مه سا / قمر در عقربِ ۱۳۹۲

برگی از این زمان، که وقتی دیدمش فقط از روی دستخط دانستم که مال من است.

ماکسیمیلیای عزیزم

خواب دارد مثل فندکی که زیر برگی پاییزی بگیرند، چشمانم را می سوزاند، اما مثل چیزی که این برگ، باران خورده باشد، نه آتش می گیرد، نه خاموش می شود.
من دوباره در اردی بهشت و خرداد، توی اتاق قرمز خانه ی مادر نشسته ام و هوا کمی صبح است. به تمام چند شب گذشته فکر می کنم که چطور تا خود صبح جان کندم و تو نبودی، هیچکس هم انگار نبود. و هی تند تند سیگار دود می کنم. درست همینجا بود که سیگار می کشیدم و “۵۹” را می نوشتم. واعتصمو به حبل الله … واعتصمو به حبل الله …
تمام این چند روز توی تشنج و بی قراری، بی آنکه بدانم به کجا، دست می بردم بالا و چنگ می زدم، اما چیزی دستم را نمی گرفت. یا می گرفت و می دانی که من برای کمی فهمیدنش خنگم.
این چند روز که گذشت، گفتند حال من خیلی خراب است. جای نگرانی دارم گویا. و باید به توصیه های وحشتناکشان عمل کنم. وگرنه باز تشنج و بی قراری، دمار از همه لحظه هایم در می آورد.
آه ماکسیمیلیا ماکسیمیلیا … بدجوری تنها مانده ام. این آدم های خوب را که می بینم، که همه رفتنی هستند، دلم بیشتر می سوزد. بعضی وقت ها دلم می خواهد به بعضی ها فرمان ایست بدهم، اما کاری از یک برگ خیس باران خورده ی پاییزی برنمی آید. حتا خش خش نمی کنم این روزها، چاره ام فقط یک آتش بزرگ است که دود از دلم برآورد و من تویش با صدای شکستن برقصم.
آنجا که خواهم رفت، جای خوبی نباید باشد، حتا تو هم نمی توانی باشی. آنجا که می روم “اتاق ۷۱۷″ است، با “یه مشت قرص و سرنگ و زخم” / “بله خوردم، ولی حالا چرا بارون نمی باره؟!”
و من هی قرار است سرفه کنم، هی خاطره، هی خون، و بس نکنم تا دنیا به دور سرم بچرخد.
ماکسیمیلای عزیز، من باید اعتراف کنم آنطور که شواهد نشان می دهد، بدجوری کم آورده ام، و تو باید این را بفهمی، چون الان شب ها ست که چشمانم مثل برگ باران خورده ی پاییز دارد می سوزد.
“من پری کوچک غمگینی را” می شناختم، من “لولیتایی “را می شناختم، من “ماکسیمیلیایی” را می شناختم، اما حالا دیگر خودم را هم نمی شناسم.
ماکسیمیلیا آه ماکسیمیلیا … مثل برگ زردی جدا شده از درختش زیر شرشر باران پاییز، غمگینم.
و نه می سوزم،
نه خاموش می شوم.
“اگر به خانه ی من آمدی / برای من ای مهربان” / لطفن کمی آتش بیار / “و یک دریچه که از آن به ازدحام کوچه ی خوشبخت بنگرم”

دلم پیاله شـرابی است لب به لب دستت
آهــــــای حضــرت ساقی، نگاهدار ، افتاد

بابا
دشتی که می خواند
قلب کودکی ام می لرزید
شیراز دلش می گرفت …
بابا
راز عموهای گم شده در دشتستان را
و دو سه قطره اشک را
گم می کرد توی دشتی هاش
توی دشت های دور جنوب
توی جنوبی بودن درد آورمان
و دشت شقایق های شیراز
عزادار می شدند …

آواز دشتی بابا
گسل های دلم را شناخته بود
دست دل کودکی ام رو شده بود
و بابا
هی حافظ می خواند
زیر درخت پیر نارنج حیاط
تا دلم نلرزد
و فاصله اش را با روزهای زندان کریم خان
حفظ می کرد
و از پشت ارگ
بستنی می خرید
که خاطرات شیرین بسازد از کریم خان زند !
…
بابا نمی دانست
می دانم
“مسیح” برادری بود
و تنها پیامبری بود
که پس از کشته شدن
به صلیب کشیده شد
تا خیابان های شیراز
جلجتا بشوند
و صلیب
بچرخد
میان شهر
و بابا گریه کند
…

