Maquoleet!

Boracay: Check!

noreply@blogger.com (Kooly Maquoleet) — Sun, 25 Dec 2011 00:53:55 PST

('Sensya naman sa delayed na post...)

Sinisimulan ko nang isa-isahing i-explore ang kagandahan ng ating bansa. Sows! Ako na ang makabayan...

Medyo nagmamayaman lang ang beauty ko kaya napadalaw lang naman ako sa pinagmamalaking kiddy-pool ng Pilipinas, ang walang kalatuylatoy na... BORACAY! Tama, kahit ulit-ulitin mo pa ang basa sa jan BO-RA-CAY talaga ang basa niyan. Maaaring dedma lang ang mga taga Aklan sa balitang ito pero... mga my friends, hindi naman sa pang-iinggit, napadaan lang naman ako dun nung Dec. 10 to 12. Uhuh-uhuh!

Simulan natin ang kwento sa isa ko pang 1st time. Departure time from Manila to Aklan: 4:30pm. Umisplit na ako sa work (Ortigas) 3 hours before the flight para makahabol sa aking unang paglipad, via ZestAir (pangmayaman yon, ok?). Hiwa-hiwalay kaming pitong magkakasama. Hah? Mgakakasama, hiwa-hiwalay? Basta, tatlong magkakahiwalay na taxi kami. Yung isa, iba ang dinaanan. Worried na kami dahil 1 1/2 hour na lang before flight e nasa byahe to airport pa lang kami. Sobrang traffic pa naman.

Mabuti na lang at medyo maalam yung kasama namin sa direksyon. Itinuro niya sa drayber ang alternative route to get to the airport early. Pero may isa pang pagsubok, traffic din sa sa short cut way. Ganonpaman, umabot kami on time. We arrived about 45 minutes before the check in time. Pero yung dalawang taxi, wala pa. Tarantahan mode na kami. Merong tawag ng tawag sa mga kasamang wala pa, meron ding nag-aabang sa pila for posible earlier last call for passengers. At gaya ng hindi inaasahan, nag-close yung check in counter at ako lang ang umabot. Yung mga kasama ko, naghihintayan pa sa labas. Pagkatapos ko, saka nagsisunuran yung iba, ipinilit lang namin kay kuya counter. Kahit yamot na sya, tinanggap pa rin yung mga tickets ng iba. Pero yung isa na iba ang dinaanan, talagang nahuli na. Iniwan na namin sya. Nagparebook nalang sya ng ticket at ang sunod na flight na inabutan niya ay 10pm pa. Wala syang nagawa kundi aliwin ang sarili sa mga matatandang nagkalat sa kanyang paningin.

Sunod naman kaming nagsitakbuhan sa isa pang counter para magbayad ng terminal fee achuchu, ang haba pa ng pila e ina-announce na yung flight number namin. Takbo dito, takbo doon ang eksena namin sa loob ng airport. Nakiusap nalang kami kung pwede sumingit dahil talagang lilipad na si giant bird na maglululan sa amin to Aklan. My isa pang x-ray machine na dadaanan after non, maliban pa yun sa pinaka-unang x-ray pagpasok. This time tanggalan ng sapatos ang labanan. Halong hilo sa katatakbo, ikot, at amoy ng paa ang aming ininda. Sa wakas, pasado lahat ng dala, well maliban din sa mga bagong biling perfumes nung mga kasama namin. Bawal daw pala yun. No choice kundi iwanan ang mga pampahalimuyak namin sa singit.

Pagkasakay na pagkasakay namin sa eroplano, biglang bumuhos ang ulan. Medyo pinatila muna bago kami lumipad. Maganda ang view sa taas. Abot-ulap, lampas pa nga. Inabot ng 45 minutes ang biyahe sa himpapawid (naks) bago lumapag. Mula doon ay sumakay kami ng van ng halos 2 hours. Then boat papuntang isla. Not to mention na may mga unexpected hidden charges pa bago lumarga. After non, tricycle naman ng about 15 minutes papunta mismo sa centro ng Boracay! Yahoo... nakarating din. Sa Station 2 kami naka-book ng hotel. Maganda, maayos, maluwag at masaya sa room. Higit sa sapat para sa 7 na tao. May 4 beds, 2 doubles at 2 singles although malaki parin para sa isa yung single. At isang wall-hung flat screen TV na talagang bumenta sa mga kasama mo. Ipinagpalit ang Boracay beach sa mga Sarah G - John Lloyd at Kim - Gerald tandems ng Cinema One.

Syempre gabi na kami nakarating. Natatandaan ko pa yung dalawang Korean na nakatabi ko sa airplane, kasi nakasabay din namin sila sa van. Nakita ko din sila pagbaba ng boat. Pakiramdam ko talaga soul mate ko yung poging yon, kayalang, bantay-sarado sya ng jowa niya. Kung maka-display ng mga kutis 'kala mo bestfriend nila si Belo eh. Pero hindi ko naisip na kaya pala sila magbobora ay dahil nailipat na ang Seoul sa Boracay. Pagbaba ko ng trike, nasagi ako nung kasunod naming trike, sakit, pero dedma lang don dahil hindi yon ang highlight ng pagbaba ko. Nakakawindang ang naglipanang Korean. Here, there and everywher you throw your eyes, you'll hit them. Hindi naman sa nakaka-insecure ang kanilang nakakasilaw na kutis pero pakiramdam ko kasi dayuhan ako sa sarili kong isla, oo akin ang isla ng Bora... inangkin?

Malalim ang tubig pag gabi. Pero pagod kami galing sa work deretso sa byaheng puno ng aksyon. Kaya yun, hindi na kami nakapasyal-pasyal sa sea-side by the sea-shore nung unang day namin. Again, bumenta si LCD TV.

Kinabukasan, medyo late na kami lumabas ng hotel para damahin ang kahadalisayan ng Bora dahil napaka condusive ng room for sleeping. Na-enjoy namin ang pagtulong ng bongga. Paglabas namin ay agad kaming nag-breakfast at sinulit ang malinaw na tubig-Bora. Nilakad namin mula Station 2 hanggang 1 para makita ng malapitan yung groto. Doon kami nagsilublob at nagbabad sa tirik na sikat ng araw. Suylit naman ang pagpapatianod namin sa mga nangdadambang mga alon dahil bukod sa napagandang tanawin mismo ng Bora, dagdag aliw pa sa paningin ang mga nagku-cute-ang mga Korean.

Kain, ligo, babad, lakad, pasyal, bili,,, Halos ganon ang aming naging routine sa aming stay sa Bora. Kinahapunan, hindi namin pinalampas na maexperience ang isa sa mga pinaka best-selling activities, and FLYING FISH! Para lang siyang banana boat (na hindi ko pa nasakyan) pero masmalapad yung inflatable boat niya. Anim ang sabay-sabay na pwede niyang ilulan. Mabilis kaming hinihila ng speed boat papunta sa malalim na bahagi ng dagat. Sinasalubong ang haging para umangat ang harapan ng Flying Fish boat. The stronger the wind, the higher the boat flew. Tapos biglang kakabigin ng driver ang speedboat sa direksiyong hindi namin inaasahan. Ang sunod na mga eksena? Balebalentwang ang mga mahina ang kapit sa dagat. Maiiwan ng Flying Fish sa kalaliman, char, syempre naka-life vest naman. Paulit-ulit yun hanggang mahulog lahat, yun ang goal, pero may isang anak ng linta sa amin, ni hindi natinag kahit ipiniwesto sa gilid. Hindi talaga nahulog, which is boring, because he had not experienced the most out of the thrilling activity.

Kinabukasan, bitin man ay kailangan na naming lisanin ang paraiso. Madilim na nung nag-flight back kami to Manila kaya hindi na ko nasyado naabsorb ang enjoyment ng muli kong paglipad... bilang Darna, charot!

Ligawan sa Divi...

noreply@blogger.com (Kooly Maquoleet) — Mon, 28 Nov 2011 01:15:24 PST

As usual, nakasanayan na ng team namin ang gumala every after friday shift. Lalo pa at sahod. This time, ginalugad namin ang kasukalan ng Binondo at Divisoria para lang ipagdiwang ang pagtanda ng aking kakambal... sa uma. Nag-birthday kasi siya kaya nagpa-blow-out daw, kahit medyo huli na. Para sa inyong kaalaman, siya ang aking alter-ego. Siya si Mistika, ako si Luna. Siya si Bendita, ako naman si Agua. At siya si Kristal, ako naman si Charming. Nauna lang siya lumabas sa akin ng dalawang araw, kaya ganto itsura ko, medyo over-due.

Anyway, after ng lafangan, eto na nga't nagsimula na kaming makihalu-bilo sa kumpulan ng mga taong may sari-sari nang amoy dahil nga bandang ala-una-alas dos na ng hapon iyon. Iisa ang pakay, ang marating ang 169 Mall. Sa sobrang siksikan ng mga tao, akala mo e rush hour sa MRT. Kahit di ka gumalaw e kusa kang lilipat sa kakakaladkad sayo ng mga nagtutulakang tao. Matatawa ka nalang sa mga isinisigaw ng mga nila.

Mama 1: "HUWAG KASI KAYONG SUMALUBONG, HINDI NAMAN KAYO KAMAG-ANAK! ANG SALUBONG SA AIRPORT, HINDI DITO!"

Mama 2; "SAAN BA ANG LIBING NITO? ANG HABA NG PROSISYON AH."

Ako: (nakisawsaw na...) "ANO BA ANG PINAGLALABAN NATIN DITO?" (mala-rally kasi eh)

Ni hindi ka makayuko para mamili ng mga produkto. Napakaraming panindang mukang hindi naman ginagamit sa buhay. Hindi ka rin makapili kung may type kang bilhin dahil isang grupo kaming nagbubuntutan. Paghuminto ka, sa "Lost and Found Section" ka na matatagpuan. Hanggang natunton din namin aming pakay, Food Court ng 169 Mall, (Disclaimer: Hindi ko sure yung numero ng mall, parang 69 kasi yung naaalala ko eh), take note, galing lang kami sa lamunan nito ah.

After magtambay-tambayan nung iba, mag-shopping-shoppingang nung iba pa, at mag-idlip-idlipan nung isa (ako yun), nagdesisyon na kaming rumampa. Muli, sinuong namin ang kasukalan ng Divisoria. Hiwa-hiwalay na sa puntong ito. Uwian mode na poh...

Kaming dalawa na lang ni landlord/lady ko ang magkasamang uuwi. 4:00 pm na nung sumakay kami pauwi. Sumakay kami ng jeep mapuntang Morayta, at sagot daw muna niya ang pamasahe. Mula doon, isang sakay pa papuntang North Edsa. Naks, kala mo mahusay sa direksyon oh. Dahil antok na antok na talaga ako, umidlip, este, nag-check-in ako sa jeep. Super tulog ang aking ginawa. Kampante ako dahil may kasama naman ako. kahit sa totoong buhay, wala talaga akong kaalam-alam sa lugar.

Tulog... tulog... tulog... Paggising ko, VOILA! Nandito na ako. OPO, AKO LANG! Wala na ang aking kasama. At kung asan na bang lupalop ako? Guess where... Nasa kasukalan uli ako ng DIVISORSIA! Umikot na ang jeep mula Morayta pabalik ng Divi... PATAY! Hindi ko talaga kabisado ang lugar. To be honest, second time ko palang sa lugar na yon, well bale third time na since ibinalik nga ako ng jeep.

Bumaba ako at tumawid ng footbridge. Naki-tsismis sa mga barker. May sumisigaw ng "Ang Cubao sa kabila poh!" Dan-da-dan! Basta makarating lang ako ng EDSA, buhay na ko. Lipat ako agad sa kabila. Putek, ang mga jeep papuntang Morayta lahat. Eh di ko nga alam yung lugar diba? Hintay lang ang beauty, tiis ganda lang muna. Binggo! May jeep na may tatak na "MRT"... Mailiit lang ang pangalan pero since MRT, EDSA yon, sakay ako agad. Sa harap ako umupo para makapagtanong sa driver.

Me: "Kuya, saang MRT station po ba to dadaan?"

Driver: "SAAN KA BA?!" (hyper sa highblood si kuya)

Me: "Sa MRT nga po, anong estasyon po ba dadaanan natin?"

Driver: "SAAN KA NGA?!!" (Umuusok na ang tenga sa galit!)

Me: (Sorry po, nagtatanong lang), "Kahit anong estation na lang poh!" (Tameme...)

Umandar kami patungong kung saang direksyon. Nagsiaabutan na ng pamasahe ang ibang mga pasahero. Nakigaya na din ako. Suplado talaga ang mama, sabi "HAWAKAN MO MUNA!", tapos bigla syang pumarada sa gilid. May balak palang mag-counter-flow ang tsuper. Agad kaming sinalubong ng parak. Sinasabi ko na nga bang hindi gagawa ng maganda ang mama eh, nasa ugali naman. Umatras siya agad at nagpaharurot sa tamang direksyon, not to mention na tunog lata na talaga ang andar namin at may time pang tumirik ang jeep sa crossing. Nag-aangas look nadin ako dahil sa pagka-rude ni manong. Maya-maya, inabutan niya ako ng sukli kahit di ko pa binibigay yung pamasahe ko, nakonsensya atang nauto niya ako nung sinabi niyang "HAWAKAN MO MUNA!"

Kung saan-saang iskinita siya naglulusot. Pero kita ko padin yung mga tuktok ng matataas na buildings sa Divi, naiiba lang ng anggulo pero yun padin yon. Hindi pa din ako nakakalayo. Bigla niya akong inihinto sa siksikan ng mga tao. Sa isip ko, "Ano ito? Divi ulit?" pero pinutol niya ang aking pagdududa, andito na tayo sa LRT. "HUWAAAAT????!!!"

Me: "Kuya 'kala ko ba MRT?"

Driver: "Eto na nga yon, LRT."

Me: "MRT ako kuya, ayan po oh!", sabay turo sa plakard ng jeep niya, (MRT)

Driver: "Eto na yon, LRT ang tawag jan, ang MRT nasa EDSA..."

Pu*****-inang... alam naman pala niyang nasa EDSA ang MRT at hindi siya dadaan don, bakit niya inilagay sa karatula niya! Putakteng... ang sarap paglalamukusin ang pagmumuka ng pu****-inang... bumaba nalang ako sa inis. Naghananp ako ng Taxi dahil yon lang ang nasa isip kong pwedeng sakyang hindi ako maliligaw kahit matulog pa ako. Buti na alng wala. Dahil hindi ko din tantiya ang distansya ko mula sa EDSA. Sa kalalakad ko, napansin kong nasa harap pala ako ng Isetan, ganon pa man, walang kwenta yon, hindi ko alam kung saang bahagi na ako ng kagubatan. Wala akong load at lowbat pa ang CP ko.

Abang... abang... abang... AYUN! May dumaan na jeep to Cubao. Hinabol ko at sumakay. Hindi ko talaga tinulugan ang biyaheng iyon. Napakahaba ng lakbay. Kasing haba ng reyles ng LRT. Dahil mula nung sumakay ako, nakaparallel ang aming kalsada sa reyles ng LRT, na by the way e hindi ko alam sakyan. Oo, araw-araw ako s umasakay ng MRT pero hindi ko alam ang sistema ng LRT, promise. Ang haba-haba... nakakainip. Sa sobrang haba, pakiramdam ko nakabalikan na ako ng North to Taft. Misan naiisip kong yun na ang Cubao pero bakit hindi ko pa din ramdam ang EDSA, sa dulo na ako umupo para tanaw na tanaw ko ang paligid. Kilala ko ang Cubao. Alam ko kung andon na ako. Tyaga lang dai.

Hanggang, finally! Narating ko din ang Cubao. Lumundag na ako ng jeep bago pa makarating ng Aurora, mahirap na, baka maligaw pa ulit.

Mga lampas ala-sais na ako nakarating. mula doon ay konting lakad pa hanggang makarating sa sakayan ng bus. Home-Sweet-Home! Naka-uwi rin! At ang hayop na nang-iwan saken, ang sarap ng tulog. Ni walang bakas ng pag-aalala sa muka. Ang sarap balibagin ng bangungot!

May lakad pa ako ng bandang 8:00 pm. Kahit pagod, nag-igib ako ng panligo at naghanda ng maisusuot. May 30 minutes pa ako. Humiga lang ako saglit para magpahinga. Paggising ko, "Hello sunshine!" na po ang batian... Pasensya naman, nailigaw lang. Kala ko pa naman joke-joke lang ni landlord/lady na palalayasin niya ako, yun pala dinadaan niya sa panliligaw sa boarders niya ang pagpapalayas. Pasensya siya, malakas amoy niya. Nasundan ko siya. Pang-ilang araw na kaya niyang walang-ligo...

Silip at Hipo

noreply@blogger.com (Kooly Maquoleet) — Sat, 26 Nov 2011 18:49:54 PST

Mula sa di ma-trace na kadahilanan, bigla nalang nagkatakutan sa bahay kanina.
Eto kasing si LandLord-slash-LandLady na kinasasampidan namin ay biglang nagkwento ng mga nakakatakot na naranasan niya. Siguro ay naalala niya lang bigla dahil nga kagagaling niya sa kanilang probinsya last weekends para sa libing ng kanyang sumakabilang-buhay na lolo.

