<?xml version='1.0' encoding='UTF-8'?><?xml-stylesheet href="http://www.blogger.com/styles/atom.css" type="text/css"?><feed xmlns='http://www.w3.org/2005/Atom' xmlns:openSearch='http://a9.com/-/spec/opensearchrss/1.0/' xmlns:blogger='http://schemas.google.com/blogger/2008' xmlns:georss='http://www.georss.org/georss' xmlns:gd="http://schemas.google.com/g/2005" xmlns:thr='http://purl.org/syndication/thread/1.0'><id>tag:blogger.com,1999:blog-7160001763776376833</id><updated>2026-10-29T11:50:01.109+01:00</updated><category term="Medio físico"/><category term="Cantábrico"/><category term="Inmersiones"/><category term="Buceo recreativo"/><category term="otras"/><category term="Biología"/><category term="Ecología marina"/><category term="Vertebrados"/><category term="fotosintéticos"/><title type='text'>Mar Cantábrico</title><subtitle type='html'></subtitle><link rel='http://schemas.google.com/g/2005#feed' type='application/atom+xml' href='http://cantabrico2007.blogspot.com/feeds/posts/default'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7160001763776376833/posts/default?redirect=false'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://cantabrico2007.blogspot.com/'/><link rel='hub' href='http://pubsubhubbub.appspot.com/'/><link rel='next' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7160001763776376833/posts/default?start-index=26&amp;max-results=25&amp;redirect=false'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><generator version='7.00' uri='http://www.blogger.com'>Blogger</generator><openSearch:totalResults>49</openSearch:totalResults><openSearch:startIndex>1</openSearch:startIndex><openSearch:itemsPerPage>25</openSearch:itemsPerPage><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7160001763776376833.post-9220761354055533570</id><published>2024-05-31T19:42:00.003+02:00</published><updated>2024-07-12T10:12:55.104+02:00</updated><title type='text'>Peces</title><content type='html'>&lt;p style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Los peces son los primeros animales vertebrados que aparecieron en el planeta, y dada su versatilidad y adaptabilidad, son también a día de hoy los vertebrados más abundantes de la Tierra.&lt;/p&gt;&lt;p style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Los peces se dividen en tres grandes grupos: los agnatos, los condríctios y los ostéictios:&lt;/p&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;iframe allowfullscreen=&quot;&quot; class=&quot;BLOG_video_class&quot; height=&quot;720&quot; src=&quot;https://www.youtube.com/embed/f4fmyuJA1NA&quot; width=&quot;1280&quot; youtube-src-id=&quot;f4fmyuJA1NA&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;iframe allowfullscreen=&quot;&quot; class=&quot;BLOG_video_class&quot; height=&quot;720&quot; src=&quot;https://www.youtube.com/embed/6HPBAzbR28Q&quot; width=&quot;1280&quot; youtube-src-id=&quot;6HPBAzbR28Q&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;iframe allowfullscreen=&quot;&quot; class=&quot;BLOG_video_class&quot; height=&quot;720&quot; src=&quot;https://www.youtube.com/embed/mZPI3gaf9Hg&quot; width=&quot;1280&quot; youtube-src-id=&quot;mZPI3gaf9Hg&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://cantabrico2007.blogspot.com/feeds/9220761354055533570/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/7160001763776376833/9220761354055533570' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7160001763776376833/posts/default/9220761354055533570'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7160001763776376833/posts/default/9220761354055533570'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://cantabrico2007.blogspot.com/2024/05/peces.html' title='Peces'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://img.youtube.com/vi/f4fmyuJA1NA/default.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7160001763776376833.post-7000511202572478249</id><published>2023-11-13T12:52:00.006+01:00</published><updated>2023-11-13T13:03:28.123+01:00</updated><title type='text'>Invertebrados marinos</title><content type='html'>&lt;p style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;En esta entrada vamos a estudiar los distintos grupos que conforman el conjunto de los animales invertebrados que podemos encontrar en el mar Cantábrico.&lt;/p&gt;&lt;p style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Cabe recordar que todos los animales, tanto vertebrados como invertebrados, son pluricelulares, es decir, están formados por varias células que, a su vez forman tejidos y órganos especializados. También hay que subrayar que los animales son heterótrofos, y deben conseguir nutrientes de manera activa, y no por procesos pasivos, como la fotosíntesis o quimiosíntesis, propias ya de las &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/macrofitos.html&quot;&gt;algas &lt;/a&gt;y &lt;a href=&quot;https://cantabrico2007.blogspot.com/2023/11/microorganismos-marinos.html&quot;&gt;microorganismos marinos&lt;/a&gt;.&lt;/p&gt;&lt;p style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;Poríferos / Esponjas&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Son los animales más primitivos que existen en el planeta, hasta tal punto que sus células aún no forman tejidos propiamente dichos, y además carecen de órganos, las células especializadas se encargan de las funciones metabólicas específicas.&lt;/p&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;iframe allowfullscreen=&quot;&quot; class=&quot;BLOG_video_class&quot; height=&quot;720&quot; src=&quot;https://www.youtube.com/embed/OJZNATPJMK0&quot; width=&quot;1280&quot; youtube-src-id=&quot;OJZNATPJMK0&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;p style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;Cnidarios y ctenóforos&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Ambos grupos comprenden organismos de aspecto gelatinoso, provistos de cilios y tentáculos, a menudo venenosos, con los que atrapan el alimento.&lt;/p&gt;&lt;p style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Hasta hace no mucho, ambos grupos se consideraban uno solo: los celentéreos.&lt;/p&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;iframe allowfullscreen=&quot;&quot; class=&quot;BLOG_video_class&quot; height=&quot;720&quot; src=&quot;https://www.youtube.com/embed/Tp-s7j_Jbns&quot; width=&quot;1280&quot; youtube-src-id=&quot;Tp-s7j_Jbns&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;p style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;Gusanos&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Los gusanos no forman un grupo biológico propiamente dicho, sino que engloban una serie de invertebrados de cuerpo blando más o menos cilíndrico que, de manera coloquial, se denominan &quot;gusanos&quot;.&lt;/p&gt;&lt;p style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Bajo el apelativo de &quot;gusanos&quot;, podemos citar aquí los platelmintos, nemertinos y anélidos.&lt;/p&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;iframe allowfullscreen=&quot;&quot; class=&quot;BLOG_video_class&quot; height=&quot;720&quot; src=&quot;https://www.youtube.com/embed/rTnfhJn9CTA&quot; width=&quot;1280&quot; youtube-src-id=&quot;rTnfhJn9CTA&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;p style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;Moluscos&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Los moluscos son invertebrados de cuerpo blando, casi siempre protegido por conchas calcáreas, carentes de apéndices o articulaciones.&lt;/p&gt;&lt;p style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;&lt;i&gt;&lt;span style=&quot;color: #b6d7a8; font-size: large;&quot;&gt;Bivalvos, gasterópodos y poliplacóforos&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;iframe allowfullscreen=&quot;&quot; class=&quot;BLOG_video_class&quot; height=&quot;720&quot; src=&quot;https://www.youtube.com/embed/j8TQmswJajA&quot; width=&quot;1280&quot; youtube-src-id=&quot;j8TQmswJajA&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;b style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;span style=&quot;color: #b6d7a8; font-size: large;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;b style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;span style=&quot;color: #b6d7a8; font-size: large;&quot;&gt;Cefalópodos&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;iframe allowfullscreen=&quot;&quot; class=&quot;BLOG_video_class&quot; height=&quot;720&quot; src=&quot;https://www.youtube.com/embed/PCQMlcwvfF4&quot; width=&quot;1280&quot; youtube-src-id=&quot;PCQMlcwvfF4&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;p style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;Artrópodos - Crustáceos&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Los crustáceos son invertebrados que presentan un exoesqueleto articulado endurecido a base de quitina. Forman parte del superorden de los artrópodos, que incluyen también a los insectos, arácnidos y miriápodos.&lt;/p&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;iframe allowfullscreen=&quot;&quot; class=&quot;BLOG_video_class&quot; height=&quot;720&quot; src=&quot;https://www.youtube.com/embed/xKkgiysXjU4&quot; width=&quot;1280&quot; youtube-src-id=&quot;xKkgiysXjU4&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;p style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;Equinodermos&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Los equinodermos son invertebrados caracterizados por presentar un cuerpo a menudo cubierto de espinas o placas agudas calcáreas endurecidas.&lt;/p&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;iframe allowfullscreen=&quot;&quot; class=&quot;BLOG_video_class&quot; height=&quot;720&quot; src=&quot;https://www.youtube.com/embed/hI1UzYCUc7s&quot; width=&quot;1280&quot; youtube-src-id=&quot;hI1UzYCUc7s&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;p style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;Briozoos&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Los briozoos son los llamados animales musgo, colonias formadas por numerosos individuos llamados zooides.&lt;/p&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;iframe allowfullscreen=&quot;&quot; class=&quot;BLOG_video_class&quot; height=&quot;720&quot; src=&quot;https://www.youtube.com/embed/wAH_aGtIUpY&quot; width=&quot;1280&quot; youtube-src-id=&quot;wAH_aGtIUpY&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://cantabrico2007.blogspot.com/feeds/7000511202572478249/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/7160001763776376833/7000511202572478249' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7160001763776376833/posts/default/7000511202572478249'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7160001763776376833/posts/default/7000511202572478249'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://cantabrico2007.blogspot.com/2023/11/invertegrados-marinos.html' title='Invertebrados marinos'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://img.youtube.com/vi/OJZNATPJMK0/default.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7160001763776376833.post-4883000666534705067</id><published>2023-11-13T12:25:00.002+01:00</published><updated>2023-11-13T13:02:05.132+01:00</updated><title type='text'>Microorganismos marinos</title><content type='html'>&lt;p style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Pese a que nunca los vemos por su tamaño minúsculo, los microorganismos juegan un papel fundamental en el &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/ecologia-ecosistemas-marinos.html&quot;&gt;ecosistema marino&lt;/a&gt;, especialmente como una de las bases fundamentales de las cadenas tróficas del mundo acuático.&lt;/p&gt;&lt;p style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Estas son las formas de vida más arcáicas que existen en el planeta, de hecho, fueron los primeros seres vivos que aparecieron en La Tierra, hace 4500 millones de años, y surgieron precisamente en el mar.&lt;/p&gt;&lt;p style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Pese a su metabolismo y anatomía tan rudimentarias, hay que subrayar que las bacterias, protozoos y algas microscópicas, son también los organismos más abundantes del planeta, no solo en número, sino también en peso y biomasa.&lt;/p&gt;&lt;p style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;Bacterias &amp;amp; Protozoos&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;iframe allowfullscreen=&quot;&quot; class=&quot;BLOG_video_class&quot; height=&quot;720&quot; src=&quot;https://www.youtube.com/embed/R20y87rIGT4&quot; width=&quot;1280&quot; youtube-src-id=&quot;R20y87rIGT4&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;&lt;p style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;Algas microscópicas&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: justify;&quot;&gt;Las algas han desarrollado un proceso de elaboración de nutrientes partiendo de una fuente inagotable de energía, como es la luz solar. Gracias a este mecanismo llamado fotosíntesis, las algas pueden proliferar y desarrollarse en las capas iluminadas del océano.&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;iframe allowfullscreen=&quot;&quot; class=&quot;BLOG_video_class&quot; height=&quot;720&quot; src=&quot;https://www.youtube.com/embed/tiSP5xijWZY&quot; width=&quot;1280&quot; youtube-src-id=&quot;tiSP5xijWZY&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://cantabrico2007.blogspot.com/feeds/4883000666534705067/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/7160001763776376833/4883000666534705067' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7160001763776376833/posts/default/4883000666534705067'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7160001763776376833/posts/default/4883000666534705067'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://cantabrico2007.blogspot.com/2023/11/microorganismos-marinos.html' title='Microorganismos marinos'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://img.youtube.com/vi/R20y87rIGT4/default.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7160001763776376833.post-8531880120259430969</id><published>2023-11-02T12:11:00.010+01:00</published><updated>2023-11-02T12:16:55.155+01:00</updated><title type='text'>Monte Cerredo - 644 m</title><content type='html'>&lt;p style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;La sierra de Cerredo es un pequeño pero prominente macizo rocoso que se alza vertiginosamente desde la &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/el-medio-fisico.html&quot;&gt;costa cantábrica&lt;/a&gt;, entre las localidades de Islares y Castro Urdiales.&lt;/p&gt;&lt;p style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;La cumbre de Cerredo es única en toda la cornisa cantábrica, pues se eleva hasta los 644 m de altitud, y apenas dista 1,5 Km de la línea de litoral, convirtiéndose así en un inmejorable mirador natural costero.