Kendi aracınızla yolculuk yapmak gibisi yok! Dilediğinizde mola verirsiniz, canınızın çektiği gibi yemek yersiniz. Gittiğiniz yeri bir turist değil, gerçek bir gezgin gibi keşfedersiniz.
Üstelik aracınızla yurt dışına çıkmak için yapmanız gereken işlemler de her geçen gün biraz daha kolaylaşıyor. Bugünlerde, yeni tip bir çipli ehliyete sahipseniz, Yeşil Kart Poliçenizi yaptırarak sınırı kolayca geçebilirsiniz. Üstelik artık bunu yaptırmak için bir yere gitmeniz, belgelerin peşinde koşmanız da gerekmiyor.
Anadolu Sigorta, Türkiye’de ilk defa Yeşil Kart poliçesini online olarak alma imkanı sunuyor. www.anadolusigorta.com.tr adresini ziyaret edip, plakanızı ve TC kimlik numaranızı girerek işlemi onayladığınız takdirde poliçeniz kapınıza kadar geliyor. Size de seyahat rotanızı çizmek kalıyor.

Bir boomads advertorial içeriğidir.

The post Kendi Aracınızla Yurt Dışına Çıkmak Artık Çok Daha Kolay! appeared first on Maksat Yolculuk.

”Daha iyi bir yolculuğa” ilkesiyle hareket eden Shell, dünyanın dört bir yanındaki istasyonlarıyla yolu Shell’den geçen gerçek hikayelere ev sahipliği yapmaya devam ediyor. Reklam filmine konu olan hikayede ise, 15 yıllık kariyerlerini bir anda bırakan üç beyaz yakalı gencin hayallerini gerçekleştirmek için bir araya gelişi ve Mototrio isimli grubun kuruluşu anlatılıyor. Grubu kuran gençler önce Türkiye’yi, sonra dünyayı geziyorlar. Şu an Kolombiya’da olan ekip, Shell’in verimli yakıtlarıyla daha iyi bir yolculuk deneyimi yaşamaya yeni rotasında devam ediyor.

Bir boomads advertorial içeriğidir.

The post Dünyanın Bir Ucuna Uzanan Gerçek Bir Hikaye… appeared first on Maksat Yolculuk.

Tombaladan Bu Sefer Basel Çıktı

Üç günlük şanssızlıklar silsilesinin sonunda yol bizi Basel diye bir şehre çıkaracaktı.

Otostop Çekmek için Şanssız Günler – 3

Sabah uyandığımızda yağmur durmuştu fakat havadaki bulutlar her an tekrar başlayabileceğinin habercisiydi. Hızlıca çadırımızı toplayıp tesisin otobana çıkışına yakın bir noktada durduk. Çok geçmemişti ki Alman plaka bir araç durdu. Batı Avrupa’da otostop konusunda kendinizi şanslı hissediyorsanız büyük ihtimal Hollanda veya Belçika plaka bir araç durmuştur. Ama bu petrol istasyonunda kendimizi şanslı hissetmek için araç sahibinin nereli olduğunun hiçbir önemi yoktu.

Araca binerken nereye diye bile sormadık. Almanya’da görmeye alışmadığımız kadar eski ve konforsuz, bir o kadar da dağınık bir araca binmiştik. Mercedes’in bir modeli olmasına rağmen adeta bir Toros’tu :).  Gençliğinde çoğu ülkeyi otostop ile gezdiğini söyleyen yaşlı adamın kırık bir İngilizce’si vardı. Almanya’da ilk başlarda alışamadığımız ama sonra normal gelmeye başlayan “s” harfini “z” olarak okumak çoğu kişide vardı. Six yerine zix, hatta ziggs verebileceğimiz en net örnek.  Bu tür farklılıklar birbirini takip edince sonuçta anlaşılmayan cümleler ortaya çıkıyordu. Her dile uyum sağlayan benim için kısa sürede çözülen bir problem olsa da arabadan indiğimizde Ezgi “Adam nece konuşuyordu? Ben hiçbir şey anlamadım ya.” dedi. Keyifli ve her şeye güldüğümüz (adamın gülmesinden ötürü bazen nezaketen güldüğümüz) bir yolculuğun ardından araçtan indik.

Almanya’dan İtalya’ya Giden Araç Bulduk

Genç bir adam ve arka koltukta küçük, şirin, sarışın bir çocuk vardı. Hareket ettikten sonra kendisine sorduğumuzda bize “İtalya’ya gidiyorum.” dedi. Henüz kahvaltı bile yapmamıştık ama İtalya’yı duyunca karnımız anlık olarak doydu bile. İtalya’ya kadar gideriz diye düşünüyorduk ama erken saatte yola çıktığı için yol üzerinde herhangi bir yerde durup uyuyabileceğini söyledi. Harita’ya bakıp, olasılıklar üzerinde düşünürken Basel’e gitmeye karar verdik.

Küçük Çocukların Hayal Gücünü Geliştirmek İçin İnteraktif Hikayeler

Arabanın arka koltuğunda, Ezgi’nin yanında oturan küçük çocuk, ana sınıfına gidemeyecek kadar küçüktü. Arabaya bindiğimizde teyipte çalmakta olan şey dikkatimizi çekti. Almanca bir hikaye anlatılıyor; gol sevinci, taraftar sesleri ve atmosfer seslerinden bir futbol maçı olduğu anlaşılıyordu. Dikkatimizi çeken kısımsa arada çocuğun ve babasının arabada konuşmasıydı.

Abi, bize ara ara İngilizce tercüme edip durumu anlattı. Bu hikayelerde genelde birkaç ekstra karakter var ve bu karakterlerden biri çocuk, eğer varsa diğerlerini de diğer insanlar dolduruyor. Almanya’da yıllar önce başlayan bu kültür; çocuğun arabalı seyahatlerde (ve bazen ev ortamında) vaktini boşa geçirmek yerine vizyonunu ve yaratıcılığını geliştirecek interaktif hikayelerin oluşmasına ve bunların seyahat boyunca çocukla bir oyun halinde ilerletilmesine yol açmış.

Çocuğun eline sırf vakit geçirsin diye oyuncak tutuşturmak yerine zamanında böyle bir yöntem bulunmuş. Şu anda bile eline bir tablet, telefon tutuşturmaktan çok daha kaliteli zaman geçirilmesine olanak sağlayan bu hikayeler çok hoşumuza gitti.

İsviçre, Basel Biz Geldik

İsviçre sınırına yaklaşınca son kez petrole uğradık. Alman sınır polisi (zoll), ülkeden çıkıyor olmamıza rağmen bizden pasaport isteyip nereye gideceğimizi, İsviçre’de kaç gün kalacağımızı vs. sordu. Ona neyse, sonuçta Almanya’dan çıkıyorduk. Tabii ki böyle diyemedik. Pasaportlarımızı verip suratına gülümsedik.

İsviçre-Almanya-Fransa, burada üçlü bir sınıra sahipler. En yakın iki şehirden Basel’e ulaşım yaklaşık 20 km. Almanya’da ve Fransa’da oturup Basel’e çalışmaya gidenler ve Basel’de yaşayıp, market ve restoran için Almanya’ya gidenler çokça rastlanılan durumlar.

Weil am Rhein’in öncesinde bulunan Eimeldingen şehrindeki Penny Supermarket’in önünde indik. Öğlen saatleri olmasına rağmen pek bir şey yiyecek fırsat bulamamıştık. Hem acıkmış olmamız hem de bundan sonrasında en azından birkaç gün İsviçre’de olacak olmamız bizi direkt marketin içine atan sebepler oldu. Çantaya bir iki günlük erzak (peynir, yumurta, salam, çikolatalar, ekmek, meyve suyu, iki paket makarna ve bir iki pişirmelik konserve) depoladıktan sonra otoyolu gören çimlik, ağaç altı bir noktaya çöküp makarnamızı pişirdik. Marketten yeni su alırken eski su şişelerinin depozitosunu almayı unutmuştuk. Bu yüzden markete tekrar girip pet şişelerin depozitoları karşılığında bir tane daha çikolata aldık.

Makarnamızla karnımızı, çikolatayla beynimizi doyurduktan sonra yola çıktık ve kısa süre içinde Basel merkeze giden bir araç bizi geç görmüş olsa da ani frenle durdu.

Geldik Ama Ne Basel İle İlgili Bilgimiz, Ne de Kalacak Yerimiz Var

Bizi aracına alıp Basel’e gelen çocukla birkaç cümle Basel ve İsviçre hakkında konuştuktan sonra şehre vardık. Bizim için merkeze yakın bir yere kadar gidip evine geri döneceğini söyledi. Bizi Basel Badischer Bahnhof yani tren garında indirdi.

Avrupa’da herhangi bir telefon hattı kullanmadığımızdan internetimiz yoktu ama tam karşımızda kocaman bir McDonald’s gördük. Hemen içerisine oturup hem tuvaletini hem internet bağlantısını kullandık. Ve her zaman bilgimizin olmadığı bir şehre geldiğimizde yaptığımız gibi nerede kalacağımıza, kalacak bir yer bulamazsak çadırı nereye kurabileceğimize, şehrin turistik merkezinin neresi olduğuna vs. bakmaya başladık.

• Şehir merkezini bulmak için: MAPS.ME uygulamasının haritasında şehir isminin yazdığı yere yaklaşıp haritayı incelemek.
• Kalacak yer bulmak için: Couchsurfing ve çeşitli Facebook grupları
• Kamp yeri için: Haritadaki yeşil görünen yerleri taramak ve düşük ihtimal olsa da Hitchwiki’ye bakmak.

Tam Umutlarımızı Yitirdik Derken

Couchsurfing’ten onlarca insana yazmıştık ama olumsuz dönenler kadar geri dönüş yapmayanlar da vardı. Facebook grubunda da birkaç ay önce Basel için yazmış birini görüp yazmış olsak da dönüş yapmamıştı. “Merkeze doğru yürüyelim, akşama kadar buluruz bir çaresini.” deyip çantaları yüklendik. Birkaç dakika yürüdükten sonra kültür merkezi, sanat galerisi tarzı bir yerin önünde kablosuz internet bağlantısı görünce hemen en yakın banka oturduk. Oturduktan birkaç dakika sonra Alper bizi messengerdan aradı. Adeta bir kurtarıcı gibi tam olduğumuz yerden bizi aldı.

Her insandan aynı enerjiyi alamazsınız ama Alper’i ilk gördüğümüzdeki gülüşüyle Basel’in bizim aklımızda yer edecek bir şehir olacağını çoktan hissetmiştik.

Basel Gezilecek Görülecek Yerler

The post Basel’de Güzel İnsanlarla Tanışmak: Uğursuzluk Bitti appeared first on Maksat Yolculuk.

Basel, Ren nehri üzerinde, Fransa ve Almanya ile sınırı bulunan küçük, sevimli bir İsviçre şehri. Ren nehrini kontrol altında tutması sayesinde tarih boyunca stratejik öneme sahip olan Basel, tarihin önemli ticaret merkezlerinden. Günümüzde ise İsviçre’nin sanat merkezi olarak adlandırılıyor. Çok sayıda müze, sanat galerisi ve çeşitli sanat merkezlerini şehirde bulmak mümkün.

İsviçre’nin dört resmi dili: Almanca, Fransızca, İtalyanca ve Romanşça‘dır. İsviçre’de dört resmi dil bulunmakla birlikte özellikle Basel’de yoğun konuşulan beşinci bir dil daha var: Türkçe Yıllar önce Avrupa’dan Türkiye’ye yaşanan göçlerin getirdiği yoğun Türk ve Kürt nüfusu bu ülkede Basel’de birikmiş. Nüfusa baktığımızda bu şehre Küçük Türkiye demek bile mümkün. Ülkenin en eski üniversitesi, göçmenler, şehirde çokça yapılan ticari ve kültürel fuarlar sayesinde yılın her vakti bir çok dilin konuşulduğu kozmopolit bir şehir Basel.

Basel’de Ne Yaptık

Mustafa bizi aldıktan sonra kalacağımız yeri ayarlamadan önce çantaları arabaya koyup küçük bir şehir turu attırdı. Her ne kadar “Burayı sevmiyorum ya, zaten hiç gezmeyi sevmem, siz gezin sonra buluşalım.” dese de hemen sonra fikrini değiştirip bize katıldı.

İnsanlar Ren Nehri’ni Yüzerek Geçiyorlar

Şehre gelip nehri gördüğümüz ilk andan itibaren her gördüğümüzde hem güldüğümüz, hem garipsediğimiz bir olay dikkatimizi çekti. Basel, şehri tam ortasından ikiye bölen ve boylu boyunca uzanan Ren Nehri kenarına kurulmuş. Birçok insanda şeffaf, su geçirmeyen kilitli poşetler var. Nehrin akış yönüne göre kıyafetlerini bu poşetlere koyup şehrin diğer ucuna gidiyorlar. Bu kıyafetler sadece günlük kıyafet değil takım elbise bile olabiliyor. Bir nevi şehir içi ulaşım.