Meron daw kasing nagpapa-cute sa kapatid nitong white-lady. Nung bata pa raw siya, meron na yun pero recently lang ang pinakamalala. May isang pagkakataong ginabi daw siya ng uwi sa kanila. Medyo baryo at magubat daw kasi sa kanilang lugar sa probinsya. May madadaanan daw kasing abandonadong bahay bago yung sa kanila. Nung pagkatapt daw niya sa bahay, may sumisitsit nanaman sa kanya. Lumingon siya sa likod pero wala... eto na, lumingon siya uli sa harap... BULAGA! Wala pa din, kaliwa, kanan wala. Pagtingala niya, BUH! Andon siya! Ang suitor niyang white lady.

Nagtitili na kami nung makwento nya yun. Lalo na kagagaling lang dito sa tinutuluyan namin yung kapatid niya. Panu kung nasundan siya non? Tapos natipuhan niya yung syota ng isa naming roommate, edi nagpaiwan yung white lady samen... O kaya habang pagalagala yung white lady sa Trinoma nakakita ng maraming maspapabols kung kani-kanikanino lumingon-lingon, hanggang sa mahilo siya sa dami ng choices tapos maisip niyang bumalik nalang sa kapatid ni landlord/landlady. Kaya lang hindi namalayan ng ghost na nakasakay na pala ng bus pauwi sa probinsiya yung boylet na ini-stalker-an niya, edi tumambay ngayon yung white lady sa bahay para sa pagbabalik nung kanyang childhood sweethart. No-Way!

Nadagdagan pa ang mga mala-"True Philippines Ghost Stories" naming kwentohan. Dito na nga pumasok ang usapang silip at hipo. Syempre usapang multo pa din, hindi to manyakan, wag kang bastos.

May kwento daw kasi sa isang boarding house. Nagtatatka ang isang boarder dahil sa gabi-gabing pagkalabog sa kabilang kwarto. Sumilip siya sa maliit na butas ngunit matingkad na kulay bughaw lamang ang kanyang nakita. Bughaw is blue, OK, drama epek lang. Ilang gabi din syang sumilip ngunit parehong bagay lang talaga ang kanyang nakikita, matingkad na kulay asul, (blue din yon, ok).

Kinabukasan, nagtanong siya sa landlady tungkol sa kung anong meron sa kabilang kwarto. Sinabi sa kanyang may namatay kasi sa kwartong iyon ng hindi nila alam ang dahilan. Basta ang pinakanaalala lang sa kanya ay ang kulay blue niyang mata. Kinilabutan ako sa kwento.

May parehong kwento naman daw ang pinsan ni Landlord namen. Sumilip din daw ito sa dingding sa bahay ng kapit-bahay na kalaro. Inaasahang gubat ang kabilang banda ng dingding ngunit kulay pula ang tumambad sa kanya pagkasilip. Mabilis syang umatras at hindi na bumalik sa bahay ng klaro, forever. Nilagnat sya afterwards.

Hipuan naman ang sumunod, kwentong multo padin, no-chance na magiging mayakan ito, wag ka na umasa.
Sa CR daw ng aming company, my isang nagdeposito sa banko de negro. Sa tuwing yuyuko daw sya, pakiramdam niya ay may humihipo sa kanyang... noo. Kung bakit naman noo pa ang hihipuin sa kanya eh lantad na lantad na ang kanyang pagkatao. Suguro ay malapit kasi yun sa tagabuga ng kanyang sama ng loob, "mahirap na", 'ka ng multo. "Baka iba pa ang makapa ko, ew!" dagdag pa niya. Char lang!

Nag-usisa din ang biktima ng hipo. Tinanong sa guard kung bakit meron ngang nanghihipo ng noo niya nung nagbabanyo sya. Sabi ng guard, baka yun daw yung paa nung nagbigti sa cubicle na iyon. Ew! Nangilabot uli ako.

Syempre marami pang mga takutang kwento ang tinilian namin.
Hanggang sa dumating na sa point na kelangan ko ng maligo dahil papasok pa ako (night-shifter, to remind). Ang problema, kelangan ko pang mag-igib ng tubig pero yung mga timba ay lahat naiwan sa banyo nung huling naligo. Wala kaming ilaw sa banyo, flashlight lang ang gamit namin. Ginamitan ko nung flashlight sa fone ko, (oo, cheap lang ang phone ko, de-flashlight, anu ngayon?) pero for some wierd bizzare reason, biglang namamatay yung fone ko,,, nagtitili ako at natatakot. Tapos pag-inanabot ko sa loob yung timba biglang kinakalabog ni landlord yung yerong dingding. O kaya nagpapatunog sya ng creepy sound effects sa fone niya.

Ang tagal bako ko nabura ang takot sa aking systema at sa wakas nakaligo din. Habang nagsasabon ako, tuloy naman sa pananakot ang pi-yu-ti-ey! Twing nasa bahay daw siya ni lolo niya, ayaw niyang maligo ng nagsasabon sa muka. Dedma lang naman ako, anu naman ngayon? Nagtanong yung isa king bakit habang nagsasabon na ako ng mukha noon. Sabi niya, kasi feeling ko pagdididlat ako biglang bubulaga si sadako. "AYYYYYYyyyyyy!" Bigla kong hinawi yung kurtina at lumundag palabas. Pinagtatawanan nila ako pero talagang natatakot ako nung oras na yon. Itinuloy klo nalang anhg paliligo ng half-way open yung kurtina ng banyo para kita ko sila.

Hindi naman ako talagang matatakutin In fact, Kaya ko ngang dumaan sa simenteryo samen kahit fullmoon at hating-gabi, take note, nang mag-isa, walang takot factor at all. Ewan ko lang talaga kung ba't takot na takot ako noon. Hmmmnnn!

Team Building at Morong

noreply@blogger.com (Kooly Maquoleet) — Sat, 12 Nov 2011 17:03:28 PST

Mala-Temptation Island ang aming naging team building sa Morong, Bataan last Nov. 5-6. Pero sa halip na puno ng temptasyon ang aking paglalamyerda sa Waterfront Beach Resort, panay island lang ang aking napala. Island ng mga buhangin at alon, walang temptasyon, at all!

Solo kasi namin ang buong beach resort. Kung iisipin mo pa lang kung gaano kalawak ang isang beach resort at wala kang matanaw na na kahit isang bukol kundi umbok ng buhangin, watta boring sight! Hindi ito ang inaasahan ko. I was expecting for boodies!

Buti na lang at malinaw ang tubig. Napakalinis ng dagat. Hindi tulad ng ibang beach resorts na napuntahan ko, kung anu-anong makukulay na plastic creatures ang malayang nakikihalubilo sa mga hitang naglulublob.

Napaganda ng malalaking-alon. Mababaw ang tubig. Malayo na ang aming nararating pero hanggang dibdib pa din. Sa bahaging mababaw humahampas ang malalaking alon. Ang saya magpasaklob at magpatangay sa mga tsunano - mini tsunami.

Nadedma ang isang bottle ng The Bar, masmasaya magbabad sa dagat. Pero Masaya din tumagay, sakto... tubig dagat ang chaser, pangontra sa pakla.

After naming i-marinade ang aming mga katawan sa alat ng dagat, sa swiming pool naman kami nag-babad. Pictyur-pictyuran. Languy-languyan. Enjoy lang!

Pamatay ang pa ang aming mga games the night before. Dragon tail! Dalawang team na may mga tig-pitong miyembro. Bubuo ng parang centipede. Nakahawak lang sa mga damit at shorts. may buntot na panyo yung nasa dulo (tail). Nakaipit lang sa shorts para madaling hablutin ng head (nasa harap). Habulan, banatan, dapaan, sigawan, tawanan, sakitan, subuan... ng buhangin haha. 5 times kelanagang mahablot ng kalaban ang tail para manalo. After ng games, yung mga bitin na shirts, nagiging gown, yung mga fitted naging loose, yung hindi strechables nagiging gula-gulanit. Aside from the fact na mega exhausted talaga ang bawat players dahil walang bumibitaw maliban nalang kung nabudburan ng buhangin sa bunganga at mata. Walang bumibitaw kahit dumagan pa yung pinakadambuhalang kalaban. Baldado talaga yung nasa ilalim, hindi bumitaw, manalo lang, sudexo ba naman ng Starbucks ang premyo eh, P100 bawat gift cert.

Walang araw nung nagswiming kami, in fact maambon nga, pero bakit ganon? Lalo akong naging ulingling, kirara, baluga, as in talagang Ms. Angola!

Halloween o Sinakulo?

noreply@blogger.com (Kooly Maquoleet) — Wed, 02 Nov 2011 04:18:34 PDT

Napakaganda ng usapan namin ng aking friendship-slash-workmate, nang biglang nagpa-cute ang isa ko pang workmate na boylet at tinawag ako upang kausapin. Goodbye-freindship ang drama hello-boylet ang exena.

Ang dahilan pala niya ay makikiusap siyang maging back-up ako sa kanyang pagtupad sa kanyang commitment. Well, keri lang naman since belong ako sa Gig Club kung san siya naka-commit. Tsaka, may iba pa kaming kasama kaya hindi ganon ka-effort...sana. Na-assign kasi ang lolo mo na mamuno sa pakanang takutan sa 4th floor ng building. Gagawa ng horror booth para sa halloween party ng company. Bale kami ang naka assign sa entrance ng horror room, Creepy Garden ang theme, sunod samen ang Cemetery, last ang Hell.

Nasabi na niya lahat ng plano on the 1st day. Infairness sa lolo mo, pakiramdam niya ata mga anak kami ng Diyos. Sabihin mo lang na "Let there be this... Let there be that..." e kusang magsisilitawan ang mga props enebriting...

Meron nalang kaming 3 days para isakatuparan ang mga makatotohanang mga kathang isip niya. Syempre kasama sa 3 days na yun ang mga oras ng work, working with that project, and time to rest/sleep.

Ang masama dito, wala na talagang natitirang time to sleep, as in, literal! Right after shift, walang uwi-uwi, deretso work sa project na pagdedesign ng pantry para maging horror house. Ni hindi na rin ako nakaligo, promise. Nung next day nga, nag-calls ako na suot ko parin yung suot ko nung nakaraang araw. Ni wala ring time magbihis. Busy ang shower room kahit anong oras akong bakante kaya tiisan ang labanan.

Until... dizizit na!
Halloween party na at oras na para manakot. Bata ang mga bisita, mga anak ng reps. Meron din namang mga reps galing ibang floor ang dumadalaw. Ako ang gumanap na manananggal. Nakacostume ako ng kalahating katawan na may pekeng kay na nakahawak sa kawayan na nakasaksak sa dibdib ko. Habang ang totoo kong kamay ay nakahawak sa aking mga wings para mukang lumilipad lang. Nakatungtong ako sa lamesa sa pantry, iisa ang paa non kaya bawal malikot, babagsak. nakatago ang aking lower body sa background nameng garbage bag.

10 pesos ang bayad ng bawat papasok, marami naman kaming nauto kaya kumita naman. Unang pinapasok ang mga adults, parang dry run. Tapos yung mga bata na.

Mommy: Baby, look up there oh...(sabay turo saken)
Kid: (Kumunot ang nuo, lumaki ang mata) Waaaaahhhhhhh!(Mega cryola ang bata)

At marami pang sunodsunod na maga batang pinaiyak ko kahit hindi na ako kumikilos. Itinatakip ko na nga yung wings ko sa mukha ko pag-umiiyak na sila, baka matroma ang mga bata. Pero pag lampas sa creepy backyard, walang patawad ang mga aswang at multo. Sinisigawan ang mga kids kahit nagmamakaawa na ang mga mommy nilang "Be mild, my son is scared"

Meron namang mga kids na dedma lang. Parang walang kamuwang-muwang sa kung ano ang scary at hindi. Meron namang natuwa pa at sabi "Cool!" daw ang manananggal. Yung mga adult visitors naman, brutal. Naniira ng set. Kelangan naming mag-emergency break para mag-ayos ng set. Meron namang paepal lang, pero karamihan tinawan lang ang pananakot ko. tumatawa lang din daw kasi me. Merong mga nagsabi ang cute ko daw, well, bilang manananggal.

Ang epal dito, nakadipa ako para nakabuka ang aking mga pakpak mula 8 PM hanggang 1 AM, nakatayo sa ibabaw ng lamesa at bawal maglikot, garalgal na ang lalamunan kakasigaw, wala pang kain, wala pang tulog at wala pang kasama dahil yung isang multong kasama ko sa creepy backyard area ay mahilig gumala sa cemetery at hell. Hindi naman ako maka alis kasi nga nakalusot ang katawan ko sa background. Halloween pa ba talaga ito o sinakulo?

Meron namang break paminsan-minsan in-fairness pero... hello? Try mo, baka masgusto mo pang ipako nalang sa krus kaysa maging manananggal, kulang nalang sunugin ako non eh.

Ganon pa man, masaya parin kahit papaano. Maraming tawa moments, lalo pagtakot na takot ang mga bisita. May mga unforgetable moments na pwedeng idagdag sa list ng "ma-forget na lang sana ", char!

Up-close with Vice Ganda

noreply@blogger.com (Kooly Maquoleet) — Sun, 23 Oct 2011 18:16:18 PDT

Oct. 23, 2011

For some weird bizarre reason, naisuot ko na bakliktad ang aking undie before going out for malling kahapon, nasa labas ang tahi. Dahil pure black naman siya at hindi ganoon kahalata, hinayaan ko na lang. wala naman sigurong manghuhubo sakin at pagtatawanan ako dahil sa baliktad kong panti. Oo panti nga, bakit, me raklamo?

Medyo maulan nung lumabas kami papuntang Trinoma. Atat lang naman akong mag-malling para mapakinabangan ko naman yung aking wave board. Wala kasing space na malaruan sa bahay, saying naman ang bili ko kung di magagamit.

Kalalakad namin, napadpad kami sa SM North Edsa. Hindi naman ganon kalayo kaya keri lang. Medyo tinapatan na ng ulan ang lakas ng artificial falls ng Sky Garden kaya medyo stranded kami. Tamang-tama naman kasi may mga events. At saktong darating ang “Libera”. Yung mga angelic children all boys choir. Una ko lang silang napanood sa YouTube tapos nandito na sila sa Pilipinas, unexpected kaya nakipagmatiisan din kami sa isang pwesto para hintayin ang kanilang appearance. Hindi naman kami nabigo. Na-frustrate lang. Inexpect ko kasing kakanta sila, autograph signing lang pala. Keri na din, basta nakita ko sila ng personal, OK na yun.

En den, bumalik na kami sa Trinoma para i-meet yung isang fren na nagpaimportante. After eating at Landmark foodcourt, ginalugad namin ang mataong kagubatan ng Trinoma hanggang maiangat kami ng mga hagdan sa last floor, sa may Carrousel. Napansin namin ang kumpulan ng mga langaw sa tae. Charing! Naagaw ang aming atension ng mga kumpulan ng mga tao na mukang may pinagkakaguluhan. Nilapitan namin at may kaguluhan nga. May Mall-tour si Mama Vice Ganda para sa Movie niyang “Private Benjamin”. Wala pang artistang lumalabas pero ang dami ng tao. Hindi na kami nakahanap ng magandang pwesto. Nasa pinakalikod kaming bahagi at talagang malayo na.

Pero dahil wala namang magawa, nakipagmatatagan na naman kami as usual. Hanggang may isa-isa na sa mga cast ang nagsisilabas upang mag-entertain. Nanjan si Vandoph, Nikki Valdez, yung batang hindi ko kilala, yung isa pang madaldal na cast din pero di ko din kilala, tsaka si Carlos Agasi, tapos may isa pang kontrabida daw ang role.

Ni hindi ko nga alam na my mga Movie pala si Mama Vice. FYI kasi eh mula nung mapadpad nga ako dito sa QC ay hindi ako naka-experience ng TV sa bahay. Wala kaming TV! This is not life. Going back, si mama Vice Ganda na ang lumabas! Nagsibanatan na naman ang mga vocal chords ng mga baklitang alagad ng lola mo.

Twing nagtitingkayad kami sa likod para makita sya, kusang-tumtangkad ang mga tao sa harap. Los Valdez ang mga height namen sa likod. Mahiraf Makita ang mama Vice. Pero dahil nasisilip-silp naman siya OK na, dinig naman naming ang mga punchline niya.

Pumirmi nalang ako sa likod at nakontento na nakikita ko ang kanyang teased-hair. Yun lang kinaya e. Hanggang nagpakulo ang lola mo. Nagpa-game ang bruha. Nangalap na ng kalalakihan ang Host dahil yun nga naman ang kaligayahan ng mama Vice ko. Naglibot ang host para mamulot ng lalampuchingin ni mama Vice sa haraf. Nung malapit na sya, tinataas ng fren ko ang aking kamay. Hindi ho naman mahablot pababa ang kamay ko dahil medyo may pilay siya. Nanakit ata sa kakukusot ko kaya kahit lupaypay ay hinahayaan ko lang siyang iwagayway ang aking kamay. Napansin nga ang beauty ko dahil ginatungan pa iyon ng pag-turo sa akin ng isa ko pang fren. Tinawag ako ng Host at pinapasok sa barikada. Hindi ko man lang namalayang malapit nap ala siya sa amin. Ni hindi ko na nga alam na may pa-game pala si mama. Syempre chance ko na yon, super rampa ako kahit hindi ko man lang alam ang kakanain ko sa taas ng stage. Lima kaming pinili mula sa mga kumpulan ng langaw, este audience. Ako ang pinaka-una.