&lt;/p&gt;&lt;p style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;iframe allowfullscreen=&quot;&quot; class=&quot;BLOG_video_class&quot; height=&quot;720&quot; src=&quot;https://www.youtube.com/embed/6kb6XmXQOa0&quot; width=&quot;1280&quot; youtube-src-id=&quot;6kb6XmXQOa0&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;p style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Además de coronar el Cerredo, este vídeo realiza un amplio repaso por otras cumbres importantes del macizo. En la siguiente ortofoto aparecen los picos citados y las dos posibles rutas de ascenso desde Islares:&lt;/p&gt;&lt;p style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/p&gt;&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjEdQoY6wXRPonYsp4cY3rQ-FSkKnl6Sk1G950eQl-SNaydH8lNfZbzMTlCNdKQty9laxCiz5OzIkzdibZUWfwv2dkuLkoGp99UxHtQ3nTHekQtgf5kX3qd6tk68z-65Snacoz2aWRZYE7fy4uTtqHUqmAhmCq-AIHu-uBM7vCNjyqzO8PJipW6E4Q8uW0/s3840/Rutas.jpg&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;2160&quot; data-original-width=&quot;3840&quot; height=&quot;720&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjEdQoY6wXRPonYsp4cY3rQ-FSkKnl6Sk1G950eQl-SNaydH8lNfZbzMTlCNdKQty9laxCiz5OzIkzdibZUWfwv2dkuLkoGp99UxHtQ3nTHekQtgf5kX3qd6tk68z-65Snacoz2aWRZYE7fy4uTtqHUqmAhmCq-AIHu-uBM7vCNjyqzO8PJipW6E4Q8uW0/w640-h360/Rutas.jpg&quot; title=&quot;Guarda la imagen original en resolución 4K&quot; width=&quot;1280&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Clic en la imagen para guardarla en resolución 4K&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;br /&gt;&lt;p style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;La ruta naranja discurre por un hayedo tupido por el que no es difícil perderse, conviene atravesarlo con ayuda de GPS o Google Maps.&lt;/p&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://cantabrico2007.blogspot.com/feeds/8531880120259430969/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/7160001763776376833/8531880120259430969' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7160001763776376833/posts/default/8531880120259430969'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7160001763776376833/posts/default/8531880120259430969'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://cantabrico2007.blogspot.com/2023/11/monte-cerredo-644-m.html' title='Monte Cerredo - 644 m'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://img.youtube.com/vi/6kb6XmXQOa0/default.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7160001763776376833.post-674222303644918040</id><published>2022-01-03T18:12:00.004+01:00</published><updated>2022-01-11T12:37:47.388+01:00</updated><title type='text'>Playa de Ogeia</title><content type='html'>&lt;p style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTIdCPNwkswebrfu3NaMqz6yyCS2kz8NskXZg&amp;amp;usqp=CAU&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;195&quot; data-original-width=&quot;259&quot; height=&quot;482&quot; src=&quot;https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTIdCPNwkswebrfu3NaMqz6yyCS2kz8NskXZg&amp;amp;usqp=CAU&quot; width=&quot;640&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;Ene-Naturismo.org&lt;/div&gt;&lt;p style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/p&gt;Entre las localidades vizcaínas de Ea y Lekeitio se desarrolla una costa abrupta llena de acantilados, que hacen imposible el acceso al litoral, con la salvedad de las calas de Ogeia, en el término municipal de Ispáster.&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhLmb4oVRr8jLOzC0vOksly6F3FjhqROL-P7Z3YasGI6mydJo5-5O2tmQ48ghuDz1VdBFQmx2g-8ZCZ2c_3vWsg7KVqGBaWlvJGraEt_RBLOvdPI2iQgG7FcHrt3SaDiJUCQ4wPUL2J-Ec/s1260/S0030193+copy.jpg&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;787&quot; data-original-width=&quot;1260&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhLmb4oVRr8jLOzC0vOksly6F3FjhqROL-P7Z3YasGI6mydJo5-5O2tmQ48ghuDz1VdBFQmx2g-8ZCZ2c_3vWsg7KVqGBaWlvJGraEt_RBLOvdPI2iQgG7FcHrt3SaDiJUCQ4wPUL2J-Ec/s16000/S0030193+copy.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Xabi Lobo&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;p style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;La rasa intermareal de Ogeia tiene unos 300 m2 de superficie y más de 1 Km de costa, pero desaparece casi por completo durante las pleamares. Es en ese momento en que los aficionados al surf aprovechan para montar sobre las suaves olas que se generan en un fondo marino raso y poco profundo.&lt;/p&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://playas-es.ams3.cdn.digitaloceanspaces.com/11276/17427133.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;600&quot; data-original-width=&quot;800&quot; height=&quot;923&quot; src=&quot;https://playas-es.ams3.cdn.digitaloceanspaces.com/11276/17427133.jpg&quot; width=&quot;1231&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;p style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Ogeia también es punto de encuentro habitual de buceadores deportivos, ávidos de capturar pescados en el flysch submarino que se extiende perpendicular a la costa, y cuyos estratos forman largas grietas que albergan una abundante fauna subacuática.&lt;/p&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;iframe allowfullscreen=&quot;&quot; class=&quot;BLOG_video_class&quot; height=&quot;720&quot; src=&quot;https://www.youtube.com/embed/TWRYWIctROY&quot; width=&quot;1280&quot; youtube-src-id=&quot;TWRYWIctROY&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;p style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-size: x-large;&quot;&gt;&lt;b&gt;Ubicación y acceso&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;La comarcal BI-3481 bordea la costa y comunica las localidades costeras de la zona. Apenas saliendo del pueblo de Ispáster dirección Ea, una desviación a mano derecha nos llevará al párking de la playa de Ogeia.&lt;/p&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/a/AVvXsEgAsQOKKnK-cKdE1-95CXA6sIFTJ5ryxcUbFe5-iivkJ7zx5-Jh_WtS97BgLSFRQTQ85UNt2jVgtQSJikUOGst9MJZwAh5FJk_-8ltck9KHQUIUW0Ege3wHOoZK_AI-slGm114cu8GaCD5lRoIxPLaMhtyK2KlBmonrQy3FYm2hSXIJ0vhsEP-Ef1fA=s1777&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;864&quot; data-original-width=&quot;1777&quot; height=&quot;586&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/a/AVvXsEgAsQOKKnK-cKdE1-95CXA6sIFTJ5ryxcUbFe5-iivkJ7zx5-Jh_WtS97BgLSFRQTQ85UNt2jVgtQSJikUOGst9MJZwAh5FJk_-8ltck9KHQUIUW0Ege3wHOoZK_AI-slGm114cu8GaCD5lRoIxPLaMhtyK2KlBmonrQy3FYm2hSXIJ0vhsEP-Ef1fA=w1202-h586&quot; width=&quot;1202&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;p style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;A 250 m del párking encontramos un área recreativa con mesas, duchas y asadores, y el acceso directo por escaleras a la playa de Ogeia.&lt;/p&gt;&lt;br /&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://cantabrico2007.blogspot.com/feeds/674222303644918040/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/7160001763776376833/674222303644918040' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7160001763776376833/posts/default/674222303644918040'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7160001763776376833/posts/default/674222303644918040'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://cantabrico2007.blogspot.com/2022/01/playa-de-ogeia.html' title='Playa de Ogeia'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhLmb4oVRr8jLOzC0vOksly6F3FjhqROL-P7Z3YasGI6mydJo5-5O2tmQ48ghuDz1VdBFQmx2g-8ZCZ2c_3vWsg7KVqGBaWlvJGraEt_RBLOvdPI2iQgG7FcHrt3SaDiJUCQ4wPUL2J-Ec/s72-c/S0030193+copy.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7160001763776376833.post-2611116177342639542</id><published>2016-07-20T21:49:00.004+02:00</published><updated>2023-10-11T00:49:22.031+02:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Cantábrico"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Medio físico"/><title type='text'>La costa de Liencres</title><content type='html'>&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
El &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2008/02/conservacin-del-medio-ambiente-marino.html&quot;&gt;Parque Natural&lt;/a&gt; de las Dunas de
Liencres, declarado en 1986 por el D 101/1986,
está localizado en la desembocadura del &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com.es/p/rios-de-la-vertiente-cantabrica.html&quot;&gt;río Pas (ría de Mogro)&lt;/a&gt;
dentro del municipio de Piélagos, en la zona central del &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/el-medio-fisico.html&quot;&gt;litoral&lt;/a&gt;&amp;nbsp;cántabro. Está integrado en la Red de Espacios Naturales Protegidos de Cantabria.
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
El área protegida supone 195 ha y está formada por &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/ecologia-ecosistemas-marinos.html&quot;&gt;calas y playas&lt;/a&gt;
de gran belleza, una gran extensión de pinar marítimo, y un importante &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/lquenes-y-fanergamas.html&quot;&gt;sistema dunar&lt;/a&gt;.&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
En 2004 se incorporó
a la lista de Lugares de Importancia Comunitaria de la región
biogeográfica atlántica, incluye el Lugar de Importancia
Comunitaria (LIC) Dunas de Liencres y Estuario de Pas, que con
una extensión de 544 ha incluye la totalidad del Parque
Natural, extendiéndose al estuario del río Pas y a la franja costera que
se va desde la Punta del Águila al O hasta la Canal de Hoz al E, justo en límite entre los municipios
de Santa Cruz de Bezana y Santander. También fue incluido en el
Inventario Nacional de Puntos de Interés Geológico del IGME.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEheYDA5fwPihbMSkmgAXumA3sVQbWWN25BuslMIMJA_7h6hG6ch6WSA4afOfMiM_cz_W8sFecdkWnta0hEsOU36QfomTpEmEadDSzS9hGblIFg78rUzXoNOyakNqVBb39VImcJQxkIVePM/s1600/somocuevas.jpg&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;250&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEheYDA5fwPihbMSkmgAXumA3sVQbWWN25BuslMIMJA_7h6hG6ch6WSA4afOfMiM_cz_W8sFecdkWnta0hEsOU36QfomTpEmEadDSzS9hGblIFg78rUzXoNOyakNqVBb39VImcJQxkIVePM/s640/somocuevas.jpg&quot; width=&quot;1280&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;Playas&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;&lt;/b&gt;&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
La &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/ecologia-ecosistemas-marinos.html&quot;&gt;playa &lt;/a&gt;Valdearenas es un extenso arenal de 2800 x 35 m de arena dorada, fina y &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/lquenes-y-fanergamas.html&quot;&gt;dunas&lt;/a&gt;. Un arenal ventoso y de fuerte oleaje, muy atractivo para los amantes del surf, vela y otros deportes náuticos.&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Detrás de Valdearenas se hallan las dunas, consideradas como unas de las más importantes del norte de España, por su interés geomorfológico, presentando unas particulares características ecológicas y paisajistas.&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhEof0DcVXQrt0GAUgJoHdrYa3V1abT4DQbNOS2yk8d8yAA0zWTjKmm6wYlkz5ePHAal9WydcM50kve452QBohH0GaTZqmpDxprgmI_JxgIhbYI3nR5XEwJQXYs1o2a73L554Qe5OHzK5I/s1600/estuario.jpg&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;600&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhEof0DcVXQrt0GAUgJoHdrYa3V1abT4DQbNOS2yk8d8yAA0zWTjKmm6wYlkz5ePHAal9WydcM50kve452QBohH0GaTZqmpDxprgmI_JxgIhbYI3nR5XEwJQXYs1o2a73L554Qe5OHzK5I/s640/estuario.jpg&quot; width=&quot;900&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Las singulares &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/ecologa-las-comunidades.html&quot;&gt;comunidades &lt;/a&gt;vegetales han arraigado sobre un gran tómbolo de arena formado en la desembocadura del &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com.es/p/rios-de-la-vertiente-cantabrica.html&quot;&gt;río Pas: la ría de Mogro&lt;/a&gt;, y gracias además al cercano pinar marítimo plantado en 1949.&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhYjDt0aQ3-qSI8St4NsuhOagWeWZOPq9epu3VBQOFfmzr2WZO7ysvcvIbEzM37Ek_I3nfXVXQ7QgoJo2rNfpKAfb29BJijEVBqF3Q8Sa1mR98MehGg5nxdlZc6P0ZPUoSNQpzJn4sKsDE/s1600/canallave.jpg&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;600&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhYjDt0aQ3-qSI8St4NsuhOagWeWZOPq9epu3VBQOFfmzr2WZO7ysvcvIbEzM37Ek_I3nfXVXQ7QgoJo2rNfpKAfb29BJijEVBqF3Q8Sa1mR98MehGg5nxdlZc6P0ZPUoSNQpzJn4sKsDE/s640/canallave.jpg&quot; width=&quot;900&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
La &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/ecologia-ecosistemas-marinos.html&quot;&gt;playa &lt;/a&gt;Canallave ocupa un área de
220 x 50 m y es igualmente ventosa y expuesta al oleaje. En ella hay una escuela de surf.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;script async=&quot;&quot; src=&quot;//pagead2.googlesyndication.com/pagead/js/adsbygoogle.js&quot;&gt;&lt;/script&gt;
&lt;!--Parajes naturales del Cantábrico--&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;ins class=&quot;adsbygoogle&quot; data-ad-client=&quot;ca-pub-9321957186583419&quot; data-ad-format=&quot;auto&quot; data-ad-slot=&quot;1049916856&quot; style=&quot;display: block;&quot;&gt;&lt;/ins&gt;&lt;script&gt;
(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});
&lt;/script&gt;

&lt;br /&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;Multimedia&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;b&gt;&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