Basel Eski Şehir Turu

Basel şehrinin turistik ve tarihi noktalarının çoğu eski şehir meydanında, yürüyerek gezilebilecek mesafelerde. Nehri seyrettikten sonra Basel eski şehire doğru köprüden yürüyerek geçtik.

GrossBasel – KleinBasel

Köprü üzerinde, çoğu turistik şehirdeki köprülerden alışkın olduğumuz aşk kilitlerine rastladık. Şehir GrossBasel (Büyük Basel) ve KleinBasel (Küçük Basel) şeklinde köprünün o tarafı – bu tarafı olarak ikiye ayrılmış. Köprünün GrossBasel tarafına doğru yürüdüğümüzde Schifflande 1 numaralı evin önünde Ortaçağ kralı Lälle-keenig’in KleinBasel tarafına alaycı bir şekilde dil çıkaran heykelini gördük. Şehirde iki farklı kanton bulunmakta ve doğal olarak yönetimleri ayrı.

Nehir kenarında yürüyüş yapıp, çoğu insanın yaptığı gibi oturarak ayaklarınızı suya sokmak istiyorsanız; Ren Nehri’nin KleinBasel kıyıları daha uygun.

GrossBasel (Eski Şehir)

Tarihi çarşı alanının (Marktplatz) bulunduğu meydanda dikkatimizi ilk çeken bina kırmızı rengiyle Rathaus (Belediye Binası) oldu. Yaklaşık 500 yıllık Rathaus hala idari amaçlı kullanılıyor olsa da giriş avlusunda yürünebiliyor. Duvarlarındaki yazılar ve resimler görülmeye değer.

Basel, bizce şuraya gidin burasını görün denilecek kadar büyük bir şehir olmamasına rağmen sokaklarına birer birer gezip binalarının arasında kaybolacak kadar güzel bir şehir. Merak etmeyin çok fazla kaybolma şansınız da yok bir Beşiktaş bir Kadıköy kadar bir yer tüm şehir.

Basel Münster (Basel Katedrali)

Küçük bir tepenin üzerinde yer alan açık kırmızı kumtaşı ve kendine özgü renkli çatı kiremitleri ile Basel’de görülmesi gereken tarihi yapılardan biri Basel Münster. Katedralin açık olduğu saatlerde kuleye çıkmak için izin isteyebilir ya da bizim gibi arka bahçesinde biraz yürüyüp ağaçların arasında dinlenirken mükemmel Ren Nehri manzarasını izleyebilirsiniz. Nehir üzerinde iki tarafa gerilmiş tellere takılı tekneler sayesinde karşılıklı gidiş-geliş yolculuk yapılıyor. Telleri gördüğünüzde şaşırmayın.

Kalacağımız Eve Geçtik

Alper ile biraz gezdikten sonra hem kalacak yerimizi ayarlamak hem de işlerini halletmek için bizi tarihi köprüde bıraktı. Hava kararmaya başlamıştı ve Ağustos ayı olmasına rağmen hava biraz soğuktu. Nehrin KleinBasel kıyısında biraz yürüdükten sonra şehirde tesadüfen denk geldiğimiz festivali gözlemlemek için festival alanına girdik fakat insanların beraber yiyip içtiği bir iki park ve geleneksel kostümleriyle atlı polisler dışında ekstra bir şeye rastlamadık. Nehire ayağımızı sokmak istesek de suyun soğukluğundan ötürü birkaç saniye içinde bu fikrimizden vazgeçtik.

Kalacağımız adrese gitmek ve Alper ile buluşmak için haritaya adresi girip yürümeye başladık. Her ne kadar bize tramvayla gelebileceğimizi söylese de şehri akşam saatlerinde yürüyerek gezmenin keyfi daha çekici gelmişti.

İsviçre’deki (Basel’deki) Evler ve Yaşam Tarzı

İsviçre’de insanlar birbirine çok saygılı olmaya çalışsalar da bazı konularda bizim alıştığımız samimiyet yok. Komşularına, yanlış gördükleri herhangi bir konuda kendileri müdahale etmektense polisi arayıp hiç müdahil olmuyorlar. Yolda yürürken bir teyzenin bize yol verecek kibarlığı gösterdiğinde bizim farketmemiz Alper’in teşekkür etmesiyle olmuştu (orada öylece dikiliyor sanmıştık ).

• Evler ailedeki üye sayılarına göre belirleniyor ve öyle misafir ağırlamak için ekstra odalar olsun gibi dertleri yok. Ayrıca yeni bir eve taşınmak istediğinizde o eve taşınmak için, evdeki oda sayısının ailedeki insan sayısı için yeterli olması gerekiyor. “2+1 evde 5 kişi yaşarız.” deme lüksünüz yok, devletten izin çıkmıyor.
• Alper ve Mustafa’nın söylediğine göre eğer bir evde yatılı misafir olarak birkaç gün yurtdışından geldiyseniz evin oda sayısı müsait olması gerekiyor. Yine aynı şekilde “2+1 eve yere yatak atarız orada kalırsın.” gibi bir durum yok. O yüzden kalacak yer bulmamız biraz vakit aldı. Zaten kaldığımız yeri de polise bildirmedik.
• İnsanlar komşularını en küçük bir gürültüde polise şikayet ediyorlarmış. Belli bir saatten sonra duş almak, karı kocanın birbirine bağırması gibi sebepler polisin en kısa sürede evinizin kapısını çalmasını sağlayabilir.

İsviçre’deki her evin alt katında olası bir savaşa karşı sığınaklar bulunuyor. Neredeyse her apartmanın ortak bir çamaşırhanesi var. Bodrum kattaki bu çamaşır odasının kapısında bir takvim var ve kim ne zaman kullanacaksa takvime saatleriyle yazıyor. 1 sene sonra hangi gün, hangi saatte çamaşır yıkayacağını yazacak kadar planlı insanları rahatça bu takvime bakarak görebilirsiniz.

Basel Turu İçin Notlar ve Akşam Yemeği İçin Almanya

Sabah evde kahvaltımızı yaptıktan sonra Mustafa ile buluşup Basel’i gezmeye çıktık. Önceki gün tam anlamıyla gezemediğimiz Basel’i yürüyerek gezmeyi planlıyorduk. Çamaşırlarımızı yıkamak için bırakıp pasta yiyip, kahve içebileceğimiz bir yere, beş katlı bir alışveriş merkezinin teras katına oturduk. İndiğimiz sırada sürekli sırtımızda olan çantanın yanımızda olmadığını farkettik. Çantanın içinde cüzdanlarımız ve daha önemlisi pasaportlarımız da vardı. Ezgi’nin çantanın nerede olduğunu sormasıyla benim sadece “aa..” deyip koşarak mağazaya gitmem bir oldu. Neyse ki çantamız bıraktığımız yerde duruyordu.

• Elisabethenkirche’ye doğru yürürken 1977 yılında Jean Tinguely tarafından dizayn edilmiş Tinguely Çeşmesi, farklı mekanik hareketler yapan parçaların birleşiminden oluşuyor.

• Elisabethen Kirche, 1857 yılında yapılmış eski bir kilise.

  

• Kuntmuseum, Dünya’daki en büyük Holbein koleksiyonu da dahil olmak üzere İsviçre’deki en büyük sanat müzesidir.
• Margarethen Park, Basel’in güneyinde bulunan küçük çaplı ormanlık bir alanı ve genişçe çim alanı olan bu parkı boş zamanlarında insanlar dinlenmek, spor yapmak vb. amaçlarla kullanıyorlar. Anaokulları da çocukların vakit geçirmesi için bu parkı kullandığı oluyor. Çadır kurmak için güvenli ve geceleri sakin bir park.

  

  

• Basel Hayvanat Bahçesi, biz gitmesek de birçok hayvan türünü görebileceğiniz büyük bir hayvanat bahçesi.

Gün sonunda Mustafa bizi Margarethen Park’a bırakıp Alper’in de işleri bittikten sonra buluşmak üzere ayrıldı. Almanya Basel’e o kadar yakın ki. İnsanlar yemek yemeye, market alışverişi yapmaya Almanya’ya gidiyor. Çünkü İsviçre çok pahalı.

Bizim iki gece geçirdiğimiz Basel için 2 gece fazlasıyla yeter de artar. Özellikle gitmeye değer mi bilemeyiz ama geçerken yol üzerinde uğramalık küçük, tatlı bir şehir olarak önerebiliriz.

The post Basel Gezilecek Görülecek Yerler appeared first on Maksat Yolculuk.

Otostop Çekmek için Şanssız Günler – 2

Essen’da bir şeyler yemek için merkezi bir bölgeye geldik. Şimdi gözlerinizi kapatın ve TRT’de yayınlanmış olan Seksenler dizisini, 90’larda çekilmiş Almanya’yı anlatan Türk ve yabancı yapımlı film sahnelerini hatırlayın. Şimdiki Türkiye ile farkı düşünün. Bu bölgelerde hala aynı şeyleri görmeniz mümkün. Kırk yıla yakın süredir buralarda yaşayan insanlar buraya hiçbir şey eklememiş. Bunun sonucu olarak da Alman hükümetinin buraya hiçbir yatırımı olmamış gibi duruyor. İnsanlarla tanışıp muhabbet ettiğinizde, sokakların, restoranların işleyiş tarzını incelediğinizde uzun araştırmalar yapmadan çoğu şeyin farkına varabiliyorsunuz.

Otostop ile Essen Civarında Daire Çizmeye Devam

Bir şeyler yedikten sonra Dortmund’a doğru yola koyulduk. Aslında doğuya ya da kuzeye devam etsek mi diye düşünürken bizi alan çocuğun Duisburg’a geri döneceğini öğrenmemizle birlikte güneye inme fikri ağır bastı. Almanya’da iki tip otoban kenarı dinlenme alanları var: Birincisi petrol ve dinlenme tesisi bulunan alanlar, ikincisi ise sadece banklar ve tuvaletin bulunduğu park alanları. İkinci bahsettiğimiz park alanları geceleri zifiri karanlık oluyor ve buraların geceki durumlarıyla ilgili çok fazla tehlikeli hikaye duyduk.

Yol boyunca bizi alan çocuğa yol kenarındaki petrolleri gösterip, “Bu şekilde bir yerde inmek istiyoruz, bak bunlarda inmek istemiyoruz.” diye tek tek gösterdik ve Dortmund dönüşü en uygun olduğunu düşündüğü bir yerde indirmesini istedik.

Dortmund’a girdiğimizde yağmur yağıyordu. Teslim etmesi gereken şeyleri teslim ettikten sonra Dortmund’dan çıktık ve Duisburg’a geri dönmek için otobana çıktık. Türkçe müzikler ve yeşil yolları izleye izleye giderken artık hava kararmıştı. Duisburg’a yaklaştığımızda park alanlarından birine doğru girdiğimizde ikimizin de sinirlerini bozacak bir şey oldu. Çocuk, “Burası güvenli bir yer, sabah rahatça gidebilirsiniz buradan.” dedi.

Normalde çoğu ülkede bu tür parklarda TIR şoförleri gece dinlenmek için dururlar. Lakin bu bölgede gece yaşanan bazı olaylardan ötürü polis şoförleri uyarıyor, hatta güvenli bir park alanına gitmelerini istiyordu. Yani hiçbir insanın olmadığı, gerçekten zifiri karanlık bir yerde, onlarca kez tekrarlayarak hatta aralarındaki farkı göstermiş olmamıza rağmen bizi bu park alanına getirdi.

Ezgi daha çok sinirlenmişti ve arka koltuktan ön tarafa doğru “Bizi burada indiremezsin, adam akıllı bir yere götür burası ne be!!!” şeklinde bir haykırış geldi. Çocuk bizi biraz da geçiştirerek Duisburg’un kısmen merkezinde otobana yakın, büyük bir parka getirdi. Park dediysem dinlenme tesisi değil, şehrin içinde otobandan çıktıktan sonraki bir park. Yani o kadar yol gittikten sonra yine şehrin içine geldik.

