Maki w Giverny

Muzeum Wojska Polskiego

2012-02-26T18:01:00.000+01:00

Muzeum Wojska Polskiego,
Al. Jerozolimskie 3,
niedziela: zwiedzanie stałych ekspozycji bezpłatne,
wejście do samolotu 2 zł od osoby.

Jak tata pokazał mi wszechświat, Ulf Stark

2012-02-25T15:26:00.001+01:00

"Jak tata pokazał mi wszechświat" to jedna z tych książek, których przekaz skierowany jest bardziej dla rodziców niż dzieci. To historia jednego popołudnia, tata zabiera syna na spacer za miasto, bo chce pokazać mu wszechświat. Na łące, która jest wielka i pełna małych cudów świata chłopiec szuka wszechświata wśród trawy i odkrywa mnóstwo interesujących rzeczy .... podziwia źdźbła i ślimaka i ... To irytuje i rozczarowuje ojca, który z głową zadartą do góry kontempluje niebo i z wiedzą i znajomością rzeczy opowiada o gwiezdnych konstelacjach. I nie zauważa, że wszedł w psią kupę...

To książka o rzeczach małych i dużych, zwyczajnych i niezwykłych.O tym, że nie zawsze my-rodzice pasjonujemy się tym samym, co nasze dzieci, i nie zawsze tak samo postrzegamy świat. I o tym, że różnie odbieramy różne sprawy. Tata jest rozczarowany, chciał, by syn zapamiętał tę wyprawę na całe życie jako coś pięknego. I nie rozumie, że syn zapamięta ten dzień, może nie ze względu na gwiazdy, tylko fakt, że spędzili tych kilka godzin coś razem robiąc. Polecam!

Autor: Ulf Stark
Ilustracje: Eva Eriksson
Tłumaczenie: Katarzyna Skalska
Wydawnictwo Zakamarki,
maj 2008
ISBN: 978-83-60963-25-8
Liczba stron: 28
Wymiary: 200 x 265 mm

Pirackie dukaty na sobotę :)

2012-02-18T16:12:00.001+01:00

Dzieci uwielbiają zgadywanki i łamigłówki, kolorowanki i zabawy z naklejkami. To wszystko znajdą w książce „Piraci. 100 kreatywnych zabaw i gier”, która jest nie tylko ciekawa ze względu na treść, ale i atrakcyjna ze względu na szatę graficzną. Mali chłopcy będą zachwyceni kolorową książką pięknie wydaną i pełną niespodzianek. Jest tu mnóstwo stron do kolorowania, łamigłówek, labiryntów, ciekawych i twórczych zadań do samodzielnego wykonania, historyjek do napisania, gier, trików rysowniczych oraz naklejek. Tematem przewodnim są weseli piraci – ulubieni bohaterowie dziecięcej wyobraźni.

Przemierzając strona po stronie wzburzone oceany, po których wędrują piraci, dzieci co i rusz natykać się będą na ukryte skarby m.in.: naklejki i rozkładane plansze, gdzie można je nakleić; piękne, ozdobne papiery z pirackimi motywami do prac dekoratorskich i szablony do rysowania. Dzieciom przypadnie do gustu tworzenie własnego pirata, wymyślanie niesamowitych historii do istniejących obrazków czy robienie własnej pirackiej szabli z pomocą rodzica.

***

Na zdjęciu pirackie ciasteczka z przepisu podanego w tej książce. Pychota i palce lizać - zniknęły w małych pirackich brzuszkach w 5 minut :)

PIRACI - 100 KREATYWNYCH ZABAW I GIER,
Wydawnictwo: Muza
Autor: ANDREA PINNINGTON
ISBN 9788377580769
Liczba stron: 80
Oprawa broszurowa
Format 240 x 300 mm
Rok wydania 2011

Lato Garmanna, Stian Hole

2012-02-14T12:06:00.009+01:00

Ta książka jest piękna. Po prostu. I chyba nie potrzeba nic więcej dodawać.

Garmann to sześciolatek, którego poznajemy ostatniego dnia lata - dzień przed pójściem do pierwszej klasy. Garmann boi się szkoły. Odwiedzają go ciotki, które kilka razy w roku przyjeżdżają do niego z własnoręcznie zrobionymi prezentami - dzięki nim chłopiec ma całą kolekcję czapek zrobionych na drutach. Przywożą też reumatyzm, przepuklinę i ciasto makaronikowe. I pieniążki, które ukradkiem wsuwają Garmannowi w dłoń.