&lt;iframe allowfullscreen=&quot;&quot; frameborder=&quot;0&quot; height=&quot;720&quot; src=&quot;https://www.youtube.com/embed/xLarqS3Ns_M&quot; width=&quot;1280&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;&lt;a href=&quot;http://www.360cities.net/image/liencres-la-picota#0.00,0.00,70.0&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;Panorama esférico&lt;/a&gt;&amp;nbsp;desde La Picota, a 240 m de altura. Además del &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2008/02/conservacin-del-medio-ambiente-marino.html&quot;&gt;parque natural&lt;/a&gt;, podemos ver Santander y el curso bajo del &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com.es/p/rios-de-la-vertiente-cantabrica.html&quot;&gt;río Pas&lt;/a&gt;, que nace en el circo glaciar de &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2011/06/collados-del-ason-y-circo-de-lunada.html&quot;&gt;Lunada&lt;/a&gt;.&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;&lt;u&gt;Acantilados y urros de Liencres&lt;/u&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;iframe allowfullscreen=&quot;&quot; class=&quot;BLOG_video_class&quot; height=&quot;720&quot; src=&quot;https://www.youtube.com/embed/O0T33KfYQr8&quot; width=&quot;1280&quot; youtube-src-id=&quot;O0T33KfYQr8&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://cantabrico2007.blogspot.com/feeds/2611116177342639542/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/7160001763776376833/2611116177342639542' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7160001763776376833/posts/default/2611116177342639542'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7160001763776376833/posts/default/2611116177342639542'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://cantabrico2007.blogspot.com/2016/07/parque-natural-dunas-de-liencres.html' title='La costa de Liencres'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEheYDA5fwPihbMSkmgAXumA3sVQbWWN25BuslMIMJA_7h6hG6ch6WSA4afOfMiM_cz_W8sFecdkWnta0hEsOU36QfomTpEmEadDSzS9hGblIFg78rUzXoNOyakNqVBb39VImcJQxkIVePM/s72-c/somocuevas.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7160001763776376833.post-2675110018296560849</id><published>2016-06-25T23:25:00.001+02:00</published><updated>2021-01-10T13:29:57.345+01:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Cantábrico"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Medio físico"/><title type='text'>Costa oriental de Asturias</title><content type='html'>&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiLTwEotcoponmVx5d2f5wBOa2PhHx7A4QpFKNBh00HbM8AQTpWHdwoQBPJxsXngtoZpkeLxUZAcYqtiRtALWdL72IAZWGLlCdG4sQ7wLOn8Q6ENFq-o8oPGzodGippP1gZ3E3Ty0ysMUA/s1600/0.jpg&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;500&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiLTwEotcoponmVx5d2f5wBOa2PhHx7A4QpFKNBh00HbM8AQTpWHdwoQBPJxsXngtoZpkeLxUZAcYqtiRtALWdL72IAZWGLlCdG4sQ7wLOn8Q6ENFq-o8oPGzodGippP1gZ3E3Ty0ysMUA/s640/0.jpg&quot; width=&quot;1240&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
La costa Este del Principado de Asturias se caracteriza por su singular sucesión de abruptos acantilados y playas de arena fina en forma de media luna, además de una serie de rías que dan al litoral un perfil caprichoso, de gran belleza, que incluso ha servido de plató de cine en numerosas películas españolas.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
&lt;iframe allowfullscreen=&quot;&quot; frameborder=&quot;0&quot; height=&quot;720&quot; src=&quot;https://www.youtube.com/embed/oGhhCRqF-vc&quot; width=&quot;1240&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;Las playas&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
A continuación exponemos una breve descripción de cada una de las &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/ecologia-ecosistemas-marinos.html&quot;&gt;playas &lt;/a&gt;que nos muestra el vídeo:&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;color: #fce5cd; font-size: large;&quot;&gt;Guadamía&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #fce5cd;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhtooKVE6yCd54K3lDEbJ8l3hWLNUD8Yf0fnmmXWzsUiONdFUWSasfZyoAxvkF3recJWFHncmm1yuUmMT32TRxlZHl4SCShByiRUv1viW6j0Q0oylZ4CmdockBPW9MJxiF8zWKwEyKIZ20/s1600/guadamia.jpg&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;700&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhtooKVE6yCd54K3lDEbJ8l3hWLNUD8Yf0fnmmXWzsUiONdFUWSasfZyoAxvkF3recJWFHncmm1yuUmMT32TRxlZHl4SCShByiRUv1viW6j0Q0oylZ4CmdockBPW9MJxiF8zWKwEyKIZ20/s640/guadamia.jpg&quot; width=&quot;900&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
Llamada también Aguamía, es el arenal que se ha formado en la desembocadura del río homónimo, creando así una ría de unos 80 m de largo aunque muy estrecha, que marca el límite municipal entre Llanes y Ribadesella. Se puede acceder a ella desde las localidades de Llames de Pría y/o Cuerres.&lt;br /&gt;
El arenal se cubre por completo durante la &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/el-medio-fisico.html&quot;&gt;pleamar&lt;/a&gt;.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;color: #fce5cd; font-size: large;&quot;&gt;Villanueva&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #fce5cd;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi-n6Crv_zAsOQpMB8qfmNqma0tv17ZeZFs5A2sIjNhxOw3kdUzwKeFHPZxs2j_2g0X_GQK-aOMo44J7rHRFiY7m-uVTONI2uuoBrRMgvedslgPq6y3u2RMDCSBT-PpWKnAedMGZKR9sjg/s1600/villanueva.jpg&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;500&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi-n6Crv_zAsOQpMB8qfmNqma0tv17ZeZFs5A2sIjNhxOw3kdUzwKeFHPZxs2j_2g0X_GQK-aOMo44J7rHRFiY7m-uVTONI2uuoBrRMgvedslgPq6y3u2RMDCSBT-PpWKnAedMGZKR9sjg/s640/villanueva.jpg&quot; width=&quot;900&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
Una minúscula cala accesible desde el barrio de Villanueva que desaparece en la pleamar, llamada también La Canal por el estrecho canal rocoso que ha creado el arroyo en pleno &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/ecologia-ecosistemas-marinos.html&quot;&gt;acantilado rocoso&lt;/a&gt;, muy protegido del &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/el-medio-fisico.html&quot;&gt;oleaje&lt;/a&gt; marítimo.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;color: #fce5cd; font-size: large;&quot;&gt;Cuevas del Mar&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #fce5cd;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhjFTdgUkloRiURD6tjdNco7M3SVSP83DM9LVYmkwpJ7x1o8Q0fMgFzSzOMbJny4nCUpHNidOhMs3Kd3h4mhcQjyUTJAkgsPks12vY3qm5ZJwIp1V_A1fpgSqXOeSOEOSGqsEovP1vOsdg/s1600/cuevas+mar.jpg&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;550&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhjFTdgUkloRiURD6tjdNco7M3SVSP83DM9LVYmkwpJ7x1o8Q0fMgFzSzOMbJny4nCUpHNidOhMs3Kd3h4mhcQjyUTJAkgsPks12vY3qm5ZJwIp1V_A1fpgSqXOeSOEOSGqsEovP1vOsdg/s320/cuevas+mar.jpg&quot; width=&quot;900&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
Un &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/ecologia-ecosistemas-marinos.html&quot;&gt;arenal &lt;/a&gt;ya mayor al que se accede desde el barrio de Nueva, de nuevo formado en la desembocadura de un pequeño arroyo entre acantilados, que presentan unas formaciones rocosas singulares, llenas de cavernas, túneles y restos arrecifales, ideales para explorar.&lt;br /&gt;
Una senda costera comunica Cuevas del Mar con la siguiente playa: San Antonio. Este itinerario es muy apropiado y recomendable para admirar los imponentes precipicios y atalayas naturales que presenta el litoral asturiano en esta zona. En la distancia, y si el cielo está despejado, se pueden otear las islas, penínsulas y cabos lejanos que comentaremos más adelante, además del importante Cabo de Peñas, y las cumbres más elevadas de los Picos de Europa: el Naranjo de Bulnes y Torrecerredo, cimas rocosas que permanecen nevadas casi todo el año, y cuyas cotas superan los 2500 m de altitud.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;color: #fce5cd; font-size: large;&quot;&gt;San Antonio&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #fce5cd;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhvp6kojZbtGKyCqBWSX9AG6oU_RvSRkxyb27r5Nx0MBBTLJI6J0ZxRsuuuxN0pE_vazR8IVGSITY6me7lnOmXfnhg3ZCygY1QPum3yP_D7ci7qNadgpZnA6wMQLeeVJ6Jozu3u0-WNgtk/s1600/san+antonio.jpg&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;600&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhvp6kojZbtGKyCqBWSX9AG6oU_RvSRkxyb27r5Nx0MBBTLJI6J0ZxRsuuuxN0pE_vazR8IVGSITY6me7lnOmXfnhg3ZCygY1QPum3yP_D7ci7qNadgpZnA6wMQLeeVJ6Jozu3u0-WNgtk/s640/san+antonio.jpg&quot; width=&quot;900&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
El siguiente &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/ecologia-ecosistemas-marinos.html&quot;&gt;arenal &lt;/a&gt;está bastante más apartado de los núcleos urbanos, y para acceder a él es necesario recorrer una senda costera que parte del barrio de Picones. La playa de San Antonio debe su nombre a la ermita homónima situada en lo alto de una colina al oeste del arenal. Sus acantilados circundantes forman también perfiles caprichosos salpicados de pequeñas bahías y estrechas cuevas que se llenan de agua en la &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/el-medio-fisico.html&quot;&gt;pleamar&lt;/a&gt;, creando así pequeñas corrientes que siempre atraen a numerosos &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2010/07/osteictios-13.html&quot;&gt;peces&lt;/a&gt;.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;script async=&quot;&quot; src=&quot;//pagead2.googlesyndication.com/pagead/js/adsbygoogle.js&quot;&gt;&lt;/script&gt;
&lt;!--Parajes naturales del Cantábrico--&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;ins class=&quot;adsbygoogle&quot; data-ad-client=&quot;ca-pub-9321957186583419&quot; data-ad-format=&quot;auto&quot; data-ad-slot=&quot;1049916856&quot; style=&quot;display: block;&quot;&gt;&lt;/ins&gt;&lt;script&gt;
(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});
&lt;/script&gt;

&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;color: #fce5cd; font-size: large;&quot;&gt;La Huelga&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #fce5cd;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhJn-wEcxO5SUk9ijlN1c_bRWQZjsa8PNPWEmll4BhPnQsbT0ATCEqqb5rwLDOaDf3igdl1w2ipQvI4hEpsY9uEoqOOrxDmY1O72yeFbAvnoKZTgA1pVkRwf0BM8SDdSXHP4qtOXFQHHw0/s1600/huelga.jpg&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;600&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhJn-wEcxO5SUk9ijlN1c_bRWQZjsa8PNPWEmll4BhPnQsbT0ATCEqqb5rwLDOaDf3igdl1w2ipQvI4hEpsY9uEoqOOrxDmY1O72yeFbAvnoKZTgA1pVkRwf0BM8SDdSXHP4qtOXFQHHw0/s640/huelga.jpg&quot; width=&quot;900&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
El río San Cecilio desemboca en el mar a la altura de Villahormes, formando la &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/ecologia-ecosistemas-marinos.html&quot;&gt;playa &lt;/a&gt;de La Huelga, cuyas aguas están excepcionalmente &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/el-medio-fisico.html&quot;&gt;oxigenadas &lt;/a&gt;gracias al cauce fluvial, que así mismo rebaja notablemente la temperatura del agua. Una senda marítima continúa desde este arenal hacia el este, por el que podemos admirar de nuevo el imponente paisaje costero de Asturias, con sus numerosas bahías e islas rocosas.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;color: #fce5cd; font-size: large;&quot;&gt;Gulpiyuri&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #fce5cd;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi7tLLUDfr7MGRSlO3Pkv2V8NKaysbPmWShwF6zwg9yBgVz6ruUhaeSnC5y04EEeUPnOH8NpJwMCIJynRDAoVIJZcWgjMYn5DQmjkThhQQhNSjhOaHMMLrPBPHikLB4jLdyNZX3_cBV0GI/s1600/gulpiyuri.jpg&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;550&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi7tLLUDfr7MGRSlO3Pkv2V8NKaysbPmWShwF6zwg9yBgVz6ruUhaeSnC5y04EEeUPnOH8NpJwMCIJynRDAoVIJZcWgjMYn5DQmjkThhQQhNSjhOaHMMLrPBPHikLB4jLdyNZX3_cBV0GI/s640/gulpiyuri.jpg&quot; width=&quot;900&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
Sin duda el &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/ecologia-ecosistemas-marinos.html&quot;&gt;arenal &lt;/a&gt;más singular de la costa asturiana, y al parecer único en el mundo. La peculiaridad de Gulpiyuri es que se trata de una playa interior, totalmente rodeada por tierra, pero en la que se manifiestan igualmente las &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/el-medio-fisico.html&quot;&gt;mareas &lt;/a&gt;debido a que la playa está comunicada con el mar a través de un estrecho túnel de unos 80 m de longitud, que se puede recorrer con precaución durante las bajamares más vivas. Gulpiyuri está declarada como Monumento Natural, y es accesible desde el barrio de Naves.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;color: #fce5cd; font-size: large;&quot;&gt;San Antolín&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #fff2cc;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;color: #fce5cd;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgR689tlW1Lf2hzteyOxPSY_78iAJGonKJGF89Ca790DKbyzBKFHGJJpJUp-DIyjbA_DB4zd17ka7u-rqK1el6-DpuHGibPmwN3Indo4f_7fdew6KqQM74CSaurwa9tNNaxbKiVgSwa1HA/s1600/san+antolin.jpg&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;550&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgR689tlW1Lf2hzteyOxPSY_78iAJGonKJGF89Ca790DKbyzBKFHGJJpJUp-DIyjbA_DB4zd17ka7u-rqK1el6-DpuHGibPmwN3Indo4f_7fdew6KqQM74CSaurwa9tNNaxbKiVgSwa1HA/s640/san+antolin.jpg&quot; width=&quot;900&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
También desde Naves se puede acceder a la &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/ecologia-ecosistemas-marinos.html&quot;&gt;playa &lt;/a&gt;de San Antolín, de gran tamaño, ubicada entre las puntas de La Dehesa y Pistaña. Un arenal que presenta a su vez gruesos cantos rodados acumulados por el río Bedón que desemboca aquí, responsable además de la baja temperatura del agua. La ladera del este de la playa se está desgranando por la &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/el-medio-fisico.html&quot;&gt;erosión&lt;/a&gt;.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;color: #fce5cd; font-size: large;&quot;&gt;Torimbia y Toranda&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #fce5cd;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
Siguiendo hacia el Este, pasamos las puntas e islotes de Pistaña para alcanzar una espectacular &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/ecologia-ecosistemas-marinos.html&quot;&gt;playa &lt;/a&gt;en forma de luna llamada Torimbia, la más virgen de todas dado su acceso: es necesario dejar el vehículo en un alto cerca del pueblo de Niembro y descender una pista forestal para llegar al arenal, carente totalmente de edificaciones.&lt;br /&gt;
También en Niembro, y con un acceso mucho más asequible, se encuentra la playa de Toranda, de menor tamaño y más frecuentada. En &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/el-medio-fisico.html&quot;&gt;bajamar &lt;/a&gt;se descubren muchos escollos rocosos que ofrecen una excelente posibilidad para el &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2008/01/buceo-recreativo-sin-equipo-autonomo.html&quot;&gt;buceo&lt;/a&gt;.&lt;br /&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;http://www.360cities.net/image/playas-de-niembru-llanes-asturias#0.00,0.00,70.0&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;Panorama esférico&lt;/a&gt; desde el alto de Cabo Prieto, con vistas a los arenales de Torimbia (O) y Toranda (E).&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;color: #fce5cd; font-size: large;&quot;&gt;Barro y Los Sorraos&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #fce5cd;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