Duisburg’da Uyuyup Sabah Güneye Doğru Otostop Çekmeye Devam Edeceğiz

Bir günü çöpe attıktan sonra yapacak bir şey yoktu. Parkın 50 metre yanından şehir içi yol akıyor, hatta bir de tramvay hattı geçiyordu. Bu parkın ve genel olarak Almanya’nın şehir içi parklarının en can sıkıcı yanı ise binlerce kabuksuz salyangoz bulunması. Uzun çimlerin bulunduğu parklar genelde mayın tarlası gibi adım başı kabuksuz salyangoz. Uzun süreli yolculuklarda bazı şeylerden çekinmemeyi, iğrenmemeyi öğreniyorsunuz fakat bu hayvanlar alışılacak gibi değiller gerçekten. Çadıra kuracağımız yere karar vermemiz, karanlıkta salyangozsuz bir bölge oluşturma çabamız toplamda yarım saat sürdü. Parka çadırımızı kurup sabah erken kalkmak üzere uykuya daldık.

Bulunduğumuz park, büyüklüğü itibariyle sanırım şu ana kadar gördüğümüz en büyük şehir içi parktı. Parkın çok yakınından otobana çıkış yolu olsa da burada da kimsenin almayacağını düşünüp otobana çıkmaya karar verdik. Almanya’nın bu bölgesinde şehirler birbirine çok yakın olduğundan şehirlerarası yolda çok fazla petrol istasyonu bulunmuyor. Çünkü şehirler genelde birinden çıkıp diğerine varılabilecek kadar yakın mesafedeler. Çıkmamız gereken otoban, bizim bulunduğumuz yolun hemen üstünde bir viyadükte bulunuyordu. Normal araç yolundan yürüyerek çıkma şansımız olmadığından köprünün ayaklarını keşfetmeye çıktık ve kullanılmadığından yeşilliklerle kapanmış bir merdiven bulduk.

Yukarıda bulunan otobana yeşilliklerin arasındaki basamaklardan çıkarak bariyerlerin arkasında otostop çekmeye başladık. Daha birkaç dakika geçmişti ki bir polis arabası geçerken korna sesiyle birlikte arabanın içindeki polislerden orada durmamamız gerektiğini anlatır el işaretleri gördük. Hemen sonrasında birkaç yüz metre ileride polis arabasının durup aracı geri vitese taktığını gördüğümüz anda o köprüye çıkışımızın en az üç katı hızla köprüyü indik.

Polisler de şehire girdiğinden kendimizi gece kaldığımız büyük parka attık. Park o kadar büyüktü ki yoldan görünme ihtimalimiz yoktu. Olası trafik cezasını yemek istemediğimizden polisin gidebileceği yolları hesaplayıp attık kendimizi parkın içine.

Avrupa’da insanlar polisten o kadar korkuyor ki bu yaptığımızı Türkiye’de yapsak paronayaklık gibi görünebilirdi fakat bir Alman polisi eğer o an başka bir işi yoksa bize ceza kesmek için peşimizde dolanmaktan vazgeçmeyecekti.  Bir süre parkta oyalandıktan sonra yola çıkıp hızlıca bir araç bulduk.

Bulduğumuz İlk Araçla Güneye İnmeye Devam

Gece yağan yağmurun ardından gün güzel başlamıştı. Bulduğumuz ilk araç bizi Köln’ün güneyine kadar götürecekti. İki gün boyunca 200 km. çapında bir bölgede sıkışıp kaldığımızdan artık olabildiğince uzaklaşma fikri ağır basıyordu. Haritada nereye gideceğimize bakmayı bırakıp güneye doğru gitmeye başladık. Bir petrol istasyonuna geldiğimizde hava hala çok güzeldi.

Petrol istasyonunun park alanında indiğimizde bir iki tane Türk tırı görünce hemen selam vermek için yanlarına gittik. Abilerin demledikleri çaya ortak olup muhabbet ederken TR plaka gören, Köln’de yaşayan bir Türk de muhabbete ortak oldu.

Otoban Kenarındaki Parklardan Pet Şişe Toplayan İnsanlar Var

Almanya’da pet ve bazı cam şişelerin, geri dönüşümü kolaylaştırmak ve ülkedeki pet şişe kullanımını azaltmak adına 25 centlik (0.25 €) depozito ücreti var. Bu şişeler marketlerde bulunan makinelere atıldığında şişe başı 25 cent geri alınıyor. Alışveriş yaptıktan sonra fişte Pfand diye bir ibare görürseniz böyle bir şey almadığınızı söyleyip itiraz etmeyin.

Bazı insanlar alışkanlık ve zevk, bazı insanlarsa işsizlik maaşından faydalandıkları süreler içerisinde ekstra gelir yaratmak adına arabalarıyla yollara düşüp çılgınlar gibi şişe topluyorlar. Gayet güzel giyinimli insanların bile çöpleri karıştırdığını görünce başta şaşırmıştık ama otobanlarda geçirdiğimiz vakitler arttıkça gözümüz alıştı.

Hatta bir keresinde Almanya’dan aldığımız iki şişenin depozitosu için şişeyi İsviçre, Fransa gezdirip bir hafta sonra Almanya’ya tekrar götürmüştük.

Hayatımızın En Islak Otostopu İçin Bir Günümüzü Harcadık

Önceki petrol istasyonundan bizi alan tır şoförü abi, bizi Ohligser Heide West yakınındaki servis alanına bıraktı. Biz inmeden önce başlayan yağmur, araç durduğu anda inanılmaz hızlandı. İndiğimiz gibi park alanında bulunan restorana koştuk.

Şimdi şöyle bir yağmur hayal edin; yaşadığınız şehrin üzerine şehir büyüklüğünde bir duş başlığı asılmış ve biri vanayı sonuna kadar açmış. Ve bu yağmur yaklaşık 10 saat aynı şiddette yağdı. 15 dakika otostop, 30 dakika restorana kaçıp kuruma şeklinde periyotlar halinde hava kararıncaya kadar eziyet çektik. Eziyet çektik diyorum çünkü her otostop için çıktığımızda yağmurluklarımız olmasına rağmen sırılsıklam ıslak dönüyorduk.

Hava kararınca restoranın masalarına iyice yerleşip yanımızda kalan yiyeceklerle bir şeyler hazırlayıp karnımızı doyurduk. Ha unutmadan, önceki günden kalan bir tane de waffleımız vardı.

Almanya’daki Sevmediğimiz Türk Profili

Saat akşam 10 civarıydı. Restoranın kapısında her ne kadar kapanış saati yazmasa da bir görevli gelip kısa zaman sonra kapatacaklarını söyledi. Restoranda birkaç farklı cafe ve mutfak bulunmaktaydı. Bunlardan biri de Burger King. Tam toplanırken Burger King’te temizlik yapan iki tane eleman Türkçe muhabbet ediyorlardı. Ana kapı kapanması sebebiyle dışarı çıkınca çadırı kurmakla Burger King’çi elemanlarla konuşmak arasında bir miktar gidip geldik. Çadırımız vardı ve sağanak yağmur yağsa da kurup rahatça uyuyabilirdik ama birkaç gündür (üçüncü gecemiz) ev görmemiş olmak ve saçma sapan durumlarda kalmak bizi biraz yormuştu. Her ne olursa olsun birine mecbur kalmış değildik ve öyle görünmek de en son isteyeceğimiz şeydi. En son personel girişinin olduğu tarafta, personel girişi dediysem aynı kapının 10 metre yanındaki başka bir kapı, bekleyip ikisinden birinin çıkmasını umduk. Aslında yağmurda ıslanmaktan bir yere kaçmak değil iki kelam edebileceğimiz birilerini bulmuş olmanın verdiği bir gazdı, konuşmak istememiz.

Aramızda geçen kısa konuşma

+ Abi merhaba.
– Ne işiniz var burada bulunmanız yasak başınız derde girer!
+ Türkiye’den geliyoruz da iki kelime Türkçe konuşan birini görünce selam verelim demiştik.
– Gidin burada duramazsınız.
+ Yemedik abi kapıyı iyi geceler.

Bir kaç kısa cümleden oluşan diyalog ve kelimelerle tarif edemediğimiz mimikler, niye Almanya’da yaşayan Türklerden hep bir adım uzak durmak istediğimizi anlatmaya yetecektir diye umuyoruz. O an sadece bir “Merhaba gençler, nasıl keyifler?” gibi bir cümle kurması bile yetecekti belki bize. Fakat ne yazık ki kendi çıkarı yoksa, samimiyetin ne demek olduğunu unutmuş bir sürü “vatandaşımız” var Avrupa’da.

Gittiğiniz zaman bir Türk bulalım bize kesin yardım eder demeden önce alabileceğiniz farklı tepkilere hazırlık olsun diye küçük bir önerimizdir.

Uyku Vakti

Sonrasında ne mi yaptık? Güzel bir ağaç altı, çimlik alan bulup; çadırı sağanak yağmurda ıslatmadan bir iki dakika içinde hızlıca çadırımızı kurduk ve erken uyanmak için erkenden uyuduk.

Şanssız otostop günlerimizin üçüncüsünü de bitirdiğimizde artık hiçbir yere gidemeden sonsuza kadar olduğumuz istasyonda otostop çekeceğiz hissine kapılmıştık. Hatta aynı otobanlar üzerinde o kadar döndük ki yavaş yavaş kendimize yerleşmelik arsa bakmaya başlayacaktık.

The post Otostop Çekmek için Şanssız Günler – 3 appeared first on Maksat Yolculuk.

Önceki gün, Amsterdam’dan yola çıktıktan sonra gün boyunca yol gidip hedefimiz olan Hamburg’tan oldukça uzaklaşmış; kuzeyde yağmur olmasından ötürü gidemeyeceğimizi düşünüp gün sonunda yönümüzü güneye doğru çevirmiştik.

Otostop Çekmek için Şanssız Günler – 1

Essen’da sabah uyandığımızda yağmurlu bir hava bizi bekliyordu. Çadırımızı toplayıp, en yakın süpermarket olan Penny’ye girip kendimize hem kahvaltılık hem de bizi bir iki gün idare edecek erzak aldık. Hafif yağan yağmur eşliğinde sandviçlerimizi yiyip meyve suyumuzu içtik. Almanya’da mevsim yaz olmasına rağmen öyle yağmurlar yağıyor ki kafanıza bir kova su dökülmüş hissine çok kısa sürede kapılabilirsiniz.

Önceki gün akşam yemek yemek için girdiğimiz Aydın Ocakbaşı, tam karşımızdaydı. Elimizi, yüzümüzü yıkamak, dişlerimizi fırçalamak vs. gibi şeyler ve yağmurdan kaçmak için kendimizi oraya attık. İçeri girince Aydın abi bizi kapıda karşılayıp dün akşam nerede kaldığımızı, aslında bizimle tanışmak istediğini ama o anki işlerini halledinceye kadar bizim ayrıldığımızı söyledi. Kendisine otostop ile seyahat ettiğimizi, Avrupa’nın gezdiğimiz ve gezeceğimiz yerlerini anlatınca “Gelin!” dedi. “Böyle ayak üstü olmaz, oturun da bir çay içelim içimiz ısınsın.”

Bize aç olup olmadığımızı, bir şeye ihtiyacımız olup olmadığını da sorduktan sonra masaya çayları getirip bizimle muhabbet etmeye başladı. “Aferin çocuklar, keşke ben de sizin peşinize takılabilsem.” dedi. Hem yaşının geçtiğini, hem de işten güçten Almanya içinde bile gezecek çok vakti olmadığından bahsetti. Türkiye’den buralara kadar gelip, bir çayını içecek iki gezginle karşılaşmanın; onlara küçük de olsa yardımcı olabilecek olmanın keyfi yüzünden okunuyordu.

Essen’da Yağmur Dindi, Yollar Bizi Bekler

Almanya’da bulunduğumuz süre içinde şu ana kadar çok da zorlanmadığımızı söyleyebileceğimiz bir otostop performansımız vardı. Alman yaşlılar genelde fazla disiplinli olduklarından bu tür bir eylemi fazlasıyla gereksiz görüyorlar ama gençler yardımcı olmaya, yardımcı olamayacak bile olsa tanışıp muhabbet etmeye hevesliler.

Biraz yürüyerek otoban çıkışına ulaşabileceğimiz bir noktadaydık. Kuzeydeki yağmurdan kaçıp Köln’e gitmeyi sonra Fransa-İspanya istikametinde devam etmeyi planladık. Otobana çıkıp otostop çekmeye başladıktan çok da uzun denilemeyecek bir sürede Bulgar bir şoför durup bizi aldı. Şu ana kadar yeterince tecrübemiz olmadığından petrol istasyonları dışındaki şehir çıkışlarından da otostop çekmek olası gibi görünüyordu gözümüze.

Yeri geldiği her an bu öneriyi tekrarlamak istiyoruz: Avrupa’da yol kenarı, şehir çıkışı, dinlenme tesisi olmayan parklar vs. gibi yerlerde otostop çekmeyin. Bir araçtan inecekseniz yol üzerindeki bir dinlenme tesisinde (petrol istasyonu) inin. Şehirdeyseniz de böyle noktalara ulaşmaya çalışın.