مه سا زرین / فروردین ۹۲

پ.ن: اردی بهشت شیراز کجا و بهشت خدا کجا بابا …

گاهی بدجوری دلم برات تنگ میشه، بدجووور…
می دانم که گاهی هر از گاهی اینجا را می خوانی، می دانم.
و می نویسم که بدانی، بدجوری دلتنگت می شوم، بدجووور.
که بدانی بدجوری جای خالی ات توی این خانه حس می شود، این صبح های لعنتی، این تنهایی های لعنتی، این اشک ها که اخیرن تند تند راه افتاده اند، این نازها که می خریدیشان… همه دارند بدجوری جای خالی ات، جای نشنیدن صدای زنگ دار مردانه ات را حس می کنند.
این خانه گاهی بدجوری خراب می شود روی سرم… این صبح های لعنتی، این توی اتاق، خواب نبودنت، این اسم عزیزت ورد زبانم نبودنِ این روزها…
کاش می شد بدانم که خوشحالی، همین، کاش اگر روزی دوباره خوشحال بودی، شادی دانستنش را دریغ نکنی…
هنوز از همان سیگارهایی می کشم که با هم شروع کردیم، هنوز روی کاناپه می بینمت که خوابت برده، بی پتو… هنوز این مودم لعنتی، این میز، این صندلی، حتا این زیرسیگاری، هنوز همه چیز سرکوفت نبودنت را توی سرم می زند…
و فکر می کنم
که این ترنم موزون حزن
تا به ابد
شنیده خواهد شد…
دوستت داشتم، دارم، و خواهم داشت.

آخه بی تو می ترسم
ببین خالیه دستم
تنهام نذار دیگه دیوونه
بی تو می میرم
اگه دستاتو نگیرم
غم توی این خونه می مونه…

بی تو
نه بویِ خاک نجاتم داد
نه شمارش ستاره ها تسکینم
چرا صدایم کردی
چرا ؟؟؟
سراسیمه و مشتاق
سی سال بیهوده، در انتظار تو ماندم و… نیامدی !
نشان به آن نشان
که دو هزار سال از میلاد مسیح می گذشت
و عصر
عصر والیوم بود
و فلسفه بود
و ساندویچ دل و جگر

“حسین پناهی”

می نویسم تا انجام وظیفه کرده باشم.
نه بارانی دارد این بیست دی، که مدعی اش باشم، نه برفی…
سراسیمه و مشتاق سی و دو سال به انتظار نشستن، و رسیدن به این اوج تنهایی در آستانه ی فصلی همیشه و تا ابد سرد، نه شادی ای به لب هایم باقی گذاشته، نه اشکی در چشم، نه حرفی بر لب…
سراسیمه سردرد دارم و درد دارم و بامداد بی حوصلگی بیست دی دیگر خجالت می کشد از بی حاصلی یک عمر انتظار…
سی و دو سال بیهوده، در انتظار تو ماندم و نیامدی
همه این خانه دیگر دارند از چشم های من خجالت می کشند. تلمبار پاکت های خالی سیگار… لپ تاپ زیر خاکستر… هوای مسموم اتاق… جای خالی عکس تو بر دیوار… لیوان های خالی و زیرسیگاری های پر…
در و دیوار به هم ریخته… در و دیوار به هم ریخته شان… خواب در چشم ترم می شکند…
همه دارند آب می شوند می روند توی زمین سربی از بس که نیامدی… از بس نمی آیی…
هنوز روزگار رنگ یک مویم را هم سپید نکرده… زورش نرسیده، دارد دلم را سیاه می کند
هنوز تنهایی را دوست دارم
هنوز خالی ام
هنوز بغض می کنم
هنوز اشکم که نمی آید، بیشتر بغض می کنم
هنوز به تو که هیچوقت نبودی، نیستی، فکر می کنم
هنوز سکوت شب را نمی شکنم
هنوز سکوت مه سا را دوست دارم
هنوز من مثل همیشه ام و با این حال سی و دو ساله ام!
و هنوز منتظرم… اما
دیگر نه سراسیمه
نه مشتاق…
من یک سیاهه از انتظارات بیجای روزگارم!
من شرم هزار اتفاق نیفتاده ی عمر هستم امروز
من خجالت زن نبودنم
من خود افتضاح بکارتم!

من سی و دو ساله ام!
و دیگر نمی توانم جای خالی را با کلمات مناسب پر کنم.
همه واژه هام نامناسب شده اند، ورم کرده اند، جا نمی شوند دیگر توی این حجم خالی بی نهایت! حجمی بی نهایت خالی…
من سی و دو ساله ام، و باورم نمی شود جای کسی که کنار بیست و هفت، بیست و هشت، بیست و نه، ســــــــــــــی و سی و یک سالگی ام بود، امروز اینچنین کنارم خالی باشد…
……………………………….

حالا تو فرض کن تولدم مبارک است
تو فرض کن این حجم لاغر مایوس جای خالی ای را، نقطه چینی را، با آمدنش پر کرده، تو فرض کن من آمده ام!
تو فرض کن برای یک تلفن ساده در این روز باید آنقدر خودت را به دردسر بیندازی، تلاش کنی، التماس کنی، تا بگویی که تولدت مبارک!

اینجا ایران است
خورشید بی رمق ۲۰ دی
شعر کشداری بیش نیست
که محکوم به تکرار است
کش یعنی تکرار…