Ya en la localidad de Barro, distinguimos numerosas &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/ecologia-ecosistemas-marinos.html&quot;&gt;playas &lt;/a&gt;y calas pequeñas, muchas de ellas desaparecen en &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/el-medio-fisico.html&quot;&gt;pleamar&lt;/a&gt;, intercaladas entre pequeñas puntas y grandes islotes que conforman así un conjunto paisajístico espectacular.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;http://www.360cities.net/image/asturias-llanes-playa-de-barro-01#45.80,2.50,77.5&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;Panorama esférico&lt;/a&gt; de las playas de Barro (O) y Los Sorraos (E), junto a éste último se ubica el cámping homónimo.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;i&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;color: #fce5cd; font-size: large;&quot;&gt;Troenzo, Tayada y Borizo&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: #fce5cd;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Siguiendo hacia el E, encontramos otro camping costero que da nombre a la siguiente &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/ecologia-ecosistemas-marinos.html&quot;&gt;cala&lt;/a&gt;: Troenzo, iniciando aquí una gran península el cuya vertiente OCC encontramos otra cala solo visible en &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/el-medio-fisico.html&quot;&gt;bajamar&lt;/a&gt;: Tayada.&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;http://www.360cities.net/image/troenzo-and-tayada-beaches-celorio-llanes#342.20,8.20,80.0&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;Panorama esférico&lt;/a&gt; que engloba las calas de Troenzo (O) y Tayada (E).&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Desde esta península el paisaje se presenta espectacular mirando hacia el E, ya en las inmediaciones de la localidad de Celorio, con vistas a grandes y serpenteantes &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com.es/p/islas-del-cantabrico.html&quot;&gt;islas &lt;/a&gt;como Arnielles, además de la &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/ecologia-ecosistemas-marinos.html&quot;&gt;playa &lt;/a&gt;de Borizo.&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://www.360cities.net/image/borizu-beach-celorio-llanes&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;Panorama esférico&lt;/a&gt; de la playa de Borizo en bajamar.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;i&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;color: #fce5cd; font-size: large;&quot;&gt;Playas de Celorio&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: #fce5cd;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Celorio es ya un pueblo importante y preparado ya para un turismo más convencional, con numerosos hoteles y apartamentos, e incluso un modesto puerto. Su &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/ecologia-ecosistemas-marinos.html&quot;&gt;arenal &lt;/a&gt;más destacable es La Palombina, una doble playa que se divide en dos en &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/el-medio-fisico.html&quot;&gt;pleamar&lt;/a&gt;, y la pequeña cala de Los Frailes, situada a los pies de un viejo convento.&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://www.360cities.net/image/asturias-llanes-celorio-playa-palombina-los-frailes&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;Panorama esférico&lt;/a&gt; de la playa de Palombina y la cala de los Frailes en el barrio de Celorio.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;i&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;color: #fce5cd; font-size: large;&quot;&gt;Playa de Poo&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: #fce5cd;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
La última &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/ecologia-ecosistemas-marinos.html&quot;&gt;playa &lt;/a&gt;destacable antes de llegar al núcleo urbano de Llanes es Poo, un arenal que se forma en la desembocadura del arroyo Vallina.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiOcHRa0gy-fL1DALk5HzamqJDDo1qADu0MxteCcuuILpk1xrKkwEBnqXGMrMmFMm26Ow2yggCitBUS0KDSMjk3mFBA52qC5TDRSAn6TERje1UOKLdsrlbvCPNsPC6_-TWjTOdwE22VR3o/s1600/poo.jpg&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;550&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiOcHRa0gy-fL1DALk5HzamqJDDo1qADu0MxteCcuuILpk1xrKkwEBnqXGMrMmFMm26Ow2yggCitBUS0KDSMjk3mFBA52qC5TDRSAn6TERje1UOKLdsrlbvCPNsPC6_-TWjTOdwE22VR3o/s640/poo.jpg&quot; width=&quot;900&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;Ribadesella&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
&lt;iframe allowfullscreen=&quot;&quot; frameborder=&quot;0&quot; height=&quot;720&quot; src=&quot;https://www.youtube.com/embed/cFG4bly1OzY&quot; width=&quot;1280&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;&lt;u&gt;Llanes&lt;/u&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
&lt;iframe allowfullscreen=&quot;&quot; frameborder=&quot;0&quot; height=&quot;720&quot; src=&quot;https://www.youtube.com/embed/XkPeFSEV0dg&quot; width=&quot;960&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://cantabrico2007.blogspot.com/feeds/2675110018296560849/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/7160001763776376833/2675110018296560849' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7160001763776376833/posts/default/2675110018296560849'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7160001763776376833/posts/default/2675110018296560849'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://cantabrico2007.blogspot.com/2016/06/costa-oriental-de-asturias.html' title='Costa oriental de Asturias'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiLTwEotcoponmVx5d2f5wBOa2PhHx7A4QpFKNBh00HbM8AQTpWHdwoQBPJxsXngtoZpkeLxUZAcYqtiRtALWdL72IAZWGLlCdG4sQ7wLOn8Q6ENFq-o8oPGzodGippP1gZ3E3Ty0ysMUA/s72-c/0.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7160001763776376833.post-8031183105071115598</id><published>2015-12-02T20:52:00.004+01:00</published><updated>2021-01-10T13:32:43.470+01:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Medio físico"/><title type='text'>Parque Natural de Aizkorri - Aratz</title><content type='html'>&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj-siCx0Xc0XPOdQcsIrReVKhga93nAi-ENtQViGd21e2JtACnh6q_leBVyo_AzgF1nzMz1nAMHSDqtXoDk_gUIZifBaPDAOhW5MdY0I7tvyOiCsg2hTDkTgdYaC-kmQ631RZ8_7HokWI4/s1600/Nueva+imagen+de+mapa+de+bits.bmp&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;220&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj-siCx0Xc0XPOdQcsIrReVKhga93nAi-ENtQViGd21e2JtACnh6q_leBVyo_AzgF1nzMz1nAMHSDqtXoDk_gUIZifBaPDAOhW5MdY0I7tvyOiCsg2hTDkTgdYaC-kmQ631RZ8_7HokWI4/s640/Nueva+imagen+de+mapa+de+bits.bmp&quot; width=&quot;1000&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
El &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/el-medio-fisico.html&quot;&gt;relieve &lt;/a&gt;guipuzcoano presenta una gran complejidad, y está caracterizado por numerosas montañas de talla modesta que encierran entre si profundos valles irrigados por cauces cortos pero caudalosos.&lt;br /&gt;
De todas las montañas de Guipúzcoa, hay que destacar obviamente la más alta de ellas: el Aitxuri, que es además la mayor elevación del País Vasco con sus 1551 m. Situado en plena sierra de Aizkorri, que junto con el vecino Aratz, conforma un &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2008/02/conservacin-del-medio-ambiente-marino.html&quot;&gt;parque natural protegido&lt;/a&gt; declarado como tal en 1994 por el Gobierno Vasco.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiPuOqBPBdZgVzbn7el1Ai0JMKPAcM6JXireb6nSnNSCOLzL-D3w0ESnItEJ2BJLbUyWpC1pwvj9UwhJ2vG3d3JUCJr5ZWMkEpgRT7hfoW3_kVKdVBJVezW_x8uEnNAs8ff5vjgfbRj2vc/s1600/ubicacion.jpg&quot; style=&quot;clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiPuOqBPBdZgVzbn7el1Ai0JMKPAcM6JXireb6nSnNSCOLzL-D3w0ESnItEJ2BJLbUyWpC1pwvj9UwhJ2vG3d3JUCJr5ZWMkEpgRT7hfoW3_kVKdVBJVezW_x8uEnNAs8ff5vjgfbRj2vc/s1600/ubicacion.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;Ubicación y geografía&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
El Parque Natural de Aizkorri - Aratz ocupa prácticamente toda la frontera Sur de Guipúzcoa con Álava, tal y como vemos en la imagen. El área comprende 194 Km2 repartidos en 11 municipios: 4 alaveses (Aspárrena, Zalduendo de Álava, San Millán y Barrundia) y 7 guipuzcoanos (Salinas de Léniz, Escoriaza, Arechavaleta, Oñate, Legazpia, Ceráin y Cegama).&lt;br /&gt;
Gracias a su ubicación geográfica especial, el parque de Aizkorri y Aratz supone un importante corredor ecológico entre los Pirineos y la &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/el-medio-fisico.html&quot;&gt;Cordillera Cantábrica&lt;/a&gt; del N de España.&lt;br /&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
&lt;iframe allowfullscreen=&quot;&quot; frameborder=&quot;0&quot; height=&quot;720&quot; src=&quot;https://www.youtube.com/embed/6nTWaKYsHNI&quot; width=&quot;1280&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;script async=&quot;&quot; src=&quot;//pagead2.googlesyndication.com/pagead/js/adsbygoogle.js&quot;&gt;&lt;/script&gt;
&lt;!--Parajes naturales del Cantábrico--&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;ins class=&quot;adsbygoogle&quot; data-ad-client=&quot;ca-pub-9321957186583419&quot; data-ad-format=&quot;auto&quot; data-ad-slot=&quot;1049916856&quot; style=&quot;display: block;&quot;&gt;&lt;/ins&gt;&lt;script&gt;
(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});
&lt;/script&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;La sierra de Aizkorri&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjQnYkhJsfMs267bmY58wHQB2TXMRbRPcOYk1x2vfSYKh1T-UnlgXCdnXJhyphenhyphenVgks4ELLBHpI5T5_xFlTwXn1EMIFvFe9IXgONT844vDf_PQTDva6YtRG8oeDXBIjJbwNMjFdLPmOw1ZQZo/s1600/sierraa.jpg&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;400&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjQnYkhJsfMs267bmY58wHQB2TXMRbRPcOYk1x2vfSYKh1T-UnlgXCdnXJhyphenhyphenVgks4ELLBHpI5T5_xFlTwXn1EMIFvFe9IXgONT844vDf_PQTDva6YtRG8oeDXBIjJbwNMjFdLPmOw1ZQZo/s640/sierraa.jpg&quot; width=&quot;1100&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
El montañismo es uno de los atractivos del parque natural, sin duda gracias a su &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/el-medio-fisico.html&quot;&gt;relieve &lt;/a&gt;singular y belleza de sus paisajes. La sierra de Aizkorri es el corazón mismo del parque, una escarpada cadena de montañas de naturaleza caliza que hace millones de años fue un arrecife de coral, que emergió del mar por el levantamiento de la placa tectónica de la Península Ibérica.&lt;br /&gt;
La sierra de Aizkorri describe un cordal en dirección NW-SE cuyas cimas más significativas las podemos ubicar en el mapa adjunto, siendo la más alta de todas ellas el Aitxuri, cuyo panorama esférico podemos contemplar en &lt;a href=&quot;https://www.360cities.net/image/aitxuri-1551m&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;este enlace&lt;/a&gt;.&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Dada la gran prominencia del Aitxuri (943 m), de hecho ocupa el puesto 36º entre las montañas peninsulares, las vistas desde su cima en un día claro y despejado son extremadamente amplias, siendo visibles montañas tan lejanas como el &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2011/06/collados-del-ason-y-circo-de-lunada.html&quot;&gt;Castro Valnera&lt;/a&gt; en Burgos, el Pirineo Oscense, el propio Mar Cantábrico, San Lorenzo de Valdezcaray y Peña Cebollera en La Rioja, e incluso el Moncayo (Zaragoza - Soria).&lt;/div&gt;
&lt;table cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;float: left; margin-right: 1em; text-align: left;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEie1EfPMvHfShjAwkg2Ndpvwgr-XtsbmWdzrTHkSR28BzGXKy6-2tC9nKDx5OZmvIfhF6V0dEU3QzXELhjI6zqJmVNrKKVTCXIGrKK__hgJABA6CeV90VTyTpmfVC6Eni7FEPXwOwQdR3Q/s1600/refugio.jpg&quot; style=&quot;clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;432&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEie1EfPMvHfShjAwkg2Ndpvwgr-XtsbmWdzrTHkSR28BzGXKy6-2tC9nKDx5OZmvIfhF6V0dEU3QzXELhjI6zqJmVNrKKVTCXIGrKK__hgJABA6CeV90VTyTpmfVC6Eni7FEPXwOwQdR3Q/s640/refugio.jpg&quot; width=&quot;640&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Inauguración del refugio de Aizkorri en 1934&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;float: right; margin-left: 1em; text-align: right;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgYEkHp11W35_2DPaVX-Imq_d0oVu_Fbpj5_py90_TbZSmLqJ1pXKHe8BolRI_bQYIY9g73w-lQfD1j1P8ZSwDnHR-QLqEiF6ycX_rQ_B_Em2AZarU1fW3KLFVwzgCryxnQd-kZS1A2LFs/s1600/ermita.jpg&quot; style=&quot;clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;266&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgYEkHp11W35_2DPaVX-Imq_d0oVu_Fbpj5_py90_TbZSmLqJ1pXKHe8BolRI_bQYIY9g73w-lQfD1j1P8ZSwDnHR-QLqEiF6ycX_rQ_B_Em2AZarU1fW3KLFVwzgCryxnQd-kZS1A2LFs/s400/ermita.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Ermita de Santo Cristo en la cima de Aizkorri&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
El Aitxuri no siempre ha sido el punto más alto de la sierra, al menos oficialmente. Durante mucho tiempo se creía que era su vecino Aketegi, situado apenas a 100 m hacia el SE, la cima más elevada, pero las mediciones precisas realizadas a mediados de los 80 comprobaron que el Aitxuri medía 2 m más que el Aketegi: 1551 y 1549 m respectivamente. De hecho, el vértice geodésico del Aketegi es mucho más destacado que el del Aitxuri, y se puede visualizar incluso desde imagen satélite.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Aizkorri es el nombre de esta sierra y de su cumbre más popular, hasta tal punto que a menudo se afirma erróneamente que es el Aizkorri la montaña más alta del País Vasco, obviando los hitos de Aitxuri y Aketegi. La cima de Aizkorri mide exactamente 1523 m de altitud, y es muy famosa por su vieja ermita del Santo Cristo, y el refugio de montaña construido el 8 de julio de 1934.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
En la siguiente fotografía se señalizan las cumbres importantes de la sierra vistas desde la campa de Urbia:&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiLkBSnlBH9wl2G1AMjoevcY56PybT8QkKYWnAyAZRs5Oaj6_873MRp3SYRj2JTA_RovuOmJhgz0X6YR03Ud9RcNOz6kARTCt93cigRQRJY6YeY74Hn5Ty6ftneGaRiak6wGcCg8KkZnso/s1600/sierra.bmp&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiLkBSnlBH9wl2G1AMjoevcY56PybT8QkKYWnAyAZRs5Oaj6_873MRp3SYRj2JTA_RovuOmJhgz0X6YR03Ud9RcNOz6kARTCt93cigRQRJY6YeY74Hn5Ty6ftneGaRiak6wGcCg8KkZnso/s1600/sierra.bmp&quot; style=&quot;height: 440px; width: 1200px;&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: justify;&quot;&gt;
El cresterío que engloba todas estas cimas, desde Aizkorri hasta Arbelaitz, puede ser recorrido en su totalidad coronando todas las cumbres, aunque es preciso elegir un día de primavera o verano para contar con más horas de luz y evitar también las traicioneras placas de hielo que se acumulan en las angostas grietas rocosas durante el invierno.&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;Aratz&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjFijCmrduUhr8AG0hELiOCYK9dFAy3qI9tgUgP01tfmQhCFi8m0A9aHJJFtevAfnYNMaE9hZdVyhSFDClJJUYTF1LYAjeGBl4jBNwr_vcLJF3_xNQGOjOPHG971Oc4FLLpqNk7TzBa1AM/s1600/aratz+%25281%2529.jpg&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;327&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjFijCmrduUhr8AG0hELiOCYK9dFAy3qI9tgUgP01tfmQhCFi8m0A9aHJJFtevAfnYNMaE9hZdVyhSFDClJJUYTF1LYAjeGBl4jBNwr_vcLJF3_xNQGOjOPHG971Oc4FLLpqNk7TzBa1AM/s640/aratz+%25281%2529.jpg&quot; style=&quot;height: 450px; width: 900px;&quot; width=&quot;640&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Monte Aratz desde la cumbre de Aizkorri&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: justify;&quot;&gt;
