AFIRMACJE, AZJATYCKIE SZTUKI WALKI, MEDYTACJA

Kundun - życie Dalaj Lamy

2011-03-07T23:55:00.001+01:00

(Kącik kinomana)

Opis

Rok 1937. Tenzin Gyatso, dwulatek z biednej, tybetańskiej rodziny, przygląda się rozłożonym przed nim przedmiotom. Dla niego to tylko zabawa, ale dla obserwujących tę scenę mnichów buddyjskich bezbłędne rozpoznanie przez malca przedmiotów należących do zmarłego właśnie XIII Dalaj Lamy i uznanie ich za własne to znak, że ów malec jest XIV Dalaj Lamą - XIV wcieleniem (reinkarnacją) Buddy Miłościwego. W przyszłości sądzone mu zatem będzie stać się religijnym i politycznym przywódcą Tybetu. Film z lektorem (limit czasowy)

Shaolin soccer - Siu lam juk kau

2011-03-07T23:49:00.001+01:00

(Kącik kinomana)

Opis
Trener Fung rekrutuje drużynę złożoną z mistrzów kung-fu, wychowanków klasztoru Shaolin. Ekscentryczni zawodnicy wprawiają przeciwników w osłupienie, wykorzystując na boisku swoje akrobatyczne umiejętności. Film z lektorem ( limit czasowy)

Wojownik z Shaolin

2011-03-07T23:41:00.001+01:00

(Kącik kinomana)

Opis
"Wojownik z Shaolin" to opowieść o mnichach - wojownikach z klasztoru Shaolin. Jeden z pierwszych filmów, który rozpoczął erę filmów Kung Fu w Chinach. Jest to również jeden z pierwszych filmów Jet Li, który rozpoczął jego światową karierę. Zobacz 6 krotnego mistrza Wushu w czasach kiedy sztuki walki były prawdziwą sztuką. Wersja z lektorem. (film z limitem czasowym)

Shaolin

2011-03-07T23:37:00.001+01:00

(Kącik kinomana)

Opis
Jie Hao, zdradzony przez swojego zastępcę, cudem unika śmierci. Schronienie znajduje w klasztorze Shaolin. Jednak nie jest akceptowany przez mnichów, ponieważ wcześniej ich prześladował. Przygarnia go kucharz (Jackie Chan) i uczy sztuk walki, aby Hao mógł pomścić zdradę. Wersja z napisami.

Klasztor Shaolin

2011-03-07T23:31:00.001+01:00

(Kącik kinomana)

Opis

Imperator Tang zostaje zdradzony przez jednego ze swoich generałów, który sam ogłasza się władcą i zajmuje Wschodnią Stolicę. Jeden z jego niewolników ucieka i przybywa do klasztoru Shaolin, gdzie poznaje tajniki kung fu. Swoje umiejętności chce wykorzystać aby zemścić się na zabójcy swojego ojca, zdrajcy, który pomógł generałowi zdobyć władzę. Z czasem do walki włączają się również mnisi z klasztoru, którzy pomagają Imperatorowi Tangowi pokonać zdradzieckiego generała.

Ninja Assassin

2011-03-07T23:13:00.001+01:00

(Kącik kinomana)

Opis

Zabójca ninja o imieniu Raizo, jest numerem 1 wśród zabójców na świecie. Zabrany z ulicy jako dziecko został wyszkolony przez klan Ozunu, tajne stowarzyszenie, którego istnienie uznawane jest za mit. Jednak przerażony bezlitosną egzekucją swojej przyjaciółki, Raizo opuszcza klan i znika. Teraz czeka, przygotowując się do zemsty. Tymczasem w Berlinie, agentka Europolu Mika Coretti natrafia na szlak pieniędzy łączący kilka morderstw politycznych z podziemną siecią niewykrywalnych zabójców z Dalekiego Wschodu.

Fight Quest - podróże po świecie sztuk walki

2011-03-07T22:33:00.022+01:00

(Fight Quest - Jimmy Smith i Doug Anderson)

Dwaj miłośnicy sztuk walki - Jimmy Smith i Doug Anderson, wyruszają w podróż po świecie, aby zaprezentować nam różne szkoły walki wręcz. Wraz z nimi odwiedzimy m.in. Filipiny i Japonię, gdzie staniemy twarzą w twarz z prawdziwymi mistrzami. Przy okazji mamy szansę zgłębić kulturę, obyczaje i historię danego kraju. Na poznanie każdej z tradycyjnych sztuk walki nasi bohaterowie mają pięć dni. Po wysłuchaniu wskazówek instruktorów i solidnym treningu, czeka ich pojedynek z miejscowym wojownikiem. Dzięki tej fascynującej serii przekonamy się, że niektóre techniki, choć pełne ekspresji i bardzo widowiskowe, są również śmiertelnie niebezpieczne.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Odcinki z polskim lektorem w formacie rmvb. Niestety, nie jest to najlepsza jakość, choć i tak ogląda się wyśmienicie :)
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Spis odcinków:
1. Kung Fu----------------Chiny
2. Kali-----------------------Filipiny
3. Karate Kyokushin----Japonia
4. Boks---------------------Meksyk
5. Pentjak Silat-----------Indonezja
6. Savate------------------Francja
7. Hapkido-----------------Korea Południowa
8. Jiu-jitsu-----------------Brazylia
9. Krav Maga--------------Izrael
10. Kajukenbo------------USA
11. Muay Thai------------Tajlandia
12. Kalari Payattu--------Indie
13. Wing Chun-----------Chiny

Informacja!
Co jakiś czas będę wybierał jeden z odcinków i wstawiał jako nowy post- spis treści będzie także służył jako odnośniki (linki), które przeniosą was do odpowiedniego tematu wystarczy je kliknąć. To dla ułatwienia szukania.

Muay Tai - odcinek 11(polski lektor)

1/6

2/6

3/6

4/6

5/6

6/6

Zwiastuny i stare premiery filmowe

2011-03-07T18:00:00.006+01:00

(Recenzje filmowe i zapowiedzi)

Nowości filmowe z 2010 i 2011 roku

The Warriors Way
Przygody azjatyckiego wojownika na Dzikim Zachodzie to nie jest bynajmniej temat świeży i oryginalny – wystarczy przypomnieć sobie komediowego Kowboja z Szanghaju z Jackie Chanem. W przypadku The Warrior’s Way sprawa ma się jednak troszkę inaczej. Nie dość, że film nakręcony jest w poważnym tonie, to jeszcze poniekąd skorzystano ze stylistyki z 300-tu Zacka Snydera. Przekonuje Was taka konwencja?

Fabuła: Niepokonany azjatycki wojownik-zabójca odmawia wykonania zadania – zamordowania niemowlaka, ostatniego członka wrogiego klanu. Karą za nieposłuszeństwo jest śmierć. Wojownikowi nie pozostaje nic innego jak uciec do innego kraju – tym samym trafia do małego miasteczka na Dzikim Zachodzie. Tam zaczyna wieść spokojne życie, poznaje kobietę. Niestety przeszłość nie da tak łatwo o sobie zapomnieć.

Inwazja ninja na Dziki Zachód [zwiastun]

Ostatni Władca Wiatru: "The Last Airbender"

Nominowany do Oscara znakomity reżyser, scenarzysta i producent M. Night Shyamalan (“Szósty zmysł”, “Znaki”, “Niezniszczalny”) tym razem przenosi na wielki ekran przebojowy serial animowany “Avatar: The Last Airbender”. W efekcie powstał film imponujący swoim rozmachem, efektami specjalnymi, sekwencjami akcji i przygodowym stylem. Świat ogarnięty jest pożogą wojenną i nikt właściwie nie jest w mocy powstrzymać nieuniknionej zagłady… do czasu. Przez cały niemal wiek, naród Ognia prowadził krwawą batalię zmierzającą do zapanowania nad światem i zniewolenia narodów Powietrza, Wody i Ziemi. Pokonani mają alternatywę – albo całkowicie poddać się panowaniu Ognia albo ulec unicestwieniu. Mieszkańcy ‘powietrznych’ osad na próżno próbują stawić czoła zastępom ognia. Mają im w tym pomóc nieliczni wybrańcy, którzy są w stanie zapanować nad żywiołem i kierować nim wedle własnej woli. Jednak wspierani przez ogromne armie władcy Ognia zmietli już praktycznie z powierzchni ziemi wszystkich przedstawicieli nacji Powietrza, kierując teraz swoją uwagę w stronę narodu Wody zarządzanego ze sztabu w północnej fortecy. Pewnego dnia młoda przedstawicielka nacji Wody, Katara (NICOLA PELTZ) podczas prowadzonych z bratem Sokką (JACKSON RATHBONE) ćwiczeń sztuki walki znajduje młodego chłopca o imieniu Aang (NOAH RINGER). Umiejętności Aanga w panowaniu nad żywiołem powietrza są imponujące, stąd też Katara i Sokka dochodzą do wniosku, że mają do czynienia nie z kim innym ale z ostatnim władcą wiatru. Aang to wymieniany w przepowiedniach Avatar – wybraniec, którego moc pozwala na panowanie nad czterema żywiołami. Tylko on jest w stanie odeprzeć atak narodu Ognia i przywrócić równowagę w targanym wojną świecie. Czy jednak uda mu się opanować wszystkie umiejętności i zostać bohaterem zanim będzie za późno?
Film raczej familijny wskazany do oglądania w grupie wiekowej od 12 roku życia jego premiera filmowa w kinach odbyła się 3 września 2010 roku.

Ostatni Władca Wiatru - polski zwiastun

Filmy które już były wyświetlane na ekranie(warte zobaczenia).

Groźny ninja – tym razem całkiem konkretny czyli - Ninja Assassin

Dla niezorientowanych – to nowy film produkowany przez braci Wachowskich (można tak jeszcze o nich mówić?). W sieci pojawił się pierwszy zwiastun i plakat. Muszę przyznać, że film prezentuje się na razie całkiem nieźle – będzie krwawo, z wieloma bijatykami i paroma bajeranckimi efektami. Chwilowo ma u mnie kredyt zaufania, a u Was? Ninja Assassin reżyseruje James McTeigue (V jak Vendetta, Inwazja). Światowa premiera planowana jest na 25 listopada 2009.

Trailer filmu "Ninja Assassin"

Historia Reiki - autorstwa Iwony Przybylskiej

2011-03-03T13:40:00.002+01:00

(Medycyna niekonwencjonalna)

(...) Wszystko to o czym dotychczas wspomniałam spowodowało, że i ja zdecydowałam się napisać o Reiki. Moja decyzja zbiegła się również z faktem przekazania mi przez mego włoskiego przyjaciela i mistrza Reiki, Antonio Cantarellego unikalnych materiałów dotyczących prawdziwej historii Reiki. Często zastanawialiśmy się nad jej autentycznością, powtarzaną identycznie przez wszystkich mistrzów i książki. Nie byłam do końca przeświadczona o jej autentyczności, ale z braku jakichkolwiek innych rnateriałów i ja powtarzałam ją mym uczniom. Po raz pierwszy, o tym że historia Reiki posiada pewne luki i nieścisłości przeczytałam w hiszpańskim przekładzie książki amerykańskiego mistrza Reiki Wiliama L. Randa (Reiki - Uzdrawiający dotyk. - Wydawnictwo Mirach. S. L., Madryt, 1994). W. L. Rand opisał w niej m. in. drogę jaką przeszedł idąc śladami doktora Mikao Usui. Odwiedził miejsca, w których rzekomo przebywał: Uniwersytet Doshisha, katolicką szkołę w Kyoto, Uniwersytet w Chicago. Niestety nie było tam żadnych śladów pobytu Mikao Usui. Był on tam postacią nieznaną. Również A. Cantarelli i ja prowadziliśmy długie rozmowy na temat Mikao Usui i nigdy nie pasowała nam dc niego etykieta katolickiego duchownego. Obydwoje bardzo ucieszyliśmy sie kiedy dane na m było poznać prawdę. Ponieważ istnieją niezbite dowody na to, że historia Mikao Usui jaką znaliśmy jest tylko i wyłącznie legendą, zdecydowałam się ją przybliżyć polskim adeptom Reiki. Jest to prawdziwa historia Reiki poparta dokumentami, oparta na faktach, których prawdziwość można sprawdzić i nie sposób podważyć. Ale przede wszystkim pragnę oddać należyty hołd doktorowi Mikao Usui i jego prawowitym spadkobiercom. Jest on godnym tego, aby ujawnić prawdę o jego osobie i życiu.

HISTORIA REIKI NAUCZANA NA ZACHODZIE

Wszystko co dotychczas wiedzieliśmy na zachodzie o Reiki pochodziło z ustnego przekazu mistrzyni Hawayo Takaty, uznawanej za trzecią po doktorze Mikao Usui duchową spadkobierczynią Reiki. Ja przytaczałam swoim uczniom historię Reiki już nieco zmienioną na skutek lektury wspomnianej już książki W.L. Randa. Historia Reiki przekazywana dotychczas m.in. w Polsce: Reiki jest metodą, techniką uzdrawiania poprzez nałożenie rąk, znaną od tysiącleci, a odkrytą na nowo w końcu XIX wieku. Historia tego odkrycia jest jeszcze pełna niedomówień i kwestii wymagających wyjaśnienia. Są materiały dotyczące Reiki, które nie zostały przetłumaczone jeszcze na żaden z języków zachodnich i takie, które wogóle nie zostały nigdy przetłumaczona na żaden z języków. Reiki przybliżył nam dr Mikao Usui i system uzdrawiania, który ustanowił, nosi dziś nazwę Usui Shiki Ryoho. Dr Usui był dziekanem na Uniwersytecie Doshisha w Kyoto i duchownym. Legenda odkrycia Reiki głosi, że jego uczniowie stale zadawali mu pytania o sposób w jaki uzdrawiał chorych Jezus. Nie znał odpowiedzi na te pytania ale postanowił podjąć kroki w celu znalezienia odpowiedzi. Trwało to 10 lat. Dr Usui wyjechał z Japonii do Stanów Zjednoczonych, gdzie przebywał 7 lat. W tym czasie rozpoczął studia teologiczne na Uniwersytecie w Chicago. Studiował historię porównawczą, religię i filozofię. Uczył się sanskrytu, języka liturgicznego Indii i Tybetu. Nie znalazł jednak tego, czego poszukiwał. Jest rzeczą ciekawą, że od tego momentu nie ma więcej wzmianki o doktorze Usui chrześcijańskim kapłanie. Jako buddysta przenosi się do Japonii i żyje w klasztorze zen. Usui wiedział, że Jezus uzdrawiał tak samo jak Budda, ale osoby, do których się zwracał o pomoc odpowiadały mu, że nie wierzą aby uzdrawianie ciała i ducha były ze sobą powiązane. Osoby te swą uzdrawiającą energię kierowały na ducha, a uzdrawianie ciała pozostawiały specjalistom w sztuce leczenia. W klasztorze zen, dr Usui całymi latami czytał sutry, nauki i pisma Buddy, medytował, studiował sanskryt, uważany za matkę wszystkich języków. Znając sanskryt zaczął pobierać nauki tybetańskiej szkoły buddyjskiej i wreszcie odnalazł to, co mogło być kluczem do uzdrawiania. Nie było jednak w tych materiałach wzmianki o metodzie aktywizacji energii w celu uzdrawiania. Myślę, że to miało swoje wytłumaczenie. Tajemniczość sutr miała przeszkodzić dostaniu się tej wielkiej mocy w niepowołane ręce. Hawayo Takata w swojej książce "The history of Reiki by Mrs Takata", na 4 stronie transkrypcji pisze, że nie wszystko odnośnie odkrycia Reiki jest wyjaśnione do końca. A o pracy Usui pisała tak: "Nadal studiował sanskryt i poznał go nie bez wielkiego wysiłku. To pomogło mu zrozumieć, że metoda była tak prosta jak światło dzienne, wcale nie skomplikowana. Jak dwa i dwa jest cztery. I wtedy powiedział sobie: Już mam. Już to znalazłem. Teraz muszę to zinterpretować, ponieważ zostało to napisane przed 2500 laty. Jest to dla mnie próba, której muszę się poddać."Tą próba była podróż na świętą górę Kuryama w pobliżu Tokio. Po wybraniu miejsca na medytacje, ułożył przed sobą 21 kamyków. Każdego ranka rzucał przed siebie jeden z nich. Pościł i medytował. Przed świtem 21 dnia jak zwykle modlił się i prośił Boga o oświecenie. Nagle zobaczył światło, które zbliżało się do niego z olbrzymią prędkością. Chciał uciec, ale pozostając na miejscu postanowił przyjąć rzeczy takimi jakimi są, jako odpowiedź na swoje prośby i medytacje, nawet za cenę utraty życia. Światło jaśniało coraz bardziej i w pewnym momencie poczuł uderzenie w środek czoła. Na chwilę stracił przytomność, a potem ujrzał miliony baniek mieniących się wszystkimi kolorami tęczy. Nagle żółto-fioletowe i białe bańki odłączyły się od reszty i Usui ujrzał holograficzne znaki sanskrytu, znaki Reiki, które znał z pism nauczycieli buddyzmu tybetańskiego. Otrzymał informacje w jaki sposób używać ich do aktywizacji uzdrawiającej energii. Przejęty i szczęśliwy poczuł się mimo tylu dni postu pełen energii. Była to pierwsza inicjacja Reiki. Podczas schodzenia z góry Kuryama i powrotu do klasztoru skaleczył się w palec u nogi. Dotknął go i krwawienie i ból ustały a w dłoniach poczuł ciepło. Schodząc zaszedł do chaty dla podróżnych, ponieważ odczuł głód. Poprosił o obfity posiłek, co było nie do pomyślenia, biorąc pod uwagę czas postu, podczas którego pił tylko wodę. Posiłek, ku zdumieniu gospodarza, nie zaszkodził mu. Trzecim "cudem" było zlikwidowanie bólu zęba dziewczynie usługującej w karczmie, poprzez nałożenie rąk na jaj twarz. W końcu po przybyciu do klasztoru zastał tam chorego opata, który leżał w łóżku złożony kryzysem artretyzmu. I jego również uleczył. Tę uzdrawiającą energię nazwał Reiki. Przez 7 lat udzielał jej w żebraczej dzielnicy Kyoto, osiągając wiele wspaniałych rezultatów. Uzdrawiał żebraków i wskazywał im nową drogę życia. Zauważył jednak, że ci woleli żebrać, niż zarabiać na życie. To go zniechęciło i postanowił opuścić dzielnice żebraków. Spotkał się nawet z tym, że biedacy mieli mu za złe, że ich leczył, ponieważ lecząc ich zmuszał do pracy. Taka postawa mogła być spowodowana tym, że dr Usui leczył tylko ciała, zapominając o duchu, o odpowiedzialności osobistej w okresie zdrowienia. Zdał sobie sprawę z tego, że postępował odwrotnie niż buddyści. I wówczas ustanowił pięć duchowych reguł Reiki. Zmieniło to jego sposób działalności. Zrozumiał, że podczas udzielania pomocy nie następowała wymiana energii. Tym samym, fizyczny aspekt Reiki powinien tworzyć całość z duchowym. Dr Usui nadal udzielał Reiki potrzebującym i tak poznał Chujiro Hayashi, byłego oficera marynarki, którego inicjował na mistrza w 1925r. Dr Usui zainicjował 16 mistrzów. Zmarł w 1938r, ustanawiając swym następcą dra Hayashi, który zobowiązał się zapewnić ciągłość nauk dra Usui. W tym celu założył, wraz z 6 mistrzami, pierwszą klinikę Reiki w Tokyo. Do tej właśnie kliniki przybyła w 1936r. szukająca pomocy Hawayo Takata. Hawayo Takata urodziła się na Hawajach 24 grudnia 1900r. Była córką emigrantów japońskich, ale posiadała obywatelstwo amerykańskie. Była drobną i delikatną kobietą. Jako młoda dziewczyna musiała ciężko pracować. Wyszła za mąż za Saichi Takata z którym miała dwójkę dzieci. W 1930 roku owdowiała i musiała zająć się wychowaniem dzieci. Ciężka praca nadwyrężyła jej system nerwowy, pojawiły się dolegliwości fizyczne, bóle brzucha, zapalenia płuc, kamienie żółciowe. Coraz bardziej upadała na zdrowiu i pojawiła się konieczność operacji. W 1935r. zmarła jej siostra i Hawayo pojechała do Japonii, aby powiadomić o tym rodziców, którzy tam się przenieśli. Miała nadzieję, że może tam powróci do zdrowia. Została przyjęta do szpitala, w którym przebywała kilka tygodni. Wykryto u niej oprócz kamieni żółciowych, guza i zapalenie wyrostka robaczkowego. Operacja była koniecznością. W noc poprzedzającą operację usłyszała głos, który jej powiedział, że operacja nie jest konieczna. Na stole operacyjnym usłyszała ten sam głos. Oznajmiła chirurgowii, że nie chce być operowana i zapytała się go, czy zna jakiś inny sposób, który by mógł ją wyleczyć. Ten powiedział o klinice Reiki dra Hayashi i że jego siostra została tam uzdrowiona, oraz że po wyzdrowieniu otrzymała tam inicjacje na mistrza Reiki. Hawayo Takata niezwłocznie udała się do kliniki i została tam przyjęta. Codziennie była poddawana zabiegom Reiki. Ręce uzdrowicieli były tak gorące, że myślała, że przy zabiegach używali jakichś specjalnych aparatów, które ukrywali w rękawach kimon. (Tutaj mała dygresja. Bardzo często dzieci, którym udzielam zabiegów Reiki również poszukują w moich rękawach i dłoniach specjalnych aparatów dających ciepło.) Po 4 miesiącach pobytu w klinice Hawayo Takata była zupełnie zdrowa. Zrobiło to na niej wielkie wrażenie i poprosiła dra Hayashi o nauczenie jej tej metody. Ten jednak na początku odmówił. Nie chciał aby Reiki wyszło poza granice Japonii. Nie chciał aby cudzoziemcy poznali tę metodę. Zmienił jednak zdanie po rozmowie z chirurgiem szpitala Naeda, w którym wcześniej przebywała Hawayo Takata i postanowił nauczyć ja tej metody. Po jego żonie Takata była druga kobietą która otrzymała inicjacje Reiki. Pierwszy stopień otrzymała wiosną 1936r. Pracowała przy boku dra Hayashi przez rok i w 1937 roku otrzymała drugi stopień Reiki. Latem 1937r. powróciła na Hawaje i założyła pierwsza klinikę Reiki. Odniosła duże osiągnięcia w swojej działalności. (...)

CDN. - umieszczony zostanie w tym samym poście w późniejszym czasie jako następna część. Zajrzyjcie do niego za jakiś czas.

Tekst pochodzi z książki "Reiki - pierwszy stopień" autorstwa Iwony Przybylskiej de Acosty (Reiki Grand Master) tekst artykułu został zapożyczony ze strony www.paranormalium.pl

Reiki - Arkadiusz Lisiecki

Słowo Reiki składa się z dwóch słów REI i KI. Gdy tłumaczy się z japońskiego na jakikolwiek zachodni język trzeba zawsze brać pod uwagę, że dokładne tłumaczenie jest bardzo trudne. Języki wschodnie w tym wypadku japoński mają wiele poziomów znaczeniowych. W zależności od kontekstu słowa mają wiele znaczeń. Ponieważ w potocznym japońskim REI to Duch a KI- mgła, o jakim Duchu Mgły mówimy ? Lecz jeżeli rozpatrujemy duchowy - ezoteryczny kontekst tego słowa to sprawa ma się nieco inaczej. REI - można zdefiniować jako WYŻSZĄ INTELIGENCJĘ, BOSKIE PRAWO, DHARMĘ coś To co kieruje kreacją i funkcjonowaniem Wszechświata. REI - to przedwieczna Mądrość wszechprzenikająca wszystko, to PRA - ENERGIA, to to co było przed stworzeniem a co jest teraz poza i w całym stworzeniu. Jest to coś może być Źródłem pomocy i nadawać kierunek w rozwoju indywidualnym. Ponieważ REI przenika cały Wszechświat a także wykracza poza niego jest WSZECHWIEDZĄCE. Nasuwa się pytanie czy chodzi o Boga? Jeżeli chcemy używać takiej nazwy to tak. Ale należy pamiętać, że każda kultura ma swoją nazwę, ba każdy człowiek na swój sposób interpretuje WYŻSZĄ MOC.

Rei wymyka się kalkom pojęciowym do których przyzwyczaiła nas kultura w której żyjemy, nie daje się zamknąć w ciasne ramy żądnego paradygmatu. Wielu ludzi którzy nie posiadają inicjacji w Reiki ba nawet nie doświadczyli działania tej szczególnego promienia Boskiej Energii Życia często zabiera głos w spekulacja czym ona jest. Zawsze pozostanie to tylko spekulacją, bowiem REI poznaje się przez DOŚWIADCZANIE a nie przez spekulację. KI - jest energią ożywiającą wszystko co żywe. KI płynie we wszystkim co żyje, w roślinach, zwierzętach, ludziach. Gdy nasze osobiste KI, jego poziom jest wysoki to czujemy się silni, jesteśmy zdrowi i gotowi do działania. Gdy KI jest mało czujemy depresję, osłabienie i chorujemy. KI uzyskujemy z powietrza, jedzenia, światła słonecznego a także przez wymianę energetyczną z otoczeniem. Najwięcej KI możemy zyskać przez głęboki relaksujący sen oraz jakiś rodzaj energetyzującej medytacji. KI jest znane pod wieloma nazwami : KI lub CHI w chińskiej medycynie; PRANA w Indyjskiej Jodze; OD lub VRIL w zachodnim Okultyzmie; BIOPLAZMA, ENERGIA ORGONALNA lub BIOENERGIA w Psychotronice. Wiedza o niewidzialnej energii płynącej przez wszystkie żywe istoty i o tym, że ma ona bezpośredni związek ze zdrowiem jest dziedzictwem wielu kultur. Co więcej realne istnienie energii życiowej zaczyna choć z oporami tzw. nowoczesna zachodnia nauka, a zachodnia medycyna też coraz częściej przyznaje, że co w tym chyba jest, że w jaki sposób energii życia jest powiązana z systemem immunologicznym. Reiki jest technik umożliwiając każdemu korzystanie z nieskończonych zasobów energii życia w celu poprawienia jakości życia zdrowia sobie i innym. Słowo Reiki składa się z dwóch japońskich słów : REI - co można przetłumaczyć jako Boska Mądrość, lub Wyższa Inteligencja i KI - co oznacza Energię Życiową. Tak więc REI - KI oznacza w wolnym przekładzie: REIKI TO DUCHOWO KIEROWANA ENERGIA ŻYCIOWA REIKI jest też nazwą systemu przesyłania tej energii sobie i innym poprzez nakładanie rąk i specjalne medytacje. Jej korzenie sięgają starożytnych zaginionych kultur istniejących w Himalajach tam gdzie znajduje się dzisiaj Tybet. Ponownego jej odkrycia dokonał japoński mnich doktor Mikao Usui w drugiej połowie XIX stulecia. Zadziwiająca prostota posługiwania się tym systemem opiera się na tym, że nie jest on nauczany w dosłownym sensie. Otwarcie się na UNIWERSALNĄ UZDRAWIAJĄCĄ ENERGIĘ dokonywane jest przez Mistrza Reiki w trakcie rytuału inicjacyjnego. I już od pierwszych chwil po niej możemy przekazywać ją sobie i innym. To co pozostaje do nauczenia to pozycje rąk na swoim lub pacjenta ciele zapewniające dotarcie energii do wszystkich potrzebujących narządów. Do dzisiaj miliony ludzi nauczyło się i korzysta z tej metody. REIKI leczy całość psycho - fizyczną człowieka, może być używana przez każdego, bez względu na przekonania czy wyznawaną religię. Jeszcze wspanialszym faktem jest to, że energia ta niejako dostraja się do potrzeb i możliwości tego, który jest kanałem tak więc nie ma tu żadnego niebezpieczeństwa, że będzie to jakim obciążeniem dla przekazującego. Podczas inicjacji czakry zostają oczyszczone, ciała energetyczne i aury zharmonizowane a wszystko to zostaje dostrojone do UNIWERSALNEGO ŹRÓDŁA - z którego płynie REIKI. Po tym aby udzielać Reiki wystarczy położyć ręce na pacjencie i skupić się na chwilę prosząc aby energia popłynęła. Gdy uzdrawiamy za pomocą Reiki to nie musimy się martwić czy intensywność przepływu energii jest właściwa, czy czas nie jest za długi itp. Całość procesu jest sterowana przez WYŻSZĄ INTELIGENCJĘ i niepotrzebne jest zastanawianie się nad tym. Ten, któremu udzielamy Reiki dostaje dokładnie tyle ile jest mu potrzebne. A i udzielający Reiki dostaje dokładnie tyle ile jest w stanie przekazać.

Arkadiusz Lisiecki

www.oswiecenie.com

Okinawa i rodowód Karate (Historia i rozwój)

2011-02-24T12:04:00.386+01:00

(Style japońskie)

W historii rozwoju sztuki karate wyróżnić można pięć okresów:

Bodhidharma

Okres hinduski - odległe czasy sprzed kilku tysięcy lat nie poddające się weryfikacji historycznej z braku przejrzystych dowodów, oparte na legendach i przypuszczeniach. Podobno wojownicy z klasy kshantriya praktykowali sztukę walki wręcz, a wspomina o tym Sutra Lotosu. Istnieją też przekazy o vajramushti, wojownikach z zaciśniętymi pięściami, którzy hartowali swe dłonie uderzając kamienne płyty i polewając je mlekiem (co miało też znaczenie religijne). Hindusem był także Bodhidharma (Daruma), legendarny mnich, który na przełomie V i VI wieku naszej ery przywędrował do Chin i osiadł w klasztorze Shaolin, gdzie dał początek oryginalnemu odłamowi buddyzmu zen. Praktyka zen polegała na ubóstwie i milczącej medytacji w pozycji siedzącej, a w celu wzmocnienia mnichów Daruma opracował zestaw ćwiczeń, który do tradycji przeszedł pod nazwą "Osiemnastu rąk Lo-han". Większość stylów wu-shu wiąże swoje początki z klasztorem Shaolin.

Okres chiński - najpoważniejszym argumentem przemawiającym za chińskim rodowodem karate jest sama nazwa. Otóż do końca lat dwudziestych XX wieku karate zapisywano za pomocą dwóch ideogramów: kara - co znaczyło chińskie, konkretnie z czasów dynastii Tang (618 - 907 n.e.) i te - ręce. W okresie narastającej nacjonalizacji Japonii (ale i pod wpływem japońskich mistrzów) pierwszy ideogram zamieniono na homonim kara - puste (wymawiano tę nazwę tak samo ale inaczej zapisywano). Dynastia Ming (1368 - 1644 n.e.) zapisała się w rozwoju sztuk walki najważniejszą księgą z zakresu taktyki i sztuk walki - Wu Pei Chih. Okres bezpośrednio po jej upadku to czasy uchodźców politycznych chroniących się w klasztorach, gdzie ćwiczono i rozwijano sztuki walki. Stąd z klasztorami i mnichami wiąże się tak dużo legend o twórcach różnych szkół kung-fu, chińskiego boksu, który jednoczył w XVII i XVIII wieku powstańców walczących z dynastią mandżurską. Wtajemniczanie adeptów kung-fu przebiegało równolegle ze sprawdzianami ich postępów w sztuce walki, według legend trzeba było pokonywać tory przeszkód takie jak tunele z atakującymi mechanicznymi manekinami, zapadnie, ruchome worki itp. Burzliwe dzieje walk nie ominęły klasztoru Shaolin w prowincji Honan, który został zburzony a mnisi zabici (choć legenda mówi o mniszce-mistrzyni kung-fu, która się uratowała rozwijając później styl modliszki). W okresie Tsing (1644 - 1911) rozwinęła się cała plejada stylów kung-fu, których klasyfikacja jest utrudniona, ponieważ był to okres bardzo burzliwy a mistrzowie, będący często przywódcami grup powstańczych musieli się ukrywać, wielu z nich uciekło na Tajwan, a po podbiciu przez Mandżurów tej wyspy na Okinawę. Po raz ostatni adepci kung-fu dali o sobie znać podczas "powstania bokserów" w 1900 roku, kiedy członkowie tajnych związków w rodzaju "Wielkich Pięści" walczyli z regularną armią europejską. W klasyfikacji chińskich sztuk walki wręcz, w zależności od przyjętych kryteriów, wyróżnia się style wewnętrzne (związane z rozwijaniem siły wewnętrznej i spektakularnych technik ataku punktów witalnych, nacisków) i zewnętrzne (stawiające na siłę fizyczną i dynamikę), style południowe i północne (podział geograficzny), style wzorujące się za zachowaniu zwierząt, często mitycznych (styl smoka, tygrysa, węża, małpy, żurawia itd.).

