Maikling Kuwento / Short Story

Ina, Ina Bakit Ninyo Ako Ginawa?

noreply@blogger.com (admin) — Wed, 24 Feb 2010 17:11:00 PST

Ina, Ina Bakit Ninyo Ako Ginawa?
ni MAVO

Ina, ina, bakit mo ako ginawa?... Ito ang tanong ni Michael, isang walong taong gulang na batang lalaking lansangan na naghahanap sa kanyang ina. Ina bakit ninyo ako ginawa?

Ina bakit ninyo ako ginawa? Umiiyak-iyak si Michael nang aking ininterbyu noong Miyerkules ng hapon tungkol sa kanyang buhay kung bakit siya isang palaboy. Dapat sana ay nasa paaralan siya sa mga oras na iyon.

Ina bakit ninyo ako ginawa? Bakit ninyo ako pinapabayaan? Hindi ninyo ba ako mahal?
Nasaan na kayo ni itay?

Si Michael ay isang palaboy. Madalas siyang makikita sa labas ng MSU-IIT na nakikipagtakbuhan sa mga kapwa palaboy at minsan sa mga mag-aaral ng nasabing unibersidad sapagkat hinihipo-hipo niya ang mga babaeng mag-aaral kapag hindi ito nagbigay ng pera. Akala mo’y nakikipaglaro siya sa mga mag-aaral sapagkat may dalang tawa at ngiti kapag siya’y hinahabol. Ikaw’y magtataka kung kilala ba ng mga babaing ito ang batang si Michael. Minsan din ay kalaro niya ang mga kapwa bata na tila’y walang problema sa buhay. Mga batang musmos na dapat ay nasa paaralan nagbabasa at nag-aaral para sa kanilang kinabukasan.

Iniwan si Michael ng kanyang ina at ang lola at lolo na lang ang nag-aalaga sa kanya. Ang kanyang ina ay sinasabing nag-aabroad bilang domestic helper ngunit hindi na ito nakabalik sa kanilang bahay. Ang ama naman niya ay iniwan sila ng kanyang ina noong nalaman buntis ito at hindi na nagpakita. Kaya tanong ni Michael, Ina bakit ninyo ako ginawa?

Ina bakit ninyo ako ginawa? Minsan tanong ng bata kung mahal ba nila siya. Sa mga oras na siya’y ginawa ay naisip ba nila ang hirap na kanilang papasukin. Mula sa mga ngiti at sarap, naisip man lang ba nila kung gaano ito ka sarap ay siya ring kahirap kapag siya’y lumabas na? Napag-usapan ba nila ang magiging kinabukasan ng batang naghahanap ng aruga ng isang ama’t ina? Mga tanong ng isang bata na nandiyan lamang sa kanyang isipan at sa kanyang pusong sugatan.

Paano na lang ang sinabi ni Rizal na na “Ang Kabataan ang pag-asa ng bayan” kung patuloy at mayroong mga magulang na pinababayaan ang kanilang mga anak. Ano na lang ang magiging kinabukasan ng mga batang walang kasalanan at nadamay lamang sa mga hangal na magulang. Kung hindi man lamang magagawa ng mga magulang ang kanilang tungkulin para sa kanilang mga anak, ang mabuti pa siguro’y huwag ninyo na lang buhayin ang inyong magiging anak . Dahil mahirap ang kanilang sitwasyon at mahirap na lumaki na walang mga magulang at ito'y mas masakit pa sa isang hiniwang bawang.

Ina, bakit ninyo ako ginawa?

Baleleng

noreply@blogger.com (admin) — Sun, 07 Feb 2010 20:41:48 PST

Baleleng
ni MAVO

Nangulit ang katanungan sa taas nang makilala ko ang bago kong kaibigang si Baleleng. Siya ay 18 taong gulang at isang dalaga. Nakilala ko siya bilang isang masayahing bata sa may tindahan. Pakiwari ko sa kanyang pananalita ay mas matanda pa siya sa akin, sa kanyang karanasan at sa kanyang maturity.

Nang sumama ako sa kanya napag-alaman kong sa murang edad ay hindi man lamang siya nakatungtong ng pag-aaral. Naglalakad kami at nagkukwentuhan sa daan. Hanggang sa napagod. Kaya umupo kami sa may isang malaking bato na nasa tabi ng daan. Maraming mga sasakyan na dumadaan. Dahil nga sa napahanga ako sa aking bagong nakilala ay hindi ko man lang napansin ang mga taong nakasakay sa mga sasakyan. Pero nakikita ko sila na para bang kumakaway sa aming dalawa.

Hindi naman sa na love at first sight ako sa aking bagong kaibigan, kung hindi ay talagang napahanga lang ako sa kanya. Ewan ko bah! Pangiti-ngiti pa nga ako sa kanya na tila parang nakatingin sa mga paru-paru sa aming bakuran. Sabay tawa, pa smile-smile hehe. Of course, dahil sa cute raw ang mga dimples ko ay kailangan ko talagang ipakita ang asset ko. Para bang nagpapaimpres sa kanya. Hehe nakakahiya naman. Hehe

Oo nga pala, si Baleleng ay isang katutubo na nakatira sa Manolo Fortich. Isang grupo ng mga katutubo sa Bukidnon. Ngunit kapag tingnan mo si Baleleng ay parang hindi mo aakalain na isang katutubo. Hehe nagulat kayo noh?

Ok balik tayo sa aming kwento. Isinalaysay niya ang kanyang buhay sa akin. Naantig naman ako sa kanyang sinabi. Naawa at nagagalit sa taong umaabuso sa kanya at sa kanilang mga ka-tribu.
Imbes na nag-aaral, imbes na nakapagaral, imbes na nag-iisip ng kinabukasan, hindi edukasyon ang kanyang namana sa kaniyang pamilya. Namana niya ang pinaglalaban ang pinagpipilitang karapatang kanila naman talaga subalit kinakamkam ng iilan. Mga mayayamang tao na hindi naman taga roon sa kanila. Dahil sa may mga pera ay nakuha nila ang mga lupa na para sa kanila. Di ko mapigilang manlambot at maiyak sa kanyang salaysay.

Isa lamang sila sa mga katutubong pinagkaitan ng mga mayayamang tao sa ating bansa.
Sa pakikipag-usap ko sa kanya ay napatingin naman ako sa mga taong dumadaan. Hmmm hindi ko alam kung bakit lahat sila ay parang may gustong sabihin sa aming dalawa. Binalewala ko na lamang kasi sa buong akala ko’y naiinggit lamang sila sa aming dalawa.

Hindi mo naman tipong ikakahiya si Baleleng dahil sa hindi naman siya mukhang katutubo. Hehe. Ah basta maganda siya. Sa tingin ko ay hindi siya puro katutubo, kung baga half o mixed blood siya. Siguro ang ama niya ay katutubo at ang kanyang ina ay hindi.

Dahil sa medyo mainit na ang panahon at ako may palaging dala-dalang payong sa bag (Boy scout daw! Hehe). Kinuha ko ito at amin itong pinagsasaluhan habang nakaupo sa may malaking bato na nasa gilid lang ng daan.

Napatingin na naman ako sa mga taong dumadaan. Ewan ko ba kung bakit parang mayroon silang gustong sabihin sa aming dalawa.
Kaya ay ipinagpatuloy na lang naming ang aming paglalakad. Ihahatid ko siya sa kanilang bahay dahil ako’y isang gentleman. Hehe.

Nang nakarating na kami sa kanilang bahay. Ang kanilang lugar ay walang tao. Napakatahimik naman. Hindi naman ako natatakot dahil sa alam kong walang multo na lalabas tuwing tanghali. Gusto niya na sumama ako sa kanya sa loob. Medyo kinabahan ako dahil nga sa walang tao sa aming paligid.

Napahanga ako sa kanila kasi first time kong makapunta sa ganitong uri ng lugar. Nakaupo kaming dalawa sa sahig habang patuloy na nag-uusap. Bigla akong kinabahan dahil sinabi niya na gusto niyang humiga dahil sa masakit ang kanyang ulo at siya’y nagugutom. Pati nga rin ako ay nagugutom rin sa paglalakad. Ginawa pa niyang unan ang aking mga paa. Na parang isang asong napapalibutan ng maraming buto na kakainin.

Nang biglang dumating ang kanyang ina at sabay sabing “Naku dong pasensya ka na sa anak ko.”
“Ha?” sagot ko naman.
“Ay sorry po ma’am. Wala naman po akong masamang balak sa anak mo. Siya pa tong humiga sa aking mga paa. Pasensya po. Wala po talaga akong masamang balak.”
“Alam namin iyon. Ano kasi dong… May pagkabaliw ho yan.”
“Ha? Oh c’mon!” Biglang napa-Ingles yata ako.
“Kaya yan nakahiga ay gutom na kasi iyan. At kung hindi ka naming naabutan ay baka kinagat ka na niya. Kapag gutom iyan ay nangangagat iyan ng tao. Kaya nga lahat kami dito at pati na ang mga kapitbahay namin ay sama-samang naghahanap sa kanya. Dahil hindi naming gusto na may mabibiktima siyang tao.”