Muy cerca de la sierra de Aizkorri, al E se encuentran los montes de Altzania, donde se yergue de nuevo una cumbre caliza de 1445 m de altitud denominada Aratz, que también forma parte del parque natural. La importante altitud de esta cima hace que la nieve la cubra durante bastante tiempo, circunstancia que se aprovechó en el pasado para construir neveros o &lt;i&gt;elurzuloak &lt;/i&gt;de hasta 80 m de profundidad&amp;nbsp;en donde se almacenaba el hielo para su posterior venta por los pueblos cercanos.&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg24weqG3JiXFaBCic49mOaPY95SKzIm-gtWsVzQR9vm9R15OGuvjD81XXzmyl5QwffSU5XC4-NIbg8v19h0njZaVsLOJCNEJA3ZZweBWSejERttbUrz5nk3a8uAEuuTuaQXjDqznHWRTE/s1600/aratz.jpg&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;298&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg24weqG3JiXFaBCic49mOaPY95SKzIm-gtWsVzQR9vm9R15OGuvjD81XXzmyl5QwffSU5XC4-NIbg8v19h0njZaVsLOJCNEJA3ZZweBWSejERttbUrz5nk3a8uAEuuTuaQXjDqznHWRTE/s640/aratz.jpg&quot; style=&quot;height: 420px; width: 900px;&quot; width=&quot;640&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Cima del Aratz con el Aizkorri de fondo&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: justify;&quot;&gt;
El collado que separa la sierra de Aizkorri con los montes de Altzaina se denomina San Adrián, está ubicado a 1008 m de altura, cuyo túnel seminatural supone una importante vía de comunicación entre los profundos valles guipuzcoanos y la extensa Llanada Alavesa. En su interior se ubica además la ermita de San Adrián, de origen medieval.&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg-2odK6dUcZWR7UYPo-JJNtsiyz6NfpSUsRMNUDRzqZxnGzFOZQHsDYWC82Z72VduTuGB2odOaIAuWSqHf1xU8WsFhaIjgepJdsl7f7mTga334hp3yPc8VFT-btdUlxo9y8fRSubDw6nM/s1600/ermita+san+adrian.jpg&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;480&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg-2odK6dUcZWR7UYPo-JJNtsiyz6NfpSUsRMNUDRzqZxnGzFOZQHsDYWC82Z72VduTuGB2odOaIAuWSqHf1xU8WsFhaIjgepJdsl7f7mTga334hp3yPc8VFT-btdUlxo9y8fRSubDw6nM/s640/ermita+san+adrian.jpg&quot; style=&quot;height: 650px; width: 900px;&quot; width=&quot;640&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Paso y ermita de San Adrián, entre la sierra de Aizkorri y los montes de Altzaina&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;El santuario de Aránzazu&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhl5DIxXhAGE5EtIy0-Yh9TvLEC-Gd0EU7Dy2a8JIaLbgKnsjdYR8ipDcms3jMgqqZeqYLKqTNNvHruWnEP6V0loLCZBxNIFtMYuaUuypO7jhyphenhyphen2kggjwMstOX4h0fmL7iqsVXcZu6OBJGI/s1600/Arantzazuko_santutegiko_ikuspegia.jpg&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;614&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhl5DIxXhAGE5EtIy0-Yh9TvLEC-Gd0EU7Dy2a8JIaLbgKnsjdYR8ipDcms3jMgqqZeqYLKqTNNvHruWnEP6V0loLCZBxNIFtMYuaUuypO7jhyphenhyphen2kggjwMstOX4h0fmL7iqsVXcZu6OBJGI/s640/Arantzazuko_santutegiko_ikuspegia.jpg&quot; style=&quot;height: 1000px; width: 1100px;&quot; width=&quot;640&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEic-Iw3_5vhaoju1IN73J9hjmbj7tpicc7e_O112i_TSVQL5KUGiA-5YHJZjFfaH8p72_WSU0G8PvxPOzY271RLkkH1DOCMhJIg8tRjCEgiJ29sXzemLhG7I75gbB7750aJvXNLj0Ko8JU/s1600/Virgen_de_Ar%25C3%25A1ntzazu_3.JPG&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEic-Iw3_5vhaoju1IN73J9hjmbj7tpicc7e_O112i_TSVQL5KUGiA-5YHJZjFfaH8p72_WSU0G8PvxPOzY271RLkkH1DOCMhJIg8tRjCEgiJ29sXzemLhG7I75gbB7750aJvXNLj0Ko8JU/s320/Virgen_de_Ar%25C3%25A1ntzazu_3.JPG&quot; width=&quot;240&quot; /&gt;&lt;/a&gt;El Santuario de Nª Sra. Aránzazu supone el punto de partida básico para casi todas las rutas de montaña del parque, es además un importante lugar de culto a la Virgen de Aránzazu, que según la leyenda se apareció en este lugar en el año 1469. Desde 1514 este santuario está al servicio de la orden de los Franciscanos, y a lo largo de los siglos ha sufrido una serie de graves incendios que han provocado la irreparable pérdida de reliquias y objetos arqueológicos, estas catástrofes sucedieron en los años 1553, 1622 y 1822. El siglo XIX fue especialmente trágico para el santuario, ya que fue objeto de ataques circunscritos en numerosas contiendas bélicas, como la Guerra de Independencia o la I Guerra Carlista.Ya en 1950 se comienza a trabajar en un nuevo edificio: la Basílica, diseñada por los arquitectos Sáenz de Oiza y Luis Laorga. Además, importantes figuras del arte intervinieron en la realización de algunos elementos de la obra: la fachada principal fue esculpida por Jorge Oteiza, Lucio Muñoz se encargó de las pinturas que adornan el ábside, Eduardo Chillida esculpió las puertas de acceso principal, Fray Javier Mª Álvarez de Eulate forjó las vidrieras, y Néstor Basterretxea decoró las paredes de la cripta.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;clear: both; text-align: justify;&quot;&gt;
En 1955 se celebra la primera liturgia en la Basílica de Aránzazu, aunque el conjunto arquitectónico no se completa en su totalidad hasta 1969, coincidiendo con el V Centenario de la aparición de la Virgen de Aránzazu.&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://cantabrico2007.blogspot.com/feeds/8031183105071115598/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/7160001763776376833/8031183105071115598' title='1 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7160001763776376833/posts/default/8031183105071115598'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7160001763776376833/posts/default/8031183105071115598'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://cantabrico2007.blogspot.com/2015/12/parque-natural-de-aizkorri-aratz.html' title='Parque Natural de Aizkorri - Aratz'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj-siCx0Xc0XPOdQcsIrReVKhga93nAi-ENtQViGd21e2JtACnh6q_leBVyo_AzgF1nzMz1nAMHSDqtXoDk_gUIZifBaPDAOhW5MdY0I7tvyOiCsg2hTDkTgdYaC-kmQ631RZ8_7HokWI4/s72-c/Nueva+imagen+de+mapa+de+bits.bmp" height="72" width="72"/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7160001763776376833.post-1800817659297335865</id><published>2015-05-03T01:13:00.002+02:00</published><updated>2021-01-10T13:33:42.524+01:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Medio físico"/><title type='text'>Parque Natural de Armañón</title><content type='html'>&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhVUia5QYAKjMls_t0dFdD0SRDxLVrwg95O8orNF0fKC7LFSlv2EtuwxRE3hJkjCpyII3Mb4pvaDQGeqfD8Tk70Y3-qxyvUWt1O_MTf255OOzsuEtt3GyKkz2Dzg2bBhlJ0dGR0NYUwqUc/s1600/1978987.jpg&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;570&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhVUia5QYAKjMls_t0dFdD0SRDxLVrwg95O8orNF0fKC7LFSlv2EtuwxRE3hJkjCpyII3Mb4pvaDQGeqfD8Tk70Y3-qxyvUWt1O_MTf255OOzsuEtt3GyKkz2Dzg2bBhlJ0dGR0NYUwqUc/s1600/1978987.jpg&quot; width=&quot;1200&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;El pueblo de Ranero a los pies del Picón del Carlista.&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;float: right; margin-left: 1em; text-align: right;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjCQaInre1YW8Ix29lfSukNqYc0WUTvTBd0sUp_yFASmCsJ-uOMAhT5ij3V89h-gTqiReZgGbPkbAzh5CFTdBCm_zL0FH3whMTE8zzXxV4Dc8BUbw9hMWXYKWChGF019457xQLJJubtdIM/s1600/pais-vasco.gif&quot; style=&quot;clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;255&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjCQaInre1YW8Ix29lfSukNqYc0WUTvTBd0sUp_yFASmCsJ-uOMAhT5ij3V89h-gTqiReZgGbPkbAzh5CFTdBCm_zL0FH3whMTE8zzXxV4Dc8BUbw9hMWXYKWChGF019457xQLJJubtdIM/s1600/pais-vasco.gif&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Ubicación del parque en el País Vasco.&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
El Parque Natural de Armañón es el noveno parque natural que existe en el País Vasco, declarado como tal en 2006, situado dentro de la provincia de Vizcaya en la comarca de las Encartaciones. Sus 3519 ha se reparten entre los municipios de Carranza y Trucíos. El área detallada que se aprecia en el mapa corresponde solo a las 2971 ha que cuentan con la correspondiente &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2008/02/conservacin-del-medio-ambiente-marino.html&quot;&gt;protección ambiental&lt;/a&gt;, las casi 600 ha restantes suponen un anillo periférico de protección.&lt;br /&gt;
Este parque natural se distingue por su extraordinaria diversidad de paisajes y ecosistemas, básicamente los más característicos que nos podemos encontrar en el &lt;span id=&quot;goog_125579573&quot;&gt;&lt;/span&gt;Norte de España&lt;span id=&quot;goog_125579574&quot;&gt;&lt;/span&gt;: verdes prados y pastizales, frondosos bosques de roble y encina, y escarpadas cumbres de roca caliza desnuda. Su ubicación resulta también bastante singular en lo que a la &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/el-medio-fisico.html&quot;&gt;geografía &lt;/a&gt;se refiere, pues es un territorio vizcaíno que se encuentra rodeado en buena medida por la provincia de Cantabria, tanto al Norte del parque natural como al sudeste por el enclave de Villaverde de Trucíos, un ayuntamiento dentro de Vizcaya que son embargo pertenece administrativamente a Cantabria.&lt;br /&gt;
La extraordinaria vía de comunicación que el río Carranza ha abierto entre Vizcaya y Cantabria también se incluye en este paraje protegido: un profundo socavón que es el resultado de haber disuelto la caliza de los montes rocosos que separan ambas provincias durante millones de años, a través del cual discurre la línea ferroviaria Bilbao - Santander y la carretera CA-152 / C-150, que comunican las localidades de Carranza y Gibaja.&lt;br /&gt;
Por su extremo nororiental también destaca la vía de comunicación que ha abierto el &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com.es/p/rios-de-la-vertiente-cantabrica.html&quot;&gt;río Agüera&lt;/a&gt;, un cauce menor que comunica los pueblos de Trucíos en Vizcaya, con Agüera y Guriezo en Cantabria, a través de la carretera CA-151.&lt;br /&gt;
Este área de silueta caprichosa guarda importantes atractivos que iremos describiendo en esta entrada.&lt;br /&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi69vQ71x7exCjkNizIUhayx_orsJyBXjMqiQ-aLgd-uRCNs_axkMwX7LxEMvXs0prRO3ZDPIemgeXuMrIoZxRg9QJoUKa1WIk2Nz2vqBlRIsKqhgkPGQ1waxrv98nMvI8C_ZNu0_siU-s/s1600/64089723.jpg&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;650&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi69vQ71x7exCjkNizIUhayx_orsJyBXjMqiQ-aLgd-uRCNs_axkMwX7LxEMvXs0prRO3ZDPIemgeXuMrIoZxRg9QJoUKa1WIk2Nz2vqBlRIsKqhgkPGQ1waxrv98nMvI8C_ZNu0_siU-s/s1600/64089723.jpg&quot; width=&quot;1200&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Vista aérea de la parte occidental del parque. Al fondo se pueden divisar los &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2011/06/collados-del-ason-y-circo-de-lunada.html&quot;&gt;montes de Hornijo y las grandes montañas del circo de Lunada&lt;/a&gt;, ya en la provincia de Burgos.&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;script async=&quot;&quot; src=&quot;//pagead2.googlesyndication.com/pagead/js/adsbygoogle.js&quot;&gt;&lt;/script&gt;
&lt;!--Parajes naturales del Cantábrico--&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;ins class=&quot;adsbygoogle&quot; data-ad-client=&quot;ca-pub-9321957186583419&quot; data-ad-format=&quot;auto&quot; data-ad-slot=&quot;1049916856&quot; style=&quot;display: block;&quot;&gt;&lt;/ins&gt;&lt;script&gt;
(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});
&lt;/script&gt;

&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;Montañismo: montes de Armañón, Jorrios y Picón del Carlista&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
El Parque Natural de Armañón cuenta dentro de su área con una serie de cimas interesantes que bien vale la pena su ascenso. Sin duda la principal de todas ellas es el propio Armañón, que da nombre al parque, y que como se ve en el mapa ocupa prácticamente el centro geográfico del &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2008/02/conservacin-del-medio-ambiente-marino.html&quot;&gt;área protegida&lt;/a&gt;. En el siguiente vídeo se pueden apreciar los paisajes y detalles que se pueden disfrutar al ascender esta montaña desde la aldea de Paules, aún fuera del parque natural. El monte Armañón, a veces llamado también Mañón, tiene una altura de 856 m, y desde su cima se pueden divisar buena parte de los Montes Vascos, especialmente la &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2014/03/los-montes-de-ordunte.html&quot;&gt;sierra de Ordunte&lt;/a&gt;, los &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2015/04/montes-de-triano-gumeran.html&quot;&gt;montes de Gumeran&lt;/a&gt;, el &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2014/04/el-macizo-de-ganecogorta.html&quot;&gt;Ganecogorta&lt;/a&gt;, &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2011/06/collados-del-ason-y-circo-de-lunada.html&quot;&gt;la sierra de Hornijo y el circo glaciar de Lunada&lt;/a&gt;.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
&lt;iframe allowfullscreen=&quot;&quot; frameborder=&quot;0&quot; height=&quot;720&quot; src=&quot;https://www.youtube.com/embed/W3T-jSHz9kg&quot; width=&quot;1280&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Además del Armañón, otro pico interesante y bastante espectacular es Jorrios, una montaña totalmente rocosa y escarpada no muy lejana al Armañón, cuya altitud es de 839 m.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgqa1x4ixEl4LqGUzcp9ZRiOlHglz_CxAmaKfHVSFlaSdDi9VArHbPbGXKBWJjtDIrcLJADNGSAQFWwkjx9JOq8sC-2X9QNnUUiwNcKCTkvRY7dpnWFz_-9Ldr1J9kEvslY7LGJFgkPCkM/s1600/jorrios.jpg&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;450&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgqa1x4ixEl4LqGUzcp9ZRiOlHglz_CxAmaKfHVSFlaSdDi9VArHbPbGXKBWJjtDIrcLJADNGSAQFWwkjx9JOq8sC-2X9QNnUUiwNcKCTkvRY7dpnWFz_-9Ldr1J9kEvslY7LGJFgkPCkM/s640/jorrios.jpg&quot; width=&quot;900&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Los Jorrios visto desde la ladera del Armañón.&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;br /&gt;
Una zona que llama la atención es el intrincado macizo calcáreo fuertemente erosionado, que desde Los Jorrios desciende en dirección al pueblo de Agüera, formando un conjunto que supone un caos de puntas y hoyadas en el confín de Vizcaya y Cantabria, cuya extensión aproximada abarcaría unas 1000 ha. El montañero no suele transitar estos arduos pedregales, sin embargo el lugar siempre ha mantenido el interés espeleológico desde sus primeras incursiones en los años 60. La Torcas del Pico y de la Mazuela son simas que destacan por su profundidad de más de 300 m. La Cueva de la Mora, cerca de Basinagre, es sumamente destacable por requerir un descenso subacuático más que relevante: 111 metros de profundidad.
