie z tym świetnie. Każda roślinka ma osobny „dołek” otoczony z 3 stron niskim kamiennym murkiem (bez zaprawy) chroniącym przed wiatrem, a wodę zapewnia prosty system nawadniania.

Sami już robimy wycieczki po wyspie. Wjeżdżamy na najwyższe punkty wyspy z wulkanem Corona, i cudownym widokiem na wysepkę Graciosa. Zjeżdżamy do wioski przylepionej do morza – Punta Mujeres.

Domy dotykające do Oceanu są często zalewane. Na jednym z nich zobaczyliśmy zadziwiające rękodzieło – podwyższenie komina o metr. Okazało się, że w czasie sztormów woda tak szaleje, że wlewała im się przez komin. W zatoce surferów podziwiamy dwumetrowe fale. Kąpieli nie ryzykowaliśmy. Za to kąpiemy się chętnie na naszej plaży w Puerto del Carmen. Sangria, i sjesta. To już trzecia nasz pobyt w tym regione, i nie ostatni.

Lanzarote

2017-11-24T10:31:00.000-08:00

Po Teneryfie i Gomerze przyszedł czas na Fuertę, z wizytą na Lanzarote. Wizytą zbyt krótką, by te wrażenia zapamiętać i przetrawić. Ale kto nam broni pojechać tam jeszcze raz?!

Ponad 5 godzin lotu to dużo, tym bardziej, że w samolocie nie idzie spać. Próbuję słuchać muzyki, ale to dużo nie pomaga. Wychodzimy wreszcie z samolotu i …. zderzam się z murem gorąca odbierającym oddech. To afrykańskie sirocco na gościnnych występach. Potrwa niecałe 2 dni i wszystko wróci do normy.

Nasz hotel – jak wszystko tutaj – biały o niskiej zabudowie. Widać rękę Cazarego Manrique. Genialny architekt, polityk i działacz, doprowadził na wyspie do porządku architektonicznego. Nie ma wieżowców, dużych centrów handlowych, a przede wszystkim reklam, szpecących krajobraz. Domki są parterowe lub jednopiętrowe, pomalowane na biało. Co krok widać też jego prace, jak np. pomniki „żywe” (na wiatr) czy statyczne jak „pomnik wieśniaka”.

Główną atrakcja Lanzarote są wulkany, niektóre wygasłe, inne nie do końca. W parku Narodowym Timanfaya stoimy na, aktywnym jeszcze wewnątrz, wulkanie. Gdy obsługa wlewa w dziurę wiadro wody, do góry tryska gejzer! „Góry Ognia”, czyli Timanfaya nie po to jest na liście UNESCO rezerwatu biosfery, by teraz dawać się zadeptać. Wjazd na „drogę wulkanów” tylko autokarami w zorganizowanych grupach.

Wjeżdżamy na samą górę, skąd rozpościerają się zapierające dech w piersiach widoki na kratery wulkanów. Morze lawy tworzy niesamowity krajobraz. Niedowiarki mówią, że sceny (ponoć na żywo) ze zdobycia księżyca, były nadawane stąd!! W autokarze, z głośników słyszymy ciekawe komentarze na tle wspaniale dobranej muzyki (Requiem Mozarta), potęgującej wrażenie.

A propos muzyki – w grotach „Jameos del Agua” Manrique stworzył amfiteatr. Akustyka wstrząsająca, słyszysz, że muzyka dosłownie wlewa się i wypełnia całą przestrzeń. Kiedyś Tomasz Stańko, po tysięcznych zabiegach dyplomatycznych, dostał zgodę na jedną godzinę, na nagranie zjawiskowej płyty w Taj Mahal w jaskiniach Karla Caves w Indiach. Tutaj ma bliżej, może nagra inną płytę.

W drodze powrotnej przystanek w kawiarence na wyśmienitą kawę z rumem. Jedna z pań nic nie zamawia, informując z wyższością, że nie będzie płacić za kawę (1 Euro), bo ma przecież „All excuse me”. Druga nie chce być gorsza i zamawia: Kava, proszę. Mieliśmy uciechę, gdy kelner przyniósł szampana. Mina pani – bezcenna.

Przez lata głównym przedmiotem polowania ( z tchórzofretkami) były króliki. Stąd tubylcy nazywani są „Conejeros” (conejo- królik). Radzę nie pomylić z „cojoneros”.

nie znasz zwyczajów Masajów

2016-12-16T12:10:00.000-08:00

Dziś Masajowie urządzili sobie mecz futbolowy. Zasady takie jak u nas, tyle że za bramkę o szerokości 1m służyły 2 dzidy wbite w piasek. Notabene tutaj, jak wojownik wraca do domu i widzi dzidę wbita przed domem, znaczy ktoś używa sobie z jego żoną. Nie wolno mu wchodzić i musi po czekać aż skończą i gość wyjdzie¬¬¬. Ale wracając do meczu: bramkarza w zasadzie nie ma, bronić można tylko nogami stojąc obok bramki. I tak broniąc, obronić można nawet karnego.

W porze odpływu widać jak kwitnie hodowla alg. Sadzą je w płytkiej wodzie, potem zbierają i suszą. Algi służą ponoć jako lekarstwa, dodatki do kosmetyków etc.

Kusi pobliska wyspa Prison Island. Z dawnego więzienia pozostały jeno dobrze zachowane ruiny. Ale nie to jest atrakcją. Żyją tam olbrzymie żółwie, znane z filmów o Galapagos. Najstarszy ma 192 lata i trzyma się dzielnie. Tablice ostrzegawcze mówią, że nie wolno żółwi karmić oraz ich dosiadać!