Garmann, któremu jeszcze nie rusza się żaden ząb, co chłopiec sprawdza codziennie (sprawa jest pilna, przecież szkoła tuż tuż, a bliźniaczkom, mieszkającym przy jego ulicy wypadło już kilka zębów!) - jest zafascynowany sztucznymi szczękami ciotek!

Garmann obserwuje ciotki i rozmawia z nimi. Z dziecięcą otwartością pyta je o to, czego one się boją, czy boją się śmierci? (Nie, boję się rozstania z Tobą Garmannie). Druga z ciotek boi się zimy i tego, że będzie trudno jej chodzić z balkonikiem po śniegu, trzecia niczego się nie boi, bo o wszystkim zapomina.

Mama Garmanna boi się, czy jej syn poradzi sobie przechodząc przez ulicę tak, jak go uczyła i wizyty u dentysty. Tata Garmanna mówi chłopcu, że boi się wyjeżdżać w trasy koncertowe (jest muzykiem) i zostawiać swoją rodzinę samą.

Koniec zawsze jest początkiem czegoś innego. Jest młodość - jest starość. O śmierci można normalnie rozmawiać. A starość jest czymś naturalnym. Każdy się czegoś boi, a najlepiej oswajać lęki - rozmawiając o nich.W upalny, ostatni dzień wakacji.

Stian Hole, urodzony w 1969 roku w Norwegii – grafik, ilustrator i autor książek. Mieszka i pracuje w Oslo, ojciec trzech synów i mąż kobiety, w której zakochał się w pierwszej klasie szkoły podstawowej.

Kształcił się w Państwowej Szkole Rękodzieła i Wzornictwa Przemysłowego w Oslo. Jako grafik projektował opakowania, loga, znaczki i stronę graficzną książek.

Jego książki obrazkowe, które przyniosły mu najwięcej uznania i popularności, zostały przetłumaczone na wiele języków i wydane m.in. w USA, Niemczech, Południowej Korei, Szwecji, Hiszpanii, Rosji, Palestynie, Indiach, Francji, Danii i oczywiście Polsce.

Ilustruje w nich „własne filozoficzne i pełne wrażliwości opowiadania dla dzieci starannie opracowanymi, pięknymi i szczegółowymi fotomontażami”. Swoją technikę nazywa seamless digital collages (cyfrowe kolaże bezszwowe) - każda ilustracja to złożone w Photoshopie warstwy, razem tworzące całość. Garmann ma twarz stworzoną m.in. ze zdjęć synów Hole'a, jak i samego autora.

W swoich książkach często nawiązuje do wydarzeń i przeżyć z własnego życia i dzieciństwa.

Debiutował w 2005 roku książką Stary człowiek i wieloryb. W 2007 roku otrzymał nagrodę główną za Lato Garmanna w konkursie Bologna Ragazzi Award w czasie Międzynarodowych Targów Książki Dziecięcej we Włoszech.

Polecam wywiady ze Stianem Holem w Qlturce i na Zorroblog.

O kolejnej książce tego autora i ilustratora - Ulicy Garmana - pisałam TU.

Autor: Stian Hole
Tytuł: Lato Garmanna

Wydawca: FISO
Przekład: Milena Skoczko
Liczba stron: 44
Okładka: twarda
Format: 22x28 cm
ISBN: 978-83-927231-4-1
2008 r.
Cena: 30 zł.

Ulica Garmanna, Stian Hole

2012-02-10T08:28:00.003+01:00

Ulica Garmanna to książka, którą pokochałam od pierwszego wejrzenia. A moja reakcja na Lato Garmanna, które znalazłam w bibliotece miesiąc później, wprawiła bibliotekarkę w osłupienie! Co najmniej jakbym trafiła szóstkę w totka.
Na szczęście Franek też dał się oczarować klimatowi opowieści o Garmannie i czytamy je, odkładamy i znowu wracamy...
Ulica Garmanna to kolejna opowieść z Północy - zdumiewające, ilu Skandynawowie mają fantastycznych pisarzy, traktujących dzieci, no jak?... normalnie. Jak ludzi. Myślących. Przeżywających emocje i dobre i złe. Mających problemy. Uwikłanych w różne relacje z innymi. Robiących coś pod czyimś wpływem. Bojących się. Tęskniących.

Sześciolatek i starszy mężczyzna; przyjaźń która nawiązała się w trudnym momencie. Lęk przed okazaniem się tchórzem i głupota zrobiona, żeby wyjść z twarzą. A potem przerażenie i strach. Kto z nas nie przeżył w dzieciństwie takiej sytuacji? Późniejsze zachowanie - czyli gaszenie pożaru zamiast ucieczki jest początkiem znajomości ze starszym panem i przyjaźni.

