Mantıku't-Tayr / منطق الطیر

Son Yazı

noreply@blogger.com (şahika) — Wed, 29 Aug 2012 21:18:00 +0000

Mantıku't Tayr macerası sona eriyor.

Gerek 4 yılda uğradığım değişiklik, gerek kayıt altına alınmış anılar burada olmamı güçleştiriyor. Eski masum yazılarımı okudukça üzülüyorum.

Sonra seçmiş olduğum başlık da kısıtlayıcı olabiliyor bazen. Gelen yorumları bile etkiliyor. Temayı değiştiremiyorum, saçmalamak istiyorum yine başlıktan ötürü yakışmıyor bloga günlük tarzı yazılar falan derken burada olmamam gerektiğine karar verdim. Yazmayı şu an için bırakmayı düşünmediğimden de yeni bir blog açtım. Bu blog belki alıntılarla devam edecek belki böylece kalacak. Belki de tamamen yok edeceğim. Hiç belli olmaz.

Yenihayatyeniblog dedim ama hayatımda pek bi numara yok. Şöyle kafama göre karalayabileceğim, rahatça saçmalayabileceğim sade bi blog olsun dedim, html kodlarının arasından çıkamıyordum az kalsın. Şimdilik son zamanlarda severek dinlediğim iki müziği ve yine çok sevdiğim bir alıntıyı ekledim. Niyetim Uşak'a dönünce başlamaktı ama yeni blogumdan ve temamdan sıkılmaya başlamadan başlasam iyi olacak diye düşündüm.

Bu cahil kimseye bugüne kadar kulak veren herkese teşekkür ediyorum..

Bundan sonra Günce'me döküleceğim..

Şahika'yı okumaya devam etmek isteyen olursa diye..

1 Eylül'den itibaren taşınıyorum..

Kim var orada?

noreply@blogger.com (şahika) — Wed, 22 Aug 2012 21:00:00 +0000

kullandığı arama motoruna blogun adresini tam olarak yazıp düzenli olarak bloguma gelen okuyucu kim merak etmekteyim.. sakıncası yoksa ses versin. :)

Asfur/Kuş

noreply@blogger.com (şahika) — Fri, 03 Aug 2012 15:59:00 +0000

bir kuş baktı pencereden

"lûlû" diye seslendi

"beni yanında sakla, sakla beni

ne olursun lûlû."

"sen neredensin?" diye sordum ona,

"göğün sınırından" dedi

"nereden geliyorsun?" diye sordum,

"komşunun evinden" dedi

"kimden korkuyorsun?" diye sordum,

"karga kafesinden" dedi

"tüylerin nerede?" diye sordum,

"zaman uçurdu" dedi

bir damla gözyaşı süzüldü yanağından,

kanatları büküldü

"yere sağlam basıp kendi yolumda yürüyeceğim" diyordu

onun yaralı hali gibi

kalbimin yaraları da acı veriyordu bana

zindanın demirlerini kıramadan

kesildi sesi, kırıldı kanatları

Kızmak

noreply@blogger.com (şahika) — Wed, 01 Aug 2012 22:20:00 +0000

Kaç gündür Zeytinimi yazacağım, başka konular girdi hep araya.
Kuzen çok olduğu için ailede epey ufaklık var yazmıştım daha önce de. Ve hemen hepsi Tuba ablalarının şehir dışında okuduğunu biliyor, İstanbul'a geleceği günleri hesap ediyor. :) Bunlardan biri de zeytinim. Tuba ablası her zamanki gibi gün aşırı yanına uğramıyorsa nerede? sorusunun cevabı 'okulda' oluyor onun için. İlk zamanlar kapı çaldığında Tuba abla diye koştuğu oluyormuş kapıya annesi söyledi.

Uzun bir aradan sonra karşılaşmamız ikimizde de büyük bir şaşkınlık yarattı tabii. Büyümüş, yetişkin gibi konuşuyor karşınızda. Zeytinim dediğimde ''zeytin değilim ben zeytin mutfakta var'' diye çıkıştı mesela bana. Ben de ''ama ben senin gözlerine diyorum ablacım git bak bakalım aynada gözlerine, aynı zeytine benzemiyor mu?'' Gitti baktı bu, geldi ve aynen şunu söyledi, ''Tamam benziyo ama sen de zeytinsin o zaman!'' ''Tamam sen de bana zeytin de o zaman'' dedim ben de. :)

İki yaşını aştı artık Musabım, zeytinim, Jandarma deyince Jandarcam diye çileden çıkmıyor mesela. Ama öğrendiği yeni kelimeler, o kurduğu cümleler bitirdi beni. Hikaye kitaplarından birini aldık bir gün. Tutuşturdu elime ''okusana Tubaa ablaa''

Başladım okumaya, ''bir varmıııış bir yokmuş''. Şimdi bizimki kaç defa dinlediyse daha önce ezbere biliyor. Ben daha anlatmadan başladı hikayenin ana fikrini söylemeye. Kitap resimli. Minnoşla Hoşhoş kahramanlarımız. Bir de hikayede bir kızma olayı var bir an önce o bölüme gelmemi istiyor ''kızmak var kızmak, orayı oku!'' diye odaklanmış ''Hangisi hoş hoş Tuba ablaaa'' diye sordu sonra, tam emin olmadan gösterdim, ''bu galiba ablacım'' dedim. Bi kaptı kitabı elimden ''yanlış anlattın o tavşan tavşan!!'' Kahkahalara boğularak ''al o zaman sen anlat bakalım'' dedim. Aldı bu eline. Minik kardeşi de karşımızda garibim bize anlam vermeye çalışıyor. ''Tavşan varmış, kızmak! Minnoşla bigün gitmişler kaadeş varmış, Tuba abla gelmiş kızmak!'' O kaşların halini, o sinirli sinirli, hikayedeki olayın yüzüne aksettirilmiş halini o haykırışları görmeniz lazım. Hikayeyi tamamen uyduruyor araya da sıkıştırıyor ana fikri ''kızmak!'' Ben artık yerlere yatacağım gülmekten, bir de hikayede kendi adımı duyunca ''aa benim adım da geçiyor masalda'' diyecek oldum bi azarladı beni ''ya sen dinliceksin dinliceksin!'' ''tamam özür dilerim ablacım anlat hadi'' dedim susmaya çalıştım ben de. :)

Sonra annesi kardeşi sudan korkuyor diye abisiyle birlikte şişme havuza koydu onları. Abisi deli oluyor suya ufaklık da çok korkuyor, korkmaz belki bu şekilde diye doldurdu havuzu. Musab çıldırdı tabii görünce. Hadi ben gidiyorum zeytinim dedim. Annesi de bak Tuba ablan gidiyo Musab dedi. ''boşver yaa gitsin'' demesin mi? :)

İki gün önce de aldım bize getirdim. Gelmeden önce markete uğradık birlikte, balık krakerle sakız aldı. Eve gelince de önce sakızı çiğnemek istedi. Şimdi ben bilmiyorum annesi izin veriyor mu ama ısrar ettiğine göre daha önce çiğnediğini düşündüm. Ambalajını açtım verdim. Şimdi ablasının paranoyak olduğunu bilmediği için yavrucak rahat rahat çiğniyordu. Ben bu sırada bin bir cümleyle vazgeçirmeye çalışıyorum. ''ablacım ama korkuyorum ben, boşver çiğnemesen mi? boğazına kaça diye korkuyorum bi tanem. bak burda kalır nefes alamazsan çok üzülürüm ben, annene ne derim sonra?'' Çiğnerken gülüyor konuşuyor çünkü, nasıl acıklı söylediysem çıkardı hemen, tamam atalım dedi. Balık krakerlerini yemeye başladı. Onu yerken de ''boğazıma takılır mı Tuba ablaa?'' diye sorunca hata ettiğimi anladım. ''Takılmaz ablacım, balık kraker takılmaz ama yemek yerken konuşma konuşursan takılır'' dedim. ''Balık takılmaz ama sakız takılır dimi'' dedi. ''Evet'' dedim ben de. Korkuyorum naapiiyim. Çocuk ileride sakız çiğnemezse ben söylerim ona çocukluğunda bu fikri ben ektim bilinçaltına, bu korkuyu ben öğrettim derim. :)

En dikkatli olduğu yaş sanırım. Kulaklarımın birinde iki delik var benim, küpelerimden biri geçen gün saçıma takılıp düştü, küvetin deliğinden girene kadar yetişemedim. Hemen onu fark etti. İki tane değil dedi. Ben de anlattım. ''Biri düştü, küvetin deliğine kaçtı kurtaramadım ablacım'' dedim. Baktım sürekli tekrar ediyor olayı tam olarak anlamaya çalışıyor banyoya götürüp nereye düştüğünü gösterdim. Ay bu bi üzül bi üzül ''dayına söylicem, küpe düştü dicem alsın ordan'' cümleyi epey karışık kurduğu için anlayamadık önce ama çözdük sonradan. Dayına dediği babam, dayıma demek istiyor. Babasının dayısına yani. :) Babalar kurtarır ya böyle şeyleri, Allahım babam eve gelir gelmez de başladı bıcır bıcır, küpe düştü de küvetten kaçtı da. :)

Balkonda oturup kaaamonlarla opotüslere baktık. Bolca öptüm kokladım sarıldım O da aynı şekilde yumoş yumoş, nasıl tatlı bi çocuk Allahım nasıl içten. Hiç mi yaramazlık yapmaz, ne söylesem ''pamam'' hele o ''ivit'' deyişi, kızdığı zaman ''hayır'' deyişi. Zeytin dediğimde şimdi ''ben zeytin değilim, zeytin gözlüyüm'' diyor.