Okres okinawski - Okinawa stanowiła miejsce, gdzie ścierały się wpływy kontynentu a przede wszystkim Chin i głównych wysp Japonii. Ożywiony handel Okinawczyków i rybołówstwo umożliwiały poznawanie obcych kultur. Już w połowie XIV wieku cesarz chiński wysłał na Okinawę, w celu przekazania wiedzy rzemieślniczej i artystycznej, 36 rodzin, które tam osiadły. Okinawczycy narażeni byli jednak też na wizyty piratów i zaborczych samurajów z Kyushu, wizyty Tajwańczyków, wszelkie intrygi polityczne większych i silniejszych sąsiadów. Król Okinawy Sho Hashi wydał w tych niespokojnych czasach zakaz posiadania broni, chcąc ukrócić walki na wyspie (która często dzieliła się na kilka księstw wojujących ze sobą). Po podbiciu Okinawy przez klan Shimazu w roku 1609 Japończycy skwapliwie potwierdzili edyktem zakaz posiadania broni. Dla wielu okinawczyków była to prawdziwa okupacja (szczególnie dla rodów popierających wpływy chińskie). I tak zaczęto uczyć się walki bez broni (karate) bądź z wykorzystaniem przedmiotów codziennego użytku (kobudo). Po upadku dynastii Ming uchodźcy z Chin, Tajwanu, eksperci kung-fu dotarli na Okinawę przekazując swoje doświadczenia. Ponieważ ćwiczono w nocy, w tajemnicy, w gronie osób zaprzysiężonych wiedzę przekazywano bezpośrednio z mistrza na ucznia, z ojca na syna za pomocą kata - układu walki bez przeciwnika. I tak tradycja karate przypisuje na przykład powstanie kata Kushanku chińskiemu generałowi, który w XVIII wieku przebywał na wyspie i tak właśnie się nazywał (w wymowie japońskiej). Skuteczność karate była sprawdzana w konfrontacji z uzbrojonym przeciwnikiem, często w miecz japoński, w walce na śmierć i życie. Nieumiejętnie walczący ginął i nie przekazywał dalej swoich błędów. Mistrzowie opracowywali nowe kata, szlifowane z pokolenia na pokolenie, aż do wypracowania unikalnego, skutecznego sposobu walki podporządkowanego zasadzie ikken hisatsu - zabić jednym uderzeniem. Stopniowo aspekt praktyczny tracił groźny sens pierwotny Okinawa stała się w pełni częścią Japonii, a zastosowanie karate w samoobronie dotyczyło co najwyżej walki na pięści. Karate przestało być praktykowane w tajemnicy; ćwiczono je ze względu na tradycję i podtrzymywanie tężyzny fizycznej. W rozwoju okinawskiego karate (zwanego przez niektórych tode, śmiertelne ręce) wyróżnić można dwa kierunki: dynamiczny, szybki shorin-ryu i siłowy, preferujący walkę w krótszym dystansie shorei-ryu. Stopniowo powstały szkoły karate skupiające mistrzów wokół jakiegoś miasta, które nazywano te - ręce: Shuri-te, Tomari-te, Naha-te. W Shuri-te dominowały wpływy zwrotnego shorin-ryu, w Tomari-te połączono w pełni shorin-ryu z twardym shorei-ryu, Naha-te wywodziło się z idei shorei-ryu. Ta ostatnia szkoła ma najkrótszą historię, ponieważ ukształtowała się dopiero na przełomie XIX i XX wieku z chińskich sztuk walki - dotyczy to szczególnie stylu Uechi-ryu, który jest wersją stylu południowochińskiego pan-gai-noon, praktykowaną przez ród Uechi z Okinawy. Omawiając rozwój okinawskiego karate nie sposób nie wymienić największych mistrzów. Pierwszy z nich to Sakugawa, który miał przydomek Tode (Śmiertelna ręka). Jego wkład w rozwój karate i kobudo jest ogromny. Żył na przełomie XVIII i XIX wieku, wiele lat przebywał w Chinach i jest twórcą wielu kata, z których najsłynniejsze to kata Bo (walka długim kijem) o nazwie Sakugawa no kon. Uczniem Sakugawa, jak i chińskiego attache wojskowego na Okinawie, Kushanku był Sokon Matsumura (1796 - 1893), zwany Bushi (Wojownik). Uważa się go za twórcę Shuri-te i kreatora m.in. kata Chinto. Jego najsłynniejsi uczniowie to: Itosu, Kyan, Motobu, Chibana. Zarówno w karate jak i kobudo mówi się o stylu Matsumura-ryu. Wraz z nastaniem epoki Menji nastąpiło odejście od tradycji w kierunku współczesności. Dwóch wielkich mistrzów karate przełomu XIX i XX wieku uratowało sztukę karate od zapomnienia i przyczyniło się do jej progresji: Yasutsune Itosu (1813 - 1915) z Shuri-te oraz Kanryo Higashionna(1853 - 1916) z Naha-te. Itosu, zwany Świętą pięścią wprowadził naukę karate do szkół Okinawy i opracował w pierwszych latach naszego wieku pięć kata szkoleniowych Pinan (Heian), które stanowią podstawę nauczania w większości współczesnych stylów karate. Stworzył nowe kata, opracował nowe wersje starych, że wymienię tylko trzy wersje Kushanku: Shiho Kushanku, Kanku dai, Kanku sho, Bassai sho, Tekki nidan i sandan. Do jego uczniów należeli: Funakoshi, Mabuni, Toyama. Higashionna, przyjaciel Itosu, był instruktorem karate rodziny królewskiej Okinawy, studiował wiele lat różne style w Chinach (głównie Shaolin-kempo), skąd pochodziło opracowane przez niego kata Sanchin, podstawowe dla stylów twardych, rozwinął Naha-te. Jego słynnymi uczniami byli: Miyagi, Mabuni, Kiyoda. Po włączeniu nauki karate do systemu edukacji fizycznej w szkołach i w policji, do czego przyczynili się głównie wspomniani dwaj mistrzowie wieści o karate zaczęły wychodzić "na zewnątrz" i przenikać do Tokio.

Tradycyjne okinawskie Karate przedstawione w krótkim filmie "Secret Karate"

Okres japoński - rozpoczął się w roku 1922, kiedy Gichin Funakoshi (1868 - 1957), uczeń mistrzów Azato i Itosu dał publiczny pokaz karate w Tokio. Spotkało się to z takim zainteresowaniem, że Funakoshi nie wrócił na Okinawę lecz pozostał w Tokio i nauczał karate. Dzięki jego kulturze zaakceptowano karate i dołączono do japońskich sztuk walki budo. Wybudowano pierwszy w Tokio dom do treningów - dojo nazwano od literackiego pseudonimu mistrza (pisywał on w młodości wiersze) Shotokan , którą to nazwą obecnie określa się najliczniej reprezentowany styl karate na świecie. Twórca judo, słynny już wtedy Jigoro Kano zaprosił Funakoshiego do Kodokanu i był tak zafascynowany karate, że włączył niektóre techniki do judo. Po sukcesie Funakoshi na główne wyspy przybywali inni mistrzowie z Okinawy:

Goyu-Ryu (Chojun Miyagi (1888 - 1953), uczeń Higaonna założył w Kyoto Goju-ryu)

Najogólniej można powiedzieć, że jeśli w porównaniu z Shotokanem, Shito-Ryu zmierzał w stronę walki sportowej, to Goyu-Ryu w stronę walki realnej. Za twórcę stylu uchodzi Chojun Miyagi ten z kolei opanował sztukę walki od chińskiego mistrza kung fu Wai Shin Zana z tą ostatnią sukcesją wiąże się ciekawa anegdota.

Pewnego majowego dnia, w jednym z portów Farmozy, tłum ludzi obserwował duży statek, który pod wpływem silnego wiatru zerwał rufową cumę i co kilka chwil potężnie uderzał o drewniane nabrzeże. Marynarze rozpaczliwie próbowali podać nową linę, ale kolejne próby nie przynosiły powodzenia. Nagle, do wody między burtą statku a nabrzeżem, wpadł potrącony przez któregoś z gapiów kilkuletni chłopiec. Umiał pływać, lecz było oczywiste, że z kolejnym uderzeniem okrętu zostanie zmiażdżony o pale pomostu. Taki sam los musiałby spotkać ewentualnego ratownika. Człowiekiem o bezprzykładnej odwadze okazał się jednak okinawski marynarz ze statku „Shinko-Sen” Kanruo Higashionna. Chwyciwszy chłopca nie stracił zimnej krwi i widząc, że kolejna fala pcha okręt na nabrzeże zanurkował wraz z dzieckiem w kierunku wyoblenia burty i w ten sposób uniknął zmiażdżenia. Manewr ten powtórzył kilka razy, aż wreszcie zbawcza lina pozwoliła im wydostać się na brzeg. Kilka minut później przebiegł na wybrzeże ojciec ocalonego chłopca.

Co mogę ci oferować? Spytał marynarza.

Czy ty jesteś, Panie, człowiekiem, którego nazywają mistrzem Ryu? Odparł pytaniem Higashionna.

Tak.

Proszę zatem o naukę rzekł pochylony w głębokim ukłonie okinawski marynarz.

Wrócił na Okinawę po 30 latach treningu, mając 49 lat.

Gdy chodzi o Chojuna Miyagi, to dodać należy, że jego postać otoczona jest na okinawie wielkim szacunkiem. Był największym z mistrzów, którzy z Okinawy się wywodzili i na niej pozostali. W 1915 i 1917 roku, po śmierci Higashionny, wyjeżdżał dwukrotnie do Chin i studiował tam u mistrza Kanjun Toonda. Wcześniej jednak, za zezwoleniem Higashionny, prosił również o naukę wspominanegoo już Anhou Itosu również legendą Karate. Itosu usłyszawszy kiedyś złodzieja majstrującego przy zamku, uderzył przez drzwi i przez powstałą dziurę uchwycił włamywacza za rękę. Ten początkowo zastygł ze zdumienia, ale w chwilę później, aby uwolnić się od stalowego uścisku, począł tłuc łomem po trzymającej go dłoni. Po kilkunastu uderzeniach dobiegło go pytanie: „przestaniesz, czy mam cię całego wciągnąć przez tę dziurę?”.

Również Funakoshi opowiadał kiedyś Azato, że podobno kilku opryszków napadło Itosu. Walka trwała chwilę jeszcze rano napastnicy leżeli w błogiej nieprzytomności.

Hm, na plecach? Mruknął Azato.

Zdaje się, że tak. Odpowiedział Funakoshi.

To nie był Itosu, zauważył spokojnie Azato. Jeszcze nie widziałem, aby uderzony przez niego przeciwnik padł na plecy. Zazwyczaj wolno kładą się twarzą do dołu. Nigdy też nie udało mi się doczekać momentu, w którym by wstali.

Itosu nie chciał jednak uczyć Miyagi, uważał, iż jego techniki są zupełnie inne niż Higashionny i nie ma potrzeby wprowadzać w tym względzie zamętu. Chętnie natomiast uczył teorii Karate. Pod jego wpływem Miyagi utrwalił w swoim stylu wiele zmian, jakie stopniowo wprowadzał do stylu Wai Shin Zana Higashionna. np. Kata Sanchin, w oryginale wykonywane z otwartymi dłońmi, od czasów Miyagi i Higashionny wykonywane jest z zaciśniętymi pięściami.

Podobnie jak inni instruktorzy z Okinawy, Miyagi również przez kilkanaście lat nauczał w Japonii w Kioto, potem w Osaka. W 1934 roku wyjechał na Hawaje na zaproszenie tamtejszej społeczności Karateków. Wkrótce jednak powrócił na Okinawę i tam już pozostał na stałe, aż do śmierci wychowując kilka pokoleń instruktorów. Jeden z nich Seikichi Taguchi opowiadał, jak dziwacznie narodziła się nazwa Goju-Ryu. W 1929 roku w Kioto odbywał się festiwal sztuk walki. Miyagi wysłał tam grupę karateków pod kierunkiem jednego ze starszych uczniów. Pokaz wypadł bardzo dobrze. Ktoś spytał jednak o nazwę stylu. W istocie styl nazwy nie miał jakoś do tej pory nikt nie zatroszczył się o ten drobiazg. Udzielenie odpowiedzi zgodnej z prawdą trąciłoby prowincjonalizmem. Pytany uczeń przypominałsobie w tym momencie, jak Miyagi nieustannie podkreślał, że fundamentalną zasadą Karate jest umiejętne stosowanie twardości i miękkości.

Goju-Ryu odparł z kamienną twarzą tłumacząc na japoński termin „Twardo miękki styl”.

Doskonale powiedział kilka dni później Miyagi. To jest właśnie nazwa, o której myślałem. Razem z Miyagi działali wspominani już Chochatsu Kyoda i Tsunetaka Gusukuma nie założyli oni jednak szkół o wyraźnej zdolności do ekspansji i utrzymania tradycji. Miyagi natomiast wykształcił dwóch wybitnych następców, którzy umocnili styl i spowodowali jego okrzepnięcie. Pierwszy z nich Seiko Higa, to nauczyciel wybitnych ekspertów tokijskich: Masakichi Toguchi i Kenki Izumikawa. Drugi uczeń Miyagi słynny Gogen Yamaguchi (Kot) autor głośno akcentowanej zasady „trenuj tak, abyś mógł przyjąć każdy cios, uderzaj tak, abyś nie musiał przyjąć następnego ciosu”.

Gogen Yamaguchi

Zawodnicy goju-ryu specjalizują się w przyjmowaniu ciosów tak, aby zminimalizować ich efekt fizjologiczny, co osiąga się przez specjalne techniki oddechowe, umiejętne napinanie mięśni itd. W walce dążą do bezpośredniego rozstrzygnięcia przez wymianę ciosów. Do siły przywiązuje się większą wagę niż w innych stylach. Ogromnie ceniona jest wytrzymałość, hart ducha i odporność na ból.

Zawodnicy Goju-Ryu często krytykują przyjęte aktualnie formy współzawodnictwa sportowego uważając, że wypaczają one zasady Karate. Ich zdaniem, obecne przepisy faworyzują zawodników szybkich i zręcznych, nie koniecznie lepszych w rzeczywistej walce. Przyznaje się bowiem punkty za „zaznaczenie” ciosu, gdy natomiast w walce decyduje efekt uderzenia. Silny zawodnik woli niekiedy przyjąć cios, aby odpowiedzieć silniejszym i bardziej skutecznym.

Z tychże względów część zawodników goju-ryu uprawia współzawodnictwosportowe zgodnie z zasadą kontrolowania i zaznaczania technik inni wolą startować w zawodach Kyokushinkai, gdzie wszelkie techniki wolno wykonywać z pełną siłą(z wyłączeniem jednak poziomu jodan i technik niebezpiecznych w oczywisty sposób np.. nukite). Jeszcze inna grupa używa ochraniaczy i walczy w Rembukai tam walka jest zupełnie realna, lecz zawodnicy są bardzo silnie chronieni.

Kata goju-ryu ( np.. Sanchin, Sanseru, Surapumpe) są bardzo twarde. Specjalnością szkoły jest też oddychanie z głębokim, gardłowym wydobywaniem dźwięku towarzyszącego powolnym, pełnym napięcia ruchom.

Do Europy goyu-ryu trafiło w latach 1967-1968, gównie dzięki pokazom Yoshio Himi i Tokio Funasako. Mimo to jest wciąż jeszcze stosunkowo mało znane w Polsce niemal zupełnie. Jest to natomiast styl dość popularny w Japonii i Ameryce Południowej. Silne ośrodki są na Hawajach i w Tajlandii.

W końcu lat 50 tych i na początku 60 tych spora grupa karatekóww goju-ryu, zwłaszcza z ośrodka na Hawajach, przeszła do Kyokushinkai.

Shito – Ryu (Kenwa Mabuni (1889 - 1952), uczeń Itosu i Higaonna w Osace Shito-ryu.)

Mabuni wprowadził swój styl do Japonii dopiero w 1930 roku. Wcześniej, rewelacyjne podobno pokazy shito-ryu wykonał w 1923 roku Asamoto Motobu, ale nie zaowocowały one założeniem szkoły. Jeśli Funakoshi szybko ugruntował swoją pozycję lidera stylu , to Mabuni „wyłonił się” dopiero po latach pracy treningowej. Przede wszystkim w podobnym duchu co Mabuni i równolegle z nim nauczało jeszcze wielu innych instruktorów. Najważniejsze z tych nazwisk to: Choshin, Chibana, uczeń Itosu a nauczyciel Yuchoku Higa, Yasukichi Aragaki, uczeń Kiyama Chotobu a nauczyciel słynnego Shoshina Nagamine.

Wszyscy wymienieni, choć nie stworzyli własnej szkoły, jednak przyczynili się do ostatecznego uformowania shito-ryu.

Video Mabuni

Pewne zasługi dla rozwoju tego stylu położyli też Karatecy goju-ryu : Chachatsu Kyoda i Tsunetaka Gusukuma. Działalność Mabuni kontynuowało czterech znakomitych Karateków: Iwata i Ogasahara na uniwersytecie Toyo, Kenshin Mabuni na uczelniach Kinki, Kansai, Donisha, Kansai-Gakuin i wreszcie słynny Tani – twórca shuko-kai. Uczniami Tani byli z kolei Eva, Kimura i Nanbu. Ten ostatni rozwinął przed kilkoma laty własny styl – sanku-kai. Shito-Ryu w porównaniu z Shotokanem jest stylem wyspecjalizowanym. Mniejszą wagę przywiązuje się do tradycyjnego wyszkolenia karateki., większą zaś do nadania walce szybkości, manewrowości i dynamiki. Jest to oczywiście przystosowanie karate do wymagań walki sportowej z jednym przeciwnikiem. Shito-ryu wymaga więc postaw węższych, lekkich, umożliwiających raptowne przemieszczanie się. Tracą na znaczeniu tradycyjne twarde bloki. Teraz zajmują ich miejsce bloki „połówkowe”, szybkie, nie tyle zatrzymujące cios, co zmieniające jego kierunek. Szybkość jest zasadniczym kryterium wyboru technik ulubionych. Najdalej poszedł w tym kierunku Tani, tworząc Shuko-Kai, ale sławę temu stylowi przyniósł dopiero Yoshinao Nanbu. Nanbu przyjechał do Europy w 1964 roku i niemal natychmiast rozpoczął serię błyskotliwych sukcesów, rozprawiając się z całą czołówką francuskich karateków najlepszych wówczas w Europie. Byli to w większości styliści Shotokanu i Wado-Ryu. Sukcesy Nanbu zwróciły uwagę na nowy styl. Stosował relatywnie prostą metodę treningową. Po zdobyciu czarnego pasa nie tracił już czasu na doskonalenie różnych technik, skoncentrował się na uderzeniach Tsuki, wykonywanych jako kontry po odejściu z linii ataku i na dwóch kopnięciach: mae geri i mikazuki geri. Oczywiście trening tego rodzaju musiał przynieść w efekcie nienaganne wykonanie tych technik. Jednak Yoshinao Nanbu uznał, że to za mało. Ogromny nacisk położył na specjalną sprawność fizyczną. Jego ćwiczenia polegały głównie na wbieganiu po schodach z partnerem na plecach, szybkim bieganiu w obciążonych butach i wielokrotnym wykonywaniu ulubionych technik z obciążeniem stóp. W jego walkach bardzo szybkie techniki nożne budziły autentyczny podziw, podobnie jak blokowanie nogami opanowane wręcz doskonale. Jednocześnie ogromną ilość czasu poświęcał studiowaniu taktyki walki. Przed wielkim lustrem przygotowywał godzinami sposoby zaskakiwania przeciwnika, prowokowania go do ataku, omijania jego obrony. Walkę Nanbu określano jako „matematyczną”, bardzo estetyczną, zwiewną.

Pokaz Nanbu nagranie archiwalne z 1971r.

W 1970 roku Nanbu powrócił do Japonii, aby pracować nad sanku-kai. Ten nowy styl jest ogromnie płynny i szybki. Nie ma już w nim ani jednego z ostrych, gwałtownych bloków. Wszystkie ruchy są w najwyższym stopniu przystosowane do walki sportowej. Bez wątpienia, ten ostatni styl, podobnie jak shoku-kai, nadaje się szczególnie dla Karateków szybkich, ruchliwych, pełnych inwencji i pomysłowości w walce. Nie jest najlepszy dla typowych nokauciarzy, zawodników bardzo silnie zbudowanych, którym bardzo trudno jest osiągnąć odpowiednią zręczność i szybkość. Osiągnięcia Nanbu rozpowszechniły pogląd, iż w walce sportowej, nie zależnie od uprawianego stylu oryginalnego, celowe jest stosować założenia podobne do shuko-kai. W ten sposób powstał pewien uniwersalny, międzynarodowy styl sportowy.

Wado – ryu (W 1935 r. uczeń Funakoshi, a wcześniej ekspert ju-jitsu Hironori Ohtsuka (1898 - 1982) założył Wado-ryu.)

Hironori Ohtsuka (1898 - 1982)

Jednym z pierwszych uczniów Funakoshiego był Hironori Ohtsuka (1892-1982). w 1921 r uzyskał on stopień mistrzowski w Shindoyoshin-ryu-ju-jitsu, aby aby rok później rozpocząć treningi Karate. Robił bardzo szybkie postępy, w krótkim czasie należał do najlepszych instruktorów, jednocześnie ukończył studia w zakresie kinezyterapii. Na początku lat 30-tych rozpoczął prace nad analizą Karate z punktu widzenia biomechaniki, zarazem coraz częściej myślał nad syntezą Karate i ju-jitsu. Początkowo zmodyfikował niektóre techniki, później postanowił wprowadzić do Karate nową, ogromnie ważną zasadę generalną, zapożyczoną wręcz z ju-jitsu, zasadę „miękkiego” przyjęcia przeciwnika. W 1939 roku uzyskał zgodę Funakoshiego na otworzenie własnej szkoły, a uprawiany w niej styl nazwał Wado-ryu (wa- harmonia).

Ohtsuka zerwał z niewzruszoną dotąd zasadą „stalowego bloku”. Zamiast siły łamiącej ręce postulował spryt i zręczność. Zamiast frontalnego ataku – zaskakujące zejście z linii ciosu. Jako pierwszy zaproponował szereg kombinacji: unik – wytrącenie z równowagi – rzut, przy czym rzuty wykonywano przez pchnięcie lub uderzenie z jednoczesnym podcięciem.

Zadaniem Ohtsuki, w Karate za często korzysta się z siły. Treningi prowadzone przez niego koncentrowały się na zręczności, szybkości i precyzji uderzeń. Szczególnie dla początkujących nie były tak wyczerpujące i trudne, jak zajęcia w sekcjach shotokanu. Utarło się przekonanie, iż wado-ryu jest „łatwiejsze”. W rzeczywistości termin ten można odnieść tylko do fizycznego wysiłku wkładanego w pracę treningową. Jak wszystkie techniki zręcznościowe wado-ryu jest bardzo trudne, jeśli ma mieć realną wartość w walce. To tak jak w boksie „Drogosz-ryu”. Wspaniały, imponujący, lecz jakże rzadko spotykany na ringach sposób walki. I to nie dlatego rzadko spotykany, iżby nie ceniono jego skuteczności, lecz z innego powodu po prostu trzeba mieć ogromny talent, aby tak walczyć. Z podobnego względu dzisiejsze wado-ryu jest więc nie tyle odrębnym stylem, co raczej szkatułką z cennymi umiejętnościami technicznymi. Korzysta z tych umiejętności bardzo wielu współczesnych karateków i to bez przesady rzec można, że tym częściej, im wyższy poziom techniczny reprezentują. Znacznie rzadziej spotyka się plakietkę wado-ryu na kimonach, ponieważ styl ten jako system jest uprawiany głównie w Japonii (i to niemal wyłącznie przez studentów), a z krajów europejskich głównie we Francji i Wielkiej Brytanii. Nazwiska najwybitniejszych instruktorów: Eriguchi, Suzuki, Kono, Takashima, Mochizuki, Yamashita, Tayoma. Najważniejsze ośrodki – uniwersytety w Tokio, Nihon, Meiji, Rikkyo. W Polsce wado-ryu jako system niemal zupełnie nie znane. Ohtsuka, który stworzył hybrydę karate i starojapońskiego ju-jitsu uznany został pod koniec życia za Meijin karate (największy ekspert w sztuce wojennej, tytuł ten może posiadać co najwyżej jeden żyjący mistrz w danej sztuce). Karate rozwinęło się w latach trzydziestych w całej Japonii najpierw na uniwersytetach, później w ośrodkach militarnych. Zmieniono nazwy kata na czysto japońskie, uproszczono ich ruchy, usystematyzowano, zmieniono szereg pozycji, zaczęto ćwiczyć praktyczne zastosowanie kata w parach, przechodząc powoli najpierw do aranżowanej walki a później do wolnej walki. Wymienieni twórcy czterech wielkich stylów japońskiego karate zaczęli rozwijać techniki kumite - walki, sparingu. Miyagi oraz Gogen Yamaguchi (rozwijający Goju-ryu w Japonii poza Okinawą), zwany Kotem wprowadzili bunkai - interpretację ruchów kata z partnerem. Syn Funakoshi, Yoshitaka opracował podstawy tradycyjnego kumite (kichon kumite), Ohtsuka rozwinął to w cały system yakusoku kumite. Młodym ludziom przestało wystarczać praktykowanie kata, odwieczny sposób nauki karate na Okinawie. Na wzór judo niektórzy zaczęli myśleć o sportowym aspekcie karate. Funakoshi i większość starych mistrzów z Okinawy byli temu przeciwni uważając, że wypaczy to psychikę karateka. Pod koniec życia Funakoshi został prezydentem Japan Karate Association, nie zdając sobie prawdopodobnie sprawy, że organizacja ta została stworzona głównie dla przekształcenia karate w sport. W roku jego śmierci rozegrano pierwsze mistrzostwa Japonii... Japoński okres rozwoju karate przyniósł, na wzór innych sztuk podział na stopnie szkoleniowe kyu i mistrzowskie dan. Był to ważny krok w usystematyzowaniu wiedzy karate, która na Okinawie nie była spisywana, a wielu mistrzów nie znało się wzajemnie i zabierało swoje tajemnice do grobu. Karate na Okinawie nigdy nie było tak jawne i powszechne. Dochodziło w przeszłości do absurdów (w naszym, współczesnym rozumieniu) - oto jeden ze słynnych mistrzów Okinawy, Choki Motobu, zwany Małpą urodził się jako trzeci syn w rodzinie, w której uczono rodzinnego stylu karate tylko syna pierworodnego. Próbował podglądać, później ćwiczył samodzielnie, wdawał się w bójki, odwiedzał różnych mistrzów, którzy dla jego reputacji niespokojnego ducha nie bardzo chcieli go uczyć aż w końcu wyjechał do Kyoto, gdzie stoczył pojedynek z zagranicznym zawodowym bokserem pokonując go z łatwością. To zdarzenie opisane w gazetach przyniosło mu sławę. Nie ustawał w praktyce karate do końca życia, pozostając wielką indywidualnością. Tymczasem jego starszy brat, Choyu Motobu po latach złamał tradycje rodzinne i zaczął nauczać innych i to spoza rodziny. Jego uczeń, Seikichi Uehara założył Motobu-ryu a Choki Motobu nigdy tego stylu nie ćwiczył! Rok 1964 i olimpiada w Tokio wydawały się milowym krokiem na drodze rozwoju karate. Po raz pierwszy rozdano medale olimpijskie w judo i stworzono nadzieje dla karate pod warunkiem unifikacji stylów i przepisów walk sportowych. W tym celu powstała organizacja skupiająca 4 wielkie style japońskie i dziesiątki mniejszych - All-Japan Karate-do Federation.

Kyokushinkai - (Masutatsu Oyama urodził się 27 lipca 1923 roku jako Young-I-Choi)

Masutatsu Oyama

Nazwa Kyokushinkai oznacza mniej więcej „prawda pochodząca ze wschodu”, słowo Kai „grupę, organizację”. Jest to raczej szkoła niż styl. Podstawy przyjęte są niemal w całości z goju-ryu, uzupełnione zostały później niektórymi elementami Karate Koreańskiego.

Twórcą szkoły jest Koreańczyk Young-I-Choi (1923-1994), który przybył do Japonii w 1938 roku i tam naturalizował się przyjmując nazwisko Masutatsu Oyama.

Trafił na okres żywiołowego zainteresowania sztukami walki, rozwijającego się w atmosferze wojennych przygotowań Japonii. Początkowo trenował judo w Kodokan, potem shotokan, wreszcie goju-ryu pod kierunkiem Gogena Yamaguchi. W 1948-1952 zdobył już drugi dan, a w 1946 roku czwarty. W latach 1948-1952 był jedną z czołowych postaci japońskiego Karate.

Z początkiem lat pięćdziesiątych, podobnie jak wielu innych karateków japońskich, wybrał się w podróż na Hawaje i do USA wciąż jeszcze jako karateka goju-ryu. Na Hawajach, gdzie styl ten był bardzo popularny, Oyama zrobił doskonałe wrażenie. W dalszej podróży po Stanach Zjednoczonych organizował liczne pokazy w stylu Amerykańskim, składające się z testu tameshiwari (rozbijania różnych przedmiotów) i pokazowych walk ze współpartnerami i chętnymi spośród publiczności.

Brał również udział w walkach z bykami (w latach 1953-1954), w których potrafił utrącić zwierzęciu rogi, a nawet zabić je uderzeniem tak przynajmniej relacjonują te walki wydawcy książek Oyamy. Było to w pewnym sensie powtórzenie, tym razem przy użyciu technik Karate, wyczynów mistrza jujitsu Shigero Sasagawa, który przez podcięcie powalał byki na ziemię.

Masutatsu Oyama

Pokazy Oyamy robiły ogromne wrażenie i cieszyły się wielką popularnością. Oyama, jak nikt inny, przyczynił się do spopularyzowania Karate w USA, a jego instruktorzy w niektórych krajach Europy. Ten sposób propagowania Karate, ogromnie daleki od skromnej postawy Funakoshiego, budził jednak wiele kontrowersji. Jedni karatecy byli zachwyceni inni uważali pokazy za cyrkowe, niesmaczne widowiska. W 1957 roku Oyama założył własną szkołę i nadał jej nazwę Kyokushinkai.

Niemal od początku istnienia szkoła stała w opozycji wobec innych organizacji Karate. Mimo to rozwijała się bardzo prężnie uzyskując duży wpływ w kilku ośrodkach w USA, a także na bliskim wschodzie, w krajach Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec i Skandynawii.

W treningu i walce sportowej Oyama kłądzie nacisk na Karate twarde, bardzo realistyczne oceniające zawodnika nie tylko za umiejętności techniczne, lecz również za umiejętności przekonywającego udowodnienia siły swoich ciosów i odporności na ciosy. W walce sportowej punktuje się techniki robiące „wyraźne wrażenie” na przeciwniku. Ciosów rękami nie wolno zadawać w głowę i szyję. Szkolenie i sposób przeprowadzania treningów opierają się na bardzo surowej, rygorystycznej dyscyplinie opartej na wzorach wojskowych.

Sam Oyama twierdzi, że Kyokushinkai jest tą szkołą Karate, jaka oparła się „powojennemu załamaniu ducha Japończyków”, jedyną kultywującą prawdziwe bushido – drogę samurajów. Natomiast nasze rodzime Kyokushinkai zaczęrpnęło, przynajmniej w pierwszych latach siedemdziesiątych, z oryginalnego Kyokushinkai sporo pogardy dla innych stylów Karate odwzajemniających tym samym uczuciem.

Proces ten jest zdumiewający właśnie w Polsce. W innych krajach również istnieje rywalizacja pomiędzy stylami czy organizacjami zrzeszającymi pewne grupy szkół czy stylów, lecz nigdzie nie przybiera formy tak zdecydowanej niechęci. Na szczęście, istatnio zwłaszcza wobec rozwoju karate sportowego, pojawia się unifikacja celów i dążeń polskich karateków z różnych stylów. Proces przebiego niezwykle opornie, ważne jednak, że wogóle się rozpoczął. Specyfikacja przepisów sportowych Kyokushinkai kształtuje w pewnym stopniu techniki tej walki. Postawy ciała są nieco węższe niż w Shotokanie, ręce trzymane w ataku i obronie dość wysoko. Duży nacisk kładzie się na odporność w przyjmowaniu ciosów i wysokie, bardzo dynamiczne techniki nożne. Gardy w walce są dość szerokie (nie wolno atakować rękami na jodan, za to techniki nożne wykonywane są dość silnie). Sporą wagę przywiązuje się do kształtowania siły, wytrzymałości i innych cech ogólnej sprawności fizycznej. Kumite i tameshiwari są stałym elementem egzaminów promocyjnych.