Kesinlikle Otostop Çekmemeniz Gereken Şehir Oberhausen

Bizi alan şoför bizi şehrin çok içine girmeden Oberhausen yol ayrımında indirdi. İndiğimiz noktada bir tane güneye, yaklaşık 250 m. ileride de kuzeye giden otobana çıkış yolu vardı. Güneye gideceğimiz için indiğimiz yerde bekleyip yaklaşık bir saat otostop çektik. İnanır mısınız bir tane araba bile frene basmadı!

Acaba güneye gidenlerde mi sıkıntı var diye kendimizi avutup yaklaşık yarım saat de güneye giden yolun kenarında otostop çektik. Bir buçuk saatlik bir zaman kaybından sonra bir o yola, bir diğer yola yürüyüp yarım saatlik periyotlarla üç buçuk saatimizi sadece bekleyerek geçirdik. Bu iki yol arasında çok fazla böğürtlen vardı. Böğürtlenlerin lezzeti ve böğürtlen bulmuş olmanın sevinci sayesinde kendimizi avutarak vakit geçirdik.

Üstümüze Waffle Attılar

Artık beklemek konusunda tüm sabır sınırlarımızı kaybettiğimiz bir anda, arabanın biri altında beklediğimiz trafik ışığının kırmızıya dönmesiyle durdu. Araba tamamıyla doluydu ve bir kız camı açıp Ezgi’yi çağırdı. Ezgi’ye bir şeyler veriyordu ama ne olduğunu göremedim. Bir yandan da arabanın içinde bir şeyler arıyor gibiydiler. Yeşil ışık yandığı için şoför bekleyemeden gaza bastı (üstün Alman kuralcılığı (!)). O anda arka cam da açılıp üstümüze paket içinde waffle yağdı :).

Kimi için komik, kimi için saçma sayılabilecek bu olay, o kadar vakit beklemiş bizde; çölde başından aşağıya soğuk su dökülmüş etkisi yarattı. Hemen bir tanesini çıkartıp çantamızda bulunan nutellayı sürmeye başladık. Avrupa’da ve özellikle Almanya’da olduğumuz süre boyunca bağımlılık seviyesinde çikolata tükettik. Çantalarımızda da her zaman kocaman bir nutella kavanozu ve bir iki paket çikolata bulundu.

Biz Hala Oberhausen’den Kurtulamadık

Her ne kadar moralimiz kısmen toplanmış olsa da hala hiçbir yere gidememiştik. Almanya’da en yoğun Türk nüfusunun olduğu bölgedeydik ve ne yazık ki bu bölgeyi “Avrupa’da en az insanlık gördüğümüz bölge” olarak aklımıza kazıdık. İlk beklediğimiz noktalarda waffle olayı hariç saatlerce hiçbir arabadan en küçük olumlu tepki görmediğimizden biraz daha şehre yakın bir petrol istasyonuna 15 dakika yürüyüş sonrası ulaştık. Petrole çok fazla sayıda şehre çıkan araç giriyordu. Beklediğimiz nokta öncekilerden araç potansiyeli olarak farklı değildi fakat en azından petrole girenlerle yüz yüze iletişim kurabilme şansımızı değerlendirelim istedik. Türk yoğunluğunun o kadar fazla olduğunu anlamamız, yoldan geçen arabaların, bisiklet süren insanların üzerinde Galatasaray formalarını gördüğümüzde oldu.

Tahmin edin burada da ne kadar bekledik?! Yaklaşık iki saat de burada bekledikten sonra toplamda 5,5 – 6 saatimiz çöpe gitmişti.  Haritayı biraz karıştırınca bir saat civarı yürüyüp otobanın kısmen daha az tehlikeli bir noktasına çıkabileceğimizi keşfettik.

Biraz yürüdükten sonra nehir boyunca uzanan bir parka ulaştık. Burası insanlar için yürüyüş, bisiklet gibi sporları yapabilecekleri bir yoldu. Yol kenarında nargile içenler bile vardı :).

En son otobana çıkan yol ayrımına geldiğimizde yine hiçbir araç durmayınca polis tehlikesini göze alıp otobana çıktık. Yeşillikler arasından otobana çıkıp bariyerlerin arkasından otostop çekmeye başladık.

Türk Şoför ile Küçük Türkiye Turu

Saatlerce yolun bir o tarafına bir diğer tarafına çıkmaya çalıştığımızdan nereye gitmek istediğimize dair bir planımız kalmamıştı. Bariyerlerin arkasında henüz çantamızı çıkarmadan otostop çektik ve bir araba durdu. Nereye gittiğini bile sormadan direkt bindik. Bu bölgeden o kadar sıkılmıştık ki gideceği her yere gitmeye, en azından bir dinlenme tesisine kendimize atmaya razıydık. Şoförümüzün Duisburg’da bir firması varmış ve çevre şehirlere iş yapıyormuş. Bir iş sebebiyle de Dortmund’a gidecekmiş. Yeterli vakti olduğundan önce bir şeyler yiyip içmeyi teklif etti. Acıkmaya başladığımızdan hiç itiraz etmeden kabul ettik. Almanya ile ilgili hiçbir şey bilmeyen bir Türkiye vatandaşının bile bir şekilde duyduğu Gelsenkirchen, Bochum gibi Türk yoğunluğunun inanılmaz miktarlara ulaştığı yerlerden geçiyorduk. Herkesin Türkiye’ye tatile gittiği bir mevsimde Almanya’da olduğumuzdan sokakları kısmen sakin bir Essen bölgesine girdik.

Almanya’daki Türk Mahallelerinin Durumu

Yurtdışında geçirdiğimiz süre boyunca milletlerin ismiyle anılacak çokça mahalleye uğradığımızda gördüğümüz şey genel bir “göçmen mahallesi” kavramıydı. Faslıların, Hintlerin, Afrikalıların, Türklerin yaşadığı mahallelerde sıradan bir Alman şehrinden ayrılmış bölge tadı vardı. Türk mahalleleriyle (hatta bazı şehirlere Türk şehri diyebiliriz) diğerlerini ayırabileceğimiz farklı bir yön var: İki kültür arasında kalmışlık.

Avrupa’ya özellikle de Almanya’ya insan gücü olarak gelmiş Türkler ne yazık ki buralara uyum sağlayamamış. Bu tezimizin aksini kanıtlar nitelikte insanlarla tanışmış olsak da genel görüntü Alman olmayı başaramamış ama bu arada Türkiye kültüründen de kopmuş bir toplumdu. 90’lar Türkiye tadında mahalleler, Almanya’dan ve Almanlardan izole, kendi içine kapalı bir yaşam tarzı.

Bu kapalı yaşam tarzının oluşmasında Almanya’nın göçmenleri bir bölgeye toplama politikasının da etkisi var fakat buna ek olarak kendini kapatmaya hazır olan bir topluluk olunca aradaki bağ hiç oluşmadan kopmuş. Türk mahalleleri dışında yaşayan, hatta “Buradaki Türklerle olabildiğince muhattap olmamaya çalışıyorum, başıma ne sıkıntı geldiyse onlar yüzünden geldi.” diyen Türkler de var. Çünkü biz de şunu net söyleyebiliriz : “Avrupa’da en iyi yardımı da en kötü tepkiyi de Türklerden görürsünüz, ancak Almanya’da iseniz en büyük cahilliği Türklerde görürsünüz.” (Çok sevdiğimiz, tanıştığımız için çok çok memnun olduğumuz vatandaşlarımızı bu konudan tenzih eder; kendilerine bolca sevgilerimizi göndeririz. )

Otostop Çekmek için Şanssız Günler – 3

The post Otostop Çekmek için Şanssız Günler – 2 appeared first on Maksat Yolculuk.

Seyahat bütçesi, gezmekten, yeni yerler görmekten kaçmak için bahane arayanların en yaygın bahanelerinden biri. Vize masraflarından ulaşıma, konaklamadan yeme-içme masraflarına kadar Dünya’nın her şehrinde çeşitli alternatifler mevcut. Tecrübelerimizi ve bilgilerimizi sıralayacağımız bu rehberde seyahat bütçesi konusunda herkes kendine bir şeyler bulacaktır.

Not : “Ay bu kadarını da yapamam, bu benim için çok fazla.” gibi cümleler kurduğunuz tavsiyelerimizi eğer uygulamak istemezseniz bile genel kültür olarak kendinize alın. Bu yazıda anlatacağımız birçok şey bizzat yapılmış ya da gözlemlenmiştir.

Yazının uzun olması sebebiyle ana başlıkları içindekiler sayfası şeklinde oluşturuyoruz. Özellikle bakmak istediğiniz bir bölüm varsa tıklayarak, direkt o bölüme gidebilirsiniz.

İmkanınız Varsa Sezon Dışı Vakitleri Tercih Edin

Eğer bir hafta sonu kaçamağı ya da bir haftalık bir tatil planlıyorsanız Avrupa için (noel vakti hariç), uçağından, konaklamasına kış sezonu ücretleri yaz sezonunun neredeyse yarı fiyatına olabiliyor.

Ulaşım

Ulaşım masrafları, oturduğumuz evden dışarı çıktığımız andan itibaren hepimizi yoran en büyük sorunlardan biri. Eğer erken planlanmış bir seyahatimiz varsa ulaşım masraflarını minimuma indirmek mümkün. Düşük ulaşım masrafı= düşük seyahat bütçesi demek. Ülkemizdeki sabit fiyatların aksine Avrupa’da en ucuz ulaşım aracı genellikle otobüs ve uçak, erken alımlarda çok komik fiyatlara biletler almak mümkün.

Otostop

Seyahat bütçesini düşürmek dendiğinde akla ilk gelen şey ulaşım olduğundan, bu sorunu ortadan kaldırmanın en kolay yolu otostop. Otostop ile seyahat kimi için cesaret gerektiren bir eylemken; kimi için (özellikle biz) çoğu zaman zevkli, yeni insanlar, yeni kültürler tanıdığımız, yeni hikayeler dinlediğimiz güzel bir ulaşım biçimi. Kazandığımız tecrübeler ve hikayelerin üstüne, sizi aracına alanların kimi zaman kalacak yer, kimi zaman yiyecek içecek bir şeyler hediye etmesi; para harcamadan yaptığınız yolculuğun üstüne tarif edilemez bir keyif ve mutluluktur.

Sıkça sorulan sorular ve  Otostop Hikayeleri kategorilerimizdeki yazılarımızdan ve isterseniz bize soracağınız sorulardan yeterince bilgi toplayacağınızı düşündüğümüzden bu başlıktaki yazıyı kısa tutuyoruz.

Otostop çekerek gezmek istiyorsanız bir gözünüzün daima üstünde olması gereken bir site var : Hitchwiki

Uçak Biletleri

Havayolu firmaları, farklı satış politikalarına sahip olmaları sebebiyle çok çeşitli fiyatlarda ve özelliklerde uçuş imkanları bulmak mümkün. Uçak bileti fiyatlarını etkileyen en önemli unsurlar: uçuş tarih ve saati, uçak doluluk oranı, uçuşa ne kadar zaman kaldığı (Firmaların erken veya son dakika satış indirimleri gibi farklı politikaları olabiliyor.), kabin bagajı dışında ekstra bagaj hakkı vs.

Ryan Air, Wizz Air, Pegasus gibi ekonomik uçuş karşılığı düşük hizmet veren firmalardan ucuz bilet bulma imkanı daha yüksektir. Bunun dışında uçuş arama motorlarını kullanarak Türk Hava Yolları, Lufthansa, Aegean gibi daha kaliteli firmalardan indirimli bilet bulma şansınız da var. Bir uçak bileti satın alırken dikkat etmemiz gereken en önemli noktalardan biri firmanın bagaj hakkı ve el bagajı (kabin bagajı) kabul politikasıdır. Wizz Air gibi firmalar bir ülkeden diğerine 3 – 5 € gibi komik fiyatlara uçuş sağlarken sadece el bagajı hakkı tanıyor. Bilet alırken makul bir fiyata bagaj hakkı satın alabilecekken, bagajınız kabul edilen şartları sağlamadığından normalde alabileceğiniz fiyattan 3-4 kat fazla bagaj ücreti ödüyorsunuz. Ayrıca bu firmalardan bilet aldıysanız check-in işlemlerinizi de online olarak yapmalı ve çıktı almalısınız. Havaalanında check-in için ekstra ücret talep edebiliyor low cost firmalar.