Bir sürü oyun oynadık, fotoğraf çektik. Bolca sohbet ettik ama hangi birini anlatayım ki.. Yazı aldı başını gitti zaten, anlat anlat bitmez. Belki büyüyünce okur bunları.
Kendisini kocaman seven Tuba ablasını okur da mutlu olur belki.. :)

Anadolu'da Zaman

noreply@blogger.com (şahika) — Mon, 30 Jul 2012 21:03:00 +0000

Efendim benim uykuya dalma sürecim bir hayli sıkıntılı olduğu için sahura kadar yatmıyorum. Sahurdan sonra da dolu mideyle uyuyamayacağım için yine yatamıyorum. Sahura kadar bilgisayarımın sahurdan sonra da TV'nin başındayım.

TV'nin başı dediğim, izleyici kitlesinin büyük çoğunluğu ekran karşısındayken insan aklına ve dahi ruhuna zararlı, işe yaramayan ne kadar program, dizi varsa sunan.. Yine o kitle derin mi derin uykusunda iken, ne kadar faideli, işe yarar, insanı alıp götüren güzel programları varsa yayına koyan TV'nin başı oluyor.

Anadolu'da Zaman adlı belgeselden bir başladım, sabaha karşı yayınlanan tüm gezi programlarını izledim dün gece. Hepsi de çok güzeldi ama Anadolu'da Zaman çok duygulandırdı beni. Belgeseli ortasından izlemeye başladığım için tam olarak neresi olduğunu anlayamadan kullandıkları yöresel ağızdan hareketle çıkarımlar yapmaya çalıştım. Bizim oraların ağzına çok benziyordu zira. Annem her ne kadar benim fikrime katılmasa da ben belgeselin Kastamonu yahut civar illerden birinde çekildiğinden emindim. Nitekim üretimde ikinci bölge Karadeniz Bölgesi imiş. Başta Samsun olmak üzere, Çorum, Sinop, Kastamonu çevresinde çeltik tarımı yapılıyormuş. Tam da benim sırayla saydığım iller. :)

Beni duygulandıran asıl hususa gelirsek.. Seyirci ile tarlada işini görmekte olan rençber arasında kameradan başka aracının olmaması, o doğallık. İki Dil Bir Bavul filminde de öyleydi ya hani. Köyün içindesiniz, hanımlar yan tarafta pilav-tavuk pişiriyor, bağırıyor gitsin gelin yemek hazır diye.

Ara ara çalışanlar kameranın önünde çeltiğin veriminden, kalitesinden fiyatlandırılmasından bahsediyorlar. ''Çeltik bizde 5 lira mesela ama kaliteye göre değişiya, soğuk suyu yiyen çeltik daha kaliteli oluya fiyatı da ona göre yükseliya. 3 liraya da va emme Demircileeeden Hasan 7den vemiş geçen sene diye duyduk.''

Kahvehanede yapılan günlük konuşmalar gibi, doğal, içten. Sonra köyün hanımlarına dönüyor kamera, aylardır tarlanın başında beklediklerinden dert yanıyorlar, ürünlerini domuz ve ayılardan korumak için.

Daha önce anlatmaya doyamadığım tatilim geldi gözümün önüne. Ne kadar özlediğimi hissettim bir anda. Özellikle de yine ara ara evi içi çekimle muhtemelen köyün en yaşlı iki dedesine dönen kameraya yansıyanlar nasıl bir ruh hâli içerisinde isem gözlerimin dolmasına sebep oldu..

Henüz 23 yaşında olmama rağmen kendini inanılmaz yorgun hisseden bedenim, hâlâ varoluşunun sebebini tam olarak idrak edememiş, aramaktan bıkmış, tanımlanamayan eksiklerin peşinde kendi içine dönmüş olan zihnimle iki cümlede kendi hayatını özetleyen dedenin yerinde olmayı nasıl istedim.. Neler vermezdim âh..

''Eskiden, bizim zamanımızda heer evin damında öküz olurdu.
Günleece tarlayı sürerdik o öküzle dön Allah dön.
Şimdi her evin önünde traktör var.
(sessizlik...)
Yaa işte.. Hayat böyle..''

Reklamlaar!

noreply@blogger.com (şahika) — Sun, 29 Jul 2012 21:11:00 +0000

Ben reklam izlemeyi çok severim. Bu sezon beni heyecanladıran, eğlendiren bir reklam göremedim. Peh! sanki dizilerden bahsediyormuşum gibi oldu ama en az diziler kadar izliyorum desem dizileri ne kadar izlediğim sorunsalı çıkacak ortaya. Toparlayayım. İşler Güçler'i izliyorum baştan sona kahkahalarla, Seksenler de pek güzelmiş onun da tekrarlarına bakıyorum. Hz. Ömer dizisi de güzel, son bir kaç bölümdür bakıyorum ona da. Nasib olur da oğlum olursa Fâruk koysam adını diye düşünürdüm hep, Ömer'in hak ile batılı ayırmakta mahir olan anlamında aldığı ismi. Temsili de olsa Hz. Ömer'i izlemek biraz daha perçinledi sanırım bu düşüncemi.

Konumu tekrar toparlayıp başlıkla ilişkili olan asıl meselemiz, reklamlara dönecek olursak. Ramazan reklamlarının tamamı kalksın. Hiç mi yenilik olmaz yahu? Enva-i çeşit yiyecek içecekle bezeli sofralara kurulmuş mutlu aile reklamlarından bıktım vallahi. Gerçekçi değil, güzel de değil. Evet, Ramazan'ın toplumun an'anevi özelliklerine hitâb eden, aileleri bir araya getiren hoş bir yanı var. Ama bu hoş olan yan Ramazan'ın ruhuyla örtüşmüyor. Yıllardır iftar davetlerine icabet etme ve aynen akrabaları davet etme olayından caydırmaya çalıştığım ailem nihayet bu yaz sıcaklar sebebiyle bu gelenekten vazgeçmiş durumda. Bu da bir şeydir. Bir araya gelmek için bayram var hem. Bayram boşuna mı?

Reklamlar dedim dağıttım yine. Ramazan reklamları ya değişsin, farklı açılardan yaklaşsın artık ya da yeter diyorum ve Pepsi reklamına geçmek istiyorum. Bu blogları bizlere boşu boşuna vermediler bedavadan, okuyorlardır hep kodaman amcalar diye bir hayalim var benim. O Pepsi reklamı nedir öyle Allah aşkına? O ikiz kızların ''dedeee! dedeee! şelaleden pepsi akıyoooo!'' diye bi çığlık atıp bunu da Ramazan'ın mucizesi olarak açıklamak kimin fikriydi çok merak ediyorum. 25. kare denilen yere sıkıştırılmış, doğrudan bilinç altımı hedef alan ve ürettiğiniz kolaya yönelmemi sağlayan subliminal bir mesajınız yoksa benim de o kolayı almam için hiç bir mantıklı sebep yok o reklamda yahu. Tillahi almam yani, o dedenin halleri, o ikizlerin çığlığı.. Azra Akın kurtaramaz o reklamı ben size söyleyeyim.

Avea reklamları var bir de. Erdem Yener gayet başarılı götürüyordu, epey gülüyorduk. Amma ve lâkin sesi ''geneceterekecelele'' ile bütünleşmiş Okan Bayülgen Avea kampanyalarını anons ederken ben Turkcell reklamı izliyormuşum gibi hissediyorum. Hatalı bir transfer olduğunu düşünüyorum. Tehlikeli, riskli bir seçim. Yine de bir bildikleri vardı her hâlde.

Sonuçta ben bir tüketici olarak buradan dilediğim gibi ahkâm kesme hakkına sahibim. Siz verdiniz bana bu hakkı. Okuyorsunuz biliyorum. Madem bu fikre bu kadar inandım şe isticektim ben. Siz bi üretin ben çok pis tüketirim.
Mentollü duş jeli.
(ben hiç bir yerde denk gelmedim ama var sanırım. neyse başka bi isteğim olursa bi'lahire yazıyım onu ben.)

Olaylaar, olaylaar..

noreply@blogger.com (şahika) — Mon, 23 Jul 2012 20:31:00 +0000

Ekşını bol bir gündü bugün. Yani bir güne iki olay fazla geldi sanırım. Aslında bugün uzuun uzun zeytinimle geçirdiğim güzel vakitleri yazacaktım ama o bir sonraki yazının konusu olsun artık.

Neredeyse altı aydır görmüyor Tuba ablasını zeytinim, epey değişmiş çok güldürdü beni. Neyse akşam üzeri 4'e doğru müsaade istedim ben. Zeytinimin annesi de şişme havuzu doldurdu çocuklar için, biz de arka odada oturalım dedik biraz da. Bu arada zeytinimin annesi ön taraftan yanıma doğru gelirken ''şu sokağın gürültüsüne bak'' dedi. Hakikaten arka odada olmama rağmen benim kulağıma kadar geldi uğultu. ''Normal değil bu kadar ses olması ya'' diyerek balkona çıktım. Çıktım ve ne göreyim..

Çatıya doğru yöneltilmiş bir dolu kameralı telefon, iki itfaiye aracı, üç dört tane polis aracı, aşağıya branda gerilmiş bizim çatıda bir delikanlı bacağını sarkıtmış, eşini istiyor!

Biz olayın sonuna yetişmişiz, sokakta neler oluyor haberimiz yok. Olayı fark ettiğimizde delikanlının eşiyle çocuğu getirilmiş, ikna olmuş aşağıya iniyordu. İndi, yukarıdan sarkarken yalnızca sarkıtmış olduğu bacağını gördüğüm kişi tahmin ettiğimden de genç çıktı. Aşağıda da epey bi anlaşmazlık çıktı. Eşiyle aynı araca binmek istedi ama çok sağlıklı bir ruh hali yoktu. Kızgındı, kadına bir şey yapacak diye korktum açıkçası. Bir şekilde anlaşıp, aynı araca binip götürüldüler sonra. İtfaiyeler de brandanın havasını indirip, katlayıp araçtaki yerine yerleştirdiler ve ayrıldılar olay yerinden.