Dagdag pa ng ina niya na, “Pagkatapos naming kumain ng almusal ay hindi namin namalayan kung saan siya pumunta. Kapag gutom na iyan ay saka na siya nagiging baliw.”
Nang marinig ko iyon ay bigla akong tumakbo papalayo sa kanila. Natakot at nabigla.

Tang-ina! Kaya pala hindi siya nakapag-aral ay dahil sa kanyang karamdaman. Bigla ko na lang naalala ang lahat ng taong nakakita sa aming dalawa, noong nakaupo kami sa may malaking bato ay para bang may gustong sabihin.

Iyon na pala ang ibig nilang sabihin…. Na baliw ang kasama kong babae.

SINE SINE LANG

noreply@blogger.com (admin) — Tue, 09 Feb 2010 02:10:39 PST

Sine Sine Lang

ni MAVO

Wanted: Trabaho!

“Uyy… Ano ‘to, trabaho? Talaga namang sinuswerte ka ah… hehe”

Iyan si Mark ang taong palaging naghahanap ng trabaho. Talagang masipag si Mark … sa paghahanap ng trabaho. Hindi siya namimili ng trabaho kasi para sa kanya ay ang pagkakaroon ng trabaho ay makakatulong sa kanya sa pagpaparami ng mga karanasang trabaho. Ang ilan sa mga trabahong napasukan na niya ay ang pagiging isang waiter sa sikat na Japanese restawrant, iyon ang gusto niya subalit naging janitor lamang siya dahil sa nakabasag siya ng isang mamahaling gamit, kaya na demote. Naging isang clerk rin siya sa opisina … subalit napagbintangan siya na nagnakaw sa isang mamahaling vase sa opisina ng Institute Librarian sa isang sikat na unibersidad sa Iligan. Namasukan rin siya bilang isang manager sa isang manokan na restawrant pero naging isang taga-ihaw lamang siya dahil sa ninakaw ang ilang mga bote ng softdrinks kaya na demote na naman. Kaya talagang hindi namimili si Mark sa kung anong trabaho dahil kahit anong trabaho, malaki man o maliit ang sweldo basta ito’y mabuti at hindi galing sa masama ay marangal na iyon. Iyan si Mark ang masipag at hindi namimili ng trabaho.

Isa lamang si Mark sa ilang milyong Pilipino na naghahanap ng trabaho.
Isang umaga habang papunta na sana siya sa kanyang trabaho bilang isang supervisor sa isang malaking kompanya sa Cagayan de Oro. Itago na lang natin ito sa pangalang Nesley.

“Prrrtttt!!..” sabi ng gwardya.
“Ano na naman ang problema mo gard? I.D lang ba. Nakita mo ‘to? I.D. ko yan… MARK ANTHONY V. OBSIOMA … gusto mo pa e-espel ko? MA-A-RA-KA-A-NA-TA-HA-O-NA-YA-VA-I-BA-SA-I-O-MA-A . Alam mo ba ‘yon? Alfabetong Pilipino ‘yon. Huh!” Buong pagmamalaki ni Mark sa gwardya.
“Alam ko ‘yon, ulol! Nakita mo ‘to? Di ba ikaw yan? Bawal ka ng pumasok sa kompanyang ito. Dahil sa ginawa mo sa president ng kompanya.”

Hindi na pinapasok si Mark sa kompanyang Nesley. Sapagkat hindi niya alam na ang taong pinagtitripan niya ang ang presidente ng kompanyang Nesley. Kaya mula sa opisina ay naglakad ito papuntang syudad. Sa kakalakad niya ay nakita niya ang karatulang: WANTED: TRABAHO!
Agad-agad niyang hinanap ang address na nakalagay sa karatula. Pinuntahan niya ang address hanggang sa nakita rin niya ang parehong karatula at siya’y pumasok.
“Ah eh, gard, gusto ko sanang mag apply.”
“Ah ganun ba? Ok, magbabayad ka muna para makapasok.”
“Magkano naman?”
“60 pesos”
“Ha? Ang mahal mahal naman. Hindi naman ako pumunta rito para magbayad. Pumunta ako rito para mag apply.”
“Oo, nga. Kaya magbayad ka muna.” Sabi ng gwardya.
“Pambihirang buhay to oh.”

Pumasok na si Mark sa loob ng establisamento. Ngunit panay ang sigaw niya dahil sa madilim ang lugar. Buong akala niya ay ang trabahong naghihintay sa kanya ay isang taga-ayos sa mga sirang bombilya o iyong electrician. Kaya proud na proud si Mark dahil ito’y pinag-aralan niya ng anim na buwan sa Mesda bilang bokasyunal na kurso. May nakita siyang mga taong nasa madilim na lugar habang may kasamang mga kapwa lalaki. Marami at ang iba’y tig-iisa.
Pumasok si Mark at buong akala’y isang electrician, isa lang palang tig-ooperate ng pelikula sa isang sinehan na puro bold ang palabas.

Haha! Kapag galing sa mabuting trabaho kahit malaki o maliit ang sweldo, ito’y marangal at dapat ipagmalaki.

Hiram na Buhay

noreply@blogger.com (admin) — Sun, 07 Feb 2010 20:46:41 PST

Hiram Na Buhay

ni Jovielyn Villarias

Ang buhay ay biyaya ng Diyos. Puno ng pagsubok na kakaharapin. Ika nga nila, bawat isa sa atin ay may kanya-kanyang makukulay na kwento ng buhay, masalimoot man o masaya. Tulad nalang sa kwento ng buhay sa isang pamilya sa liblib na pook ng Digkilaan.

May mag-asawang Claudio at Nolasca, silay masayang namumuhay kasama ang dalawa nilang anak. Ang panganay nila ay pinangalanang Jovielyn. Hindi sila nagkulang sa pagbibigay ng pangunahing pangangailangan sa kanilang mga anak. Limang mabilis na taon ang lumipas nang magsimula ng mag-aral si Jovielyn sa elementarya. Anim na taon niyang ginugugol sa pag-aaral sa elementarya at sa kanyang pagtatapos, napansin niyang karamihan sa kanyang mga kaklase ay magara ang damit samantalang sa kanya ay hindi. Nang sinabi niya ito sa kanyang ina:

“ma, magaganda ang damit ng mga kaklase ko ano?”
“alam mo anak masama ang mainggit, pero bayaan mo anak pag nagkapera tayo
Ibibili kita ng bagong damit. Pero sa ngayon pagtiisan mo muna iyang damit mo.
“Opo.” ang tanging nasagot ni Jovielyn.

Nang nag-aral na siya sa sekondarya. Hindi parin natatapos ang gawain nila ng kapatid niya tuwing lingo. Ang magbinta ng native food gaya ng: puto, suman, bibingka, sa karatig pook minsan pingtatawanan pa sila sa mga taong walang ibang magawa sa buhay kundi ang mang-asar. Hindi nila iyon pinansin ang mahalaga sa kanila ay maibinta ang lahat ng paninda. Kung may ilang matira ay kinakain na nila ito, dahil hindi naman magagalit ang ina’y nila.

Doon sa paaralan nila minsan napag-usapan nila ng mga kaklase ni Jovielyn kung bakit wala pa siyang boyfriend.
“ah, jov, bakit ayaw mo pang magka boyfriend?” tanong ng kaklase niya.
“eh kasi takot akong masaktan at baka maging sagabal pa sila sa aking mga pangarap..char!!”
“eh mas maganda kung may BF ka para magkaroon ka ng inspiration sa iyong pag-aaral!”
“inspiration? Ah basta tama na sa akin na magulang ko ang inspiration ko.. kaya lagi kong dasal na habaan pa ang buhay ng aking mga magulang dahil sa kanila ako kumukuha ng lakas!!!” ang mahaba niyang paliwanag.

Sa patuloy na pagtakbo ng araw nang papalapipit na ang buwan ng pagtatapos ay napaka excited ni Jovielyn. Isang napaka ispesyal na araw para sa kanya ang kanyang pagtatapos. Masayang nag e-iskort sa kanya ang kanyang mga magulang. Nagpapasalamat si Jovielyn sa kanyang mga magulang sa walang humpay nitong suporta sa kanyang pag-aaral, andiyan palagi sa tabi niya tuwing nangangailangan siya ng payo.