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiDdVoG6K-G9_9GfXnvm132tS2Hb1umsWEJIqGE_R3-l1SRRFpIr3loglAYodBPOBpus0gceRAc2YBiw1OFYKA6NFve2tvriilzIx3Wl_I-U8hIGtcHRK9rSwTzSneJwZv3Oc1251V5DOo/s1600/ranero.jpg&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;400&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiDdVoG6K-G9_9GfXnvm132tS2Hb1umsWEJIqGE_R3-l1SRRFpIr3loglAYodBPOBpus0gceRAc2YBiw1OFYKA6NFve2tvriilzIx3Wl_I-U8hIGtcHRK9rSwTzSneJwZv3Oc1251V5DOo/s640/ranero.jpg&quot; width=&quot;900&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;El barrio de Las Llamas y el rocoso Picón del Carlista al fondo.&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;br /&gt;
Y por último hay que destacar también el Picón del Carlista, a veces llamado también Ranero por la proximidad de este pueblo a su cima, que mide 721 m. Otra montaña fronteriza entre Cantabria y Vizcaya que supone el lado Norte de la vía de comunicación que el río Carranza ha abierto entre estas dos provincias formando sendos barrancos. El nombre de &quot;&lt;i&gt;Carlista&lt;/i&gt;&quot; hace referencia a una leyenda que afirma que un general carlista decidió lanzarse al vacío desde su cumbre para evitar la rendición ante los liberales en la batalla de Ramales de la Victoria (año 1839) durante la I Guerra Carlista. El Picón del Carlista es una de las tantas cimas y antecimas llamadas genéricamente peñas de Ranero, que apenas destacan de un conjunto calizo y rocoso, también bastante abrupto, cuyas ascensiones se suelen emprender desde el lado cántabro a través de la aldea de Ojébar, o bien desde la vertiente vizcaína a partir de Ranero o Pozalagua.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;Cuevas subterráneas: Torca del Carlista, Pozalagua y Santa Isabel&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;div align=&quot;JUSTIFY&quot; style=&quot;margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
Bajo el Picón del Carlista, la explosión de un barreno permitió el
descubrimiento fortuito de la cueva de Pozalagua el 28 de diciembre
de 1957. Situada a 2 Km del barrio de Ranero, se halla totalmente acondicionada para el
visitante mediante una pasarela metálica. La entrada está sitúa a 500 m de altitud, tiene una longitud de 125
m, 70 de anchura y 12 de altura, y supone un recorrido laberíntico flanqueado por estalactitas y grandes coladas y columnas
estalagmitas.&lt;br /&gt;
La cueva de Pozalagua se
abre en el flanco Sur del anticlinal de Carranza, constituido por
calizas urgonianas, correspondiendo su mayor parte a calizas
arrecifales y paraarrecifales en el origen de las facies urgonianas. Éstas se presentan en grandes bancos de estratificación masiva con
intercalaciones locales de calizas blancas y negras con
estratificación paralela en niveles de orden métrico. A favor de
las zonas de fractura se encuentran franjas irregulares de
dolomitización generadas a partir de la circulación de fluidos
hidrotermales. Este proceso de
dolomitización propició un importante cavernamiento a
gran escala, que se materializó en dos cuevas importantes separadas por unos pocos metros: Pozalagua y la Torca del
Carlista, esta última esta considerada como la mayor sala subterránea de Europa
y tercera del mundo con unas dimensiones de 500x230x125 m.&lt;/div&gt;
&lt;div align=&quot;JUSTIFY&quot; style=&quot;margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div align=&quot;JUSTIFY&quot; style=&quot;margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
En el caso de la cueva de
Pozalagua, y a pesar de estar abierta en la brecha dolomítica, todas
sus formaciones secundarias son de calcita y aragonito. Todas las
formas de reconstrucción que se pueden dar en el interior de una
cavidad están representadas en su máximo esplendor en esta cueva:
estalactitas, estalagmitas, columnas, coladas, banderas, gours... pero
lo que hace única a Pozalagua es la increíble proliferación de
excéntricas, hecho que tiene que ver con el hermetismo absoluto en
que ha permanecido durante varios cientos de miles de años.&lt;/div&gt;
&lt;div align=&quot;JUSTIFY&quot; style=&quot;margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
&lt;iframe allowfullscreen=&quot;&quot; frameborder=&quot;0&quot; height=&quot;720&quot; src=&quot;https://www.youtube.com/embed/zoY0Wg9V-cI&quot; width=&quot;960&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align=&quot;JUSTIFY&quot; style=&quot;margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align=&quot;JUSTIFY&quot; style=&quot;margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
Estas cuevas situadas bajo las peñas de Ranero cuentan con la
presencia de dos especies únicas a nivel mundial: un isópodo y un
colémbolo (ambos insectos) endémicos que habitan en la cavidad y sus tamaños no
excede de unos pocos milímetros. Las grutas cuentan además con importantes poblaciones de murciélagos.&lt;/div&gt;
&lt;div align=&quot;JUSTIFY&quot; style=&quot;margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
En 2013 la cueva de Pozalagua fue elegida como &quot;Mejor Rincón&quot; en la guía Repsol.&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;&lt;u&gt;El encinar mediterráneo de Sopeña&lt;/u&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;div align=&quot;JUSTIFY&quot; style=&quot;margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi4g06oJcNwQmmCh7OnGt-0jhMuVAOXdwf94CM-2Kk3mxg5m7gCnyqpFAMbeTD7c_mJVIaMkC-i9yp9jJuEJfvZ8lfcuUT4ZQMqWZJYOyi8eIqZJPbaaEOQU_D5bRelSFJskn5KaH2mhE0/s1600/sope%C3%B1a.jpg&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;600&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi4g06oJcNwQmmCh7OnGt-0jhMuVAOXdwf94CM-2Kk3mxg5m7gCnyqpFAMbeTD7c_mJVIaMkC-i9yp9jJuEJfvZ8lfcuUT4ZQMqWZJYOyi8eIqZJPbaaEOQU_D5bRelSFJskn5KaH2mhE0/s640/sope%C3%B1a.jpg&quot; width=&quot;900&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
El encinar de Sopeña es
la joya botánica del Parque Natural de Armañon. Gracias a
un peculiar microclima al abrigo de la barrera rocosa de Fuentefría, se ha conservado un encinar mediterráneo con tramos adehesados y
bellos árboles. Las calcáreas peñas de Sopeña sirven de muralla
contra los vientos marinos, y a su socaire se desarrolla un
microclima cálido, ésta es la razón que ha permitido a un encinar
mediterráneo crecer en la &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/el-medio-fisico.html&quot;&gt;cornisa cantábrica&lt;/a&gt;.&lt;/div&gt;
&lt;div align=&quot;JUSTIFY&quot; style=&quot;margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
Un camino surca este majestuoso encinar subiendo entre
praderas, tramos de encinar adehesado en los que despuntan magníficos
ejemplares. Sobre el horizonte de la
vegetación planea el roquedo intrincado en el que se explotaron los
cotos mineros del Toral  sobre los que se sitúa la compleja sima de
Jornos que penetra bajo tierra más de 500 metros de profundidad. Bordeando la base de la
muralla rocosa a cierta distancia, la pista se convierte en un sendero
que atraviesa el pequeño cauce del arroyo de Maya, casi siempre
seco. Caminando así entre bellos ejemplares de encinas centenarias,
únicas en Vizcaya, la senda zigzagea en algunos casos bajo una
cortina de vegetación a través de terreno salvaje.&lt;/div&gt;
&lt;div align=&quot;JUSTIFY&quot; style=&quot;margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
El camino se aproxima
mucho a las murallas de caliza que protegen el bosque y termina por
salir de él cuando esta se acaba. Un pequeño sendero desciende la
última ladera en los rebordes del arroyo de Maya y llega de nuevo a
la pista forestal.&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://cantabrico2007.blogspot.com/feeds/1800817659297335865/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/7160001763776376833/1800817659297335865' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7160001763776376833/posts/default/1800817659297335865'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7160001763776376833/posts/default/1800817659297335865'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://cantabrico2007.blogspot.com/2015/05/parque-natural-de-armanon.html' title='Parque Natural de Armañón'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhVUia5QYAKjMls_t0dFdD0SRDxLVrwg95O8orNF0fKC7LFSlv2EtuwxRE3hJkjCpyII3Mb4pvaDQGeqfD8Tk70Y3-qxyvUWt1O_MTf255OOzsuEtt3GyKkz2Dzg2bBhlJ0dGR0NYUwqUc/s72-c/1978987.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7160001763776376833.post-2863962736676825294</id><published>2015-04-01T13:53:00.003+02:00</published><updated>2021-01-10T13:35:37.940+01:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Medio físico"/><title type='text'>Montes de Triano - Gumeran</title><content type='html'>&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEikguJVWEfYrPoM9qy1HdTKTeT4O5n5ukkfsC4y5wBaohcYT6H1yfaDBtXZweRMx9Wnn_JBjr9ImP9fna74IvLIVx5g36Rig0yiDrvNjFRCnbHCI6lcrYQIIiL81JlcZUQRIgu2j75oU-8/s1600/PC038354.jpg&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEikguJVWEfYrPoM9qy1HdTKTeT4O5n5ukkfsC4y5wBaohcYT6H1yfaDBtXZweRMx9Wnn_JBjr9ImP9fna74IvLIVx5g36Rig0yiDrvNjFRCnbHCI6lcrYQIIiL81JlcZUQRIgu2j75oU-8/s1600/PC038354.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
El macizo de Gumeran, más conocido como los Montes de Triano, es un conjunto de montañas de altitudes moderadas que se ubican al SW del área metropolitana formada por Bilbao y sus grandes núcleos de población circundantes: Baracaldo, Sestao, Ortuella...&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhx1jqitnblLzG8XrFzcLu9YCVxndy7tFO1VftYtWtZ8jGEsr5KMN3LR4dhvEk6uyhPR9kGI17TqVglfLrRWzlwnMXvDzW3sLzLcPe_627vcrErpPWWBoVRpjX6uEV2clGFMpNig7iE_lI/s1600/lago-la-arboleda-640x640x80.jpg&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;356&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhx1jqitnblLzG8XrFzcLu9YCVxndy7tFO1VftYtWtZ8jGEsr5KMN3LR4dhvEk6uyhPR9kGI17TqVglfLrRWzlwnMXvDzW3sLzLcPe_627vcrErpPWWBoVRpjX6uEV2clGFMpNig7iE_lI/s1600/lago-la-arboleda-640x640x80.jpg&quot; style=&quot;height: 500px; width: 900px;&quot; width=&quot;640&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Un conjunto orográfico cuyo &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/el-medio-fisico.html&quot;&gt;relieve&lt;/a&gt; se ha visto alterado de una manera determinante por la intensa actividad minera que se ha desarrollado en el lugar desde mediados del siglo XIX hasta hace bien poco. De este modo, las minas ya abandonadas han dejado lugar a un legado de cicatrices en la tierra de la que antaño se extraía el famoso hierro de Vizcaya que alimentó económicamente a cientos de miles de personas de la margen izquierda de la ría del Nervión.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;&lt;u&gt;Geografía&lt;/u&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
El macizo de Triano abarca los municipios vizcaínos de Baracaldo, Trápaga, Ortuella, Abanto y Ciérvana, Musques y Galdámes, siendo este área declarada con &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2008/02/conservacin-del-medio-ambiente-marino.html&quot;&gt;protección natural&lt;/a&gt; por el Gobierno Vasco desde 2006. Además de los clásicos montes de Triano, el área de Grumeran abarca también el monte Eretza, que con sus 887 m de altitud es la cota más elevada de toda el área, y la pequeña cordillera de Sasiburu, además del antiguo emplazamiento minero de La Arboleda y sus alrededores. El conjunto montañoso desciende hacia el SE bruscamente hasta el cauce del río Cadagua, en lo que se considera el fin de Las Encartaciones.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;script async=&quot;&quot; src=&quot;//pagead2.googlesyndication.com/pagead/js/adsbygoogle.js&quot;&gt;&lt;/script&gt;
&lt;!--Parajes naturales del Cantábrico--&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;ins class=&quot;adsbygoogle&quot; data-ad-client=&quot;ca-pub-9321957186583419&quot; data-ad-format=&quot;auto&quot; data-ad-slot=&quot;1049916856&quot; style=&quot;display: block;&quot;&gt;&lt;/ins&gt;&lt;script&gt;
(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});
&lt;/script&gt;

&lt;br /&gt;
&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;La zona minera de Vizcaya&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
&lt;iframe allowfullscreen=&quot;&quot; frameborder=&quot;0&quot; height=&quot;720&quot; src=&quot;https://www.youtube.com/embed/jPS-QlXXi0M&quot; width=&quot;1280&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Uno de los puntos más interesantes de esta comarca es su pasado minero. Bajo los montes de Triano se descubrió a mediados del siglo XIX uno de los yacimientos de hierro más importantes de todo el S de Europa, el mineral era además de una calidad excelente y pronto el hierro de Vizcaya se hizo famoso en todo el mundo, atrayendo inversores extranjeros, y un fuerte fenómeno de emigración: entre 1877 y 1887 la población de la zona se multiplicó por 5.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgkC2stFoSaWBCV0J5UtwsrwZnpw6pu0fbEtubUq_Bth9kZMZ6vhzp7uVJ1K_7v4FfE1ina2HasbCBjIoFH0-vze8uoWjsZLArzBbZuVd82tUnxNvckNchXC-jdE0xWmoX_HzSRBQqcSJg/s1600/0008540.jpg&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgkC2stFoSaWBCV0J5UtwsrwZnpw6pu0fbEtubUq_Bth9kZMZ6vhzp7uVJ1K_7v4FfE1ina2HasbCBjIoFH0-vze8uoWjsZLArzBbZuVd82tUnxNvckNchXC-jdE0xWmoX_HzSRBQqcSJg/s1600/0008540.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