Delikanlının derdi neydi, ailevi sıkıntıları neydi bilmiyoruz tabii, iç dünyalarında ne fırtınalar kopuyor bilemeyiz. Ama bu derdi, tasayı baştan def etmenin, birilerine sesini duyurmanın yolu eline sigara alıp çatıdan sallanmak mıdır bilemedim.. O kadar kişinin de seferber olduğunu görünce.. Tüm çare yollarını tüketti mi acaba o arkadaş? Minik bir blöften mi ibaretti yoksa tüm o izlediklerimiz?

İlk olayımız bu. İkinciye gelince.. O da pek iç açıcı değil. İftar vaktine bir saat falan kalmıştı yanılmıyorsam, benim de gücüm enerjim tükendi. Kestireyim azıcık dedim iftara kadar, bi 10 dakika kala da uyandırdı babam. Elimi yüzümü yıkadım ezanın okunmasını bekliyorum, bi kıyamet!

Vay efendim aşağıdaki sucu dükkanının önüne bizim alt komşu arabasını park etmiş, sucu kendi aracını sokamamış kalan araya, yüklemelerini yapamamış kendi aracına, sucunun oğullarından biri de küfür etmiş o.ç demiş sanırım araç sahibine. Ben böyle geliştiğini düşünmüyorum. Öylesine, ağızdan kaçırılmış anlık bir şeydi muhtemelen, sinirler de gergin malum. Oradan biri küfür etme git kimse söyle sahibine falan derken bizim aşağıdaki komşununmuş meğer o araba. Aman Allahım çıldırdılar. Ömrü hayatımda duymadığım küfürler ardı arkasına geliyor. Baba oğul ikisi aşağıya iniyoruz bekle lan diye bağırıyorlar. Bizim komşu Giresunlu. Burada vakıfları var oldukça kalabalıklar muhtemelen bu durumdan aldılar cesareti.

Bütün sokak camlarda, herkes indi kavgayı ayırmaya.Yapmayın etmeyin mübarek gün diye önlerine duruyorlar. Bunların arkasına düşüp kavgayı körükleyen dengesizler de vardı ama çoğu akrabaları hemşehrileri önlerine durdu kavgayı ayırmaya çalıştı. Sucunun bulunduğu bina da indi tamamen onlar da sucunun önüne durdu.

Bence bizim komşuların o kadar çıldırmasını gerektirecek bir şey yoktu. Genç çocuklar, ağzından kaçırmış. Yaşlı başlı çocuklu adamlar hiç beklemezdim baba oğul ikisinden de, balkondan atlayacaklardı resmen. Kadınlar kapıyı kilitlemişler ne mümkün. Nasıl olduysa açıp uçtular aşağıya.

Bu arada tabii ezan okundu. Oruçlarını kavgayla, küfürle açtılar. Tüm sokak gerildi bir anda. Patlamaya hazır bomba imişler meğer. Ateşlenmeyi bekliyorlarmış.

Bir anda parladıkları gibi birden de söndüler.. .Bize göre fırtına öncesi sessizlik hakim sokakta şu an ama umarım beklediğimiz gibi olmaz..

Tatil bitti.

noreply@blogger.com (şahika) — Fri, 20 Jul 2012 23:32:00 +0000

Saat 14.00 gibi indim Karasu'ya varmadan Yuvalıdere sapağında. Yolculuk gayet iyi geçti, uyumaya çalıştım biraz ve otobüste uyurken genelde perdenin arkasına gizlenirim ben. Perdenin arkasından birden bire çıkmam öndeki ufaklığın, kendisine ''ce'eeee!'' yaptığımı sanmasına sebep oldu. Ben de bu sanıyı sürdürdüm ve kaş göz hareketleriyle epey güldürdüm onu, ben ne yapıyorsam aynısını yapmaya çalıştı. Annesi de ne oluyor bu çocuğa diyerek arkasına bakıp güldü hattâ. :) Sonra yakışıklı emziğini çıkarıp öpücük yolladı bana, ee o kadar şebeklikten sonra hak etmedim değil hani. :)

Derya'lar hemen indiğim yerden aldılar beni. Dooğruca köylerine gittik. Önce beş abi, beş yenge ve yeğenleriyle anne babasıyla tanıştım.Oldukça sıcak bir karşılama töreniydi. Aile laz olunca Derya'daki neşenin, esprilerin kaynağını da görmüş olduk. Aile boyu kahkaha. :)

Bahçede biraz vakit geçirdikten sonra abisinin Karasu'daki evine geçtik. Biraz dinlendik ve sahile gezintiye çıktık. İlk gün böylece geçti. Ertesi gün akşamüstü denize gittik. Sevgili arkadaşlarım benim deniz fobimin bu denli büyük olduğunu bilmediklerinden epey şaşırdılar. Tabii Karadeniz'in o dev dalgaları fobimi katladı. Üç dört yaşlarında bir çocukla kıyıda (oldukça kıyıda) denizle temas etmeye çalışan bir tek ben vardım. Şöyle kıyı boyunca yalnızca ikimizin olduğunu görünce hakikaten gülünç buldum ben de kendimi. :) Arkadaşlarım zorla ilerlettiler beni. İlerledim ama asla bırakmıyorum tuttum kollarından. Nasıl getirdiyseniz öyle götüreceksiniz beni geri diyorum. Bu korkuyu yaşadığım derinlik belime bile ulaşmıyor. Ama diyorum ''bakın, kaldırma kuvveti denen bişey var, ayaklarım yerden kesildiği anda nefesim de kesiliyor, gitmem, gidemem! asla yalnız başıma gitmem! Bırakmayın beni, ühüüü:(''

İlk günü kazasız belasız atlattım neyse ki. Ertesi gün de hava kapalıydı. Güneş yok boşuna gidiyoruz diye diye gittik. Belediye de sürekli anons yapıyor deniz tehlikelidir girmeyin diye. Gittik. Tabii ben bu kez adımımı atmadım. Dalga öyle bir vuruyor ki arkadaşlarımla alay ettim hep ''az dayak yemediniz Karadeniz'den'' diye. Hava kapalı dedim ya, öyle çok özenli kremlenmedim o yüzden -ki asla ihmal etmem. Amma ve lâkin bulutların arasından sıyrıldığı bi 15 dakikada bir güzel kızartmış bizi güneş, eve gidince fark ettik.Yine de çok değildi.

Üçüncü gün.. İşte o gün erkenden gittik plaja. Hepimiz de kremlendik bir güzel halbuki ama güneşin en tepede olduğu zaman olduğundan olsa gerek sevgili arkadaşım Nesibe çok fazla güneşlenmemiş olmasına rağmen sonraki günleri zehir olacak derecede yandı. Eczaneden bir dolu yanık kremi aldık gece gündüz kremledik, kompres yaptık ama biletini erteletmek durumunda kaldı. Taa Alanya, 12 saat asla katlanamazdı o yola.

Derya ile Dicle'ye göre biz çok daha zor bronzlaşıyoruz diye sevgili cihantâb da daha önce de yazdığım gibi akı atlarım karayı katlarım şiarınca bizi atlar diye düşündüğümüzden mütevellid tam ayarını tutturamadık sanırım. Bende öyle derecelerle ifade edilebilecek bir kızarıklık, yanık yok ama yeni rengimi sevdim. Dediğim gibi yalnızca Nesibe arkadaşımız çok kötü etkilendi ve hepimiz çok üzüldük. Talihsiz bir son oldu..

Kendime bir dolu yeni kitap aldım. Absalom'un hediyesi başta olmak üzere kitap listesine başlayacağım artık.
Turistik eşyaların satıldığı reyonlarda dolaşırken de bir ara arkadaşlarımın yanından ayrıldım. Bakınırken almaya karar verdiğim anahtarlıklardan üç adet aldım paketledim ve yanlarına döndüm. Karadeniz kıyısında, armut koltuklara gömülmüş, battaniyelerimize sarılmış çaylarımızı yudumlarken hediyelerimi taktim ettim. Paketleri açtıklarında üç adet deniz atıyla karşılaştılar ama hediyemin bir mesajı vardı. :)

Karınca kararınca diyerek aldım bu deniz atlarını ama aslında bir mânâsı var dedim. Deniz atı türü kâinatta erkek hamileliğin görüldüğü tek tür. Erkek, türüne özgü doğum kesesinde taşıyor yavrularını. Mercan kayalıkları gibi yerlerde sabit bir şekilde bekliyor doğum ânını. Bu süre boyunca dişi ise sürekli ve düzenli aralıklarla eşini ziyaret ediyor onu besliyor, dans ediyor keyfini yerine getiriyor. Bana göre yeryüzünün en güzel evlilik örneklerinden birini teşkil ediyor. Arkadaşlarıma hediyelerini takdim derken bu olaydan bahsettim ve evliliklerinde de aynı böyle kendilerinin yerine her türlü cefaya katlanabilecek, cefada da, sefada da yan yana olabilecek eşler temenni ettim bu temennimin simgesi olarak da tahtaya oyularak yapılmış deniz atı anahtarlıkları düşündüğümü söyledim.

Sürpriz oldu, güzel oldu. Çok beğendiler, cümleleri de buluyorsun diye takıldılar bana. :)
Üç saatlik yolu köprü tadilatı sebebiyle 4,5 saatte kat ederek geldim evime. Midem alt üst.
Yolda iki tane film izledim ikisi de güzeldi. Bir ara bahsedeyim onlardan da.
Şimdilik bu kadar. :)

Negrid saatçi

noreply@blogger.com (şahika) — Sat, 14 Jul 2012 16:12:00 +0000

Bugün hem ihtiyacım olan bir kaç şeyi bulabilirim umuduyla hem de buradaki cumartesi pazarının yeni yerini görmek için pazara gittim. Aheste aheste dolaşırken siyahi bir saatçiye denk geldim.