Türkiye çıkışlı veya Türkiye varışlı uçuşların pahalı olduğu durumlarda Sofya ve Selanik gibi yakın şehirlerden olan uçuşları da kontrol etmek faydalı olabiliyor. Türkiye – Barselona uçuşunun 50€’dan fazla olduğu bir tarihte Türkiye – Sofya otobüsü + Sofya – Barselona uçuşu 25-30€ gibi bir fiyata geliyordu. Ayrıca Türkiye’den Sofya’ya otostop çekerek gitmek, ülke içi herhangi iki şehir arası otostop çekmekten çok daha kolay (Buradan Avrupa’ya çalışan tüm uzun yol şoförlerine sevgilerimizi iletiyoruz).

Uçak Bileti İçin Havayolu Sayfaları Dışında Uçuş Arama Motorlarını da Kontrol Edin

Havayolu firmalarının kendi internet sayfaları dışında ucuzabilet, skyscanner, aerobilet, turna vb. çok sayıda acente veya uçuş arama motoru bulabilirsiniz. Bunların bazıları acente olarak çalışmakta, bazıları ise acenteleri bir çatıda toplayan bir arama motoru olarak çalışmaktadır. Bizim en çok kullandığımız, bir yere uçmasak dahi canımız yolculuk çektiğinde girip, “Bugün nereye uçsaaaam..” dediğimiz Skyscanner’dan bahsedelim.

Skyscanner bünyesinde onlarca uçuş bileti acentesini barındıran, ayrıca havayolu firmalarının kendi sitelerinden de fiyatlar alıp kullanıcısına sunan bir uçuş arama motoru. Seyahat bütçesini hesaplarken tahmini fiyat almak, hatta gideceğiniz güne, gideceğiniz ülkeye karar veremediyseniz bunları da size sunan güzel bir site. Kalkış, iniş havaalanı tercihi yapmak istemiyorsanız şehir, hatta ülke seçimi yaparak daha geniş arama imkanı da sunuyor. Skyscanner’ın en sevdiğimiz özelliğine geliyoruz şimdi; Gidiş Ülkesi → Her Yere

Bir örnek ile inceleyelim:

Skyscanner’a giriş yaptığımızda karşımıza böyle bir sayfa geliyor. İlk olarak kalkış, varış alanları ve tarihimizi giriyoruz. İstersek tek yönlü bilet alabileceğimiz gibi, gidiş dönüş şeklinde arama yapmamız da mümkün. Varış durağı seçemediysek her yere seçeneğine tıklıyoruz.

Gideceğimiz kesin bir gün yok ama nisan ayını kendimize uygun gördük. İstersek en ucuz ay seçeneği ile yılın her ayı için ayrı ayrı fiyatlar görebiliriz.

Skyscanner bize, nisan ayında Türkiye çıkışlı varış ülkesi fiyatlarını sıraladı. Tercihimizi İtalya’dan yana kullanıyoruz. Yağış alsa da nisan ayı hava sıcaklığı açısından bir Akdeniz ülkesinde geçirmek için ideal.

Roma hem İtalya’nın coğrafi olarak etrafındaki gezilecek şehirlere yakın olması açısından güzel bir seçim.

Son olarak İstanbul – Roma uçuşu için nisan ayındaki fiyatlar gösteriliyor.

Bazen bilet alma aşamasına ilerlediğinizde ilk başta gösterilen fiyattan farklı fiyat çıktığı olabiliyor. Bunun sebebi ise Skyscanner ile satın alma işleminin gerçekleşeceği web sitesi arasındaki senkronizasyon süresi.

Otobüs

Ucuza uçak bileti bulunamadığı veya birbirine çok yakın olan iki Avrupa şehri arasındaki en ucuz ulaşım araçlarının başında otobüs, sonrasında ise tren geliyor. Avrupa ülkelerinde uçak ve tren fiyat/kalite açısından iyi durumda olduğundan, otobüs firmaları mecburen çok daha ucuza bilet satmak zorunda kalıyorlar. Erken alındığında, kalkış varış saatine veya doluluğa göre otobüs ve trenlerde de fiyat farklılığı olabiliyor.

Polonya ve çevresindeki ülkeler için PolskiBus, Avrupa’da neredeyse her yere ulaşım sağlamak için Flixbus en önde gelen otobüs firmaları. Daha küçük ve yerel otobüs firmalarına Google’da küçük bir araştırma yaparak ulaşmak kolay. Ayrıca firmalar bazı dönemlerde çeşitli kampanyalar, indirimler yapabiliyor.

Bir örnek oluşturması açısından Flixbus firmasından 13 Nisan 2018 Cuma tarihli Berlin – Münih otobüs fiyatlarını kontrol edelim.

Aynı tarihte olmasına rağmen 22€ hatta 30€’lara kadar çıkan ücretler olmasına rağmen 9,90€’ya da aynı güzergahta otobüs bulunabiliyor. Biraz daha araştırmayla, kampanya, indirim çeki gibi şeylerle 4-5 €’ya bile bilet bulunabilir.

Tren

Tren, Avrupa’daki en yaygın, neredeyse her köye, kasabaya ulaşım sağlamanın mümkün olduğu bir ulaşım aracı. Fiyatları aynı hat üzerindeki trenin hızına, kalkış saatine, trenin konforuna vs. bağlı değişkenlik gösterebiliyor. Tren yollarının geçtiği yerler farklı manzaralar sunabildiğinden bazen daha pahalıya gitmek daha güzel bir yolculuk yapmanızı sağlayabiliyor. Doğal güzelliklerinin fazla olduğu, nehirlerin, dağların çok olduğu ülkelerde manzara açısından otobüs veya uçak kullanmadan önce trenin güzergahını araştırmanızı öneririz.

Bir diğer ulaşım şekli olmaktan ziyade, toplu tren bileti alma şekli diyebileceğimiz Interrail için ise TCDD’nin internet sitesinden gerekli bilgiye ulaşabilirsiniz. Daha sonra Interrail ile ilgili de bir yazı yazabiliriz.

Konaklama

Konaklama, seyahat bütçesinin en büyük kısmını oluşturan, daha doğrusu öyle olduğu zannedilen kalemlerden biridir. Bedava konaklamadan, ucuz ve pahalı çeşitlerine kadar çokça konaklama imkanı mevcut. Küçük bir araştırmayla kendi bütçenizi zorlamayacak güzel bir konaklama şekli bulabilirsiniz. İki aylık Avrupa seyahatimizde couchsurfing, çadır ve tanıştığımız insanlarda konakladık. İki haftalık Avrupa seyahatimizde ise sadece 2 gece Floransa’da bir hostelde kalmak zorunda kaldık.

Tren Garı, Havaalanı, Cami, Kilise, McDonalds vb. Konaklama

Avrupa’daki çoğu tren garı ve havaalanı, 24 saat açık olabiliyor. Ayrıca büyük şehirlerde bir adet 24 saat açık McDonalds bulunuyor. Ayrıca herhangi bir cami imamına veya kilise papazına gittiğinizde size bir misafirhane veya içeride bir yer sunabiliyorlar. İnancınızdan bağımsız olarak iyi niyetli ve kibar davrandığınız sürece (mümkünse temiz görünerek) size yardımcı olmak isteyeceklerdir.

Çadırda Konaklama

Çadırda konaklama, çadırın, uyku tulumunun sıcaklığına alışmamış insanlar için eziyet gibi görünse de doğayla iç içe olabileceğiniz yanınızda taşıyabildiğiniz evinizdir. Çoğu orman ve deniz kenarı yerlerde ücretsiz veya çok uygun fiyatlı kamp alanları bulabileceğiniz gibi şehirin tam merkezinde olmasa da merkeze yakın parklarda konaklayabilirsiniz. Eğer otostop ile geziyorsanız herhangi bir şehir merkezine ulaşamadığınız gecelerinizi geçirmek için büyük bir kurtarıcınız olacaktır. Bazı büyük şehirlerde hem sizin hem de şehrin güvenlik önlemleri için çadırda konaklamanıza izin verilmiyor. İki aylık Avrupa turumuz boyunca 10 gece çadırda konakladık.

Couchsurfing, Trustroots, Warmshowers Benzeri Sosyal Ağlar

Türkiye de dahil Dünya’nın neredeyse her ülkesinde kullanılan bu ağlardan en uygunu Couchsurfing. Trustroots eski popülerliğini kaybetmiş, Warmshowers ise bisikletli gezginler için tasarlanmış olsa da siz yine de şansınızı denemek isteyebilirsiniz. Bu ve benzeri sosyal ağlar hem ziyaret ettiğiniz ülkenin, şehrin kültürünü öğrenmek için yerel insanlarda konaklama, onlarla iletişim kurup beraber vakti geçirme imkanı sunuyor. Ücretsiz konaklama, bu ağların asıl amacı olmasa da bazen para verseniz elde edemeyeceğiniz tecrübeler sağlıyor. Couchsurfing ile ilgili bilgi almak için yazımızı Dünya’yı “ORALI” Gibi Gezin: Couchsurfing Nedir? okuyabilirsiniz.

Hotel Değil Hostellerde Konaklama

Hostel deyince aklınıza direkt 8 – 10 yataklı, ranzalı odalar gelmesin. Çoğu zaman evden bozma olan hosteller, tek kişilik odadan 10 – 12 kişilik odalara kadar alternatifler sunuyorlar. Yıldızlı otellere vereceğiniz ücretin kimi zaman beşte biri, onda biri fiyatlara konaklayabilir, seyahat bütçesi için küçük bir fayda sağlayabilirsiniz. Hostellerde alacağınız tavsiyeler, tanışacağınız insanlar bir otel odasına sıkışıp kalacağınızdan çok daha eğlenceli ve farklı tecrübelere imkan sağlayabilir. Ayrıca mutfağını kullanabilmeniz sayesinde yemek masraflarınızdan da kısmanız mümkün.

Bugüne kadar iki farklı hostel tecrübemiz oldu. Bunlardan biri Belgrad’da iki kişilik bir odaya 10€, diğeri ise Floransa’da 8 kişilik odaya iki gecelik toplam 35€ idi.

Hostel aramak için önereceğimiz site : Hostelworld

Diğer siteler ise : Booking ve Trivago

Kendiniz ya da Arkadaşlarınızla Beraber Ev Kiralayın

Ev kiralamak, neredeyse herhangi bir otelde kalmakla aynı fiyata denk gelebiliyor. Bazı evler konumlarından ötürü ucuz olduğu gibi bazı evler de birden fazla kişi konakladığınızda hesaplı hale gelebiliyor. Eşyalarınızı rahatça bırakabileceğiniz, istediğiniz yemeği yapıp, dilediğiniz gibi yiyip içebileceğiniz, kısacası evinizden çok uzakta olmanıza rağmen ev konforunu yaşayabileceğiniz en iyi konaklama seçeneği ev veya oda kiralamaktır. Daha önce hiç ev kiralayarak seyahat etmesek de Polonya’nın Krakow şehrinde tanıştığımız, ev kiralayan -genelde tatillerini bu şekilde değerlendiren- Hasan ve Berna çiftiyle beraber kalmıştık. Kendilerine, evlerini bize açtıkları için buradan bir kez daha teşekkürler.

Ev veya oda kiralamak için en yaygın kullanılan internet sitesi: Airbnb

Yemek Masrafları

Yeme – içme masrafı temel seyahat bütçesi içindeki en önemli üç kalemden bir tanesi. Şehirdeki en uygun restoranı bulmanın en güzel yolundan biri o şehirde yaşadığını gözlemlediğiniz (en azından turist olmayan ) gençlere gidip sormak. Dünya’nın refah seviyesi en yüksek şehrine bile seyahat etmiş olsanız değişmeyen tek kural : Fiyat/kalite oranının en iyi olduğu yerleri o şehrin gençleri/öğrencileri bilir.

Google arama motoru, tripadvisor, zomato ve foursquare uygulamaları bazı şehirlerde diğerlerinden çok daha yaygın kullanılmakla birlikte menüleri, fiyatları da gösteriyor.

İndirim Marketlerini Kullanın

Türkiye’de yaygın olarak A101 ve BİM örneklerini verebileceğimiz, Avrupa’da ise daha büyük ve daha yaygın olan bazı marketler var. Bu marketler gerçekten seyahat bütçenizin yemek kısmına destek olabilecek fiyatta ürünler satıyorlar. Eğer bir tüp ve ocağınız varsa çok uygun fiyatlara karnınızı doyurabilirsiniz. Kahvaltılarınızı ise kaşar, salam, zeytin, yumurta gibi ürünlerle sandviç olarak yaparsanız uygun, doyurucu ve sağlıklı bir kahvaltı yapmış olacaksınız. Bazı marketlerde (örneğin coop) kullanabileceğiniz kahve makinesi ve mikrodalga fırın gibi aletler de bulunabiliyor. Alışverişinizi bunu kontrol edip yaparsanız faydanıza olabilir.