Okres ogólnoświatowy - dotkliwym ciosem dla karate była druga wojna światowa - zginęło wielu mistrzów, szczególnie na Okinawie, gdzie toczyły się ciężkie walki. Jednym z warunków kapitulacji był zakaz uczenia japońskich sztuk walki w szkołach - Amerykanie obawiali się odrodzenia ducha imperialistycznego w Japonii. O karate jednak nie słyszeli, toteż ruch ten odrodził się o wiele wcześniej szczególnie po powrocie Funakoshi do Tokio. Amerykańscy oficerowie stacjonujący w Japonii byli pierwszymi uczniami karate z innego kontynentu. W szkoleniu amerykańskich żołnierzy szczególnie aktywny był jeden z uczniów Funakoshi, Masatoshi Nakayama (1913 - 1987), który ponad trzydzieści lat stał na czele Japan Karate Association, rozwinął karate sportowe i spopularyzował styl Shotokan na całym świecie wysyłając dobrze wyszkolonych instruktorów, z których większość już od wielu lat stoi na czele światowych organizacji (ruch Shotokan rozpadł się obecnie). Wśród nich warto wymienić T.Okazaki w USA (International Shotokan Karate Federation), H.Nishiyama w USA (International Traditional Karate Federation), T.Kase we Francji i K.Enoeda w Anglii (World Shotokan Karate Association), H.Kanazawa w Japonii (Shotokan Karate International) oraz H.Ochi w Niemczech i H.Shirai we Włoszech. Do popularyzacji karate w USA przyczynili się: słynny piosenkarz (i praktyk karate) Elvis Presley oraz aktor Bruce Lee, posługujący się mieszanką stylów chińskich, japońskich i koreańskich, którą nazwał Jeet Kune Do. Wiele pokazów organizował w USA, zmarły niedawno Ed Parker, "Ojciec amerykańskiego karate". Od 30 lat naucza w Kalifornii karate Takayuki Kubota (Internatinal Karate Association), twórca oryginalnego, agresywnego stylu Gosoku-ryu. W Japonii a później na całym świecie rozgłos zyskał Masutatsu Oyama (naturalizowany w Japonii Koreańczyk), twórca dość kontaktowego stylu Kyokushinkai. Jego pokazy karate i walk z bykami na Hawajach i w USA w latach pięćdziesiątych przyniosły mu światowy rozgłos, a zawody rozgrywane w stylu Kyokushinkai stoją w rażącej sprzeczności z przepisami innych federacji karate, są bardziej kontaktowe, ale bardziej przypominają realna walkę. Wielu jego uczniów założyło własne organizacje i szkoły karate, że wymienię choćby Ashihara Karate oraz Oyama Karate. Duży udział w rozwoju karate jako sportu, co okazało się najlepszym środkiem popularyzacji na świecie mieli przedstawiciele Wado-ryu: Suzuki, T.Kono, Mochizuki, M.Shiomitsu w Europie, Takamatsu w Brazylii, T. Arakawa, Eriguchi, Tanabe w Japonii, stylu Shito-ryu: Takahashi we Francji, stylu Goju-ryu: Y.Himi i T.Funasako w Europie, Gosei Yamaguchi (syn Gogena) w USA. Wielu mistrzów jest jednak nadal przeciwnych traktowaniu karate jako sportu. Starzy uczniowie Funakoshi kontynuowali jego rozumienie karate. Liderem tego ruchu, który nazwano dla odróżnienia od Showmanka Samotoki był Eigeru Agami (1912 - 1981), a z żyjących M. Harada (nauczający w Anglii). Również M. Higaonna z Goju-rysu nie uznaje sportowej drogi, podobnie do znakomitej większości mistrzów z Okinawy, wśród których do najsłynniejszych obecnie należą posiadacze 10 dan: Moshing Naganiane (Matsushita), Kanei Lechii (Chimeryku), Meitneru Agi (Goju-rysu), Yuchoku Higa (Kobayashi-ryu), Eizo Shimabuku (Shobayashi-ryu). Wracając do aspektu sportowego, w 1970 roku powstała największa organizacja karate World Union of Karatedo Organizations, której prezydentem został multimilioner Ryoichi Sasakawa. Niestety na mistrzostwach i kongresie w Paryżu doszło do rozłamu, co doprowadziło do powstania konkurencyjnej, o nieco odmiennych zasadach International Amateur Karate Federation, którą wspierał Nishiyama. Warunek unifikacji, postawiony przez Komitet Olimpijski nie został zrealizowany. W latach osiemdziesiątych rozmowy o zjednoczeniu tych dwóch organizacji nasiliły się, nawet rozegrano wspólny puchar świata w Budapeszcie, ale nie minęło wiele czasu a Nishiyama stanął na czele ITKF, organizacji która odróżnia się od WUKO przepisami sportowymi i nazwą "traditional karate" przy używaniu dla WUKO nazwy "modern karate", co jest o tyle mylące, że przez tradycyjne karate rozumie się zazwyczaj karate niesportowe, sztukę walki a zarówno zawodnicy ITKF jak i część zawodników WUKO ćwiczą jeden styl Shotokan. W każdym razie szanse na status sportu olimpijskiego znowu się oddaliły. Ostatnie pertraktacje z MKOL i utworzenie pod koniec 1993 roku Światowej Federacji Karate znowu stwarzają nadzieje na karate jako dyscyplinę olimpijską, choć wielu uważa , że przyniesie to więcej szkody niż pożytku... Na wszystkie podziały w karate należy patrzeć z pewnym dystansem. Granice między karate tradycyjnym, z Okinawy a sportowym są również płynne - oto mistrzem świata w konkurencji kata został Tsuguo Sakumoto, uczeń mistrza Kenko Nakaima, który naucza na Okinawie rodzinnego stylu Ryuei-ryu, stworzonego w XIX wieku prze Norisatu Nakaima.

Dane i tekst zaczerpnięte są ze źródeł Arnolda Goliszewskiego ze strony http://www.arni.elit.net.pl/index.htm i Jerzego Miłkowskiego wykorzystane fragmenty książki "Karate"

Pamiątki w formie starych wycinków z gazetki "Świat Młodych" z około 1985 -1986 r.

2011-02-21T11:23:00.030+01:00

(Stare wycinki z gazet)

Seria małych wydruków z gazetek. Niektórych odcinków niestety brakuje, jeżeli jest ktoś z was w posiadaniu innych części i chce, może zeskanować je na drukarce w formacie JPG i rozdzielczości 300 dip i przesłać je na mój adres mailowy. Akurat te broszurki nie mieszczą się na tacy A4 więc trzeba je podzielić na dwie części. Najlepiej w taki sposób, aby nie dzielić tekstu na pół, można to zrobić zygzakiem tak aby pominąć miejsca ze zdjęciami i tekstem ( nie ma obawy poskładam to później) ważny jest format, rozdzielczość i pocięcie do skanu w taki sposób jak to opisałem o resztę nie musicie się martwić. Ważne jest aby dwa odcinki tego samego skanu włożyć do jednego folderu nie będę miał wtedy dodatkowej pracy z dopasowywaniem skanowanych ścinków. W ogóle jeżeli jesteście w posiadaniu starych gazet na temat sztuk walki i nie wiecie co z nimi zrobić, możecie je zeskanować i przesłać na adres magicworldwirtual@gmail.com będę je umieszczał w dziale "Stare wycinki od was"
Życzę miłego czytania i wspomnień z ubiegłego stulecia i czasów komuny kiedy takie rzeczy były trudne do zdobycia i trzeba było się nieźle natrudzić aby zdobyć trochę wiadomości na temat chińskich sztuk walki przynajmniej w Toruniu nie było to łatwe. W tamtym czasie bardzo było rozpowszechnione Karate.

Gichin Funakoshi - legenda Karate

2011-02-18T11:07:00.005+01:00

Wywiady i postacie - znani i mniej znani mistrzowie (style pochodzące z Japonii i Okinawy)

Gichin Funakoshi urodził się 24 kwietnia 1868 r w Yamakawa-cho, dystrykcie Shuri – stolicy Okinawy. Dziadek późniejszego mistrza – Gifuku Funakoshi był cenionym nauczycielem konfucjanizmu i nieźle prosperował. Ojciec jak pisze Funakoshi, był nałogowym pijakiem. Z powodu jego „działalności” sytuacja rodziny pogarszała się coraz bardziej. W chwili urodzin Gichina jego rodzina stała na granicy ubóstwa i nędzy.

Młody Funakoshi był dzieckiem słabym i chorowitym, stanowił przedmiot troski dziadków, którzy też prawie całkowicie przejęli nad nim opiekę. W szkole Funakoshi zaprzyjaźnił się serdecznie z synem Yasutsune Azato – wielkiego pana z rodziny Tonoch, drugiego obok rodziny Udon znaczącego rodu na Okinawie.

Szkolna przyjaźń zaprowadziła Funakoshiego do domu Azato. Tam dowiedział się, że ojciec przyjaciela jest również znanym i cenionym mistrzem karate i że istnieje możliwość trenowania oczywiście w tajemnicy i tylko nocą.

Propozycja stała się jeszcze bardziej realna, kiedy z powodu konfliktu o tradycyjny węzeł samurajów na głowie (upinany z włosów) Funakoshi nie mógł zdawać na studia medyczne. Ponieważ odebrał dość dokładne wykształcenie z zakresu konfucjanizmu, postanowił zostać nauczycielem. W 1888 roku rozpoczął pracę. Początkowo Funakoshi nie przywiązywał większej wagi do systematycznego ćwiczenia Karate. Z czasem zauważył jednak znaczną poprawę w stanie zdrowia i to zachęciło go bardzo do intensywnego Kontynuowania treningów. Ćwiczenia odbywały się nocami, na rozległym podwórzu domu Azato. Funakoshi wymykał się z domu po zapadnięciu zmroku, wracał z treningów przed świtem. Sąsiedzi dość powszechnie uważali, że odbywa nocne eskapady po domach publicznych i mieli go za „ziółko”. Te odbywające się nocami ćwiczenia obserwował przy nikłym świetle lampy sam mistrz Azato.

Całe noce Funakoshi praktykował Kata i to tylko .... jedno Kata. Tydzień po tygodniu, miesiąc po miesiącu. Monotonne i wyczerpujące powtarzanie jednej sekwencji ruchów wydawało się głupie i poniżające, ale nie miał odwagi poprosić mistrza o nauczanie czegoś nowego. Na ogół po wykonaniu kolejnego Kata Azato mruczał - „jeszcze trochę”, lub „niemal dobrze”.

Nad ranem Azato rozluźniał nieco poważną atmosferę treningu, stawał się bardziej rozmowny, trochę teoretyzował na temat Karate. Często nocą przychodził w odwiedziny inny wybitny karateka Itosu i wówczas Funakoshi z uwagą nasłuchiwał rozmów, jakie toczyli mistrzowie.

Stopniowo Funakoshi zaczął zauważać, że w Karate dostrzega coś więcej niż środek wiodący do poprawy zdrowia. Mimo braku wyższego wykształcenia dość szybko awansował w hierarchii nauczycielskiej. Przeniesiono go też wkrótce do Naha, co przyjął z zadowoleniem, głównie dlatego, że stamtąd miał bliżej na treningi. Po pewnym czasie, kiedy zaproponowano mu rzeczywiście poważną posadę, lecz związaną z wyjazdem z archipelagu Funakoshi odmówił, żal mu było ćwiczeń.

Zarówno Azato, jak i Itosu umożliwili Funakoshiemu trenowanie u prawie wszystkich pozostałych słynnych instruktorów Karate, jacy w owym czasie żyli na Okinawie. W 1885 r. Okinawa została oficjalnie i na pełnych prawach włączona do imperium japońskiego. Karate stopniowo wychodziło z ukrycia i było praktykowane półoficjalnie. W 1901 r. Na Okinawę przyjechał wizytator szkół Shintaro Ogawa. Zaprezentowano mu między innymi Karate w wykonaniu Funakoshiego. Pokaz zrobił dobre wrażenie jego efektem był raport do rządu, podkreślając wychowawczo – zdrowotne zalety Karate, szczególnie w aspekcie przygotowania młodzieży do służby wojskowej. W rezultacie wkrótce zezwolono oficjalnie na wprowadzenie Karate do programu nauczania dwóch szkół na Okinawie. Zajęcia rozpoczęto na przełomie lat 1903 i 1904. w następnych latach Funakoshi dokonywał licznych pokazów dla oficerów marynarki wojennej, a na początku 1921 roku wystąpił przed późniejszym Cesarzem Japonii, który zatrzymał się na Okinawie w toku dyplomatycznej podróży do Europy.

W 1921 roku w salach uniwersytetu w Ochanomizu (w Tokio) zorganizowano wystawę sztuk wojennych. Do udziału w tej wystawie poproszono przedstawicieli wszystkich prefektur. Ponieważ Okinawa już w 1895 roku została włączona do imperium Japońskiego, również i mieszkańców wysp poproszono o przedstawienie swych „sztuk wojennych”. Władze Okinawy zwróciły się w tej sprawie do Funakoshiego. Ten przygotował szereg zdjęć i opisów, które pokazano w salach wystawowych.

Cała impreza wywarła duże wrażenie na społeczeństwie i na fali rodzącej się gwałtownie militaryzacji kraju została przyjęta wręcz entuzjastycznie. Wśród entuzjastów byli i tacy, którzy zwrócili szczególną uwagę na Karate. Należał do nich sławny twórca Judo prof. Jigoro Kano.w kilka dni po wystawie zwrócił się do Funakoshiego z prośbą o wygłoszenie wykładu na temat Karate. Funakoshi zademonstrował kilka Kata i nieco elementarnych technik, korzystając z pomocy napotkanego w Tokio Karateki z Okinawy Shinkin Gima. Demonstracja wywarła spore wrażenie, została przyjęta z ciekawością. Na tym jednak skończyło się.

Funakoshi spakował już walizki i przygotowywał się do powrotnej podróży, kiedy pojawił się u niego malarz Hoan Kosugi (późniejszy ilustrator książek Funakoshiego). Był to rodowity Japończyk . Z Karate zetknął się podczas pleneru na Okinawie i bardzo go zainteresowało, jednak w Tokio nie było możliwości podjęcia treningów. Okazało się też, że Kosugi przyszedł w imieniu większej grupy osób, głównie swoich najbliższych przyjaciół. Prosił o kilkanaście lekcji, 54- letni wówczas mistrz, mając w perspektywie powrót do ubogiego życia na Okinawie, postanowił zaryzykować i spróbować zawodowego nauczania Karate. Możliwość zarabiania pieniędzy w Tokio i utrzymywania licznej już wówczas, czteroosobowej rodziny na nieco wyższym poziomie życia, była bardzo pociągająca. Uwzględniając taką perspektywę Funakoshi natychmiast wysłał list do Azato i Itosu z prośbą o radę i ewentualne wyrażenie zgody na nauczanie. Obaj mistrzowie zgadzali się, lecz jak pisze w swej biografii sam Funakoshi napominali go, iż nauczanie Karate nie jest lekkim kawałkiem chleba.

Tak było. Przez długi czas Funakoshi mieszkał w dzielnicy Suidobata, w więcej niż skromnym pokoju, w domu noclegowym dla studentów. W ciągu dnia świetlica służyła za Dojo miejsce ćwiczeń wieczorem uczyli się w niej i wypoczywali studenci. Aby zarobić na opłacenie pokoju, mistrz pracował jako stróż, sprzątaczka i ogrodnik.

Kiedy przyszedł do dormitorium dziennikarz i spotkawszy w całym domu tylko ogrodnika zapytał go, gdzie można znaleźć mistrza Karate Gichina Funakoshi. Ogrodnik niezwłocznie pobiegł na poszukiwania, po czym wrócił po chwili w ceremonialnym kimonie, udając, że nie dostrzega osłupienia na twarzy gościa. Wyżywienie Funakoshi miał za darmo dzięki temu, że kucharza namówił do udziału w treningach. Mimo to pewnego dnia pomaszerował do lombardu aby sprzedać najcenniejszą rzecz jaką miał, to znaczy stary parasol.

Mimo ewidentnej nędzy mistrz wciąż nie tracił nadziei na poprawę sytuacji. W miarę upływających miesięcy coraz więcej osób trafiało do Dojo. Przeważali wśród nich urzędnicy, stopniowo było coraz więcej studentów. W Dojo zjawiali się także przedstawiciele władz różnych uczelni Tokijskich i zawsze życzliwie akceptowali działalność studentów na niwie Karate. Sytuacja finansowa poprawiała się stopniowo szczególnie po napisaniu pierwszej książki o Karate. Opublikowała ją w 1922 roku firma wydawnicza Bukyosha, pod tytułem „Ryukyu Kempo, Karate”, czyli „walka na pięści z wysp Ryukyu – Karate”. Następna publikacja, która ukazała się w 1935 to "Karate-do Kyohon". Trzecią i ostatnią jest "Karate-do. Moje życie"- autobiografia napisana w 1956 r.

W 1923 roku Tokio zostało dotknięte silnym trzęsieniem ziemi. Wobec powszechnej tragedii nauczanie zostało przerwane. Funakoshi wraz z grupą uczniów brał udział w wydobywaniu zwłok i uprzątaniu zawałów, później zaś na apel władz podjął pracę. Znów nadszedł okres trosk finansowych i kłopotów organizacyjnych.

W 1935 roku Społeczny Komitet Wspierający Karate zebrał dość pieniędzy, aby wybudować budynek, który mógłby od początku być przeznaczony na Dojo. Podwoje Dojo otwarto wiosną 1936 roku, a nieco zdumiony Funakoshi dostrzegł nad drzwiami nazwę „Shotokan”(„Shoto” było literackim pseudonimem Funakoshiego z okresu młodości kiedy to pisywał chińskie poematy).

Przekraczając progi nowego budynku Funakoshi otworzył erę nowoczesnego Karate sam miał już wówczas 70 lat. Do nowego Dojo przychodziło coraz więcej i więcej uczniów, coraz więcej ćwiczyło „dla kraju i cesarza”. Chętnych było tak dużo, że makiwary do ćwiczeń stały nawet na ulicy przed Dojo, łomot uderzeń rozbrzmiewał do późnego wieczora. Atmosfera ćwiczeń stawała się fanatyczna coraz bardziej odbiegała od ideałów głoszonych przez samego mistrza...

Wiosną 1945 roku dojo zostało kompletnie zniszczone podczas wielkiego bombardowania. Funakoshi wyjechał do Oita na Kiusiu, aby spotkać się z ewakuowaną z Okinawy żoną. Pozostał tam aż do jej śmierci do 1947 roku. Wracając do Tokio, ten skromny i nieśmiały człowiek miał okazję przekonać się, jak dalece jest popularny in i jego Karate. Na każdej stacji do pociągu wsiadały grupy ludzi, aby złożyć mu kondolencje.

Funakoshi pozostał aktywny do ostatnich lat życia. Jeździł nieustannie na turnieje, odwiedzał rożne sekcje. W czasie wolnym intensywnie uczestniczył w życiu kulturalnym, szczególnie cenił sobie wieczory poetyckie.

Mając 80 lat potrafił jeszcze obezwładnić na ulicy rabusia, aby wyrzucać sobie do końca życia, że zachował się agresywnie i sprzeniewierzył zasadom, które sam propagował. Zmarł 14 listopada 1957 r mając 90 lat. W 1968 roku w świątyni Enkaku-ji postawiono nieduży kamienny obelisk, na którym poza imieniem i nazwiskiem mistrza wyryto słowa „Karate ni sente nashi” czyli „Karate nigdy nie było techniką agresji”. Wraz ze śmiercią Gichina Funakoshi zamknął się ważny etap w historii sztuki pięści.

Shotokan Karate Lineage or Genealogy (Shotokan Keizo)

Napisane na podstawie fragmentów książki "Karate" - autorstwa Jerzego Miłkowskiego

Medycyna Chińska

2011-02-13T12:37:00.001+01:00

(Medycyna niekonwencjonalna)

Opierając się na naturze, filozoficznym postrzeganiu świata oraz zgodzie człowieka z otaczającą go przyrodą Chińczycy wynaleźli sposoby leczenia wielu dolegliwości. Poprzez stosowanie chińskiej medycyny udaje się, w sposób niejako alternatywny, wyleczyć wiele chorób, które przy używaniu normalnej terapii nie chciały ustąpić.

Medycyna chińska liczy sobie już ponad 3 tysiące lat. Zalicza się do niej akupunktura, akupresura,ziołolecznictwo, moksybucja (termoterapia), dieta (kuchnia chińska), gimnastyka lecznicza (qigong) itd. W przekonaniu Chińczyków stres, nadmiar obowiązków, a także nieujawnianie własnych emocji to przyczyny wielu naszych schorzeń. Aby być zdrowym należy więc zachować równowagę energii znajdujących się w naszym organizmie nazywanych przez Chińczyków yin i yang (gorąco – zimno),Qi a także (krwi). W przypadku jakichkolwiek zaburzeń funkcjonowania tych energii bądź zakłóceń przepływu krwi dochodzi w naszym ciele do stanu chorobowego. W filozofii medycyny chińskiej choroba jest ostatecznością, czymś co właściwie uznaje się za nieprzytrafiające się jeśli prowadzi się zdrowy tryb życia. Z tego właśnie powodu chińska medycyna przede wszystkim zapobiega, później dopiero leczy. Profilaktyka jest głównym założeniem tej azjatyckiej sztuki lekarskiej. Warto także dodać, że w teorii medycyny chińskiej człowiek traktowany jest jako całość. Uważa się, że kolejne schorzenia są następstwami innych i stąd też trzeba analizować je pod kątem całego organizmu. Już dawno temu, ludzie leczyli się wszelkimi metodami i środkami naturalnymi by jak najmniej ingerować w organizm. Obecnie mamy możliwość wyboru. Co jednak nie oznacza, że medycyna alternatywna zyskuje coraz więcej zwolenników. Kierując się ta drogą, możemy na naszym rynku znaleźć wiele rozwiązań, które są w stanie usprawnić nasz organizm, oczyszczając go z toksyn. Oczywiście nie tylko, najważniejszą kwestią medycyny naturalnej jest wykorzystywanie zdrowych i naturalnych sposobów leczenia wielu chorób oraz schorzeń. W takim kierunku poszła też firma Dorsim, która wykorzystuje krzem organiczny w swoich produktach. A nie każdy wie, że krzem pozytywnie wpływa min. na stawy, kości, układ krwionośny, mózg, włosy paznokcie itp. Podobnie jest z innymi naturalnymi produktami, bo zanim wyszły na rynek były bardzo długo badane. Wszystko po to by dokładnie wskazać ich właściwości oraz możliwości w leczeniu schorzeń. Nie każdy wie, że kinotakara, czy plastry aikido są w stanie w bardzo łatwy i bezbolesny sposób oczyścić nasz organizm. Oba te warianty wzmacniają nasz organizm, poprawiają krążenie krwi a także przywracają witalność. Jest to jeden z najlepszych sposobów dla osób, które nie posiadając czasu czy też odpowiedniej wiedzy jak poprawić swoje samopoczucie czy nawet jakość snu. Dlatego też zarówno jak i plastry oczyszczające aikido oraz kinotakara plastry są w stanie uzdrowić i oczyścić nasz organizm nawet w trakcie snu.

AKUPUNKTURA

Najbardziej znaną metodą medycyny chińskiej jest akupunktura, która stosowana jest w skali światowej jako główna bądź pomocnicza terapia wielu schorzeń. Kuracja akupunkturą polega na wkłuwaniu specjalnych igieł w miejsca leżące wzdłuż przebiegu meridianów (linii energetycznych). Punkty nakłucia odpowiadają za najwyższą aktywność narządów wewnętrznych. W elektroakupunkturze między igłami przepuszcza się prąd elektryczny o niskim natężeniu. Akupunkturę można stosować w przypadku wielu zakłóceń zdrowia, m. in. chorób oczu (np. jaskry), chorób żołądka i jelit (np. choroby wrzodowej żołądka i dwunastnicy), a także w położnictwie i ginekologii (np. na bolesne miesiączki lub w przewlekłych stanach zapalnych narządu rodnego). To tylko niektóre wskazania do leczenia przy zastosowaniu akupunktury.

AKUPRESURA

Inną metodą, jaką posługują się specjaliści od medycyny chińskiej, jest akupresura (in. refleksoterapia). Polega ona na wywieraniu skoncentrowanego nacisku na odpowiednie miejsca za pomocą masażu uciskowego. Unerwione miejsca ucisku nazywane są receptorami. Nacisk na nie powoduje, że określone narządy, za które określone receptory odpowiadają, poprawiają swoją kondycję, są lepiej ukrwione. W akupresurze korzysta się z punktów akupunkturowych, czyli tych, które leżą wzdłuż meridianów. W czym na przykład może nam pomóc akupresura? Nie szukając zbyt głęboko, ten chiński zabieg leczniczy może pomóc nam uporać się ze stresem. W tym celu należy masować miejsce pomiędzy brwiami. Aby pozbyć się kataru trzeba pomasować kostki nad skrzydełkami nosa. Żeby zminimalizować dolegliwości związane z bólem zatok czołowych, uciskać opuszki palców u stóp. I choć sporo osób nie wierzy w magiczne działanie ucisku na receptory, to trzeba przyznać, że wielu ludziom pomaga się to zrelaksować i uwolnić nagromadzoną w organizmie złą energię.

MOKSYBUCJA

O moksybucji warto wiedzieć tylko tyle, że łączy ona w sobie elementy akupunktury i ziołolecznictwa. Do tego zabiegu wykorzystuje się bowiem igły do akupunktury i pali się specjalne mieszanki ziołowe.

DIETA

Bardzo ważnym składnikiem filozofii chińskiej medycyny jest odpowiednie odżywianie się. Stosowanie właściwej diety jest bowiem determinantą zdrowego życia. Zgodnie z wyznacznikami medycyny chińskiej nasz codzienny jadłospis powinien składać się z 40% owoców i warzyw (najlepiej ugotowanych), tylu samych węglowodanów (pochodzących przede wszystkim z produktów zbożowych – ryżu, kaszy), natomiast tylko 1/5 naszego dziennego menu powinna zawierać produkty bogate w energię (tłuszcze, nabiał, mięso itp.). Tak niewielki procent pożywienia z tej ostatniej grupy jest spowodowany faktem, że zdaniem Chińczyków, doprowadzają one do niestrawności i otyłości.

GIMNASTYKA

Obok właściwej diety w medycynie chińskiej ważne miejsce zajmuje też gimnastyka (qigong). Qi oznacza życiową energię, a gong idealne opanowanie czegoś. Czyli składając to w jeden wyraz oznacza to, mniej więcej, „perfekcyjne opanowanie sztuki kontroli energii życiowej”. W tych ćwiczeniach chodzi o utrzymanie prawidłowej postawy, skupienie umysłu oraz właściwe oddychanie. Gimnastyka ta pomaga zarówno w profilaktyce, jak i przy terapii chorób. W przypadku leczenia za pomocą qigong trener dopasowuje ćwiczenia do określonego schorzenia jak i do konkretnej osoby biorąc pod uwagę jej osobowość i warunki fizyczne.

Osiem Gałęzi Klasycznej Medycyny Chińskiej

Osiem Gałęzi Klasycznej Medycyny Chińskiej, to tradycyjne spojrzenie na zdrowie człowieka. Ten model kultywowania zdrowia i leczenia szeroko uwzględnia cały system powiązań naszego ciała i psychiki z naszym otoczeniem. Podaje też hierarchię ważności poszczególnych metod leczenia.

Osiem Gałęzi Klasycznej Medycyny Chińskiej:
• Medytacja
• Ćwiczenia
• Dieta
• Astrologia
• Geomancja
• Masaż
• Ziołolecznictwo
• Akupunktura i  Moxa
Takie zestawienie metod leczniczych może być dla współczesnego czytelnika trochę szokujące i  "nienaukowe". Jednak "naukowość" takiego podejścia potwierdzają zarówno wieki i  tysiąclecia historii tradycyjnej chińskiej medycyny, jak i  współczesne badania naukowe. Kiedy dokładniej przyjrzymy się pojęciom, takim jak "Medytacja", "Astrologia", czy "Geomancja", to okaże się, ze chodzi tu o  kontakt z  samym sobą (Medytacja) i  szerzej, czy też węziej pojętym naturalnym otoczeniem człowieka (Astrologia i  Geomancja).
Powstała w  latach pięćdziesiątych XX wieku Tradycyjna Chińska Medycyna (pisana z  wielkich liter), będąca w  tej chwili światowym standardem chińskiej medycyny, zawiera tylko małą i  niekoniecznie najważniejszą część naturalnej i  holistycznej metody leczenia, jaką jest Klasyczna Medycyna Chińska. Poza tym Tradycyjna Chińska Medycyna zawiera głównie te metody Klasycznej Chińskiej Medycyny, które są najbardziej podobne do metod zachodniej medycyny. Jej teoria również powstawała pod wpływem odkryć medycyny zachodniej (patrz: Bob Flaws, Honora Wolfe, 1983, Prince Wen Hui's cook, str. 191).
Mimo tych ograniczeń Tradycyjna Medycyna Chińska zyskała dużą popularność na całym świecie z  powodu swojej skuteczności w  leczeniu i  zapobieganiu chorobom. Tradycyjna Chińska Medycyna, jako jeden z  nielicznych naturalnych systemów zdrowotnych jest zestandaryzowana, w  związku z  tym efekty jej działań można badać statystycznie. Jest też zalecana przez Światową Organizację Zdrowia (WHO), która opracowała na przykład zarys standardów kształcenia akupunkturzystów. Stworzenie w  XX wieku Tradycyjnej Chińskiej Medycyny można uznać za pierwszy krok na drodze do przypomnienia światu pełni możliwości, jakie dawała i  nadal daje Klasyczna Chińska Medycyna. W  Chinach, na Tajwanie i  na Zachodzie żyje jeszcze wielu mistrzów o  których można powiedzieć, że integrują w  swoim życiu, leczeniu i  nauczaniu Osiem Gałęzi Klasycznej Medycyny Chińskiej. Od nich można się tej wiedzy nauczyć.
Początek XXI wieku ma szansę, aby stać się okresem w  którym przywrócone zostaną do życia wszystkie skarby medycyny chińskiej. Mam nadzieję, że przełoży się to nie tylko na poziom ZDROWIA społeczeństwa, ale też na poziom ŻYCIA, czyli na poziom satysfakcji z  tego, co mamy i  co ciągle twórczo kreujemy. Taka zmiana wymaga jednak od nas większej świadomości i  ciągłego kultywowania Ośmiu Gałęzi Klasycznej Medycyny Chińskiej. Model lekarz-pacjent, w  którym pacjent "płaci i  wymaga zdrowia" od lekarza nie będzie w  tej sytuacji użyteczny. Wysoko kwalifikowani specjaliści powinni być tylko przewodnikami w  naszych poszukiwaniach zdrowia i  prawdy.