Rengarenk saatler pek hoşuma gitti, benim saatlerle ilgilendiğimi gören saatçi arkadaş ''hoş geldin ablacım'' dedi. ''Hoş buldum'' dedim ben de, hakikaten hoş bularak. Siyahi delikanlı herhangi bir aksan hissettirmeden bizzat bizim içimizden biriymiş gibi söyledi çünkü. ''Ne kadar saatler?'' dedim. ''10 lira beğendiğin varsa yardımcı olalım, nasıl bişey bakmıştın?'' dedi. Saatler gerçekten hoşuma gitmişti ama onu konuşturmak daha çok hoşuma gitti. Gerçek bir alıcı olmadığım hâlde biraz daha bakındım saatlere ''aklımda bir şey yok, bakınıyorum öyle'' dedim, gülümseyerek. Sonra onu daha fazla meşgul etmemek adına hayırlı işler dileyerek ayrıldım. ''Sağolasııın'' dedi o da yine bizden biri gibi..

Daha fazla kalıp muhabbet etmeyi istedi gönül bizimle arasındaki tek farkı derisinin rengi olan daha doğru bir ifadeyle bende bu intibaı bırakan dört büyük ırktan Negrid kola bağlı bu delikanlıyla lâkin sırf meraklarımı gidermek ve hoş vakit geçirmek için Londra'da bir cafede yazacağı yeni romana malzeme arayan bir yazar edasıyla sorular sorup meşgul etmek istemedim. Aslında sorsa mıydım? Bangladeş'li bir gencin İstanbul maceraları.. Fransa şövalye nişanı da verirdi belki.. Ama olmaz, şövalye nişanı için ilham perisine gerek yok daha basit yolları var. Neyse..

Refüje çiçek diken hanım efendiler, tandır başında gözleme yapan teyzeler aynı şekilde hep imrenerek izlediğim, yanlarına gidip muhabbet edip sorular sormak istediğim emekçiler arasında ama dediğim gibi yanlarına yaklaşıp da ''fotoğraaaf'' diyerek fotoğraflarını çekip, ben buradayım, siz karşı kıyıda anlatın bakalım ne yapıyorsunuz mesleğinizin sırrı nedir? gibi bir yaklaşımı kendime yakıştıramıyorum. Şu İşler Güçler adlı şahane dizi ne de güzel eleştirdi. ''Anadolumun nadide insanı Anadolumun eşsiz güzelliği, Anadolu bambaşka'' Sen nesin ki, biz neyiz, Anadolu neresi? Bu oryantalist kafataslarından kurtulmamız lazım bizim. Bir ara kilimci bir ablam vardı vakit buldukça gidiyordum yanına hatta yazmıştım da ama kilim dokumayı gerçekten merak ettiğim için gitmiştim. Önümüzdeki dönem de kuaför bir ablayla anlaştım mesela, işin inceliklerini öğretecek bana. :) Konudan konuya atladıktan sonra asıl meselemize dönelim.

Saatçi arkadaşın yanından ayrıldıktan sonra neden hoşuna gitti ki Tûba dedim. Neden hiç aksan hissettirmeden bizim içimizden biri gibi kurulan cümleleri duyduğunda hafiften tebessüm ettin, içten içe sevindin dedim. Afrika da bir halk pazarında saat satmak zorunda olduğunu düşün.. Düşün bakalım neresi komik?

Hayat şartları nasıl da törpülemiş farklı yanlarını. Kim bilir ne zamandır burada.. Acaba nerede kalıyor, kim bilir nasıl şartlara katlanmak zorunla kalıyor. Bir ailesi var mı acaba?

Ailesi varsa şayet nerede? Görüşmeyeli ne kadar oldu?
Kendi diliyle konuşmayalı ne kadar oldu..?

Tatil

noreply@blogger.com (şahika) — Sat, 14 Jul 2012 12:45:00 +0000

Bu sene köyüme gidemeyeceğim. Onun yerine döndüğümde yine uzuuun uzun anlatabileceğim bir tatil planım var ama. :)

Sevgili arkadaşım Derya, hani İzmir'e yanına gittiğim canım arkadaşım uzun zaman önce yaptı bu planı. Gelemem diye bi bahane asla kabul etmiyorum şimdiden ayarlayın her şeyinizi diyerek uyarmıştı bizi. Geldi çattı o gün, yarın sabah yolcuyum.

Alanya'dan arkadaşım Nesibe, İzmir'den arkadaşım Dicle ben ve Derya Ramazan'a kadar Derya'nın Karasu'daki bahçeli evinde güzel mi güzel bir tatil yapacağız. Ev dediğim abisinin boş evi. Bahçeli, her türlü meyvesinden enginarına kadar her şey var dedi Derya. :) Sonra deniz sefası..

Bahçe, deniz bahane tabii çok sevdiğim arkadaşlarımla birlikte vakit geçirecek olmak kısa süreli de olsa, şahane olacak asıl. Allah'a şükrediyorum beni böyle güzel insanlara arkadaş olarak yazdığı için. Öyle arkadaşlıklar ki telefonda seslerini duymak, mesajlarını görmek mutluluk sebebim olabiliyor. Ömrüm boyunca ilişkimizin kopmayacağına da eminim. Belki çok görüşemeyeceğiz ama asla ve kat'a kopmayacağız birbirimizden. Her bir arkadaşımın yeri çok ayrı, hayatımı anlamlı kılan renk katan dostlarım iyi ki varsınız.

Hayatımın anlamını yitirdiğimi sandığım zamanlar da yaşadım ama Allah'ın şerrine de hayrına da şükürler olsun. Hayrın da güzel senin şerrin de.. Bunu idrak ederek yaşamak da güzel..

İlkel(i) yurt

noreply@blogger.com (şahika) — Fri, 13 Jul 2012 20:51:00 +0000

Üç yıldır dişe dokunur bir problem yaşamadan kaldığım yurttan nefret ederek ayrıldım buraya gelmeden önce. Sevgili arkadaşım Hacerimle birlikte koskoca iki koliyi, benden üç tane alacak kadar kapasitesi olan valizimi (içi dolu), tekerlekli sehpamı ve minik kütüphanemi olmak üzere daha bir dolu ıvır zıvırı (atılmışları saymayayım) taksici amcamız sağolsun eski yurtla yeni yurt arası iki tur gidip gelecek şekilde taşıdık. Yaklaşık üç gün belimi falan hissetmedim, bacaklar kollar pert oldu. Canım arkadaşımın hakkını nasıl öderim bilmiyorum.

Yeni odam tek kişilik ve genişçe. Çok içime sinerek çıktım, bir de diğer yurtla kıyaslayınca daha da bir sevdim yeni odamı, yurdumu.

Efendim bu yurtta kaldığım süre boyunca arkadaşlarımla yurt personeli arasında balans ayarı gibi gerginlikleri azaltmaya, öfkelerin adreslerini doğru yerlere yönlendirmeye çalıştım. Yani yemeği beğenmeyen arkadaşın ''neden hep tarhana?'' diye çıkışan arkadaşın, aşçı ablamıza değil yurt müdürüne gitmesi gerektiği gibi hususlar bunlar. Bir çok şeye sabrettiğim gibi hak aramamı gerektiren sebepler de oldu. Ama bunu çemkirme yoluyla değil karşımdakinin evvelâ yaş olarak büyük olduğun aklımdan çıkarmadan ve saygıyı elden bırakmadan aradım hakkımı, ve yine bu şekilde dile getirdim şikayetlerimi.

Lâkin arkadaşlarımın çoğunun sıkıntısı, yurt sahibi gibi davranan iki personeldi. Hakikaten insanı çileden çıkaran bir kaç diyalog da ben yaşadım. Kulübümüze zimmetli olan ve tur sonrası bende kalan bisikleti yurdun mahzeninden çıkaracağım, Adem'le Nevzat da geldi. Personel demesin mi; ''Aman yanlışlıkla .... beyin bisikletini falan almayın, emin misin senin mi o?'' Yani cevap vermeme gerek var mı onu düşündüm bir an. Bu kadar saçma bir kaygı, endişe sebebi olabilir mi yahu? Aşağıda bir adet bisiklet var ve bana söylenenlere bakın!

Bizlere taahhüd edilen hizmetlerin de çoğundan yoksunduk sonra. Mutfağın sıcak suyunu kestiler, sık sık sularımız kesiliyordu, sıcak su sıkıntısı çekiyorduk. En önemlisi Bütünleme dönemlerinde yemek vermiyorlardı. Biz, bu ayın parasını verdik ama dediğimizde de ''o, ayın parası değil, yaptığınız dönemsel sözleşmenin taksidi'' diyorlardı. Peki kabul. Buraya döneceğim.

Yine bir Bütünleme dönemi. Bizlerin kullanımına sunulan tekli elektronik ocakta yaklaşık bir saat uğraşarak hazırlıyoruz yemeğimizi. Bir gün yine bu kraldan çok kralcı olan personel (böyle oluşuna kendim yaşayana kadar inanmak istemediğim, saydığım bir personel) yemekhanede hummalı bir çalışmaya girişmiş, pirinçler, tavuklar..

Israrla rica ettiğimiz hâlde bize açılmayan yemekhane mutfağının ocağında pilav tavuk pişecek belli. Asla bizim için olduğunu düşünmeden ve yurt sahiplerinin çoğu zaman olduğu gibi özel işlerini, yemeklerini burada yaptırdığını aklıma getirerek ''hayırdır, mevlidi falan mı var sizinkilerin?'' diye takıldım ablaya.

Abla da oğlunun ehliyet sınavına gireceğini, oğlu ne zaman böyle sınavlara girse hayrına(!) pilav tavuk yapıp dağıttığını söyledi. Komşulara dağıtacağıma yurtta kızlara dağıtayım dedim dedi.

Biz o elektronik ocakta yemek yapma derdine her günü iki öğünle geçiştiriyor, çoğu zaman aç uyuyor, yahut dışarıdan söyleyerek idare etmeye çalışıyorken aklı bir karış havada olan abla Gök Tengriye böyle geleneksel olarak hayrına hediyeler sunarak oğlunun sınavına katkıda bulunuyormuş.