Pagsapit ng May 3, 2004. Sinamahan si Jovielyn sa ina’y niya sa Manticao kasi mag te-take siya ng entrance exam sa “BOSCO” o Bukidnon State College. Nakapasa siya doon kaya lang huli na siyang nainform sa pinsan niya na pumasa siya. Kaya nakapag-enroll na siya sa MSU-IIT sa Gen.Ed.

Taong 2006-2007 nag shift siya ng AB FILIPINO. Sabi ng pinsan niya noong nag-take siya ng entrance exam sa BOSCO na seguraduhin lang daw ni Jovielyn na papasa siya dahil AB COURSE ang makukuha niya kapag hindi siya pumasa. Dahil pinagtatawanan daw doon ang AB kasi ahente raw ng baboy. Samantalang sa iit AB FIL. Ang kurso niya, ngunit subukin kaya nilang pumasok ng AB sa iit tingnan lang natin kung hindi sila mag-nose bleed.

Hindi mawawala ang pagsubok sa buhay ng tao. Kaya sa taong 2007 Abril 10. pag-uwi ni Jovielyn sa kanilang bahay pagkatapos niyang makapag-enroll ng summer class. Sa ganap na 7:30 ng gabi dinala nila ang ama niya sa Gregorio T. Lluch Memorial Hospital dahil hinimatay ito at nawalan ng lakas. Dito napasabak si Jovielyn dahil sa lahat ng pinaka ayaw niyang puntahan ay ang hospital. Umabot ng isang lingo doon ang kanyang ama.

Hindi siya makapag-concentrate sa pag-aaral kasi alalang-alala siya sa kalagayan ng kanyang ama. Hindi na maipagtataka dahil malapit siya nito. Kahit napupuyat Jovielyn, kinabukasan ay papasok parin siya. Naging rota niya ay hospital-boarding house-paaralan at vice-versa. Nang minsan pagkatapos ng klase nila kay Prof. Melba Ijan, pumunta sila ng kaklase niya sa room 210 upang doo’y matulog. Nang biglang nagtext sa kanya ang pinsan niya at sinabing:

“Gang, wag kang papasok ngayong hapon, kailangan mong maghanap ng pera para pang-ultrasound ng papa mo.. kailangan mong manghiram ng pera sa kakilala mo.. 550 pesos ang kakailanganin..”
Tumulo ang luha niya. (,_;)
“Saan ako manghiram? At may magpapahiram din naman kaya sa akin?” ngunit sa kabila ng alinlangang iyon sinubukan parin niyang puntahan ang mga kakilala niya. Una niyang pinuntahan ang amo niya noong nagtatrabaho pa siya bilang tindera sa isang maliit na tindahan. Pinahiram siya doon ng 500 daan. Kaso kulang parin pumunta nanaman siya sa kaibigan niya na si Mae-ann:

“Mhae, may itatanong sana ako.”
“oh ano iyon?”
“kulang kasi ang perang pang-ultrasound ng papa ko, hihiram sana ako ng 50..”
“ahm, may kaunti pa akong natirang pera diyan bibigyan kita.. ‘wag munang bayaran bilang tulong ko na rin iyan alam ko naman na nagigipit kayo at kailangang-kailangan ninyo ngayon ng pera..
“Mhae, salamat..”
“Wala ‘yon sino pa naman ang magtutulungan tayo lang rin naman diba?”
“Salamat talaga..”

At pinahiram siya ng 100 nahihiya na sana siyang lumapit dito kasi ang laki na ng naibigay nitong pera at hindi pa pinababayaran sa kanya at kung minsan nga mag-iiwan ito ng sulat na may kasamang pera bilang tulong daw. Kaya agad na naka schedule ang pagpapa-ultrasound ang ama niya. Nagka problema daw ang liver niya kaya para iyang nagdidilaw.. umabot ng isang lingo doon sa hospital sa pamamalagi ang ama niya. Nang makalabas na sila a hospital inakala niyang okey na ang lahat, nagkamali si Jovielyn dahil nagkasakit nanaman ang ama niya isang lingo itong naghihingalo sa bahay nila sa Digkilaan… Ngunit hindi nila ito dinala sa hospital kasi may nakapagsabi na hindi raw maaaring e-admit ang papa niya dahil may lumabas na itim-itim sa kanyang balat at kapag nalapatan daw ito ng gamot nakamamatay daw ito. Kaya hindi na nila ito dinala, sa awa ng Diyos naka survive ang ama niya..

Dalawang linggong masasabi na ni Jovielyn na gumaling na nga ang kanyang ama dahil bumallik na ang gana nito sa pagkain, tapos hindi na siya nagsusuka..ngunit nang sumunod na lingo bigla nanamang humina ang ama niya..buti nalang nawala na ang mga itim-itim sa kanyang balat kaya dinala na nila ito sa hospital.

Nang katapusan na nang pasukan sa summer classes. Sinabi ni Jovielyn sa ina’y niya na hindi muna siya mag-aaral sa darating na pasukan sa first semester dahil alam niyang mas kakailanganin nila ng pera sa ngayon dahil sa sitwasyon nila at iyo’y sinang-ayunan ng kanyang ina. Ngunit nang malaman ito ng kanyang ama hindi ito pumayag. Di porke nagkasakit siya hihinto na raw sa pag-aaral sa Jovielyn. Ayaw ng kanyang ama sa disisyon ni Jovielyn dahil nanghihinayang siya na makahinto ang anak sa pag-aaral.. pero talagang walang-wala na sila Jovielyn. Nahihirapan na nga silang bumili ng gamot sa ama niya at ang laki pa ng utang nila.

“Anak, hindi ka hihinto sa pag-aaral! Magaling na ako eh..wag ka nang mag-alala pa sa akin!”
“Pero pa, babalik naman ako sa pag-aaral ngayong 2nd sem..”
“Ah basta mag-aaral ka ngayong daratimg na June..ako ang bahalang maghanap ng pera!!!”
“Pa, ganito kasi iyan..hindi ako makapagconcentrate sa pag-aaral kapag ganyan ang kalagayan ninyo!!!”
“Huwag mo na nga akong alalahanin pa dahil magaling na ako.”
“Pa, sana maintindihan mo ako.” Ang tanging nasagot ni Jovielyn.
“Oo, sige kung iyon ang disisyon mo anak.” Sabay sa pagbuhos ng luha sa kanyang pisngi…

Nang inkala ni Jovielyn na okey na ang lahat na pumayag na ang kanyang ama sa paghinto niya ng pag-aaral, hindi pala. Nang sumunod na lingo maagang umalis ng bahay ang ama niya dahil pumunta daw sa kanilang detachment sa CAFGU dahil kukunin ang dalawang buwan nitong sahod, ang sabi ng inay niya at nakita rin mismo ni Jovielyn na nakasakay sa motorsiklo patungong city at hindi ito huminto sa bahay nila. Iyon pala’y uutang ng pera para pang-enroll ni Jovielyn..tuwang-tuwa ang ama niya nang dumating ito mula sa city sabi niya:
“Anak, heto kunin mo itong pera mayroon kanang pang-enroll,, ah, nasaan ang nanay mo?” hindi na niya ito napansin na naglalaba lang ang nanay ni Jovielyn dahil sa tuwa na makapag-aral muli ang anak.
“Bukas na bukas pupunta ka sa paaralan ninyo alamin mo kung kailan ang enrollment!!”
“Opo.”

Kinabukasan…nang makauwi na si Jovielyn mula sa paaralan nadatnan niyang nakahiga nanaman ang kanyang ama…giniginaw ito ang taas ng lagnat..atsaka “gitakigan” at minsan pa’y nagdidiliryo at that time nagkatay sila ng manok, para sumarap sa bibig ng kanyang ama ang pagkain ngunit talagang hindi na siya kumain kaya pati sila Jovielyn nawalan na ng gana dahil sa sinapit ng ama. Kaya dahil sa nasaksihan, sinabi ni Jovielyn sa kanyang ina na kapag hindi pa raw gagaling ang kanyang ama kinabukasan hindi talaga siya mag-pa-paenrol. At talagang hindi gumaling ang kanyang ama, katunayan nga niyan dinala pa nila ito sa hospital noong May 31,2007… Dahil lubhang humina ang kanyang ama.