Starszy mężczyzna i chłopiec. Starość i młodość. To temat poruszany zarówno w Ulicy Garmanna, jak i w książce Lato Garmanna. Temat ważny, często omijany. Ile dziecku może dać kontakt ze starym człowiekiem, jego wiedzą, doświadczeniem? Jak cenna jest taka przyjaźń?

Zauroczyły mnie fotograficzne kolaże Stiana Hole'a, Franek również z uwagą oglądał stronę po stronie. Bo książki o Garmannie wyglądają inaczej, rzucają się w oczy, ciekawią.
Refleksja i melancholia - czas z książkami Hole'a to czas na rozmowę z dzieckiem, zaskakujące jakie dzieciaki mają przemyślenia! Franek swoim postrzeganiem świata znowu mnie zaskoczył!

Historie o Garmannie, Stiana Hole'a zostały wydane przez Fundację Inicjatyw Społecznie Odpowiedzialnych, do której działalności należy m.in. wydawanie i propagowanie książek poruszających ważne oraz trudne problemy społeczne; promocja książek dla dzieci z wartościową treścią. Edukujących w mądry a zarazem prosty sposób i wnoszących w świat dziecka uczucia oraz wartości życiowe ważne dla jego prawidłowego rozwoju.

Autor: Stian Hole

Tytuł: Ulica Garmanna

Wydawca: Fundacja Inicjatyw Społecznie Odpowiedzialnych FISO,

Gdańsk, 2009 rok,

Przekład: Milena Skoczko

Liczba stron: 48

Okładka: twarda

Format: 22 x 28 cm

ISBN: 978-83-927231-8-9

Cena: 28 zł.

Babci

2012-01-23T17:52:00.001+01:00

patrzę w niebo
i myślę
nim zasnę
że Ty pewnie jesteś
na tym księżycu
wiszącym
nad miastem

jest późna noc
pewnie już śpisz
tam w Niebie
lecz ja nie mogę
czekać do rana
chodź
przytul mnie
nie chcę być sama

Włosy mamy, Gro Dahle & Svein Nyhus

2012-01-18T18:17:00.000+01:00

Włosy mamy to piękna, pełna metafor i symboli poetycka opowieść o depresji. O depresji matki widzianej oczyma dziecka. To trudna książka, bo dużo w niej smutku i zagubienia. Nie każdemu dziecku będzie łatwo zrozumieć, ale każde będzie mogło dowiedzieć się choć w przybliżeniu, jak wygląda choroba, jak zachowuje się chory na depresję, w jakim świecie przebywa między remisjami- w XXI wieku nie ma chyba rodziny, w której ktoś nie zmagałby się z oceanem smutku, rozpaczy i niemocy.
Jest to ważna książka. Przepięknie, PRZEPIĘKNIE zilustrowana!

Mała Emma ma piękną mamę, która ma piękne włosy i uśmiech.

Mama ma słońce we włosach.
- Posłuchaj, jak śmieją się włosy - mówi Emma.
- Moja córeczka - mówi mama. I też się śmieje.
Ale czasami Mama tylko leży na sofie. Wtedy słońce znika.

Przychodzi taki czas, kiedy Emma nie rozumie, co dzieje się z mamą. dlaczego mama jest smutna i płacze i tylko leży na kanapie i patrzy w ścianę? Dlaczego nie ma siły zrobić Emmie nic do jedzenia? Dlaczego nie chce iść do sklepu? Emma złości się (GŁUPIA MAMA, LENIWA MAMA!) i martwi, bo może przez jej zachowanie mama tak się czuje?

I nie rozumie. Dlaczego piękne włosy mamy robią się gęste i splatane, dlaczego robią się w nich fale i wiry, krzaki i kępy? Dziewczynka zaczyna szczotkować mamy włosy, jednak te, skłębione nie dają się uczesać, Emma odkrywa w nich legowiska i gniazda czarnych wron, dziwnych ptaków. A może i smoków złotookich.

Emma się boi. Nie rozumie co się stało, próbuje, ale nie może pomóc mamie. Mama jej nie słyszy, może nie chce jej usłyszeć.
I nagle dostrzega kogoś, kto tak jak ona próbuje pomóc. Pana w okularach, który nie szczotką tylko grabiami rozgarnia splątane włosy. Do takich supłów jak te szczotka nie wystarczy.