Avrupa genelinde tercih edebileceğiniz indirim marketleri için küçük bir liste yapmak gerekirse: Penny, LIDL, ALDI, Coop, Intermarche,  Biedronka …

Otostop veya Kara Yolu ile Seyahat Ediyorsanız Yanınıza Kamp Ocağı ve Tüp Alın

Seyahat bütçenizi korumak istiyorsanız yeme – içme konusuna öncelik vermeniz gerekiyor. Yemek masrafından kısmak için ve “Şöyle sıcak birşeyler içsek.” dediğinizde yanınıza yaklaşık bir kilo ağırlık yaptığınız ocak ve tüp; sıcak yemeğiniz, çayınız, çorbanız olarak size geri dönecek. Bir restoranda en az 10€ vereceğiniz bir menüyü 3 – 4 €’ya hazırlayabilirsiniz.

Biz ağırlık ve uzun süre yetebilirliği sebebiyle Nurgaz Troya Ocak ve 230gr. Tüp aldık. 2 ay boyunca kaldığımız yerlerde ve bazen restoranlarda yediklerimiz dışındaki zamanlar için yeterli oldu. Nurgaz kendi sitesindeki şu an satış fiyatı ikili set 44,90TL. Polis gemiye binerken güvenlik sorunundan ötürü tüpümüzü aldı. Uçakta da aynı sorun yaşanacağından gemi ve uçağa binecekseniz ocağınızı yanınıza alın, tüpü kaybetme riskini almayın. Decathlon mağazalarında Nurgaz ocaklarla uyumlu vidalı tüpler bulunuyor.

Tencere seti olarak da Decathlon’dan satın aldığımız bu seti kullanıyoruz.

Berlin’de Yaptığımız Market Alışverişi Örneği

Berlin’de kaldığımız iki gece için kendimize Penny süpermarketten market alışverişi yapmıştık. Yaptığımız alışveriş listesi:

• 2 akşam yemeği için 2 kişiye yetecek miktarda tavuklu mantar yemeği için tavuk, domates, biber, mantar
• 2 kahvaltı için 2 kişiye yetecek miktarda peynir, salam, yumurta, sosis ve meyve suyu
• Yarım kilo kayısı
• Ekmek

Bu yemek listesi için toplam 8€ harcadık. Couchsurfing’de kaldığımız çiftin mutfağında yemeğimizi yaptık.

Takı vb. Satmak

Dinlenmek için durduğunuz vakitlerde ya da yeterince boş vaktiniz varsa değerlendirmek adına kolye, bileklik ve küpeler yapabilirsiniz ya da Türkiye’den uygun fiyatlı takı, boncuk benzeri şeyler alıp satabilirsiniz. İnsanlar sizin sattığınız ürünlerden çok, sizin hikayenize destek olmak için bir şeyler satın alacaklardır. O yüzden kağıda “Avrupa Turu, Dünya Turu, Kalacak Yere İhtiyacım Var” gibi şeyler yazarsanız merak edip gelen insan sayısı artacaktır. Alışveriş yapmaları dışında sizinle muhabbet edip bir şeyler öğrenecek, bir şeyler öğretecek, yiyecek – içecek ısmarlayacak, kalacak yer sağlayacak, değişik hayatlar tanımanıza imkan sağlayacak çok farklı insanlarla karşılaşabilirsiniz. Seyahatinize farklı bir tecrübe katmak ve seyahat bütçenize destek sağlamak için denemeniz gereken bir şey olduğunu düşünüyoruz.

Dumbster Diving (Çöp Karıştırmak)

Hemen çöp karıştırmak deyince aklınıza kirli, pis çöplere bam güm dalıp pis kokulara mecbur kalacağınız kirli ortamlar gelmesin aklınıza. Dumbster diving daha çok kuzey ülkelerinde yaygın olan; süpermarket, pastahane gibi yerlerin son kullanma tarihleri yaklaşmış, paketinde defo bulunan, bayatlamak üzere olan ürünleri temiz bir poşetle kapının kenarına ya da çöpün içine bırakması eylemidir. Daha doğrusu bu temiz çöplerin toplanması.

Örneğin, Fransa’da herhangi unlu mamül satan bir mağaza, bir ürünü ikinci gün kanunlar gereği satamaz. Bu yüzden akşam saatlerinde pastahane yakınındaki çöpün kenarında veya kapılarının kenarında temiz bir poşet içinde bolca tatlı, poğaça vs. bulabilirsiniz. Restoranların kapanış saatlerine doğru gidip konuşursanız indirimli fiyattan veya ücretsiz olarak ellerinde kalan yemeklerden verebilirler.

Küçük bir hikaye: Fransa’dan Lüksemburg’a gitmeye çalıştığımız bir günün akşamında petrol istasyonundaki banklarda oturuyorduk. Fransız, otostopçu bir çiftle karşılaştık. Muhabbet ederken içeride bulunan pastahaneden bir şeyler isteyeceklerini söylediler. Erkek olan (Alex), içeri girip çalışan kadına atacakları bir şey varsa alabileceğini söylemiş. Çalışan kadın, o an reyondan çıkarıp veremeyeceğini, yaklaşık bir saat sonra çöpün kenarına temiz bir poşetle bırakacağını söylemiş. Bir süre muhabbet ettikten sonra çöpe gitti ve elinde bir poşet dolusu meyveli tatlı, kek vs. şeylerle dönmüştü.

Dumbster diving için ipuçları alabileceğiniz bir site de var : TrashWiki

TrashWiki sitesinde abartı derecesinde manzaralarla karşılaşabilirsiniz, o kadarına aldırış etmeyin bizce.

Madde madde bütçe için diğer ipuçları

• Çok fazla hediyelik eşya almayın. İnsan görünce hepsini almak istiyor ama kendinizi frenlemeye çalışın.
• Bir şey alacağınız zaman mutlaka pazarlık yapın.
• Müze, etkinlik vb. paralı giriş yapılan yerlere önceden rezervasyon yaparak indirimli fiyatlardan ve sıra beklemeden girişten faydalanabilirsiniz.
• Ayın belli günleri, bazı müzeler ücretsiz veya indirimli olabiliyor. Bunları araştırıp gitmek istediğiniz yüksek ücretli müzelere bu şekilde giriş yapabilirsiniz.
• Toplu taşıma biletlerinin günlük, haftalık, grup bileti gibi çeşitleri bulunabiliyor. Hesabınızı iyi yapıp doğru bileti alın.
• Kısa mesafelerde toplu taşıma kullanmak yerine yürüyün. Bir şehri yürüyerek keşfetmek çok daha güzel.
• Bazı şehirleri bisikletle gezmek daha keyifli. Günlük metro biletiyle eş değer fiyatlara bisiklet kiralayabilirsiniz.
• Free Walking Tourları (ücretsiz rehberli turlar) deneyin. Rehberli turlara harcayacağınız para ve zamandan daha güzel bir tur görebilirsiniz.
• Gittiğiniz ülkenin döviz kurunu bilin. Döviz bozdururken en iyi oranı, en düşük komisyonu görebildiğiniz döviz bürosunu bulduğunuzdan emin olun.
• Kredi kartı kullanmak, hem döviz bozdururken ortaya çıkan kayıpları hem de yanınızda fazla para taşıyıp çaldırma tehlikesini ortadan kaldırır.

The post Seyahat Bütçesi Düşürme Rehberi appeared first on Maksat Yolculuk.

Sabah uyandığımızda gece yağan hafif yağmurun ardından çadırımızı toplamaya başladık. Üstü kapalı, rüzgar almayan bir yere çadırı kurduğumuzdan çok sıcak bir uyku çekmiştik. Geceki aşırı rüzgar ve olası yağış ihtimalinden ötürü çadırımızı, araba yıkamak için yapılan üstü ve yanları kapalı bölüme kurduk.

Iasmos şehrindeki petrol istasyonundan Hüseyin abi ile yola çıktık.  Havanın erken kararmasından dolayı bir iki mola sonrası Igoumenitsa yakınlarına kadar vardık.  Yolculuğun buraya kadarki kısmı Selanik’e kadar olan yolu bildiğimizden muhabbetle, sonrasında ise sohbete yolların güzelliğini izlememiz eklenerek devam etti.

Yunanistan üzeri İtalya’ya giden taşımacılık firmaları, Igoumenitsa veya yakınlarındaki acentelerden bilet satış işlerini hallediyorlar. Biz de  Kristalopigi’de bulunan petrol istasyonlarının birine (Savaş) geldik. Petrol istasyonuna geldiğimizde yağmur henüz yağmaya başlamıştı. Gelmeden önce eskiden bu istikamette çalışan bir şoför abimizle konuştuğumuzda şoför, yanındaki misafiri için “ikinci şoför” bileti almak istediğini söylediğinde 15€ karşılığında bilet kesildiğini söylemişti. Bu konuyu ne yol boyunca sorduğumuz şoförler ne de Hüseyin abi biliyordu. Petrolün sahibi, aynı zamanda bilet işleriyle ilgilenen Savaş, uluslararası tır ehliyeti olmadan biletin alınamayacağını söyledi. Hava karardı ve bizim son şans olarak limanda ikinci şoför biletini kestirmemiz lazımdı. Diğer türlü kişi başı minimum 50€ olan biletler, uçak bileti almak yerine otostop çekmeyi seçen bizi maddi anlamda çok üzecekti. “Gidemezsek oraya varınca düşünürüz bir yolunu.” deyip Hüseyin abi ile limandaki gümrük kapısına kadar devam ettik.

Igoumenitsa Feribot Limanı

Liman, mülteci sorunu oluşmadan önceki yıllarda tek terminal olarak iş yapıyormuş. Tır şoförleri araçlarıyla gümrükten geçtikten sonra buraya gelip biletlerini alıyorlarmış. Hüseyin abi ile bir araçta şoför dışında iki kişi geçemeyeceğimizden numarasını alıp, terminalde buluşmak üzere sözleşip ayrıldık. İlk planımız aracıyla geçtikten sonra terminale gelip, bizimle birlikte gişeden “ikinci şoför” biletini almayı denemekti. Terminale gidip gişeye, buraya tırla geldiğimizi ikinci şoför biletini nasıl alacağımızı sorduğumuzda bize ikinci terminale gitmemiz gerektiğini söylediler. İkinci terminal mi?!

Planda olmayan bu durum sonucu çantalarımızı sırtlayıp ikinci terminale gittik fakat ikinci terminale araç girişlerin olduğu taraf dışında giriş yok. Daha doğrusu çıkış yapılan bir kapı var fakat içeri girdiğimizde, kurşun geçirmez bir camın arkasında duran polis bizi direkt dışarı çıkarttı.

İkinci şansımızı, bizi İtalya’ya götürmeyi teklif eden Iasmos BP’deki iki şoförü gümrük kapısında beklemekten yana kullandık. İki şoförü beklerken birden yağmur yağmaya başladı. Montlarımızdan geçecek kadar sağanak yağmasa da çantalarımızın ıslanmaması için hemen yağmurluklarını geçirdik.

İnsan Kaçakçılarıyla Ayak Üstü Konuşmamız ve Gözlemlerimiz

Bahsettiğimiz iki şoförü beklediğimiz yer liman gümrüğüne yakın, otoyol kenarı, bir tarafı şehre giden diğer tarafı ormanlık tepe olan bir nokta. Hava karanlık, sisle karışık bir yağmurla beraber kocaman çantalarımızla yolun kenarında beklerken orman içinden iki kişinin çaktırmadan bize doğru geldiklerini farkettik. Bize değil de etraftaki insanlara, bize geldiklerini çaktırmaz bir havaları vardı. Zaten çok fazla insanın da geçtiği bir yer değildi burası. Sadece araç trafiği oluyordu. Yanımıza gelen esmer, 20li yaşlarda iki kişi, önce Kürtçe, sonra Arapça bize Kürt veya Arap olup olmadığımızı sordu. Türk olduğumuzu söyleyince İngilizce konuşmaya başladık. “Bize ihtiyacınız var mı?, İsterseniz sizi İtalya’ya geçirebiliriz.” temelli birkaç cümlelik karşılıklı konuşmamızdan sonra bizden olumlu tepki alamayınca koşarak tepeye doğru koştular.

Havanın karanlık olmasından ötürü ilk bakışta tepenin üst tarafında insanlar seçilemiyordu fakat yağmurun artmasıyla birlikte hava soğuyunca yanan ateşi hemen görebildik. Ateşin yanmasıyla birlikte orman içinde bekleyen, sağa sola yürüyen en az 10 kişi gördük. Bazen konuşuyorlar, ıslık ve bağrışmalarla dolanıyorlar, bazen de sessizce bekliyorlardı.