Nang ika-2 araw na nila sa hospital, sinabi ng ama ni Jovielyn sa inay niya na gusto pa niyang mabuhay pero papaano pa raw siya mabubuhay na hindi naman daw siya nakakain, hindi maski tubig nga matuntong sa bibig niya nagsusuka na siya. nagsasalita habang umiiyak…noong June 3, 2007 ng hapon naghihirap na ang kanyang ama. Naka-oxygen na ito..at hinahanap-hanap na ang kanyang mga magulang at kapatid. Kaya kahit ayaw mabitiw-bitiwan ang kamay ni Jovielyn sa kakahawak ng kanyang nanghihinang ama… inalis pa rin ni Jovielyn ang kamay sa kanyang ama, at agad na umuwi sa Digkilaan upang ipaalam sa kanyang grand parents ang naging kalagayan ng kanyang ama. Habang nakasakay siya ng motorsiklo papauwi wala namang tigil/patid sa pag-agos ang kanyang luha, dahil alam niyang maaaring sa pagbalik niya wala ng buhay ang kanyang ama na kung saan pinaka-ayaw niyang mangyari dahil ayaw niyang mawalan ng buhay ang kanyang ama na hindi man lang niya ito nasilayan ang huling paghinga.

Nang pabalik na siya sa hospital kasama ang kanyang kapatid na lalaki malapit pa silang mabangga sa isang auto dahil sa bilis ng takbo ng motorsiklo.!. Naabutan niya ang kanyang inay na umiiyak sa may nurse station, agad niyang niyakap ang ina at nang sinabi nito na hinahanap-hanap nanaman daw siya sa ama niya lalo pang umiyak si Jovielyn dahil miminsan nalang kukurap ang kanyang ama. Hindi man siya makapagsalita alam niyang naririnig parin siya ng kanyang ama. Hindi na makapagsalita ang kanynang ama dahil sabi nga ng mga pinsan niya noong tinitext nila si Jovielyn na bilisan nila patungong hospital iyon palay inatake na ang kanyang ama buti’t naligtas ito ng mga doctor kaya naabutan pa nilang buhay ang ama nila. Pero nararamdaman na niya na hindi mauumagahan ang kanyang ama dahil mahinang-mahiina na itong huminga.

Kaya at exactly 11:32 ng gabi BINAWIAN ng BUHAY ang KANYANG PINAKAMAMAHAL AMA..

Sa ngayon, kahit wala na ang kanyang ama.. patuloy parin siya sa pag-aaral dahil may isang matulungin na tao na nag-offer na papag-aralin siya. Kaya ngayon ay patuloy siyang humarap ng mga pagsubok at hamon ng buhay na INA nalang ang gagabay. Masakit magbiro ang tadhana, ngunit Alam naman niyang pagsubok lang iyon upang tibayan niya ang kanyang loob tungo sa realidad ng buhay.

PAALAM

noreply@blogger.com (admin) — Tue, 09 Feb 2010 02:11:19 PST

PAALAM

ni Fervil Von D. Tripoli

Isang magandang hapon, nakatunganga si Von sa may bintana, malayo ang tingin, at tila nawawala sa sarili… nakalipad pala ang kanyang isipan. “Ano kaya ang magiging magandang surpresa ko sa aking kaarawan” napatanong siya sa sarili. “Sana dumating siya sa kaarawan ko” sunod niya. Sa mga oras palang iyon, ang iniisip ni Von ay si Pearl.

Si Pearl Angeli daw ay katulad ng araw sa kanya, minsan nagbibigay ng magandang sikat minsan naman parang mainit sa kanya, si Pearl kasi daw yung tipo ng babae na mahiyain at maldita, hindi siya umiimik sa hindi niya kakilala minsan pa nga raw ay tinatarayan pa niya ito, malakas ang mood swings kaya minsan nakatawa maya maya ay nagagalit na. Maging anu man si Pearl, babae parin siya, at syempre meron siyang feelings, ayon kay Von.

Maya maya gumalaw ang cellphone ni Von. Merong mensahe ang dumating, ito’y galing kay Pearl, ang taong nagbibigay ng inspirasyon kay Von. Nakangiting kabayo na si Von, habang binabasa ang message mula kay Pearl.

Biglang napatalon si Von habang hawak hawak ang cellphone sa kanyang mga kamay. Pindut ng pindut ng kung anu anu sa kanyang cellphone. Ganito ang naging usapan nila ni Pearl…

Pearl: elo fervs, J
Von: hey, mustah nman ka ha? Gimingaw na bya ko nmu, hek hek
Pearl: Hilom! Kaw ha, kiat nasad ka
Von: >_< storya lng gani ko sa ako na feel karong orasa
Pearl: asus! Oa jud au ka, grr.
Von: Ok lang na, mao raman gud ang nag abot sa akong utok nga dapat naq itx
Pearl: Ok, Fervs, adto baya ko iligan this Sunday, pag adto nako libreha ko ha, hihihi
Von: waaaa, pag chure oi, imu nasad ko ginayagayagaan
Pearl: ambot dli paman ko sure pero basta oi… cge mag kaon sa ko, sakt na ako tyan
Von: tc pearl, bantay kaon jud daghan ha, atakihun nasad ka sa imung ulcer… nyt

Napasigaw si Von ng malakas, parang isang tao na may tinatawag sa kabilang bukid. Noong gabing iyon naparami yata ang nakain niya habang nakikipagkwentuhan sa kanyang mga kasama sa bahay. Masayang nakatulog si Von at maganda naman ang gising niya kinabukasan.

Disperas ng kaarawan ni Von, tumungo siya sa kanyang mga barkada. Nanatili siya kasama nila hanggang sumapit ang alas 12 ng hating gabi, kaarawan na pala ni Von. Nagkantahan ang kanyang mga kasama habang nakalahad ang pagkaing chicheria sa kanilang harapan habang merong 3 boteng red horse. Nagkakwentuhan uli sila at nagtawanan, maya maya kinuha ni Von ang kanyang cellphone. Tumawag siya kay Pearl, pasado alas 12 ng madaling araw, nangungumusta habang pinakikinggan niya ang magandang boses ni Pearl.

Magandang maganda ang salubong ng araw ni Von. Kahit walang tulog ay masayang masaya parin siya at parang walang senyas ng kapaguran sa kanyang mukha.

Sumapit ang tanghali, may message uli sa cellphone niya. Si Pearl uli, nagpapasundo sa kanya sa may tindahan malapit sa eskwelahan. Sa tinagal tagal ng panahong hindi nagsama ang dalawa, nababakas sa mga mukha nila na masaya silang pareho, pero si Von, kumikinang kinang ang mata habang kasama niya ang pinakamamahal niyang babae sa buong buhay niya, parang hindi siya makapaniwala sa kanyang nakikita.

Nakarating na sila sa bahay at nagkwentuhan kasama ang mga dating kaklase sa hayskul. Nakaupo si Pearl sa may mesa habang si Von naman ay sa may hagdan, nakaharap kay Pearl. Di parin makapaniwala si Von sa kanyang nakikita, bakas sa kanyang mukha na masayang masaya siya, umakyat si Von sandali sa taas. Lingid sa kaalaman ng mga tao sa baba, napapasayaw napa ang bida sa taas sa sobrang galak.

Sumapit na ang hapon at kailangan nang lumisan si Pearl sa kanilang lugar. Inihatid siya ni Von sa Bus Terminal, doon ay nag usap sila. Dahil sa hindi nakapagpigil sa Von sa kanyang narararamdaman bigla nyang hinawakan sa kamay si Pearl habang hinila ito sa may bandang gilid. Nanginginig ang tuhod niya habang kinakausap ang magandang dilag. Nag usap nga ng masinsinan ang dalawa…

Von: Gel, I guess this is the time for me to say what I feel for you
Pearl: Cut out will you, I really hate to talk about that, kabalo nako asa na paadto
Von: Paminawa sa ko bisan karon lang. Please
Pearl: Ok, speak
Von: I know, na kabalo naka ani pero gusto lang unta nako isulti sa imuha nga naibog ko sa imuha, I can’t help it, I want to court you again…
Pearl: Humana ka? Maghawa nako mabilin nako sa bus…
Von: Ok, salamat sa imung pag paminaw, tc ka pag pauli ha
Pearl: Babay.. (smiling)
Von: Bye (smiles back)

Hindi mapakali ang binata, hindi maintindihan ang sarili, umabot ang gabi at balisa parin siya. Maya maya ay nag text na naman si Pearl sa kanya, sinasabing hindi nya nagustuhan ang nangyari ngayong araw na ito, nalungkot si Von. Dahil gusto niyang makausap muli ang dalaga, tumawag siya sa phone…

Von: Gel??
Pearl: Fervs undangi na gani ni tanan wala nako ganahi
Von: pero unsa man gud
Pearl: Fervs! Naa nakoy uyab, tinuod ni ako ginasulti bahala ka kung di ka mutuo
Von: (natahimik sandali) Ok I’ll leave you alone… its nice being with you

Biglang naputol ang linya, tumulo ang luha sa mga mata ni Von, umalis at nag pahangin siya sa labas sandali, maya maya pumasok siyang muli at nagsulat ng isang liham
July 07 2007

Pearl,

Nag abot man sa punto na nag confess na ko sa imuha, siguro this is the time na mag tug-an ko sa tinuod sa imuha.