Ostatnia wieczerza- jutro wyjeżdżamy. Żegnając się, kelnerka dodaje dobrze wyuczone zdanie;
„dobra dobra zupa z bobra”

w naszym barze Zanzibarze

2016-12-14T06:23:00.000-08:00

Błogi spokój się skończy, zjechały hordy rodaków. Krzykliwi, nadużywający alkoholu. Większość z nich to matołki, nie znający najprostszych zwrotów po angielsku (sorry, kobitki, ale dotyczy to zwłaszcza płci pięknej). Słychać np. (wcale się z tym nie kryją) jak to Ziutek się wczoraj nachlał ha ha ha.

Zanzibar kojarzy się głównie chyba z przyprawami i targami niewolników. Odwiedziliśmy miejscowa stolicę - Stone Town, z obowiązkową wizytą na targu niewolników i w muzeum niewolnictwa. Targi arabskie (suki) kojarzą się głównie z nachalstwem i ciasnotą. Ale tutejszy przerasta wszystkie. Suk w Marakeszu to luksusowy supersam, a te w Trypolisie czy Algierze nie maja szans. Wydostawszy się, po półgodzinnej męczarni, walimy do pałacu ostatniego sułtana, gdzie jest muzeum. Jest co oglądać. Gdy moja żonka ogląda misternie wykonane meble etc, ja zachwycam się pięknym, czarnym, stylowym Austinem, który służył sułtanowi do końca (czyli do 1964).

Z plantacji przypraw zapamiętałem niewiele. Widziałem jak wygląda kawa na drzewach i najbardziej śmierdzące owoce świata (choć w smaku nienajgorsze). Kobitki rzucały co chwila obco brzmiącymi nazwami, z których z rzadka rozpoznawałem swojskie brzmienie takie jak np. wanilia, czy cynamon. Potem poczęstowali nas różnymi owocami, których nazw nie pamiętam i nie było gdzie umyć rąk. Jeden z nich wlazł na stumetrowa palmę i baliśmy że spadnie i się zabije, ale udało mu się zleźć. Dostał brawa.

Mieszkańcy Zanzibaru są niesłychanie pogodni i umieją się cieszyć. Raz przy kolacji trafiliśmy na show. Kelnerka wniosła tort, za nią reszta kelnerów okrążyła salę tańcząc i śpiewając „Jambo”. Dotarli wreszcie do delikwenta – miał urodziny – i cała sala odśpiewała mu Happy Birthday.

nie tylko plaże na Zanzibarze

2016-12-12T12:13:00.000-08:00

Witają nas od progu wdzięcznym „Jambo”. Jet - odpowiadam machinalnie, ale okazuje się że to tutaj popularne przywitanie. Słychać je wszędzie, obok, królującego niepodzielnie ”hakuna matata”. No i, aby się nie zmęczyć, robi się tu wszystko wolno, czyli „pole pole”. Sama lokalizacja bajeczna – wioska leży na samym brzegu oceanu, w tropikalnym ogrodzie. Bryza od oceanu sprawia, że temperatury praktycznie nie czuć, a wieczorem nawet ożywczy chłodek.

Ale nie tracąc czasu idziemy nad ocean. Kąpiel w Oceanie Indyjskim (temperatura wody 35°C) – m.in.. po to lecieliśmy taki kawał drogi. Wieczorem zasuwamy na kolację. Kuchnia daleka od europejskiej (choć dla tradycjonalistów też są „normalne” dania), ale wspaniała. Mnie najbardziej smakowały ośmiornice.

Po kolacji idziemy na występ zespołu muzycznego. Grają wspaniale, a ich wykonanie „Walk of life” Dire Straitsów, czy „Teddy Bear” Elvisa porwało publikę. Ale prawdziwym hitem okazał się „Jumbo”. Hitem, jak się później okazało, królującym niepodzielnie w zanzibarskim życiu.

Nie tylko słuchaliśmy różnych zespołów muzycznych, ale i oglądaliśmy występki np. Masajów. Tańce Masajów polegają głównie na podskakiwaniu i rytmicznych skłonach przy nieskomplikowanym pokładzie „muzycznym”.

Zwizytowaliśmy też miejscową szkołę, trafiliśmy akurat na egzaminy. Obeznany z miejscowymi obyczajami, nie zdziwiłem się, widząc że połowa uczniów śpi! Nauczyciele też jakby niespecjalnie się tym przejmują, nie ma obowiązku szkolnego i uczy się ten kto chce i może. Ale należy przyznać, że uczą się szybko, zwłaszcza języków. Sporo z nich zna angielski.

Zanzibar, czyli „ze sztambucha leniucha”

2016-12-07T05:24:00.000-08:00

Na emeryturze podróże małe i duże. Raczej średnie. Dotarliśmy do strefy podzwrotnikowej, a od dalszych podróży odstrasza długi i męczący lot samolotem. Już te 6 godzin na Kanary to sporo. Ale 11 godzin by obejrzeć Machu Picchu, czy Galapagos? Ale są przecie airbusy i inne takie. Luz, komfort, 8 godzin lotu to mniej niż 6 normalnym samolotem. Więc może by tak myknąć się dalej i postawić nogę na półkuli południowej? Rzut oka na globus wskazuje na Zanzibar. Opowieści sławią wspaniałe turkusowe wody Oceanu Indyjskiego i cudowne piaszczyste plaże. Można zetknąć się z legendarnymi Masajami. Jednym słowem odlecieć w inny świat.

No a język? Angielski to żadne wyzwanie. Zawsze staram się poznać choćby podstawy języka lokalnego. Na szczęście okazuje się, że suahili ma sporo wspólnego z arabskim, który trochę znam. Oddycham z ulgą, ale i tak się dokształcam.
Wszystko to było straszliwie odległe, tak odległościowo, jak i czasowo- rezerwacji dokonałem wszak już 10 mies. temu. Myślałem że dzień wylotu nigdy nie nadejdzie. Ale jednak! Wreszcie wsiadamy do Airbusa 330, inny komfort, ilość miejsca, wyciszenie, itd.