Again, hindi ko alma ang eeksinahin naming. Until, nagkaokrayan na. Magpapakilala daw. Mga tanongs: Pangalan, Edad, Tagasan, ect. Pagkahawak na pagkahawak ko sa mic, nagtitili ako sa tense, haha. Addict lang. Ako pos si blah-blah, chu-chung years old, tili… parang nasabi ko pa ata na “Vice, kaptid mo ako, promise!”…

Tinanong ako ni vice, kong san ako nakatira, sabi ko, “Jan lang, nilalakad lang”. Sabin g lola mo, “Ah, so kung tinakbo ko lalampas ako, ganon?”

Vice: Anong work mo?

Me: Call center agent po.

Vice: Ay, ang mga call center agent magaganda ang boses, wag ka nga lang nila makikita. (tawanan…)

Me: (Sumasagot), kaya nga call center ang pinasok kong trabaho e, (walei!).

Vice: JC, bakla ka ba?

Me: Ay hindi! Hindi obvious! (pumapapel).

Vice: Ah, kala ko addict ka lang! (bumenta!)

At marami pang mga okrayan. Like, nung tinanong niya yung cute na high school na kasama sa napili kung may house na ba siya, sabi wala, tapos sagot ni vice, “Tamang-tama, may karpentero na na” sabay turo sa akin.

And the main event! Doggy Dance! Yun pala an gaming kakanain. Ako nag una pero hindi ko alam kong ano yun. Gaya nga nag sabi ko, wala kaming TV. At kong meron man, hindi rina ako makakanuod ng showtime dahil tulog ako sa umaga, bight shift ako sa work e. Kung face Dance lang ang labanan, baka ako na ang champion. Yun lang ang huling uso sa Showtime na naabutan ko.

Nagtawag siya ng bata sa audience para i-demo ang sayaw. Yun pala yun! Dahil hindi naman talaga ako likas na mananayaw. Pinilit kong gawin ng buong tigas ang aking katawan na parang nagkukusot lang ng buhok! Ayun, lumabas na isa akong, ganap na… addict!

Vice: Ano ba to? Baklang walang talent!

Nagperform ang apat pa at nung natapos nga, botohan na ng winner!

Vice: Sino ang boto sa contestant #1?

Me: Aaaaaaaaaaaaahhhhhhhhhhuhh! (Super tili!)

Audience: (Dedma!)

Vice: Nubayan, wala ka man lang kaibigan!

Hahaha, at least masaya. Na-enjoy ko ang moment na yun, kahit sa totoong buhay ay nangangatog talaga ako sa stage dahil ni hindi ko alam ang aking gagawin noon. Pagkatapos ng botohan (syempre, olats ako) ay kinamayan ako ni mama Vice Ganda at inabutan ng julalay niya ng Poster ng kanyang movie: Praybeyt Benjamin.

Pagbalik ko sa aking mga fren sa likod, pinaghahawakan ko sila, sabi nanlalamig daw ako. Sorry naman, na-starstruck lang!

Thursday the Malas!

noreply@blogger.com (Kooly Maquoleet) — Thu, 13 Oct 2011 19:37:04 PDT

October 13,2011

Bwisit! Bwisit! Bwisit!

Regular kong pasok twing Thursday ang 10 pm - 7 am. Ito ang Black Sheep sa aking mga sked sa buong linggo dahil siya lang ang naiiba. All the rest, 11 pm - 8 am. OK sana e kasi maaga makakauwi, masmaaaga makakatulog. Pero dahil nasanay ako sa 11-8 na sked ng sunod-sunod na tatlong araw, nawawala sa isip kong 10-7 pala ako on the next day (Thursday). Consequence? na-late ako ng 30 minutes dahil inakala kong 11-8 ang sked ko, but that was mild, and it happened last week. Mas terible ngayon!

I went to work early today for I know I suppose to log in early at 10pm. I arrived early as expected and I had a lot of time to change my log in password which my system is advising me to expire in 4 days.

Dahil marami nga akong time, pinagwarm-up ko na ang aking mga daliri sa kakatype ng passwords. Sa awa ng Dyos, nakahalos isang dosena na akong palit ngunit wala ni isa sa mga iyon ang tinanggap ng aking system! Sa inis ko, anjang sinubukan ko ang iba-ibang text case ng "BullShit!****", "WalangHiyaKa!*****", "PunyetaKangPCka!****" ngunit wala siyang tinanggap. Parang gusto ko na sanang subukan ang "Penis" ngunit baka sabihin nyang "Your Password is Too SHORT!"... Gusto ko din sanang gayahin si Mr. Bean na gumamit ng password na "incorrect", dahil twing magkakamali sya ng enter, mismong computer ang magpapaalala sa kanya ng "Your password is incorrect!",,,

Paubos na ang aking time at magteten na hindi pa din ako nakapalit ng log-in password kaya ginamit ko nalang ang aking nalalabing avail time to set up my tools. Naset-up ko nga 2 minutes before 10. Kahihintay ko ng 10 para mag-log-in sa system (gamit ang luma at expiring ko nang password), nagbasa-basa muna ako ng emails at nagreview ng mga resources. Basa-basa-basa! Hanggang nakaligtaan kong 2 MINUTES na pala akong late at hindi nakakalog-in sa system!
Putek!

Dali-dali akong naglog-in habang nananalaytay na sa akin ang espiritu ng pagkabanas/bad-trip/bullshit! Isa sa pinaka-high-light ng skejul kong ito ay mag-isa ako sa bay namin ng isang oras! Solo ko ang mundo! Akin ang buong floor! Bida ako ng Castaway Part 2, 3, and so on...

Walang anu-ano ay tumunog ang aking headset, ang sabi... "ToooT!" Syempre super spiel ako ng "Thank you for calling achu-chu-chooo! How can I help you today?"

Customer: "Is there a supervisor or manager that I can speak to?"

Lukresha Mirasol ang drama ng lolei mez! Super de-escalate naman ako pero ang lolo mong Onaks (Kano) na Dispenza pa naman ang apelido ay hindi tumatanggap ng dispensa o apology. He has been on the phone for 4 hours na daw last time he called regarding his concern and no one can help him. I offered assistance naman to the best that I can pero tinutoldukan niya ng "Give me a suppervisor or a manager!" ang bawat statement of frustaration niya.

At sa hinaba-haba ng de-escalation ko na inabot na ng 23 minutes na kinumpirma niyang kalkulado niya din, naganap ang kauna-unahan kong sup-call (Supervisor Call) sa loob ng 6 weeks ko sa floor. Ang sama sa loob na ang pinaka iniiwasan kong mangyari ay nakaenkwentro ko na. Unang call for the day, sup-call pa! Although parang normal lang sa ibang ahente ang kumota ng 3 sup-calls sa isang araw, mabigat sa aking damdamin ang magkaroon ng sup-call. Kahit hindi na ako pumasa sa Q.A. basta lahat ng calls ko ay hindi tinapos ng isang supervisor/manager.

Anu pa nga ba? Naganap na! Akala ko pa naman Friday the 13th ang malas day. Hindi na pala, na-ajust na ng mas-maaga.

At ang twist? Pagkatapos i-notate ng sup ko ang account about the call, I went back to check my sked online, at eto ang pak na pak! 11 pm - 8 am ako ngayon! Putek!

I went to work early thinking that my regular Thursday sked stays the same. Then I found out, palaspas 11-8 pala ang buong week ko! Bwisit! Bwisit! Bwisit!

Kung hindi ako nag-log in ng maaga edi may masmahaba pa sana akong time magset-up ng new Password ko. Hindi ko sana natanggap ang unang sup-call ko. Hindi sana badtrip ang Thursday the 13th kong hinayupak na hindi ko man lang kasi naisip na i-check yung sked ko kahapon o noong nakaraan pang mga araw tuloy nabigyan ko ng maagang quota ang aking supervisor na sick na din sa mga sup-calls...

Naaalala ko pa tuloy ang putakting Mr. Dispenza na ang kapal ng mukang magbanta na sasabihan daw niya ang mga 200 niyang tauhan na ayaw niya sa aming siniserbisyuhang carrier e currently under ibang carrier naman pala siya. Kaya siya siguro bumagsak sa aming credit check up to the maximum try na pwede naming i-offer dahil he's not eligible for our service!

Trak-trakan!

noreply@blogger.com (Kooly Maquoleet) — Sun, 25 Sep 2011 22:12:02 PDT

Naging masmadalas na ang pagsumpong ng sakit sa puso ni Carl nitong mga nakaraang araw. Sa pinakahuling atake ng sakit nito ay kinailangang lumiban siya sa klase ng dalawang linggo upang magpaggaling sa hospital.

Bihira lang siyang makalabas upang makipaglaro sa mga bata sa kalye sa tapat ng bahay nila, dahil nakasasama sa kanya ang mapagod. Awang-awa ang mga magulang ni Carl sa kanya ngunit wala naman silang magawa dahil hindi naman ganoon kasapat ang pinagsamang kita ng kanyang ina sa pananahi at ng kanyang ama sa paextra-extrang pagmamaneho ng taxi upang tustusan ang kanyang paggagamot. Napakainosente pa niya para maagang danasin ang mabigat na pagsubok sa buhay. Pinayuhan pa ang kanyang mga magulang ng doktor na pansamantala muna nilang ihinto sa pag-aaral ang bata dahil makadaragdag lang sa pagsama ng kalagayan nito ang nalakalilitong palaisipan o pagsusulit sa eskwela.

Ganoon pa man, nakakikitaan ng kasiyahan si Carl sa araw-araw na simpleng pag-aabang sa makulay na Delivery Truck ng convenient store malapit sa kanila. Humihinto iyon sa kantong tanaw mula sa salas ng bahay nila, tuwing bandang ika walo ng umaga. Iyon kasi ang oras ng pagrarasyon nito ng produkto sa tindahan. Responsableng humihinto ang sasakyan upang sundin ang batas trapiko. Ngunit matulin naman itong humaharurot pagkapula ng ilaw na siya talagang inaabangan ni Carl. Natutuwa kasi ito sa mahusay na pagmaneobra ng drayber nito sa mga biglaang pag-liko at maagap na pag-hinto kung may mga hindi inaasahang pedestriyang tumatawid.

Batid ng mga magulang ni Carl ang bihira at mangilan-ngilang pagkakataong bumubuka ang mga labi ng anak upang ngumiti. Paraan niya iyon upang bigyang-pugay ang paghanga sa Dilivery Truck. Hindi man niya masambit sa mga magulang na ibig niyang magkaroon ng trak-trakan bilang kalaro sa loob ng bahay, halata iyon ng kanyang mga magulang. Kaya naman palihim nilang pinag-iipunan ang malaking trak-trakang pinagmamasdan nito sa malapit na toy store sa kanila. Isa pa, makatutulong sa kanyang mabilis na pag-buti ang palagiang pagsasaya ayon sa payo ng doktor. Kaya kahit sa simpleng pagbibigay ng bagay na kanyang ikatutuwa ay sa ganoong paraan na lang bumabwi ang kanyang mga magulang, hindi kasi nila kayang suportahan ang kanyang mahal na gamutan at operasyon sa puso.

Nag-iisang anak si Carl at mahal na mahal siya ng kanyang ama’t ina. Kung magkakaroon lang sana sila ng magandang pagkakataon upang bigyan ng magandang buhay ang kanilang anak, walang pagdadalawang-isip nilang susunggaban ito. Ngunit hindi iyon ganoon kadalin para sa kanilang parehong hindi nakapag-aral.

Sa hindi inaasahang pagkakataon, humina nag benta ang convenient store na malapit sa kanila. Naging dahilan iyon ng madalang na pagdaan ng Delivery Truck na inaabangan ni Carl. Matiyaga pa rin siyang nag-aabang araw-araw upang sakaling mapadaan ang makulay na truck, ngunit naging masmadalang pa ang pag-daan nito. Bakas na sa mukha ni Carl ang unti-unting pagkatamlay. Nag-aalala ang mga magulang nito dahil nagsisimula palang sana siyang bumuti, ay saka naman muling lumala ang kalagayan ng kanilang anak. Hindi pa man sapat ang naiipon ay sinubukang bilhin ng ama ni Carl ang laruang truck sa toy store. Walang ibinaba ang presyo nito mula noong una nilang makita at kapos talaga ang dalang pera ng kanyang ama upang maiuwi ang laruang maaaring makpag-balik sigla sa kanilang anak. Bigong umuwi ang kanyang ama. Malaking halaga pa ang kulang upang mabili ng mag-asawa ang laruan. Hindi pa rin dumadaan ang makulay na truck at hindi na maipagkakaila ang lungkot sa mukha ni Carl.

Muli na na namang umatake ang sakit ni Carl. Hirap siyang huminga at kailangan niyang makainom ng mamahaling gamot na laging reseta ng doktor. Ang perang naitatabi nila upang bilhin ang laruan ay higit na salat upang bilhin ang kailangan nitong gamot.

Nang bahagyang humupa ang kalagayan ni Carl sa paghehele nilang mag-asawa, gumayak ang kanyang ina at walang-paalam na lumabas ng bahay. Dala niya ng perang inipon nilang mag-asawa. Magdidilim na nang siya’y makabalik, dala ang malaking kahon. Binili ng ina ni Carl ang malaking trak-trakan na matagal ng pangarap laruin ngkanilang anak. Mahimbing na nagpapahinga ang anak kaya nagpasya ang mag-asawang kinabukasan pag-gising ng anak nalang nila ibibigay ang ang regalo.

Dahil sa pagtataka kung paano nabili ng asawa ang laruan, tinanong ng ama kung saan kinuha ng ina ang pinangdagdag sa ipon. Ipinaliwanag daw nito sa may-ari ng tindahan ang kalagayan ng anak at ang tungkol sa perang mayroon lamang siya. Naawa ang may-ari ng tindahan at naunawan ang kanilang kalagayan kaya pumayag itong pagtrabahuhan nalang ng pobreng ina ang kulang sa pambili ng laruan. Iyon ang dahilan kaya madilim na itong nakauwi.

Kinabukasan, maagang nagising si Carl at kaagad nag-abang sa salas sa Delivery Truck. Perpekto ang pagkakataong iyon dahil kita ang pagkasabik ng bata na parang ramdam nitong daraan sa araw na iyon ang paborito nitong sasakyan. Sabay sanang ibibigay ng mag-asawa ang laruan sa anak ngunit maagang umalis ang ama. Dahil sabik ding makita ng inang muling ngumiti ang anak, nilapitan niya ito at saka marahang tinawag sa kanyang pangalan. Paglingon ng ni Carl ay bumulaga sa kanyang harapan ang malaking kahong tangan ng kanyang ina. Nandilat ang mga mata nito sa pagkabigla, saka agad sinundan ng malaking ngiti. Mabilis nitong inabot ang kahon mula sa kamay ng ina. Halos kasing-laki niya ito. Walang segundo itong inaksaya at agad niyang binuksan ang kahon upang ilantad ang malaki at makulay na trak-trakan mula sa loob nito. Nagtatalon si Carl sa tuwa at biglang yumakap ng mahigpit sa ina. Bilang lamang sa mga daliri ang pagkakataong bumibigkas si Carl. Kaya noong pagkakataong iyon na bigla siyang napabulalas ng “Salamat po, nanay!” mula sa ilang araw ng kaniyang malungkot na pananahimik, ay parang kinurot ang puso ng kanyang ina sa tuwa at hindi nito napigil ang pagbagsak ng mga luha mula sa kanyang mga mata. Niyakap siya ng mahigpit ni Carl at gumanti naman ng yapos ang ina.

Sinabi ng ina sa anak na matagal nilang pinag-ipunan iyon ng kanyang ama. Hindi mapigil sa pagkaabala si Carl sa kalalaro ng kanyang bagong trak-trakan. Nasabik itong ipagyabang sa mga bata sa labas ng bahay nila kaya matulin itong tumakbo palabas buhat-buhat ang laruang trak. Pagkatapak nito sa kalye ay inilapag niya ang trak at saka ipinagmalaki sa mga batang dati niyang kalaro. Itinulak-tulak niya ang laruan at umandar ito papunta sa gitna ng kalye. Hinabol niya ito ng matulin. “Blaaaaaaagggghhhh!”

Malakas ang pagkalabog. Sunod noon ay malakas na paghiyaw ng isang ale. Malakas na hiyaw na may halong takot at kaba. Ang ina ni Carl ang sumigaw. Tumilapon ang katawan ng bata sa gilid ng kalye. Nagkalat ang wasak na mga bahagi ng makulay na laruan. Duguan si Carl. Halos hindi makahakbang na nilapitan siya ng kanyang ina. Naghihingalo pa ang bata habang hawak ang isang gulong ng laruang trak.

“Carl, anak, nandito na si nanay…” nanginginig nitong sambit habang dahan-dahang dinampot ang lupaypay na si Carl.