El hierro que se extraía del monte era transportado por vagonetas y teleféricos hasta el cargadero de la &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/ecologia-ecosistemas-marinos.html&quot;&gt;playa &lt;/a&gt;de Somorrostro, en Musques, una estructura que se encargaba de llenar los cascos de los barcos del preciado mineral, y que finalmente se hundió en el mar tras un temporal marítimo en 2012.&lt;br /&gt;
Sin duda el hierro de Triano fue el combustible determinante para el establecimiento de la gran industria siderometalúrgica que se estableció en la margen izquierda de la ría de Bilbao en los arbores del siglo XX, con la creación de Altos Hornos de Vizcaya, la mayor empresa española durante muchos años, que supuso un motor de prosperidad económica para la región, pero que tras el agotamiento del mineral y diversos planes de reconversión, cerraría definitívamente en 1997.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjA2YBzYscP8ACQQiUbUXpvli23VHErfo0J_D8o5Sy0yTMkM1EL19SP5GNU0GanJ6huh-TpmfX-miLEtsP1ReNTyQDIdAvMx50LKnjP83avyIajAev4YTfP2_MCo-mbWpqqcsUZAamxtD8/s1600/w1-funicular-de-la-reineta-puente-plataforma-hacia-finales-ac3b1os-20.jpg&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;456&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjA2YBzYscP8ACQQiUbUXpvli23VHErfo0J_D8o5Sy0yTMkM1EL19SP5GNU0GanJ6huh-TpmfX-miLEtsP1ReNTyQDIdAvMx50LKnjP83avyIajAev4YTfP2_MCo-mbWpqqcsUZAamxtD8/s1600/w1-funicular-de-la-reineta-puente-plataforma-hacia-finales-ac3b1os-20.jpg&quot; width=&quot;640&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
En el vídeo se puede ver el paisaje que dejaron años y años de explotación minera en torno a La Arboleda, un pequeño núcleo que se erigió para albergar a los mineros. Esa actividad minera cesó hace ya tiempo, y los socavones que se abrieron con incontables toneladas de dinamita se llenaron completamente de agua de lluvia, dada la perfecta permeabilidad de la roca madre, originando así un conjunto lacustre que hoy día dibuja un apacible paisaje que invita al visitante a recorrerlo en tranquilos y saludables paseos, en contraste con la trepidante actividad minera que antaño ebullía en este lugar.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;Eretza y los montes de Triano&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
&lt;iframe allowfullscreen=&quot;&quot; frameborder=&quot;0&quot; height=&quot;720&quot; src=&quot;https://www.youtube.com/embed/cKCStgDGcyw&quot; width=&quot;1280&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
La zona presenta además un relieve interesante para emprender rutas de montaña, empezando por el monte Eretza, que con sus 887 m de altitud, es la cota más alta de los montes de Triano, y que como vemos en el siguiente &lt;a href=&quot;https://www.360cities.net/image/monte-eretza-887m-en-los-montes-de-triano-vizcaya&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;panorama esférico&lt;/a&gt;, desde su cima se pueden ver importantes y lejanos lugares, tales como los &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2014/03/los-montes-de-ordunte.html&quot;&gt;montes de Ordunte&lt;/a&gt;, los parques naturales de &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2010/05/parque-natural-del-gorbea.html&quot;&gt;Gorbea &lt;/a&gt;y &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2014/04/parque-natural-de-urkiola.html&quot;&gt;Urkiola&lt;/a&gt;, el &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2011/06/collados-del-ason-y-circo-de-lunada.html&quot;&gt;Castro Valnera&lt;/a&gt;, el &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2014/04/el-macizo-de-ganecogorta.html&quot;&gt;macizo del Ganecogorta&lt;/a&gt; etc.&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
En general, el resto de cumbres importantes son ya más suaves y asequibles, y éstas suponen un lugar perfecto para divisar todo el Gran Bilbao y los pueblos circundantes que conforman su área metropolitana.&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://cantabrico2007.blogspot.com/feeds/2863962736676825294/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/7160001763776376833/2863962736676825294' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7160001763776376833/posts/default/2863962736676825294'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7160001763776376833/posts/default/2863962736676825294'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://cantabrico2007.blogspot.com/2015/04/montes-de-triano-gumeran.html' title='Montes de Triano - Gumeran'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEikguJVWEfYrPoM9qy1HdTKTeT4O5n5ukkfsC4y5wBaohcYT6H1yfaDBtXZweRMx9Wnn_JBjr9ImP9fna74IvLIVx5g36Rig0yiDrvNjFRCnbHCI6lcrYQIIiL81JlcZUQRIgu2j75oU-8/s72-c/PC038354.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7160001763776376833.post-1020415122328468701</id><published>2014-09-28T18:16:00.004+02:00</published><updated>2026-10-28T16:35:24.767+01:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Medio físico"/><title type='text'>Parque Natural de Valderejo</title><content type='html'>&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiz4iHTtJj9x_sVvFSDQTLigGqYafhRAEpEcFNhwT9FGKGg676KiYA08PdhWtuZWSMLrYnHL_3i6WCaeBYBSnDH1cj7-Q_XvpyO7bpltcZAH6x05_nhS2vN6F6lOq8JhlwEC8PTPv7PQAQ/s1600/Valderejo.jpg&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;442&quot; data-original-width=&quot;1600&quot; height=&quot;300&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiz4iHTtJj9x_sVvFSDQTLigGqYafhRAEpEcFNhwT9FGKGg676KiYA08PdhWtuZWSMLrYnHL_3i6WCaeBYBSnDH1cj7-Q_XvpyO7bpltcZAH6x05_nhS2vN6F6lOq8JhlwEC8PTPv7PQAQ/s640/Valderejo.jpg&quot; width=&quot;1280&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
El Parque Natural de Valderejo es un área protegida declarada en 1992 en el extremo occidental de la provincia de Álava que abarca 3503 Ha de terreno. Un lugar cuya singular belleza se debe al extraordinario &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2008/02/conservacin-del-medio-ambiente-marino.html&quot;&gt;estado de conservación&lt;/a&gt; de sus bosques y, sobre todo, al caprichoso relieve que el río Purón ha ido tallando sobre la roca caliza durante millones de años.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgeRzyF1UwoH0j3Vl2paoUD9wKBlHshmGVD6kw5HjgUm0uDJB3YmZMEK2lQy94DwHNmZMOqnJEe1dGmlz4B7bZe5JtXbk5D2jLlZZrAfI0eeotKKcYdzucaxfHFokGWzTjwZS29OK4tzYM/s1600/1.jpg&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;600&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgeRzyF1UwoH0j3Vl2paoUD9wKBlHshmGVD6kw5HjgUm0uDJB3YmZMEK2lQy94DwHNmZMOqnJEe1dGmlz4B7bZe5JtXbk5D2jLlZZrAfI0eeotKKcYdzucaxfHFokGWzTjwZS29OK4tzYM/s1600/1.jpg&quot; width=&quot;900&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
El nombre del parque viene del antiguo concejo de Valderejo, cuya extensión coincide con la del parque natural, y que comprende 4 pueblos: Lalastra, Lahoz, Villamardones y Ribera, estos dos últimos son pueblos en ruinas y deshabitados, mientras que en Lalastra y Lahoz apenas viven 30 personas.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;http://www.360cities.net/image/parque-natural-de-valderejo-pueblo-de-ribera#-51.34,42.97,70.0&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;Panorama esférico desde Ribera&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
En definitiva, un lugar perfecto para realizar excursiones y gozar de frondosos bosques, amplias praderas, o vertiginosos barrancos.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhpQGY266-Zi0cJEtPcErWbg9onQP1gX6rR0sXhNzMB5DJZ5k1bxynkzmJ0bD7BHGxBjrotwRlBQ9pixANhDaM3pgHRopxkXaPEqWmi57Ydj3Io2jGQbM_boPad8ydFODvAP84uXofNT_0/s1600/pais-vasco.gif&quot; style=&quot;clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;254&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhpQGY266-Zi0cJEtPcErWbg9onQP1gX6rR0sXhNzMB5DJZ5k1bxynkzmJ0bD7BHGxBjrotwRlBQ9pixANhDaM3pgHRopxkXaPEqWmi57Ydj3Io2jGQbM_boPad8ydFODvAP84uXofNT_0/s1600/pais-vasco.gif&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;&lt;u&gt;Accesos&lt;/u&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Básicamente existen dos accesos principales para llegar al parque: San Zadornil y Herrán, ambos en la provincia de Burgos, pero muy cerca de la frontera con Álava, provincia a la que pertenece el área natural en su totalidad.&lt;br /&gt;
Como vemos en el mapa, Valderejo es una cuña alavesa que se introduce en territorio burgalés, el área de Burgos que limita con Valderejo forma parte de otro espacio natural protegido creado en 2006: el Parque Natural de los Montes Obarenes - San Zadornil.&lt;br /&gt;El parque natural ocupa la totalidad del valle del río Purón, limitado por las sierras perfectamente paralelas de Vallegrull, Ranero y Arrayuelas, y adentrándose ya en Burgos, por el monte Santa Ana, ya en las estribaciones de la sierra de Arcenas.&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
Lalastra es el único lugar poblado que queda en Valderejo, de Villamardones y Ribera apenas quedan las ruinas en peligro de derrumbe, y en Lahoz solo hay unos depósitos y almacenes para el ganado.&lt;br /&gt;
En el mapa vemos también los caminos que discurren por el parque, además del río Purón, cuya ruta marcada en verde resulta más que recomendable. El itinerario marcado en naranja correspondiente al camino de Herrán es el más recomendable si se parte de Villafría de San Zadornil, haciendo después el regreso por la senda del río Purón y Ribera.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj4LRMyjjP8H3dfSxv8vG611W2GxXTG9zY42vYNozGUDhhfgIIbtRjCVCnwc7bcVcu4C6r8il-1fhYL-B2HbB3CA-hJTLBbUqkMoLHxUBaTN2WbBTyVG_L2SPARhw8zSy7UmdjGC6YzNXo/s1600/2.jpg&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;550&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj4LRMyjjP8H3dfSxv8vG611W2GxXTG9zY42vYNozGUDhhfgIIbtRjCVCnwc7bcVcu4C6r8il-1fhYL-B2HbB3CA-hJTLBbUqkMoLHxUBaTN2WbBTyVG_L2SPARhw8zSy7UmdjGC6YzNXo/s1600/2.jpg&quot; width=&quot;900&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
El siguiente &lt;a href=&quot;http://www.360cities.net/image/santa-ana-peak#249.00,0.00,70.0&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;panorama esférico&lt;/a&gt; corresponde a la cima del monte Santa Ana (1039m) al S del parque natural, un excelente mirador desde el que se puede visualizar prácticamente la totalidad del área.&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;&lt;u&gt;Subida a Vallegrul&lt;/u&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;iframe allowfullscreen=&quot;&quot; class=&quot;BLOG_video_class&quot; height=&quot;720&quot; src=&quot;https://www.youtube.com/embed/feNLxv3teik&quot; width=&quot;1280&quot; youtube-src-id=&quot;feNLxv3teik&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
El Vallegrul con sus 1224 m de altitud, es la cima más alta del parque natural y de toda la sierra de Anderejo, &lt;a href=&quot;https://www.360cities.net/image/vallegrull-1224-m&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;aquí puedes ver también su panorama&lt;/a&gt;.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;La ruta del río Purón&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
El siguiente vídeo muestra el ascenso a Santa Ana partiendo desde&amp;nbsp;Villafría de San Zadornil, siguiendo por la garganta del río Purón y ruinas de&amp;nbsp;Ribera:&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
  
  &lt;iframe allow=&quot;accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share&quot; allowfullscreen=&quot;&quot; frameborder=&quot;0&quot; height=&quot;720&quot; referrerpolicy=&quot;strict-origin-when-cross-origin&quot; src=&quot;https://www.youtube.com/embed/ZQIlcfN8ouQ?si=tO38nUihSEdjjb2T&quot; title=&quot;YouTube video player&quot; width=&quot;1280&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;&amp;nbsp;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Resulta espectacular el trayecto una vez abandonamos la campa de Ribera para adentrarnos en el intrincado curso del río Purón a través de sus profundas gargantas, meandros y cascadas.&lt;br /&gt;
Salvado ya ese tramo, el río se abre paso a través de un cañón mucho más abierto, hogar habitual del buitre leonado, cuya comunidad más numerosa del País Vasco se encuentra precisamente aquí. Este cañón se puede ver a continuación en &lt;a href=&quot;https://www.360cities.net/image/pur-n-1&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;vista de 360º&lt;/a&gt;.&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
La senda del río Purón concluye en las campas de El Chorro, ya en la provincia de Burgos, en la que destaca su área recreativa rodeada de grandes chopos, como vemos en la &lt;a href=&quot;https://www.360cities.net/image/el-chorro-valderejo-1&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;siguiente vista&lt;/a&gt;:&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;&lt;u&gt;Historia&lt;/u&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;