Podróż przebiegła bez przeszkód, i już we chwilę po wylądowaniu mogliśmy podziwiać okazały hangar, lub stodołę, czyli terminal lotniczy. Bagaże, przenoszono ręcznie, część zmokła na (ku uldze pasażerów) deszczu, i przeszliśmy do poczekalni.

Tam ok. 200 osób kłębiło się na kilku metrach kwadratowych, zgadując, które druki potrzebne są do wizy. Często bywa w kasach awaria terminala i przyjmują wtedy tylko gotówkę. Tu – ciekawostka - odwrotnie. Zablokowała im się chyba kasa gotówkowa i przyjmowali płatności tylko kartami. Słabo miały te chytrusy co nie wzięli karty, myśląc, że to jakiś tam trzeci świat!! Przeczekawszy ścianę wody, wyszliśmy z „dworca lotniczego”. Teraz lokalny kierowca, jadąc lewą stroną, dowiózł nas do hotelu, który nieoczekiwanie okazał się być wioską murzyńską. Z wszelkimi udogodnieniami cywilizacji, ale wioską, nie hotelem 5*.

Lanzarote

2015-11-30T04:11:00.001-08:00

Niesamowita jest sąsiednia wyspa Lanzarote- najmłodsza z archipelagu Kanarów. 18 i 19-wieczne erupcje wulkanów stworzyły księżycowy krajobraz. Jak doda się do tego prace Cezarego Manrique (taki tutejszy Gaudi), obecne na całej wyspie – wszystko to tworzy fantastyczną atrakcję turystyczną.

Jameos del Agua jest największym terenem prac, ozdobieniem naturalnego tunelu po lawie, urządzonego przez Manrique w swoim niepowtarzalnym stylu. I dla samego obejrzenia „Montańas del Fuego” warto jechać kawał drogi.

W „wulkanicznym” parku naturalnym Timanfaya, ciągłe atrakcje. O tym, że jesteśmy akurat na czynnym wulkanie, przekonujemy się organoleptycznie. Na wejściu dostajemy garść, żwirku zebranego z pobliskiej dziury. Wyrzucamy szybko, bo parzy w ręce (cwaniaczki z obsługi mają, rzecz prosta, rękawice). Potem wrzucają do dziury chrust - za chwile bucha płomień. Wlewają przez rurę wiadro wody i pod niebo sika gejzer.

Obie wyspy były kiedyś połączone, dziś dzieli je ok. 15 km. Po pół godzince jesteśmy znowu na Fuercie.
2 tygodnie minęły jak jeden dzień. Myślimy już o rychłym powrocie tutaj.

fuerta cz 3

2015-11-29T13:18:00.000-08:00

Na Fuercie jest zakaz wydzielania plaż hotelowych, wszystkie są ogólnodostępne, w zarządzie miasta czy gminy. Wypożyczyć można leżaki i parasole za 13 Euro dziennie. Wycwaniliśmy się jednak (nie tylko my) i pobliskim sklepiku zakupiliśmy parasol plażowy za 8 euro. Pozostawimy go tu wyjeżdżając, może sprzątaczka odda innemu gościowi za 5 Euro?

Kiedyś na wycieczce w Jordanii był w naszej grupie facet nie znający (jego żona też) ani słowa w żadnym obcym języku. Do obsługi hotelowej zwracał się: kolega! I walił niezrażony po polsku. Tutaj też mamy takiego poliglotę, który swym nieuctwem językowym wręcz się szczyci. Na dodatek opowiada że wyjeżdża (tak jak i tu) tylko żeby się nachlać, obojętne mu gdzie. Czasy ponoć się zmieniają, ale typy ludzkie pozostają niezmienione od lat.

Różne są też spojrzenia np. na religię. Otóż podczas zwiedzania Betancurii- dawnej stolicy Fuerteventury obowiązkowym punktem programu jest kościół. Tam widzimy m,in kontrowersyjną scenę obrzezania Chrystusa!
Wyspa liczy raptem 100 tys mieszkańców, jednak więcej jest tutaj kóz. Nie bez kozery, bo kozie sery właśnie z Fuerty są znane na całym świecie. Warto zatem odwiedzić tradycyjną kozią farmę.

Również wyspa znana jest ogólnie z wytwórni aloesu. Deszcz pada ponoć zaledwie 2 tygodnie w roku i zdarzyło się to właśnie tuż przed naszym przyjazdem. Rezultat był taki że podczas zwiedzania wyspy widzimy niespotykaną ilość zieleni! A widoki jakie oferuje Fuerteventura i bez tego są imponujące.

fuerta- (re)animacje

2015-11-27T03:37:00.000-08:00

Program dnia, póki co, mamy nieskomplikowany. Rano, po śniadaniu, idziemy na plażę nad ocean (Atlantyk). Wracamy na lunch. Obowiązkowo pół godzinki dla słoninki i po południu nad basent (nie poprawiać!). Jakieś atrakcje sportowe w rodzaju pingaponga czy dartsów, kąpiel, potem sangria czy mojito i wieczorem na kolację. Wszystko nieprzyzwoicie smaczne, więc ćwiczę silną wolę by się nie przeżerać. Po kolacji znów do baru, różne występki, animacje.