Fırsat bulduklarında limana girmek için bekleyen tırların buldukları boşluklarına insanları sıkıştırıp, gemiye bindirmeye çalışıyorlar. Bunun en büyük sıkıntısını ise ne yazık ki şoförler yaşıyor. Haberleri olmadığı halde binlerce euro ceza ödeyen, hatta hapis cezası alan şoförler dahi var.

Yunanistan – İtalya (Igoumenitsa – Bari) Feribotu

Yunanistan’dan İtalya’ya otostop ile gitmek için Igoumenitsa – Bari feribotunu kullanmak; hem keyifli bir deniz yolculuğu hem de tek araç ile gidebilmek açısından en mantıklı yollardan biri.

Superfast firması, Adriyatik Denizi üzerinde çalışan birkaç feribot firmasından biri. Her gün saat 00:00’da Igoumenitsa limanından Bari ve Ancona limanlarına giden gemiler hareket ediyor. Bilet fiyatları ve saat, yer bilgisi için linke tıklayabilirsiniz. Normal biletler salonda yolculuk için 60€, koltukta seyahat 71€, bizim kaldığımız 4 ranzalı kabinlerin fiyatı ise 121€.

Gemi içinde ortak salon, restaurant, mağaza, havuz, kamaralar vb. birçok bölüm var. en alt üç katı sadece araç alıyor.

Bilet Alma Sürecimiz

İki kaçakçı yanımızdan ayrıldıktan kısa bir süre sonra daha önce karşılaştığımız şoförler limana geldiler. Kendilerine iki araca birer kişi olarak binerek geçirmelerini istediğimizde alamayacaklarını, gümrük polisleriyle konuşmamızı kabul ederlerse alabileceklerini söylediler.  Polislerle konuşmaya önden hızlıca Ezgi gitti. 3 tane gümrük polisine derdimizi anlattık. Biri “Otostopçu bunlar.” diyerek gülümsedi. İçlerinden bir tanesi alaycı bir tavırla gidip terminalden bilet almamızı söylüyordu. Ne kadar bildiğimizi ama daha ucuza bilet almak istediğimizi, diğer türlü gidemeyeceğimizi söylesek de alaycı tavrını sürdürmeye bizi kovmaya devam etti. Adamın o tavrının üstüne Ezgi’yi adamın üstüne atlayacakken havada nasıl tuttuğumu asla unutamıyorum.

Bunun üstüne geri mi dönelim, gece burada uyuyup sabah mı bir çaresine bakalım diye düşünürken Hüseyin abiyi son kez aramaya karar verdik. Arayacaktık ama aldığımız numaranın başındaki ülke kodunu almadığımızı farkettik. İtalyan hattı olduğunu biliyorduk ama internetimiz olmadığından ülke koduna bakamıyorduk. Nasıl bulacağımızı düşünürken arkadaşımız Gökçen’i arayıp ondan öğrendik.

Hüseyin abiyi arayıp, 50 – 60 euroya bilet alamayacağımızı, bizim için bilet satış görevlileriyle konuşmasını rica ettik. İlk kez o gün tanıdığı biri için o kadar uğraşacak insan sayısı sınırlıdır. Hüseyin abi bir kaç dakika sonra bizi aradı ve birimizin pasaport ve ehliyetlerle ikinci terminale gelmesini istedi. Yağmurluğumu giyip, Ezgi’yi ilk terminalde bırakıp yağmurda koşarak ikinci terminale gittim. İkinci şoför bileti için iki şoföre ihtiyacımız olduğunu farkedince az önce bahsettiğimiz iki şoförden biri de geldi. Birinin ehliyetiyle birimize, diğerininkiyle öbürümüze biletleri kestirdik. Bilet satış görevlisi bana ehliyeti gösterip yarım yamalak Türkçesiyle, “Yok kamyoooon, bu taksiii…” dedi. “Kamyon, kamyon, öğrenci bunlar para yok” deyip pasaportlarla birlikte birkaç dal sigara uzatınca bizim biletlerimiz 15er €’ya kesilmiş oldu.

Feribota Giriş

Feribota girmeden önce 2 saat kadar bir vaktimiz vardı. Hüseyin abinin ehliyetiyle bana, diğer abinin ehliyetiyle Ezgi’ye bilet almıştık. Fark etmeyeceğini düşündüğümüzden çok da önemsememiştik. Çantalarımızla normal yaya geçişine geldiğimizde x-ray cihazından geçmemiz gerekiyordu. Çantamızda bulunan küçük kamp tüpünü polis, güvenlik gerekçesiyle aldı. Çantamızda bulunan yemek yapmalık malzemeleri ne yapacağımızı bilemez bir halde tüpsüz bir şekilde tırlara yöneldik. Terminalden çıktığımız andan itibaren öyle bir yağmur başladı ki saniyeler içinde ıslanmadık yerimiz kalmayacaktı.

Yakındaki tır Hüseyin abinin tırı olduğundan Ezgi’yi oraya bırakıp ben diğer tırı bulmak için koşmaya devam ettim. Diğer tıra ben gittiğimde şoför abi, niye Ezgi’nin gelmediğini ona güvenmediğimizi düşündüğünü söylenip gereksiz alınganlık yaptı. Yağmur dininceye kadar bekledik. Feribota yerleşme vakti geldiğinde abi Ezgi’yi çağırmamı söyledi. Hüseyin abinin daha rahat oda alma planı için Ezgi’nin o tırda kalmasını istiyorduk. Diğer türlü bir odaya dört farklı şoförü rastgele veriyorlardı. Öbür tıra ben döndüğümde abi Ezgi gelmedi diye sinirlenmeye başladı. En son “Sen de çantanı al git abiniz götürsün ikinizi madem.” dedi. Gereksiz alınganlık ve sinir yapmasına anlam verememiştik ama hem yanlış anlaşılmayı düzeltmek hem de gemiye binmeye dakikalar kalmışken bir pürüz çıkmasını istemediğimizden konuşarak yatıştırıp gemiye yerleştik.

Odalarımızı almış, yataklarımıza yerleşmiştik. Duşumuzu da aldıktan sonra birkaç günlük yorgunluğun üzerine uyumadan önce gemide küçük bir tur atmak istedik. Havanın soğuk ve rüzgarlı olmasından dolayı güverteye çıkamamıştık ama içeride dolanıp localarda biraz oturduk. İkimizin de hayatında yaptığı en uzun gemi yolculuğuydu.

Sabah uyandığımızda güneşli, göz alabildiğine maviliği görmek; böyle bir manzaraya uyanmak çok keyif vericiydi. Umarım daha uzun süreli ve geminin, manzaranın, hatta gemideki havuzun tadını çıkarabileğimiz bir deniz yolculuğuna da çıkabiliriz.

The post Son Anda Feribot İle Yunanistan’dan İtalya’ya appeared first on Maksat Yolculuk.

Yarıyıl tatilimizi değerlendirmek için otostop ile İspanya ve Portekiz’i gezmeyi planlayarak yola çıkmıştık. Tatilimizin kısa oluşu ve yolun getirdikleriyle birlikte yolculuğumuz otostopun yasak olduğu ülke İtalya’da son buldu. İstanbul’dan yola çıkışımız, çadırımızla ilgili bir sıkıntı yüzünden planladığımızdan bir gün geç oldu. Yani daha yola çıkmadan planladığımız süreden bir gün kaybetmiştik bile.

İlk planımız İpsala – Igoumenitsa – Bari – Montpellier – Barcelona şeklindeydi. Bunun içinse Adriyatik Denizi’nde 9 saatlik bir yolculuk yapan Igoumenitsa – Bari feribotuna binmemiz gerekiyordu. Bu feribotun genç indirimli fiyatı 50 Euro, bu 50 Euro’luk biletle sadece salonda yolculuk edebiliyorsunuz. Fakat biz bir şekilde tır ile yolculuk edip 15 Euro olan ikinci şoför bileti alacaktık. Şoför bileti olanlara yatağı ve duş imkanı olan kamaralar veriliyor.

İpsala Sınır Kapısı

İpsala Sınır Kapısı’na sıcak bir ocak gününde gelmiştik. Buraya daha önceki gelişlerimizde sınır kapısına gelir gelmez bir araç bulup gideceğimiz yere kadar gitmiştik. Kapıya 5 km. mesafe kaldığında bizi bir çift aracına aldı ve sınır kapısına kadar beraber gittik. Onlar arabanın sigorta işlerini halletmek için durunca biz de inip duty freeden kendimize bir şeyler aldık. Sigara kullananlar için not: Türkiye tarafındaki duty free shopta sigara, Yunanistan tarafındakinden (ve Avrupa’dakilerden) çok daha ucuz.

İpsala Sınır Kapısı’ndan Yunanistan tarafına geçen köprüyü yaya olarak geçmek yasak. Bu yüzden köprünün başında tekrar otostop çekmeye başladık. Aynı çifte tekrar denk gelince bizi alıp karşıya kadar götürdüler. Atina’ya kadar gittiklerini söylediler fakat hem aracın dolu olması hem de bizim sınırdan daha kolay tır bulabileceğimizi düşünmemiz sebebiyle Kipoi’ye geçer geçmez (henüz sınır kapısını geçmeden) indik. İnince kime anlatsak inanmayacağı bir manzarayla karşılaştık. Saat 14:30’da burada olmamıza rağmen hava kararıncaya kadar toplamda 6 tane tır hareket etmedi kapıdan. Hareket edenler de ya Yunanistan içinde ya da Makedonya istikametinde yolculuk ediyorlardı. Yakındaki şehirlere hareket eden birkaç küçük araç olsa da bunlar bizim işimize yaramazdı. Bir tırın önünde, yere oturup beklemeye başladık. Beklediğimiz tırın ön tarafında İkbal yazıyordu. İkbal abi çayını içiyor, televizyonunu izliyordu; bize karşı bir saatten fazla tepkisiz davranınca soğuk bir insan olduğunu düşünüp selam vermeden oturduk.

Saat 18:30’a kadar yaklaşık 3 saat sınır kapısında değil de çölün ortasında bekliyormuşçasına gelenin gidenin olmadığı boş bir otobanda oturarak bekledik. Güneşin batmasıyla havanın serinlemeye başladığını hissedince yolun yan tarafında, kimsenin görmeyeceği bir noktaya çadırımızı kurduk. Planımız, çadırın içine girip birkaç saat muhabbet ettikten sonra uyuyup, sabah erkenden uyanmaktı. Ahmet, hiç uykusu olmadığını söylemişti ama çadırı kurduktan sonra uyku tulumlarımıza girmemizle beraber uyuması bir oldu.

İpsala Sınır Kapısında Bir Gün Bekledik

Sabah, henüz gün tam ağarmamışken uyandık. Dünkü görüntünün aksine dışarıda uzunca bir tır kuyruğu vardı. Sevinçle uyanıp çadırımızı topladık. Topladık ama saat o kadar erkendi ki şoförlerin hepsi uyuyordu. Sıranın en önüne doğru uyanık olan var mı diye baka baka ilerledik. En başa gelince de yere matımızı serip, çantamızdaki gevrek, zeytin, bal vs. kahvaltılık malzemelerimizi çıkarıp karnımızı güzelce doyurduk.

Önceki güne göre daha serin, rüzgarlı bir hava vardı ve kimle konuşsak İtalya’ya gidenlerden bizi almak isteyen çıkmıyordu. İkbal abiyi dışarıda görünce muhabbet ettik ve kendisinin birkaç gün daha burada bekleyeceğini öğrendik. Gıda veya canlı herhangi bir ürün ülkeler arası taşınacağında ihraç yapılan ülke, ürün analizi için örnek alıyormuş. Bu işlem bazen birkaç saat, bazen birkaç gün sürebiliyormuş.

İpsala – Kipoi sınır kapısına gelmemizin üzerinden neredeyse 24 saat geçmişti ve biz Türkiye’ye giriş yapıp Kapıkule sınır kapısına gitmeyi düşünmeye başlamıştık bile. Tam o anlarda Hüseyin abi, aracının neredeyse bir saat gümrük polisleri tarafından köpeklerle aranması sonucu geçiş yaptı. Kendisi İtalya’ya gidiyordu ama gece Iasmos şehrindeki petrol istasyonunda kalacağını söyledi. Aracının dolu ve dağınık olması sebebiyle kendisiyle yolculuk yapamadık ama Iasmos ismini çok duymaya başladığımızı farkettik.

Havanın kararmasına az vakit kalmıştı ki bekleyen şoförlerden biri bizi Iasmos’taki benzin istasyonuna götürebileceğini söyledi. “İtalya’ya gidemezsek de Yunanistan’ı veya çevredeki ülkeleri gezeriz, Kapıkule’ye dönmeyelim oralar soğuktur.” deyip Iasmos’a gittik.