Wala nako ginahangyo sa imu nga sabtun ko nimu, gusto lang nako mabal-an nimu unsa ang naa sa akong side.

Makabalo man jud ko na malain imung reaction sa ako pagsulti sa imuha regarding sa ingon ana na butang... kabalo man ko nga indeed when it comes to love life. Taboo man na sa imuha pag ako imung kastorya ana... mao na ang reason nga wala ko naga open up ingon ana nga topic sa imu.

Gi assume na nako tanang tanan pangit na butang i curse nimu sa ako tungod kay nangulit nasad ko sa imuha. However I’ve taken the risks. Di lang nako gusto nga mas mabug-atan ko sa ako ginadala-dala nga feelings towards sa imuha, makasulti man ta na people change and its normal... ang feelings nako sa imuha nakatago raman na hantud mag abot na sad ang season nga makakuha na sad ko guts pra makamove on. Move on sa ako plans nga mag court sa imuha.

Gitry naq ang mga possible actions para mawala ako feelings towards sa imuha... it seems that the drag is so strong nga bisan pila ka times nako siya ideny it keeps on goin` on... ako utok nakafocus sa imu most of the time..

Thinking of you most of the time makes me happy you know. Mao there are actions nga dili nako masabtan ako mismo nga buhaton nalang nako bisan dili dapat.

Kabalo ko counting the things I’ve done para sa imuha is just a waste of time.
hangyo lang nako give me a chance nga makasmile by giving you what your little heart desires.. In that way.. mafeel pod nako na happy ko para sa imuha, kay mao lang man ang desire sa akong heart ever since.. maka sulti pod ko part of sacrifices nako.. labaw na kabalo ko masuko ka sa akoa. Tapos na feel nako mao diay na counterpart na nabuhat . Feeling nako jugo jud kaayu ko kay puro dili sakto ako nabuhat tanan sa imuha tanan butang nga panan-aw naq na makaplease sa imuha nigawas nga mali jud...

I just want you to know I care for you. And think of you always. Wala man siguro time nga wla ka nako naisip... Even through prayers, naa ka didto. Sa imung hardships trials and kamingaw unta ma endure nimu ang parting ways nimu sa imung family.

Wala gani ko mag expect ikaw diay ang akong biggest surprise sa akong birthday. And i feel very happy by the time na nakita tika usab... halos mu ambak akong dughan sa kalipay pagkakita naq sa imuha. Smile goes on and on, and I always keep an eye on you that time. That’s because I missed you. Very much that tears would fall tungod ana.
Kabalo bitaw ka anang feeling na bisan gunitan nalang gani ka .. para lng nako ma feel nga mao to reality... wala na part sa ako dreams ug fantasies... weirdo buh... OA pa jud mao jud baya na xa.

I felt upset ending the day bad... siguro tama man jud ang sulti sa akong friend
there are times nga mafeel nimu happy kaayo ka ug times na worry kaayo ka kay sad man ka... thinking all over what happened yesterday makes me wonder na siguro bisan gisulti nimu nga you’ve changed, everything changed, mafeel man gihapon nako imung aura ba, the pearl I knew, the one I fall in love with. Baga lang siguro ko ug nawong pero usahay cge baya ko ug pangutana sa akong kaugalingon, siya kaha gimingaw kaha siya sa ako, mangumusta kaha siya sa ako karon time na gnahunahuna nako xa. Mga ingon ana nga butang, masuksuk naq sa ako utok.

Happy man diay gihapon ko bisan ingon ani lang ko sa imuha, bisan suitor ug dili na friend imung tan-aw sa akoa. Tanan naa sa akong heart musulod sa akong utok which maghatag sa ako ug kilig moments :) kabalo ka, many times na pod naq gihunahuna na naa nasad nahitabo sa imu nga maayo like sa katong gisulti nimu sa ako nga you found a guy that u think naa muy chemistry when u get together… ang dagan sa aq huna huna ok lng lipay man pod siya... sakto man ka, sa pag sulti na nagaselos ko whenever you say something about another person, sakit man pud gud usahay. What more can I do. Wala man ko kumpara sa ilaha, kinsa raman gud ko nga tawo para mag selos wla man gani koy right mag dikta mag selos pa kaha.

I would like to cut the message here, siguro by this time, nagsurot na jud ug ayo imung dugo sa akoa… and I feel delighted, somehow sa ingon ana nga butang mahunahunaan pod ko nimu. Anyway, kabalo ko in the near future muabot jud ang time nga dili nako ilahon that’s why I accepted it already. By giving this letter to you, buot pasabot mao nani ang ulahi nga balita nga imu madawat sa akoa, siguro magpakalayo layo napod ko sa imuha kay kabalo ko dili man jud ko nimu madawat kung unsa ko ug kung kinsa ko. If you’re thinking what I’m thinking, mao ni ang letter of goodbye nako sa imuha… Keep in mind nga naa raman pod ko dinhi. Dili ko muhawa pero naa lang ko sa layo… Huna-hunaon lang unta na nimu kanunay… Pag-amping.

P.S.

Pearl, loving you was the best moment I had in my entire life… be good always “ate banday”.

Yours truly,
Fervil

Naipadala nga ni Von ang sulat at nangyari nga ang kanyang inaasahan, simula noong mga panahong iyon, hindi na siya nakakuha ng mga text messages o balita mula kay Pearl. Nalungkot si Von hanggang dahan-dahang natanggap na nga niya na ito ang realidad ng buhay, na kailangang mabuhay kahit hindi umaayon sa ang panahon.

Heto na naman si Von nakadungaw sa bintana at nakatingin sa malayo, pinagmamasdan ang makulimlim na kalangitan, maluha luha ang kanyang mga mata, nagiging matamlay. Maya maya nakangiti na siya habang tumulo ang kanyang luha … Tumayo, isang salita ang kanyang nabanggit, hinding hindi niya malilimutan… “Paalam”.

Gawa ni:
Fervil Von D. Tripoli

“PAGLALAKBAY”

noreply@blogger.com (admin) — Tue, 09 Feb 2010 02:11:44 PST

PAGLALAKBAY

ni Glyza Resabal

Isang napakagandang sikat ng araw ang nagpagising sa akin. Lumabas ako mula sa kwarto at nakita ko ang mga bumubukadad na bulaklak sa hardin sa labas ng aming bahay. An g bahay naming ay yari sa kahoy at napapalibutan ng mga halamang namumulaklak na pinaghirapang itanim ng aking ina.
Nakita ko si mama sa may hardin at abalang-abala sa pagdidilig ng mga halaman. Napalingon si mama sa akin na nakatayo malapit sa pintuan ng aming bahay. “o, nak, gising ka ana pala?”
“Sa’n sina papa at kuya Jun?” ang aking tanong na may ngiti sa aking mga labi.
“Ang kuya mo ay nasa likod ng bahay nagbubungkal ng lupa para ilibing ang pusa na namatay. Ang papa mo ay nasa kusina naghahanda ng ating almusal.” Sagot ni mama habang nakayuko na kinukuha ang patay na dahon sa halaman.
“Ma, aalis po ako mamaya kasama ng mga kaibigan ko. Pupunta kami sa beach.” Wika ko na may himig paglalambing.
“Hay naku! Palagi ka naman ganyan eh… Mas pipiliin mo pa makasama ang mga kaibigan mo kaysa sa amin.” Wika ni mama na parang hindi ko alam kung sasang-ayon. “Hala sige, kumain ka muna bago ka aalis.” May himig na kasiguraduhan na pumayag.

Puno ng tuwa ang aking mukha nang pumayag si mama sa pagsama ko sa aking mga kaibigan. Agad-agad akong naghanda ng mga gamit na dadalhin para sa outing sa beach. Pagkatapos kong maghanda at kumain umalis ako ng bahay at nagtungo sa bahay ng aking kaibigan na si Jhona. “Anong oras ba talaga alis natin patungo sa beach?” tanong ko kay Jhona.
“Pagkompleto na tayo dito.” Sagot ni Jhona.
“Ay naku! Ang tagal pa ng mga yun. Sigurado darating ang mga yun pasado alas-onse! Logi na tayo sa oras ng ating pamamasyal.” Sabi ko na may tinig pagka-inis dahil sa pagiging excited.
“Maghintay na lang tayo dito. Dadating din ang mga yun maya-maya.” Sagot ni Jhona.