Starszy pan pomaga uspokoić wiry, uspokoić myśli. Emma może znowu stać się dzieckiem, jest ktoś kto wie, jak poradzić sobie w tej sytuacji, jak pomóc mamie i małej Emmie. Miły pan w okularach symbolizuje kogoś, kto pomaga - dla mnie terapeutę, ale pewnie też kogoś bliskiego. Kto rozumie, kto wie, jak pomóc. Kto jest dorosły i może zdjąć z dziecka ciężar odpowiedzialności.

I mama po jakimś czasie znowu się uśmiecha i znowu ma słońce we włosach...

Włosy mamy, Gro Dahle & Svein Nyhus,
Wydawnictwo EneDueRabe,
Gdańsk 2010.

Filip i mama, która zapomniała - Pija Lindenbaum

2012-01-15T09:02:00.001+01:00

Czasami czuje się, jak mama Filipa. Kiedy biegnę bez tchu, robię pięć rzeczy naraz, a stres depcze mi po piętach. Kiedy poganiam dzieci, które właśnie wtedy, kiedy najbardziej mi się spieszy, mają tysiąc pięćset rzeczy do zrobienia i ociągają się i chcą wolniej...W takich chwilach, przypomina mi się piosenka "Szybko, szybko" z tekstem Danuty Wawiłow, którą z Frankiem włączaliśmy sobie sobie swego czasu co rano zbierając się do pracy- ja i przedszkola - on. Teraz poranki obstawia Tata, a ja w tym czasie oddalona o półtorej godziny - już zaczynam pracę. Moje są powroty. I odbieranie z placówek edukacyjnych.

W szatani u Franka obserwuję rodziców - wielu się spieszy bardzo, chwilami jest nerwowo. Ja też się spieszę, bo mamy 10 minut do autobusu, który powiezie nas do drugiego przedszkola - po chłopaków. Nie lubię pośpiechu, ale mam wrażenie, że już mam go we krwi, nawet jak mi się nie spieszy, to się spieszę. Z przyzwyczajenia. Z nawyku. Znalazłam na to sposób - zaczynam pracę jeszcze wcześniej, i w szatni u Franka mamy dzięki temu kilkanaście minut więcej. Jest czas na spokojne założenie butów, zjedzenie banana, a po drodze na spokojne obejrzenie wystawy kioskowej czy kupienie bułki z serem....

ale, ale....
Filip i mama, która zapomniała (tekst i ilustracje Pija Lindenbaum) to książka dla dzieci, która nieźle daje do myślenia rodzicom. Napisana lekko z zabawnymi ilustracjami szybko okazuje się być lekturą wcale na poważnie - głównie dla starszych czytelników ;)

Mamy chłopca, który kiedy słyszy poganianie i zrzędzenie mamy zakłada maskę smoka, żeby nie słyszeć, a przynajmniej żeby było mu trochę ciszej.
Mama jest bardzo współcześnie zalatana i zakręcona, a teksty które co rano serwuje dziecku ( nie wylej mleka, pospiesz się z tą kanapka, zaraz zwariuję, przecież my nie zdążymy!) są niestety bliskie wielu rodzicom wybierającym się rano do pracy i szykujących dzieci do przedszkoli, żłóbków czy szkół.

Ale przychodzi taki moment, że ... mama ma dość, mama już przekroczyła granicę swojej odporności w tym zalataniu, zabieganiu i pośpiechu...i straciła kontrolę - zamieniła się w smoka i wszystko zapomniała!
Zapomniała, jak robi się śniadanie, co i jak się je, jak włącza się zmywarkę (wylizuje więc talerz).
Tak bardzo nie radzi sobie z emocjami, że na placu zabaw, gdy widzi jak dzieci sypią innym piaskiem w oczy, wybucha i zieje ogniem!

A co dzieje się z dzieckiem, kiedy rodzic traci kontrolę nad swoim życiem i ma kryzys? Przejmuje funkcje dorosłego. I tak dzieje się w Filipem, który nie dość, że usiłuje wtoczyć ich życie na codzienny tor - wybrać się do przedszkola, zrobić śniadanie - to jeszcze szuka lekarstwa na problem mamy. Jednak lekarka, do której zaprowadził mamę zamienioną w smoka, rozkłada ręce - nie pomoże, bo na to nie ma lekarstwa.
Wracając do domu odwiedzają babcię, Filip żali się jej, że mama tak wygląda od rana. Babcia zapewnia go, że mamie na pewno przejdzie za kilka dni. Tak też się dzieje. Dorośli przecież znają takie stany...