Jeżeli spojrzymy na kolejność Gałęzi Klasycznej Medycyny Chińskiej, to zobaczymy, że uważane przez wiele osób za najważniejsze metody, takie jak ziołolecznictwo, czy akupunktura są wymienione na końcu. Konieczność intensywnego ich stosowania kiedyś była uważana za błąd w  sztuce i  dowód świadczący o  zaniedbaniach, jakie miały miejsce w  kultywowaniu zdrowia pacjenta
Nawet problemy zdrowotne wynikające z  wypadków uważano za konsekwencje słabości tak zwanej Qi Obronnej (chin.: Wei Qi) organizmu. Trudno się z  takim sposobem myślenia nie zgodzić, bo wiadomo z  doświadczenia, że pewne osoby w  pewnych okolicznościach ulegają wypadkom i  obrażeniom, a  inne nie. To samo dotyczy chorób zakaźnych. To, że jakiś pacjent przykładowo często choruje na zapalenie płuc lub często ma kontuzje kolan w  czasie jazdy na nartach w  chińskiej medycynie świadczy o  konkretnych zaburzeniach Qi Obronnej jego organizmu.
Na początku listy Gałęzi Klasycznej Chińskiej Medycyny jest Medytacja, co oznacza, że praca z  harmonizowaniem Ducha jest podstawowym warunkiem zdrowia. Osoba o  mocnym organizmie, ale niezrównoważonym Duchu będzie się, czasami świadomie, ale częściej nieświadomie, zachowywać w  sposób tak niezrównoważony, że wkrótce straci zdrowie fizyczne. Natomiast osoba a  mocnym Duchu może do pewnego stopnia zrównoważyć słabości swojej konstytucji, czy szkodliwe wpływy otoczenia. Również w  medycynie zachodniej mówi się o  psychicznych przyczynach chorób fizycznych i  odwrotnie. Starożytni Chińczycy nie rozróżniali zdrowia fizycznego i  psychicznego. Dla nich ciało i  sfera psychiczna, to jedna nierozdzielna całość. Termin "Medytacja" niekoniecznie musi oznaczać wykonywanie jakichś konkretnych ćwiczeń medytacyjnych, chociaż na pewno jest to zalecane. Właściwą Medytacją jest właściwy stan Ducha, zharmonizowanie Ducha i  ciała, osiągnięcie spokoju, jasności widzenia rzeczywistości i  umiejętność właściwego działania w  konkretnych sytuacjach życiowych.
Druga gałąź Klasycznej Medycyny Chińskiej, to Ćwiczenia. Każdy, kto leczył lub obserwował leczenie osoby obłożnie chorej wie jak ważny dla zdrowia i  życia jest odpowiedni ruch. Ruch jest potrzebny do pobudzenia krążenia energii w  ciele. Ruch, to życie, bezruch, to śmierć. Szczególnie w  chińskim sposobie widzenia świata, w  chińskiej filozofii taoistycznej, wszystko jest ruchem. Rzeczy statyczne nie mają racji bytu. Podstawowe teorie, na których oparta jest chińska medycyna, to znaczy teoria Yin ,Yang i  teoria Pięciu Przemian wywodzą się z  pojęcia ruchu i  zmiany. Jakość tego ruchu jest niezwykle istotna w  procesie zapobiegania chorobom i  leczenia. Chińczycy rozwinęli niezwykle subtelne systemy ćwiczeń energetycznych, fizycznych i  medytacyjnych. Dobry system ćwiczeń powinien zawierać wszystkie te trzy składniki i  w sposób zrównoważony powinien rozwijać naszego Ducha, Energię i  ciało fizyczne. W kontekście chińskiej medycyny najczęściej wymienia się ćwiczenia Chi Kung i  Tai Chi. Po wypróbowaniu różnych wschodnich systemów ćwiczeń szczególnie polecam system Tai Chi Kung (w dialekcie kantońskim Tai Ki Kung), który jest pierwotnym połączeniem ćwiczeń Chi Kung i  Tai Chi, utworzonym przed 800 laty przez twórcę Tai Chi, taoistycznego mistrza Chang San Fenga. Opis tych ćwiczeń można znaleźć na stronie www: www.TaiChiKung.pl.
Następną Gałęzią Klasycznej Medycyny Chińskiej jest dieta, czyli zapobieganie chorobom i  ich leczenie przy pomocy odpowiedniego odżywiania. Dieta powinna być nie tylko ogólnie "zdrowa", ale też przystosowana do konstytucji i  stanu zdrowia konkretnego pacjenta. Ważną rolę odgrywa czas i  ilość spożywanych posiłków.
Powolny, świadomy sposób jedzenia, z  dokładnym, świadomym żuciem pokarmów przed ich połknięciem jest niezwykle istotny i  łączy Gałąź Diety z  Gałęzią Medytacji.
Czwarta Gałąź Klasycznej Medycyny Chińskiej, Astrologia bada wpływy ciał niebieskich na nasze życie i  zdrowie. Jakość i  ilość energii Qi płynącej w  naszych kanałach energetycznych (meridianach) zależy nie tylko od tego jak myślimy, jakie wykonujemy ćwiczenia fizyczne, co i  jak jemy, ale też od wpływów energii bliższego i  dalszego otoczenia. Człowiek nie jest samotną wyspą, a  jego meridiany nie urywają się nagle bez kontaktu z  otoczeniem, jak sądzi wiele, nawet związanych z  chińską medycyną osób. Jest zupełnie odwrotnie. To energie otoczenia tworzą i  budują nas od chwili narodzin do śmierci. My w  tym procesie możemy tylko brać udział bardziej lub mniej aktywnie. Nasze otoczenie należy rozumieć bardzo szeroko, również jako wszystkie ciała niebieskie. Stad znaczenie Astrologii.
Piąta Gałąź Klasycznej Medycyny Chińskiej, geomancja chińska, znana pod nazwą Feng Shui, bada związki człowieka z  jego bliskim otoczeniem. Współczesne Feng Shui to uproszczona wersja starożytnej chińskiej geomancji, czyli nauki mówiącej o  związkach między energią człowieka i  energią otoczenia. Doświadczeni lekarze tradycyjnej chińskiej medycyny twierdzą, że każdy rodzaj dysharmonii energetycznej, czy nawet choroby pacjenta można wyleczyć odpowiednią zmianą otoczenia. Właściwie dobrane otoczenie może wprowadzić do meridianów energię, która zharmonizuje nasz system energetyczny. Niewłaściwie dobrane otoczenie z  czasem powoduje dysharmonie i  choroby. Utraciliśmy już w  większości umiejętność rozpoznawania odpowiedniego dla nas otoczenia, ale potrafimy zauważyć, że zwierzęta domowe, na przykład koty doskonale potrafią odnaleźć odpowiednie miejsca na swoje legowiska. Koty znane są też z  tego, że "leczą ludzi", to znaczy kładą się na chorych częściach ciała człowieka. Znawcy kotów uważają, że to "leczenie" rzeczywiście pomaga i  powinno być pisane bez cudzysłowów. Geomancja chińska może wspomóc nasze osłabione zmysły i  ułatwić takie zaprojektowanie otoczenia, aby było dla nas jak najbardziej korzystne.
Szósta Gałąź Klasycznej Medycyny Chińskiej, masaż jest naturalną i  najłatwiej dostępna formą zabiegów służących do zapobiegania i  terapii w  każdym systemie medycznym. Jednak szczególnie Chińczycy, na bazie teorii i  praktyki tradycyjnej chińskiej medycyny opracowali wiele niezwykle skutecznych systemów masażu.
Dla wprowadzenia w  temat można powiedzieć, że przykładowo odpowiednim masażem punktów akupunkturowych i  meridianów można osiągnąć równie dobre rezultaty, jak przy pomocy akupunktury. Zabieg akupunkturowy zazwyczaj ma tę przewagę, że trwa krócej, ale masaż jest bardziej naturalny i  trudniej w  nim jest popełnić błąd. Ostatnio po zapaści w  stosowaniu i  ujawnianiu różnych tradycyjnych terapii. spowodowanej Rewolucją Kulturalną, wyszły na światło dzienne ukrywane do tej pory w  tajemnicy klasyczne taoistyczne systemy masażu. Na przykład taoistyczny masaż stóp On Zon Su.
Dobry opis starozytnej chińskiej refleksologii i  masażu stóp On Zon Su można znaleźć na stronie www: www.OnZonSu.biz

Ostatnie dwie Gałęźie Klasycznej Medycyny Chińskiej, to znaczy
• Ziołolecznictwo
oraz
• Akupunktura i  Moxa
są szerzej znane i  opisane w  innych działach tego serwisu www.

Można też nadmienić, że niektórzy lekarze chińskiej medycyny uważają, że kolejność Gałęzi powinna być trochę inna, a  mianowicie:
• Medytacja
• Ćwiczenia
• Masaż
• Geomancja
• Astrologia
• Dieta
• Akupunktura i  Moxa
• Ziołolecznictwo
Jeżeli metody leczenia chińskiej medycyny ułożymy w  takiej kolejności, to te wyżej położone na liście będą bardziej subtelne i  dotyczą osób, które osiągnęły dużą harmonię ducha i  ciała, a  więc i  doskonałe zdrowie.
Metody na końcu listy dotyczą osób mniej zrównoważonych i  mających większe problemy zdrowotne.

Autorem "Osiem Gałęzi Klasycznej Medycyny Chińskiej" jest właściciel poniższego linku zamieszczonego na końcu posta pod moją informacją.
Artykuł jest zapożyczony z poniższej strony jego oryginalną wersję znajdziecie klikając na poniższy link, tam również znajdziecie dużo informacji na temat tradycyjnej medycyny chińskiej. Strona ta jest stworzona specjalnie pod tym kontem, wszystkich zainteresowanych taką tematyką zachęcam do odwiedzenia jej i zapoznania się z informacjami zawartymi na niej.

Link do oryginalnego artykułu

Książki do których warto zajrzeć. Część 2

2011-02-10T00:58:00.005+01:00

(Polecane książki)

Metody oczyszczania i regeneracji organizmu

12 wariantów również dla schorowanych, zabieganych dzieci

Olga Jelisejewa

Wydawca: Hartigrama
Data wydania: 2008, Listopad
Wydanie: 1
ISBN: 978-83-925236-2-8
Liczba stron: 144
Wymiary: 140 x 204 mm
Okładka: miękka
Tłumaczenie: Anna Rusek

Opis

W książce zawarto w sumie 12 wariantów oczyszczania organizmu - od prostych do skomplikowanych, zależnie od stanu zdrowia, wieku i przeciwwskazań dotyczących danego pacjenta. Jest nawet specjalna metoda dla osób bardzo osłabionych przewlekłą chorobą oraz inna - przeznaczona dla cierpiących na brak wolnego czasu, zabieganych ludzi, którzy chcą zadbać o zdrowie bez zmian w tygodniowym rozkładzie zajęć.

Olga Jelisiejewa zwraca uwagę, że od tego, co i jak jemy, zależy nasze zdrowie. Przybliża nam działanie układu pokarmowego - począwszy od jamy ustnej, skończywszy na jelicie prostym. Pokazuje również powiązania między narządami człowieka, które pełnią wiele funkcji na raz. Uczy, jak dbać o organizm, by cieszyć się dobrym zdrowiem i jak najprościej wprowadzić stosowne zmiany w trybie życia.

Olga Iwanowna Jelisiejewa to wykładowca Międzynarodowej Akademii Integracji Nauki i Biznesu z ponad 35-letnią praktyką medyczną (doktor nauk medycznych), znana specjalistka w zakresie testowania wegetatywno-rezonansowego.
Autorka licznych książek z zakresu zdrowia i oczyszczania, w których wiele miejsca poświęca diagnostyce elektronicznej metodą Volla. Leczą się u niej pacjenci z całego świata. W 1963 roku z wyróżnieniem ukończyła uczelnię Medyczną imienia I. P. Pawłowa. Wiele lat przepracowała w szpitalach. Zrobiła kilka specjalizacji, m.in. w okulistyce i rentgenologii (była kierownikiem oddziału rentgenologicznego w szpitalu w Moskwie).
Równolegle zgłębiła irydologię, akupunkturę, leczenie przy pomocy nakłuwania ucha, homeopatię i fitoterapię. Obecnie stoi na czele Centrum Zdrowia, przy którym działa oddział oczyszczania organizmu stosujący wymienione w niniejszej książce metody (z których wiele opatentowała).
Czy stanie się w Polsce równie znaną osobą jak Małachow, Tombak i Siemionowa? Czas pokaże.

------------------------------------------------------

Leczenie czakramów i energia Kundalini

D. Harald Alke

Wydawca: Studio Astropsychologii
Data wydania: 2006, Grudzień
Wydanie: 1
ISBN: 83-7377-248-0
Liczba stron: 224
Wymiary: 165 x 239 mm
Okładka: miękka
Tłumaczenie: Anna Krochmal

Opis

Czakramy to bramy duszy, bramy do innych światów w innych wymiarach, bramy wiodące do Boga. Kto zajmuje się leczeniem czakramów, ten automatycznie uzyskuje głębszy wgląd we własną duszę.

Ta książka to wiedza o ciele energetycznym człowieka i o zdrowiu. Przeczytasz w niej o nieograniczonych możliwościach, o mocy, dzięki której osiągniesz swoje cele, będziesz szczęśliwy i zdrowy. Jeśli zrozumiesz przekaz - będziesz tworzyć swoją przyszłość.
Sposobów na poszerzenie horyzontów jest wiele - jeden z nich jest właśnie w Twoim zasięgu.

------------------------------------------------------

Dłonie pełne światła

Samoleczenie i uzdrawianie przy pomocy bioenergoterapii - Nowoczesne studium ludzkiej aury

Barbara Ann Brennan

Wydawca: AMBER
Data wydania: 2008, Marzec
Wydanie: 5
ISBN: 978-83-241-3037
Liczba stron: 399
Wymiary: 170 x 240 mm
Okładka: twarda
Tłumaczenie: Marcin Wawrzyńczak

Opis

Jak dzięki aurze możemy leczyć siebie i innych

Wokół każdego człowieka istnieje pole magnetyczne, aura, która otacza i przenika nasze ciało. Ta energia jest nierozerwalnie związana ze zdrowiem. Jej nierównowaga staje się przyczyną choroby. Naukowe badania aury człowieka dowodzą, że można ją wykorzystywać. Na tym właśnie opiera się uzdrawiająca sztuka nakładania dłoni, zwana również bioenergoterapią.

Nowatorski, unikatowy, bogato ilustrowany poradnik oparty na ustaleniach naukowych wskazuje, jak interpretować ludzką aurę, oraz poznasz techniki leczenia - metody samoleczenia i uzdrawiania dzięki wykorzystaniu biopola.

Jak odczytywać czakramy
Jakimi kolorami objawiają się w aurze: strach, gniew, radość, miłość, nienawiść
Jakie są wzorce aur i czakaramów dla głównych typów charakterologicznych
Jakie choroby są spowodowane energetycznymi zaburzeniami aury
Czym są blokady energetyczne i jak się przed nimi bronić
Na których poziomach aurycznych działają leki homeopatyczne
Co można zobaczyć dzięki widzeniu wewnętrznemu
Jak nauczyć się postrzegania ponadsłuchowego
Jak codziennymi ćwiczeniami otwierać linie akupunkturowe
Jak oczyszczać pole auryczne
Co to jest wyczesywanie ciała
Jak działają kolory w uzdrawianiu
Jak używać dźwięku do leczenia organów wewnętrznych

Barbara Ann Brennan - fizyk pracująca dla NASA, psychoterapeutka i uzdrowicielka, autorka światowych bestsellerów takich jak Światło życia, od ponad 20 lat prowadzi badania ludzkiego pola energetycznego we własnej szkole uzdrawiania.

------------------------------------------------------

21 czakr - Energetyczne pola życia

Praktyczne sposoby osiągania harmonii ciała, umysłu i ducha

Marianne Uhl

Wydawca: LIMBUS
Data wydania: 1999
Wydanie: 1
ISBN: 83-7191-052-5
Seria: NATURA
Liczba stron: 124
Wymiary: 124 x 194 mm
Okładka: miękka

Opis

Jest to książka o uzyskaniu pełni w jedności – jedności 21 czakr właściwych istocie ludzkiej. Jedności ciała, umysłu, ducha, każdej najmniejszej komórki, jedności zarówno wszystkich czakramów ziemskich, jak i tych, które należą do wszechświata. Uzyskanie tej pełni da nam poczucie wolności, bo wolność to życie zgodnie z naturą – życie polegające na respektowaniu prawa stworzenia.

Ta książka w bardzo praktyczny sposób pozwala nam odkryć ową pełnię. Być może w ten sposób uda nam się zaznać szczęścia w obecnym ziemskim życiu, zrozumieć to, co w nim niejasne, uprzytomnić sobie jego sens i ukierunkować swoją przyszłość. I stać się nasyconą światłem istotą, żyjącą dla dobra innych.

Przekład: Błażej Chwat

------------------------------------------------------

7 poziomów świadomości czyli rzecz o ewolucji uczuć, zachowań i relacji

Mariusz Włoczysiak

Wydawca: KOS
Data wydania: 2004
Wydanie: 2004
ISBN: 83-89375-34-6
Seria: Biblioteka Wiedzy Ezoterycznej
Liczba stron: 43
Wymiary: 160 x 230 mm
Okładka: miękka

Opis

Wszystkie podane tu informacje stanowią podstawę dla twoich własnych doświadczeń i eksperymentów z życiem. Jest to jedynie pewien zarys, szkielet modelu zachowań człowieka, który zmienia się w zależności od odwagi, potrzeb i otwartości przeżywającego człowieka.

Niektóre z tych danych są już ci znane, niektóre zapewne poruszą cię albo nawet oburzą...

System siedmiu czakr opisany w niniejszej publikacji składa się z następujących sfer funkcjonowania:

ośrodek poczucia zagrożenia/bezpieczeństwa
ośrodek potrzeby silnych doznań/poruszenia
ośrodek władzy/relacji międzyludzkich
ośrodek otwartości/akceptacji siebie
ośrodek tworzenia/współudziału w życiu
ośrodek integracji/jedności-wielości
ośrodek przejścia (sahasrara)

W takim znaczeniu traktuję czakry – nie jako mistyczne, niewidzialne struktury energetyczne, lecz jako konkretnie zauważalne i definiowalne sposoby i szablony zachowań osobowych oraz utrzymywania relacji ze światem zewnętrznym. Oznacza to, że czakry odwołują się do zachowań łatwo zrozumiałych dla każdego człowieka, nawet jeśli nie ma on żadnych doznań i wglądów mistycznych.

------------------------------------------------------

Aura czyli pole energetyczne człowieka

Ted Andrews

Wydawca: ASTRUM
Wydanie: 1
ISBN: 83-7249-099-6
Seria: Ezoteryka
Liczba stron: 150
Wymiary: 138 x 200 mm
Okładka: miękka

Opis

Aura, czyli pole energii, otacza każdego człowieka, wywierając istotny wpływ na jego życie.

Prawie wszyscy choć raz widzieliśmy bądź odczuliśmy obecność aury innych ludzi.
Większość z nas ignoruje jednak to zjawisko, nie wierząc, iż każdy może nauczyć się doświadczać aury. Potrzeba tylko trochę zrozumienia, czasu i praktyki. Książka ta w tym Wam pomoże.

Przekład: Aleksandra Gierczak

------------------------------------------------------

Czakra i kundalini. Podręcznik ćwiczeń

Psychoduchowe techniki służące zdrowiu, młodości, mocom parapsychicznym i duchowemu spełnieniu

Jonn Mumford

Wydawca: Studio Astropsychologii
Data wydania: 2005
Wydanie: 1
ISBN: 83-7377-170-0
Liczba stron: 283
Wymiary: 145 x 204 mm
Okładka: miękka

Opis

Ciało i umysł to nierozerwalny duet.

Cokolwiek stanie się z jednym, będzie miało skutek w pracy drugiego ogniwa.
Co ciekawe, napięcie psychiczne zawsze narasta w pierwszej kolejności i jest przyczyną napięcia w ciele. Odpowiedzią psychoterapeutów na istniejący problem, jest metoda zagłuszania owych napięć.
Zupełnie inne podejście prezentuje Joga. Jest to pozbawiona jakichkolwiek farmakologicznych wpływów relaksacja przeznaczona dla osób, które chcą zamknąć na chwilę drzwi za codziennymi problemami i pogrążyć się w stanie medytacji, by dotrzeć do najdalszych zakamarków własnego umysłu.

Zaprezentowane w książce odmiany jogi i pozycje medytacyjne są doskonałymi metodami, które wprowadzają nasze ciało i umysł w głęboką relaksację, przez co mają zbawienny wpływ na cały układ nerwowy.

Przekład: Ewa Plona-Burak

------------------------------------------------------

Czakramy

Na podstawie nauk głoszonych przez J. Donalda Waltersa

Savitri Simpson

Wydawca: RAVI
Data wydania: 2003
Wydanie: 1
ISBN: 83-7229-069-5
Liczba stron: 131
Wymiary: 139 x 174 mm
Okładka: miękka
Tłumaczenie: Krzysztof Urban

Opis

Czakramy (czakry) to wiry energii ulokowane wzdłuż centralnej osi naszego ciała. Stanowią część systemu, który można by nazwać duchową anatomię człowieka.
Zachwianie ich równowagi jest głęboką przyczyną wielu chorób, zaburzeń emocjonalnych i generalnie braku powodzenia w życiu.
Zrozumienie i przebudzenie czakr pomaga osiągnąć dobrostan na każdym poziomie.

------------------------------------------------------

Czakramy a zdrowie

Leszek Matela

Wydawca: Studio Astropsychologii
Data wydania: 2008
Wydanie: 5
ISBN: 978-83-88351-42-6
Liczba stron: 88
Wymiary: 205 x 145
Okładka: miękka

Opis

Czakramy to centra energetyczne, które posiada każdy z nas. Są one niedostrzegalne za pomocą zmysłu wzroku a mimo to tak wiele znaczą dla zdrowia człowieka. Książka omawia szczegółowo poszczególne czakramy i ich rolę. Przedstawia też różne możliwości samodzielnej regulacji ich funkcjonowania za pomocą m.in. kamieni szlachetnych, aromaterapii, oddziaływania dźwiękiem, wahadłem, ćwiczeń medytacyjnych, jogi a także poprzez energię kolorów i wpływ piramid. Działania praktyczne ułatwiają dołączone do książki piramidki do samodzielnego sklejenia. Umożliwiają one odpowiednią regulację pracy poszczególnych czakramów.
Książka jest praktycznym podręcznikiem ukazującym w sposób przystępny możliwości osiągania zdrowia i zapobiegania chorobom poprzez oddziaływanie na nasze centra energetyczne.

Do książki dołączono 7 piramidek do energetyzacji czakramów.

Leszek Matela jest autorem 30 książek o radiestezji, parapsychologii i paramedycynie. Jego poprzednie książki "Runy i ich zastosowanie", "Geomancja" oraz "Sekrety pierścienia Atlantów" stały się bestsellerami na naszym rynku wydawniczym.

------------------------------------------------------

Czakry - Energetyczne ośrodki transformacji duchowej

Indyjska droga wzrostu świadomości

Harish Johari

Wydawca: LIMBUS
Data wydania: 2000
Wydanie: 1
ISBN: 83-85475-85-0
Seria: Nirwana
Liczba stron: 170
Wymiary: 124 x 194 mm
Okładka: miękka

Opis

Czakry są cielesnymi ośrodkami psychicznymi działającymi przez cały czas, bez względu na to, czy zdajemy sobie sprawę z ich istnienia. Przez czakry przepływa energia wywołując różne stany psychiczne.
Współczesna biologia opisuje to jako zmiany chemiczne zachodzące pod wpływem działania gruczołów dokrewnych.
Pradawni filozofowie wiązali owe zmiany z pięcioma podstawowymi żywiołami: ziemią, wodą, ogniem, powietrzem i akaszą. Żywioły te nieustannie przychodzą i odchodzą. Pradawna indyjska nauka Jogi kładzie nacisk na poznawanie tych elementów i działanie w zgodzie z nimi.

Wywodząca się ze starożytnych czasów wiedza o czakrach ma znaczenie również dzisiaj, szczególnie dla osób pragnących przebudzić swa duchową energię Kundalini. Energia ta jest podstawą wszelkich działań. Kundalini podtrzymuje wszystkie stworzenia na świecie. To po prostu siła witalna.

Zawarta w tej pięknej i głębokiej książce wiedza o czakrach i energii Kundalini pozwala bardziej świadomie pracować nad rozwojem duchowym i fizycznym. Kiedy uśpiona energia spoczywająca w najniższej z siedmiu czakr zostanie świadomie ożywiona i rozpocznie wznoszenie przez kolejne czakry, całkowitej przemianie ulegnie postawa praktykującego. Będzie mógł powiedzieć, że narodził się na nowo.

Przekład: Maciej Wacław

------------------------------------------------------

Czakry ...aby uleczyć swoje życie

Ruth White

Wydawca: bis
Data wydania: 2001
Wydanie: 1
ISBN: 83-88461-33-8
Liczba stron: 272
Wymiary: 145 x 205 mm
Okładka: miękka

Opis

System czakr, czyli centrów energetycznych, i przepływ energii subtelnej w organizmie wpływają na stan naszego zdrowia i psychikę.

Pracując z czakrami, możemy wykorzystać możliwośći fizyczne i psychiczne własnego organizmu, zdrowiej żyć, pokonać ograniczenia we wszystkich dziedzinach życia.

Książka Ruth White jest praktycznym poradnikiem, zawierającym rady, jak wzmacniać lub osłabiać czakry za pomocą ćwiczeń, kolorów, archetypów, zapachów, kryształów, kamieni szlachetnych i afirmacji.
Spróbuj uleczyć swoje życie...

Przekład: Maria Piasecka

------------------------------------------------------

Czakry dla początkujących

David Pond

Wydawca: Studio Astropsychologii
Data wydania: 2010, Październik
Wydanie: 1
ISBN: 978-83-7377-424-7
Seria: Dla początkujących
Liczba stron: 192
Wymiary: 145 x 205 mm
Okładka: twarda
Tłumaczenie: Katarzyna Szewczuk

Opis

David Pond - astrolog, nauczyciel jogi, pisarz, przewodnik po miejscach świętych na całym świecie oraz uznany mówca oddaje w Twe ręce swój największy bestseller, z którego skorzystało już przeszło 100.000 czytelników.

Autor opowie Ci szczegółowo, czym są czakry, jakie są ich rodzaje i w jaki sposób wpływają one na Twoje relacje międzyludzkie, pracę, zdrowie i samopoczucie. Dzięki osiągnięciu harmonii i zapewnieniu odpowiedniego przepływu energii przez te centra energetyczne organizmu będziesz w stanie wprowadzić ład, porządek i spełnienie w każdej sferze swego życia - od zawodowego, przez stan zdrowia po sprawy osobiste.

Niezawodne narzędzie do diagnozowania Twych wewnętrznych konfliktów, które w konsekwencji blokują Ci dostęp do odczuwania pełni spełnienia. Rozpraw się z nimi dzięki prostym i skutecznym ćwiczeniom i medytacjom. Wspomogą Cię kamienie i kolory aktywujące poszczególne czakry. Tylko od Ciebie zależy, czy pozbędziesz się negatywnych energii ze swego organizmu i usprawnisz przepływ wpływających na Ciebie korzystnie energii subtelnych.

------------------------------------------------------

Człowiek widzialny i niewidzialny / Czakry

Dwie książki w jednym tomie

C. W. Leadbeater

Wydawca: BABILON II
ISBN: 83-87504-02-5
Liczba stron: 152
Wymiary: 145 x 205 mm
Okładka: miękka

Opis

Człowiek widzialny i niewidzialny

Budowa i ewolucja człowieka.
Budowa materii kosmicznej.
Sens rozwoju i istnienia człowieka.

Czakry

Aura i ciało astralne.
Podstawy leczenia hipnotycznego.
Rozwój czakr.

------------------------------------------------------

Energia drzew ich aura i moc uzdrawiania

Michael Reid
Jasmin Reid

Wydawca: Studio Astropsychologii
Data wydania: 2006, Listopad
ISBN: 83-7377-241-3
Liczba stron: 176
Wymiary: 165 x 240 mm
Okładka: miękka

Opis

Nikogo nie trzeba przekonywać, jak zbawienny dla zdrowia i poprawy nastroju może być spacer po lesie. Każdy doświadczył tego uczucia chociaż raz w życiu. Czy zastanawialiśmy się dlaczego przebywanie blisko drzew koi naszą duszę? Bo drzewa czują naszą obecność i tworzą cudowną aurę wokół siebie, która w niezwykły sposób oddziałuje na nas. W ten oto sposób stajemy się przyjaciółmi. A przyjaciół warto poznać bliżej - ta książka może stać się przewodnikiem w ich poznawaniu. Mnóstwo świetnych fotografii i rysunków pozwalających rozpoznać poszczególne gatunki i rodzaje z całą pewnością stanie się doskonałą pomocą w odszyfrowywaniu zagadek lasu.

A więc... poczuj wibracje kasztana i wzmocnij przy nim poczucie własnej wartości, jeżeli brakuje Ci wytrwałości przytul się do dębu, czując się niepewnie - pospaceruj wokół lipy. Ich moc uzdrawiania znana była od wieków, przyjaźnimy się od rajskiej jabłoni, poprzez święte gaje do współczesnej bożonarodzeniowej choinki i symbolicznej jemioły - dołącz więc do szacownego grona miłośników.

------------------------------------------------------

Jasność - Praktyki aktywizacji centrów energetycznych

12 antyczakr

Nadieżda Domaszewa
Władimir Samojlenko

Wydawca: KOS
Data wydania: 2009, Czerwiec
Wydanie: 1
ISBN: 978-83-60528-90-7
Liczba stron: 400
Wymiary: 155 x 221 mm
Okładka: miękka
Tłumaczenie: Marina Mockałło

Opis

Nie pytajcie, co przyniesie przyszłość, uczcie się ją tworzyć!
Nie oczekujcie na dary za to, że czynicie dobro, ponieważ Przekreślacie
istotę swojego czynu!
Przekładajcie drogi w nieznane,
wtem osiągniecie nowe szczyty!
Na drodze wschodzenia szanujcie każde stworzenie, każdą formę i stan Życia!
Najważniejsze w waszym życiu
już się stało – jesteście
I tylko do was należy decyzja KIM?

Ta książka zawiera najnowsze przekazy Wniebowstąpionych Nauczycieli unikalną informacje dotyczącą aktualnego momentu ewolucyjnego oraz alchemiczne duchowe praktyki. Ta wiedza i techniki pozwolą wszystkim podążającym na ścieżce duchowej w krótkim czasie osiągnąć przyśpieszoną transformacje świadomości, uzyskać unikalne zdolności zrozumieć przyczynę swoich chorób, i możliwości ich uzdrawiania, stworzyć przestrzeń rozkwitu i obfitości.

Zawarte w tej książce i wiele innych przekazów stanowiących podstawę nauk o przestrzeni światła przyjęli i przyjmują przez cały czas wysłannicy Sił Hierarchii Nadieżda Domaszewa-Samojlenko i Władimir Samojlenko; Gwiezdna Para. Byli przez kilka lat przygotowywani do swojej misji stworzenie Przestrzeni Światła na Ziemi. Od 1996 roku wydali kilkanaście książek, z którymi pracują „nosiciele ducha” w Rosji, Ukrainie, Białorusi, Bułgarii i w Polsce. Ich książki zawierają niesamowitą naukę o stworzeniu Wszechświata, o pracy nad karmą, o zadaniu człowieka w czasach Przejścia, o pracy z energią.

------------------------------------------------------

Klucz do sukcesu - Aura

Piotr Jaczewski

Wydawca: Studio Astropsychologii
Data wydania: 2006, Luty
Wydanie: 1
ISBN: 83-7377-207-3
Liczba stron: 153
Wymiary: 143 x 204 mm
Okładka: miękka

Opis

Wszystko, co chcielibyśmy się dowiedzieć o aurze a boimy się lub nie wiemy jak zapytać. Ta książka to prawdziwe kompendium wiedzy, ukazujące aurę w niemal wszystkich możliwych aspektach. Kiedy ten otaczający nasze ciało fizyczne kokon energii jest oczyszczony promieniujemy szczęściem, spokojem i miłością. I wtedy doskonale komunikujemy się ze światem zewnętrznym co sprawia, że możemy otrzymać od świata dokładnie to, co chcemy.

Autor książki Piotr Jaczewski na co dzień propaguje styl życia oparty na starożytnej wiedzy tajemnej - Hunie. Dzięki niej, jak powiada, ma możliwość nieustannego odkrywania i budowania wewnętrznej mocy, którą każdy w sobie posiada.

Dodatkowym, mocnym aspektem książki są ćwiczenia.
A zatem ...
... wyobraź sobie łąkę oraz siebie na tej łące ...

------------------------------------------------------

Koła Życia

Kompletny przewodnik po systemie czakr

Anodea Judith

Wydawca: Czerwony Słoń
Data wydania: 2010, Styczeń
Wydanie: 1
ISBN: 83-921186-2-6
Liczba stron: 432
Wymiary: 165 x 234 mm
Okładka: miękka

Opis

Książka Koła Życia pokazuje jak używać czakr, żeby poprawić zdrowie, zwiększyć moc osobistą i poszerzyć duchową świadomość.
Ćwiczenia fizyczne, medytacje napisane poetyckim językiem oraz wizualizacje pomogą ci:

ugruntować i skoncentrować energię
aktywować, uspokajać i równoważyć energie seksualne
zwiększyć moc osobistą i poziom energii
otworzyć serce na miłość i współczucie
używać dźwięków do otwierania świadomości
rozwinąć intuicję
rozszerzyć świadomość

Siedem czakr to kompletny system, który umożliwia nam osiągnięcie pełni życia, dzięki połączeniu umysłu, ciała i ducha.

Dr Anodea Judith, wiodący autorytet w dziedzinie integracji systemu czakr z systemami terapeutycznymi, jest specjalistką w zakresie terapii somatycznych, psychologiem i nauczycielem jogi, prowadzi również warsztaty. Posiada stopień magistra psychologii klinicznej oraz stopień doktora w zakresie opieki zdrowotnej i społecznej.