Eksaktong alas-diyes ng dumating ang mga kasama naming sina Gian at Janeth. Umalis kami sa bahay nina Jhona sakay ng L300 van na pagmamay-ari ng pamilya ni Janeth. Nang Dumating kami sa beach puro kayuwaan ang nasa aming isipan. Sabuyan ditto sabuyan doon ng tubig dagat na kung tatama sa aming mga mata ay napakahapdi ngunit baliwala ang hapdi dahil sa mga tawa na lumalabas sa aming bibig dulot ng kasiyahan na aming nararamdaman. Patuloy parin ang kulitan hanggang sa oras ng kainan.
“Hoy! Lawrence hinay-hinay sa pagsubo baka hindi na kami makakain dahil inubos mo na!” Pagbibirong sabi ni Janeth.
“Tumigil ka! Ikaw nga riyan ang may mas malaki na katawan sa atin. Kung ikaw ang kakain tiyak ubos ang pagkain.” Nakatawang sabi ni Lawrence.
“Kayong dalawa. Tumigil na kayo para mabusog tayo sa pagkain at hindi sa hangin na pumapasok sa ating bibig dahil sa katatawa.” Sabi ni Jhona na pinatitigil ang dalawa dahil baka mauwi sa away ang pagbibiruan.
Madilim na nang ako’y nakauwi sa bahay. Madilim ang paligid at walang ilaw ang bahay nang aking madatnan. “Ma… Pa…” tinawag ko sina mama at papasabay bukas ng ilaw, ngunit, walang sumagot. Dumungaw ako sa may bintana at tumingala sa kalangitan na punong-puno ng mga bituin na kumikislap sa kalawakan. Naisipan kong umupo malapit sa bintana upang makita ang napakagandang mga butuin habang naghihintay sa mga kasambahay.
“Panginoon, ang ganda talaga ng langit.” Wika ko habang nakatingin parin sa kalangitan.
“Diyos ko salamat at napakabuti mo talaga sa akin at binigyan ninyo ako ng masaya at magandang araw.” Ang aking sabi na tila nakikipag-usap na kaharap ng personal ang Diyos.

Napatingin ako sa aking relo. Alas-otso na ay wala parin sina mama, papa at kuya. Hanggang naisipan kong umalis ng bahay upang hanapin sila.

Napakadilim ng ng paligid sa labas ng bahay. Nakita ko ang ganda ng mga alitaptapna lumilipad-lipad sa paligid. Nakaka-aliw tingnan at naisipan kong hulihin ang alitaptap na lumapit sa akin. Sinundan ko ang daan na kung saan mayroong maraming alitaptapat sa aking paglingon.
“Bakit hindi ko Makita ang ilaw ng aming baha?” tanong ko sa aking sarili na may pagtataka. “Aaaahh… Baka brownout kaya nawala ang ilaw.” Bulong ko sa aking sarili.

Nagpatuloy ako sa paglalakad. “Magandang gabi ho…” sabi ko ng makasalubong ko ang isang matandang babae.
“Magandang gabi din naman.” Sabi ng matanda na uugod-ugod sa paglalakad.
“Sa’n ho ba akyo galling?” tanong ko.
“Du’n sa may pampang merong nahulog na bus doon at napakaraming patay.” Sagot ng matanda na hagarhal ang tinig.
“Mabuti naman po at sa tanda n’yong iyan ay nakapunta pa kayo sa may pampang?” ang sabi ko na may himig pagbibiro.
“Ikaw, Sa’n ba ang punta mo?” tanong sa akin ng matandang babae.
“Hinahanap ko po sina mama, papa at kuya kasi wala sila sa bahay pagdatring ko kanina…”
“Hala sige, mag-ingat ka dahil marami ka pang dapat harapin sa iyong paglalakbay.” Sabi ng matanda na may pagbabala.

Nagpatuloy na naman ako sa aking paglalakad kunot noo kong iniisip ang sinabi ng matanda. Habang naglalakat ako, natapakan ko ang dumi ng kalabaw. “Eeeeewwww….” Ito na marahil ang ang ibig sabihin ng matanda. Pagtingin ko sa aking harapan isang aso ang kumakahol at galit na galit ang mukha na humarap sa akin. Wala akong maisip na paraan kundi ang tumakbo at hinabol ako ng aso hanggang napunta ako sa isang maliit na kuweba at naisipan kong magtago doon. Sumilip ako sa labas ng kuweba na aking pinagtataguan at nakita ko na papalayo na ang aso. Naisipan ko na magpahinga muna. Napapikit ang aking mga mata nang isandal ko ang aking ulo sa bato. Bigla akong napadilat nang may ,alamig na bagay ang gumagapang sa aking hita. “Tulong… Tulong… Diyos ko…” Sigaw ko habang hindi makagalaw dahil sa panginginig nang Makita ko ang isang ahas. Nilabanan ko ang takot sa ahas at hinawakan ko sa aking dalawang kamay ang ahas at itinapon sabay takbo. Tumakbo ako nang tumakbo ang lakas ng tibok ng aking puso. Sa aking pagtakbo hindi ko namalayan na nakarating na pala ako sa may pampang kung saan nahulog ang nasabing bus. “Toto nga ang sinabi ng matanda.” Bulong ko sa aking sarili. Bigla akong nakadama ng takot at kaba sa dibdib nanginginig akong makita ang hitsura ng bus. Sumisigaw ako at umiiyak nang makita ko ang isang traveling bag ni mama na nakahilera kasama ang mga gamit ng mga pasahero di-umano ng bus.

Takot at panginginig ang aking nararamdaman sa panahong yaon at sumigaw, “ang lupt mo Panginoon! Bakit ganyan ka?! Matapos mo akong patikimin ng kaligayahan bakit bigla mo na lang babawiin ang ibinigay mong kasiyahan!”

Pppaaakkk…..! Isang napakalakas na sampal ang ang tumama sa aking pisngi at napdilat ang aking mga mata at nakita ko ang mukha ni mama na galit na galit. “Anung nangyari sa’yo?!… Alas-diyes na ng umaga! Bumangon ka na dahil gising na ang buong Pilipinas at nandyan ka pa rin sa kama! Letche!

“Aray…..!”

Ang Buhay ni Neneng

noreply@blogger.com (admin) — Tue, 09 Feb 2010 02:11:56 PST

Ang Buhay ni Neneng

ni Harvey Lyca Alcansis

Isang gabing madilim sa isang baryo umalingaw-ngaw ang tinig ng isang Inang buong sikap na kinaya ang sakit at hapding nadarama, sa panganganak sa kanyang pangalawang sanggol. Eksaktong alas diyes ng gabi ay isa nanamang munting tinig ang narinig ng mga taga-baryo, ang tinig ng kasisilang na batang sanggol na babae.
Buong pagmamahal na inaruga at analagaan ng butihing mag-asawa ang kanilang malusog na batang babae. Pinalaki nila ito ng may takot sa Panginoon at magandang asal, ngunit kung minsan ay nakakalimutan ni Neneng ang pagtitimpi.kung kaya napapasumo ito sa away.Si Neneng ay pala-away ngunit iyakin, kilala ito sa baryo na iyakin hanggang sa ito ay lumaki, iyakin parin ito. Lumala pa ang pagka-iyakin ni Neneng ng ang kanyang tatay ay umalis at pumunta sa malaking ciudad dahil doon na destino sa trabaho. Hirap man sa buhay ang pamilya ay naibigay parin ng mga magulang ni Neneng ang kanyang pangangailangan. Isang umaga, ng si Neneng ay pagising palang para maghanda sa pagpasok ay bigla lang siyang pinigilan ng kanyang nanay, nabigla si Neneng akala niya ay may lakad sila ng Nanay.

Nanay: Neneng! Anak, lumiban ka muna sa klase. Matulog ka muna, inaantok kapa kasi eh!

Neneng: eh paano po yung pasok ko nay?

Nanay : wala naman kayong eksam ngayon anak, lumiban ka muna at upang makagpahinga ka naman.

Neneng : (tuwang-tuwa sa desisyon ng Nanay) ah! Sige. Total inaantok pa po naman ako. ( patuloy na natulog)
Nang magisin g si Neneng ay tanghali na at nagugutom na siya. Matapos niyang mailigpit lahat ang kailangan iligpit ay nagtungo ito sa labas ng bahay at hinanap ang kanyang Nanay.
Neneng : Nay! Nasaan ka na? (inikot ang buong bahay. Hanggang sa nakarating sa mga kapit-bahay ngunit di parin nakita ang kanyang Nanay.)
Nay! Nay!
(paparating ang Nanay na may dalang dalawang pirasong pagkain)
Nanay : oh! Nasan na si kuya? Bat wala pa ditto? Pinauwi ko na yun kanina lang ah!!
Neneng : Ah! Eh! Andyan na oh!
`Nanay : hala sige pumanhik na kayo at para makakain na tayo.
Naghanda si Nanay ng mainit na tubig at nilagyan ng konting kape at asukal, sabay hapag sa dalawang piraso na tianapay.
Nanay : hala sige at kumain na kayo…
Dali-daling kinuha ng kuya at ni Neneng ang dalawang tinapay. Nakita nilang walang tinapay si nanay kaya, naisipan ng magkapatid na hati-an ang kanilang nanay, ngunit pinaubaya nalang ng nanay ang lahat ng pagkain sa dalawa.
Kuya : Nay kulang pa eh! Nagugutom pa ako.
Neneng : Ako rin….
Nanay : wala na tayong pambili ng tinapay, di pa nagpapadala ang tatay.