“Anak, maglalaro pa tayo ng trak-trakan diba? ‘Wag ka muna matutulog ah…” lumuluhang sabi ng ina sa anak.

Pilit, ngunit sinubukang sumagot ni Carl ng ngiti sa kanyang ina. Pagkatapos noon ay dahan-dahang sumara ang kanyang mga mata, at tuluyang bumitaw sa hawak na gulong ng laruan.

Bumukas ang pintuan ng Delivery Truck na nakabundol kay Carl. Lumabas mula sa driver’s seat ang kanyang ama. Maagang umalis ang ama ni Carl upang makiusap sa kumpanyang may-ari ng Delivery Truck na imaneho niya ang makulay na sasakyan kahit sa araw lang na iyon. Ikinuwento kasi niya ang kalagayan ng kanyang anak kaya pumayag ang may-ari nito. Nanlulumo siya’t lumuluhang lumapit sa kanyang mag-inang nasa gilid ng kalye… nagkalat sa kalye ang mga bahagi ng wasak na trak-trakan!

Ang maikling kwentong ito ay lahok sa Saranggola Blog Awards 3

( www.saranggolablogawards.com )

E.K. FOR THE 2ND TIME AROUND!

noreply@blogger.com (Kooly Maquoleet) — Sun, 11 Sep 2011 20:56:18 PDT

Right after Fridaynight shift, walang tulog at wala ring ligo naming sinugod ang Enchanted Kingdom. Dalawa sa tatlo naming TL ang nakirampa sa amin. Katatapos lang kasi ng payday kaya maraming game maglakwatsa.

Second time ko na sa E.K. Una, nong field trip namin noong February lang. Dalawa lang ang nasakyan ko noon dahil ang hahaba ng mga pila. Chinese New Year kasi non. Isa pa, hapon na nagbukas ang amusement park non. Pero this time, 11 a.m. palang, bukas na sya! Kaya maaga kaming nagparty-party!

Inikot naming ang E.K. mula sa kanan. Pagkatapos iwanan ang mga gamit sa locker, nagwarm-up na kami ng mga lalamunan sa katitili sa unang ride, ang Bumpcar! 1^st time ko lang masakyan yun. Masaya pala kahit walang direksyon nag takbo ng kotse mo, kahit di mo kilala ang nababangga mo, at kahit naaalog ang utak mo! Bongga!

Dahil medyo nagkawindangan na sa simpleng ride na yun, nagaevel-up kami konte. Ang challenge, sumakay ng walang emosyong mapo-project sa mukha. Ang humamon? Roller Skates! Mukang simpleng pambatang mini rollercoaster lang naman siya kung tutuusin. Pero nung nagsimula ng umandar, walang nagwagi sa challenge. Lahat ay guilty sa pagbanat ng vocal cords.

Hindi ganon ka-busy ang mga rides kaya umaga pa lang, nakakarami na kami. Agad naming pinuntirya ang Anchors Away na mula sa malayo ay mukang nagtatawag ng lululain sa kaduduyan. Dahil 1^st time ko ding masakyan yon, sa pinakadulo ako pumuyesto, para masulit ang utmost effect nito. Dahan-dahang nagpaswing-swing ang barko at muling nagsitilian ang mga lalamunan namin. Tuwing kami ang nasa taas, pakiramdam ko ay tumataob ang barko at pilit kaming tinatapon. Mabuti na lang at abot ko ang bakal sa likod ko, kahit papaano ay may kinakapitan ako dahil wala man lang sitbelt ang ride. Dito na nagsimulang magasgas ang aking lalamunan. Medyo tumitibok-tibok na rin ang aking sintido.

Sunod naman ay ang wisikan portion, Jungle Log Jam. Tatlo kami sa isang trosong bangka. Masaya kahit nakababasa. Una, mababang bagsakan lang pero pagdating sa ultimate na padulasan ng bangka, para kaming hinuhulog sa talon. Napakataas at napakatarik ng pinagbulusukan mamin. Muling nagsibanatan ang mga bunganga na kuhang-kuha sa mga pictures. Pagbagsak, lahat basa.

Marami-rami na kaming dinaanang pagsubok at pagsasanay. Panahon na upang harapin ang pinakamatinding hamon, ang Space Shuttle! Hindi ko napansing nauna na pala sa pila ang mga kasama ko habang nilalaro ang bote-bote. P50 isang laro, walang free trial. Parang minamani lang ng staff kaya naengganyo akong sumugal para sa premyong giant Bangis stuff toy, wala naman akong napala. Mabalik tayo sa kalawakan. Pagsunod ko sa mga kasama ko sa Space Shuttle, marami ng mga nakapila, tuloy nakasakay na sila. Mag-isa ko nalang sumakay at wala akong katabi sa 2-sitters na pwesto. May libreng photoshoot pa bago umandar. Pakiramdam ko tuloy e huling kuha ko na yun na buhay ako. Habang umaangat ng dahan-dahan ang papatay sa aking rollercoaster, namamalas ko ang kabuuan ng E.K. Natatanaw ko din ang aking mga kasama sa baba na nagchi-cheer sa akin. Saka biglang bumulusok pababa ang ride! Sa sobrang ewan hindi ko nagawang tumili! Tuwing bumabaliktad ang sasakyan, hindi ako pumipikit para maranasann ko ng buong-buo ang pakiramdam ng pinapatay ng walang kalaban-laban. Pag-dating sa dulo ay biglang kakalabog na parang nasiraan ang tren at bahala-kang-bumaba-mag-isa-mo ang labanan. Pero hudyat lamang iyon ng pagbuwelo sa pangalawang pagtatangka sa buhay mo ng patalikod. Oo, dahil literal na paatras ang takbo ng Space Shuttle sa parehong bilis upang ibalik ka sa pinanggalingan mo. Hoooh! Nakakaunat ng buhok ang experience kong iyon.

Pagkatapos non, relax mode muna. Lamon portion naman. Buti nalang at nauna kaming mag-rides bago kumain, kung hindi, kawawa naman ang mga nasa likuran namin sa mga rides dahil maliligo sila ng mga suka kung sakali.

Hindi na kami nag-aksaya ng panahon. Pagkatapos ng kain, sumakay uli kami, pero dahil extended pa rin ang relax mode namin, dun muna kami sa mild rides lang. Realto! 2^nd time ko na sa Realto. Noong una kong punta, Happy Feet ang showing, this time, para maiba lang, Happy Feet pa rin. Tagal mag-blockbuster ng show na yun ah, 7 months running! Pero enjoy pa din kahit medyo memorized ko na ang bawat nginig at sway ng mga silya. Hehe!

Lulalan kung lulaan naman ang labanan ng next ride namin. Ang malaking Wheel of Fate! Hindi gaya ng unang sakay ko dito nung Feb, maiksi lang ang pila kaya nakasakay kami agad. Maganda sa itaas dahil kita mo halos ang kabuuan ng Laguna. Abot-tanaw din ang Laguna lake. Hindi na ako sin-lula ng unang sakay ko duon. Sa katunayan nagagawa ko pang tumayo kahit nasa pinakatuktok na kami para magpa-picure habang ang iba naming kasama sa kabila ay parang mga maniking hindi man lang nagkikibuan sa ngatog!

Enough for relax mode! Basaan festival naman ang sunod. Riogrande! Ang pinakana-enjoy ng karamihan! Inasahan ko na ang ride na ito kaya nagbaon ako ng extra-clothes, complete set, pati underware at twalya. Hindi rin ganon kahaba ang pila at medyo mabilis lang naman ang andar ng pila. Bago kami sumakay ay biglang bumuhos ang ulan. Medyo gusto ko ng umatras non dahill ayokong masyadong mabasa kahit pa handa naman ako. Hindi ko inakalang wala lang pala ang basang dulot ng ulan kumpara sa tubig na kayang ibuhos ng ilog mismong kinalulutangan namin.

Sa unang sakay namin ay banatan na naman ng vocal cords ang labanan. Palakasan ng tawa, tili at tuksuhan dahil habang ang ilan ay wisik lang ang inabot, ang iba ay talagang ligo ang kinahinatnan. Dahil hindi nakuntento at nais gumanti ng mga nabasa, pumila uli kami. Ang challenge this time, basain ang mga tuyong bahagi ng mga nauna ng naligo, paliguaan din ang mga nananatiling tuyo, at basain ang water proof kong kingky hair! Pagkatapos nga ng muling paglalayag ay tagumpay ang bawat isa sa plano. Walang naiwang tuyo. Basa lahat kahit loob ng mga sapatos at higit sa lahat, hindi kinayang manatiling tuyo ng aking buhok dahil natapat ako sa falls nung umikot ang salbabida!

Ibang trip naman ang sinubukan namin. Pinasok naming ang bahay-ni-lola sa halagang P50. Sa entrada pa ang ng Horror House ay pirmi na ang tilian dahil sa nakabibiglang loud horror sound effect na nagpaatras sa dalawa naming kasama. Hindi na sila tumuloy haha. Samantalang masnakakatakot pa yung ginawa kong pag-gulat sa mga kasama kong nasa likuran ko nung bigla akong lumabas sa likod ng pinto habang pa-exit sila.

Nag-pahinga lang kami konti sa mga benches. Medyo nagdidilim na noon pero nagsimula na ring pailawan ang buong amusement park. Pagkapahinga at konting lakad-lakad, medyo nagkahiwa-hiwalay na. Pero marami pa rin ang game ituloy ang basaan. Muli kaming pumila sa Riogrande at nagkukulitan sa palutang namin habang kinakabig ito para matapat sa mga malalaking alon at falls ang mga target basain. Hoooh! Ang saya. Kahit pakiramdam ko noon ay lalagnatin na ako sa ginaw at sa pagkabasa ay gusto ko pa ring ulit-ulitin, ganon din ang aking mga kasama. Kaya sa ikaapat na pagkakataon, pumila uli kami at nagpatiagos sa ilog at muling nagsisigawan habang tuluyan ng nagsisiligo ang bawat isa sa mga alon at wisik. Sabon at shampoo nalang ang kulang.

Nagsawa din ang lahat sa kapapasyal, kasasakay at sa hiluhan kaya nagsibihis na kami at nagkitakita upang panoorin ang fireworks display bandang 8:30 pm na sinasabayan pa ng musika bilang tanda ng pagtatapos ng lahat sa araw na iyon!

Babalik uli ako upang subukan naman ang mga hindi ko nasubukan na naenjoy ng iba kong kasama gaya ng go-cart, 4D, at free fall! See yah there! It was a nice team building experience!

4D Radio

noreply@blogger.com (Kooly Maquoleet) — Sun, 11 Sep 2011 20:28:22 PDT

Sa napakamodernong panahon natin ngayon, hindi ko na-imagine na mabubuhay akong wala ang telebisyon.

Mula nang sumakabilang-buhay ang kalahati ng aking buhay na si 6270, na hanggang sa ngayon ay hindi ko pa nareresurect, ay kalahati nalang ang natitira sa aking buhay. One-fourth na bahagi nito ay si bestfriend TV.

Pero kinailangan ko siyang lisanin upang makipagsaalaran sa siyudad. Tama, “siyudad”, as in CITY. Kaya, keri lang. Marami naman katulad niya o mas higit pa ng matatagpuan ko sa siyudad.

Hindi nga ako nabigo, napakarami nila. At walang aparador sa likod kahit ga-dingding ang mga lapad, di tulad ng sinakripisyo kong iwanan sa bahay sa probinsya. Napakarami nga nila kahit sa mga kalye, pwera sa bago kong tinitirhan. Muli, nabawasan na naman ang aking buhay. ¼ nalang ang natitira. Hingalong-hingalo na ako. Wala na ang aking mga entertainer. Hell boring ang bumabalot sa aking araw-araw na buhay ngayon.

Mabuti nalang at kahit papaano, sinalba ako ng radyo. Ang tanging entertainment showcase namin sa bahay. At ang radyo sa siyudad ay nandadaig ng telebisyon kung padamihan lang naman ng estasyon ang labanan. Hindi ka magsasawa.

Kahit mayat-maya mong pihitin kung umay ka na sa genre ng tugtog ng unang estasyong tinambayan mo. Mula sa pinaka-classic na music hanggang sa pinaka-“in”. Mula sa pikamaiingay na tugtog, hanggang sa mararahang kundiman at instrumentals. Napakakwela ng mga pakulo tuwing patalastas. Napakomik ng mga DJ. Kung hindi ka hahagikgik sa katatawa, mapapa-emote ka sa mga musika.

Kahit papaano ay updated na din ako sa mga balita kahit dinadaan ko nalang sa imahinasyon ang pagkakasalaysay ng reporter sa ka lubha ng mga bagyo at siksikang trapiko.

Sa radyo ko rin unang na-exerience first hand ang first-ever “4D Scene”. Habang ikinikwento kasi ng DJ ang drama-lovestory ng mga sumusulat ng kwento ng buhay nila sa programa niya eh daig pa ang 3D ng pagsasabuhay ng aking imahinasyon sa kwento. Dagdag pa ang mga nilalapat ng DJ na napaka-angkop na kanta. Parang nilikha para sa buhay ng mga namahagi ng kanilang kwento.

Akalain mo din bang sagap ng radyo ang mga estasyon ng telebisyon? Kaya tuwing palabas na ang game-shows sa TV ng kapit-bahay, sinasabayan din namin sa radyo at saka nilalakasan ang volume. Saka kami magtatawnan ng malakas na parang kitang-kita namin ang mga patawang eksena. Papalakak tuwing matatapos ang mga intermission na parang hangang-hanga sa makulay at mahusay na pagpapakitang-gilas ng mga tauhan. Makikisimpatya na parang minamalas ang mga nararanasan ng mga audience.

Minsan narinig kong nagdadaldalan ang mga DJs tungkol sa itatagal ng radyo sa ating henerasyon. Malakas ang paniniwala nilang papanaw nalang daw sila pero mananatili pa ring buhay ang radyo.

Kung sa bagay, naaalala ko pa noong nasa mga unang taon ko pa sa elementarya, Hindi pa uso ang TV sa amin noon. Sa radyo kami nakikinig ng mga drama. Mahusay na ang mga pagsasadula noon. Nakailang palit na kami ng telebisyon mula sa maliit na black-and-white hanggang sa papalaking de-kolor na ang mga palabas. Pero kahit ganon na kalayo ang narating ng teknolohiya, na kahit may computer na, na kayang sapawan ang radyo, pahayagang imprenta at telebisyon, nananatiling buhay ang tunog ng ating kinalakhang radyo. Sa katunayan nga ay lalo pa itong umunlad at hindi maipagkakailang lumawak pa ang kanilang impluwensiya.

Gaya nga din ng sinabi ng mga DJs na aking napakinggan, kumapara sa ibang uri ng media, ang radio ay isa sa mga pinaka-accessible, lalo sa mga lugar na liblib. Ultimo cellphones o portable music players ay may access sa radio. Hindi naman magdadala ng TV ang mga magsasaka sa bukid upang makibalita sa panahon. Ang badoy naman ng ganon.

Ruta sa Penetensiya!

noreply@blogger.com (Kooly Maquoleet) — Sun, 11 Sep 2011 21:16:29 PDT

Click on image to Zoom In

Eto ang rutang tinahak ko patungo sa taimtim na pagpepenitensiya upang mahanap ang aking kapalaran.

Magsimula tayo sa "1". Yun ang Ortigas MRT station. Dun ako bumaba galing North Ave bandang 10 ng umaga. Dun na rin ako nagsimulang maglakad. Sundan lamang ang pulang linya hanggang sa "2". Lumiko ako duon dahil inakala kong duon banda ang address na hinahanap ko, ang mahiwagang Silver City Mall. Ngunit ayon sa aking napagtanungang guwardiya, hindi ko pala dapat binali ang pagkakatuwid ng aking landas. Tumuloy ako ng paglalakbay hanggang inabot ko ang fly-over, yun ang may markang "3". Huminto ako duon dahil malayo na ako, hindi ko pa din nakikita ang gusali o compaound na hinahanap ko. Wala akong ideya. Nagtanong ako sa boy ng gasoline station duon. Sinabi niyang tawirin ko lang ang kalsada at mag-abang ng jeep, pero bihira lang daw ang dumadaan duon. Kaya itinuro niya ang daang pakaliwa kung saan daw marami ang nagsusulputang jeep papunta sa hinahanap kong lugar. Meron daw traffic light doon at doon nga ako mag-aabang ng jeep. Pagkarating ko sa "4", nakumpirma ko nga ang mga sinabi niya. Positibo ang Traffic light at dagsaang jeepneys. Ngunit bakit ganon? Pagtinatanong ko ang mga jeep kung dadaan ba iyon sa mahiwagang City na aking hinahanap, e hindi ata kilala ng mga konduktor ang lugar.