Najfajniejsze te dla dzieci, gdzie odnajdujemy swoje ulubione kawałki: veo veo, que vez? oraz „ciu ciuła”.
Niestety hotel opanowany jest przez Niemców. Wkoło tylko ten język, animacje też głównie po niemiecku. Nas na początku też brali za Niemców, ale szybko się połapali, tym bardziej, że używam tu tylko hiszpańskiego.
Ciekawe są animacje dla dorosłych. W pierwszym tygodniu pobytu, zdecydowaną przewagę mieli Niemcy. Liczebną. np. w bule (boule) 15:1. Gram tak, jak nauczyłem się od Francuzów, rzutów z rotacją wsteczną. Kilka zagrań mi wychodzi i pod koniec już 4 Niemców rzuca w ten sam sposób co ja.

W ping pongu - stół kiepski a rakietki jeszcze gorsze, zwykłe deski z PDT. Wziąłem co prawda swój profesjonalny sprzęt, ale nie chcę nim grać, gdy inni grają „dechami”. Wygrywam i tak, aż tu zjawia się niemiaszek i rozpakowuje swojego „Tibhara”. Wkurzyłem się, poszedłem do domu po mojego Donica z gumami Butterfly. Niemiec, jak to zobaczył, narobił w portki ze strachu, toteż zadanie miałem ułatwione. Polonia mi kibicowała, jakby była to bitwa pod Grunwaldem. Taki był też i rezultat, nie będzie Niemiec pluł nam w twarz!
A w drugim tygodniu pobytu proporcje się wyrównały i było z grubsza 50/50.

Fuerteventura

2015-11-25T03:42:00.000-08:00

Ze względu na trwający cały październik Konkurs Chopinowski, wyszło na to, że na wakacje w tym roku możemy pojechać dopiero w listopadzie. Trzeba tylko wybrać ciepłą okolicę. Rzut oka na mapy pogody wystarczył by odkryć niedaleko biegun ciepła. Jest nim zatoka Aqaba nad Morzem Czerwonym. Zarezerwowałem hotel w Tabie, ale ze względu na zagrożenia terrorystyczne moje biuro odwołało wyjazd! Co robić? Dżerba też odpada, pozostały Wyspy Kanaryjskie a konkretnie Fuerteventura. Zagrożenie mniejsze co nie oznacza mniejszej czujności. Sama nazwa wyspy- Fuerte Ventura sugeruje silne wiatry, z drugiej strony nazwa miejscowości Costa Calma- spokojne wybrzeże. Widok oceanu z naszego okna to potwierdza.
A propos: nazwa Kanary nie pochodzi od kanarków ale od słowa canis- pies. Wyspy owe przez wieki były siedliskiem dzikich psów. Psów już nie ma, nazwa pozostała.

Ponad 5 godzin lotu to dużo. Kładziemy się spać okropnie zmęczeni, ale następny ranek rekompensuje wszystko. Widok z domku na ocean, czyściutka i spokojna woda. Świadom jestem swych doświadczeń z Teneryfy, gdzie to prądy były tak silne, że nie dało się wejść do wody. A gdy już się wlazło, to ciężko było wyjść. Chyba że na czworakach. Na dodatek ciemny wulkaniczny piasek sprawiał, że po plażowaniu człek wyglądał jak brudny. Tutaj- odwrotnie, kąpiel jak w Morzu Śródziemnym. Ocean cieplutki, żadnych prądów utrudniających kąpiel, jasny afrykański piaseczek. Fuerteventura leży najbliżej Afryki ze wszystkich wysp Kanaryjskich i tu zatrzymuje się nawiewany (niecałe 100 km) saharyjski piasek.

tunezja- leniuchowanie

2014-11-09T06:43:00.000-08:00

Odzyskujemy siły leniuchując na basenie. Hotel Laico- trudna nazwa do zapamiętania. Odwróćmy pierwszą literę. Co mamy? Jajco. I taka nazwa jest prostsza. Idziemy na naszą plażę. Woda w tej części Morza Śródziemnego cieplejsza niż w basenie- tak na oko 27 stopni. Żyć nie umierać.

Zielona noc. Przygotowane występki miejscowej kapeli, tancerek i – clo programu- taniec brzucha. Tancerka tańczy zrazu sama, potem szuka jeleni wśród publiki. Na początek wybrała
sobie mnie!! Wyszedłem z nią zatem i wszyscy faceci mi zazdrościli.

Tunezja- na pustynię

2014-11-09T05:13:00.000-08:00

Nieopodal „święty meczet” w „świętym mieście” Kairuanie. Darujmy sobie. Nie można nawet wejść do środka.

Za to można wejść do domostwa wydrążonego w ziemi, w Matmacie. Nie tylko wejść ale i pogadać z mieszkańcami, skosztować hobzy (to taki chlebek) domowego wypieku. Wreszcie obiad nie w mieście, hotelu, lecz w oryginalnej berberyjskiej chałupie. Od razu lepiej smakuje.

jedziemy na pustynie by z grzbietów wielbłądów oglądać zachód słońca. pomi9mo problemów robię extra zdjęcia

Docieramy do miasta Douz (12) czyli wrot pustyni. Spać bo jutro pobudka o 4:00. Potrzebna, bo przed nami przejazd przez największy ‘szot” czyli wysychające słone jezioro- „Chott El Jerid”. I niezapomniany malowniczy wschód słońca. Jedziemy dalej, bo już czekają Jeepy, którymi przejedziemy niezły kawałek (180 km) trasy rajdu Dakar. Przezornie wziąłem aviomarin.

Wizytujemy miasteczko na pustyni, gdzie kręcono Gwiezdne Wojny. Wrażenie autentyczności, brakuje tylko podkłady muzycznego Williamsa
Wracamy do hotelu. 20 godzin na nogach do dużo.

tunezja 2014- pierwsze wycieczki

2014-11-08T05:40:00.001-08:00

No i wycieczki. Tunis. I w zasadzie to wszystko co można powiedzieć.