Już samo czytanie tej książki otwiera czakry! I nie ma w tym nic dziwnego, ponieważ myśląc o czymś, przekazujemy temu energię. Osoby, które zaczną zapoznawać się z zamieszczonym tu materiałem, znajdą siłę do zmiany tego, co w ich życiu nie funkcjonuje dobrze, a także mogą mieć sny i inne znaki świadczące o tym, że rozpoczął się proces uzdrawiających zmian.
Gorąco polecam!
(Mariola Białołęcka)

------------------------------------------------------

Księga czakr

Od podstaw rozumienia do zastosowań praktycznych

Shalila Sharamon
Bodo J. Baginski

Wydawca: RAVI
Data wydania: 2004
Wydanie: 1
ISBN: 83-7229-084-9
Seria: Podręczniki Ery Wodnika
Liczba stron: 206
Wymiary: 145 x 205 mm
Okładka: miękka
Tłumaczenie: Roman Skrzypczak

Opis

Niemal każdy człowiek zadaje sobie kiedyś pytania Kim jestem?, Jakie siły we mnie działają?, Jakie jeszcze zdolności są we mnie ukryte?, Jak mogę wykorzystać cały swój potencjał w dążeniu do szczęścia i spełnienia?

Sądzimy, że żadna inna dziedzina wiedzy nie odpowiada na te pytania tak obszernie jak wiedza o ośrodkach energetycznych człowieka. Jeśli rozumiemy zadania i sposób funkcjonowania czakr w całym ich zakresie, rysuje się przed nami obraz istoty ludzkiej, który w swojej potencjalnej doskonałości jest tak fascynujący i wzniosły, że jeszcze raz stajemy zdumieni przed cudem stworzenia.

Mamy nadzieję, że nasza książka okaże się pomocna w poznawaniu i urzeczywistnieniu tkwiących w człowieku możliwości.

Aby skutecznie pracować z czakrami, nie musisz być jasnowidzem.

Przekonasz się jednak, że twoja wrażliwość na poziomy subtelne bardzo się podniesie. Życzymy Ci, abyś podczas lektury tej książki i praktykowaniu opisanych technik odczuwał tyle samo miłości i szacunku dla życia, ile my odczuwaliśmy pisząc ten tekst.
(Shalila Sharamon, Bodo J. Baginski)

Położenie i funkcja czakr
Kanały energetyczne w ciele człowieka
Aktywizacja i harmonizowanie czakr
Pobudzanie energii kundalini
Muzykoterapia
Stosowanie kolorów
Wpływ minerałów
Aromoterapia
Medytacje
Ćwiczenia oddechowe
Refleksoterapia
Przenoszenie energii reiki

------------------------------------------------------

Kundalini przebudzenie energii wewnętrznej

Mariusz Włoczysiak

Wydawca: KOS
Data wydania: 2005
Wydanie: 1
ISBN: 83-89375-62-1
Wymiary: 165 x 225 mm
Okładka: miękka

Opis

Ta energia ma swoje źródło w ośrodku, który nazywa się kunda (zbiornik wody), a samą energię nazywa się kundalini.

Nie jest ona niczym tajemnym ani mistycznym, to po prostu nasza energia życiowa, uśpiona i czekająca na przebudzenie. Energia to pewna moc, jaką mamy do dyspozycji. Dzięki energii możemy działać, tworzyć, wypoczywać i żyć – bez energii nawet wypoczynek nie jest możliwy.

Każda energia wymaga znajomości pewnych zasad, jak można się nią bezpiecznie posługiwać. Ich nieznajomość prowadzi do zjawisk takich, jak nadużycie władzy, manipulacje czy działanie na szkodę innych ludzi. Podobnie jest z energią wewnętrzną naszej świadomości. Jej otwarciu musi towarzyszyć poznanie reguł jej używania. Człowiek świadomy to nie tylko ktoś, kto zdaje sobie sprawę z wielu zjawisk, ale także ktoś taki, kto przyjmuje odpowiedzialność za to, co robi ze swoim życiem i jak wpływa na życie innych ludzi.

Gdy budzi się w Tobie energia, umiera to, czym byłeś wcześniej, a rodzi się zupełnie nowy człowiek – ktoś, kim nigdy jeszcze nie byłeś.
(Osho)

Rozbudzona energia sprawi, że zaczniesz żyć inaczej, zmieni się hierarchia Twoich wartości.

Trudno to nawet nazwać zmianą, gdyż wcześniej nie miałeś hierarchii wartości, raczej przyjmowałeś ją od swojego otoczenia. Dopiero przebudzona świadomość, kwestionująca wszystko "pewne", "bezpieczne" i "gwarantowane", może tworzyć swoją hierarchię wartości.
Narodzi się w Tobie nowe życie: zaczniesz patrzeć na świat ze świeżością, jakiej wcześniej nie znałeś. Każdy dzień będzie intrygujący, nowy, żywy, wreszcie będziesz mieć poczucie, że warto żyć i warto doświadczać różnych rzeczy w życiu, nie tylko tkwić w jednym, niezmiennym działaniu, rutynowo powtarzanym co dzień, od urlopu do urlopu. Kurs parapsychologiczny czakry, aura, powiązania energetyczne

------------------------------------------------------

Kurs parapsychologiczny

John Fridlander
Gloria Hemsher

Wydawca: RAVI
Data wydania: 2003
Wydanie: 1
ISBN: 83-7229-058-X
Seria: Podręczniki Ery Wodnika
Liczba stron: 160
Wymiary: 145 x 205 mm
Okładka: miękka

Opis

Zarówno Wschód, jak i Zachód dysponują własnymi ponadczasowymi naukami, żywotną mądrością duchową i mistycznymi przekazami dla ludzkości. Na nich oparty jest Kurs parapsychologiczny. Ten poteżny w swej mocy przewodnik ku świadomości energii pomaga nam uzdrowić siebie oraz nasze relacje z otoczeniem i pełniej zaangażować się w tajemnicę codziennego życia.
Lama Surya Das - autor książki Przebudzić Buddę w sobie

Książka zawiera ponad 40 zaawansowanych ćwiczeń.

Rozwoj intuicyjnego i uzdrawiającego widzenia
Usuwania ograniczeń aury
Energia Ziemi i energia kosmosu
Przewód gruntujący
Zaawansowanan metoda pobudzania ruchu energii ziemskiej i kosmicznej
Czakry i ich rola
Bloki energii i obrazy
Rozbijanie obrazów w aurze
Odróżnianie energii własnej od cudzej
Odzyskiwania własnej energii
Energetyczne połączenia z innymi
Technika szklanej kuli
Jasnowidzenie z czakry serca
Rozwijanie zdolności jasnowidzenia - oczyszczanie i pobudzanie ruchu energii
Ekrany jasnowidzenia
Kultywowanie neutralności
Siedem warstw aury
Pęknięcia i dziury w aurze
Wnętrze warstw aury
Czakry poza obrębem ciała

------------------------------------------------------

Magnetyzm i aura ludzka

Wszystko o aktywatorach magnetycznych

Stefan Zawistowski

Wydanie: 2
ISBN: 83-85985-00-0
Liczba stron: 251
Wymiary: 145 x 205 mm
Okładka: miękka

Opis

Książka przedstawia w sposób popularno-naukowy wiedzę z dziedziny magnetyzmu powszechnie występującego w Przyrodzie i niezbędnego do życia na naszej Planecie.

------------------------------------------------------

Masaż energią czakr

Duchowa ewolucja świadomości przez aktywację punktów energetycznych

Marianne Uhl

Wydawca: LIMBUS
Data wydania: 2004
ISBN: 83-7191-118-1
Seria: NATURA
Liczba stron: 115
Wymiary: 125 x 195 mm
Okładka: miękka

Opis

Książka ta wprowadzi cię w fascynujący świat energii ciała. Bazując na wiedzy zaczerpniętej z sesji masażu refleksologicznego stóp, przedstawi ci zasady masażu energią czakr, dzięki któremu możemy uaktywnić ośrodki energii każdego człowieka.

Za sprawą delikatnych kanałów energii łączących je z organami ciała i jego ośrodkami energii, nasze stopy pokazują stan fizyczny i psychiczny, w jakim się znajdujemy.

Autorka przedstawia całą podstawową wiedzę niezbędną przy wykonywaniu obu rodzajów masażu.

Poza tym dostarcza szczegółowych informacji z dziedziny uzdrawiających skutków działania kamieni szlachetnych oraz mocy esencji zapachowych, a także wibracji podstawowych dźwięków i kolorów. Wszystko to można wykorzystać, aby skutecznie wzmocnić efekty pracy z czakrami.

Przekład: Dorota Konieczka

------------------------------------------------------

Medycyna wielowymiarowa

System diagnozowania i samouzdrawiania człowieka

Ludmiła Grigoriewna Puczko

Wydawca: KOS
Data wydania: 2009
Wydanie: 1
ISBN: 978-83-7649-015-1
Liczba stron: 416
Wymiary: 170 x 240 mm
Okładka: twarda
Tłumaczenie: Marina Mockałło

Opis

Medycyna wielowymiarowa to połączenie wiedzy medycyny zachodniej i wschodniej, starożytnej oraz współczesnej wiedzy ezoterycznej, a także doświadczenia gnostycznego wszystkich podstawowych religii świata. Daje ona możliwość opisania w sposób systemowy wielowymiarowej struktury człowieka, składającej się z siedmiu ciał - fizycznego i sześcio-warstwowego szkieletu energetycznego, otaczającego ciało fizyczne. Właśnie w tym szkielecie energetycznym znajdują się głębokie przyczyny (obce wibracje) większości chorób przewlekłych, których likwidacja daje efekt natychmiastowego uzdrawiania. Ta wiedza była zaszyfrowana w pracach wtajemniczonych, stanowiła podstawę technik magicznych Wschodu i praktyk modlitewnych klasztorów kościołów Zachodu.

Autorce udało się wypracować algorytm, za pomocą którego można ujawnić indywidualną matrycę zapisu w formie falowej chorób przewlekłych oraz zlikwidować je za pomocą metody rzędów wibracyjnych. Metoda ta nie posiada na świecie odpowiedników. Jest prosta, bezpieczna, skuteczna i polecana tym wszystkim, którzy pragną uwolnić się od skomplikowanych przewlekłych chorób, niezależnie od czasu trwania choroby.

Książka została nagrodzona dwoma dyplomami: I stopnia na II Międzynarodowym Kongresie Duchowe i naturalne uzdrawianie w ekologii i medycynie oraz Za osiągnięcia w dziedzinie zdrowia i medycyny.

Z proponowanej metody samodiagnozowania i samouzdrawiania może korzystać każdy człowiek, niezależnie od tego, jaki wyznaje światopogląd.

------------------------------------------------------

Oczyszczanie czakr

Przebudzenie twojej duchowej mocy by wiedzieć i uzdrawiać

Doreen Virtue

Wydawca: P&G Editors
Data wydania: 2010, Listopad
Wydanie: 1
ISBN: 978-83-926167-6-4
Liczba stron: 112
Wymiary: 145 x 165 mm
Okładka: miękka

Opis

Gdy oczyścisz się z negatywnej energii pochodzącej z lęku i zmartwień, twoje naturalne duchowe moce obudzą się. Ta wrodzona siła pozwoli ci znać przyszłość, swobodnie komunikować się z Bogiem i aniołami, uzdrowić siebie, innych i naszą planetę.
W Oczyszczaniu Czakr Doreen Virtue poprowadzi cię poprzez medytacje i wizualizacje, byś oczyścił swoje czakry, co uruchomi twoje naturalne zdolności uzdrowicielskie i duchowe.

Ta książka pomoże ci lepiej zrozumieć funkcjonowanie głównych czakr i ezoterycznych metod na ich oczyszczanie. Twój naturalny stan to jedność z wysoką energią, intuicją i kreatywnością. Nie ma potrzeby, byś wzbogacał siebie o cokolwiek - wszystkie te cechy już posiadasz. Tak jak rzeźbiarz musi odłupać kawałki posągu, które nie są częścią ostatecznego dzieła, tak ty potrzebujesz jedynie oczyścić się ze strachu, by ukazały się twoje wrodzone przymioty.
(Doreen Virtue)

------------------------------------------------------

Odczytywanie aury

Jak zobaczyć i zinterpretować promieniowanie naszego ciała - Praktyczny poradnik

Richard Webster

Wydawca: MEDIUM
ISBN: 83-87863-27-0
Seria: Umysł bez granic
Liczba stron: 174
Wymiary: 125 x 195 mm
Okładka: miękka
Tłumaczenie: Irena Stąpor

Opis

Aura - świetlista otoczka wibrująca wokół ciała każdego człowieka - może dostarczyć wielu informacji na jego temat. Analizując wygląd i barwy aury, możemy poznać jego ogólną podstawę życiową, charakter, chwilowy nastrój, pragnienia, aktualny stan zdrowia itp.

Zanim jednak zaczniemy interpretować uzyskane informacje, musimy się nauczyć widzenia aury. W tym celu autor niniejszego podręcznika opracował skuteczne ćwiczeni rozwijające tę umiejętność. Są one łatwe do wykonania i poparte przykładami z życia codziennego. Przy okazji ich omawiania dowiadujemy się także o równoważeniu i ochronie aury, o czakrach, kryształach, uzdrawianiu duchowym i świadomej zmianie aury, tak by pomogła nam osiągnąć wytyczone cele i poprawić stan zdrowia.

------------------------------------------------------

Pięć tybetańskich kroków do wiecznej młodości

Christopher S. Kilham

Wydawca: LIMBUS
Data wydania: 2007
ISBN: 978-83-7191-128-0
Liczba stron: 111
Wymiary: 130 x 195 mm
Okładka: miękka
Tłumaczenie: Monika Kubiak

Opis

Pięć Ćwiczeń Tybetańskich to system prostych, a jednocześnie niezwykle energetyzujących, wywodzących się z Himalajów, ćwiczeń jogi. Z początkiem minionego wieku Pięć Ćwiczeń Tybetańskich znanych również pod nazwą Pięciu Rytuałów Odmłodzenia znalazło się na Zachodzie za sprawą emerytowanego oficera armii brytyjskiej, który nauczył się ich w klasztorze tybetańskim. Począwszy od 1978 roku autor niniejszego opracowania, Christopher S. Kilham, zapoznał z owymi ćwiczeniami tysiące ludzi, którzy poszukiwali zdrowszego sposobu życia.

Wykonywane codziennie Ćwiczenia Tybetańskie zabierają minimum czasu i wysiłku, a jednocześnie wzmacniają kondycję fizyczną i jasność umysłu ćwiczącego. Nawet nie znając innych ćwiczeń jogi, odczujemy skutki działania Pięciu Ćwiczeń Tybetańskich oraz ich wpływ na układ energetyczny, ciało i umysł człowieka.
Regularne ćwiczenia usuwają napięcie mięśniowe i stres nerwowy, poprawiają funkcjonowanie układu oddechowego i trawiennego, wpływają korzystnie na układ krążenia, pomagają w osiągnięciu głębokiej relaksacji i odzyskaniu dobrego samopoczucia. Praktykowanie Pięciu Ćwiczeń Tybetańskich nie tylko wyostrza zmysły, ale i zwiększa zasoby energii witalnej, wykorzystywanej następnie do dokonywania korzystnych zmian w organizmie i psychice ćwiczącego.

Christopher S. Kilham od ponad dwudziestu lat naucza ćwiczeń jogi i naturalnych sposobów leczenia, prowadząc wykłady i pojawiając się w programach radiowych i telewizyjnych w całych Stanach Zjednoczonych. Jest autorem wielu artykułów zamieszczonych w czasopismach oraz kilku książek, w tym: In Search of the New Age, Take Charge of Your Health, Inner Power oraz The Bread and Circus Whole Food Bible.

------------------------------------------------------

Podręcznik badania aury

Kurs postrzegania energetycznych ciał człowieka oraz ich interpretacji pod względem zdrowotnym

Walter Lubeck

Wydawca: RAVI
Data wydania: 2003
Wydanie: 1
ISBN: 83-7229-072-5
Seria: Podręczniki Ery Wodnika
Liczba stron: 202
Wymiary: 145 x 205 mm
Okładka: miękka
Tłumaczenie: Arkadiusz Głowacki

Opis

Umiejętność postrzegania aury może rozwinąć w sobie każdy, kto tego naprawdę zechce.

Walter Lubeck uczy w tej książce, w jaki sposób można rozbudzić te nadzmysłowe siły, kiedy można ich używać i w jakim celu je stosować. Dzięki nim subtelne energie stają się widoczne i ujawniają dotychczas ukrywaną tajemnicę o człowieku, o jego stanie zdrowia i psychiki.

Dlatego odczytywanie aury może służyć jako środek diagnostyczny w rozpoznawaniu chorób i to na długo zanim przejawią się w zewnętrznej formie bólu czy złego samopoczucia.

Dzięki możliwości postrzegania aury można też rozpocząć uzdrawianie w subtelnym obszarze energii i uczuć.

Wibracje ciała
Aktywacja/dezaktywacja punktu hara
Postrzeganie subtelne a czakra serca
Skierowanie uwagi na zmysły subtelne
Interpretacja aury
Funkcje energetycznych organów głównych
Czternaście głównych meridianów
Czakry główne i poboczne
Cztery ciała energetyczne
Przetwarzanie subtelnych spostrzeżeń
Rola I Ching w postrzeganiu i interpretacji czakr
Interpretacja czakr przez heksagram
Ćwiczenia w postrzeganiu energii subtelnych w kolorach
Proces odczytywania aury

------------------------------------------------------

Praca z energiami, aurą i czakrami

56 ćwiczeń praktycznych

Ursula Georgii

Wydawca: RAVI
Data wydania: 2004
Wydanie: 2
ISBN: 83-7229-050-4
Seria: Podręczniki Ery Wodnika
Liczba stron: 128
Wymiary: 145 x 205 mm
Okładka: miękka
Tłumaczenie: Arkadiusz Głowacki

Opis

Książka zawiera 56 praktycznych ćwiczeń, które mogą mieć wpływ na lepsze rozumienie własnej osoby oraz mogą przyczynić się do poprawy samopoczucia.

Jego wykonywanie zaś powinno być przyjemne i kieruje naszą uwagę ze świata zewnętrznego na własne wnętrze. To w głębi nas bowiem jest nieskończenie wiele do odkrycia. Wszystko tu nagle staje się kolorowe, ukazując inny wymiar codzienności, która wydaje się nam często szara i monotonna

Uziemienie i energia Ziemi
Słońce i energia kosmosu
Wymiana energii między kosmosem a Ziemią
Kontakt z własną drogą życiową
Więź z własnym imieniem i nazwiskiem
Kontakt z energią pierwotnego bytu
Własne miejsce mocy
Oczyszczanie energii w organizmie
Oczyszczanie energii snów
Oczyszczanie kanałów telepetycznych
Oczyszczanie się z energii poprzednich wcieleń
Postrzeganie aury
Poznanie własnych czakr
Więź z czakrami stóp i ich energetyczne oczyszczanie
Uwalnianie starych energii czakr
Brzmienie czakry korzenia
Masaż czakry płciowej
Postrzeganie energii życia w czakrze splotu słonecznego
Podróż przez czakry
Równoważenie czakr
Indiański masaż czakr

Przekład: Arkadiusz Głowacki

------------------------------------------------------

Sposoby naturalnego uzdrawiania

Uniwersalna energia życiowa

Władysław Walczak

Wydawca: Studio Astropsychologii
Data wydania: 2000
Wydanie: 2
ISBN: 83-86737-43-3
Liczba stron: 223
Wymiary: 145 x 201 mm
Okładka: miękka

Opis

Niniejsza pozycja przedstawia ogromnie interesujące materiały umożliwiające samodzielne doświadczenie energii życiowej oraz wykorzystywanie jej dla poprawy zdrowia.

Cóż to za energia?

W różnych kulturach nazywa się ją: biopolem, chi, praną, czy nawet ciałem eterycznym. Energia ta została opisana we wstępie z możliwie najbardziej naukowego punktu widzenia. W treści książki natomiast doświadczony praktyk omawia ją z empirycznego punktu widzenia.

Dzięki olbrzymiej wiedzy praktycznej oraz jasności przekazu autora osiągamy niepowtarzalną możliwość zrozumienia i odczucia bioenergii.
Co więcej możemy również nabyć umiejętność dzielenia się nią z naszymi bliskimi.

------------------------------------------------------

Tajemnice aury ludzkiej

Regina A. Sidorkiewicz

Wydawca: MEDIUM
Data wydania: 2007
Wydanie: 1
ISBN: 978-83-87025-69-4
Liczba stron: 296
Wymiary: 146 x 204 mm
Okładka: miękka

Opis

Aura jest naszym energetycznym polem. Widoczna jako barwna poświata otaczająca ciało, pozwala odczytać stan zdrowia i witalności człowieka, nastawienie do świata i ludzi, emocje, na przykład miłość, życzliwość, niechęć, agresję,. Barwy aury mówią o sprawach z przeszłości, teraźniejszości i przyszłości, co może ułatwić nam zrozumienie obecnej sytuacji.

Regina A Sidorkiewicz omawia w swojej książce fenomen aury i prezentuje typologię aur wraz ze szczegółowymi opisami. Dowiemy się też między innymi:

co daje widzenie aury;
co oznacza nadmiar lub niedobór pewnych kolorów w aurze;
jak zmienia się aura w poszczególnych fazach życia;
jak można zadbać o własną równowagę energetyczną;
w jaki sposób można zdobyć umiejętność widzenia aury.

Umiejętność widzenia i doczytywania aury pozwoli nam poczuć i zrozumieć, kim naprawdę jesteśmy, uświadomi nam, że troszcząc się o rozwój duchowy, odkrywamy w sobie niewyczerpane zasoby radości życiowej, a także przypomni nam najgłębszą uniwersalną wiedzę i pomoże stosować ją w życiu.

Książka jest bogato ilustrowana barwnymi portretami aury, jakie autorka maluje od dawna, między innymi wspaniałymi obrazami aury Jana Pawła II.

------------------------------------------------------

Twoja aura

Andreas Lustig

Wydawca: ASTRUM
Data wydania: 2005, Wrzesień
Wydanie: 2
ISBN: 83-7277-202-9
Seria: Ezoteryka
Liczba stron: 247
Wymiary: 125 x 195 mm
Okładka: miękka

Opis

Spotkałeś się kiedyś ze stwierdzeniem, że każdy człowiek wysyła jakieś fluidy?
Zastanawiasz się nad tym, co ludzi do siebie przyciąga, a co odpycha? Wierzysz w pozytywne bądź negatywne oddziaływanie jednego ciała na drugie, niedające się wyjaśnić w sposób zdroworozsądkowy?
A może chciałbyś się dowiedzieć, czy zjawisko zwane emanacją to fakt, czy ezoteryczna fikcja?

Z książką, którą masz przed sobą, odpowiedź na wszystkie powyższe pytania będzie możliwa. Jak przekonuje Adreas Lustig, autor tekstu, każdy człowiek ma swoją indywidualną aurę – czyli otaczające go pole świetlnej energii, przybierające formę wielobarwnego kręgu. Analiza tego pola pozwala wyodrębnić kolor dominujący i ocenić stan zdrowia danej osoby. Niniejsza wiedza, w dalszej perspektywie, umożliwi zlokalizowanie wszelkich zaburzeń w funkcjonowaniu ludzkiego organizmu, a dzięki metodzie zwanej koloroterapią – pomoże je wyeliminować.

Jeśli więc chcesz się ustrzec wielu groźnych chorób lub zapobiec ich rozwojowi – sięgnij po książkę Twoja aura. Dowiesz się z niej, jak żyć w harmonii ze swoim organizmem.

PS.
Krótka informacja: do postu z kwietnia 2009 r. dodałem dodatek w formie filmu pasującego do Tytułu Posta "Chiny historia i kultura". Jest to film ukazujący i przedstawiający klasztor Shaolin i rozwój sztuki Wu Shu w tym kraju. Film ten trafił w moje ręce dopiero teraz więc stąd ta zwłoka jest niestety w wersji anglojęzycznej, jeżeli jesteście w posiadaniu polskiej wersji językowej i chcielibyście go udostępnić na moim blogu to proszę się skontaktować na maila magicworldwirtual@gmail.com film znajduje się na końcu posta i jest podzielony na 5 części.

NATURA CZŁOWIEKA

2011-02-06T11:48:00.001+01:00

(Mądrości wschodu i nauka mistrzów)

Wiele lat temu, w prowincji Honan w północnych Chinach, znajdowała się szkoła Hung Gar. Przewodził jej mistrz, którego sekretne techniki walki przekazywane były z ojca na syna, z pokolenia na pokolenie. Mistrz miał nadzieję, że jak tylko jego jedyny syn będzie wystarczająco kompetentny, przejmie prowadzenie szkoły. Syn jego w rzeczy samej był wysokiej klasy wojownikiem znającym wiele technik systemu, jednakże nie nadawał się na nauczyciela. Nie potrafił on przekazać wiedzy studentom. Ojciec zamartwiał się faktem, iż wiele spośród technik - niektóre liczące sobie 200 lat - w końcu zostanie zapomnianych. Syn nie miał cierpliwości do słabszych, wolniejszych studentów i poświęcał czas tylko najlepszym wojownikom. Pewnego dnia ojciec zapytał syna dlaczego koncentruje całą swoją uwagę tylko na najlepszych. W odpowiedzi usłyszał, że nie mogą mu przeszkadzać uczniowie słabsi i ci, którzy wolniej się uczą. O wiele bardziej ekscytujące jest uczenie najlepszych studentów, ponieważ widać efekty obopólnej pracy wręcz natychmiast. Na to ojciec próbował tłumaczyć, iż każdy człowiek ma inną naturę i charakter, które rodzą się w nim i nie mogą być zmienione. Pomimo tego, że niektórzy studenci uczą się szybciej, okazuje się, że to ten wolniej uczący się zostaje z czasem bardziej kompetentnym. Podkreślił również, że gdy wielcy wojownicy staną się za starzy by walczyć, odejdą by zająć się zajęciami mniej absorbującymi fizycznie. W ostateczności zostanie sam, ponieważ studenci, których nie chciał uczyć stracą zainteresowanie i też w końcu odejdą. A w konsekwencji ich 200 letni system rodzinny po prostu wygaśnie. Bycie dobrym wojownikiem to nie wszystko o co chodzi w kung fu - powiedział ojciec kontynuując omawianie filozofii, która płynie razem z tehchniką. Mądrość, cierpliwość i zrozumienie potrzeb każdego studenta, to cechy dobrego nauczyciela. Wszyscy rodzimy się wyjątkowi i jest wielkim błędem próba kształtowania ucznia w coś - czym nie jest. Poczynania takie są wbrew jego naturze, a to nie jest droga kung fu. Ojciec widząc, że syn nie rozumie jego słów, przytoczył opowieść o żabie i skorpionie w nadziei, że to pozwoli synowi zrozumieć znaczenie jego słów.
Pewnego dnia skorpion przybył nad brzeg rzeki, przez którą chciał się przeprawić. Jednak nigdzie w pobliżu nie było mostu. Poprosił żabę siedzącą nieopodal, aby zabrała go na drugą stronę rzeki. Żaba odmówiła, gdyż pomyślała, że skorpion mógłby ją ukąsić. Na to skorpion odrzekł, iż byłoby głupotą z jego strony ukąsić żabę ponieważ oboje by utonęli. Żaba widząc logiczne rozumowanie, zgodziła się pomóc skorpionowi. W połowie drogi skorpion ukąsił żabę, z której natychmiast umknęło życie, topiąc jednocześnie skorpiona.
Syn mistrza kung fu spojrzał na ojca w oczekiwaniu kontynuacji opowieści, jednak był to już jej koniec. Syn powiedział, że nie rozumie dlaczego skorpion ukąsił żabę. Na to ojciec odpowiedział, że ukąszenia i zabijanie są tym, co skorpion robi, tym co leży w jego naturze. Nie należy winić skorpiona gdyż nie miał on wyboru. Nie można zmieniać natury czegokolwiek i kogokolwiek. Jeden uczeń może się wolniej uczyć, ale to nie czyni tego, który uczy się szybciej lepszym wojownikiem czy lepszym człowiekiem. Każdy uczeń rozwija się i zachowuje zgodnie ze swoją naturą. Syn w końcu zrozumiał co ojciec miał na myśli i od tamtego dnia nauczał wszystkich uczniów co spowodowało, że styl jego przodków nie zaginął.

Wszechświat i sens.

2011-01-22T12:31:00.008+01:00

(Religie i wierzenia w świecie człowieka)

Nie są to ani wykłady naukowe mimo rozbudowanej „części kosmologicznej” ani kazania w zwykłym tego słowa znaczeniu mimo zastosowań moralnych. Jest to zamyślenie się nad najważniejszymi sprawami człowieka. Ale zamyślanie się w szerokim kontekście tego, co współczesna nauka mówi o miejscu człowieka we wszechświecie. Każde szukanie zaczyna się od zamyślenia.

Kosmos i mity

Mistyczna góra

Przyzwyczailiśmy się traktować wszechświat jako statyczną budowlę, dom, w którym mieszkamy. Tymczasem tak nie jest. Świat jest raczej nadymaną bańką mydlaną, a nasze materialne istnienie przejściowym epizodem w jej strukturze. Odległości między galaktykami rosną, galaktyki oddalają się od siebie z ciągle rosnącymi prędkościami. Wszechświat nadyma się i pęcznieje. Myśl ludzka wystartowała z ziemskiego podwórka, dziś penetruje już świat galaktyk przenosi się z prędkością większą od prędkości światła, przenika atomy i układy gwiezdne…

Myśl ludzka jest nieograniczona czasem. Czas działa na nią destrukcyjnie. W miarę upływania czasu starzejemy się i umieramy. Czas jest wyzwaniem dla ludzkiej myśli.

Gdy przez teoretyczne rekonstrukcje standardowego modelu obserwujemy historię wszechświata wstecz, widzimy, że wszechświat się kurczy i wszystkie galaktyki niebezpiecznie zbliżają się do siebie, wzrasta temperatura i ciśnienie. Po kilkunastu miliardach lat licząc od chwili obecnej, wszystkie galaktyki, gwiazdy planety … zostają całkowicie zgniecione. Wkrótce temperatura i ciśnienie stają się tak wysokie, że nawet atomy jako złożone atomy nie mogą istnieć. Kończy się era galaktyczna w dziejach wszechświata. Materia wtapia się w promieniowanie. Świat jest teraz wypełniony światłem – falami elektromagnetycznymi, przemierzającymi przestrzeń we wszystkich kierunkach z jednakową prędkością. Trwa ona krótko tylko kilkadziesiąt milionów lat.

Teraz dzieją się coraz prędzej historia świata nabiera przyspieszenia. Następna era, zwana leptonową, trwa zaledwie dziesięć minut. Na początku tej ery temperatura sięga 10 ¹º K( w skali bezwzględnej) a gęstość materii w coraz bardziej ścieśniającym się wszechświecie przybiera wartość dziesięć do potęgi czwartej g/cm³. Zapalają się reakcje jądrowe. Te egzotyczne egzotyczne warunki mogą jednak przetrzymać cząstki elementarne zwane leptonami. Nimi jest wówczas wypełniony wszechświat ( stąd nazwa ery). Po dziesięciu minutach gdy temperatura wynosi dziesięć do potęgi dwunastej K, gęstość dziesięć do potęgi czternastej g/cm³, leptony już „ nie wytrzymują”. W takich super gęstych stanach stabilne okazują się ciężkie cząstki, zwane hadronami. Era hadronowa trwa tylko kilka tysięcy sekundy. Powszechne zapadanie się gigantyczny anty wybuch ( anty bo rozważony w czasie wstecz) powinien ściągnąć wszechświat do punktu, do bezwymiarowego zera. Jednakże na dziesięć do potęgi minus czterdziestej czwartej sekundy. Zanim się to stanie, gdy gęstość wszechświata wynosi dziesięć do potęgi dziewiędziesiątej trzeciej g/ cm ³ a temperatura 10 ³³ K, załamuje się nasza obecna znajomość fizyki. Możemy już tylko operować hipotezami i domysłami oraz czekać na przyszłą teorię, która być może pozwoli rozszyfrować kolejną miliardową część sekundy dziejów kosmosu. We współczesnej literaturze science- fiction znane są wyobrażenia według których wielki wybuch początek ewolucji naszego kosmosu był dziełem jakiejś super genialnej istoty, lub istot, które zabawiły się w pirotechnikę kosmiczną, podobnie jak my bawimy się od czasu w wybuchy nuklearne.

Milczenie kosmosu.

W nauce obowiązuje pewna taktyka powiedziałbym mocniej, pewna asceza od której nie wolno odstąpić. Każde zdespensowanie się od niej oznacza zdradę nauki. Naukowa asceza polega na nieustannym ograniczaniu się. Jeśli się chce metodą empiryczną pytać wszechświat o wartości, wszechświat pozostanie milczący.