Nagtanong ako sa dalawang takatak vendors, hindi rin daw nila alam ang lugar,ngunit familiar daw iyon, kaya itinuro nila ang daang alam nilang patutungo sa aking hinahanap ng lugar. Nilakad ko ang kahabaan ng kalye sa ilalim ng nagtataray ng reynang araw. Mabuti nalang at nakabalandra ang pampaganang hubad na katawan ni Phil Younghusband na siya kong naging talang sinusundan hanggang maabot ko nga ang "5". Mula duon, nag-abang ako ng jeep. Umupo ako sa plantbox upang magpahinga. Nagpunas ng pawis. Nagpolbo. Nagpabango. Naghintay. Naghintay. At patuloy na naghihintay. Sa wakas, maeron ding pumarang jeep. Itinanong ko kung dadaan ba ito sa Silver City Mall, at halos lahat ng nakarinig sa loob ng jeep ay excited na nagsisagot ng "oo!". Yes! Mula duon hanggang sa "6" ay sumakay ako ng jeep. Yun na nga ang aking hinahanap. Pagkarating ko sa loob ng Mall, "7", nakailang ikot-ikot pa ako bago nasagi sa isip kong magtanong sa gwardiya kung saan eksakto naroroon ang aking hinahanap na opisina o departamento. Nasa dulo pala ito ng gusali. Nagtagal ako duon hanggang matapos ang aking pakay ng halos 3 oras.

Pagkatapos noon ay kailangan kong bumalik sa aking pinaggalingan para sa isa pang pakay sa isa namang gusali pa. Dahil alam ko na ang ruta papunta doon, iyon muli ang aking tinahak pabalik. Ngunit sa aking kahihintay, ni walang kahit bubong ng jeep akong napadaan. Wala akong choice kundi lakarin ang daan pabalik. Sa aking buong kalbaryong penetensya, wala talaga ni isang jeep ang naligaw. Sundan lamang po ang dilaw na linya patungong "8". Ganyan lang naman po kaiksi ang pagsubok na iyon. Mula duon, konting lakaran nalang ang naganap patungong "9", ang "end" o dulo ng prosisyon.

But wait, there more!
Kailangan kong bumalik sa Silver City Mall bago o sa ganapna ika-10 ng GABI sa parehong araw kaya tumambay nalang ako sa SM Megamall hanggang sa tantya kong sapat na oras upang lakbayin ko ang pagpunta duon. Naisip kong madali na lang ito dahil hindi na ako maghahanap, alam ko na. Ngunit sa kahihintay ko ng kahihintay, nauubos ang aking oras sa wala. Hindi pa ako nasanay, wala talagvang jeep na dumadaan duon sa ghost city na yun. Lakaran ang labanan mula "1 " hanggang "7", alisin mo lang yun "2" at "4".

Tapos malaman laman ko na lang na may short cut way pala papunta duon gamit ang rutang nasa kulay orange. All by taking jeep away of 8 pesos fare! Putek!

Die-Hard Fan Ka Ba ni David?

noreply@blogger.com (Kooly Maquoleet) — Sun, 11 Sep 2011 20:31:25 PDT

"Aaaaaaaaiiiiiiiiiiiiiiiiiiiieeeeeeeeeeee!!!!!!!!! I LOVE YOU DAVID!!!!!!!!! "

Literal ang basagan ng ear-drum sa Event Center ng SM Megamall noong Linggo. My special appearance slash autograph-signing slash konting birit kasing ipapamalas si hearthrob singing idol David Archuleta.

Ala-una pa lang ay naghanda bna kami ni friendship na kinasasampidan ko sa QC upang sugurin ang venue ng pagpapasikatan ni American Idol David. Dumating nga kami sa lugar ng maaga. Tamang-tama dahil wala pang gaanong tao. Napili naming pumuwesto sa kaliwa ng stage dahil naradar naming duon siya dadaan. Sakto sa picture-taking.

Naroon na kami quarter to 2pm. Pero para sabihin ko sa inyo, hindi ako fan ni David, swear, mamatay na ang langaw sa pwet ng batang kalye pati ang ipis na pumasok sa bigasan. Ganonpaman, pagkakataon ko na iyong makakita ng isang international idol, kaya naman nakipagmatatagan ako sa aking friendship na die-hard fan nga daw ni David. Again, bago 2pm andun na kami. Ang Appearance ni David ay 5pm, daw, sabi ni tarpulin. Dahil sa takot na maagawan kami ng pwesto, tiisan ang labanan. Pigil-ihi. Tatag-tuhod. Puti-mata. Rindi-tenga. At sari-sari pang first time ever na experiences.

Sa ngawit, gusto ko ng sumalampak sa lapag, pero buti nalang may nauna sa aking gawin yun at nasita ng gard, hahahaha, buti nga. Kaya ayun, sinasampay ko na lang ang aking lupaypay na katawan sa bakod, na every 10 minutes e tinutulak ng mga gards dahil lumalampas sa finish line. Isang oras ang lumipas, lakas-flanax pa din ang drama ko. 2 oras, keri pa, 3 oras, kakayanin pa... 4 na oras, nagdadalawang-isip na... ang akala kong 5pm na appearance ni David ay isa pa lang panlilinlang. Lampas ala-singko na wala man lang ni muta ni David ang lumitaw. Samantalang ang mata ko ay halos kulay muta na sa kahihintay.

Naka sampung ulit na ang mga music videos niya na pinapalabas sa giant screen na nasaksihan pa naming asembolin mula sa unang pixel. At halos mamemoryado ko na lahat ng mga sagot niya sa paulit-ulit ding Q&A portion ng interview niya. Isang kanta pa e sasagad na ako sa umay kay DAVID ARCHULETA.

Mga bandang 6pm na siya lumitaw. Finally!!! Pagkatapos ng dalawang nagdidiva-divahang accoustic singers, na not to mention yung una e parang nahablot lang ng gard mula sa constipated area ng mall. Pero yung isa ay kung maka-outfit naman e kala mo gaga, as in Lady Gaga. Pero bongga na din naman sila.

Kung hindi ko man nabanggit, inuulit ko, HINDI AKO FAN NI DAVID ARCHULETA!!! Pero nung lumabas na siya, ako yata ang pinakaunang nagtitili ng "Aaaaaaaiiiiiiiiiiiiiiiiiiiieeeeeeeeeeee!!!!!!!!! I LOVE YOU DAVID!!!!!!!!! " Ganon pa man, halos hindi ko rin marinig ang aking sarili dahil napaliligiran ako ng mga totoong fans na armado ng vocal cords na binabad sa salabat kung makatili. The moment na lumabas siya mula sa hagdan, nagwala na ang mga tao. Nung pumapasok na siya sa binarikadahang stage, umaandar na ang bakod papalapit sa kanya to the point na hindi na kinakaya ng mga gwardiya. Ni hindi na rin pinakikilaaman ng mga fans kung ano man ang mga nginangawa ni David nung nasa stage na siya habang iniinterview ng mga epalers na host. Epalers dahil kung makabalandra sa camera namin ay kala mo sila ang ipinunta namin duon.

May mga fans na kung makapagtanggol kay David na inaasar ng gard na beki si David e kala mo kapitbahay lang sila sa sobrang close sa dami ng nalalaman. May mga nagmamayaman na kung makabili ng CD album niyang 500+ e kala mo bargain lang. Mayrong kung makapagmakaawang gumilid kayo e may luhang nangingilid sa mga mata. Merong ate na kung makatili sa likod ng "Kuya ang kamay mo ibaba mo naman! Gusto ko lang makita si David" e halatang below required heights. Merong kung makasagot sa ate na yun e sabi "Ate, naimbento na kaya ang heels... Uso na ang Cheryfer... try mo mag Star margarine baka maihabol pa!", ako pala yun! Merong kung makapwesto sa harap e nakakalimot na mukha siyang bumabatak ng solvent para maki-idol kay David, tapos ayaw magpatulak (Duh, sarap niyang itulak, nasa harap kaya siya, kung maka reklamo pa ng "Huy, anu ba yan? Kung makatulak kayo kala niyo ngayon lang makakita ng artista ah!" kala mo hindi halatang excited din siya. Nauna pa ngang makisiksik. At "OO, ngayon lang ako makakita ng international artist, kaw?")

Ang inaasahan kong mini concert ay verses lang pala ng banyo queen ang maririnig ko. Tama, konting bahagi non ang kanyang binirit na lalong nagpatili sa mga manonood. (To avoid being misled, ang kinanta niya ay ang "Stand By Me" ata ang tittle, basta yung song sa Banyo Queen ni Andrew E.)

At in fairness sa mga fan na pinagpupulot ng mga epality hosts, kinakabog yung mga accoustics singers na front acts. Pwedeng pang Pinoy Idol. Dahil die-hard nga ang frienship ko, nagtataas din siya ng kamay tuwing tinatanong kung sino pa ang makakaawit ng David Archuleta songs. Abot-langit talaga ang kaba kong mapili siya dahil baka iyun na ang maging mitsa na paglubog ng foreign artists visits sa Pilipinas. Baka dahil sa pag-awit niya kung sakasakali eh magback-out si David sa paglantad sa publiko nung mga oras na iyon. Mabuti na lang at mabait ang tadhana. Saswing-palad siyang mapili hahahaha....

Condolences!

noreply@blogger.com (Kooly Maquoleet) — Sun, 11 Sep 2011 20:56:50 PDT

Ikanalulungkot kong ipagkalat ang malagim na sinapit ng aking bulok na Nokia 6270. Eksaktong isang lingo na po siyang nakaburol. Isang linggo ko na siyang ipinagluluksa. Isang linggo na din akong half-dead. kalahati kasi siya ng buhay ko. Tuluyan na siyang ginupo ng kanyang mga kumakalat na virus sa kanyang sistema. Paalam aking "Tulilit!"

Kasalukuyan akong naglalakbay nuon patungong QC. Ipapasyal ko sana siya at patitikimin ng polusyon sa kamaynilaan. Ngunit habang nasa biyahe kami, kinailangan kong palitan ang kanyang pusong SMART ng artipisyal na pusong GLOBE, ngunit pagkatapos ng operasyon, tuluyan na siyang sumakabilang buhay. Hindi na siya humihinga. Papikit-pikit nalang siya habang hindi na niya makumpleto ang paghikbi ng kanyang opening tones. Ni hindi na niya maipaskil ang welcome message na "maquoleet.blogspot.com".

Wala na ang mga sekreto namin. Patay na din ang aking mga virtual pets. archieves nalang ang aking mga mobile ebooks. Hindi na ako maglelevel-up sa mga 3D games ko. At lalong-lalo na, hindi na ko makakapag-fezbuk araw-araw.

Ang bigat sa pakiramdam na maalala ang aming mga pinagdaanan. Ang mga tanawing aming itinigil sa mga kuha nito. Ang mga sex scandal na aming pinagnasahan. At ang mahigit sa tatlong-daang koleksyon ko ng nude fotos.

Paalam aking 6270, my Tulilit! Huwag kang mag-alala, gagawin ko ang lahat ng aking makakaya upang isagawa ang iyong resurrection. Muli kang babangon at dudurugin... duduruging muli. Hanggang sa muli nating pagkikita.

3 Milimeter Graph

noreply@blogger.com (Kooly Maquoleet) — Sat, 16 Jul 2011 05:56:08 PDT

Napakaganda ng simula ng araw ko last weekend. Pagkasilay na pagkasilay sa liwanag ng aking mga namumutakti pa sa mutang beautiful eyes, agad kong hinagilap ang aking bulok na selpon (Nokia 6270) upang pakainin ang aking mga virtual pets. Minsan na kasi akong namatayan ng panda bear at gold fish, na kulay aqua blue, (pero gold fish talaga yun, promise). Masakit pala sa kalooban ang mamatayan ng alaga, lalo kung wala kang magawa upang ilibing sila sa magandang sementeryong pang-hayop habang nakikitamo itong nakabulagta lang at nilalangaw, o kaya ay nakabaliktad na parang tinamaan ng fishkill. Uso pa naman non.

Naka-mind set na din ako upang i-Dora Explore ang aking mga dinawnlowd na bagong mobile application ng hanggang alas-tres ng madaling araw sa bulok kong selpon din.

All set! After ng regular kong morning rituals: drink coffee first before peeing, wash dishes na pinagkainan pa last night (kultura ko na yun para ma-ferment mabuti ang mga mumu ng kanin na nakadikit sa mga ito, usually inaabot pa silang nakababad hanggang matapos ang Playful Kiss, pang-umaga kasi sya sa GMA Dagupan), at finally, magbakbak ng mga muta, huli talagang ginagawa yu... sisimulan ko na sana ang pagpapakasasa sa higit kwarentang 3D java games ko, pagpapakadalubhasa sa anim na ebooks ni Bob Ong (oo, kahit na mukang 10 years na yatang uso ang mga books ni Bob Ong e ngayun ko palang sila sinisimulang basahin, tag-hirap lang, kung nalaman ko lang sana ng masmaaga na may mga mobile ebook na pala yun...), pagpapadugo ng ilong sa pitong Harry Potter ebooks padin (kasama pa ang part 0 - yung prequel daw), pagpapaka-Kuya Kim sa ibat-ibang linguwahe ng mobile dictionaries, at pagpapakabanal sa pagbabasa sana ng mobile King James Version ng New Testament,,, Bukod pa riyan ang mayat-mayang pag-update ko ng post sa FB, pag comment, pag-like at pag-google,,, Idagdag mo pa ang pabaltik-baltik kong pag-aabang ng aking slideshow screen saver (na collection of nude photos, hehe),,, siya namang dating ng aking SWERTE!

Siyempre, ang sarap naman ng buhay ko bilang bida kung walang kulay ang buhay. Dumating ang isang hahadlang sa aking nakaprogram na Mobile Computing Day. Keri lang, usual naman na e. Medyo in-demand lang kasi ako sa mga estudyante ng buong community mula ng matengga ako from being kicked-off sa trabaho (char lang, EOC yun). Mula sa mga pinsan kong elementary na halos araw-araw na nagpapadrawing sa art project, gabi-gabing free tutorial ng elementary subjects from grade 1 to under graduate high school pupils (nax, ticher na ticher), hanggang sa mga anak ng kapitan na kagawad nalang ngayon, at hanggang sa anak ng pastor na galing pa sa ikatlong-baryo awey, na siyang dumating upang gambalain ang aking plan for the day.

Kooly: "Owryt, ano problema naten?"

Siya: (Dala ang buong engineering parapernalya niya)

"E, eto po e. Kelangan po kasi ito i-pass sa Monday, may klase pa po ako ngayun," (Instruction provided)

"Balik nalang po ako mamaya..."

Kooly: "Owryt, see yah later!" (dugo ilong, nanlalamig, pinagpapawisan ng katas ng pinigang saluyot, alugbati at okra in-one, at unti-unting nabibitak ang muka na parang tag-tuyot.)

Note: Hindi yun ang actual dialogs, pero yun ang thought, owryt?

Q: Bakit nga ba ganon na lang ang panlulumong sumaklob sa akin?

A: Flash back!

Instruction:

Siya: "Kuya, (medyo outching...), gawan mo nga po ako ng graph. Ito

po kasing ginawa ko e balu-baluktot."

Kooly: "Ow sure, graph lang pala eh. Panu ko ba gagawin? (Toinks!)"

Siya: "Eto ang kartolina-like na papel kuya," (reminder lang, hindi ito ang actual conversation dialogs, pero yun ang thought for the sake of complying to the Kengkoyan Law of Maquoleet Article 1 Section 3K. Baka kasi mabasa niya din to hak-hak!)

"Ang bawat margin ay dapat sunod sa sukat. Pati space na paglalagyan ng name ko at section at grade at project title, dapat kalkulado.

Koooly: "Owryt owryt, wat elz?" (Hooh, sisiw!)

Siya: "Eto po ang main parusa este part ng graphing chu-chu na kakanain mu, ang sukat po ng grid kuya, e tig-tatlong guhit sa ruler awey. Bale pupunuin mo yang kartolina-like na papel na ang sukat e 28 x 43 centimeters."

Kooly: (relax mode lang) "Hoooo-Waaaaat?!!! Naku, kamote! Ang hirap niyan brow."

Convertion:

isang maliit na guhit sa ruler = 1 MILImeter

Siya: (sympathizing) "Oo nga po e, kami nga ng mga kakaklase ko e inabot ng mga tatlong oras kagagawa niyan, hindi pa kami tapos sa lagay na yun ah! Muntik na naming batuhin ng kamatis yung titser namen eh!"

(Discouraging pala..., San manggagaling ang kamatis? Baon mo?)

"Pagkatapos po non, susulatan mo siya ng Alpabet mula A-Z na kapital at numbers from 0-9. Tapos, a-z na small caps, then a-z small caps ulit pero naka-italic."

Kooly: "Ow, Kamown!" (lawit dila at babang talukap ng mata down to the floor...)

Ano pa nga ba, malaki ang tiwala nila sa IT grad na tulad ko e. Ni hindi ko nga alam kung paano ko nairaos ang pag-graduate ko dahil sa kawalan ng interes sa pag-aaral, hindi ba nila nabalitaan yun?

Pagkaalis na pagkaalis niya, sinimulan ko ng magpapasapi sa pinakamalapit na ispiritu ng enhenyerong masasagap ko, ngunit sawing-palad ang aking pagpapaka-babaylan.