Przepiękna medyna, którą pamiętam sprzed lat zamieniła się w jeden wielki stragan. Dzielnica Tunisu- Kartagina, to miejsce prestiżowe, lokalizacja ambasad i siedziba władz. Nie na darmo jedna z audycji w TV Tunezyjskiej nosi nazwę: „acuualite de Cartage” – aktualności z Kartaginy. Nieopodal słynne starorzymskie miasto Hannibala.

A w zasadzie to co z niego pozostało czyli ruiny term. Ani rozmachem ani urodą nie mogą podskoczyć Libijskiej Sabracie, czy Leptis Magna. Nie wspominając już o perełkach oferowanych przez Algierię. Djamila, Timgad, czy Tipaza biją Kartaginę na głowę.

Najładniejsze z tej wycieczki to biało- niebieskie miasteczko Sidi Bou Said. Warte chyba zdjęć które ładnie wyszły. Idziemy na obiadek, a jedna pani z grupy, mówi że zamówiłaby kawę ale nie wie jak (?!). Na szczęście kelner usłyszał i się domyślił, bo jej mąż z tak skomplikowanym problemem też sobie nie poradził.

Wycieczka na pustynię to przeżycie. Nie tylko dlatego ze musieliśmy przez 2 dni wstawać o 4 rano i tłuc się kilkaset kilometrów. Wczesnym rankiem (dobrze, bo nie na jeszcze tłoku) amfiteatr w El Jem. Największy w Afryce i trzeci na świecie. Włoskie Koloseum oczywiście poza konkurencją.

Jedziemy przez okolice, gdzie co rusz spotykamy stragany z kanistrami. To prywatne „stacje benzynowe”. Bezrobocie i bida na prowincji skłania miejscowych do kontrabandy benzyny od sąsiadów, gdzie ceny są znacznie niższe

Tunezja 2014

2014-11-05T12:49:00.000-08:00

Trzy kraje północnej Afryki gdzie można swobodnie jeździć. Trzy a nie pięć, bo Libia i Algieria poziomem turystyki i dostępności nie dorównują.

Ostatnio eksplorowałem Maroko i po dwakroć Egipt, toteż przyszedł czas na Tunezję. Kraj frankofoński, zatem już podczas wakacji zarzuciłem myślenie po hiszpańsku i nie rozpocząłem wraz z innymi normalnego roku akademickiego. Przeczytałem w oryginale „Trzech muszkieterów” i „Dżumę” Camusa. Może te ruchy się przydały, a na pewno nie zaszkodziły. Ale i tak testowałem głównie arabski, którego nie zapomniałem przez ponad ćwierć wieku. Prawdę mówiąc używałem go też na wyjazdach do innych krajów arabskich.

No ale znalazłem się w Tunezji. Niezłomne postanowienie zrobienia 2 wycieczek: pierwsza to Tunis – Kartagina – Sidi Bou Said. Druga to dwudniowa wycieczka na Saharę.
Atrakcje zaczynają się już na Okęciu, gdzie w kolejce za nami stanął Stefan Antiga. Przeżycie duże, zwłaszcza dla Ewelinki- zapamiętałego kibica siatkówki. Pogadalim, pogratulowalim, uścisnęlim grabulę.

Lądujemy w Monastyrze i za chwilkę (nieco ponad godzinkę) docieramy do hotelu. Na dzień dobry zapoznajemy się z okolicą. Dzielnica Hamametu- Jaśmin, jest rzeczywiście bardzo ładna i na dodatek u schyłku sezonu- pustawa. Tak zresztą jak nasz hotel, w porach posiłków przypada obsługa personelu na gościa w stosunku 1:1. Woda w basenie +25 stopni zadawalająca, a w Morzu Śródziemnym, w naszej zatoczce +27. I luzik. I cieplutko ale nie upalnie. Współczuję tym, którzy muszą tu być w wakacje (czerwiec- lipiec- sierpień).

W hotelu i na basenie króluje animator Ahmed. Fajny chłopak, pełen pomysłów i werwy. Codziennie gimnastyka w basenie, mecze waterpolo z dozwolonym przytapianiem, widać było determinację zawodników. Po południu gra w bule (jest specjalny „bulodrom”). Grałem wielokrotnie i to z powodzeniem. Z Ahmedem szybko się skumplowałem. Pod koniec pobytu widzę, że stoliki na basenie są już zakurzone. Czemu nie weźmiesz szmaty i nie wytrzesz?- pytam Ahmeda. Bo nie warto- on na to- wszyscy prawie turyści już wyjechali. A ja?- pytam- ah, ty to nie gość, a rodzina!!

Valldemossa

2014-07-29T00:40:00.000-07:00

Czy, jako facet zarażony bakcylem muzyki, mogłem odpuścić wizytę w mieście, gdzie mieszkał Chopin z George Sand? Oczywiście nie. Już samo miasto, rozłożone malowniczo na stoku o łagodnym nachyleniu, robi wrażenie. Stare, wąskie uliczki, ukwiecone gdzie się tylko da.

Odwiedzamy oczywiście klasztor gdzie Chopin mieszkał, i pomieszczenia zwane celami. Nie wzbraniałbym się jednakowoż przed mieszkaniem w takiej „celi”. Jest olbrzymie muzeum Chopina z biblioteką i fortepianem- playelem, stanowiącym już wartość tylko muzealną. Do prawdziwego koncertu (codziennie jest jeden recital) przeznaczona jest Yamaha. I tu widać inwazję Japończyków. I tak dobrze że nie „Kawai”. Recital przy pełnej sali pokazuje uniwersalność muzyki Chopina.

Aby publiczności nie zniechęcać poszły tylko najłatwiejsze formy: nokturny i walce. Ale i tak pięknie.