Iasmos BP Petrol İstasyonu

İpsala – Kipoi sınır kapısına yaklaşık 114 km. uzaklıkta bulunan Iasmos şehrinin girişinde bulunan BP petrol istasyonu, otostop çekerek İtalya, Fransa ve İspanya’ya tır bulabileceğiniz en iyi noktalardan biri.  İkinci gecemizi burada geçirecektik ama henüz 120 km. yol gidememiştik. Zamanla tecrübelerimizden ve birkaç şoförden dinlediğimiz bir taktiğimizden bahsedelim.

Türk insanı meraklıdır; herhangi bir dinlenme tesisine girip “abi biz şuraya gideceğiz.” dediğinizde yardımcı olmak isteyecekler illa ki çıkacaktır ama Türk olduğunuzu belli edecek kadar selam verip oturduğunuzda nereden gelip, nereye gittiğinizi merak eden birileri çıkacaktır. Yardım isteseniz reddedecek insanların bile, sırf merakından sizin yanınıza geldiğine şahit olabilirsiniz. Yanlış anlaşılmasın, elinden gelen yardımı sonuna kadar yapan o güzel abilere selam olsun. O kadar çok kötü olay duyuyoruz ki siz yardım istediğinizde altından bir şey çıkacak diye korkanlar oluyor. O yüzden bir dinlenme tesisine girip direkt yardım istemektense biraz beklemek her zaman fayda sağlıyor. En önemli nokta, Türk olduğunuzu belli edin.

Gelir gelmez bir masaya oturduk ve Hüseyin Abi ile karşılaştık. Sonraki gün sabah hala burada olursak kendisiyle İtalya’ya kadar gidebileceğimizi söyledi. Sonrasında içeride saatlerce içtikleri belli olan iki şoför nereye gittiğimizi, eğer isterlerse beraber gidebileceğimizi söylese de önce Hüseyin Abi ile konuşmuş olduğumuzdan ve sarhoş olduklarından o an bize pek güven vermediler. Sonrasında yanımıza gelen bir abi ile geceye kadar muhabbet edip, çay kahve içtik.

Bu sırada sabahtan beri içen şoförlerden bir tanesi bize bakıp : “Ne kadar güzel Türkçe konuşuyorsunuz nasıl öğrendiniz?” diye sordu. Biz Türkçe konuştukça mutlu olduğundan bozuntuya vermedik.

Çadırımızı kurmak için kendimize güzel bir alan bulduktan sonra uyumak için çadırımıza geçtik.  Bu sırada çadırın dışından gelen seslerden anladığımız kadarıyla genç çocuk, arkadaşına hala bizim hangi milletten olduğumuzu soruyordu.

The post İlk İki Gün: İtalya’ya Otostop Bu Kadar Zor Olmamalıydı appeared first on Maksat Yolculuk.

Yurtdışında otostop çekmek bazen paranızla alamayacağınız güzellikler sunarken bazen de para verseniz yaşayamayacağınız tecrübelere yol açar. Gönül ister ki her parmak kaldırdığımızda bir araç durduralım; o araç da direkt gitmek istediğimiz yere gitsin.

Amsterdam’da geçirdiğimiz 3 güzel geceyle birlikte neredeyse her şeyin yolunda gittiği, “gezmek çok güzel yaaaa…” dediğimiz bir seyahatimiz vardı. Sabah kahvaltımızı yapıp, planladığımız ve kalacağımız evimizi bile ayarladığımız Hamburg’a, Avrupa’nın İskandinavya’ya açılan kapısına gitmek üzere yola çıktık. Amsterdam’ın güzel kanalları, hafif yağmurlu bulutları eşliğinde yürüye yürüye en yakın otoyola çıktık. Avrupa’nın çoğu şehrinde özellikle de batı Avrupa’daki sıkı kuralcılığı bildiğimizden olabildiğince yaya yolu bulunan yerlerden yürümeye çalışıyorduk. Bir başka polisle karşılaşıp ceza yememek için kibarlık yapacak, çeşitli rollere girecek dermanımız kalmamıştı çünkü :). Almanya’dan Brugge’a seyahat ettiğimiz gün Alman polislerinin her ne kadar sevimli de olsa ciddi tutumlarından korkmuştuk. 50 Euro’ya 10 gün geçinen insanlardık sonuçta.

Avrupa’da Otostop Çekmek: Hangi Ülkede Nelere Dikkat Edilmeli

Tüm yol kenarları böğürtlenlerle kaplı

Batı Avrupa’nın birçok yolunda, fazla yağmur almasından kaynaklı, yollar yemyeşildi. Buna paralel olarak bolca ağaç ve bitki, bolca da böğürtlen vardı. Buralar araba trafiğinin olduğu ancak insan trafiğinin pek olmadığı yerler olduğu için kuşlar ve bazı hayvanlar dışında bu böğürtlenleri yiyen yoktu. Toplamak istesek kilolarca meyve toplayabilirdik. Biz ise yürürken atıştırmalık olarak yemeyi tercih ediyorduk. Atıştırmalık dediğimize bakmayın, uzun yürüdüğümüz günlerde bir öğünümüzü, biz farketmeden karşılamış oluyordu bile.

Otostop Çekmek için Resmi Otostop Noktaları

Yan yolun otobana bağlandığı, trafiğin tehlike oluşturmayacağı sakinlikteki bir noktada otostop çekmeye başladık. Aslında Hollanda’nın bazı şehirlerinde ve Amsterdam’da devletin resmi otostop noktası olarak belirlediği otostop noktaları var. Bu noktalar Flemenkçe, Liftershalte (Liftplaats) olarak adlandırılıyor. Şehrin otobana çıkmadan önceki bir noktasında, güvenli bir şekilde otostop çekme imkanı sunan, ekstra bir şerit bulunmakta. Biz evimize uzak ve ekstra toplu taşıma ücreti vermek istemeyişimiz sebebiyle Amsterdam Liftplaats noktasına gitmedik. Daha yeni otostop çekmeye başlamıştık ki bir araba durdu. Beklediğimiz noktanın çok iyi olmadığını ama kendisinin de çok uzağa gitmediğini söyleyerek bizi Liftplaats’a bırakabileceğini söyledi. Gün ne kadar da güzel ve şanslı başlamıştı. Bulduğumuz ilk arabayla Dünya’yı dolaşacağımızı söyleseler o kadar şanslı olduğumuzu kabul ederdik.

“Aha, otostop tabelası var.”, “Oha ne kadar güzel.” gibi tepkilerle otostop çekmeye başlamadan önce fotoğraf çekmeye başladık. Geçirdiğimiz birkaç dakikadan sonra otostop çekmeye başlamamızla arabanın durması bir oldu. Araba biraz ilerde durduğu için bu sefer Ezgi arabaya koştu. Birimiz arabaya konuşmak için gittiğinde vakit kaybetmemek için diğerimiz çantaları getiriyordu. Ezgi adama Almanya’ya doğru gidiyorum deyince adam gelin o zaman demiş. Bu kadar hızlı olacağını düşünmemiştik.

Fil Tanrının (God of Ganesh) Laneti

Araca bindiğimizde inanılmaz bir rüzgar hissetmiştik. Gece Dam meydanına yakın bir otelde kalan şoförün aracına, sol arka camını kırarak bir hırsız girmiş. Hava çok soğuk olmadığı için ince kıyafetler giymiştik ama sorun olmayacağını düşünmemize rağmen birkaç dakika sonra donmaya başladık. Arabayı emniyet şeridine çekip bagajdaki çantalarımızdan birer kat kalın kıyafet alıp geçirdik üzerimize. Adamla nereden gelip nereye gittiğimizle ilgili sohbet ederken Hamburg’a gideceğimizi söyleyince o yönde gitmediğini ben de o an öğrenmiş oldum. Adam Düsseldorf’a gidiyormuş. Biz Amsterdam’dan kuzeydoğuya gitmemiz gerekirken, güneydoğuya giden bir araca binmiştik. Haritadan tahmini rotaya ve inebileceğimiz noktalara bakarken Arnhem, Nijmegen yakınlarından geçeceğini söyledi. Kafanızda bir dörtgen hayal edin, karşı köşeye varmak için üst iki kenarı dolaşmak yerine alt iki kenarı dolaşmış olacaktık. Mesafe ve zaman olarak da çok fazla etkilemiyordu, araç bulma ihtimalimizi artırabilirdi hatta.

Şoförümüz hintli, bir aksilik olmamışsa bu yazıyı yazdığım sıralarda Hindistan’da evlenecek genç bir adamdı. Ayrıca düğüne de davetliydik ama kısmet olmadı gitmek. Tipi ve İngilizce aksanı, söylemese bile hintli olduğunu anlamamıza yetmişti. Arabanın ön camının hemen arkasında altın renk bir fil heykeli vardı. Muhabbetin arasına sıkıştırıp ne olduğunu sordum. Bana “God of Ganesh” dedi. Kimsenin inancını sorgulamasam da bir an komik geldi, kendisine çok fazla şey sormadım ama içimden birazcık güldüm. Derdim kimsenin inancını sorgulamak, dalga geçmek değildi ama o an altın renkli, parlayan bir fili tanrı olarak görmeleri komik geldi açıkçası.

Biz konuşurken önce Arnhem, sonra Nijmegen dönüş tabelaları birer birer gözümüzün önünden geçti. Hollanda’nın bu bölgesinde çoğu otoban öyle bir tasarlanmış ki inelim karşıya yaya geçeriz diyebileceğimiz hiçbir yer olmadı. İlk önce Eindhoven’a sonra da Venlo’ya (Almanya sınırı) yakın bir yere kadar gittik. Hiçbir şekilde kuzeydoğuya araç bulabileceğimiz bir otobana geçiş şansı bulamadık. Eindhoven-Venlo arası bir petrol yakınındaki köye giden altgeçit sayesinde karşı şeride geçmeyi başardık. Geçmeyi başardık ama son bir buçuk saatte gittiğimiz yolu geri giderek toplamda üç saatimizi kaybetmiş olacaktık. İndiğimiz petrol istasyonunda uzunca süre beklememize rağmen gelen giden olmadı. En son gözümüzü karartıp otobana ayak bastık ve bir süre daha bekleyip duran bir ağaca bindik.

Otostopla Daire Çizmek

Bindiğimiz araç Amsterdam’a gidiyordu. Amsterdam’dan bindiğimiz bir araçla saçma sapan bir yere gelmiştik ve bulduğumuz araç Amsterdam’a gidiyordu. Yol üzerinde yağış sebebiyle Utrecht’e kadar gittik (geri döndük mü demeliydim?!). Havanın geç kararması sebebiyle gidebildiğimiz yere kadar gidip gecelemeye karar verdik. Bir iki araç değiştirerek Arnhem yakınlarına kadar gittik. Hava neredeyse kararmak üzere olduğundan bu gece Hamburg’a varma ihtimalimiz sonlanmıştı. Almanya sınırına kadar geldikten sonra çadır kurup uyumadan önce aklıma Essen’da yaşayan bir arkadaşım geldi. Biraz daha otostop çekelim, gidebiliyorsak onda kalabileceğimizi düşünmüştük. İnternet buldukça ara sıra yazabiliyordum ama aramızda sağlıklı bir iletişim kuramamıştık. Gece yarısında beklediğimiz petrole gelen iki Türk’e yalvar yakar bizi aldırıp Essen’a attırmayı başarmıştık.

Gün boyunca evden geç çıkmamız ve yolda çok beklememiz sebebiyle toplam 480 km. yol gitmiştik ama deyim yerindeyse bir arpa boyu yol katedememiştik. Gecenin o saatinde tek açık yer Altenessen’da bulunan Aydın Ocakbaşı‘ydı (Eğer giderseniz selamlarımızı iletin ). Aç mıydık yoksa yolun verdiği yorgunluğun üstüne canımız bir şeyler mi yemek istiyordu bilmiyoruz ama dönerci bulmuşken girelim birer döner yiyelim dedik. Aydın abi restoranı kapatma hazırlıklarıyla uğraşırken konuşma fırsatı bulamadık ama garson çocukla yemeğin üstüne kalabileceğimiz, çadır kurabileceğimiz bir park vs. var mı sormak için kısa bir muhabbet ettik. Türk olmasına, Türkçe bilmesine rağmen biraz saf(?!) olmasından ötürü pek anlaşamadık. Telefondan haritamızı açıp en yakın parka gittik. Şehrin dışı olmasından ötürü gece fazlasıyla sakin bir parktı. Çadırımızı kurup kendimize güzel bir uyku çektik.

Şanssızlıklar serimizin ilk günü başlamıştı. Zorlu ve anlamlandıramadığımız saçmalıkta geçecek iki mantıksız gün ve gecemiz daha vardı.

The post Otostop Çekmek için Şanssız Günler – 1 appeared first on Maksat Yolculuk.