Świat wartości

Człowiek chce mieć poczucie własnej wartości. Gdy je traci to albo szuka ucieczki przed koniecznością myślenia we wszystkich możliwych środkach na bezmyślność, od morderczej pracy począwszy a skończywszy na alkoholu i narkotykach, albo wpada w kryzys osobowościowy, w którym środki psychiatryczne mogą być tylko drugorzędną pomocą. Wartość jest tym, do czego się dąży i dąży się tylko do tego, co ma jakąś wartość. Można źle wartość odczytać, to znaczy uznać za wartość to, co nią nie jest, ale nie można dążyć do czegoś, czego się nie uznaje za wartość.

Wartość nauki i wszechświata

Nauka o wartościach nie mówi, ale sama jest wartością i to zarówno dla całej ludzkości, jak i dla bardzo wielu ludzi uprawiających naukę. Prawda to jedna z naczelnych wartości rządzących działaniami człowieka.

Wszechświat jawi się współczesnej nauce nie jako wielka maszyna lecz jako wcielenie myśli. A myśl jest sobą tylko wtedy, gdy wyraża sens. Sens jest wartością myśli. W momencie gdy powiedzieliśmy słowo SENS, postawiliśmy problem Boga . boga należy wyobrażać sobie jako pirotechnika, ukrywającego się za wielkim wybuchem wszechświata. Nie wolno go umieszczać poza progiem naszej dzisiejszej wiedzy. Nie znajduje się on poza granicami, lecz w samym środku. Nie jako robocza hipoteza wyjaśniająca to czego dziś jeszcze nie rozumiemy, lecz w samym jądrze rzeczywistości jako ostateczny sens wszystkiego, co jest. Sens, który ukazuje swoje logiczne oblicze w materialistyczności. Wszechświata i swoje oblicze obiektywnego dobra w całym systemie wartości wpisanych zarówno we wszechświat, jak i nasze ludzkie istnienie. Żyjemy zanurzeni w wartościach. Ale wartości te mogą pozostać dla nas abstrakcjami; wtedy ich życiodajna siła jest jakby zamrożona. Wartości muszą się urzeczywistniać w naszej codzienności. Wtedy codzienność ożyje i odnajdziemy w niej wartość życia.

Wszechświat i człowiek

Genesis ducha

Dramatyczne sukcesy nowożytnej nauki, a zwłaszcza nauki XIX o XX stulecia, są wymownym dowodem tego, że myśl ludzka potrafi wykraczać poza materię, poza samego człowieka, w pewnym sensie. Schodzimy w naszych badaniach do cząstek subatomowych, wnosimy się do świata galaktyki i supergalaktyk , badamy własny organizm; naszą wiedzę potrafimy wykorzystać do podporządkowywania sobie środowiska, a nawet w pewnym zakresie własnego ciała. A wszystko wskazuje, że to dopiero początek.

Wszechświat i czas

Przyszłość jest bałaganem

Uporządkowany haos wszechświata

Przeciwko nam działa prawo fizyki i w globalnym bilansie entropia musi wzrastać. Kiedy osiągnie ona maksimum. I wtedy organizm umrze. Śmierć nie jest zjawiskiem „prywatnym” odosobnionym. Umierając uczestniczymy w strukturze Kosmosu.

Historia i świadomość

Filozof z Królewca, Immanuel Kant, w zakończeniu „krytyki praktycznego rozumu” pisał ; „dwie rzeczy napełniają umysł coraz to nowym i wzmagającym się podziwem i czcią, im częściej i trwalej nad nimi się zastanawiamy; niebo gwiaździste nade mną i prawo moralne we mnie. Nie potrzebuję ich szukać ani jedynie domyślać się poza polem mego widzenia jako spowitych w ciemnościach lub znajdujących się poza granicami mego poznania; widzę je przed sobą i wiąże je bezpośrednio ze świadomością mego istnienia. Pierwszy widok, widok nieskończonej mnogość światów niejako unicestwia moją ważność jako zwierzęcego stworzenia, które musi z powrotem zwrócić materię, z której się poczęło, planecie będącej jedynie punktem we wszechświecie, gdy skończy się krótki czas, przez który było( nie wiadomo, w jaki sposób) obdarzone siłą życiową. Drugi natomiast podnosi moją wartość, jako inteligencji, nieskończenie dzięki mej osobowości, w której prawo moralne objawia mi życie niezależnie od zwierzęcości, a nawet od całego świata zmysłów, przynajmniej o ile to daje się wnosić z celowego określenia mego istnienia przez to prawo, które (to określenie) nie jest ograniczone do warunków i granic tego życia, lecz sięga w nieskończoność. Moralna struktura odpowiedzialności i czasowa struktura wszechświata są ze sobą ściśle związane. I właśnie dlatego na zegarach naszego życia jest zawsze za pięć dwunasta.

Wszechświat i ewolucja

Horyzonty ewolucji

Wszechświat istnieje w czasie. Kierunkowe upływania czasu należy do najbardziej „głębokich” charakterystyk świata. Czas oznacza zmienność. Istnienie w czasie jest nieustannym stawaniem się. Czas stanowi miarę zmienności. Zmienność ukierunkowana nazywa się ewolucją. Spencer traktował ewolucję na sposób mechanistyczny; wszystkie zmiany sprowadzają się według niego do podziałów na części składowe połączeń według nowych proporcji. Bergson natomiast dopatrywał się wszędzie działania „siły życiowej” (elan vital) istotnie różnej od wszystkich znanych sił fizycznych. Siła życiowa przenika wszystko i dodaje do świata element dynamicznej i twórczej zarazem zmienności. Dwa i dziś często spotykane stanowiska; ewolucja – zrozumiały mechanizm i ewolucja tajemnicza dynamis. Dziś teologowie chętnie posługują się pojęciem kreacjonizmu ewolucyjnego. Jest to doktryna, korzeniami sięgająca poglądów św. Augustyna z Ippony, według której świat został stworzony nie w stanie statycznego istnienia, lecz w stanie ustawicznego stawania się. Ewolucja jest ciągle trwającym stwarzaniem. Nie bez wpływuna współczesne ujęcia kreacjonizmu ewolucyjnego pozostawała wizja świata zaproponowana przez Teilharda de Chardin. Według niego ewolucja w swojej istocie polega na nieustannym różnicowaniu się i wzroście złożoności który po przekroczeniu pewnego progu wytwarza „nową jakość”. Ewolucja biologiczna jest dalszym ciągiem ewolucji fizycznej i wstępem do ewolucji ducha. W niektórych kręgach wpływ Teilharda jest tak duży, że podejmuje się próby przeformułowania całej teologi chrześcijańskiej w duchu ewolucjonizmu.

Ewolucja mechanistyczna

Laplace mawiał, że gdyby ktoś mógł znać położenia i pędy wszystkich cząsteczek we wszechświecie w jednej tylko chwili i był w stanie rozwiązać odpowiednio wielki układ równań różnicowych, to wiedziałby wszystko, byłby posiadaczem Bożej wszechwiedzy.

Jak wiadomo, żadnego pomiaru nie da się wykonać z dowolną dokładnością, a zatem stan początkowy możemy znać tylko z pewnym marginesem błędów pomiarowych. Okazuje się, że gdy dane początkowe, wyznaczone w granicach błędu wstawimy do równań ruchu, chcąc wyliczyć ewolucję układu, z czasem błąd tak narasta, że informacja odpowiednio oddalonych w czasie (od stanu początkowego) stanach układu staje się całkiem bezużyteczna. Co więcej znana mi jest próba pokazania (podjęta przez T. Grabińską i M. Zabierowskiego) że program Laplace'a (wyliczenie historii wszechświata ze znajomości położeń i pędów wszystkich cząstek w pewnej chwili) jest niewykonalny ze względów zasadniczych. Nawet jeśli przyjmiemy, że wszechświat zakłada się z klasycznych cząsteczek, których położenia i pędy możemy możemy mierzyć z dowolną dokładnością, to komputer, który byłby w stanie rozwiązać odpowiednią ilość równań różniczkowych, musiałby być zbudowany z większej ilości cząsteczek niż ... cały wszechświat.

Ewolucja kosmiczna

Ewolucja kosmiczna nie prowadzi świata ku „lepszej przyszłości”. Ale entropia lokalnie może maleć kosztem większego roztrwonienia (rozproszenia, nie unicestwienia) energii gdzie indziej, energia w jakimś miejscu może się koncentrować całemu procesowi zawdzięczamy własne istnienie. Wiemy, że na tej zasadzie choć nie potrafimy wskazać dokładnych mechanizmów powstało i rozwija się życie. Wzrost każdego organizmu jest powtórzeniem tej samej historii. Żywimy się ujemną entropią. Kosztem wzrostu bałaganu we wszechświecie nasz organizm tworzy uporządkowane struktury na tym polega proces życia. Ale entropia ostatecznie musi rosnąć. Gdy procesy bałaganu przeważają w organizmie, a entropia osiągnie maksimum nastąpi jego śmierć biologiczna. Nasze ciało powróci do ciągle rosnącego chaosu wszechświata.

Człowiek miarą wszechrzeczy

Heraklit z Eufezu(ok. 540-480 pne.)

Całością świata ulegającego nieustannej zmianie rządzi jego wewnętrzna konsekwencja, jakaś mądra zasada (logos), która sprawia, że z chaosu, dzięki dopełnianiu się przeciwieństw, rodzi się ład i porządek. Tym co stałe i niezmienne, jest właśnie proces ciągłej zmiany. Ponadto świat istnieje w jednakowych przyrodniczych ramach, jak owa rzeka, której wody co prawda wciąż przepływają, ale w tym samym korycie. Toteż nie ma innego bytu ponad ten, który jest i którego materialną podstawą jest ogień i jego różnorakie przeistoczenia. Cała rzeczywistość zmienia się, ale zmienność ta, w której koniec każdego cyklu jest jednocześnie zapoczątkowaniem nowego, biegnie jakby po obwodzie koła- pozbawionym początku i końca. Wszechświat, w swoim nieskończonym kosmicznym wymiarze, jest wiec całością, która wiecznie się staje, samoistnie przeistacza się tworząc swoje własne, od niczego nie uzależnione zmienne „Bycie”.

Człowiek podlega tym samym prawom, a z nim także jego myśl, teorie, ideały, urządzenia, instytucje społeczne, systemy prawne, religie itd... A jeśli tak jest, to winniśmy przejawiać nieufność wobec każdej próby budowania ostatecznych praw niezmiennych porządków społecznych, wiecznych zależności. Wszystko jest zmiennością, zatem wszystko jest racją dopuszczalną: wszystko jest dozwolone, wszystko wolno i nie ma różnicy między złem i dobrem. Jest tylko parmamentny chaos, bezsens a wówczas sens dziejów, jak utrzymywał pewien „Historiozof” kapral o ambicjach artystycznych – tworzy siła i przemoc, bo silniejszych nikt nie będzie pytał, czy postępuje słusznie. Nieprzypadkowo twórca filozoficznej teorii „woli mocy”, powołując się właśnie na Heraklitejską dwu krotność biegu rzeczywistości, mówił, że „wszystko, co zwiemy teraz kulturą, wykształceniem, cywilizacją, będzie musiało stanąć kiedyś przed nieomylnym sędzią Dionizosem”. A to znaczy, że wszystko będzie musiało ulec przekształceniu, poddać się żywiołowi zniszczenia i destrukcji, jako że prawdziwa pełnia możliwa jest dopiero na gruzach i zgliszczach, wyrasta z totalnej negacji dotychczasowych wartości, nawet gdyby miało to doprowadzić do samounicestwienia. Czy nie jest do takich poglądów łatwo dorobić ideologię gwałtu i przemocy? Nie bez racji też mówi się, że „błędów tylko ten nie popełnia, kto nic nie robi”, że często zło musi się ujawnić choćby po to, byśmy mogli docenić i szanować dobro.

Współczesny mędrzec, pomny nauki Heraklita, poucza „rozumny i sumienny człowiek nie może nikomu przyrzekać, że go będzie kochał do śmierci, choćby mu się zdawało, że tak będzie i choćby tak miało być naprawdę”.

Protagoras z Abdery (ok.484 – 404 pne.)

Wszystko więc jest niepewne; pewne są tylko moje aktualne odczucia i potrzeby. Dlatego prawdę o samym sobie i świecie zewnętrznym należy stworzyć, wydobyć jakby z samego siebie, z własnych potrzeb pragnień i oczekiwań. Stąd też prawda ma wymiar subiektywny, indywidualny. Ale i dla mnie to, co teraz jest słuszne, za chwilę może się okazać już nieaktualne, zatem błędne. Prawda nie ma charakteru ponadczasowego, jest względna, zrelatywizowana do aktualnej chwil, do osoby jej potrzeb i różnych okoliczności. Jest ona wyrazem aktualnej relacji człowieka jednostkowego poprzez jego doznania fizyczne, psychiczne i umysłowe – z otaczającym go światem.

Skoro tak jest, to nie tylko rzeczy można nauczyć posłuszeństwa, ale także swoje własne racje można narzucić innym ludziom. Autorytet posłuch stwarzają nie przyroda czy bogowie, ale ludzie i potrzeba chwili, toteż ten, kto ma rację teraz może za moment zostać przez innych pokonany w dyskusji. Nie ma więc prawd wiecznych, wszystkie nasze sądy są jednakowo fałszywe, czyli ... są jednakowo prawdziwe. Chodzi tylko o to, by umieć dowieść własnych twierdzeń, potrafić przekonać innych. Dlatego wieszcz mógł z sarkazmem wyznać, że „czucie i wiara silniej mówi do mnie, niż mędrca szkiełko i oko”. Nie ma prawd ogólnych, są tylko prawdy indywidualne, tworzy je każdy wolny duch, każda jednostka twórcza. Nie ma jednej słusznej filozofii, ale jest ich wiele i każda jest słuszna, bo odzwierciedla „wnętrze” swojego twórcy; artysta i filozof są ponad codziennością tego świata. Toteż artyści tworzą hasło „sztuka dla sztuki” a filozofowie – całkowitej autonomii jednostki indywidualizm, subiektywizm i relatywizm znów jak za czasów sofistów, dochodzą do głosu. To co uniwersalne, to więzy dla wolności i należy je odrzucić, ważny jest tylko własny punkt widzenia.

Sokrates (470/469-399 pne.)

Świat wokół mnie przepływa wartkim strumieniem ale dopóki ja w nim jestem, to właśnie moje ja jest jednym trwałym punktem i w sobie samym muszę odnaleźć te wartości, które istnieją w tym samym wymiarze tj. dopóki ja istnieję. A może istnieją one w innych ludziach, są więc bardziej trwałe niż ja sam?

Henri Bergson, francuski filozof początku naszego stulecia (1859-1941), myśl tę pięknie wyraził w ten sposób iż filozof ciągle poszukuje właściwych środków, dobiera słowa, które są zbyt ubogie, by wyrazić prosty sens jego myśli, dlatego mówi całe życie.

Georg W.F. Hegel (1770-1831), tak pisał o Sokratesie „zasada Sokratesa orzeka, że człowiek sam z siebie musi znaleźć odpowiedzi na pytanie, co jest jego poznaniem, jego celem, co jest ostatecznym celem świata, co jest prawdziwe, istniejące samo w sobie i dla siebie, że sam przez siebie musi dojść do prawdy”. Jest to powrót świadomości do siebie samej, który jednakże przeciwnie niż u sofistów, zostaje określony jako wyjście poza własną partykularną subiektywność, tym samym odrzucana zostaje przypadkowość świadomości, kaprys dowolności. To zaś znaczy także i to, że prawda, dobro i piękno mają charakter subiektywny, ale nie dobrowolny; jednostka odkrywa je w sobie drogą pielęgnowania cnót i namysłu wewnętrznego, ale jednocześnie odkrywa i to, że jest ona nośnikiem świadomości poprzedniej, łączącej ludzi intelektualnie i moralnie we wspólnotę. I aczkolwiek każdy z nas te powszechne wartości poznaje o sobie, to ich nie wytwarza, w stosunku do jednostki mają one walor obiektywny. Człowiek poznając gruntownie ideę dobra, jak

Sokrates sądził że nie będzie już inaczej postępował jak tylko zgodnie z nią. Ci więc, którzy czynią źle, czynią to nieświadomie; nie należy ich karać a nauczać bowiem nie mają właściwej wiedzy, a jeśli ją mają, to jest ona powierzchowna. Zatem rozum jest tą instancją, która winna decydować o zasadach postępowania.

Św. Augustyn (354 – 430)

Wyrażenie „nic więcej” rozumieć trzeba nie jako „nic ponad to”, ale jako „nic w większym stopniu”, bo poznanie czegokolwiek poza Bogiem to właśnie zawsze poznanie czegokolwiek poza Bogiem to właśnie zawsze poznanie „mnie”. Idea Boga jest tylko ideą, Bóg jest przede wszystkim najdoskonalszym istniejącym bytem. Jest także stwórcą wszelkiego istnienia, przeto prawdę o rzeczywistości możemy poznać nie na podstawie przyczyny. Skoro zaś przyczyną wszystkiego jest Bóg jako nieskończona doskonałość, to jego cechy noszą wszystkie wytwory. „Wystarczy zatem poznać Boga, by zgłębić tajemnicę całej rzeczywistości”. Dlatego dla rozumu ludzkiego nie ma bardziej wzniosłego i godnego zadania jak poznanie Boga. Do poznania Boga niezbędna jest wiara jako warunek uzyskania łaski uświęcającej. A wówczas prawda o Bogu, jako prawda objawiona, jest nie tyle dziełem rozumu, co faktem nadprzyrodzonym dziełem łaski boskiej.

Niezależnie od przemijających faktów natury prawda jest wieczna i obiektywna, niezależna od czegokolwiek materialnego. Nawet gdyby wszystko przestało istnieć i nawet gdybyśmy zgodzili się z tym, że prawdy nie ma to jednak musimy przystać na tę choćby prawdę, że wszystko istnieć przestało lub, że wszystko jest błędem. Dlatego prawda w odróżnieniu od rzeczy, jest niezniszczalna. Ale wiedzą, zaś wiedza nie może istnieć poza pojmującym ją umysłem. Toteż skoro jest ona wieczna, to także musi istnieć wieczny, pojmujący ją umysłem. Toteż skoro jest ona wieczna, to także musi istnieć wieczny, pojmujący ją umysł tj. Umysł Boski. To, co wieczne, może istnieć tylko w Bogu i przez Boga. Bóg jest istotą najdoskonalszą, musi istnieć wiecznie i poza skończoną myślą ludzką. Jako, że to co najdoskonalsze, nie może istnieć sporadycznie, przypadkowo czy nie istnieć w ogóle: z doskonałości Boskiej jako bytu wiecznego.

Prawda o Bogu nie przedstawia się człowiekowi jako dana i objawiona mu oczywistość; należy ją osiągnąć i wyprowadzić na podstawie rozumowania pośredniego, odwołując się do skutków obecności Boskiej, czyli do jego wytworów.

Pojecie Boga nie wynika ani z pojęcia prawdy wiecznej (Augustyn), ani z pojęcia istoty doskonałej (Anzelm); Boga można poznać i dowieść. Jego istnienia na podstawie znajomości najprostszych faktów.

Zgodnie z zasadami poprawnego myślenia wiadomo, że każdy skutek musi być albo mniej doskonały (w nawiasie zauważymy), że Kartezjusz przez to nie mówił, że świat jest zawsze na tym samym poziomie lub się jakościowo degraduje. Skutek może być mniej doskonały od przyczyny a mimo to istnieje postęp, bo kształtuje go wiele przyczyn; dziecko jest „skutkiem” rodziców ale jako dojrzały osobnik – także szerokiego kontekstu społecznego itp.

Sartre (1905-1980)

„Z natury człowiek jest samotny. Obcy, wrogi świat czyha na niego na każdym kroku. Realnie nikt mu pomóc nie może, nikt mu też pomóc nie chce, zdarzy się najwyżej, że ktoś odczuje jego cierpienie jako własne, zjednoczy się z nim na chwilę w akcie współczucia, ale i wtedy tamten, drugi odnosi z tego korzyść, nie on sam”. A więc jesteśmy sami w obliczu swoich cierpień swojego istnienia. Gdzieś ginęły i giną narody, docierają do mnie jakieś informacje na ten temat, ale przecież to mnie nie dotyczy. Ale żaden moment życia ludzkiego nie da się jednoznacznie umiejscowić w potoku przypływającego czasu; życie jest ciągłym przemijaniem i nieustanną projekcją, dążeniem stawania się. To, co czynie aktualnie, jest nacelowane na chwilę przyszłą jest więc tylko możliwością nigdy realnością; nie wiadomo więc, jaki ja jestem w istocie. Determinanty manipulują już ustalonymi faktami, ja nie jestem takim faktem, toteż nie stosują się do mnie i mojego postępowania żadne normy i oceny. Istnieją po prostu tak jak istnieją powietrze, które nie jest ani złe, ani dobre samo przez się.

Ponieważ wciąż jeszcze nie jestem tym, kim chcę być, moje bycie jest pozbawione sensu, jest absurdem i nicością, czymś nieuchwytnym, sytuującym się po za każdą hierarchią wartości. Wszystko co czynię, to działanie słuszne, bo realizujące moje stawanie się. Nie mogę w swoich wyborach odwołać się do żadnego trybunału, żadnej wyroczni – w każdym momencie mam wolną rękę. Ale co mam wybrać?

Początki filozofii chińskiej

Początki filozofii chińskiej często wiążą się z konfucjanizmem i taoizmem. Tymczasem jeszcze wcześniej przejawiają się one w krytyce kultu nieba. Dawni Chińczycy uważali, że wszystko uzależnione jest od wcześniejszego ustalenia nieba i że „wolę nieba” można poznać przez wróżby i znaki. Władca państwa uważany był za syna nieba.

Chińska filozofia kształtowała się też w procesie przezwyciężania mitycznego ujmowania rzeczywistości. Według mitologii chińskiej dawno, dawno temu, kiedy nie było ziemi i nieba, wszechświat był jednym, mrocznym, nieforemnym chaosem. Według jednego z mitów w tym mroku zrodziły się dwa duchy in i yang, które zajęły się porządkowaniem świata i wprowadzeniem ładu. Później duchy te rozdzieliły się yang rządził niebem a in ziemią. Według innego mitu pierwszy człowiek Pan- Ku uderzył toporem w mrok i w rezultacie tego element lekki i czysty uniósł się do góry tworząc niebo, a element ciężki i brudny utworzył ziemię. W tych mitach, podobnie jak w Indiach, Babilonie i Egipcie, uwidaczniają się pierwsze zręby filozofii przyrody. I podobnie jak w Indiach czy później w Grecji elementy mitologiczne pozostają (w pewnym stopniu) w późniejszych koncepcjach filozoficznych. I tak in i yang przekształcają się w siły przyrody. In w chińskiej filozofii przyrody to pierwiastek aktywny, górny męski. Z połączenia pierwiastka in i yang powstał cały świat i panujący w nim porządek.

Z innych mitów bierze się początek koncepcja tao, czyli drogi lub sposobu istnienia względnie właściwego porządku rzeczy, a jeszcze z innych nauka o pięciu podstawowych elementach rzeczywistości:wodzie, ogniu, drzewie, metalu i ziemi. W jednym z mitów mówi się o tym, że „władcy starożytności” zmieszali i połączyli ze sobą ziemię i metal, drewno, wodę i ogień i z tej mieszaniny powstały wszystkie rzeczy.

Trzeba tu dodać, że mity kosmogoniczne nie są najbardziej typowe dla kultury dawnych Chin. Większość mitów tego kraju dotyczy bohaterów z dalekiej przyszłości i złotego wieku życia ludzkości. Odwoływanie się do mitów tego typu często jest spotykane w dominującej myśli filozoficznej Chin problematyce etycznej. Wróćmy jednak do krytyki mitologi nieba. Dla powstania filozofii chińskiej duże znaczenie miało to, że niebo stopniowo zostało przekształcone w pojęcie bóstwa abstrakcyjnego, odczłowieczonego. Własnościami tego bóstwa był rozum, powszechna celowość i sprawiedliwość. Trzeba tu też dodać, że wielu innych bogów starożytnych Chin stopniowo przekształciło się we wzorce cnotliwych władców i mędrców a kapłani (którzy nie tworzyli jakiejś silnej grupy społecznej, lecz wywodzili się z różnego typu urzędników państwowych) nie mogli przeciwdziałać temu procesowi. Stopniowo też zaczęto wątpić w to, że wszystko, co zdarza się na ziemi, zostało wcześniej określone przez niebo. Wątpiono też w siłę każącą i nagradzającą nieba. Następnie wręcz zaczęto odrzucać istnienie „królestwa niebieskiego” i przestano w wyjaśnieniu zjawisk przyrody i społeczeństwa powoływać się na niebo.

Proces demitologizacji, uwalniania się od ciężaru mitów trwał długo (od co najmniej VII w p.n.e do III w p.n.e, kiedy wielu myślicieli uznano, że mity to symbole i alegorie).

Zanim przejdę do scharakteryzowania najwcześniejszych próbek filozofii chińskiej, chciałbym mocno podkreślić, że filozofia chińska różni się znacznie np. Od filozofii greckiej. W chinach nie było tak jak w Grecji wyraźnego rozdziału między politykami i filozofami i często filozofowie byli politykami (ministrami, posłami i innymi urzędnikami państwowymi) co prowadziło do tego, że problemy zarządzania krajem, stosunki między różnymi grupami społecznymi, problemy etyki, rytuału dominowały bezwzględnie w filozofii chińskiej. Inną właściwością chińskiej filozofii (zdecydowanej większości szkół) było lekceważenie nauk przyrodniczych. Dominująca przez wiele wieków w Chinach myśl konfucjańska lekceważyła obserwacje przyrodnicze i technologiczne i koncentrowała swoją uwagę przede wszystkim na zagadnieniach samodoskonalenia moralnego człowieka.

Separacja filozofii od nauk przyrodniczych nie była korzystna ani dla filozofii, ani dla elementów nauk przyrodniczych. Filozofia chińska wyrzekała się bardzo istotnej podstawy dla ukształtowania całościowego i wielostronnego światopoglądu, a przyrodo znawstwo pogardzane przez ideologię oficjalną, przeżywało poważne trudności rozwojowe. Jedyną wskazówką metodologiczną chińskich przyrodoznawców były naiwno materialistyczne idee o pięciu elementach o dwóch zasadach bytu i żeńskim in i męskim yang, a także o eterze K'i , który zgęszczając się tworzy ciężkie żeńskie cząsteczki (in-k'i), a rozrzedzając się oczyszczając tworzy lekkie i lotne cząsteczki męskie (yang-k'i). Te właśnie naiwne materialistyczne koncepcje, powstałe co najmniej dwa i pół tysiąca lat temu, jeszcze dzisiaj znajdują się we wstępnych partiach tradycyjnych podręczników medycyny chińskiej.

Po zarysowaniu najwcześniejszych prefilozoficznych i filozoficznych elementów myśli chińskiej przejdę do przedstawienia najstarszych doktryn filozoficznych Chin. Będą to Konfucjanizm i Taoizm.

Konfucjusz

Pierwszy znany nam filozof starożytnych Chin, K'ung futsy – Konfucjusz (551-479 p.n.e) w swojej działalności społecznej przywiązywał wagę do organizacji rządnego i dobrego państwa , opartego na zasadach etyki i obyczajowości. Już od 510 r p.n.e. Zajmuje się sprawami politycznymi swego rodzinnego księstwa Lu. Władcy księstwa Konfucjusz udziela wielu rad, których celem jest stworzenie dobrego pokojowego państwa. Ideału takiego państwa Konfucjusz szukał w zamierzchłych czasach pierwszych dynasti chin – Szang – In i wcześniej Szou. W częściowo zapomnianej już przeszłości Chin widział Konfucjusz świetność, szczęście, powszechną harmonię, ład i pokój. Gwarancją pokoju było dla Konfucjusza niebo. Mistrz Kung opiera się tu na starodawnej teorii chińskiej o wpływie nieba na los ludzi na ich szczęście i położenie. Niebo jest źródłem wartości moralnych i politycznych „Niebo zrodziło cnotę, która jest we mnie”. Niebo wszystkie sprawy ustaliło i uporządkowało je w ich ładzie, chodzi tylko o to, aby odnaleźć w sobie głos nieba, bo on prowadzi do dobra i cnoty.

Czym jest konfucjańskie niebo? Jest to siła rozumna, która wszystkim kieruje, która wszystko przystosowuje do określonych celów. W aspekcie etycznym jest to bezosobowa, kosmiczna sprawiedliwość gwarantująca niezmienność zasad etycznych. Tę głęboką wiarę w rolę nieba jako kryterium i ostoję ludzkiej moralności Konfucjusz podtrzymywał u swoich uczniów.

Niebo jest więc podstawą gwarantującą według Konfucjusza niezniszczalność instytucji państwowych. Konfucjusz całe życie zajmował się zasadami funkcjonowania dobrego, moralnego państwa: „Tsy Kung powiedział: od naszego mistrza można było usłyszeć o kulturze i o urządzeniach społecznych, lecz nie można było od niego usłyszeć o naturze człowieka i o prawach nieba”.

Dla Konfucjusza podstawowym zadaniem, którego realizacja zapewnić miała wieczny pokój w kraju, było odnalezienie słusznej drogi, postępowania zgodnego z prawem nieba. Droga, sposób działania, oto cel etyki we wszystkich jej aspektach: rodzinnym, jednostkowym i państwowym. Człowiek ze swej natury skłonny jest wprawdzie pójść za wskazaniami tao, lecz często górę bierze w nim zła skłonność, szkodliwy nawyk. Skłonność ta jest przyczyną nieszczęść społecznych, trzeba więc wykorzenić ją w zarodku.

W rządnym, pokojowym państwie każdy obywatel ma odpowiednie dla siebie zadania do wykonania. Władca powinien być władcą, poddany poddanym, a syn synem. Aby umożliwić ludziom spełnienie ich obowiązku, który wynika z zajmowanego stanowiska. Konfucjusz wykładał naukę o poprawianiu nazw i uściśleniu pojęć. Kiedy uczniowie zapytali Konfucjusza, co przede wszystkim zrobiłby, gdyby objął rządy w państwie, wówczas zapytany odpowiedział, że skorygowałby terminy języka potocznego: „Tsy Lu zapytał Konfucjusza – gdyby książę Wei oczekiwał Cię mistrzu, by powierzyć Ci rządy w swym państwie, od czego byś mistrzu rozpoczął swą działalność? Mistrz odpowiedział – najkonieczniejszą rzeczą jest sprawdzić, żeby nazwy były prawidłowe ... jeśli nazwy nie są prawidłowe, to mowa nie zgadza się ze stanem rzeczy, to obowiązki służbowe nie są wypełnione, jeżeli obowiązki służbowe nie są wypełnione, to obyczaje i muzyka nie kwitną, to kary nie są trafnie stosowane, to lud nie wie jak posługiwać się rękoma i nogami”.

Tak np. Syn powinien umieć określić, co to znaczy być synem tj. Jakie jest Tao syna, co powinien czynić i czego nie powinien czynić. W Tao syna zawarte jest bezgraniczne posłuszeństwo ojcu, a z kolei w Tao ojca zawarte jest umiłowanie syna i dbałość o jego los. Chodzi więc przede wszystkim o to, aby umieć wyjaśnić sobie znaczenie terminów ( np. „ojciec”, „syn”), a wtedy wiedza będzie najlepszym lekarstwem na postępowanie niewłaściwe. Spełnienie swojego obowiązku, wynikające z właściwego rozumienia terminów ma dalekosiężne konsekwencje. Dobry syn i dobry ojciec to także dobry obywatel, to dobry administrator i dobry człowiek. Każdy powinien – według Konfucjusza – boczyć na swój obowiązek człowieka i obywatela, a wtedy wszyscy ludzie będą dobrzy.

„Kiedy człowiek szlachetny w swym postępowaniu kieruje się szacunkiem do siebie i jest uprzejmy i dobrze ułożony wobec innych, to ludzie w obrębie czterech mórz (wszyscy ludzie) są jego braćmi”. Dla ziemi jest wtedy wszystkim dobrze, rośnie pomyślność ludzi i panuje trwały pokój. W społeczeństwie prawdziwie pokojowym ludzie kierują się tym, co Konfucjusz nazywa Zen. Pojęcie Zen po chińsku oddawane jest przez połączenie wyobrażenia człowieka i dwójki, na polski tłumacze je jako „humanitaryzm”. Humanitaryzm konfucjanizmu polega na traktowaniu drugiego człowieka wyłącznie jako celu, na uwzględnieniu we własnym postępowaniu interesów innych ludzi. Humanitaryzm ten odzwierciedla się również w zasadzie wzajemności w postępowaniu. „Czego nie pragniesz dla siebie, tego nie czyń innym” nie każdy jednak może naprawdę postępować w zgodzie z tą zasadą. Tak postępować może tylko człowiek wykształcony, szlachetny, natomiast chłop nigdy nie może postępować zgodnie z Zen. „Zdarza się że człowiek szlachetny pozbawiony jest Zen, lecz nie zdarza się tak, aby prostak posiadał Zen”. W tej wypowiedzi Konfucjusza uwidacznia się ograniczenie końcowe jego humanitaryzmu. Humanitaryzm Konfucjusza wprowadzane jest w życie przez Li tzn. Porządek który człowiek przyjmuje i którego przestrzega.