Na szczęście mama, wyciąga lekcje z tego smoczego dnia - i na drugi dzień, już jako zwykła mama dzwoni do pracy i bierze dzień wolnego, aby spokojnie spędzić go z Filipem i zabrać go na wycieczkę.

Filip zagląda do kuchni. Siedzi tam jego zwykła mama.
Ale wcale się nie spieszy.
- Dzień dobry, maleństwo, chcesz kakałko? - pyta mama.

Dzieci lubią takie poranki.

Filip i mama, która zapomniała,
Pija Lindenbaum,
Wydawnictwo Zakamarki,
Poznań 2010

Franek maluje :)

2012-01-05T22:55:00.001+01:00

Prawda, że cudny?

Ptak-Szpak, rys. Franek

Kuferek pełen wierszy (zbiór wierszy dla dzieci)

2012-01-04T15:28:00.001+01:00

Kuferek pełen wierszy to antologia wierszy dla dzieci najlepszych poetów polskich, których przedstawiać nie trzeba - od Aleksandra Fredry, przez Marię Konopnicką, Adama Mickiewicza, Juliusza Słowackiego, Ignacego Krasickiego itd. po Juliana Tuwima, Joannę Kulmową czy Joannę Papuzińską po zupełnie współczesnych jak Wanda Chotomska, Natalia Usenko i Danuta Wawiłow czy Dorota Gellner.

Książka jest pięknie wydana, z przejrzystymi i pogodnymi ilustracjami Bartka Drejewicza.

Czytamy z moimi chłopcami wiersze i oglądamy. Co wieczór hitem jest inny wierszyk - wyciągamy je jak z kuferka, raz jest to klasyka, raz współczesne rymy ;)

Jednak niezmiennie najbardziej podoba się Kotek Juliana Tuwima :) Chłopcy znają go już na pamieć, i oczywiście Chory kotek Stanisława Jachowicza. A jako fani automobilów - stale wracają też do wierszyka Joanny Papuzińskiej Mój samochód - tu analizują zwłaszcza ilustracje: czerwone autko wystające z kieszeni maszerującego chłopca.

Dużym powodzeniem cieszą się też Okulary Tuwima. Wiersze naszych klasyków dla maluchów są jeszcze za trudne, natomiast Franek wsłuchuje się już w utwory Mickiewicza! (Lis i kozieł) czy Słowackiego (O Janku, co psom szył buty)!

Bardzo ciekawy i szeroki zbiór - dla dzieci w różnym wieku: mam tu co czytać i bliźniakom (2.5) i Frankowi (6). Polecam!

Kuferek pełen wierszy,

ilustracje Bartek Drejewicz,

Wydawnictwo Drzewko Szczęścia

Warszawa, 2011

"Gadu gadu, kwa kwa czyli zwierzęce rozmówki" Nicola Davies

2011-12-17T22:38:00.000+01:00

Świat zwierząt jest zadziwiający i fascynujący. Pełen cudów i dziwów! Do głowy by mi nie przyszło, że zwierzaki mają takie - T-A-K-I-E - sposoby komunikowania się! Mój Franek już to wie! Kolejny hit, po "Kupa. Przyrodnicza wycieczka na stronę".

"Gadu gadu, kwa kwa! czyli zwierzęce rozmówki"
Nicola Davies,
ilustracje Neal Layton
Wydawnictwo Dwie Siostry,
Warszawa 2011.

"Życie Warszawy" dziękuje czytelnikom

2011-12-17T12:32:00.006+01:00

"Życie Warszawy" ukazywało się od 1944 roku. W 2007 r. przejęła je Presspublica. "ŻW" zmieniło wówczas szatę graficzną i zyskało podwójny charakter: funkcjonowało równolegle jako samodzielny tytuł prasowy, jak i stołeczny dodatek do sztandarowego dziennika Presspubliki, "Rzeczpospolitej".

W sobotę 17 grudnia ma wyjść ostatni numer "ŻW" jako samodzielnego tytułu. Odtąd pozostanie wyłącznie warszawskim dodatkiem do "Rzeczpospolitej".

O królewnie, która chciała jeździć koparką, Janusz Wilczyński

2011-11-20T12:06:00.001+01:00

Kto z nas nie ma marzeń, które na pierwszy rzut oka wydają się nie do zrealizowania? Opowieść o królewnie Monice pokazuje dzieciom, że nie ma takich marzeń. Bo coś pozornie zbyt trudne, aby mogło się spełnić, wymagające przełamania jakiś konwencji i stereotypów - może się ziścić, jeśli tylko bardzo będziemy tego pragnęli.