Fighting spirit nga e nahirapan pa akong buhayin sa loob ko. Sa sobrang liliit ng pagitan ng mga guhit e halos 1MM nalang ang layo nila sa isat-isa dahil sa pakapal ng pakapal na dulo ng lapis (take note, sa dinami-dami ng mga rulers nya including 5 types of curves, 2 triangles, walang protactor at isang T-square, plus isang set ng high-tech pens, at dalawang gasgas na mini ereyser, WALA syang dalang sharpener!). Nakaduduling, kaya tuwing magkakamali ako at magbubura, damay hanggang ikaapat ng linya dahil pudpod na din ang ereyser. Sinikap kong matapos ang proyekto ng parang isang ganap na

mag-aaral ng pagka-enhenyero dahil na din sa tiwalang tinanggap ko

na mula sa kanila. Pressure-cooking!

Pagkatapos ng mga trihandred-porti-eyt years, natapos ko din ang proyekto. Ito ang unang pagakakataong sumulat ako ng alpabetong napaka-kalkulado ng bawat hagod ng lapis sa papel: walong area ang height, anim ang width, at dalawa sa bawat pagitan nila. Wag ko nalang banggitin ang mayat-mayang burahan dahil nakakalimot na ata ako sa pagkakasunod-sunod ng mga letra at numero. Syempre damay dyan ang pagguhit sa mga linyang dinaanan ng pambura. Putek!

Pakiramdam ko ay nagsusulsi ako ng punit na kulambo. O kaya e nagtatastas nga maling sinulid sa cross stitch. Nasa kalagitnaan na ako nung mapansin kong may may linyang nagkandasalubong-salubong. Hooh! dinaya ko nalang.

Kung alam niyo lang, nung elementary ako, lagi akong may palo sa math titser dahil 2 out of 10 ang average ng scores ko sa quizes, sa high school naman nagigising nalang ako bigla pagsinigawan ng

math titser pag napansing tinutulugan ko ang klase nya, habang hayaan ko nalang magpaliwanang ang mga minor math subject ko sa college sa grades nilang ranging from 2.9 to 3.0, promise!

Kalahati ata ng bilang ng mga guhit ng graph na yun e katumbas ng bilang na napamura ako. Paulit-ulit na namumutawi sa akin ang "Hindi ko pinangarap mag-engineer! Juskolord! Ano po bang nagawang

pagkakasala at sinasapit ko ang ganitong parusa? Magdodoctor nalang ako!" Hindi ko din maiwasan ang mapaawit ng "O..., Dyos ko! Anu ba naman... eto, di ba... Tang*na! Nagmuka akong tanga,.. pinaasa niya

lang ako... Letcheng graphing to woho-wo-ow!..." Dagdag pa ang init ng panahon. Yung elektrikpan ginagamit ni sis. Perfect!

Anu pa bang kinakana ko? E, nakaraos naman na ako. Tapos na ang kalbaryo! Hihintayin ko nalang siyang dumating to pick-up the sinumpang project. Owrayt, dumating na nga siya. Pero, Hindi ko ba

napansin na dalawa ang blangkong kartolina-like na dala niya?

Siya: "Uy galing, gano mo katagal ginawa to kuya?" (mukang nang-aano lang eh.)

Kooly: "Ah eh, speechless me eh."

Siya: "Nga pala kuya, etong isa naman e, ganon din ang graphing

pero this time, favorite quotations ko ang isusulat!"

Kooly: (O hindeeee!) "Owryt! Ahhh, pwedeng... pwedeng patayin mo nalang ako? Dumaaan na ako sa kalbaryo eh, bitay naman." (Wish ko lang ganon nalang.)

Siya: "Ah kuya, may prayer meeting pa kasi kami... ganto nalang, iwanan ko nalangmuna tong mga gamit ko, tapos balik nalang ako bukas."

Kooly: "Ow sure! Wala ka naman sinabing..

A. Wala kang choice kaya say YES!,

B. Sa ayaw mo o sa gusto, gagawin mo ito, wala lang trip ko lang!; and

C. Pwedeng tumanggi in 5-4-3-2-1!,

...edi sana umaalingawngaw na sa tenga mo ang sagot kong 'C, utang na loob, C!.. C!...C!'"

Muling gumuho ang aking bagong-usbong na ginhawa! Muli ko ring nagunita ang bawat dugo't pawis na tumagaktak mula sa aking saradong pores sa anit. Mula sa kawalan e tumugtog ang acoustic version ng, "O..., Dyos ko! Anu ba naman... eto, di ba... Tang*na! Nagmuka akong tanga,.. pinaasa niya lang ako... Letcheng graphing to woho-wo-ow!... Dyos ko hooh!"

Kooly: (nagpipigil-hurumintado) "Ano pala ang quotation na ilalagay ko?

A. 'Do the right thing, right the first time, everytime',

B. 'Not once... but TWICE!',

C. 'One is enough, two is too much, three is poison that can KILL a person'; or

D. 'None of the above, please leave it blank?'"

Siya: "Eto nalang pong sinajes ni dadi, 'Efficiency is doing things right, while effectiveness is doing the right thing.'"

Kooly: "Owrayt. Ganon padin ba ang sukat ng mga letra?"

Siya: "Oo, pero pwede daw tantiyahin para gumitna ang quotation sa graph."

Kooly: (Wow tantya, sounds great! Walang sukatang magaganap. Work, work, work)

Kinabukasan...

Kooly: "Ayan tapos na, OK naba to?"

Siya: "Ay PATAY! Nakalimutan ko! Dapat pala kuya, yung una puro capital letters tapos sa baba ang puro small caps..."

Kooly: (Anak ng... patayan na lang!)

"Pano na to, gawa na? mahirap na magsimula ulit. Di na to mabubura!" (sa gigil ko, halos mag-alboroto ang natutulog na bulkang Hibok-hibok at magdulot ng tsunaming maghahati ng dalawa sa bansang Japan, muntik ng mag-isa ang kulog at kitlat na magbubuhos ng tubig na babaha sa karagatang timog-silangang Tsina na tuluyang bubura sa mga Spratly Islands,at halos kumawala ang toxic gasses na kusang

namuo sa loob ng aking systema at bumulwak bilang isang mapaminsala at nakakalasong utot palabas ng aking pusod.)

Siya: (Nakahalata yata at naagapan ang nagbabantang sakuna) "Ganito nalang kuya, sa baba mo nalang ilagay yung puro capital letters. Kunyari nakalimutan ko nalang."

Kooly: (Bahagyang kumalma.) "Owrayt! Leave it to me."

Pagkalipas ng tatlumpong taon, anim na buwan, dalawang araw at maglilimang oras, nawakasan din ang aking pagpapaka-enhenyero. Ayoko ng muling alalahanin pa ang mga sumunod na usapan namin dahil baka biglang magbago ang nakaraan at magpagawa pa siya ulit ng graph, this time 2mm X 2mm, at susulatan ng capital letters of latin alphabet and small caps ng steno.

Ngayon ko lang napagtanto ang mga butas ng karayum na pinagdadaan ng mga enginnering students. Ngayon ko lang lubusang na-apreciate ang kahusayan ng mga taong may titilong "Engr." bago isulat ang mga pangalan. Ganunpaman, hindi nito nabago ang aking isip na sana nag-take-up nalang ako ng engineering. No way!

Ang kinatatakutan ko na lamang ngayon ay baka hindi tanggapin ng intructor niya ang palusot at muling ipagawa ang proyekto no matter what. "Hin-Dehhhhhhhhhh!"

Ang Cactus Ko, Falcon!

noreply@blogger.com (Kooly Maquoleet) — Sat, 25 Jun 2011 23:14:26 PDT

(The picture above was taken by 7:25 this morning through my window.)

Kaagang nangalabog ni sis, bandang 6:30 kanina. Bulahaw ngunit dinedma ko lang. 8:30-9:00 am na aksi ang nakasanayan kong gising these rainy days. Di masisi, libre aircon eh, lamig ng panahon.

Nang-gigising siya dahil lubog na daw yung washing maschine namen, kelangan i-angat else tuluyang di mapapkinabangan, bago pa naman. Dead-ma pa din ako. Nung sinabi niyang, "...lubog na yung mga CACTUS mo!" agad na akong bumangon sa taranta.

Pagdungaw ko sa bintana, HAL-LA! Napalilibutan na kami ng tubig-baha. Stranded na kami. "Ang mga cactus ko! Huhuhu" Tumuntong ako sa tabla at sinubukang isalba ng mga maaabot kong cactus. Mabuti nalang at mukang hindi pa bulok ang aking mga ornamental plants. Kahit nagkandatusok-tusok ako sa pangangapa sa kanila, atlis, hindi masasayang ang buhay ng aking mga halamang ilang taon ko ding binabansot.

(The Cactus' image was taken before th flood.)

Inilagay ko na sila sa loob ng bahay para safe. Ngunit ganon pa man, hindi matahimik ang aking konsensya na hinayaan ko ang ibang nakalubog pa din sa baha. Nandon pa naman ang mga pinakamalalagong varieties, saka iilang species lang ang aking nailigtas. Ang aking paborito ay umaasa pang maiahon sa ibabaw ng tubig at maka-absorb ng mainit na temperatura. Masyado mang maaga para maligo, sinuong ko ang baha at pilit pinagkakapa ang aking mga giniginaw na cactus sa ilalim ng baha sa pamamagitan ng aking paa. Ng matumbok ko ang kanilang knalulubugan ay isa-isa kong iniahon ang aking mga halamang tapat pa ding nakakapit sa kanikanilang mga paso. Isinalba ko na din ang iba pang mga halamang nakapaso.

Di ko kasi tantiya kong hanggang kelan ang baha at kung gaano pa ito tataas. Konting-konti nalang ay aabutin na ang aming sahig sa loob ng bahay ay kami naman ang kailanagan ilikas.

Di niyo kasi naitatanong, nature lover din ako. Mahilig sa mga halaman at mga hayop.

Maya-maya, nagsisisigaw ang hipag ko. May ahas daw na nakikisilong sa loob ng bahay nila. Malamang ay binaha na din ang kanyang tirahan. Agad kumuha yung kuya ko ng pamalo at pinagtataboy yung ahas. At dahil nga may puso ako para sa mga hayop... kala niyo ba sinaway ko sila at iniligtas ang ahas? No way! Ahas kaya yun! Tsaka hindi naman ata in-dangered species yun. Go lang! Hehe, lupet. Agad akong umahon sa tubig at tumuntong sa pinakamalapit na pwedeng tuntungan. Baka kasi biglang lumabas ang ahas, lumangoy sa baha at kumapit saken... eeeee!

Ngayon tuloy, kahit saang sulok ng bahay ako tumingin, pakiramdam ko may nagkukumbling ahas. eee!!!

(I'll update you about the weather here every time I can. Please send me DOH (Department of HELP when I need. Thanks!)

Talamak na ang Bentahan!

noreply@blogger.com (Kooly Maquoleet) — Wed, 15 Jun 2011 07:35:04 PDT

Exotic pet? Perferct ang "Tuko" o Tokey Gecho na ito para dyan. Dahil kapag napataba mo ito, next millionaire ka aking lolo. Medyo nababalitang ginto ang katapat ng nakadidiri at nakakatakot na nocturnal animal na ito. Kaya naman talamak ang hantingan ng mga tuko sa mga magugubat na lugar sa Pilipinas sa ngayon. Nauuso kasi ang tuko hindi lang upang gawing pet kundi upang magbinyag sayo ng "Pepito Manunuko", dahil talaga naman para kang tumama sa lotto pag nachambahan mo ang tuko king.

Kung matatag ang iyong sikmura hindi lamang sa pagdakma ng kuluguhing giant butiking ito kundi pati sa paglapastangan sa kanilang kakarampot lamang na animal rights, ito na ang ika-aahon mo mula sa pagkakabaon sa utang. May mga buyers kasi ng mga tukong gumagalagala sa mga kabaryuhan upang kalapin ang pinakabigating tuko. Katumbas kasi ng 300 grams nito ay tumataginting na P60,000.00. Ang 500 grams naman nito ay tatapatan ng P500,000.00, kung hindi mandurugas na barat ang buyer mo. At syempre, kahit medyo imposible, pero kung napasatimbangan nila ang 600 and up grams ng giant tukong nahuli mo, tentenenen... isang-milyong-piso ang mapapasayo!

Ayon kasi sa mga na-google ko, binibili ang mga tuko upang gamitin sa medisina. Ayon din sa mga nasagap kong chika, mahusay daw ang dila ng mga tuko na panglunas sa ibat-ibang uri ng sakit kabilang ang cancer. Hindi pa man napapatunayan ngunit balibalita ding nakakagamot ito ng AIDS. Hmmm... Mahusay din daw ang mga substance ng tuko sa pagpapasigla kay manoy. Gaya ng ibang butiki, nakagagamot din daw ng asthma ang tuko.

Kaya pag instant yaman ang ibig mo, patabain mo na ang iyong tuko. Don't make it the biggest losser...

(Ang tukong nasa larawan ay huli dito sa lugar namen, pero dahil bagsak sa standards ng buyers, pinakawalan namin ni sis ko ang mga huli ni kuya na halos 30 piraso ata... ayun, nagmaktol ang lolo mo hehe... Kinabukasan biglang may buyer, ready to pay ng P1,000.00 per 150 grams na tuko... Tsk!)

Walang Pangarap!

noreply@blogger.com (Kooly Maquoleet) — Tue, 14 Jun 2011 11:32:55 PDT

Araw ng kalayaan ngayon kaya hayaan niyo namang simulan ko ang lahat sa pagbati ng "Maligayang Pag-iisa sa lahat!" (tama ba ang translation ko? "Happy Independence day to everyone!")

Lingo din ngayon, araw ng pagsisimba. Hindi ako napilit ni sis ko kaya sila nalang ng jowa niya ang magkasamang nagpakaantok sa simbahan. (Char lang, nagpakabanal ang ibig kong sabihin.) Dahil nga Independence Day nga, may kinalaman ang preach ni pastor sa pagdiriwang, "Panagarap!" (Basta, konekted yan...)

Nirelay nalang ni sis ko sa akin ang kwento ni pastor sa preaching na tungkol nga sa pagkakaroon ng pangarap sa buhay.

Kwento:

May tatlong magkukumpareng construction worker. Yung una ay nakapangasawa ng bikolana. Yung ikalawa naman ay nakapangasawa ng kapangpangan. Habang ang ikatlo naman ay Ilokana ang napangasawa.

Isang araw, nung sila'y manananghaliaan, binuksan ng una ang kanyang baon. Ginataan ang ulam niya.

Una: Ginataan na naman! Kung ginataan uli ang ulam ko bukas, tatalon ako sa bilding!.

Binuksan ng pangalawa, nakapangasawa ng kapangpangan, ang baon niya.

Pangalawa: Ginisa na naman! Kung ginisa uli ang ulam ko bukas tatalon ako sa bilding!

Binuksan din ng ikatlo, nakapangasawa ng ilokana, ang kanyang baon.

Pagatlo: Hah! Buridibod na naman! Kung buridibod uli bukas ang ulam ko, tatalon din ako sa bilding!

Kinabukasan. Pananghalian na naman. Binuksan ng una ang kanyang baon. Ginataan ang kanyang ulam. Tumalon siya sa bilding at namatay.

Binuksan ng ikalawa nag kanyang baon. Ginisa uli ang kanyang ulam. Tumalon din siya sa bilding at namatay.

Yung ikatlo naman ang sumunod. Binuksan niya ang kanyang baon at muli, buridibod ang kanyang ulam kaya tumalon din siya sa bilding at namatay!

Napagpasyahan ng namamahala sa construction na gawing sabay-sabay na ang burol ng tatlo. Sabay-sabay ding nagluluksa ang mga asawa ng mga magkukumpare.

Bikolana: OOoooh asawa ko, sana sinabi mong ayaw mo na pala sa ginataan para ipinagluto kita ng iba. hu hu hu...

Kapangpangan: OOoooh asawa ko, sana sinabi mong ayaw mo na pala sa ginisa ipinagluto kita ng iba. hu hu hu...

Kapansin-pansing hindi nagluluksa ang ilokana. Tinanong siya ng iba pang mga asawa.

"Bakit hindi mo ipinagluluksa nag asawa mo?"

Ilokana: E hindi naman ako ang nagluluto ng ulam ng asawa ko e, SIYA NAMAN!!!

Istoryaheeeee!!!

Aral: "Kung gusto mong may mangyari sa buhay mo, gumawa ka ng ikatututpad ng iyong mga pangarap! (Daw! Ikonek mo nalang!)"

Pamatay Teng-ga!

noreply@blogger.com (Kooly Maquoleet) — Tue, 14 Jun 2011 11:34:47 PDT

Kamusta naman yoown?

Tatlong buwang walang update! Para sa mga ipinagluksa na ang aking pansamantalang pagkamatay sa blogosphere, pwes... Sana nag-abuloy naman kayo. Kinailangan ko ang pera niu ng mga panahong nawawala ako. Wala na akong pangrenta sa internet shop. Obvious ba? Wala man lang nangamusta?

Kasalanan to ng kadamutan ng S***T, network provider ko. Kung hindi nawala ang free net surfing ko sa mobile, edi sana kahit weekly ang update ni maquoleet!

Hmmm, andami ko tuloy namiss na mga ka-quoleetan. Nawala nalang sa memory ko ng hindi ko manlang naisa-post!

By the way... Gusto ko lng malaman niyong buhay pa si Kooly, at isa paring extremely Maquoleet!

Paalala: "Ang post na ito ay pamatay teng-ga lamang. Walang kwenta lang!"