Taoizm wielki konkurent konfucjanizmu Lao Tzu

twórcą taoizmu był Lao Tzu, który żył w drugiej połowie VI i pierwszej połowie V w.p.n.e. Taoizm głosił pochwałę zasad niedziałania na podstawie prawa Tao. Tao na gruncie tej filozofii jest źródłem wszystkich rzeczy, jest formą wyodrębnioną świata z chaosu „Oto rzecz w chaosie powstająca, która zrodziła się wcześniej od nieba i ziemi, od niczego niezależna, niezmienna. Wszędzie aktywna i nieunicestwiona. Można ją uznawać za materię podniebną. Nie znamy jej prawdziwej nazwy. Nazywamy ją Tao...”. Każda rzecz uczestniczy w Tao przez swoje specyficzne cechy TE. TE - jest właściwością każdej poszczególnej rzeczy, jest tym, co rzecz uzyskała w procesie obiektywizacji Tao. Proces tworzenia się rzeczy, proces rodzenia się bytu z niebytu jest stały, wszystko idzie swoimi drogami.

W 33 rozdziale dzieła Czuang Tsy anonimowy historyk pisze o Lao Tzu jako twórcy nauki Tao w której „Korzeń wszechrzeczy” oparty jest na wiecznym niebycie i na najwyższej jedni. Lao Tzu według tego historyka „Nie uprawiał działania i śmiał się z przemyślanej zapobiegliwości. Wszyscy ludzie szukają szczęścia, on jeden osiągnął całkowitość swej natury przez uleganie przyrodzonemu biegowi rzeczy i mówił: byle tylko uniknąć nieszczęścia – głębię uważał za podstawę, a umiarkowanie za regułę. Mówił "To, co twarde, będzie rozkruszone a to co ostre, stępione. Był zawsze łagodny i wyrozumiały dla wszystkich i nigdy nie był napastliwy w stosunku do innych”.

W swej nauce moralnej Lao Tzu wychodzi, jak i inni taoiści, od „niedziałania”. Niedziałanie (Wu Wei) rozumiane jako unikanie takiej działalności, która jest sprzeczna z naturą człowieka - idzie w parze z wyrzekaniem się wiedzy, bo ona do niczego dobrego nie prowadzi „Kiedy ludzie uświadomią sobie, że piękno jest piękne, wtedy pojawi się myśl o brzydocie. A również, gdy ludzie dojdą do przekonania, że dobro jest dobrem wtedy zjawi się myśl o tym co złe”. Nie należy też cenić wartości moralnych, a wtedy nie będzie zawiści. Nie należy uganiać się za kosztownościami, a wtedy nie będzie złodziei. W ogóle najlepiej będzie, gdy ludzi pozostawi się w niewiedzy, gdy ich serca uczyni się pustymi, a żołądki pełnymi, gdy osłabi się ich wolę a wzmocni kości. Według Lao Tsu należy też zlikwidować naukę i wiedzę, a wtedy lud będzie szczęśliwy „Trzeba wygnać mądrości, odrzucić wiedzę a ludzie będą stokrotnie szczęśliwsi, trzeba wygnać humanitaryzm i moralność, a ludzie będą obowiązkowi i litościwi”.

Niedziałanie jest u Lao Tzu „pustką serca” tzn.. brakiem pragnień, brakiem aktywności jest to bezgraniczny spokój i poddanie się spontanicznemu biegowi rzeczy. Pragnienie bowiem i aktywność, naruszające przyrodzony porządek nie opłacają się „Kto staje na palcach, ten nie może stać tak długo. Kto idzie dużymi krokami ten nie będzie szedł długo. Kto wystawia siebie na pokaz, ten nie osiągnie swego celu. Kto siebie chwali, nie będzie sławny. Kto napada na innych nie osiągnie powodzenia”

„Pustka serca” u Lao Tzu stosuje się jak najbardziej do rzeczywistości społecznej. Mistrz Lao potępia bowiem przemoc i wojnę „Kto służy przywódcy ludu przez swoje Tao, ten nie podbija innych narodów”. Ideał pokoju głoszony przez Lao Tzu ma być realizowany przez wyrzeczenie się pragnień i dążeń, powrót do pierwotnych właściwości naturalnych człowieka TE. Powrót do tych właściwości gwarantuje sprawiedliwość i ład społeczny. Nie trzeba wtedy interweniować w ład społeczny, bo wszystko samo przez się rozwija dobro w świecie. Wie o tym mędrzec „Mądry człowiek powiada: jeżeli ja nic nie czynię, to lud sam będzie się przekształcał, jeżeli jestem spokojny, to lud sam będzie się poprawiał. Jeżeli jestem bierny, to lud stanie się bogaty”. Jest to droga nie tylko mędrca, lecz także i władcy: „Kiedy rząd jest bezczynny lud jest szczęśliwy i zadowolony, kiedy rząd jest czynny to lud staje się nieszczęśliwy”.

Tam, gdzie dominuje niedziałanie, panuje według Lao Tzu trwały pokój, a ten jest źródłem dobrobytu. Wojna bowiem nie prowadzi do niczego dobrego „Gdzie przebywały wojska, tam rosną ciernie i chwasty. Po wielkich wojnach następują głodne lata”. Zaciąganie wojska również nie jest niczym dobrym. Jest to tylko konieczne zło, którego potrzebuje kraj do swej obrony: „Wojsko to oręż nieszczęścia i nie jest orężem człowieka szlachetnego. Człowiek taki używa wojska, aby zachować spokój, a w przypadku zwycięstwa, aby nie zdobywać sławy. Zdobycie sławy na wojnie oznacza radość z zabijania ludzi”. W związku z tym można zrozumieć słowa mędrca Lao, że każdemu zwycięstwu na wojnie winna towarzyszyć ceremonia pogrzebowa, bo na wojnie morduje się ludzi.

Są jednak wypadki, że wojnę trzeba prowadzić – jest to wojna obronna, ale wtedy trzeba wygnać wroga, trzeba to zwyciężyć w zwycięstwie jednak winno się zachować umiar. Można więc powiedzieć, że trzeba zwyciężać, gdy do tego zmusi wróg, lecz nie należy na nikogo napadać. Wtedy w kraju realizujący Tao, staje się szczęśliwy: „Kiedy w kraju istnieje Tao, konie użyźniają ziemię, kiedy w kraju brak Tao, rumaki bojowe pasą się na polach”. Dlatego też „mądry dowódca nie jest wojowniczy, a mądry wojownik nie jest gniewliwy. A ten, co potrafi pokonać wroga, nigdy nie napada. Ten zaś, co umie kierować ludźmi, stawia się w pozycji podwładnego”. Nic więc dziwnego, że taktyka wojenna powinna polegać w zasadzie na oczekiwaniu, na cofaniu się bo to jest właśnie najlepsza forma działania poprzez niedziałanie, uderzenie poprzez brak uderzenia. Tao jest najlepszym warunkiem zwycięstwa. Warunek ten Lao Tzu przenosi także do różnych form polityki społecznej. Zasady tak pojętego niedziałania odnaleźć można w utopi Lao Tzu 80 rozdziale „Tao Te King” „Należy uczynić państwo małym, a ludność rozproszoną. Nawet jeżeli jest wiele oręża to nie należy go używać. Trzeba uczynić tak, aby lud aż do końca swego życia nie podróżował daleko.. trzeba uczynić smacznym jego pożywienie, piękną jego odzież, trzeba przygotować mu spokojne mieszkanie i uczynić wesołym jego życie. Sąsiednie państwa spoglądałyby na siebie z dala, słyszałyby wzajemnie pianie kogutów u sąsiadów i szczekanie psów, lecz ludzie do śmierci nie przenosiliby się z miejsca na miejsce”.

Przedstawiłem w skrócie dwa najważniejsze odłamy filozoficzne dawnych Chin chociaż było ich o wiele więcej nie będziemy ich rozważać w tym temacie ponieważ zajęłoby to zbyt wiele czasu i miejsca . Materiały te zebrałem we wczesnych latach kiedy jeszcze był to początek moich pytań i szukania odpowiedzi, także źródła i autora tych rozważań już nie pamiętam. Książkę z tą tematyką wykopałem gdzieś głęboko zakopaną wśród wielu innych w bibliotece miejskiej. Zawsze interesowały mnie zagadnienia istoty naszego bytu i filozoficznego podejścia do istnienia wszechświata oraz jego powstania. Sztuki walki to nie tylko techniki i samoobrona to także samodoskonalenie swojej świadomości i otaczającej nas przestrzeni. To zaglądanie do swojego umysłu i poznawanie samego siebie dążenie do doskonałości i osiągnięcia ascendencji. Spojrzenie w głąb samego siebie i swoich możliwości było i jest moim celem. Każdy z nas jest takim samym człowiekiem, tak samo zbudowanym materialnie jak każdy człowiek więc jeżeli lepiej poznamy samych siebie to również lepiej zrozumiemy innych ludzi. Kluczem do lepszego poznania człowieka i jego natury jesteśmy my sami. Wielcy mistrzowie nie tylko zajmowali się doskonaleniem sztuki walki i technicznej strony tej sztuki ale także jej filozoficznym aspektem. Niektórzy z nich aby lepiej zrozumieć to co robią uprawiali malarstwo, pisali wiersze czy spotykali się z kapłanami i dyskutowali na temat aspektu życia i jego sensu oraz medytowali. Dzięki temu poszerzali swoje horyzonty myślowe i pogłębiali w sobie intelekt. Często wiedza przekazywana przez nich była formą zagadek lub wierszy nie na darmo obierano taką formę przekazu dla dalszych pokoleń. Wiedza ta wymuszała na adeptach wysiłek intelektualny, drogą prób i błędów oraz ciężką pracą trzeba było sobie zasłużyć na zrozumienie takich przekazów. Ale miało to także swoje plusy, dzięki takiej formie ludzie szybko nie zapominali tego czego się nauczyli, wysiłek jaki w to włożyli nauczył ich systematyczności, upartości w wysiłkach oraz nauczył ich samodzielnego myślenia, które było potrzebne do ich dalszej samotnej wędrówki ich drogą DO. Wiedza łatwo dostępna jest szybko zapominana nie utrwala się w umyśle na długo to, co jest trudne do zdobycia jest bardziej trwałe i stabilne na długo zakorzenia się w naszych sercach i umysłach. Podam wam przykład na sobie: w mojej przeszłości kiedy gromadziłem materiały były one wypożyczone więc jedynym sposobem na utrwalenie tak wielkiej ilości materiału było przepisywanie go ręcznie w formie notatek (nie było wtedy ksero), sposób ten był bardzo pracochłonny, ale w zamian wiedza ta bardzo zakorzeniła się w moim umyśle. Bardzo powolne czytanie przy przepisywaniu i powtarzanie tych samych słów utrwalało je w moim umyśle, drugim aspektem takiego postępowania było lepsze zrozumienie i przyswajanie tej wiedzy. Czasami kiedy czytacie jakąś trudną lekturę za pierwszym razem nie zawsze ją rozumiecie, ale po kilkukrotnym jej przeczytaniu dopiero wtedy, umysł zaczyna się powoli otwierać i zaczynacie rozumieć tak naprawdę o co w tym wszystkim chodzi. Podobne działanie posiada przepisywanie tekstów. Kiedy chodziliście do szkoły pisaliście ściągi na klasówki. Nie zdarzyło się wam kiedyś stwierdzić po takim przepisywaniu, że ta ściąga tak naprawdę, nie jest wam potrzebna, bo nagle wszystko pamiętacie. To właśnie praca jaką włożyliście w ciągłe powtarzanie tekstu było jak uczenie się wiersza na pamięć, naprawdę to przygotowywanie ściągi było wkuwaniem tej wiedzy. Skutku takiego nie przyniesie kupowanie gotowych ściąg proponuję, abyście zrobili sobie takie doświadczenie. Systematyczna i ciężka praca wzmacnia psychikę utrwala wiedzę i przynosi same korzyści. Nie bójcie się więc ciężko pracować nad sobą bo to się opłaci. Poniżej dodałem film uzupełniający merytorykę tematu jaki poruszyłem, uważnie go obejrzyjcie i przyrównajcie wiedzę zawartą w nim z tym, co przeczytaliście w temacie dzisiejszego postu umieszczonego w moim blogu. Przeczytajcie to kilkukrotnie w różnych odstępach czasu (dłuższych) nie przeciążajcie swojego umysłu na siłę bo i tak nie będzie w stanie przyjąć żadnej wiedzy. Żeby przyjąć wiedzę trzeba najpierw opróżnić umysł by móc go na nowo zapełnić już czymś nowym (lub tym samym po pewnym czasie), tamta wiedza nie zginie zostanie wchłonięta do was samych i pozostanie częścią was samych.

Zapraszam do obejrzenia filmu.

Jak powstał świat według kreacjonistów - STWORZENIE czy EWOLUCJA

Pokaz slajdów z filmu Ip Man - biografia wielkiego mistrza Wing Tsun(odtwórca roli Donnie Yen)

2010-12-21T13:45:00.053+01:00

Wywiad z Donnie Yenem na temat filmu - Ip Man, w którym zagrał główną rolę. Wywiad jest w języku angielskim niestety nie jestem jeszcze w posiadaniu napisów.

Trailer filmu dla tych, którzy jeszcze nie widzieli filmu. Cały film można obejrzeć w grudniowym poście pt. " Historia wielkiego mistrza Yip Mana"

Bruce Lee - legenda sztuk walki (plakaty z filmów i krótka biografia)

2010-12-21T13:38:00.005+01:00

Bruce Lee - biografia

Bruce Lee – urodzony 27 listopada 1940 r. w San Francisco amerykański aktor, mistrz i nauczyciel sztuk walki. Wychował się w rodzinie chińskich emigrantów. W wieku 5 lat przeprowadził się wraz z rodzicami do Hongkongu. Tam też wstąpił do młodzieżowego gangu, wskutek czego rozpoczął trenowanie sztuk walki. Rodzice przekonali go do emigracji do Stanów Zjednoczonych, zaniepokojeni częstymi bójkami i zatargami Bruce’a z policją. Tam pracował m.in. jako nauczyciel tańca. Ukończył Edison Technical School, następnie filozofię na Uniwersytecie w Waszyngtonie. Wkrótce otworzył pierwszą szkołę kung-fu i opublikował książkę przedstawiającą tę sztukę walki. Jako aktor zadebiutował w serialu „Zielony szerszeń”. Zagrał w hicie „Wielki szef” w 1971. Bruce otworzył własną wytwórnię filmową „Concorde Film Production”, którego działalność rozpoczął produkując film „Droga smoka”. Lee był jednocześnie głównym aktorem, reżyserem i producentem. Zmarł niespodziewanie, 20 lipca 1973 r. w Hongkongu, najprawdopodobniej z powodu obrzęku mózgu doznanego na planie. Jego najważniejsze filmy to: „Wina ojca”, „Wielki szef”, „Droga smoka”, „Wejście smoka”, „Wściekłe pięści”.

Filozofia i praktyka Bruce'a Lee

To, że Bruce Lee w stosunku szybkim czasie doszedł niemal do szczytu doskonałości w sztuce walki wręcz z użyciem różnych broni nie jest sprawą samych wrodzonych predyspozycji (talentu) psychofizycznych. Ćwiczył on swoje ciało (strukturę) fizyczną i trenował różnorodne techniki z niebywałym samozaparciem (uporem) i wytrwałością. Starał się ćwiczyć znacznie więcej i lepiej od innych. Nie zaniedbywał przy tym również ćwiczeń umysłu i charakteru, studiując filozofię życia, poddając się również głębokim refleksjom. Jedna z maksym Bruce'a Lee brzmiała

„Sztuki walki bazują na zrozumieniu ich ciężkiej pracy i całym zakresie umiejętności. Trening siłowy, użycie siły są łatwe, lecz trudno jest osiągnąć, pełny zakres umiejętności walki. Aby to zrozumieć musisz studiować wszystkie ruchy naturalne we wszystkim co żyje. Oczywiście możesz poznać takie ruchy walki i sztuki innych. Możesz studiować i obliczać tępa i słabości. Poznanie choćby tych dwóch elementów da ci zdolności powalić go z łatwością”.

„Niektórzy ludzie rodzą się ze zdolnościami fizycznymi, poczuciem szybkości i męską wytrzymałością. To świetne ale w sztukach wszystko czego się uczymy to nabyte umiejętności. Wchłanianie sztuki walki to jak doświadczanie buddyzmu. Odczuwanie go idzie od serca. Masz życzenie osiągnąć to o czym wiesz, że jest ci potrzebne. Kiedy to staje się częścią ciebie wtedy wiesz, że to masz. Osiągnąłeś sukces. Możesz nigdy do końca nie zrozumieć wszystkiego, ale trzymaj się tego. W miarę postępu poznasz prawdziwą naturę, prostej nieskomplikowanej drogi. Obserwujesz prostotę natury doświadczasz życia jak nigdy przedtem”.

„Sztuka wymaga kompletnego opanowania techniki rozwiniętej poprzez odbicie jej w duszy”.

„Sztuka jest drogą do osiągnięcia absolutu (nieograniczonej doskonałości) i esencją ludzkiego życia. Celem sztuki nie jest jednostronne przestawienie ducha, duszy i zmysłów, lecz odtworzenie wszelkich zdolności ludzkich, myślenia, odczuwania i nastawienia woli na rytm życia zgodny z życiem natury. W ten sposób bezgłośny głos będzie słyszalny i nasze „ja” będzie z nim w harmonii”.

Odporność i ostrość krawędzi swoich dłoni zawdzięczał Bruce Lee uderzaniu ich o twarde przedmioty znajdujące się w różnych miejscach, w których znajdował się. Czynił to nawet podczas rozmów z ludźmi jeśli przed sobą miał twardy przedmiot. Wiele akcji kung fu i innych sztuk walki przewiduje uderzenia końcami wyprostowanych palców ręki (a także zgiętych). A zatem Bruce Lee wiele uwagi poświęcał ćwiczeniom wzmacniającym palce. W tym celu wykonywał on między innymi wiele (kilkadziesiąt) tzw. Pompek na dwóch, a nawet na jednym palcu (kciuku). W trakcie publicznych pokazów chętnie demonstrował finezyjne, błyskawiczne ciosy ręką, a także rozbijanie gołą stopą kilkucentymetrowej grubości deski. Wiele satysfakcji dawała mu praca instruktorska we własnych szkółkach kung fu zakładanych w stanach zjednoczonych. W wyniku rozważań powstała książka Brece'a Lee pt.. „Tao Jeet Kune Do” (termin ten tłumaczy się jako „Droga przechwytującej pięści”), w Tao należy pojmować jako ład kosmiczny, zbiór praw rządzących przyrodą wraz ze społeczeństwem jako jej część, a także jako specyficzną drogę.

Świat afirmacji,mandali, kadzidełek i mantr część druga cd.

2010-12-16T13:59:00.003+01:00

(Afirmacje- mandale- mantry)
Oddech dający życie

Kluczem do medytacji i szczęścia jest właściwy sposób oddychania

co to znaczy – medytować? Siedzieć tępo wpatrzonym w ścianę i mruczeć mantry? To przecież każdy potrafi...

Otóż nie. Podstawą prawidłowej medytacji jest oczyszczający, rozluźniający oddech, który wprowadzi nasz umysł w stan pełnej synchronizacji fal mózgowych. To właśnie wtedy będziemy w stanie pokonać stres, lęki, poczucie winy i spojrzeć na siebie i świat innymi oczyma. Większość ludzi nie umie oddychać – owszem, nasze płuca odruchowo pobierają powietrze, wypuszczają je, jakoś tam dotleniając organizm na poziomie koniecznym do przeżycia. Jednak jest to oddech zbyt szybki, zbyt płytki, nie zapewniający nam dostatecznej ilości życiodajnej energii. A przecież właśnie oddychanie jest podstawą zdrowia fizycznego i psychicznego.

Szybki oddech skraca życie.

Jogini twierdzą, że każdy człowiek ma swą określoną liczbę oddechów, więc długości ludzkiego życia nie mierzą w latach, lecz właśnie oddechami. Dlatego staraj się oddychać jak najwolniej, najgłębiej. Jak oddychać, by oczyścić organizm, zrelaksować umysł i uwolnić się od złych emocji? Najlepiej jest rozpocząć ćwiczenia z lekkim żołądkiem, np. Na czczo. Usiądź wygodnie ( jeśli możesz, na podłodze „po turecku”, a jeśli nie to na krześle). Podłóż pod siedzenie wełniany koc lub skórę jakiegoś roślinożernego zwierzęcia np. Owcy, by odciąć się od szkodliwych promieniowań idących spod ziemi. Kręgosłup musi być wyprostowany. Ręce oprzyj na udach, z dłońmi zwróconymi ku górze, palce wskazujące dotykają kciuków, tworząc koło.

Wypchnij z siebie stresy i lęki

Zazwyczaj oddychamy płucami, a powinniśmy przeponą. Kobiety, które kończyły szkoły rodzenia, wiedzą, o co tu chodzi. Oddech przeponowy oddaje nieocenioną przysługę podczas porodu: zmniejsza nieznośny ból do poziomu pewnej niewygody. Zamknij oczy i powoli nosem wdychaj powietrze, licząc do czterech. (jeśli to za długo, jak na pierwszy raz, policz do trzech. W miarę postępów przedłużaj okres wdychania, zatrzymywania i wydychania – przy czym wydech powinien być dłuższy niż wdech. Jeśli na początku jednoczesne oddychanie i liczenie sprawia ci trudność, możesz najpierw nauczyć się oddychać, a dopiero potem wprowadzić liczenie). Staraj się skierować wdychane powietrze najpierw do przepony. Poczuj, jak wypełnia brzuch, który wypina się do przodu. Potem powietrze zaczyna wypełniać płuca i idzie aż do ramion. Poczujesz, że się unoszą. Wyobrażaj sobie, jak strumień jasnego światła wypełnia brzuch, płuca, ramiona. Nie wysilaj się, to musi być naturalny oddech. Zatrzymaj powietrze i znów policz do czterech. Następnie zacznij powoli wydychać je ustami ( zrób wargami ryjek, jakbyś wdychał(a) przez rurkę), licząc do sześciu. Wyobraź sobie, że to wydychane powietrze to ciemny obłok, pełen trucizn, lęków, stresów, które właśnie z siebie wyrzucasz. Możesz nawet określić daną emocję, której chcesz się pozbyć, np... złość na męża czy żonę, zazdrość o awans koleżanki z pracy. Powtórz ćwiczenia trzy razy (lub więcej, jeśli nie czujesz zmęczenia), cały czas licząc i wczuwając się w sygnały dobiegające z ciała. Poczujesz napięcia w różnych miejscach – tam tkwią twoje problemy, stresy, zadawnione urazy. Możesz nawet świadomie „przepychać” powietrze przez te miejsca. W miarę upływu czasu poczujesz, że blokady znikają, oddycha ci się lżej. Energia zaczyna przepływać bez przeszkód.

Teraz będzie nam łatwiej

Jogini twierdzą, że kontrolowanie wdychanego i wydychanego powietrza rozluźnia głębiej umiejscowione napięcia oraz udrażnia kanały energetyczne w całym organizmie. A swobodny przepływ życiodajnej energii, którą nazywają praną ( to chińskie chi), jest warunkiem pozbycia się zadawnionych blokad emocjonalnych co jednocześnie uspakaja umysł i pozwala lepiej funkcjonować w życiu. Skupienie myśli na procesie oddychania oddala napływające obrazy, czyli sprawia, że zapominamy o troskach. Gdy wracamy do rzeczywistości nie wydaje się nam ona taka straszna i znajdujemy potrzebne rozwiązania i siły konieczne do pokonywania problemów. Ćwicz codziennie rano i przed snem maksymalnie 20 min. Gdy już opanujesz proces właściwego oddychania, poczujesz, że twój umysł zaczyna wchodzić w dziwny stan – stan potrzebny do medytacji.

Vipassana

Klasyczna medytacja buddyjska

Uspakaja wycisza umysł, pomaga zwalczać agresję i nałogi. Nic dziwnego, że stosuję się je od lat w indyjskich, a ostatnio angielskich i amerykańskich więzieniach oraz domach poprawczych. Uprawiający ją przestępcy szybciej wracają na łono społeczeństwa.

Czas i miejsce.

Znajdź sobie spokojne, ciche miejsce, gdzie nikt nie będzie Ci przeszkadzał. Dobrze byłoby ćwiczyć zawsze o tej samej porze.

Najlepiej jest medytować wczesnym rankiem, kiedy umysł zdążył się przebudzić ze snu, lecz nie jest jeszcze zajęty codziennymi problemami. Nie najgorzej jest również medytować wieczorem, byleby nie tuż przed snem. Na początku może być to 10 – 15 minut. W medytacji liczy się całkowite wyciszenie umysłu, a nie bicie rekordów. Dopiero wtedy, gdy medytowanie nie będzie sprawiało nam trudności, możemy je wydłużyć o kolejne 5 minut. I tak dalej.

Postawa

Dla początkujących najlepsza jest pozycja siedząca, ponieważ uspakaja ono ciało, a wraz z nim wycisza umysł. Możemy przyjąć kilka różnych pozycji siedzących: na krześle, na podłodze ze skrzyżowanymi nogami. Jeśli siedzimy na poduszce, chwytamy pośladki i podciągamy je do tyłu. Następnie prostujemy kręgosłup i lekko pochylamy do przodu szyję. Znalezienie punktu równowagi zajmie nam trochę czasu. Nasze ciało same da nam odpowiedź, czy przyjęliśmy odpowiednią postawę. Jeśli poczujemy w jakimś jego miejscu niewygodę, musimy sprawdzić, czy aby nie za bardzo go nie naprężamy.

Pamiętajmy o tym, że vipassana to nie koncentracja, tylko świadomość wszystkich procesów, jakie w danej chwili zachodzą. Musimy być świadomi wszystkiego, a nie skupiać się na tym, by jak najmniej odczuwać niewygody, czy też jak najmniej myśleć. Dlatego, kiedy już odnajdziemy punkt równowagi, nie zwracajmy uwagi na to, że coś nam w ciele dokucza. Przyglądajmy się temu, jakbyśmy oglądali telewizję, a wszystko przeminie.

Podczas medytacji vipassana siedzi się z zamkniętymi lub przymkniętymi oczami. Jeżeli jednak poczujemy senność, możemy otworzyć oczy i na krótką chwilę przenieść wzrok do góry. Pomoże nam to odzyskać przytomność i kontynuować ( medytacja nie jest ucieczką od rzeczywistości, tylko próbą jej lepszego zrozumienia).

Świadomość ciała

Kiedy już siedzimy wygodnie w pozycji medytacyjnej, przyglądamy się procesom zachodzącym w naszym ciele. Zaczynamy od czubka głowy, powoli rozszerzając naszą uwagę na oczy, uszy, policzki, nos i podbródek. Wczuwamy się w naszą głowę. Czy jest lekka, czy może ciężka? Co w niej się dzieje na poziomie fizycznym? Wraz z upływem czasu przenosimy naszą uwagę na szyję, ramiona i ręce. Czy czujemy ciepło i mrowienie, czy też spokój?

Zstępujemy w głąb klatki piersiowej, a następnie w stronę genitaliów. Okolica brzucha jest wyjątkowo podatna na rozmaite wrażenia. Podczas medytacji wrażenia te mogą się zwielokrotnić. Nie staramy się ich tłumić, tylko przyglądajmy się im i odkrywamy ich przyczynę. Często rozmaitym wrażeniom cielesnym towarzyszyć będą konkretne myśli. Możemy w ten sposób zrozumieć, że miejsce naszego umysłu nie jest tylko w mózgu, ale w całym ciele. Nasze ciało jest matrycą wspomnień. Podczas medytacji ból, mrowienie, czy też podniecenie może być nośnikiem czegoś, co niegdyś wyparte, powraca teraz do naszej świadomości. Jeśli już uświadomimy sobie zależność między tym, co dzieje się w naszym ciele, a naszymi myślami, możemy przejść do następnego etapu medytacji.

Świadomość oddechu

Tak jak ciało jest naszą podstawą, oddech jest naszym napędem. Dlatego gdy jesteśmy pobudzeni czy zdenerwowani, po prostu szybciej oddychamy a gdy jesteśmy wyciszeni, mamy powolny, długi oddech. Oddech jest zatem doskonałą wskazówką tego, co się z nami dzieje. Jest też doskonałym narzędziem relaksacji i uważności. Wystarczy go obserwować, aby przestać się przejmować natrętnymi myślami, które często pojawiają się podczas medytacji. Staramy się stopniowo go spowalniać i wydłużać. Ważne jednak, abyśmy nie robili tego na siłę, ponieważ wtedy popadniemy w stan rozdwojenia i oddech zacznie się nam wymykać. W medytacji staramy się zawsze jednoczyć z tym, co obserwujemy.

Przenosimy więc całą naszą uwagę na oddech.

Kiedy wdychamy, śledzimy powietrze, jak wchodzi przez dziurki do nosa, wpływa do płuc i brzucha, dostarczając naszemu organizmowi energii.
Kiedy wydychamy, czujemy, jak powietrze z nas uchodzi, a wraz z nim wszelkie nasze cielesne i duchowe problemy.

Staramy się również uchwycić ten punkt miedzy wdechem a wydechem, kiedy nasz organizm znajduje się w stanie zawieszenia. Oddech jest napędem myśli. Dlatego w tej krótkiej chwili znajdujemy się w doskonałym stanie bez myśli.

Z czasem będzie nam coraz łatwiej przyglądać się temu obiegowi powietrza, co może nam się szczególnie przydać w stanach wyjątkowego pobudzenia.

Świadomość umysłu.

Kiedy już opanujemy nasze ciało i oddech, medytacja stanie się znacznie spokojniejsza. Powiada się że celem medytacji jest wejście w stan bez myśli. Nie powinniśmy jednak tłumić myśli, ponieważ wrócą one do nas ze zdwojoną mocą. Przez cały czas siedzimy w bezruchu i zamkniętymi oczami i obserwujemy to, co do nas przychodzi. Mogą być to nasze własne fantazje albo odgłosy z otoczenia. Nie jest to istotne. Po prostu przyglądamy się temu i dalej medytujemy. Kiedy nauczymy się nie zwracać uwagi na myśli, one same będą znikać jak mrok pod wpływem światła. Vipassana dlatego nazywana jest „medytacją wglądu” ponieważ jest celem jest zrozumienie natury zjawisk, że są one nie trwałe i złudne. Podczas medytacji staramy się zrozumieć, skąd bierze się to złudzenie? Kiedy więc przychodzi do nas jakaś myśl, szukamy jej źródła. Skąd bierze się to, co pojawia się i znika? Skąd przychodzi i dokąd odchodzi? Czy jest w nas, czy po za nami? Tego rodzaju pytania mogą przydać się nie tylko podczas medytacji, ale również w normalnym życiu, kiedy jesteśmy zmuszeni zmagać się z jego problemami. Podczas medytacji rozwijamy uważność, którą następnie staramy się utrzymywać w naszym codziennym życiu. Albowiem dopiero wtedy kiedy świadomie żyjemy, nasza medytacji staje się doskonała.

Zbieranina różnych wycinków ze starych miesięczników i czasopism

2010-12-09T01:22:00.007+01:00

Instrukcja: Aby przeczytać dany artykuł kliknij na niego otworzy się w większym rozmiarze po ponownym najechaniu na artykuł wskaźnik zmieni się w lupkę z plusem w środku, proszę jeszcze raz kliknąć w tym miejscu a nastąpi ponowne powiększenie o rozmiarze możliwym do przeczytania. Kiedy będziesz chciał wrócić do reszty artykułów kliknij na pasku przeglądarki zieloną strzałkę powrotną a wrócisz do poprzedniej strony. Tak powtarzając czynności możemy czytać artykuły. Instrukcję zamieszczam dla wygody użytkowników aby nie musieli dochodzić co i jak. Nad artykułami znajdują się oryginalne tytuły.