Gök Tengri diyorum çünkü bu davranış biçiminin oldukça ilkel olduğunu düşünüyorum. Gök Tengri dileğini kabul etmiş midir bilmiyorum ama ben pilavı yemedim. Çok yağlıydı Tengrim. Ben yağlı yiyemem ki.

Döneceğim dediğim hususa gelince. 4 Temmuz saat 15.00'da son sınavım olmasına rağmen bana o günün sabahı yurdun kilitleneceğini söyleyen o personel ablaya dedim ki; '' benim yarın üçte sınavım var ... abla nasıl kapatıyorlar? Yahu benim arkadaşım var onda kalırım hadi, arkadaşım olmasa sokağa mı atacaklar nasıl insan bunlar! Bak sözüm sana değil, kiminle konuşmam gerekiyorsa konuşurum, benim sınavım var hiç bir yere gitmiyorum''

Aldığım cevaba bakın;

'' Kızım boşuna konuşma, kilitlerler eşyaların kilitli kalır, zaten iki üç gündür temmuzdan yiyorsunuz haziran sözleşmesi bitti..''

Bana siz aylık ödemiyorsunuz, onlar taksidiniz deyip henüz dönem bitmemişken, sınavım varken ettiği lafa bakar mısınız. Hani aylık değildi ödemelerimiz diye sordum patlıcan gibi kızardı karşımda cevap veremedi kralcı ablam.

Hemen ertesi gün, ne var ne yok toplayarak ve ''hakkımı emekçi elemanlarınız hariç, yalaka elemanlarınız dahil hiçbirinize helal etmiyorum.'' diye bir kısa mesaj yazarak o iki insansı müdür beyefendiye ayrıldım oradan. Mesaj yazdım çünkü hem o kadar sinirlendiğim kırıldığım hâlde tartışmak istemedim kendimi kontrol edemeyebilirdim hem de karşıma alıp da bir iki çift söz söylemek gelmedi içimden.

O yurdun bulunduğu sokaktan bile geçmem artık.
Yalnızca emekçi dediğim ablalarımı özleyeceğim..
Ki Faden ablam da çıktığımı duyunca çok üzüldü, hiç beklemiyordu kadıncağız..

Eski-Yeni

noreply@blogger.com (şahika) — Mon, 09 Jul 2012 13:30:00 +0000

Annemin radikal yeniliklerini yüreğim kaldıramayacak bir gün. Eve gelir gelmez tüm değişiklikler dikkatimi çekiyor birer birer. Bulaşık makinası değişmiş, duvarlar boyanmış, yeni bir kaç halı alınmış. Sil baştan diziliyor her şey. Her ne kadar birlikte yaşadığı eşyalara da bağlanıp içten içe vefa duygusu besleyen bir yapım olsa da bu değişiklikleri hazmedebilir, yeni eşyalarımıza kolayca alışabilirim.. Amma ve lakin sevgili anneciğim, babamın büyüdüğü evin tozlu pisli kilerine girip çıkardığım bir tarafı kırık çömleği boyamış kalan boyayla! Bembeyaz!

Kan beynime sıçradı görür görmez tabii, ne kadar yıkamış olsam da üzerine kalıcı olarak yapışmış bir tabaka vardı, kendi süslemeleri vardı ve çok güzel bir hava katıyordu eve, kendisini konuşlandırdığım köşeye. Annem böyle işte, yenilik anlayışı farklı. Boyadım, kusurlarını örttüm sanıyor mahvettiğinin farkında değil.

En son oymalı işlemeli taa evliliğinden kalan oturma takımımızı göz göre göre çöpe atmıştı. Babamla kardeşimin güreşmelerine daha fazla dayanamayan üçlü koltuk çatır çutur kırılınca anneme gün doğmuş sağlam olanlarla birlikte kapının önüne koymuştuk. Gelin etmeyin dedim, şu sağlam bari bunu atmayalım dedim. Tam ikna ediyordum ki bir kıyamet o zavallıcık da kendini kapının önünde buldu belediyeye teslim edilmek üzere. Minderlerini kurtarabildim sadece.

Ki o takım benim çocukluğumdaki yegane rekreasyon alanımdı. Çocukların korkulu rüyası ve dış yüzeyi sert bir bölgeye üç kere tıklatmak suretiyle birden bire belirebilen ''hayali iğneci teyze'' benim dünyamda, ete kemiğe bürünmüş bir şekilde bizzat bizim kapı zilini çalarak geliyordu. Ve onun geldiği saatlerde yine yegane gizlenme alanımdı o koltuklar benim. Tadını hatırlamak bile istemediğim lanet öksürük şurubumun saati geldiğinde de yine eliyle koymuş gibi bulurdu beni annem o koltukların arkasında, altında, yahut arkasındaki püsküllü perdenin ardında. Minderlerini birleştirerek ev yapmalar mı dersiniz, seke seke birinden öbürüne atlamalar mı. Zaten yine böyle eğlenceli bir akşamın kurbanı olmadılar mı? Aah ah, nasıl kıydılar nasıl..

Daha o caanım koltuk takımlarından ayrılmanın travmasını atlatamadan, yeni oturma grubumuza adapte olamadan, bir devrim daha..Çömleğin yeni haline alışmak ne kadar zamanımı alır bilemiyorum.

20 küsür yıllık Hacı Osmanoğulları marka oymalı işlemeli koltuklarımız işlevselliği daha ön planda olan ve annem her ne kadar ayıla bayıla alsa da bana göre hiç de estetik durmayan yeni Bellona marka oturma grubumuzdan çok daha değerli benim gözümde..

İçinde yaşadığımız ev, o evin içindeki eşyalar, her biri yaşanmışlıklardan izler taşır insan hayatında. Her birine anlamlar yükleriz ve o anlamları o anıları yitirmemek adına muhafaza etmek isteriz.

Eski değerleri muhafaza etme durumu bende biraz fazla olduğu için zaman zaman maddi manevi kendi içimden taştığım oluyor doğru. Abartıp atamadığım bir çok şeyi sonradan ne kadar gereksiz olduğunu düşünerek bir anda imha edebiliyorum.

Annem attıkça, değiştirdikçe yeniledikçe rahatlıyor, mutlu oluyor..
Bense çok gerekmedikçe, eskileri, anıları atmadan bir ömür yaşayabilirim onlarla. Belki sakıncalı bir durum, ruhsal bir problem ama böyleyim işte..
Ben de böyle mutluyum, var mı ötesi? :)

hamamistanbul

noreply@blogger.com (şahika) — Sat, 07 Jul 2012 20:48:00 +0000

Otobüsten indiğim anda sıcak hava dalgası, nem çarptı yüzüme resmen. İki gündür İstanbul'un havasına adapte olmaya çalışıyorum. Mayışık mayışık, klavyenin tuşuna basacak halim yok. Sanırım tüm yaz boyunca evden hiç çıkmayacağım.

Biraz daha kendime geleyim, anlatacaklarım, yazacaklarım var efendim..

Ahmet Haşim'le sohbet

noreply@blogger.com (şahika) — Sun, 01 Jul 2012 13:30:00 +0000

Saçma sapan bir uyku düzenim var yine. Akşam yemeğinden sonra bir bastırıyor uyku, gece yarısına kadar uyuyorum ve sonra sabaha kadar oturuyorum. Geçen geceki konuğum Sabahattin Ali idi, çok ağlattı beni. Bu gece de Ahmet Haşim'le kafa kafaya verdik. Bize Göre* diye başladı cümleye Haşim Yeni İstanbul**'dan dem vurdu sonra şu cümlelerle;

Gerçi yangın bir felakettir, fakat İstanbul Belediyesi'nin bazı önemli görevlerini çoğunlukla yangınlar üstlendiği için, İstanbul halkı, evleri kül eden bu alevlere karşı kendilerini borçlu saymalılar. Fatih taraflarının, Hırka-i Şerif'in, Karagümrük'ün eski karanlık evlerini bilenler, yangınlardan sonra oralarda açılan geniş ve havadar alanlar karşısında, Fransızların dediği gibi felaketin bir işe yaradığını görmüşlerdir.

Fakat itiraf etmeli ki, nice hayal kırıklıkları ve göz yaşları pahasına mal olan bu fırsattan yeterince yararlanamadık. Yangın bölgelerinde açılan bulvarların her iki tarafında birbiri ardınca yapılmakta olan küçük, şekilsiz ve kaba binalar, bir yeni çirkin İstanbul'un çekirdeğini oluşturuyor.

Mimarî eserler, fazla çirkinliğe, fazla şekilsizliğe gelmez. Komik bir resme bakmamak, kötü bir şiiri veya kötü bir müziği dinlememek suretiyle, bunların zararlı tesirlerinden ruhumuzu koruyabiliriz; fakat fena mimarîden korunmak kolay bir şey değil. Yetersiz bir hayal gücü, fakir bir ruh, yol ortasına dikilmiş taştan koca bir şekil halini alınca, bütün bu şehrin kimliğini nesillerce bozacak bir tehlike olur. Son yılların ağlanacak, sahte mimarîsi yüzünden değil midir ki, ruhumuzun estetik derinliğine kanıt aramak için eski sanatkârlarımızın eserlerine başvurmaktan başka çare bulamıyoruz?