Palma pierwszeństwa

2014-07-28T12:12:00.001-07:00

Palma pierwszeństwa

Ale cała wyspa przecież słynie z piękności. A już na pewno stolica czyli Palma. Wycieczkę zaczynamy wcześnie rano. Jedziemy przez słynne góry Serra de Tramuntana,

widoki faktycznie niesamowite, droga się zacieśnia. Po chwili widzimy znak ograniczający wjazd samochodów w zależności od szerokości i (!) rozstawu osi. Wjeżdżają tylko autokary o ładowności do 30 pasażerów. Większy (dłuższy) nie złamie się na tamtejszych zakrętach. Ostrzeżenie jak najbardziej zasadne, dwa samochody mijają się „na lakier” ze złożonymi lusterkami. I to tylko dzięki niesłychanej maestrii kierowców. A ja gratuluję sobie przezorności- wziąłem zawczasu aviomarine. Celem naszym, póki co jest klasztor w miasteczku Lluc.

Do kościoła przylegają zabudowania dla przyjeżdżających na targ (kupców), a głównym elementem są gęsto usytuowane poidła dla koni. Dojeżdżamy do portowego miasta sa Calobra i wąwozu „Thorent de Pareis”. Wąwóz prowadzi półka wykutą w skale schodzącej pionowo do morza. Tam gdzie nie można było- wykuto wąskie dziury na kilkadziesiąt metrów długie. Tak jest- dziury, gdyż użycie słowa „tunele”, byłoby nadużyciem.

Widok, po przeciśnięciu się przez nie, rekompensuje wszelkie trudy. Ale w porcie czeka już statek by zabrać nas do Port de Soller. Około godziny podziwiamy widoki ze statku i z portu, drewnianym tramwajem, dojeżdżamy do centrum Soller. Zwiedzamy śliczne miasteczko, ale przed nami kolejna atrakcja.

Zabytkowym IXX- wiecznym pociągiem podróżujemy do Palmy. Jedziemy przez malownicza dolinę Soller, mijając wioski, gaje pomarańczowe, tarasowe uprawy, wieże kościołów. Celem naszym jest Palma, a dokładniej sama katedra, gdzie to (jak gminna wieść niesie) grasował sam Antonio Gaudi.

Prawda to. Wystój katedry, a w szczególności sam „żyrandol” przed głównym ołtarzem to niepodrabialny styl Gaudiego. Nieopodal dzieło jednego z jego uczniów. Co widać. Na zewnątrz katedry- coś w rodzaju Montmartre. Na bulwarze nadmorskim, na tle przepięknie odbijającej się w wodzie katedry, rozłożyli się artyści. Głównie malarze i graficy ale i rzeźbiarze, mimowie i inni. No i muzycy! Już z dala słyszę jak jeden artysta przepięknie gra melodię sławiącą urodę mieszkanki Malagi, czyli „Malagenia”.

Wrzucam do kapelusza kilka eurasków i proszę o fragment „Concierto de Aranjuez” Joaquima Rodrigo. Zagrał prześlicznie. Zniewolony pięknem tego wykonania stoję jak wryty i przypomina mi się powiedzenie Sherlocka Holmesa: „Jeśli odrzucimy to co niemożliwe, wtedy to co nieprawdopodobne- jest prawdą”. Oznacza to, że ów muzyk to sam Paco de Lucia w przebraniu.

perły

2014-07-24T13:07:00.000-07:00

Majorka słynie, o czym pewnikiem wiedzą piękne panie, z pereł.

Fabryka pereł powstała w XIX wieku mieści się w pobliskim miasteczku Manacor. Perły wyprodukowane tu, są tak wspaniale wykonane że wręcz nie do odróżnienia od prawdziwych. Nad palnikiem rozgrzewane są laski z minerału zawierającego szkło (kryształ). Delikatne kręcenie powoduje że siła odśrodkowa tworzy (wprawną ręką) kulki. Dalej najżmudniejsza faza, czyli „kolorowanie”. Tu właśnie perła nabiera swojej wartości.

Kulki pokrywane są kilkoma warstwami lakierów, a następnie zanurzaniu ich w „magicznym eliksirze”- roztworze oleju i zmielonej rybiej łuski. I tak wiele razy. Im więcej- tym wartość perły wzrasta. Te najbardziej wartościowe kąpane są nawet 30 razy!

Na koniec idą do sklepu, gdzie po przystępnej cenie (od kilku do kilkuset euro) idą jak woda.
I na całym świecie cieszą się zasłużoną renomą.

cuevas de drach

2014-07-23T05:14:00.000-07:00

Nieopodal znajdują się słynne „smocze groty” – cuevas de drach.

Oczywiście nie można przegapić takiej okazji. Jak się okazało- słusznie. Ale po drodze trasa wiedzie przez rodzinne miasto Nadala- Porto Christo. Samo miasteczko ładne, fajne z portem, ale nie o to przecie idzie. Celem naszym są Smocze Groty. Już na wejściu interweniuje obsługa i zabrania mi rozstawienia statywu, (który notabene właśnie po to targałem przez pół świata).

Na szczęście aparat (Canon 50D) ma tak znakomite parametry, że podpierając się w razie potrzeby na barierkach i innych punktach stałych, robię całkiem przyzwoite zdjęcia. Jest podziemne jeziorko, największe (w swojej klasie) w Europie. Woda jest bardzo malownicza, toteż i widoki zapierające dech w piersiach. Na koniec docieramy do dużego fragmentu jeziora na którym zapowiedziany jest pokaz „światło i dźwięk”.

Sroga zapowiedź –nie wolno robić żadnych zdjęć- nie robi już wrażenia. Oczywiście nie wolno z fleszem – taki fotograf zepsułby cały nastrój, bo pokaz zaczyna się w całkowitej ciemności. Ja zmieniam obiektyw na super jasny 50/1,4, którym to nawet przy świetle świeczki wszystko wychodzi.