(Stare wycinki z gazet)

Pięć zasad

W ciągu roku w Krakowie

Okinawa Karate

Pierwszy łyk wody - mistrza Fu Zhongwena

Chanxijing

Patriarchowie taijiquanu

Aikido

Alex Wang mistrz Baugazhang

Qigong - przepis w szesnastu wersach

Zaniedbany Taoista

Masaż Stóp

Książki które warto przeczytać część I

2010-12-09T01:16:00.001+01:00

(Polecane książki)

"Tao miłości "

autor: Ivan Hoffman

By móc prawdziwie kochać, trzeba poznać samego siebie: odkryć swe zalety i wady, a następnie tak pokierować życiem, aby jedne i drugie dobrze nam służyło. Ivan Hoffman, nawiązując do taoizmu, który narodził się ok. 2500 lat temu, przybliża czytelnikowi swe bardzo osobiste refleksje...

---------------------------------------------------------------------------------

"Droga zen"

autor: Alan Watts

W opinii znawców książka Wattsa to jedno z najbardziej wszechstronnych dzieł na temat zen, jakie do tej pory wyszło spod pióra człowieka Zachodu. Przejrzyście i przystępnie napisane, rzeczowe studium umieszcza zen w kontekście historii religii Wschodu.

Alan Watts zmarły w 1973 roku teolog, był uznanym popularyzatorem buddyzmu zen i filozofii hinduskiej i chińskiej. Cieszył się reputacją jednego z najoryginalniejszych filozofów XX wieku. Był autorem około dwudziestu książek o filozofii i psychologii religii, a Droga zen to najważniejsza z nich.

---------------------------------------------------------------------------------

"Duchowe nauki Tao"

autor: Mark Forstater

Choć prawdziwego Tao nie można wyrazić słowami, Mark Forstater postanowił przybliżyć je czytelnikom i odpowiedzieć na najbardziej podstawowe pytania:

* Czym jest Tao?
* Skąd pochodzi?
* Co powoduje?

W tym celu sięgnął do nauk Czuang-tsy, wielkiego taoistycznego mędrca. Czerpiąc z jego zabawnych, a zarazem bardzo mądrych opowieści, wyjaśnia, jak można podążać Drogą Natury, nie przeciwstawiać się biegowi wydarzeń, lecz umiejscowić się w ich nurcie i nie tylko go zaakceptować, ale także cieszyć się nim.

Mark Forstater jest producentem filmów, z których najbardziej znany to Monty Python i Święty Graal. Interesuje się taoizmem i ćwiczy tai chi. Jest autorem kilku książek: The Spiritual Teachings of Marcus Aurelius, The Living Wisdom of Socrates, The Spiritual Teachings of Seneca i The Spiritual Teachings of Yoga. Mieszka i pracuje w Londynie.

-----------------------------------------------------------------------

"Istota Tao - wprowadzenie w podstawy taoizmu na podstawie oryginału Tao Te Ching oraz nauk wewnętrznych Chuang-Tsu"

Istota tao to kolejny przekład starożytnego chińskiego tekstu Tao Te Ching którego autorem jest prawdziwy znawca doskonale umiejący przybliżyć współczesnym nawet bardzo starożytne teksty.

Dzięki tej książce czytelnik wychowany w innej kulturze łatwiej zrozumie i zaakceptuje taoistyczną wizję świata, a przede wszystkim uzna, że taoizm to nie magia czy sposób tłumaczenia niepowodzeń życiowych, lecz zwarta koncepcja, dzięki której łatwiej jest wyjaśnić nawet najbardziej skomplikowane sprawy.

Thomas Cleary pozwala uwierzyć, że i dzisiaj można zostać taoistą.

----------------------------------------------------------------------

"Jedna Dharma - wyłaniający się buddyzm Zachodu"

autor: Joseph Goldstein

W Jednej Dharmie znany amerykański nauczyciel buddyzmu przedstawia najważniejsze nauki i praktyki, które przeniknęły ze Wschodu do zachodniego buddyzmu. Prostym, osobistym językiem omawia to, co najbardziej liczy się dla ludzi Zachodu. Przez cały czas lektury mamy jednak wrażenie, a w końcu i pewność, że wszelkie ważkie sprawy, jakie omawia, wspólne są dla wszystkich nauk buddyjskich. A o wiarygodności stwierdzeń Goldsteina świadczą liczne przykłady, jakie zaczerpnął ze swojego, czasami bardzo osobistego doświadczenia.

Joseph Goldstein studiował i praktykował medytację od 1967 roku pod duchowym przewodnictwem nauczycieli z Indii, Birmy i Tybetu. Jest współzałożycielem Towarzystwa Medytacji Wglądu w Barre w stanie Massachusetts w USA. Od lat jeździ po całym świecie z wykładami i warsztatami związanymi z medytacją. Jest autorem książek Doświadczenie wglądu i Medytacja wglądu.

------------------------------------------------------------------------

"Tao seksu i długowieczności - współczesne, praktyczne podejście do starożytnego stylu życia"

przekład: Tomasz Sikora

Autor w swojej książce podkreśla, że kluczem do osiągnięcia harmonii psychicznej i fizycznej oraz do zwalczania chorób i złego samopoczucia jest profilaktyka zdrowotna. Zamieszczone w książce ćwiczenia oddechowe, chińskie techniki gimnastyczne, a także taoistyczne sposoby uprawiania seksu zostały dokładnie wyjaśnione i wzbogacone dodatkowymi ilustracjami.

Wszystko po to, by ułatwić czytelnikowi osiągnięcie harmonii umysłu i ciała, co wzmacnia system obronny i decyduje o zdrowiu. Niniejsz książka jest kontynuacją Tao zdrowia.

Przekład: Tomasz Sikora

--------------------------------------------------------------------------

"Tao zdrowia - współczesne, praktyczne podejście do starożytnego stylu życia"

autor: Daniel Reid

Alternatywne w stosunku do medycyny zachodniej metody leczenia wzbudzają w świecie coraz większe zainteresowanie. Książka Daniela Reida, stanowi jedyny w swoim rodzaju, wszechstronny i praktyczny samouczek harmonijnego i pozytywnego stylu życia, jest jednocześnie dobrym wstępem do samego taoizmu.

W przystępny dla współczesnego czytelnika sposób przedstawia - w świetle najnowszych zachodnich odkryć naukowych - wyważony i wszechstronny system reguł dotyczących zdrowego życia, od ponad 5 000 lat wykorzystywany np. w chińskiej medycynie. W pracy tej zawarte są wiadomości z zakresu diety i odżywiania, głodówki i wydalania, ćwiczeń oddechowych i fizycznych, medytacji i jogi, a więc tego wszystkiego, z czym spotykamy się na co dzień.

Daniel Reid osobiście wypróbował na sobie to wszystko, o czym pisze, gdyż według niego sens ma tylko taka teoria, która przynosi praktyczne korzyści.

-------------------------------------------------------------------------

"Tao związków miłosnych - równowaga między kobietą a mężczyzną"

autor: Ray Grigg

Ray Grigg jest psychologiem i literaturoznawcą. Z taoizmem i filozofią zen zetknął się podczas studiów. Dzięki nim - jak sam mówi - udało mu się osiągnąć poczucie równowagi i doznawania pełni życia. Obecnie poswięca się literaturze oraz podróżowaniu. Tak jak ryba może polegać na wodzie, w której pływa - pisze autor Tao związków miłosnych - tak mężczyźni i kobiety mogą polegać na przyciąganiu się płci, które pozwala im wniknąć nawzajem w głąb tao. Wzrastająca swiadomosć głębi i zakresu seksualnosci wzmaga również swiadomosć cielesną, dzięki czemu energie ciała i umysłu mogą się wzajemnie wzmacniać. Wraz z zaistnieniem tej równowagi otwiera się możnosć pełnego doswiadczenia jednosci.

Przekład: Beata i Jerzy Moderscy

-------------------------------------------------------------------------------

"Kim naprawdę jesteś"

autor: Dalajlama

Według Jego Świątobliwości Dalajlamy, wszyscy posiadamy zdolność osiągnięcia szczęścia i znalezienia sensu w życiu, jednak kluczem do tego jest samopoznanie. W swojej nowej książce ten światowej sławy buddyjski nauczyciel i laureat pokojowej Nagrody Nobla pokazuje czytelnikowi, w jaki sposób pozbyć się błędnych poglądów na temat "ja" i przyjmować świat z bardziej realistycznej i pełnej miłości perspektywy. Za pomocą przystępnych objaśnień i stopniowych ćwiczeń Jego Świątobliwość pomaga czytelnikowi ujrzeć świat takim, jaki jest naprawdę, a także wyjaśnia, w jaki sposób, dzięki połączeniu medytacyjnej koncentracji i miłości, można osiągnąć prawdziwe oświecenie.

Książka, pełna anegdot i osobistych wspomnień z życia Jego Świątobliwości, zainspiruje i doda wiary we własne siły każdemu, kto szuka duchowego spełnienia.

Jego Świątobliwość XIV Dalajlama Tenzin Gjaco urodził się w 1935 r. w północno-wschodnim Tybecie, w rodzinie ubogich chłopów. Ten światowej sławy buddyjski nauczyciel podróżuje intensywnie po świecie, nawołując do ekumenicznego porozumienia, życzliwości i współczucia, szacunku dla środowiska naturalnego, a przede wszystkim do pokoju na świecie.

Dr Jeffrey Hopkins jest tłumaczem Dalajlamy od dziesięciu lat. Ten buddyjski uczony, autor i tłumacz ponad trzydziestu pięciu książek dotyczących buddyzmu, jest emerytowanym profesorem studiów buddyjskich i tybetańskich na Uniwersytecie Stanowym w Wirginii.

---------------------------------------------------------------------------------

"Biografia XIV Dalajlamy"

autor: Gilles Von Grasdorf

Charyzmatyczna osobowość Dalajlamy i jego działania na rzecz światowego pokoju doprowadziły do przyznania mu w 1989 roku pokojowej Nagrody Nobla. Jego moralny autorytet w świecie czyni z niego pierwszoplanową postać współczesności. Paradoksalnie jednak politycznego przywódcę Tybetańczyków otacza wiele tajemnic.

* Kim jest?
* Jaką rolę w dojściu do władzy Dalajlamy odegrała jego rodzina?
* Jego matka jest nadal szanowaną przez Tybetańczyków postacią. Ale czy jego ojciec również?
* Czy umarł śmiercią naturalną, czy może został zamordowany?
* Czy seksualne fantazje regenta oraz przesiąknięte chciwością otoczenie Dalajlamy doprowadziły do upadku Dach Świata?
* Jaką rolę odegrały chińskie służby specjalne i amerykańska CIA w Krainie Wiecznych Śniegów?
* Jakie były ich działania, kłamstwa, na czym polegała ich niejednoznaczna postawa?
* Dlaczego rząd tybetański na uchodźstwie nigdy nie został uznany przez rządy innych krajów?
* Co stanie się z Tybetem, gdy odejdzie obecny jego przywódca XIV Dalajlama?

Książka ta, pełna nigdy dotąd niepublikowanych informacji i rozmów z wieloma ważnymi osobistościami, w tym z samym Dalajlamą, przynosi sensacyjne wiadomości i jest zaproszeniem do zadania sobie pytań na temat przyszłości narodu i cywilizacji, które znajdują się na skraju przepaści.

Gilles Van Grasdorff jest dziennikarzem, wielkim znawcą Tybetu. Napisał dotąd dwanaście książek na ten temat, w tym książkę-wywiad z Dalajlamą wraz z osobistym lekarzem XIV Dalajlamy Tajemnice medycyny tybetańskiej.

Ta bezkompromisowa biografia jest owocem dziesięciu lat prowadzonych przez autora badań.

---------------------------------------------------------------------------------

"Dobre serce - Dalajlama czyta Ewangelię"

autor: Dalajlama, Laurence Freeman

Trzon książki Dobre serce stanowią komentarze Dalajlamy do wybranych fragmentów Ewangelii. Każdy rozdział zaczyna się wybranym urywkiem z Ewangelii, czytanym i komentowanym przez Jego Świątobliwość - Kazanie na Górze (Mt 5, 1-12), Przypowieść o ziarnku gorczycy i królestwie Bożym (Mk 4, 26-34), opis Przemienienia na Górze Tabor (Łk 9, 1-6) i Zmartwychwstania (J 20, 10-18). Książka zawiera również dodatkowy materiał na temat chrześcijaństwa i buddyzmu.

Polskie wydanie zostanie opatrzone specjalnym wstępem przygotowanym przez Jego Świątobliwość Dalajlamę oraz ojca Laurence'a Freeman OSB, dyrektora i przewodnika duchowego WCCM.

W 1994 roku w Londynie odbyło się Seminarium Johna Maina z udziałem Jego Świątobliwości Dalajlamy, który przyjechał na zaproszenie o. Laurence'a Freemana, benedyktyna i dyrektora Światowej Wspólnoty Medytacji Chrześcijańskiej. Coroczne Seminarium Johna Maina organizowane jest dla upamiętnienia życia i dzieła Johna Maina, irlandzkiego benedyktyna, założyciela ośrodków medytacji chrześcijańskiej na całym świecie, który nauczał medytacji w tradycji przekazanej przez Jana Kasjana i Ojców Pustyni.

---------------------------------------------------------------------------------

"Droga do wolności"

Autor: Dalajlama

Praktykowanie buddyzmu to walka pomiędzy negatywnymi a pozytywnymi siłami umysłu. Medytujący stara się osłabić to, co negatywne, a wzmocnić i rozwijać to, co pozytywne. Nauki zawarte w tej książce mają przekształcić umysł, a przeczytanie, bądź wysłuchanie choćby jednego jej fragmentu, może przynieść wielką korzyść. Zmiany rozpoczynają się od momentu uświadomienia sobie złudzeń, jak np. gniewu czy zazdrości. Nauki formułują sposoby uwolnienia się od ułudy, a kresem tej drogi jest wolność od cierpienia i szczęśliwość oświecenia.

-------------------------------------------------------------------------------

"Harmonia światów - o naturze cierpienia i drodze mądrego, pełnego współczucia działania".

autor: Dalajlama

Pokolenia żyjące obecnie na Ziemi, jako pierwsze w historii ludzkości, dostrzegają prawdopodobieństwo zagłady życia i końca naszego świata. Wcześniej powodem było zagrożenie jądrowe, teraz ekologiczne – poszerzanie się obszarów pustynnych, skażenie powietrza i wody, ocieplenie planety, szaleńcze wycinanie lasów. Nasze postępowanie wobec planety różni się od postępowania wobec ludzi...

Dalaj Lama jest reprezentantem wielkiej kultury, której jądro stanowi mądrość przetrwania we współczesności w stanie nietkniętym. A to, że owa kultura może przetrwać jedynie na obczyźnie, jest dowodem ułomności naszego świata. Tybet jest dla dzisiejszej epoki czymś w rodzaju kapsuły czasu z okresu, gdy świat trwał w harmonii, a życie koncentrowało się wokół spraw ducha. Dzisiaj, gdy nasz świat stracił orientację i znajduje się w stanie kryzysu, bardziej niż kiedykolwiek potrzebujemy owej mądrości, jeśli chcemy przetrwać.

Na trzy październikowe dni 1989 roku w Newport Beach, w Kalifornii, Dalaj Lama zebrał siedmiu sławnych specjalistów psychoterapeutów, ażeby odbyć pasjonująca dyskusję o naturze cierpienia i sposobach jego przezwyciężenia.

Z Dalaj Lamą rozmawiają: Daniel Goleman, Stephen Levine, Jean Shinoda Bolen, Daniel Brown, Jack Engler, Margaret Brenman-Gibson i Joanna Macy.

------------------------------------------------------------------------------

"Jak umierać i żyć lepszym życiem"

Autor: Dalajlama, Jeffrey Hopkins

W kolejnej książce, czerpiąc z tradycji tybetańskich Dalajlama analizuje etapy, które wszyscy przechodzimy w trakcie umierania. Podpowiada, jak przygotować się na czas śmierci, jak przechodzić na drugą stronę bez lęku i wzburzenia. Warunkiem naszego szczęścia, zarówno w codziennym życiu, jak i w trakcie umierania, jest opanowany umysł, który stanowi źródło wszelkiego dobra zarówno dla nas, jak i naszych bliźnich.

------------------------------------------------------------------------------------------------

"Myśli płynące z serca"

Autor: Dalajlama

W tej książce Dalajlama pragnie przekazać coś ważnego ludziom znajdującym się w różnych sytuacjach życiowych. Mamy tu zatem słowa skierowane pod adresem szczęśliwych i cierpiących, naukowców i nauczycieli, rolników i wielu innych zawodów. Wydaje się, że Dalajlama nie zapomniał o nikim, a jego słowa rzeczywiście płyną z serca, co bardzo wyraźnie czuje się podczas lektury. To właśnie głos serca łączy wszystkich ludzi bez względu na religię, profesję, wykształcenie, czy wyznawane poglądy.

-------------------------------------------------------------------------------------------------

"Sztuka szczęścia w pracy"

Książka ta stanowi swego rodzaju kontynuację bestsellerowej Sztuki szczęścia. Tym razem jednak Dalajlama i Howard C. Cutler starają się zgłębić niezwykle istotny dla większości z nas temat pracy i jej wpływu na nasze życie.

W swoich rozważaniach autorzy poruszają m.in. następujące kwestie:

* Jak radzić sobie ze zbyt wymagającym szefem i trudnymi współpracownikami,
* a także innymi interesującymi czynnikami, np. nadmiarem wyzwań lub nudą?
* Czy można konstruktywnie podchodzić do zmiany pracy, a nawet jej utraty?
* Co tak naprawdę decyduje o tym, czy praca daje nam satysfakcję i poczucie szczęścia?

H. C. Cutler, wzbogacając głęboką, duchową mądrość Dalajlamy swą wiedzą psychologiczną, pomaga nam wcielać jego rozważne wskazówki w codzienne życie.

Sztuka szczęścia w pracy to nieocenione źródło siły i spokoju dla każdego pracownika.
----------------------------------------------------------------------------------------------------

"Feng shui - Sekret szczęścia, miłości i bogactwa"

* Marzena Gęsiarz
* Wydawca: Studio Astropsychologii
* Data wydania: 2007, Wrzesień
* Wydanie: 1
* ISBN: 978-83-7377-278-6
* Liczba stron: 259
* Wymiary: 145 x 205 mm
* Okładka: miękka

Marzena Gęsiarz w najnowszej książce o Feng Shui pokazuje drogę człowieka wiodącą od uporządkowania własnego otoczenia do wykorzystania energii krążących we Wszechświecie, a będących podstawowym źródłem prawidłowego kształtowania losu indywidualnej jednostki. Poprzez przestrzeń, w której dokonuje się realizacja naszych celów zachodzi istotna relacja pomiędzy światem naszych pragnień, a światem energii, którą możemy uzyskać w celu ich osiągnięcia. Książka autorki, znawczyni Feng Shui nie tylko wyjaśnia zasady tej sztuki kreowania przestrzeni mieszkalnej naszych domów, ale również wprowadza w odnowione wartości filozoficzne starożytnych Chin, które we współczesnym świecie zyskują nową wartość. Zwielokrotniają one wykorzystanie Energii Wszechświata dla celów stworzenia przyjaznego środowiska do celów samorozwoju i samorealizacji jednostki ludzkiej.

Drogi czytelniku po przeczytaniu tej książki odniesiesz wrażenie, że wokół ciebie świat otworzył wrota do magicznego pałacu czasoprzestrzeni, który stanie się twoim sanktuarium wolności na zasadach Feng Shui.

----------------------------------------------------------------------------

"Budda o słonecznym obliczu". Nauczanie mistrza zen Ma-tsu
Autor: Pai-chang

Wydawca: miska ryżu
Data publikacji: 2005
Oprawa: miękka
Stron: 126
Tłumaczenie: Thomas Cleary, Bon Gak

Jeden z najbardziej wpływowych nauczycieli złotego wieku chińskiego czan, Pai-chang był nauczycielem Huang-po i dziadkiem w Dharmie Lin-chi. Używając powiedzenia "dzień bez pracy jest dniem bez jedzenia" dla nadania odpowiedniego tonu życiu klasztornemu, Pai-chang ustanowił formę funkcjonowania wspólnot klasztornych Zen, która przetrwała do dnia dzisiejszego.

Jego styl nauczania, podobnie jak Huang-po i Lin-chi, nie uznaje połowicznych wysiłków: aby osiągnąć całkowite wyzwolenie, musimy odrzucić wszystkie nasze przywiązania — przywiązanie do pożądania, czystości, nawet do samego oświecenia. Mistrz szczególnie wskazuje na ograniczenia werbalnego przekazu i nieustannie odwodzi swoich uczniów od niepełnych nauk, aby zaczerpnęli głęboko czystej wody prawdziwego urzeczywistnienia.
--------------------------------------------------------------------------------------------------

"Niczego już więcej nie poszukujcie". Nauczanie mistrza zen Lin-chi
Autor: Lin-chi
Wydawca: miska ryżu
Data publikacji: 2003
Oprawa: miękka
Stron: 97
Tłumaczenie: Irmgard Schloegl, Bon Gak

"Lin-chi I-hsuan, ojciec linii przekazu Szkoły Zen Lin-chi (jap. Rinzai), zmarł 10 stycznia 866 roku, u schyłku dynastii Tang (618-907 n.e.), w czasie trwania której pojawiło się wielu wielkich Mistrzów Zen — Te-shan, Huang-po, Chao-chou, Nam-chuan, Pai-chang. /.../ Jak u wszystkich wielkich Mistrzów Zen, wiedza Lin-chi była głęboko zakorzeniona w naukach buddyjskich i poparta doskonałą znajomością pism, które zresztą często cytował. Jednak zamiast rutynowej pamięciowej nauki wymagał on rzeczywistego wglądu w pisma oraz życia, które z takiego wglądu wypływa. Jeśli czasami zdarza mu się szydzić, to nie z pism, ale ze swoich uczniów, którzy woleli pobożnie i kurczowo trzymać się słów, niż próbować je zrozumieć. /.../ Lin-chi ma opinię niezwykle gwałtownego i bezpośredniego. Kiedy naprawdę się wścieka, to tylko po to, aby odciąć przywiązanie do jakiegokolwiek ideału czy też idei, a należy pamiętać, że zwraca się przy tym do doświadczonych mnichów. Jego pozorne przeczenie samemu sobie jest kolejnym zręcznym środkiem, które ma na celu wyrwanie uczniów ze stanu samozadowolenia. W tych zapiskach Lin-chi mówi sam za siebie, jasno i zdecydowanie." [ze wstępu tłumacza angielskiego Irmgarda Schloegla].

-------------------------------------------------------------------------

"Żyj z radością"

Wydawca: Galaktyka
Data publikacji: 2008
Oprawa: twarda
Format:143x205
Stron: 328
Tłumaczenie: Łukasz Szpunar
ISBN: 978-83-7579-034-2

Od wieków buddyści czerpią nieograniczone pożytki z medytacji. Ale jak ona działa? I dlaczego? Nawet najlepsi współcześni naukowcy przez długi czas nie byli w stanie tego stwierdzić. Aż do teraz.

W swej pionierskiej książce, znany na całym świecie nauczyciel buddyjski Yongey Mingyur Rinpoche odkrywa przed nami tajemnice medytacji. Przy współpracy z naukowcami z Waisman Laboratory for Brain Imaging and Behavior, pomaga nam lepiej zrozumieć współczesne badania naukowe, wskazując na to, że systematyczna praktyka medytacji uaktywnia obszary mózgu odpowiedzialne za szczęście i współczucie.

Z zaraźliwą radością i nienasyconą ciekawością, Yongey Mingyur łączy zasady buddyzmu tybetańskiego, neuronauki i fizyki kwantowej w sposób, który na zawsze zmieni nasze podejście do ludzkiego doświadczenia. Stosując opisane przez autora podstawowe praktyki buddyjskie, możemy odkryć, jak rozwiązywać codzienne problemy, rozpoznając nieograniczony potencjału, własnego umysłu.

To przewodnik, który wskazuje, jak ulepszyć wędrówkę przez życie. A podróż zaczyna się w miejscu, w którym się znajdujemy, stawiając pierwszy krok.

Daniel Goleman (ze wstępu)

Ta książka to dar… nie tylko dla tych, którzy poszukują ścieżki, ale takżedla biznesmenów, lekarzy, nauczycieli, rodziców… i wszystkich pragnących poprawić jakość życia, nie tylko swojego, ale i innych żyjących w ich otoczeniu. Biorąc tę książkę do ręki, czytelnik otrzymuje wielką życiową szansę. Szansę nie tylko na radość, ale i na spełnienie.

Roshi Reiko – Maria Moneta-Malewska, autorka książki Zen. Zamiatając skały, czesząc mech

Ta książka to prawdziwa mądrość. Żywa i przejrzysta. Rinpoche zbudował pomost między naukami Buddy a współczesną neuronauką oraz fizyką. Z łatwością znajduje punkty wspólne w – jak się wydaje na pierwszy rzut oka – tak odległych i skomplikowanych dziedzinach. Dzięki temu podróż, w jaką się udajemy, czytając jego książkę, jest niezwykle barwna i interesująca.

W podejściu Rinpochego czujemy miłość oraz głębokie, intymne wręcz zaangażowanie. Nieustannie powtarza, że doświadczenie nas samych i świata, w jakim żyjemy, stanowi li tylko projekcję naszego umysłu. Co więcej – jesteśmy w stanie zmienić własny umysł. Po prostu obserwując wszystko, co się w nim dzieje, możemy sprawić, by neurony w naszym mózgu zmieniły swój sposób funkcjonowania.

Rozwijając w sobie miłość i współczucie oraz przekształcając własne myślenie w niczym nieograniczoną wolność, możemy urzeczywistnić naszą wrodzoną mądrość i przebudzić się do prawdziwego szczęścia.

Koniecznie przeczytaj tę książkę.

Richard Gere, aktor

Ta książka stanowi nieocenione źródło wiedzy o nas samych i drogowskaz pokazujący, jak uczynić życie radosnym.

W książce Żyj z radością każdy czytelnik może odkryć coś dla siebie. Praktykujący buddysta usystematyzuje i pogłębi swą wiedzę. Ten, kto chce się dowiedzieć czegoś o buddyzmie, zyska wiele cennych informacji. Wszyscy, którzy po prostu pragną lepiej zrozumieć swoje życie, niezależnie od reprezentowanego światopoglądu, znajdą tu wiele inspirujących wątków.

Lama Rinczen,
Przewodniczący Rady Polskiej Unii Buddyjskiej pod patronatem Jego Świątobliwości Dalajlamy

Wielki szacunek budzi fakt, że ktoś na tak bardzo wysokim poziomie, jak Mingyur Rinpoche, chce i potrafi mówić zrozumiale dla swoich słuchaczy i czytelników, jednocześnie przekazując nam najważniejsze i fundamentalne nauki buddyjskie. Mingyur Rinpoche doskonale łączy odkrycia współczesnej zaawansowanej zachodniej nauki o mózgu i umyśle z naukami Buddy, unikając jednocześnie zarówno nadmiernej psychologizacji, jak i powierzchowności.

Mam nadzieję, że czytelnik z radością zagłębi się w lekturze tej książki – to świetny tekst stosunkowo młodego nauczyciela, który dobrze rozumie zachodnią mentalność.

Czcigodny Kanzen - opat świątyni Sanboin

-----------------------------------------------------------------------

Mistrz Zhuang

„Prawdziwa księga południowego kwiatu”

przekład: Małgorzata Religa

Tytuł oryginału: „Zhuangzi Shou”

Najwybitniejszy traktat taoistyczny i zarazem najwykwintniejszy pod względem literackiego stylu zabytek pisarskiej kultury starożytnych Chin przełożony na specyficzny język współczesnego komiksu. Dla osoby nie znającej „Czuang Tsy” stanowić może pierwszy krok w filozofię taoizmu i zachętę do osiągnięcia po pierwowzór. Dla czytelnika znającego pełną wersję dzieła doskonała zacheta do zastanowienia się nad tym na ile taoisyczna nauka daje się zwizualizować.

Rezenzja A.O

„Punktem wyjściowym filozofii Prawdziwej Księgi Południowego Kwiatu, podobnie jak w starszym i bardziej znanym Daodejing, jest idea wielkiego Dao ( w polskiej transkrypcji, której będziemy się trzymać w tym jednym przypadku – Tao ) w jego funkcji Wyższego Absolutu, obcego świata fenomenu i niedostępnego poznaniu zmysłowemu. Tao to zasada występująca wszędzie, łączy wszystko w niewidzialny sposób. To, co powstaje z Tao, nazywa się De, jest szczegółem w zasadzie. Jest tym, co poszczególne rzeczy wydobywają z tego, co ogólne. To, co przeprowadza poszczególne rzeczy z ogółnego bezkształtu w stan posiadający formę, nazywany jest losem(Ming). I nazywa się to naturą rzeczy czy też naturą człowieka. Ale kształt rzeczy nie jest niezmienny. W rzeczywistości nie ma momentu, w którym rzecz we wszechświecie nie podlegałaby przemianom. Zatem to, co nazywamy naturą, jest procesem cynamicznym. Działając ( przez niedziałanie) zgodnie z nią, mówi Zhuagzi, odnajdujemy szczęście. Ale celem niedziałania jest osiągnięcie czegoś więcej – stanu czystego doświadczenia”.

Wyd I 1992 110str.( wydawnictwo wodnika)

------------------------------------------------------------------------

Aut.Andrzej Płochocki

„Bonsai – sztuka miniaturyzacji drzew i krzewów”

„Japońskie słowo bonsai składa się z dwóch części „bon” oznacza tacę lub pojemnik i „sai” drzewo, roślinę. Bonsai więc to drzewko lub krzew pasadzone i uprawiane w płaskim pojemniku i zminiaturyzowane dzięki specyficznej uprawie i pielęgnacji.

Dla początkujących w sztuce miniaturyzowania drzew i krzewów istotne jest zrozumienie, na czym polega różnica między rośliną doniczkową a bonsai. Od umiejętnie uprawianej rośliny doniczkowej oczekujemy szybkiego wzrostu, zdrowego wyglądu i efektownych kwiatów, owoców i ozdobnych liści. Nasza ingerencja sprowadza się do stworzenia roślinie odpowiedniego środowiska i jej pielęgnacji. Bonsai jest zaś dziełem, które tworzymy sami, choć zgodnie z przyjetymi zasadami. Drzewko powninno być posadzone w pojemniku, którego kształt, pojemność i kolor muszą harmonizować z formą drzewa, jego wiekiem i kondycją. W sztuce bonsai pojemnik odgrywa bardzo ważną rolę i wraz z uformowanym drzewkiem stanowi o pieknie kompozycji. Każde bonsai odznacza się nieopwtarzalnym charakterem. Tworząc je z drzew tego samego gatunku oraz formując je w tym samym stylu łatwo zauważymy ich odrębne, osobnicze cechy. Charakterystyczne dla bonsai jest też zaznaczenie frontu drzewka. Okółkowo wyrastające gałęzie powinny być dłuższe na bokach, krótsze zaś z przodu i z tyłu. Ważne jest, aby bonsai miało formę jak najbardziej zbliżoną do drzew rosnących w naturze, a zarazem odznaczało się ich wdziękiem i elegancją”.

Z wstępu autora.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------

Wyd. I 1990 ( twarda oprawa) 190 str.

Historia wielkiego Mistrza Yip Mana

2010-12-02T23:33:00.064+01:00

Wywiady i postacie - znani i mniej znani mistrzowie (style chińskie)

Kliknij na obraz aby powiększyć i czytać.

Instrukcja obsługi oglądania filmów

Filmy są z limitem czasowym oglądanie filmu może trwać 71 min. potem możecie po 54 min. ponownie oglądać film od miejsca w którym został przerwany, trzeba przewinąć do momentu ostatniego oglądania. Jeżeli przerwiecie oglądanie w trakcie pozostały czas zostanie zapisany. Kiedy włączymy ponownie stronę z filmem będziemy mogli obejrzeć tyle ile zostało nam limitu przy poprzednim oglądaniu chyba , że wykorzystaliśmy cały limit czasowy. Zapraszam serdecznie do oglądania biografii Wielkiego Mistrza Yip Mana.

Ip Man - Yip Man *2008*(część 1 i 2)

Opowieść o słynnym mistrzu sztuk walki Wing Chun Yip Man (Ip Man), który kształcił m.in. Bruce'a Lee. Film będzie się skupiać na najbardziej dramatycznych latach w karierze mistrza, okresie wojny domowej i okupacji japońskiej. Reżyseruje Wilson Yip (Flash Point, Dragon Tiger Gate, S.P.L.), a w roli głównej wystąpi gwiazda kina akcji Donnie Yen.

Yip man 2- Chung si chuen kei (część 3)

Yip Man: akcja ma miejsce w 1949 roku po przybyciu Yipa do Hong Kongu. Tam też zaczął nauczać Wing Chun. Sammo Hung zagra mistrza pięści Hung Gar. Hung Gar Kuen jest systemem wywodzącym się z południowego Klasztoru Shaolin...