Haşim'le konuşmayı seviyorum. Çoğu zaman ilginç geliyor bana, özellikle yaşadığı zamanı tahlil ederken dikkat kesiliyorum karşısında. Anlaşılan o ki, yıllar İstanbul üzerindeki tartışma konusunu değiştirmemiş. Ben de, mesleği eskileri yıkıp yenilerini yapmak olan babamla, sürekli çok yakın zamanda torunlarını gezdirebileceği bir Tarihi Yarım Ada'nın kalmayacağı hususunda tartışıyorum mesela. Muhafazakârım diye geçinme boşuna devrimcinin önde gidenisin diyorum ona hattâ. :) Kendi doğduğu evi kendisinden daha çok önemseyen bir kızı var sonuçta. :)

Haşim, Haydar Paşa Garı'nı, Tarihi Bâyezid Camii'nin bir bölümü olan Hünkar Kasrı'nı yahut bir biri ardınca gelen eski evlerin yangın haberlerini aynı duyarsızlıkla, aynı iyimser yaklaşımla değerlendirebilir miydi acaba diye düşünüyorum..
Sonra günümüzdeki Kentsel Dönüşüm Projelerini, Zeytinburnu'unda yükselen kuleleri nasıl değerlendirirdi şahit olsaydı şayet?
Âh u vâhı nasıl derinden olurdu kim bilir değil mi..?

Tabii, uyku uzunca bir süre uğramayınca Haşim'den sonra biraz da Melih Cevdet Anday ile hasbihâl ettik. O muhabbet de bir başka yazının konusu olsun. :)

*Ahmet Haşim, 1921′de nesir yazmaya başlamıştır. İlk nesirlerini topladığı Bize Göre ile Türk Edebiyatının ‘en orijinal üslupçusu’ olarak kabul edilmiştir. Ahmet Haşim‘in derli toplu, bir konu etrafında şekillenen yazılarında zarif, ince, sanatlı, işlenmiş, nükteli, şiirsel bir dil dikkati çekmektedir. Bize Göre’de 42 fıkra bulunmaktadır.

**İkdam, 18 Haziran 1928

2. Hediye paketi de hazır!

noreply@blogger.com (şahika) — Mon, 25 Jun 2012 22:55:00 +0000

Efendim, çok heyecanlıyım. Yarın erkenden postahaneye koşup yollayacağım hediye paketini.
Henüz 12 yaşında olmasına rağmen maşallah çok okuyan ve güzel de şiirler yazan kuzenim Şuara için Kürk Mantolu Madonna'nın yanında gördüğünüz gibi iki adet sürpriz var. Biri, Da Vinci'nin Saklı not Defteri diğeri, geçen seneki oda arkadaşımın tıbbi sekreter olan ablasının getirdiği bir kutu steril abeslangdan birinin üzerine keçe ve keçeli kalemlerimi kullanarak ağaç dalına konmuş kuş süsü vermeye çalıştığım bir ayraç var. :)

Şuara için aslında sonelerinin bir kısmını okuyup beğendiğim ve onun da beğeneceğini umduğum için Shakespeare düşünüyordum. Bunu ona söylediğimde ''ooo, çok severim tüm sonelerini okumuştum.'' diye bir cevap aldım. Sabahattin Ali? diye bir cümle kuracak oldum ki onu da çok severim, okudum dedi bu kez. Ben de ''üzülsem mi sevinsem mi bilemedim deyip, lütfen Kürk Mantolu Madonna'yı okumamış ol'' dedim. ''Çok istiyorum onu da ama henüz okumadım'' dedi. İçime su serpti. :)

Küçük Zehra için malumunuz üzere, üzerinde güller açmış bir çanta var. Diğer adı Mehveş olan kuzenim için de içine ''adı gibi, ay gibi güzel kuzenim umarım senin için yaptığım çantayı beğenirsin'' yazdım. :)

Kutuyu bugün ayarladım. Yolculuk esnasında kapağı açılır diye korktuğumdan çikilata kutusu gibi süsledim. Aslında o kalan kurdelaları bıçakla sür'atlice çekip kıvır kıvır yapmayı planlıyordum ama, o kıvrılan kurdelalar başka türden olduğu için bunda tutmadı. Fiyonk yaptım ben de. :)

Bu arada, kuzenlerim için ne kadar heyecanlı ve özenli bir şekilde paketler hazırladığımı gören arkadaşlarım kuzenim olmak için sıraya girdiler. :) Her zaman dediğim gibi, birini sadece mutlu edebilmek adına, böyle emek sarf edip, minik sürprizler hazırlamak o kişiyle aramda kan bağı olmasını gerektirmiyor benim için. O birini seveyim yeter. :)

Sabah olsun artık..

Kürk Mantolu Madonna

noreply@blogger.com (şahika) — Mon, 25 Jun 2012 02:52:00 +0000

''Ah Maria, niçin seninle bir pencere kenarında oturup konuşamıyoruz? Niçin rüzgârlı sonbahar akşamlarında, sessizce yan yana yürüyerek ruhlarımızın konuştuğunu dinleyemiyoruz? Niçin yanımda değilsin?''

Nihayet okudum, ve az evvel bitirmiş olduğum kitabın son sayfalarını okurken göz pınarlarımı zorlamakta olan göz yaşlarıma daha fazla hakim olamadım..

Ah Raif Efendi.. Ne yaptın sen..?

Keçe

noreply@blogger.com (şahika) — Fri, 22 Jun 2012 19:51:00 +0000

Efendim bu ara feci hâlde keçeden yapılan çalışmalara sardım. Bu ara dediğim de aslında epey bir zamandır bakınıyorum, izliyorum ve ne zamandır bir siteden keçe takımı sipariş vermek istiyordum. Hadi dedim boş boş oturacağına ver siparişi de gelsin ama bir baktım keçelerin sahibi tatile çıktığı için temmuzun ilk haftasına kadar satışı durdurmuş. Ben de iş başa düştü dedim gittim tuhafiyeden bir kaç renk belirli ebatlarda kesilmiş keçelerden aldım bugün.

İlk çalışmam da neredeyse bayramdan bayrama bile görüşemediğimiz için beni unutmuş olduğunu düşündüğüm küçük kuzenim için..

Ablası ve ufaklığa geçenlerde başka bir kuzenime hazırladığım gibi minik bir hediye paketi hazırlıyorum. Aile kalabalık kuzen çok, özellikle de benden küçüklerle benim büyüklerimle yaşadığım kopukluk gibi bir kopma yaşamak istemediğimden tek birini bile atlamadan, onlara değer verdiğimi böyle minik ama el emeği hediyelerle hissettirmeye çalışıyorum..

Neyse efendim, lafı daha fazla uzatmadan ilk keçe çalışmama geçeyim. :)
Paket hazır olduğunda burada yerini alacak, şimdilik hediye çantacık var sadece. İşte geliyor. :)

Üşenmedim, astarına kadar kendi elceğizlerimle işledim. .)

Evet gördüğünüz gibi pasaklı Şahika ve onun yaşam alanı :) Her şeyin bir bedeli var tabii de kim toplayacak şimdi burayı?

Öykü'ye pazar sürprizii!

noreply@blogger.com (şahika) — Sun, 17 Jun 2012 00:36:00 +0000

Geçen gün arkadaşım bizim yurdun önündeki arsada altı adet yavru kedi gördüğünü söyledi. Orayı bi'lumum hayvanların mesken tuttuğunu biliyorum da 'yavru' kediler olduğunu duyunca akşamdan yaptım hemen planımı. Sabah üç adet beş litrelik şişelerin alt kısımlarını kestim. Özellikle çok derin kesmedim içerken boyunlarına zarar vermesin diye. Kahvaltıda hakkıma düşen bir dilim salamın yanında bir dilim daha isteyerek iki kalınca dilinmiş salam, bir şişe su ve bakkaldan aldığım yarım litre sütle arsaya indim. :)

Arkaya dolandım, sağolsunlar, su bırakan çok olmuş. Pisi pisi diye epey bi söylendim ama yüzünü gösteren olmadı. Sonra konteynerların arkasına geçmek zorunda kaldım ve miniklerin yuvalarını buldum. Hemen oracıkta eğildim salamları parçalamaya başladım. Vallahi önce temkinli yaklaştılar ama salamların kokusunu duyunca öyle bi mücadele giriştiler ki aile içi şiddete sebep oluyordum az kalsın. Ben hepsi yesin diye çok uğraştım ama bir kaç tanesi uyanık çıktı, birine de ne yaptıysam yediremedim. Bu arada hazırladığım kâsemsi kapların ikisine su doldurdum. Onlar sulanırken hemen gidip bakkaldan süt aldım. Döndüğümde yuvalarına dönmüşler oynaşıyorlardı. :) Kalan diğer kâsemsiye de sütü doldurdum, yine önce anne geldi sonra ara ara diğer yavrular da geldi. Baktım annenin bana güveneceği yok, her daim tetikte rahat edemiyor. Görev tamam dedim ayrıldım oradan. :)

Kaldırımda salamları kimseye kaptırmaya niyeti olmayan arkadaş, annesini sinirlendirdi. :)

Kapandı üstüne, vermeyecek kardeşlerine, ah yaramaz.. :)

Burada yuvalarına çekilmişler. :)

Anneden; ''E tamam anladık, azıcık doyar gibi olduk, su getirmişsin, süt getirmişsin tamam ama yani git artık istersen tepemizden, rahat bırak bizi!'' bakışı.. :)

Yaramaz olanı görüyor musunuz, kaptı salamları çekildi gölgeye.. :)

Ah bu yavruya salam yediremedim işte, annesinin yanına süt içmeye geliyor. :)

Bu ufaklık da yüksekten atlayış planları yapıyor gibi. :)

Son..

noreply@blogger.com (şahika) — Fri, 15 Jun 2012 10:59:00 +0000

Bu şehre geldiğim ilk gün, beraber geldiğim arkadaşım ağlıyordu. Ben gülüyordum. Dün, birlikte başladığımız 4 yıllık üniversite hayatının son sınavına girdik. Arkadaşlarım yine ağlıyordu, ben yine gülüyordum.