Na jeziorko zrazu w kompletnej ciemności wyjeżdżają łódki, jedna z muzykami. Grają „na żywo” m.in. Barkarolę Offenbacha i Adagio Albinoniego. Cudo! Na koniec można popłynąć łódkami i nawet zrobić (!bez flesza!) fotki. Są piękne.

Majorka czy Serock??

2014-07-13T04:27:00.000-07:00

Wstajemy późno i zwiedzamy okolicę.

Hotel w miejscowości Cala d’Or położony jest nad prześliczną zatoczką. Wychodzimy z hotelu wprost na plażę. W ogóle na wschodnim wybrzeżu co chwila jest zatoka czyli po ichniemu- „cala”. Nieopodal w miejscowości Porto Christo ma swoją willę Rafael Nadal. Odwiedzamy port, gdzie to dumnie wypinają się ku słońcu się

luksusowe jachty po ponad milion dolców za sztukę. Oglądamy luksusowe wille, które nie robią zbytniego wrażenia.
A mnie mimo woli przypomina się piękna nostalgiczna „Ballada o Serocku”, śpiewana przez Edwarda Lubaszenkę.

W Serocku jest rynek, na rynku pasa się kozy
…
W Serocku przed domami kocie łby i bure błocko
Bardzo jest pięknie w Serocku
…
I całkiem tu inaczej niż w Paryżu czy Otwocku
Tak jak w prawdziwym Serocku

Majorka

2014-07-10T03:16:00.000-07:00

Majorka to niby nie Maghreb ale lokalizacja bardzo bliska. Majorka wiosną jest śliczna, toteż skorzystaliśmy z okazji i za małe pieniądze (zniżka do 50%) wybraliśmy się tam z Itaką. Majorka należy do Hiszpanii, ale jest autonomiczna z własnym językiem. Język ten, oparty jest na Katalońskim, acz nieco inny niż w Barcelonie. I bardzo dźwięczny. Np. takie brzydkie zdanie: „12 sędziów z trybunału je żołądek wisielca” po majorkańsku brzmi jakoś tak: ecie pecie badzia badzia hula gula i ciułała.

Ale i tak można dogadać się bez problemu w każdym języku. Ja oczywiście, z pełnym samozaparciem, odrzucam pokusy pójścia na łatwiznę (angielski czy francuski), i twardo zasuwam po hiszpańsku.
Pierwsza próba już na lotnisku. Czekamy dość długo na bagaże, i nagle podchodzi do naszej grupy jakaś kobitka i pyta czy ktoś mówi po angielsku. Ludzie chyba onieśmieleni bo przez chwile panuje cisza. Wiec zgłaszam się. A ona mówi że przy stanowisku 13 są jakieś bezpańskie bagaże i trzeba pójść i sprawdzić czy to nasze.

Idziemy tam, a ona nawija że nie wie dokładnie, bo obsługa gada tylko po hiszpańsku, ale może ktoś coś rozpozna. Obsługa - taśmowy i „dyspozytorka” zeznają zgodnie że tu co prawda są bagaże z Anglii, ale dołączyli i Warszawę.
Szczęśliwi z odzyskania bagaży pakujemy się do autokarów, o 1 w nocy docieramy do hotelu. Jemy to co pozostało z kolacji i spać! Mamy pokój trzyosobowy i trzecie łóżko zawadza. Idę do recepcji z reklamacją, obiecują jutro je usunąć.

Gomera

2013-11-30T10:17:00.000-08:00

Nie można pominąć wyjazdu samochodami terenowymi na sąsiednią wyspę Gomerę.

Dużo mniejsza od Teneryfy, lecz podobnie podzielona jak nożem na 2 części- suche i słoneczne południe i wilgotną północ. Jako jedyni w naszym Land Roverze nie spuściliśmy dachu, i mieliśmy rację. Jedziemy przez przepiękną acz wilgotną i wietrzną okolicę. Na szczycie Gomery (ok 2400 m npm) jest Park krajobrazowy Garajonal,

słynący z tzw „deszczu poziomego” (doświadczyliśmy) wpisany na listę UNESCO. Absolutną ciekawostką jest, ciągle jeszcze w użyciu, język gwizdany. Ze względu na znaczne odległości i kłopoty z transportem, tak się ongiś porozumiewali mieszkańcy wyspy. Gwizd nie zastępuje znaczeń, lecz imituje dźwięki, można zatem gwizdać w każdym języku. Języka tego obowiązkowo (!) uczą w szkołach. Na zakończenie prezentacji języka, dwóch tubylców daje pokaz. Ktoś z nas, chowa różne przedmioty, pierwszy z nich opowiada to gwizdem a drugi (nieobecny przy chowaniu), nazywa i odnajduje je bez pudła!

Jeszcze tylko wizyta w stolicy San Sebastian, ładnym (choć zaniedbanym) portowym miasteczku, i w drogę powrotną. 30 km to ok. godzinki rejsu.

No i odrobina fartu. Kierowca- wesołek, ciekawie opowiadający, nie znający ani w ząb innego języka. Zaczęło się od tłumaczenia dla anglików, a potem robiłem za tłumacza dla całej grupy. Poszło nieźle, czym zaskoczyłem sam siebie.