Bo o marzenia trzeba walczyć - tylko robiąc coś, co sprawia nam prawdziwą satysfakcję możemy być szczęśliwi. Nawet jeśli na początku realizacja naszych pragnień wywołuje krzywe spojrzenia albo uśmiechy politowania albo burzy zastany porządek. Czasem warto iść pod prąd.

Królewna Monika marzyła o tym, by jeździć koparką i choć wszyscy byli temu przeciwni - i jej rodzice: król i królowa, i dworzanie i mieszkańcy królestwa, bo przecież nie godzi się, aby królewska córka jeździła koparką - ona uparcie walczyła znanymi sobie i dostępnymi metodami o spełnienie tego marzenia. I udało się! Mało tego, wszyscy mieszkańcy dworu docenili ten fakt, w momencie, kiedy dzięki swojej koparce uratowała miasteczko przed powodzią! Wiwatowali na jej cześć i byli bardzo dumnie ze swojej królewny!

Królewna Monika może jeździć koparką, choć jest to zajęcie zwyczajowo przypisane mężczyznom, a ukochany królewny - książe Marek może z pasją grać na harfie i szyć piękne stroje dla dam dworu! Nasze dzieci też mogą osiągnąć to, o czym marzą - tylko nie narzucajmy im swoich lęków i zahamowań, nie ograniczajmy ich wyobraźni, tylko pozwólmy im rozwinąć skrzydła. A polecą daleko!

Książeczka Gdańskiego Wydawnictwa Psychologicznego dla dzieci bardzo mi się spodobała, nie tylko ze względu na treść i przekaz, jaki ze sobą niesie, ale i szatę graficzną.

O królewnie, która chciała jeździć koparką
napisał Janusz Wilczyński,
zilustrowała Monika Pollak,
Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne dla dzieci,
Sopot 2011.

Ja też chcę mieć rodzeństwo, Astrid Lindgren

2011-10-18T18:10:00.000+02:00

Peter był jedynakiem, ukochanym dzieckiem swojej mamy i taty. Miał wspaniałe klocki i ciężarówkę, na którą można je było załadować. Było mu dobrze. Aż pewnego dnia spotkał na dworze chłopca Jana, spacerującego z wózkiem. Jan powiedział mu, że bardzo fajnie jest mieć rodzeństwo, bo można wtedy pchać wózek. Peter wrócił do domu i powiedział mamie, że chciałby mieć rodzeństwo. - Będziesz je miał - zapewniła go mama. A po pewnym czasie wróciła ze szpitala z malutką Leną.

Lena płakała i krzyczała, nie umiała chodzić, ani mówić. Mama cały czas musiała się nią zajmować, a Peter pomyślał, że mieć rodzeństwo wcale nie jest fajnie, że lepiej byłoby mieć rowerek trzykołowy. Był zazdrosny i czuł się odrzucony... Czy nie tak czuje się każde starsze dziecko, kiedy w domu pojawia się maluch? Peter przypuszczał, że jego już nikt nie kocha, bo cała uwaga rodziców skierowana była na małą i płaczącą Lenę. Coraz bardziej był zły na siostrzyczkę....

Raz ją uderzył... A wtedy mama była zła i odesłała go do kąta...

A potem wzięła chłopca na kolana i zaczęła z nim rozmawiać, o jego lękach i obawach, o zazdrości i o tym, że choć rodzice dużo czasu poświęcają malutkiej Lence, to kochają go tak samo jak wcześniej ...Mama zaczęła wspominać też czasy, kiedy Peter był malutki i też czasem sprawiał kłopoty... Chłopczyk życzliwszym okiem spojrzał na siostrę...

I zaczął wozić ją w wózku na dworze, i uspokajać kiedy płakała...

A potem pojawi się braciszek Mats...

A Peter bardzo się cieszył, że ma Lenkę, z którą może bawić się i toczyć bitwy na poduszki...

Ja też chcę mieć rodzeństwo,
Astrid Lindgren,
ilustracje Ilon Wikland,
Wydawnictwo Zakamarki,
Poznań 2008.

Antek i Dyniek :)

2011-10-15T21:10:00.000+02:00

Odlot szpaków, Stanisław Pagaczewski

2011-10-15T15:27:00.002+02:00

Odlot szpaków

Halo, czy biuro LOT-u?

Kasa biletów do samolotów?

Tu mówi szpak.

Proszę? Ach tak, prawdziwy szpak!