Customer Complain

noreply@blogger.com (Kooly Maquoleet) — Tue, 14 Jun 2011 11:36:46 PDT

Excited na dumating yung sis ko. Late na syang umuwi pero ok lang, lagi naman. Pinagmalaki kasi niya yung pina-tarpulin nyang piktyur na pinagkukunan nung photographer sa Tarlac City slash manager din niya sa fastfood.

After ng pagbibida niyang sya ang lumabas na pinakamaganda sa tatlong models na pinagpopows nung fotograper dito sa lugar namen (dahil maganda raw ang view kahit edit-out naman sa printing yung background), kinuwento naman niya ang kaunaunahan sa 4-year career niya sa isang sikat na Filipino fast food chain na ma-customer complain.Tandang tanda ko pa nung pinagmamalaki niya na sya palang ata sa mga co-counter niya ang walang customer complain, until today. Pero sa kaso niya, hindi pa nakarating sa main office.

Ganito kasi yun, last Thursday, naikwento ni sis ko ang isa sa mga hinahawakan niyang big orders since siya na ang na-assign dito. Nagtaka pa nga ako dahil ang order daw nung client is 300 pieces of meal package, na ipapakain lang sa mga nakipaglibing sa nanay niya. Nagtaka ako hindi dahil sa kung anong dahilan e sa sementeryo pa talaga nagpakain kundi, kung may ganoon ba talaga karaming makikipaglibing? Sabihen na nating meron nga, kasi mabuting tao ang sumakabilang buhay at marami syang na-touch na lives at nagsilabasan nga sila nung araw ng libing niya. Pero bakit kinailangan pa niyang magpalipas ng dalawang araw para ireklamo di umano ang kulang sa delivery ng order nila.

Dumating daw yung customer na sobrang galit sa sis ko at sa isa pa niyang ka-teammate dahil kulang nga daw ng 50 meals yung diniliver. Sa sobrang galit niya, iskandalo nang maituturing ang kawalang-pinag-aralang asal niya sa kaingayan sa loob ng fast food kahit pa maraming customers. FYI, may magandang posisyon ang ale sa isang malaking kumpanya ng probinsya.

Hindi man sanay ay buong galang na nagpaliwanag ang sis ko sa customer, likas kasi syang taklesa at mataray gaya ko. Pero hindi nagpatinag ang panindigan ng ale na talagang kulang ng 50 pieces ang order nia at nagpatuloy pa sa katatalak ang bungangerang customer. Sa inis na din ng manager na incharge sa assembling ng order na iyon, buong galang din niyang sinundan ng paghamon ang kanyang mga paliwanag ng demandahan dahil confident naman syang panig sa kanila ang mga ebidensya.

Hindi niya nakwento kung paanong natapos ang hidwaan pero nung makaalis na ang ale, saka niya pinagbubuhos ang mga kinikimkim:

"Paano niya nalamang kulang ng 50 yung orders? Isa-isa ba niyang binilang lahat ng nabigyan? Tsaka bago ko dinistribute yung mga meals, pinakita pa namin sa kanila ang mga boxes at ipinaliwanag ko ng mabuti ang laman non per box, at nag-agree naman sila..." (take note: over 50 ang laman per box para bilangin 1 by 1 bago ipamudmod)

"Lahat ng lumalapit sa amin inaabutan namen. Pati nga ata yung mga tricycle driver at mag-a-ice cream na hindi naman nakipaglibing nabigyan. Sigurado daw siyang wala namang 300 ang umatend e bakit sya umorder ng para sa 300 katao? Paano niya nasabing kulang ang mga nadiliver, may food stab ba tuwing may magke-claim ng meal samen?"

"Kulang nalang sabihen niyang kinain ko yung singkwentang meal eh. Paano niya nabilang lahat ng nakipaglibing? Nagpa-attendance ba sya? Pinagsisigaw pa niyang, ni buto ng chicken hindi man lang siya nakakain! (buto lang pala gusto niya eh) Gusto ko sanang sabihen, Ma'am nanay niyo ho yung nililibing non at nagdadalamhati po kayo, paano niyo hong nabilang ang lahat ng mga kumain? (in the first place, paano niyang maisip kumain? Baka hindi nga kaya nagutom sya after 2 days, kaya non lang sya nag-complain) Itatanong ko sana, ma'am ano hong tawag niyo dun sa binigay ko sa inyong free meal, yung mga naka-styro with 3 burgers? Humingi pa sya ng discount. 3% nga lang dapat ang ibibigay pero sa dami ng free na dinagdag ko baka umabot ng nga ng 5% yun eh. Tapos malaman laman ko, yung kapatid naman pala niya na galing abroad ang nagbayad ng orders, anung pinagpuputok ng buchi niya?"

"Nagkataon na andon yung nanay ng katrabaho ko, e nakipaglibing din sya non. Sabi nga niya, 'Paanong kinulang, e yung iba doble-doble kung mag-uwi. Yung kilala ko nga apat na burgers ang inuwe' (kung pwede lang ipansupalpal yung nanay nung katrabaho niya nung oras na yun, tapos na ang kaso)"

"Nakakahiya lang na isipin na dahil lang hindi sya nakakain kaya siya nagrereklamo! Babalik daw sya bukas..."

Sirang Biyahe

noreply@blogger.com (Kooly Maquoleet) — Tue, 14 Jun 2011 11:37:04 PDT

Recently, palagi nalang may abirya sa mga out-of-town byahe ko.
Kahapon, nasa UP Diliman ulit kami para matulog, este magseminar tungkol sa mga updates mga bagay na may kinalaman s aming kurso, Dreaming, este IT.
Sa aking byahe patungong dorm mula bayan (Camiling) na may mga distansyang 5-7 km, siningil ako ng 40 pesos ng aircon buz samantalang 7 pesos lang naman yon kung ordinary buz o jeep ang sinakyan ko. Habang 25 pesos lang ang siningil saken mula Siesta (Tarlac City) hanggang Paniqui nung pauwi na ako, aircon buz din, na ang distansiya ay halos dumaan ng tatlo o apat na bayan. Ang laki naman ng diperensya! Pag-gabi ba ang byahe, humahaba ang mga kalsada? Lumalaki ba ang sitting capacity ng pasahero? Tumataas ba ang gasolina? O talagang over-priced lang ang night-differential ng mga public transportations?
Syempre, hindi pa ko naka-uwi sa baryo namen sa lagay na yun, dalawang sakayan pa. Pagbaba ko ng Paniqui, mula high-way hanggang Arcade, kung saan aarkila kami ni sis ko ng trike to bario namen, 15 pesos ang singil ng mama na usually 7-10 pesos lang kung umaga ang arangkada. Katumbas na yon ng pamasahe ng isang byahe ko mula bayan hanggang bario namen na dumadaan sa 6-7 baranggays, mahigit sampungbeses ang layo sa distansyang tinakbo ng trike from high-way to Arcade.
Dahil wala ng masasakyang jeep papunta samen sa kalagitnaan na ng gabi, no-choice but arkila kami ng trike. Ang regular na byahe ng trike hanggang samen ay nagkakarga ng 5 pasahero, 15 pesos per head, so 75 pesos lahat ang kikitain ng driver. Pero dahil umiiral ang night-differential, over a hundred pesos na ang singilan. Buti nalang at kilala ni kuya ko yung nag-offer ng ride kaya nagmatigas ang sis ko ng fixed-price walang dagdag, walang bawas 100 pesos lang ang mapapala niya samen. Deal! Larga na.
Pagkaandar palang namen, nagtinginan kami ni sis ko dahil sa hindi kaaya-ayang tunog ng trike. At walang anu-ano'y hindi sumablay ang expektasyon naming ititirik kami ng sasakyang iyon kung saan sa kalagitnaan ng gabi sa ilalim ng buong-buong pagkaliwaliwanag na buwan. BLAGADAG! Napatid ang preno ng trike at pumulupot ang mga bahagi nito sa likurang gulong. Buti nalang at hindi gaanong mabilis ang aming takbo at napahinto kami ng magaan. Sa konting kalikot ng mama, napag-alaman naming makakatakbo pa naman ito, pero maaaring hindi na huminto, or mahirap ihinto kasi nga napatid ang break. Syempre, umandar kami with a Deal or No-deal condition, The Price is Right pa rin ang bayaran. Walang labis, wala ding kulang. Tumataginting na isang daang piso ang napasakamay ng mama kahit kalahati palang ang aming nararating. Hay, byahe...
Napilitan kaming tawagan si bro ko to the rescue para pik-apin kami, kahit pa una na namin siyang sinabihan na kanselado ang sunduan session ng hating-gabing iyon.

Anak ni Willie

noreply@blogger.com (Kooly Maquoleet) — Tue, 14 Jun 2011 11:39:16 PDT

"What if anak ako ni Willie?", eto naman ang ideyang namuo sa malikot na pag-iisip ng friend ko ngayon na itago nalang naten sa pangalang "Erica Lee".

Nakakatuwa syang mag-imbemto ng kwento kya hinayaan ko syang mag-ambisyusa habang nagpipigil ako ng tawa.

Tuloy ang kwento:

...Ano kaya kung biglang natuklasan ni Willie (Revilliame) na may anak sya sa labas. Tapos nung pinahanap niya, ako pala ang totoong iridera niya. Syempre teh, sa una, mag-iinarte ako.

"Pano mo nagawa saken to, daddy? (taray, daddy agad)... Dahil sayo naghirap ako ng dalawamput dalawang taon..." medyo mangiyakngiyak pa ang tono niya.

Tapos sasabihen daw ni Willie, "Ano bang gusto mo anak? Ipapaluto naten sa katulong..."

"Daddy, OK na po saken ang tuyo, sanay naman po ako e."

Pero pag-alis ni Willie, "Inday! Ipagluto mo ko ng bacon! Gusto ko din ng letson... Yung juice yaya dalian mo... Inday, ang daming langaw, bugawin mo... Ihanda mo ang pool, magsuswiming ako pagkatapos kumain... Huwag na huwag kayong magsusumbong kay daddy kung ayaw niyong ipasesante ko kayo!"

Hal-la!

Mali ata... (Day 2)

noreply@blogger.com (Kooly Maquoleet) — Tue, 14 Jun 2011 11:39:45 PDT

Maagang nambulabog ang mga alarming scandal, as in scandalous alarm clocks, ng mga takot maiwanan ng trip nang mga bandang 5am palang ata non. Nung magsitayuan ang mga katabi ko, sinulit ko ang pagkabakante ng malambot na kutson. Humilata ako ng parang wala ng bukas dahil alam ko namang 8am pa ang call time sa next destination namen.

Pagbangon ko, nakaligo na ang karamihan. Bukas na din ang kantin kaya nakipila na ko for my breakfast, nang walang mumog na naganap. Wala naman kasing lababong pwedeng pagmumugan, isa pa busy ang mga banyo. 6am na kasi bumalik ang tubig after nitong magcut-off last night (parang trabahador lang, may pahinga din).

Habang ang sister ko ay umorder pa ng extra rice at ulam, aq naman ay nagpakakuntento na sa 1-rice with jumbo hotdog and fried egg kung kaya naman medyo nawindang lang siya dahil kadalasang nagkukompetensya kami sa patakawan. Hindi kasi maganda ang pakiramdam ko nang umagang iyon. Maliban sa parang lalagnatin ako sa pakiramdam ko, maskekelanganin ko pa kasi atang uminom nalang ng pain-reliever kesa lumamon that time. Isa pa, medyo kagabi pa nag-aalboroto ang aking tiyan. May mali ata sa mga kinain ko, o baka sa tubig siguro. Pagkatapos kong mag-almusal, lalung tumindi ang pagdagundong ng aking sikmura. Gusto na atang lumabas sa outside world ng aking dinadala. Dali-dali kong pinuntirya ang pinakamalapit na banko sentral upang magdeposito ng mamasamasang halaga. Pagkatok ko, patay, busy. Nagpigil ako ng konti, tiis-ganda muli. Paglabas niya, syempre moment ko na. And the rest is history.

Hindi ko natiis ang limahid na nananalaytay sa aking pagkatao paglabas ko ng banko kaya nagshower ako uli, well, after ng shower ko last night. Busy ang banyo sa taas kung san ako naligo kagabi kaya sa parehong bangko ako napilitang maligo. Yun nga lang, pahirapan. Walan kasing sabitan ng mga gamit sa loob non. My nagbabanta pang mitsa sa buhay mo tuwing magbubuhos ka dahil may nakausling electric wire sa bandang sulok. Pagkatapos, kelangan mong taymingang walang tao sa paligid para abutin ang gamit mo sa labas.

Dahil nga checking out na kami sa dorm, we had to make sure that we won't left anything behind. Kaya inimpake ko na ang kumot, twalya, mga labahan, atbp. Double check? Wag na no, anu...kakalkalin ulit lahat ng gamit? Never! Kapagod! We were about to leave nang maisipan kong mag-check ng message sa fone ko... Sa fone ko... Sa... Saan ang fone ko? Putek! Naiwan kong nakacharge sa taas! Muntik na yon... Mabuti pa kahapon nung naiwan ko ang mini-maleta ko with my everything sa buz na umalis para maghatid sa kabilang ibayo, e panatag akong babalik pa iyon.

Second day first destination, Institute of Plants Breeding, or parang ganon. We were discussed about the how-tos of farming, plant breeding, and everything about plants and pests. Teka, may mali ata, IT kaya kami teh! Pero OK naman, kasi kahit papaano, galing kami sa Agricultural College, and we came from the Institute of Engineering where the Agriculture Engineering students are in, too. Medyo iba nga lang destination nila noon, hiwalay muna kami ng landas. Isa pa, may mga natutunan din naman kaming nakakamangha at nakakaenjoy.

Next destination, Gardenia! Kung saan ginagawa ang... Halaman! Ay mali... ang pinakamasarap na tinapay! Eto na so far ang pinakaperfect na pinuntahan namen. Nakakabilib ang paraan ng paggawa nila sa mga gardenia breads. Hindi ginagamitan ng kamay mula mixing of ingredients hanggang packaging. May free gardenia product pa na parang fudgee lang (pasensya naman, makakalimutin lang, di ko maalala yung brand eh, pero masarap in-fairview).

Lunch time na nung matapos kami sa pagliliwaliw sa loob at paligid ng gardenia kaya stopped over kami sa isang mall for lunch. Mukhang patay-gutom ang lahat, este gutom lang ang lahat at gusto nila ng free unlimited rice kaya Mang Inasal ang sinalakay namen. Gaya ng breakfast, habang super rice si atih ko, saba-con-yelo lang ang inorder ko. Although dinagdagan pa niya ng kamote fries ata yun tsaka burger, hindi ko yun kinain dahil muling nagbabadya ang pagsabog ng bulkan ng muli itong mag-alboroto. Mabuti nalang at kahit masikip at maliit ang banyo ng fastfood na yon, hindi ako worried na maapektuhan ang mga nasasakop ng kilometer zone dahil kahit pumutok man ang bulkan ng ubod lakas, sapaw naman ang mala piyestang tambulan ng mga kapatid kong ati-atihan na nagpeperform sa bungad ng kainan. Again, the rest is history.

Gumala pa kami konti para bumili ng droga sa butika, at prutas sa bangketa. Hindi ko namalayang tinitex na pala ko dahil lilipad na ang eroplano AKA buz lang pala.

At ang huli at pinakahihintay ng lahat, tentenenen! Enchanted Kingdom! First time ko sa EK kaya dapat super excited ako. Pero hindi gaano. Dahil i wasn't feeling well, i was really tired, and i didn't expect that we had to fall in very very long line, as in you will fall while waiting in the line... Sa entrance palang yun ah.

Pagdating sa loob, sa wakas, medyo rest muna konti, sa restroom yon syempre. Suki na nga ata ako eh.

Para naman masulit ko ang pasyal ko sa EK, hanap agad kami ng rides. Unang pinagdiskitahan namen ay ang Realto. Infairness sa sign board, "15 minutes from this point", pero sa totoong buhay, mga halos isang oras din ata yung pagpila namen dun. Sulit naman, napasaya ako ng Realto sa hain niya.

Paglabas namen, medyo maambon na ang panahon. Pero nangulit agad akong sumubok pa ng ibang rides. Mahilig ako sa adventure kaya space shuttle ang gusto kong maexperience. Hinanap namen ang entrance ng sasakyang pangkalawakan at natuklasan nga naming marami pala ang nag-aambisyong maging astronaut. Nakapaskil sa karatula ang "1 hour from this point" sa entrada palang yun. Idagdag mu pa ang oras na gugugulin mo kung nasa dulo ka ng pagkahaba-habang pilang, masmabagal pa sa prosisyon ang andar. Kung susukatin mo, halos mula admin ng TCA hanggang gym ang haba ng pila. Awat na, iba nalang.

Naglakwatsa pa kami konti hanggang mapadpad kami sa higanteng gulong. Pareho lang ang karatula pero hindi singhaba. Tyinaga na namen iyon kesa wala. May taga-aliw naman singers na nagsasalitan sa pag-awit habang nagbabalsa kasama ang mga dambuhalang bibi. Medyo nakakainip din dahil ang isang minuto ata ng EK ay katumbas ng 15 minutes sa labas. Pagkatapos naming ugatan sa tagal ng paghihintay, kami na sa wakas ang sunod na lululain ni Wheel of Faith. Kaloka nga dahil sobrang takot ang sis ko tuwing aangat kami kaya umupu sya sa sahig as in sa tapakan ng... (anu pala tawag dun?) tapos yumayakap sya sa haligi sa gitna.