Yine arkalarından el sallayacağım herkesin. Herkes gidecek ben kalacağım.. Çok yoğun olmamakla birlikte bi hüzün kaplamadı değil içimi.. Okulu uzatmış olmak değil mesele, başka şeyler.. Özellikle de 4 yıl önce;

''... Bugün de siftah yaptık bakalım, gittik okula o da ayrı bir şamata.İlk hocamla tanıştım, gayet iyi anlatıyor, ders de tam benlik 'Yönetim Bilimi' , saatlerce dinleyebilirim sıkılmadan.:)

Bakalım daha neler göreceğim, sıradaki günler benim için neler hazırlıyor.Güzel şeyler hazırlamış olmasını ümit ediyorum ve bu yönde dua ediyorum, biliyorum Rabbim her zamanki gibi dinliyor beni ama duamın ne derece kabul gördüğünü zaman gösterecek.

Bakalım zaman ne gösterecek? ''

diye yazmışım şurada.

Zamanın neler gösterdiğini ne siz sorun ne ben söyleyeyim..

Neden?

noreply@blogger.com (şahika) — Fri, 08 Jun 2012 11:12:00 +0000

Değil okulu kırmak, sınavlarını kırmış biri olarak şu karikatüre pek bir güldüm.

Bu güzel bahar gününde, odamdan, yatağımdan çıkmayışımın sebebini bir şarkı ancak bu kadar güzel ifade edebilirdi sanırım. Günlerdir dinliyorum, dilimden düşmüyor vallahi, nasıl güzel bir ses ve nasıl güzel bir şarkı..

Neyse efendim, yine bir kederdir aldı başını gidiyor lâkin bu güzel bahar gününü odada geçirmeye niyetim yok. Battı balık yan gider diyerek bugünkü sınavlarıma gitmedim, çünkü kağıdı boş vereceğim zamanlar o çıkılması yasak olan ilk 15 dakika işkence gibi geliyor. İyisi mi sevgili küçük arkadaşımın Nazmiş'in oturduğu sokağa oyun oynamaya gideyim ben. Söz vermiştim, yine arkadaşlarını haberdar etmiş Tuba ablam gelecek diye. Annesi, seni sayıklıyordu belki gelir diye dedi dün.

Çantama karne hediyelerini doldurup gideyim bari. :)

Beklenen gün geldi!

noreply@blogger.com (şahika) — Tue, 05 Jun 2012 17:33:00 +0000

Ben yine epey zaman önce bir kelimenin peşinden giderken yolda karşılaştığım bir dolu bilgiyi kaydetmiştim zamanı gelince paylaşırım diye. Efendim az önce haber sitelerinin birinde gördüm ki zamanı gelmiş, ne zamandır bekliyordum, kep töreniydi, hemen ardından sınav haftasıydı derken tamamen aklımdan çıkmış!

Peşine düştüğüm kelime ''okült'' yani ki ; ''Terim Latince’de "gizlemek, saklamak" anlamına gelen "occulere" sözcüğünden gelen, “gizli, saklı” anlamındaki occultus sözcüğünden türetilmiş olup, “gizli ve saklı olanın bilgisi” anlamına gelir. Buradaki “gizli ve saklı olan” ifadesi hem görünmeyen aleme, hem doğaüstü denilen fenomenlere ilişkindir. Okült sözcüğü okültizm adının sıfatı olup günümüzde "okültizm ile ilgili" anlamında kullanılır.'' imiş. Böyle böyle okurken yine okült kelimesinden türeyen bir başka kelimeye ''okültasyon''a geldim en nihayet. Okudum ve bir kenara kaydettim. Hatta geçenlerde kelimenin anlamı geldi aklıma, bir dolu astrolojik yazı taradım yok efendim, tek birinde denk gelemedim! Gözlerim patlayacaktı arıyorum diye vazgeçtim ve yattım. Başımı yastığa koyduğum anda da geldi, beynimde birden bire beliriverdi; bu gece itibariyle başlayacak olan Okültasyon; Venüs Geçişi.

***

Tanrıça Geri Dönüyor!

6 Haziran 2012 de Venüs 121,5 yıldır yapmadığı bir şeyi yapacak. Güneş’in önünden Okültasyon adı verilen geçişini yapacak. Okült gizli kalan, görünmeyen demek olduğu için, Venüs, Dünya ile Güneş arasında kalacağı ve Dünya’dan gözlenebilecek bu geçişiyle, inferior yani Güneş’in önünden bizim bakış açımıza girecek tarafından geçiş yapacak. Güneş gibi devasa bir gök cisminin ışıkları altına kalarak, sanki küçük bir kara nokta gibi görünecek. Bu tür okültasyon adı verilen transitler sadece Merkür ve Venüs gibi iç gezegenler tarafından gerçekleştirilebilir, çünkü Dünya merkez alınarak bakıldığında sadece Güneş ile Dünya arasında yer alan bu iki gezegen vardır. Venüs’ün yörüngesi Merkür’ün yörüngesine oranla çok daha büyük olduğu için bu transit daha nadir gerçekleşir. Okültasyon gezegenlerin düğümlerinin ekliptik kuşağı ile kesiştiği noktalara değdiği zaman yer alır ve bazı görüşlere göre tutulmalarla aynı karakteri taşır, bazıları da Venüs’ün Güneş’in ışıklarını engelleyemeyecek kadar küçük göründüğü için bunu bir tutulmayla eşdeğer görmemektedirler. Bu okültasyon sebebiyle bazen olumsuz kehanetler de yapıldığı görülmüştür.

Venüs’ün 243 yıl süren döngüsü içerisinde düğümlerin her iki ucuna da transit yaptığı durumlar sadece 121,5 yılda bir olur, ve aralarında 8 yıl fark vardır. En son yer alan bu çift transit 129,5 yıl önce 1874 ve 1882 yıllarında gerçekleşti. Bizim milenyumda gerçekleşecek ilk çiftin ardından ancak bir sonraki 113,5 yıl sonra 2117 ve 2125 te gerçekleşecek. Venüs transitleri Venüs’ün tersine hareket ettiği rotası ile ekliptik kuşağının kesiştiği noktada gerçekleşir. Bu geri ve ileri gidiş rotası grafik olarak takip edildiğinde ilk geri gidişinde bir kalbin çizimine benzer , daha sonra ileri geri hareketleri ile ekliptik kuşağında Güneş’in çevresinde yer alan dönüşü ile bir Gül’ün yapraklarının çizimine dönüşen bir rota açılımı vardır. Sevgi ve Aşkın gezegeninden zaten bundan daha estetik bir hareket grafiği beklenemezdi elbette. Venüs bu tarihlerdeki geri hareketine 15 Mayıs 2012 de 23 derece İkizler burcunda başlayacak ve 5 haziran’da Güneş ile 15 derece’de kavuşumunu yapacak, bu esnada Şans noktası ve Merkür^de İkizler burcunda yer almakta. Aynı zamanda Venüs Al Nath ve Al Hecka enilen Öküzün Boynuzları takım yıldızlarından geçecek, buda daha ilerleyince Orion kuşağına denk gelecek, geri hareketi 27 Haziran^da biteceği zaman Yaşam Pınarı adı verilen bölgeden geçiyor olacak ve bu da bilincimizde yeni yansımalar yaratacak eylemlere açık ve iletişime açık olacağımızı ifade ediyor.
Bu milenyumda yer alan ilk Venüs transitinin ortalarındayız. Bu transit nadiren çift olarak yer alır yani biri düğümlerin bir ucunda yer alan burçta diğeri ise diğer burçta yer alır ve ilki 8 Haziran 2004 yılında gerçekleşti ve bu transitin ardından 8 yıl geçmesiyle ikincisini 6 Haziran 2012 de yaşayacağız. Bu nokta Venüs’ün Güneş ile olan kavuşumu ile birlikte Venüs transiti orta noktasını bulmakta ve döngüsünü yarılamakta. Bu döngü her zaman ya Mayıs sonu ya da Haziran başında ve İkizler burcunda gerçekleşir. Bir sonraki çift transit ise Kasım sonu veya Aralık başına gerçekleşir ve hep Yay burcunda olur. Bu seferki de 15 derece 44 dakika İkizler burcunda olacak. Kuzey Amerika, Pasifik bölgesi, Doğu Avrupa ve Avusturalya ve Doğu Asya’da gözlemlenebilecek. Birazdan bahsedeceğim tarihi olaylar bu tip bir Venüs dönüşünde ortaya çıkmış nadir gelişmeleri ve insan bilincine yer alan açılımları temsil etmekte.Yaşamımızda bir kez tanık olabileceğimiz bir döngüye şahit olacağız ve insanlığın bilincinde yeni bir sayfa açılacak. Dünyanın sonu geldi hurafelerine asla kulak asmamalı , bir çok insanın Maya takviminin bitişi ile ilişki kurdukları felaketlerin olmayacağına da adım gibi eminim. Ancak Maya takvimi fenomeni acaba bu döngünün temsil ettiği insanın bilincinde yer alacak bir sıçramayı mı temsil ediyor. Ezoterik astrolojide Venüs İkizler burcunun bir üst boyuttan yöneticisidir. İnsan ilişkilerinde ve zihnimizin kalbimizin titreşimleri ile uyum içinde olabilmemiz için Venüs’ün sevgi dolu olma ve barışçıl doğasını hayatmıza daha fazla entegre edeceğimiz seçimleri yapmalıyız. Amaç sevginin tüm kutuplarında aslında bir anlamı ve tanımı olduğunun farkına varabilmektir.
Bu Venüs transitlerinden hemen sonra oldukça büyük buluşlar ve Dünya’yı ilgilendiren gelişmeler olmuştur. Teknolojik atılımlar ve bilimsel buluşlar yapılmıştır. En son yüzyılda, 1874 te telefonun icadıyla birlikte yaygın kullanımına geçilmiştir. Bir öncekinde ise teleskop bulunmuştur. 1519 ve 1526 yıllarındaki transitinde Magellan yeni ufuklar keşfetmek üzere yola çıkmış ve Dünya’nın düz olmadığı yuvarlak olduğu kanıtlanmıştır. Aralık 1631 ve 1639 ta yer alan transitte ilk posta servisi başlamış ve uzak mesafelerle haberleşme imkanı doğmuştur. /Yay burcunda yer alan bu transitler uzak yolculukları temsil etmektedir. 1639 yılındaki transitte Amerika’da ilk matbaa açılmıştır. Hatta 1761-1769 transitleri arasında dünyada ilk defa astronomlar arasında global seviyede bilgi paylaşımı ve alışverişi için bir bilimsel bir grup kurma girşimi başlamıştır. Venüs sosyal ilişkilerle e yakından alakalı olduğu için bu niyet şaşırtıcı değildir. Her transiti ile insanları biraz daha birbirine yakınlaştıracak bir gelişme olmuştur.