Nie człowiek,

lecz ptak.

Chodzi o to,

że zbliża się koniec lata,

a o tej porze

ochotę mamy na podróże do ciepłych części świata,

za jakieś ciepłe morze...

Ile będą kosztować bilety?

Co pani mówi? O RETY!

To przecież fura pieniędzy!

Prawdę mówiąc, nie mamy ani złotówki,

bo skąd by szpaki miały wziąć tak wielką ilość gotówki?

Jeśli się jednak zgodzicie, to zapewnić was mogę,

że będziemy pięknie śpiewały, i to przez całą drogę.

To będzie nasza zapłata

za bilety lotnicze do ciepłej części świata.

Zgoda?

Dziękuję bardzo w imieniu szpaczego stada.

Aha, czy będziemy miały w drodze co jeść?

Mówi pani, że wszystko w porządku?

To ślicznie,

raz jeszcze serdecznie dziękuję. A więc do jutra! CZEŚĆ!

* fot. szpaki, widziane dzisiaj z naszych okien :)

Król Maciuś Pierwszy i ... samochodzik :)

2011-10-10T12:58:00.001+02:00

Chłopaki, po trzech tygodniach przechodzonych do przedszkola, niestety chorują. Kaszel, katar, od soboty gorączka. Walczymy z choróbskiem, ale lekko nie jest. Między syropami, inhalacjami i oklepywaniem plecków próbuje ich czymś zająć, ale panowie szybko się nudzą, do tego nie czują się dobrze, więc są marudni i chwilami rozdrażnieni. Malujemy i rysujemy, kolorujemy kolorowanki, oglądamy i czytamy książeczki, słuchamy audiobooków. Teraz włączam im Króla Maciusia - pan Tyniec czyta, a my wyżywamy się artystycznie...

Osobiście poszłam na całość, bo szyć wyjątkowo nie lubię, a i zdolności w tym kierunku u mnie brak - i Antosiowi, który zdecydowanie ma się gorzej, na pocieszenie uszyłam samochodzik. Bo jesteśmy na etapie aut. Wyszedł jak wyszedł, grunt, że się podoba, a i przytulić się do niego można ;)

Król Maciuś Pierwszy i Król Maciuś na wyspie bezludnej to dwie płyty wydane przez Bibliotekę Akustyczną na licencji Wydawnictwa W.A.B z ilustracjami na okładce Marianny Oklejak.

Kto nie zna Króla Maciusia? Janusz Korczak, który kochał dzieci i rozumiał jak mało kto, stworzył chłopca, który w świecie dorosłych walczy o dobro i sprawiedliwość. Maciuś, po śmierci swojego taty dziedziczy koronę i zostaje najmłodszym władcą, co nie podoba się innym monarchom. Ci wypowiadają mu wojnę, licząc na szybkie zwycięstwo... Mylą się jednak, bo zwycięża Maciuś, który zaczyna reformować kraj...

Opowieść o dzielnym chłopcu, który ma odwagę przeciwstawić się dorosłym, ich nie zawsze czystym intencjom i wyborom, ich pysze i obłudzie - może stać się drogowskazem i nauką o ponoszeniu konsekwencji podejmowanych przez siebie decyzji i tym, że walka o własne przekonania, choć jest trudna, ma sens...

Król Maciuś Pierwszy, Król Maciuś na wyspie bezludnejJanusz Korczak,
czyta Krzysztof Tyniec,
ilustracja na okładce Marianna Oklejak,
2 płyty CD w formacie mp3,
Biblioteka Akustyczna, Wydawnictwo W.A.B,
audiobooki: od 7 lat.

Co chłopaki zmalowały...

2011-10-04T23:19:00.002+02:00

Z wielką niecierpliwością CZEKAMY!

2011-10-01T11:01:00.000+02:00

Mistrzowie ilustracji Wydawnictwa Dwie Siostry to jedna z moich ulubionych serii, podejrzewam, że nawet gdybym nie miała dzieci to te książki stałaby na mojej półce. Wandę Chotomską bardzo lubimy i cenimy, ilustracje Mirosława Pokory również - dlatego też z wielką niecierpliwością CZEKAMY!