Masca czy Machu Picchu

2013-11-29T05:33:00.000-08:00

Wieczory spędzamy przy muzyce, gdzie trzech (na zmianę) pianistów daje koncerty. Pianiści różnej maści i klasy, jednego udało się wszelako przekonać do zagrania 2 pięknych preludiów Chopina. Drugi- artysta czujący klimat i rytmy, płynnie zmieniający ragtime w swing. Trzeci- znakomity kontakt z publiką, nieomalże koncert życzeń. Uszczęśliwiony, że znalazł się słuchacz rozpoznający (choć z grubsza) to co on gra. Pogadaliśmy na tematy muzyczne, przekonałem go do muzyki Erica Satie, dał mi swą wizytówkę, i w ogóle zaprzyjaźniliśmy się.

Wypożyczalnia aut, niedaleko hotelu miała dużą zaletę- była stosunkowo tania. I do tego podstawiali auto pod sam hotel. Wyjaśniło się szybko dlaczego- otóż właściciel nie dysponował żadnym (prócz hiszpańskiego) językiem. I dobrze, bo wszak przyrzekałem sobie nie używać tu obcych języków. Mój hiszpański okazał się wystarczający na tyle, by pewnego pięknego poranka zapakować się w świeżo wypożyczone Polo i wyruszyć w góry.

Naszym celem jest górska wioska Masca. Droga zawęża się i wije jak znerwicowany padalec. Pod niektóre wzniesienia musze wjeżdżać na jedynce, a zakręty (agrafki) taki że Polo- zwrotne jak zając- ledwo się mieści. Moim Volvo byłbym tu bez szans. I wreszcie jest. Nie wierzę własnym oczom- otóż przed nami skała

jak z Machu Picchu! Nie trzeba jechać przez pół świata. Prześliczna wioska przylepiona do zbocza gór, w oddali widać morze. No i kanion. Jednostronny- prowadzący(tak jak wąwóz Samaria na Krecie) do morza. Powrót, ze względu na znaczny spadek- niemożliwy. Nie skorzystaliśmy. Odwiedzamy za to muzeum tradycji i folkloru. Tu, o dziwo, przewodnik nie dysponuje językami, ale buźka rozpogadza mu się, gdy proponuję hiszpański. Wychodzi wszystko świetnie i chłopak wniebowzięty odmawia wzięcia choć symbolicznej opłaty.

Jazda przez prześliczne góry owocuje ładnymi zdjęciami. Na przylądek Teno nie dotarliśmy, wystraszyły nas tablice informujące, że jedziemy na własne ryzyko, bo zdarzały się przypadki zmycia samochodu do morza przez wodą spływającą z gór. Albo zdmuchnięcia ze skalnej półki. A dzień był wietrzny.

Teneryfa- wulkan Teide i okolice

2013-11-25T07:50:00.000-08:00

Wyjeżdżamy na płaskowyż Teide z rana. Przed spodziewanym tłokiem, a mamy zamiar wjechać kolejką linowa na sam wulkan 3700 m npm. Atrakcja coś w stylu kolejki na Kasprowy, uniemożliwiona (jak to bywa i w Kuźnicach) przez nazbyt mocny wiatr. Oglądamy zatem widoki na wys 2200m- równie ładne albo i ładniejsze- stad widać krater w całej okazałości.

Stamtąd piękną malowniczą drogą przez Orotawę do Garachico. Miasto położone u wylotu olbrzymiego jaru, którym w czasie dużych opadów zasuwają nieprzytomne ilości wody i kanion zmienia się w rwącą rzekę z wodospadami. Ale przede wszystkim w czasie erupcji wulkanu- tędy leciała lawa!!

Miasto było niszczone wielokroć ale nie pęka. U brzegów Garachico malutka wysepka, bardzo sławna. Otóż klasyfikując Wyspy Kanaryjskie, skatalogowano 13 wysp. Liczba niefartowna więc na gwałt poszukiwano czternastej. I znaleźli właśnie tę wyspę.
Jedziemy do Icod de los Vinos obejrzeć najstarsze w tej okolicy drzewo smocze.

Tysiącletnie. Fajne, ale nie robi to już na nas wrażenia, bo tysiącletnią oliwkę widzieliśmy we Francji. Bierzemy też udział w prezentacji i degustacji win. Prezentacja szła w slangu polsko-angielskim (tzw: ponglish). Przy próbie jakiegoś tam napoju, pani mówi: to działa jak viagra. Odczekuję chwilkę i protestuję: 5 minut minęło i nic! Panienka zrobiła wymowny gest pt: chodź ze mną to zobaczymy. Nie poszedłem, żona nie pozwoliła.

Loro Parque. Też na Teneryfie

2013-11-21T11:49:00.000-08:00

Zwiedzamy okolicę- nasze Puerto dr Santiago skąd piękny widok (z naszego okna też) na jedną z największych atrakcji- los Gigantes.

Są to olbrzymie klify wcinające się w morze. Samo miasteczko spokojne i ładne, no i dobra baza wypadowa w najbliższą okolicę. A okolice prześliczna, w odróżnieniu od skrajnego południa, gdzie nigdy nie pada deszcz i wszystko sztucznie nawadniane- tu jest dużo zieleni. Nieopodal góry z kraterem wulkanu Teide-

najwyższego punktu należącego do Hiszpanii. Mamy w planie, tak jak i wioskę Masca, ale nie wszystko na raz. Nie wolno pominąć jednego z najwspanialszych w Europie Loro Parku.

Na kilku hektarach zgromadzono kilkaset gatunków fauny i flory. Cudowne pokazy delfinów wspaniale współpracujących z ludźmi i wyczyniających karkołomne sztuczki. Orki dowcipnie wykorzystujące swą siłę do ochlapania ludzi siedzących w pierwszych rzędach.

Frajerzy zlekceważyli ofertę sprzedaży pelerynek po 3 euro za sztukę, teraz musieli zakupić chyba nowe, suche spodnie i koszule. Foki- wiadomo, zręczne jak mało co, pingwiny w autentycznie zimowej scenerii i tysiące innych.