Neneng: Nay! Papel nalang kasi tatanggap naman si Lola Erning ng papel basta may Lagda ninyo.
Nanay: di na tayo pauutangin nun, kasi di pa tayo nakakabayad sa kanila.
Kuya; ah… sige lang.
Buong araw na walang bigas ang mag-ina. Nagluluto nalang ang nanay ng saging upangpampatawid gutom sa kanilang mag-ina. Nginit kinagabihan ay humingi ang dalawang bata ng kanin, walang magawa ang nanay, wala silang bigas kaya ginawa nalang niyang remidyuhan ang panis na kanin. Hinugasan niya ng mabuti ang kanin at ginawang lugaw para lang may makain ang kanyang mga anak. Ipinagdasal nalang ng nanay na sana ay hindi ito makakasama sa tiyan ng kanyang mga anak. Pagkatapos maluto ang lugaw ay ginising ng nanay ang kanyang dalawang anak at silang tatlo ay kumain.
Kinaumagahan ay dininig ng Diyos ang panalangin ng mag-ina. Di pa nakabangon ang mag-iina ay dumating ang tatay ni Neneng at may dalang maraming pagkain.Dali-daling bumangon si Neneng at ang kuya upang kumain, nakita ni Neneng ang pagtulo ng luha ng Nanay. Nagtaka si Neneng kung bakit? Naisip niya rin, siguro dahil di lang nakayanan ni Nanay ang hirap ng buhay.
Magmula noon sa pangyayaring yaon ay hindi na naging pabaya ang tatay na maubusan sila ng bigas sa hapag-kainan.Hikahos man sa buhay ay nakayanan naman nila ang mga pagsubok. Ngunit, isa pang dagok ang dumating sa buhay ng ni Neneng. Isang gabing galling ang pamilya sa birthday party ng Lola ay biglang nadisgrasya ang nanay na siyang naging dahilan sa pagkakaroon ng crack sa buto ng paa ng nanay. Naging mahirap ang buhay nila Neneng. Isang araw na kinausap siya ng masinsinan ng kanyang mga magulang:
Tatay ; Neneng anak! Mula ngayon ay ikaw na ang gagawa sa gawain ng nanay, kasi di pa niya kaya.at si kuya naman ay tutulong din sa gawain ditto.
Neneng : opo! Lahat po ba ng gawaing bahay?
Tatay; Oo!
Si Neneng ang lahat na gumagawa sa gawaing bahay- at kung minsan ay nagbabantay tuwing gabi sa pag-ihi ng nanay kapag wala ang tatay. Doon naranasan ni Neneng ang hirap ng trabaho ni nanay sa araw-araw, minsan ay napapaliban sa klase si Neneng kasi walang magbabantay sa nanay kasi may pasok din si tatay sa trabaho. Sa pagkakataon ding yaon ay naranasan ni Neneng at nasaksihan ang hirap at pasakit ng tatay sa pag-aalaga sa nanay.Gabi-gabi ay nagpapanata ang tatay at kung minsan ay umiiyak nagmamakaawa sa panginoon na naway tulungan ang pamilya na makayanan ang dagok na naranasan. Umiiyak na lamang ng sekreto si Neneng dahil ayaw biyang makita siya ng kanyang pamilya na umiiyak.
Hindi naman nagtagal ay dininig ng panginoon ang panalangin ng pamilya, at muli ay naging maayos ang kondisyon ng nanay. Nakakalakad na ito, di katulad ng dati na humihiga lang ito sa kama. Nang tuluyan na ngang gumaling ang nanay ay sunod-sunod na biyaya na naman ang natanggap ng pamilya.
Tatay ; Natransfer ako sa kompanyang mas malaki ang sahod kaysa sa dati.
Nanay : Talaga?

Tatay ; madadaragdagan na ng malaki-laki ang budget natin kung kaya ay makaluwag-luwag na tayo.
Nanay : Oo nga at malaki din ang matutulong ng dagdag mong sahod sa ikauunlad ng ating buhay.
Oo nga’t di masyadong malaki ang kinikita ng tatay ay naibibigay naman nito ang mga pangunahing pangangailangan ng kanyang pamilya. Ang kuya ay nakapag-aral sa kolehiyo ngunit dalawang taon lang kasi nakabuntis. Si neneng naman ay kasalukuyang nag-aaral at sana kaawaan ng Diyos na makapagtapos ng pag-aaral. Si bunso naman ay nag-aaral din sa hayskul. Di man mayaman si Neneng sa mga magagandang ala-ala at di man niya masyadong na eenjoy ang buhay ng bata ay di naman ibig sabihin ay habang buhay na siyang maging malungkot. Darating din ang araw na siya ay magiging masayang-masaya.

Kahirapan, Nasaan Ang Kaligayahan

noreply@blogger.com (admin) — Tue, 09 Feb 2010 02:12:10 PST

Kahirapan, Nasaan Ang Kaligayahan

ni Lonnie Perocillo

Lahat ng tao sa daigdig ay may iba’t ibang pangarap, mga mithin, karanasan, pag-uugali at prinsepyo sa buhay. Ang buhay na ibiniyaya ng Diyos sa tao ay nasa puso. Ang buhay na ito ay nararamdaman sa pamamagitan ng pintig. Ang damdamin ay nasa lahat ng bahagi ng katawan. Ang diwa ang siyang nag-iisip sa lahat ng ginawa ng tao. Ang budhi at kaluluwa ang siyang pumapatnubay at umaayon sa lahat ng iniisip, dinaramdam, ikinikilos at ipinapasya ng tao. Kung ito man ay mabuti, masama o labag sa kautusan ng Diyos siya na ang bahala.

Ang tao ay hinubog sa anyo ng kanyang sarili at ipinagkaloob ang lahat ng katangiang napasakanya upang siya ay maging matibay, hindi marupok. Upang siya ay maging matatg sa harap ng tukso sa lahat ng sandali.

Huwag sabihin na siya nay tao lamang kaya siya’y mahina sa tukso. Huwag sasabihin na hindi siya makaiwas sa pagkakamali sapagkat ang pagkakamali ay likas sa tao. Huwag ding sasabihing siya’y aasa na lang sa kapalaran, Diyos na ang bahala at pagkatapos, siya ay magkakasiya na lamang sa ano mang mangyari. Ang ganoong ugali ay tiwali at labag sa kagustuhan ng Diyos. Ang tao ay pinagkalooban ng Diyos ng buhay, damdamin, diwa, budhi, at kaluluwa upang siya ay makapag-isa at makapagsarili sa daigdig na ito. Ang mga ito ay dapat niyang gamitin sa pagharap at pakikibaka sa buhay. Ano man ang iyong magiging kalagayan, ano man ang iyong magiging suliranin, ang mga ito ay gagamitin sa paglutas sa mga bagay na susubok sa iyong pagkatao.

Bilang isang tao ay may marami ding mga pangarap sa buhay. Mula nang siya’y musmos pa, ay pinangarap na niyang maging mabuti, mabait, at isang alagad ng Diyos, at siyempre ang makatapos sa pag-aaral at makakuha ng mabuting trabaho na kahit maliit lang ang sahod ay nakakaahon din sa kahirapan. Dahil sabi nila, “hindi ang pagtaas ng tungkulin o sahod ang tunay na tagumpay sa buhay kundi ang pagkakaloob sa kapwa ng iyong tampok na talino at pagpapakasakit”. Ito ang kanyang prinsepyo sa buhay.

Noong siya,y ipinanganak sa Cabadiangan Kadingilan Bukidnon sa taong 1987, Enero 26, sa panahong nagbabagahan ang giyera, doon nagsimula ang kwento ng kanyang buhay. Sa mga nag-iigtingang galit ng mga tao, sa kaguluhan ng kapaligiran, sumabok ang isang pook na puno ng kalungkutan na dati’y puno ng kasiyahan kaya, sila’y napadpad sa lugar ng Iligan na kung saan sila ay naninirahan. Nagsimulang namuhay at nakikisalamuha sa mga taong nakapaligid hanggang siya’y lumaki’t nagkaron ng kamalayan at nag-aaral ng Grade I.