Dzieci z ulicy Awanturników i Emil ze Smalandii, Astrid Lindgren

2011-10-01T09:20:00.002+02:00

U nas nadal wieczorne czytanie pod znakiem Astrid. Emila ze Smalandii znamy już z Zakamarków, podobnie historie z życia rodzeństwa: Jonasa, Mia Marii i Lotty - tym razem narratorką jest nie mała Lotta, tylko Mia Maria. Ciepłe i zabawne przygody dzieci obdarzonych sporą wyobraźnią i pomysłowością, czasem uroczych, czasem krnąbrnych i przekornych. Idealne na chłodne i krótkie wieczory, chwilami przynoszące wspomnienie lata i zapachy wsi. Zdecydowanie super książki dla kilkulatków!

Astrid Lindgren, Dzieci z ulicy Awanturników

Nasza Księgarnia,
Warszawa 2006 r.

Astrid Lindgren, Emil ze Smalandii

Nasza Księgarnia,
Warszawa 1990 r.

Pippi na wyspie Kurrekurredutt, Astrid Lindgren

2011-09-18T07:55:00.003+02:00

Króluje u nas Pippi, urocza dziewczynka, bardzo niewychowana i bardzo niesforna, która zawsze robi to, co chce i nigdy się nie nudzi.

Zaproszona przez swojego ojca króla Efraima I Pończochę wyrusza w podróż na jego wyspę. Zabiera ze sobą sąsiadów Tommy’ego i Anikę oraz konia i małpkę Pana Nilsona. Co się wydarzy na wyspie? Z jakimi problemami będą musiały się uporać dzielne i pomysłowe dzieci? Franek z zapartym tchem słucha kolejnych opowieści o Pippi, a i ja świetnie się bawię :)

Pippi na wyspie Kurrekurredutt, Astrid Lindgren,
ilustrowała Ingrid Nyman,
Wydawnictwo Zakamarki
Poznań 2008.

Zabawa z bajką - Kopciuszek

2011-09-11T08:17:00.001+02:00

Ledwie zaczął się wrzesień, już przyplątały się katary, kaszle i ból gardła. Wspólny dzień w domu - i pytanie, czym zająć dzieciaki, żeby nie rozniosły mieszkania? Najlepiej sprawdzają się budowle z klocków i praca twórcza ;) Więc tworzyliśmy, inspiracji szukając w książce "Zabawa z bajką". Zrobiona przez nas mysz wywołała spore emocje, niektórych wręcz przestraszyła ;)))

Zabawa z bajką, Kopciuszek

Wydawnictwo Jedność dla dzieci,

Kielce 2004

Wielkie poszukiwanie skarbów - gra

2011-09-05T09:47:00.000+02:00

W ramach rodzicielskiej wymiany, poprzedzonej czyszczeniem półek i szaf, trafiła do moich chłopaków gra
Wielkie poszukiwanie skarbów.
Wielkie poszukiwanie skarbów to 6 elektronicznych gier, których plansze znajdują się w książce o grubych tekturowych kartkach - teoretycznie nie do zniszczenia ;) Do książki dołączone są na rzepy 2 pionki - żółwik i ślimaczek, kostka to przycisk w kształcie plażowej piłki z sześcioma punktami - świeci się ta cyferka, która została po naciśnięciu wylosowana.

Pierwsza gra polega na ratowaniu Księżniczki Ważki, uwięzionej w wieży zamku, w drugiej żółwik i ślimaczek muszą przygotować się do wyprawy w daleki rejs, w trzeciej wyruszają na Wyspę Skarbów, dalej muszą uratować księżniczkę, która wypadła za burtę.... Fajne i ciekawe gra, i co ważne - nie ma pudełka, które można porwać, ani kostki, którą można zgubić i zajmuje mało miejsca. Co prawda piłkę można urwać, ale mam nadzieję, że po przyklejeniu mocnym klejem to się już nie powtórzy ;)))

Wielkie poszukiwanie skarbów,
Wydawnictwo Wilga,
1998 rok

Kałużyści, Danuta Wawiłow

2011-08-15T09:16:00.000+02:00

Już od rana na podwórzu

wśród patyków i wśród liści

przycupnęli nad kałużą

pracowici kałużyści.

Wygrzebują brud z kałuży,

niech kałuża będzie czysta!

Pełne ręce ma roboty

każdy dobry kałużysta!

Rękawiczką i chusteczką

dwóch błocistów chodnik czyści.

Obrzucają się szyszkami

bardzo dzielni szyszkowiści.

Dwie kocistki pod ławeczką

cukierkami karmią kota...

Świątek, piątek czy niedziela

na podwórku wre robota!

Zestaw śniadaniowy na deszcz ;)

2011-08-14T09:37:00.000+02:00

W oczekiwaniu na słońce... pancakes dla dzieci, dla mnie podwójna kawa, Obcasy i Twój Styl.