VENUS VE Pİ SAYISININ İLİŞKİSİ; UYUMUN EVRENSEL ORANI

Estetik olarak insanlığa hoş gelen her formun kökeninde aynı matematiksel oran yer almaktadır. Venüs’te astrolojide sanatın uyumun ve estetiğin gezegeni olduğuna göre güzellik kavramımız ve evrensel estetik normlarla Venüs’ün zaten ilintisi var. Ancak bunu bir de matematiksel olarak kanıtlamak gerekirse, merakımızı celbedecek bir şekilde şöyle örneklendirebiliriz 8 Dünya yılı ( 8×365=2920) 13 Venüs yılına eşittir.( 13×225=2925) bu iki sayının ilginç bir bağıntısı vardır. Venüs’ün 8 Dünya yılında yer alan 5 sinodik döngüsü, 12 Venüs günü ile düşünülünce ortaya müziğin harmonisini oluşturan düzen çıkar. Örneğin piyanoda 8 oktavın yer aldığı 12 beyaz tuş vardır ve toplam 5 blok tuş yer alır. Her bir oktav 13 notadan sonra başlar. Venüs’ün 13 yörüngesel yılı, Dünyanın 8 yılı ile oranlanınca ortaya 13:8 ile Fibonacci dizilimi çıkar. Bu orandan ise diğer bir altın orana ulaşabiliriz. 13, sekize bölününce ortaya altın oranı veren sayıya çok yakın olan 1,625 i verir, altın oran ise 1,618dir. Anlaşılan o ki eskiler Venüs için Dünya’nın kardeş gezegeni demişler. Rönesans sanatçıları altın oranı uygulayarak yaptıkları eserler ile bizleri hala büyülemeye devam ediyorlar.

Naz Bayatlı

***

Yazı sonlara doğru MHP'nin 40. yılına bağlanacak diye korkuyor insan vallahi ama yine de enteresan buldum ben, eminim ilgilileri çıkacaktır. :)

Okültasyon haberi burada..
Şu linkten de izleyebilirsiniz

Mezun olmuş kadar..

noreply@blogger.com (şahika) — Sat, 02 Jun 2012 23:11:00 +0000

Tören bitti, tören adına pek hoş şeyler söyleyemeyeceğim, bilindik ritüeller ve gereksiz uzayan konuşmalar.. Tabii pek keyif alamamda dünyaya ilk kez işlevsellik ve konforu dışında şık oluşu sebebiyle tercih ettiğim bir ayakkabı sayesinde yaklaşık bir 13 cm kadar yüksekten, babamın boyundan bakmaya çalışmamın etkisi büyük. Sonuç olarak babamın boyuna ulaşamadım, 185 cm'de kaldım. :) Kepleri fırlatma ânı oldukça keyifliydi, su toplamış olan ayaklarımı bir ân için unuttum.

Neyse, özetle anne ve babamı bana getirmiş olması mezuniyet töreninin en güzel yanıydı. Yetmedi ama güzeldi yine de, güne annemin benim sevdiğim börekleriyle ve babamla atışmalarını izleyerek başlamak. :)

Bu iki fotoğrafı da Uşak Haber Merkezi internet sitesinden yürüttüm. :) Tören alanında her elde bir makina ile insanlar çıldırmış gibi fotoğraf çekiniyorlar her ânı kayıt altına almaya çalışıyorlardı. Hâliyle biz de bize yönelen her makinaya poz verdik. Bu son olarak eklediğim özellikle çok güldürdü beni. :) O nasıl bir ciddiyettir bendeki, nasıl bir yüz ifadesidir ve nasıl bir, 'güya' göz ucuyla bakmadır öyle. :)

Heyecan..

noreply@blogger.com (şahika) — Thu, 31 May 2012 22:18:00 +0000

Uzun zamandır ara ara harekete geçen yer küre bile heyecanlandıramıyordu beni. Lâkin bu gece başka.
Annemle babam şu an yolda.
Ara tatilde gitmediğim için neredeyse 6 aydır görüşmüyoruz. Özledim..
Bugün kep törenim var.
Güzel bir gün olacak..
(inşallah:)

Rüya

noreply@blogger.com (şahika) — Sun, 27 May 2012 23:37:00 +0000

Geçenlerde bir film repliği okumuş ve çok beğenmiştim.

''Rüyalarında gördüğün insanları, uyandığında aramalısın. Hayatı kolay yapar. 'merhaba rüyalarımdaki adam, beni aşk uyandırdı.' Les amants du Pont-Neuf 1991''

Dün gece bir rüya gördüm, yine oldukça gerçekçiydi. :) Sonra arkadaşlarıma anlattım kahvaltıda, bu replikten bahsettim. Odama gelince de facebook'ta okuduğum sayfayı bulup paylaştım. Paylaştıktan bir kaç dakika sonra altı yıl önce gittiğim dershaneden arkadaşım şunları yazdı bana:

'' Tûba ben bu gece seni gördüm rüyamda, sen de rüyalarında gördüğün insanları aramalısın diye bir şey paylaşmışsın söylemek istedim. Oldukça başarılıydın, anaokulu açmışsın ardından da pastahane. Kâr amaçlı değil gönüllülük var işin içinde. Pastahanede de katı kurallar var. Kapitalizmle mi savaşıyorsun nedir öyle bir şey var garsonlar köle gibi değil. İşlerin de çok iyiydi. :)''

Anaokulu, pastahane, vs. daha neler neler var hayalimde de açacak olsam muhtemelen aynen böyle olurdu. Ama bu durum nasıl da altı yıl önce tanıştığım ve çok da sevdiğim ama uzun zamandır görüşmediğim arkadaşıma rüya oldu ikimiz de anlamadık ve pek güldük.

Rüya şahane.. Benim hayallerim arkadaşıma rüya olmuş, belki de malum olmuştur kim bilir.. :)

Şenlik

noreply@blogger.com (şahika) — Wed, 16 May 2012 22:06:00 +0000

Okulun Bahar Şenlikleri başladı bugün. Gündüz çeşitli etkinlikler, gösteriler oldu akşam da Emre Aydın konseri.

Konsere gitmek üzere hazırlanırken kardeşim aradı, Elbistan'dan. Çanakkale'deki acemi birliği süremiz sona erdi ve asıl görev yerimiz Kahramanmaraş. Elbistan'da Cezaevi'nde duracak ama henüz görevi tam olarak açıklanmamış. Günlerinin nasıl geçtiğini sorduğumda ''şimdilik mıntıka temizliği ile, nöbetle geçiyor günler'' diye cevap veren kardeşime ''sen neler yapıyorsun?'' diye sorduğunda konsere hazırlanıyorum diyemedim. Eğlence anlayışım farklı sanırım biraz. Kardeşim eğlenme olanağı bulamıyorken benim içimden eğlenmek gelmiyor. Bu hep böyleydi böyle de sürecek sanırım. Tek kişilik yaşayamıyorum. İlla kan bağı olmasına da gerek yok, sınıfça gittiğimiz bir akşam yemeğinde garsonu usulca azarlayan şef gözüme ilişmesin, bütün gecemi o görüntüye takılarak üzülerek geçirebiliyorum.. Neyse..

Şarkılarından pek haz etmediğim ve sevdiğim tek şarkısını sona saklayan sevgili Emre Aydın'ın konserini, en takıntılı fobilerimden biri olan kalabalık ortamlarda ayağıma basılması gibi bir durumla karşılaşmamak için çaba sarf ederek ve mutlu mesut geçindiğim hastalıklarımla aramıza yeni katılan, henüz başlangıç emareleri gösteren yeni hastalığımız farenjit dolayısıyla zaten hemen hiçbirini bilmediğim şarkılara eşlik edemeyerek geçirdim. Hiç değilse eşlik ediyormuş gibi yapıyordum onu da yapamadım.

Konser alanına gittiğimizde arkadaşlarımdan biri yerlere atılmış pet şişeleri fark etti, hepsini toplayasım var dedi. Ben de neden duruyoruz dedim ve karşımıza çıkan tüm sahipsiz şişelerin kapaklarını topladık. Kapaklar birazdan kapakları biriktirmek üzere hazırlayıp mutfağa yerleştirdiğim kutudaki yerlerini alacak. :) Umarım tam olarak amacına ulaşır bu katkımız, kapaklar biriktikçe Nazmiş'e vereceğim okula götürmesi için..

Konser dönüşü de minibüslere akın eden kalabalık arasından kendimize yer bulana dek epey bir müddet beklemek zorunda kaldık. Tüm minibüsler gidip ikinci turlarına geçtiklerinde ancak yer edinebildik birinde ve ben bu sürede yine iliklerime kadar dondum.

Minibüsten inip artık titrememek için hızla yurda doğru koşarken arkadaşlarımızdan biri feci şekilde yere kapaklandı neyse ki ciddi bir şey olmadı. Ve ben kahretsin ki düşen bir insan gördüğümde kendimi gülmekten alıkoyamıyorum, elimde değil. Bir yandan koşuyorum yardıma bir yandan kahkahalara boğulmamak için kendimi zor tutuyorum. Çok ayıp ama ne yapayım içimden geliyor. :) Yerde yatan arkadaşımızın kalkmasına yardımcı olup yüzünü gördüğümüzde kendisi de gülüyor olduğu için, gecenin sonu pek bi eğlenceli oldu.

Güleeee güle yurda girdik.

:)