Noong nag-aaral siya ng Grade I, ni kahit iisang peso ay wala siyang baon. Sa tuwing break time, naglalabasan na ang mga kaklase niya,t nagsipag-kainan sila sa kanyang tabi ng mga masasarap na pagkain, samantalang siya naman ay nasa tabi nila, nanonood at nakikinig sa kanilang mga usapan.

Arceli: O!.. Lonnie, bakit ka nandiyan? Hali ka! Sabay tayo. Anong kakainin mo?

Lonnie: Ha?..Hindi, okey lang ako dito. Busog pa ako.

Arceli: Sige na samahan mo ako, ako lang mag-isa e…Huwag kang mag-alala ililibre kita.

Lonnie: Ikaw naman…mahiya na ako sayo. Sige na nga! Salamat ha?......

Nararamdaman niya ang hirap ng kanilang buhay. Alam niyang siya’y kabilang sa mga mababang uri ng lipunan kaya hindi siya mapalagay na sumama sa mga kaibigan niyang nasa mataas na uri.

Mahirap talaga ang buhay nila. Ang mama niya ay nasa bahay lamang, nagtitinda ng kaunti, at ang papa niya ay isang construction worker. Anim silang magkakapatid at si Lonie ang panganay. Pero sa tulong ng Diyos, kahit na mahirap sila ay nakakaraos din. Nakapag-aral din silang magkakapatid dahil rin sa tulong ng ante nila.

Mula nang siya’y nakapagtapos ng elementarya sa Kabacsanan Elementary Schol, pumunta siya sa Cagayan upng doon niya ipagpatuloy ang kanyang pag-aaral. Doon siya nakatira sa bahay ng kanyang lola at lola niya ang nagpapaaral sa kanya. Pinapaaral siya ng first year high school sa Cugman Anex High School Cagayan De Oro City.

Magaan na sana ang pakiramdam niya doon kasi nag-volunteer ang lola niya na siya ang magpapaaral kay Lonnnie hanggang sa kolehiyo. Ngunit sa kasamaang palad, nagkaroon ng conflict ang relasyon ng papa niya at ang lola niya, kasi nagseselos ang ibang kapatid ng papa niya kay Lonnie kung bakit raw siya pinapaaral ng kanyang lola na tungkulin sana ng mga magulang niya ang pagpapaaral ng kanilang mga anak.

Jeje: Ma! Bakit ikaw ang gumastos kay Lonnie? Dagdag lang iyan sa mga problema mo!

Reme: Ay!...sige lang! kawawa namang hindi siya makatapos sa kanyang pag-aaral. Tutulungan na lang natin dahil hindi kayang tustusan ni Nestor ang mga anak niya.

Jeje: pero ma?..Hindi ako papayag! Napaka-unfare naman!

Reme: Pero wala natayong magagawa! Nandito na si Lonnie! At kagustuhan kjo rin na tulungan ko siya!

Jeje: Basta! Hindi ko gustong ikaw ang gumastos sa kanya!

Masyado talaga silang mapagmataas, kaya sila ganito, dahil sa lahat ng kapatid ni Nestor, si Nestor lang ang naghihirap at siya din ang may maraming mga anak. Pero mabait naman si Nestor, masipag, mapagmahal sa aswa’t anak. Mas mabuti pa ang ibang tao kaysa sa mga kapatid ni Nestor. Hindi nila alam na ang buhay ay weather-weather lang.

Nakasalalay ng Maykapal ang buhay ng tao. Siya lamang ang may kapangyarihang bawiin ito. Maaaring buhay na buhay ka ngayon, maligayang nakikipagsaya sa kapwa mo, ngunit di mo inaasahang sa isang iglap ay binawi ng Panginoon ang ipinahiram Niyang buhay sa iyo, kaya kailangang maging handa sa lahat ng sandali. Kung kaya mong magpaligaya sa kapwa mo, gawin mo habang ikaw ay nabubuhay. Maging bukas ang puso’t damdamin sa mga taong nangangailangan. Anong malay mo, baka bukas ay kunin Niya ang buhay mo. Lahat ng tao. Bata, matanda, binata,, dalaga, may asawa o wala ay dapat maging handa sa ganitong pangyayari.

Mula non umuwi si Lonie sa Iligan. First year high school lang ang natapos niya doon, at doon siya nagpatuloy sa kanyang pag-aral sa Iligan City National High School.

Simula non, inerekomenda siya ng kanyang kaibigan ni Dr. Alita T. Roxas, Dean ng CBA ngayon. Kasi na rin sa kaibigan niya ay working student din sa kapatid ni Dr. Roxas na si Wenny Isla isang Dr. din ng Math sa CSM.

Sa kabutihang palad, siya’y napunta sa napakabait at napakaunawaing tao na si Dr. Roxas. Sa tooo lang, natatakot siya dahil hindi pa niya alam ang kanyang gagawin, pero sa kalauna’y natutunan din niya. Sa tuwing nagkamali siya, hindi ito pinagalitan ng kanyang amo. Itinuturing din niya itong pangalawang magulang at tinuturing din siya bilang isang anak. Samakatuwid, bahagi na siya ng kanilang pamilya.

Nasa ikatlong taon siya noon sa high school. Nag-aaral siya sa gabi at pagkaumaga ay nagtatrabaho. Sa totoo lang mahirap talaga ang working student dahil kailangan mong unahin ang mga gawaing bahay, kung ano ang iutos ng amo ay kailangang sundin o gawin agad at saka na mag-study kung tapos na lahat ang mga gawain. Pero sa kabila ng lahat, nalampasan din niya. Minsan kahit naglalaba siya, at the same time nag-aaral lalo’t na’t may exam. Pero ang mga paghihirap na kanyang naranasan ay nagbubunga naman. Sa awa ng Diyos siya’y nakatapos ng high school.

Nang nagsimula na siyang nag-aaral sa kolehiyo, tumitindi ang kanyang paghihirap. Makakatulog siya ng alas 2:00 ng gabi dahil nga sa may marami pang mga aasikasuhin, magpaplansa pa ng mga uniform at pagkatapos mag-aaral. At kailangan pa siyang gumising ng maaga upang magluto ng pagkain at maglalaba.

Ang pinakaayaw lang niyang trabaho ay magplansa. Dahil para sa kanya iyan ang pinakamatagal niyang matapos na trabaho. Aabutin siya ng siyam-siyam, dahil ayaw na ayaw ng kanyang amo ang damit niyang kahit may isang gusot. Ipapaulit talaga niya. Minsan nga tumutulo na ang kanyang mga luha sa daming paplansahin lalo na’t ang pinakamarami ay damit sa kanyang among babae. Hindi niya mapipigilan ang kanyang sarili sa pag-iyak lalo na’t pagod na pagod siya at kailangan talaga niyang mamalansa, at nagkataon pang may exam siya pagkabukas sa Math 1, at tuluyan na siyang nabagsak. Pero kasalanan din niya ang nangyari dahil sinabihan siya ng kanyang amo na sa araw ng may exam siya, hinding hindi siya magtatrabaho, pero ang tigas ng kanyang ulo sa kadahilanang mahihiya siya kung wala siyang gagawin sa loob ng isang araw.

Minsan may mga problemang dumating. Ang prolema ay bahagi ng tao. Ito ang tulay ng tao tungo sa kanyang kinabukasan. Pero sa lahat ng mga probemang dumating sa kanyang buhay ay nalampasan din niya ito, minsan nga nawalan siya ng pag-asa dahil akala niya di niya ito kaya

Nanatili si Lonnie sa kanila hanggang sa ikatlong taon sa kolehiyo pero ngayon wala na siya sa kanila, nagpapaalam siya ng mabuti n asana maunawaan nila ang hirap na nararamdaman ni Lonnie, at nais na niyang magpahinga. Kaya ang Ante na lamang ni Lonnie ang nagpapa-aral sa kanya ngayon sa kadahilanang naawa ito sa kanya.

Ngayon ay malapit na siyang makatapos sa pag-aral pero hindi pa niya masasabing siya’y nagtatagumpay dahil hindi pa niya alam ang takbo ng kanyang buhay. Kahit magiging guro na siya o kaya’y isang punong guro o tagapagmasid ay hindi pa niya masasabing siya’y nagtatagumpay. Nalalaman niyang ang tagumpay ay maaari lamang niyang makamit kung ang layunin niya sa araw araw ay dakila, kung dapat siyang magmahal at minahal naman ng mga batang kanyang tinuturuan sapagkat nakikita niya sa kanila ang tampok na larawan ng Diyos, kung siya ay naging mapalad at maipagkaloob sa kanila ang tumpak na hiyas ng kanyang talino at mga pagmamalasakit, at higit sa lahat kung siya ay tapat sa kanyang layuning mabuksan ang kanilang kaisipan na katulad ng sa kanya ay kumilala, naglilingkod at dumarakila sa kanya.