Masaya sa itaas, kita mo ang kabuuan ng EK. Ang mga rides, ang haba ng mga pila, ang dagat ata o lake sa di kalayuan, at ang bundok sa lampas nito. Kumuha ako ng mga retrato mula sa top of the world bilang suvinirs. Tapos, tapos na. Ok lang, walang masyadong X-factor. Kita sa taas na wala masyadong sakay ang logboat kaya dun ang binalak naming sunod na sakyan. Pero pagdating namen sa entrance, putek, lokohan pala ito. "2 hours from this point" ang labanan, at mahaba ang pala ang pila. Wag na lang, try namen sa iba. Kung hindi mahal ang ticket, sobrang haba ng pila, kaya gumala-gala nalang kami at nagpix-pix. Nung magsawa kami, nagpahinga kami saglit bago bumalik sa buz. Kami ang unang nakabalik. Medyo umidlip ako sa long bench habang hinihintay ang lahat nang makalarga na.

OK naman ang pauwi. Pagkaandar na pagkaandar namen, sinimulang na ang movie. Panalo ang part 1 and 2 ng Resident Evil. Medyo nakakairita lang nung simula dahil halos buong disc A ang preview ng mga trailers.

Masaya naman ang byahe pauwi dahil tamang tawanan lang, kwentuhan, okrayan. Maganda ang takbo, malamig ang hangin, mausok ang hangin, panay tambucho kasi ang nguso ng mga bulog sa likod kahit bawal. Pero kung bakit sa hinaba-haba ng byahe nung nakarating pa kami ng Tarlac saka umulan? Syempre basaan festival ito.

Nag-arkila na kami ng trike pauwi. Wisik lang inabot namin dahil selyado naman ang taxi-cle, ngunit subalit datapwat ganoon nalang ininda ng aking resistensya ang sama ng panahong iyon. Nilagnat ako pagkahiga ko sa bed (na natuluan ng ulan dahil butas sa tapat nito). Nanginginig pa ko sa ginaw at medyo mataas ang aking temperatura.

Pagbangon ko kinabukasan, (extended edition ito, Day 3 na dapat ito eh) humupa na ang aking lagnat ng walang anu-ano pero ramdam ko pa din ang sama ng aking katawan. Wala din akong ganang kumain pero alam kong gutom ako. Pumapasok sa isip kong baka naman sinumpa na ako ng mga may galit sa akin kaya ko nararanasan ang mga kamalasang ito. Bintangero lang? Pero naiisip ko ding FedEx delivery lang ito ng Carmi Martin o Karma ko, ambilis eh.

Habang pinipilit kong isikmura ang agahan, isinandal ko ang aking siko sa plantyahang malapit sa lamesa nang biglang "...ahh-ahh-a-raaay!" Sinong mag-aakalang may nakatirik na karayum doon? Tumagos iyon ng mga halos kalahating inch sa balat ko. Manipis lang ang dinali nito pero masakit. Take note, nakatusok ang talim ng karayum sa plantyahan kaya yung bahaging may butas, as in yung may sinulid, ang bumaon sa balat ng siko ko. Exagerated pero totoong buhay na naganap ang mga eksenang ito. Naisip ko, hindi lang basta sumpa ito, KULAM na ata to! Napatunayan kong matindi pala ang kasalanang pinagbabayaran ko. Naku nakakatakot isiping masmalala pa sa karayum ang babaon sa aking katawan sa mga susunod pang mga oras.

Mali ata... (Day 1)

noreply@blogger.com (Kooly Maquoleet) — Tue, 14 Jun 2011 11:40:49 PDT

Nag-uumpisa pa lang ang araw, mukang hindi na mganda ang naging simula.

Noon pa nasabihan na ako tungkol sa planong kasama ako ng tropang makikingatog sa ginaw ng Baguio. Dahil hindi ko naman talaga inasahan iyon, although gusto ko naman talaga, na-excite ako nang malaman ko ang tungkol dito. Pero may masamang ispirito atang matindi ang insecurity saken at ayaw niyang sapawan ko siya ng rampa sa city of pines, kaya isinabay niya ang field trip sa parehong petsa ng aking nakatakdang rampa. Syempre hindi tagumpay ang plano ng masamang ispiritong yon hanggang hindi niya ko nakukumbinsing talikuran ang mga karampahan ko sa Baguio, kaya ayun, sa Laguna nya ako pinadpad.

Kung lamig lang din naman ang usapan, maginaw din naman ang papuntang Laguna, madaling-araw kasi ang flight (airplane?) tsaka bihira lang ang pag-silip ni reynang araw nung first day of the trip. May time pa nga na medyo showery ang panahon.

Looking back a little bit, lampas pa sa stop-over ng Clark, mas back pa konti,.. konting look back pa, sige pa, atras pa... in short, nung nasa Camiling pa, natuwa naman ako dahil kumpara sa mga nakaraang field trips(slash)seminars na inatendan ko with TCA, eto ang chance na pinaka-bungGAYshoos ang buz, kahit hindi aircon. Yung buz kasi na green ang sinakyan namen. Malambot ang benches, maganda ang look (pwedeng ihelera sa victory liner at fivestar sa mga parking area), may TV, mukang OK ang sound system... Perfect! Pero pag-alis namen ng TCA, teka, may mali ata. Hindi yon ang sinakyan namen, paasa lang pala. Ibang buz pala kasi ang naka-assign samen. OK na din, kc OK naman yung buz, maganda naman ang takbo, may TV (na nagpo-pause ang movie for 15 minutes tuwing tatalbog ang buz) may music naman (na 3 times atang nag-loop yung non-stop mp3 kaya kabisado mo na ang susunod na track, at kelangan pa magparinig ng ilang ulit para magpatugtog tuwing bored na ang lahat), at di man kalambutan ang mga upuan, OK naman, ok naman...

Bago pa kami makalayo, ni hindi pa sumisikat ang reynang araw, tinex ko na yung mga umaasa saken sa taas. Gising na din pala sila non. Akala ko ay OK lang sa kanila ang aking naging desisyon. Pero nang tumawag ang isa sa mga ka-dyosa ay buong panghihimagsik niyang pinagkakana ang, "(galit-galitan akong blah-blah-blah) ...pina-reserve ka namen dito ng bed tsaka food... Bakit ka ganyan...? (Galit na galit akong blah-blah-blah)". Hindi naman ganon kagalit, actualy, pero ramdam ko yun!

Ring-ring! "yung isa pang ka-dyosa itey... Wiz ku na bet ikachi katalak, ever!.." sabeeeh! Pero in tagalog words. Having that as heavy breakfast, nabusog ako ng kulubot sa mukha ng kaaga-aga.

Ok, first destination reached. Ang bahay-bahayan ni Rizal. So far, keri pa naman. Pix-pix, sight-sight. Next destination, underground cemetery. Ewan ko ba kung nalampas kami o humanap lang talaga ng pagbubweltahan yung mga drivers. Pero talagang lumapas na kami sa destination. Next, IRRI. Honestly, tinulugan ko lang yung video presentation kasi it was the same video to what they've shown us way back when I was in first year that we've been here. Not to mention the fact that i stopped for two years. Tagal na non at yun pa din ang material nila. Peace! Mejo na-rearrange naman yung museum pero most of it's contents are the same. Malamang, kasi museum nga, antique ang laman. Although may mga computers din naman.

Frankly, it wasn't as fun as i expected. Siguro dahil hindi lang talaga kasi maganda ang mood ko. But the day isn't over yet. May mga pagsubok pang nakalaan. Maaga kaming natapos sa pamamasyal sa unang araw kaya stop over na sa aming tutuluyan to spend the magdamag, at YMCA-UPLB (tunog maganda no?). Nung una, kala dun lang kami magdidinner. Speaking, dun din kami nag-lunch before going IRRI. Pagkaorder ko ng ulam, dinampot ata nung nauna saken, kaya I had to make another order. This time, iba na ang tinuro ko. Nang magsimula na kong kumana, nagsimula na ding umapoy at umusok ang lahat ng butas saking mukha. Putek, yun na ang pinaka maanghang na ulam na nakain ko sa buong buhay ko. Naisip ko tuloy, "kung sumama ako sa presscon, for sure, catered and well prepared ang aking chibug". May mali ata...

Mabalik tayo, in-fairness sa dinner libre na siya kasi covered na siya sa lodging fee, pati yung breakfast kinabukasan. Inuulit ko, mabalik tayo. Distribution na ng mga rooms. Patay, mali ata. Panay ang reklamo kung "...bakit siya ang kasama sa room, di ba pwedeng si ano? Hindi ko sya close, ayoko, si ano nalang..." And madami pang complains... End-up? Siksikan ang labanan. Buti pa ang sardinas, pag-inalog mo, aalog talaga, my space pa para sa sarsa. Sa room namen, pag-may umihe lunod lahat, walang space kahit sa mga pagitan namen kaya tiyak sa ibabaw nalang pupunta ang wiwi. Pagpasok ko sa kwarto, nakapwesto na ang lahat at himbing na sila sa iisang deretsong posisyon. Isiniksik ko nalang ang patpatin kong katawan sa isang pagitan... Nang patagilid... For about 3 hours, bago ako nakapag-change position. Nawala pa yung kumot ko, (kinabukasan ko nalang nakita uli, nung empake na). Bawal gumalaw, or else lahat damay... Butim nalang at nagsiligo na kami bago natulog. Naisip ko tuloy, kung nasa Baguio siguro ako ngayon, solo ko ang bed. Ako pa ang magpupumilit makisiksik sa iba dahil sa ginaw, hindi para maki-agaw ang kumot...

Tiis ganda nalang, lilipas din to, siguro...

http://maquoleet.blogspot.com

Weird!

noreply@blogger.com (Kooly Maquoleet) — Tue, 14 Jun 2011 11:42:11 PDT

Maaga akong pumasok sa school para mahabol ko ang nag-iisa ko sanang suject, na 7:30-8:30. Sumakay na 'ko ng jeep para masmabilis akong makarating kesa mag-buz. Pagtapat ko sa main gate, pumara ang jeep. Sa harapan ako umupo, katabi ng driver kaya hindi ko napansin na ako lang ang estudyante ng TCA ang nakasakay. Pagbaba ko, syempre weird saken na mag-isa kong bumaba. Hindi ko nalang masyadong pinansin yun at tumawid nalang ng kalsada. Medyomataas na ang araw non kaya weird talaga na wala man lang ni isang estudyante sa paligid. Lumingon ako sa Harap at likod, ngunit talagang malinis ang bulivard patungong Enineering. Tanaw ko din hanggang sa Gym ngunit wala ding estudyanteng nakatambay sa paligid nito.

Dahil pakiramdam ko ay pumasaok ako sa isang Ghost Town sa kawirduhan ng paligid, nag-post ako sa mobile facebook, at ito ang aking mga natuklasan...

Click on image to ZOOM in!

Nakarating na ko ng Engineering Institute at nakapag-wiwi na din sa Computer Center CR (dahil wala namang tao sa paligid, sa Women's room ako pumasok, hahaha...), bago pa nagsimulang dumagsa ang mga comments sa post ko. Huli na nang malaman kong wala pala talagang pasok dahil binayaran ng araw no yun yung araw na pumasok sila ng holhiday last week, dahil kasalukuyan ang accreditation noon.

Kaya pala pati mga guards at si Aleng Janitres,, kung makatingin kala ko may dumi sa UNIFORM ko, o kaya, kala mo OVER-SIZED yong ID ko... yun pala, ako ang WEIRD!

Party-Party!

noreply@blogger.com (Kooly Maquoleet) — Tue, 14 Jun 2011 11:43:35 PDT

Party-Party

“Dianne, please stay here till I come back, OK?” Though her dad was a little paranoid that night, Dianne was used to the millionth time her dad has implored it to her, except that he stressed on “please” that time around rushing to get some over-the-counter pain relievers just three minutes drive away outside their village.

It bugged Dianne so much for she was just about to step out the house to wait for Tom who would pick her up on the gate, that both her mom and dad know she had been very excited of Tom’s 21^st birthday party. Though she know that her mom could eventually manage to ease her chest pain just by herself, probably because of experiencing Acute Coronary Syndrome almost once a week, she still went upstairs to check her up. “Mommy, can I come in?” she asked after knocking. It took her mom a few seconds to reply, “Sure baby…” granting her request. She opened the door slowly and through the dim light provided by the lampshade beside the bed, Dianne could partially view her mom’s figure on the bed bulging under the blanket covering it. As Dianne stepped in, she surprisingly saw her mom actually sitting in front of the mirror, looking pretty fine, while combing her wavy hair. Hesitantly, Dianne opened her mouth asking, “How are you mom?”, while also wondering why her dad had to be that crazy in hurrying for something when her mom seems to be in good condition. Continuously combing her hair over her chest applying a little weight on it, she softly answered “You must be late of Tom’s party…” without directly looking at Dianne. “May I help you with that mom?” Dianne said returning the favor to her mom’s expression of concern pacing toward her. “It’s OK baby,” she said huskily as if stopping her daughter of proceeding. Dianne didn’t like the atmosphere inside the room at that very moment so she tried to escape out asking, “May I get you some water or milk mom?” “No, thanks, baby, just go ahead and wait for Tom outside, he must be here any minute”, still in her husky voice. “Are you sure?” Dianne verified. Her mom nodded very gently. “Just call me then when you need me. I’ll just be downstairs mom”, Dianne said with half lies on her tone walking out.

As she descended the stairs, right just as she closed her mom’s door, Dianne’s phone rang louder than its volume setting which shocked her and missed on the steps. She almost fell if not of the bar she was able to hold on to. She pulled her phone out of her pocket and pressed the green button. “Hello Dianne, we are almost there”, it was Tom’s voice. “Really? Dad went out and told me to stay till he comes back”, Dianne replied. “OK then, contact me when you’re ready, I’ll pick up the others first”, he said. “No, come and get me now, I’m so excited for your party. Oh! Before I forgot… happy birthday Tom”. Tom chuckled then said, “Thanks, but that was the twenty-first time you said that today, be ready then” revealing that he had in fact knew Dianne’s scheme. “It is to count how old you are, haha”, she confirmed. Tom’s van arrived in just few minutes, and after short drive, they were already in the party.

Dianne had never been to a party for quite long and she really missed it a lot. In fact the last time she could remember she attended such gatherings was during the JS prom. So she took advantage of every moment she was in Tom’s party. Dianne went childishly wild in the dance floor as if she owned half of it when rock music played. She also made sure that her long-time crush, Tom, would be fascinated enough of her not to pick up another when sweet music plays, by gracefully carrying the dress her mom prepared for her which she matched up with fair make-ups. “Wohooh! Let’s party-party!”, she would yell after taking several glasses of lady’s drinks. Tom’s parents were quite sophisticated that night allowing them to take some of it.

As the music faded, her phone timely rang flashing her dad’s name calling, which made her discover that it was the fifth time his dad attempted to contact her. Her hands shook hearing her dad’s voice crying hurrying her to go home. Dianne hastily ran out of the party and gets a cab home without even telling Tom or any one.

When Dianne arrived, everything were seems at slow motion. Her mom’s doctor’s car was parked in front of their gate beside his dad’s car. She aimed her way towards the house without any facial reaction, having completely blank mind, and as if she was just walking in the air. The mood inside the house was very heavy for her. Then she heard his dad’s voice screamed her mom’s name. Without thinking any thing, she went towards the stairs. But it seemed like she has no energy to lift her feet on the steps on her first stabs. It took her long getting to the top. She opened her mom’s door without even knocking as she reached the knob. She saw the doctor standing by her dad, who was hugging her mom tightly. Her dad’s face was all over wet with tears.

Dianne stepped closer, “Dad, what are you doing with mom? Look, she can’t breathe. Release her now dad.” Dianne’s voice was very light.

“Dianne, your mom is gone”, her dad said looking downward.

“Haha, that was funny dad! We were just talking earlier. Let me talk to her”, Dianne was in denial. “Mom, you didn’t call me for your milk so I went to the party. I’m sorry, I didn’t tell you.” She paused a little waiting for an answer. “Mom the party was fun, I wish you were there too, I know you would enjoy it.”

“Dianne, your mom had a cardiac arrest…”, the doctor was interrupted explaining.

“NO!”, Dianne Screamed. “We were just talking! Dad, please tell me he’s lying! ”

“I could not contact the doctor so I went out to get him”, her dad explained. “After Tom phoned your mom telling about his special surprise for you, she had this irregular breathing. The medicine I gave her didn’t take effect and I was about to rush her to the hospital but she didn’t want you to see her suffering, especially tonight, so I left her on the bed”, he continued.

Dianne was still out of herself. She couldn’t force to sink, what happened, in her. Then her phone suddenly rang breaking the silence. It was Tom calling. As she answered it, she straight away heard Tom’s voice, with a disco music background, yelling, “Dianne, where are you? I’ve been searching for you all over the place”, frustrated. “Yes Tom, I’m just around. Let’s party-party!”