La senda del río Purón descrita anteriormente es el vestigio histórico más antiguo del parque, pues forma parte de una antigua calzada romana que unía Briviesca y Frías (Burgos) con Orduña (Vizcaya), una importante vía de comunicación entre la vertiente cantábrica y la meseta castellana.&lt;/div&gt;
&lt;div align=&quot;JUSTIFY&quot; style=&quot;margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiHeZ9H0gRfb0mvZRtD5SZvREML4Lyqs7P0j_7JzzXxAJS_91i7ds23kxqp2Y6jjlJfHFicyddVQKvmnEcKRbyE1XXBzCG33MXiIVsrFHfCdev3iVGuivS9MuZUP0-n5jxPcP4NipoUAzM/s1600/villamardones.jpg&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;600&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiHeZ9H0gRfb0mvZRtD5SZvREML4Lyqs7P0j_7JzzXxAJS_91i7ds23kxqp2Y6jjlJfHFicyddVQKvmnEcKRbyE1XXBzCG33MXiIVsrFHfCdev3iVGuivS9MuZUP0-n5jxPcP4NipoUAzM/s1600/villamardones.jpg&quot; width=&quot;900&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Ruinas de &lt;span style=&quot;color: #f4cccc;&quot;&gt;Villamardones&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;span style=&quot;color: #f4cccc;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align=&quot;JUSTIFY&quot; style=&quot;margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
El pueblo de
Villamardones aparece mencionado en un texto de 948 bajo el nombre de
&lt;i&gt;Mabordones&lt;/i&gt;, siendo la referencia escrita más antigua de cualquiera
de los 4 pueblos del valle. Parece que el origen de los pueblos de
Valderejo está unido al fenómeno de la repoblación que se produjo
en la zona entre los siglos X y XI, y que tuvo su
centro en la creación de la sede episcopal de Valpuesta a principios
del siglo IX. Vestigio de ello es la ermita de San Roque que podemos ver en el vídeo anterior en el minuto 7:28. Otro de los pueblos del valle Lahoz aparece mencionado
por primera vez en textos del siglo XII.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhBAcDu9MIBVsMv4QeR5KFv3QP2GYjGlA_Mx_h8gsJFzIYNlLPd2LUa4A7emu_p7zQW_NVsFwHZmkC9p2LM0_zIIZIGc-VZsLXWx8QaK_Pd5oKY_eGuOnaFxHWprBNOP7EJHMbgDr8KwCs/s1600/lalastra.jpg&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;600&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhBAcDu9MIBVsMv4QeR5KFv3QP2GYjGlA_Mx_h8gsJFzIYNlLPd2LUa4A7emu_p7zQW_NVsFwHZmkC9p2LM0_zIIZIGc-VZsLXWx8QaK_Pd5oKY_eGuOnaFxHWprBNOP7EJHMbgDr8KwCs/s1600/lalastra.jpg&quot; width=&quot;900&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Iglesia de Lalastra&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align=&quot;JUSTIFY&quot; style=&quot;margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
El primer documento
escrito que menciona Valderejo es una provisión que expidió el rey Alfonso X el Sabio el 3 de mayo de 1273. En este documento
el rey renueva los fueros municipales de Valderejo, que habría
concedido el siglo anterior su predecesor Alfonso VII.
Por ello se puede asegurar que Valderejo formó parte del realengo de
la Corona de Castilla desde al menos mediados del siglo XII.&amp;nbsp;&lt;span style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;En este documento de 1273
consta que habitaban Valderejo 40 pecheros, que estaban exentos de
algunos impuestos comunes y contaban con ciertos privilegios. También
figura en dicho documento que Alfonso X había cedido el señorío
del valle a don Diego López de Haro, Señor de Vizcaya a cambio de
los señoríos de Salvacañete, Moya y Cañete, ubicados en la actual provincia de Cuenca. Se puso como condición que Valderejo fuese
siempre poseído por el que tuviese el señorío de Vizcaya. Así
perteneció al patrimonio de los señores de Vizcaya hasta 1371
cuando el señorío pasó a unirse con la Corona
castellana, momento en el que Valderejo volvió al realengo de la
Corona. El fuero de Alfonso X sería confirmado por numerosos reyes
de Castilla y posteriormente de España, hasta Carlos III. Durante
todo el tiempo del antiguo régimen los habitantes del valle pagaban
un tributo conocido como pan de San Miguel al marqués de Mortara de
20 fanegas de trigo y otras tantas de cebada.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align=&quot;JUSTIFY&quot; style=&quot;margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;En el año 1548 se construye la iglesia parroquial de San Esteban de Ribera, en el pueblo homónimo, aparece en el vídeo anterior en el minuto 1:52. Encaramada
sobre abrupta roca, a cuyos pies transitan las aguas del río Purón
se alza la efigie del templo parroquial. La nave se construye con
bóveda de cañón apuntada, cabecera recta con ventanal protogótico
y espadaña románica a los pies de aquella. En su interior aún se conservan pinturas representativas del Renacimiento.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align=&quot;JUSTIFY&quot; style=&quot;margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
En el siglo XIX Valderejo
se convirtió en municipio constitucional. Hasta 1967 fue un
municipio independiente, pero la despoblación de los pueblos que lo
integraban propició su disolución como municipio y su integración
dentro del vecino municipio alavés de Valdegovía como un concejo
del mismo.&lt;/div&gt;
&lt;div align=&quot;JUSTIFY&quot; style=&quot;margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgF4TK3pC2hHHmZF9Di1qMpsK4uuaKko9SQBFFt2IzbTD61adPWE1UQYb7wf99NjLOihzoT7qpiboDPsIXbM5vPAtaJc6RP25uHZmYTi8dBqZKE9TrAx742N7pL0SOL-BqixzsDzZKIR7w/s1600/ribera.jpg&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;300&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgF4TK3pC2hHHmZF9Di1qMpsK4uuaKko9SQBFFt2IzbTD61adPWE1UQYb7wf99NjLOihzoT7qpiboDPsIXbM5vPAtaJc6RP25uHZmYTi8dBqZKE9TrAx742N7pL0SOL-BqixzsDzZKIR7w/s1600/ribera.jpg&quot; width=&quot;900&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Ribera en 1978, ya prácticamente despoblada&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div align=&quot;JUSTIFY&quot; style=&quot;margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div align=&quot;JUSTIFY&quot; style=&quot;margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
El aislamiento y la
despoblación de Valderejo propiciaron que mantuviera un buen estado
de conservación natural. En 1992 el concejo fue declarado parque
natural por el Gobierno Vasco. Este es el hito más importante de los
últimos años, ya que la creación del Parque Natural de Valderejo
ha propiciado cierta revitalización del valle con la aparición de
nuevas actividades económicas en el mismo.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;Flora y fauna&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div align=&quot;JUSTIFY&quot; style=&quot;margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhm5wHH89YspjpUBI_XxeCB2bD0nTIUg9ees12kQPlnWHUPVWIEUpQDJQ_9tM3urCf1y4x2sFuUkIatvdvXikfzZ_tdtkVZGhFzoVF-rFiOHPzUO2pelNlA2apcnp-iNGe0zQ_Zu96mygY/s1600/Gyps+fulvus.jpg&quot; style=&quot;clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;300&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhm5wHH89YspjpUBI_XxeCB2bD0nTIUg9ees12kQPlnWHUPVWIEUpQDJQ_9tM3urCf1y4x2sFuUkIatvdvXikfzZ_tdtkVZGhFzoVF-rFiOHPzUO2pelNlA2apcnp-iNGe0zQ_Zu96mygY/s1600/Gyps+fulvus.jpg&quot; width=&quot;213&quot; /&gt;&lt;/a&gt;Las laderas de los montes de Valderejo están cubiertas por frondosos bosques, que constituyen más del 58%
del total de la superficie vegetal: pinares de pino albar, hayedos y
encinares de carrascas son los principales bosques que
revisten las empinadas faldas de la montaña, aunque también se
pueden observar arces, tilos, chopos, fresnos y quejigos. Estos bosques de las
ladera son reemplazados por la vegetación ligada a la roca de los
crestones, donde las pequeñas plantas enraízan en las fisuras y
grietas en las rocas. No obstante, también en estos enclaves existe vegetación
arbolada, el bosque mixto de barrancos y crestas, compuesto de
numerosas especies de árboles y arbustos.&lt;/div&gt;
Dada la importancia de su comunidad, el buitre leonado (&lt;i&gt;Gyps fulvus&lt;/i&gt;) es el símbolo del parque natural, un ave rapaz que encuentra en los escarpados riscos de los montes Vallegrull y Santa Ana un lugar perfecto para anidar y alimentar a las crías. Se ha comprobado además que de esta población se han mantenido las correspondientes poblaciones de otras &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2008/02/conservacin-del-medio-ambiente-marino.html&quot;&gt;áreas protegidas&lt;/a&gt; cercanas, como son la &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2014/05/sierra-salvada.html&quot;&gt;Sierra Salvada&lt;/a&gt; o el &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2010/05/parque-natural-del-gorbea.html&quot;&gt;macizo del Gorbea&lt;/a&gt;. Otras aves que podemos encontrar en el parque son el alimoche, el halcón peregrino, el vencejo real y el roquero rojo, entre otras.&lt;br /&gt;
También es importante y significativa la población de mamíferos, tales como el corzo, el gato montés o la garduña, incluso el lobo ocasionalmente icursiona en el parque, un depredador que estuvo al borde de la extinción en España, pero que gracias al abandono del medio rural por parte del hombre, sus poblaciones están creciendo los últimos años.&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://cantabrico2007.blogspot.com/feeds/1020415122328468701/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/7160001763776376833/1020415122328468701' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7160001763776376833/posts/default/1020415122328468701'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7160001763776376833/posts/default/1020415122328468701'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://cantabrico2007.blogspot.com/2014/09/parque-natural-de-valderejo.html' title='Parque Natural de Valderejo'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiz4iHTtJj9x_sVvFSDQTLigGqYafhRAEpEcFNhwT9FGKGg676KiYA08PdhWtuZWSMLrYnHL_3i6WCaeBYBSnDH1cj7-Q_XvpyO7bpltcZAH6x05_nhS2vN6F6lOq8JhlwEC8PTPv7PQAQ/s72-c/Valderejo.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7160001763776376833.post-3076702551010340142</id><published>2014-08-18T00:04:00.006+02:00</published><updated>2023-11-13T20:05:05.023+01:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Cantábrico"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Medio físico"/><title type='text'>Costa de Ribamontán al Mar</title><content type='html'>&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Cantabria siempre se ha distinguido por la gran calidad paisajística y &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2008/02/conservacin-del-medio-ambiente-marino.html&quot;&gt;natural &lt;/a&gt;de sus &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/ecologia-ecosistemas-marinos.html&quot;&gt;playas, rías y acantilados&lt;/a&gt; que constituyen su litoral. Esta entrada va dedicada a uno de esos singulares lugares que hacen a Cantabria una región única por la belleza de su diversidad paisajística: la costa de Ribamontán al Mar.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;iframe allowfullscreen=&quot;&quot; frameborder=&quot;0&quot; height=&quot;720&quot; src=&quot;//www.youtube.com/embed/lW-gVmTa1hg&quot; width=&quot;1280&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;

&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;&lt;u&gt;El municipio: ubicación y accesos&lt;/u&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgtjwyF8GQYwSHKS2IrBIANCIrW3q1ikUzG9PphwWx2QH2YUBVfOzehyRWsqsufsjnCoV-t3UF5odk4l4fixo9tR4c-v6n1GHzElvfMs3qHaJYr2KCkXatMmRjgV0CkCKReBTaJtNldsQ0/s1600/1_1382704735.jpg&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;350&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgtjwyF8GQYwSHKS2IrBIANCIrW3q1ikUzG9PphwWx2QH2YUBVfOzehyRWsqsufsjnCoV-t3UF5odk4l4fixo9tR4c-v6n1GHzElvfMs3qHaJYr2KCkXatMmRjgV0CkCKReBTaJtNldsQ0/s1600/1_1382704735.jpg&quot; width=&quot;900&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
Ribamontán al Mar es un municipio cántabro ubicado en la orilla Este de la Bahía de Santander con apenas 4400 habitantes que viven dispersos en 7 pequeñas localidades repartidas en un área de 37 Km2: Somo, Loredo, Langre, Galizano, Carriazo, Castanedo y Suesa, de las que describiremos las 3 primeras por estar a pie de costa.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Pese a tener la capital Santander a escasos 30 Km de distancia, se trata de una zona de escasa edificación que ha sabido conservar el encanto especial de la costa cantábrica, aunque en verano si que soporta la presión turística y una importante afluencia de surfistas a sus &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/ecologia-ecosistemas-marinos.html&quot;&gt;arenales&lt;/a&gt;.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
La forma más sencilla de llegar a este enclave cántabro es tomando la Autovía del Cantábrico A8 y coger la salida 197 hacia Hoznayo y Villaverde de Pontones, a partir de ahí las señalizaciones hacia las playas son muy claras, pudiendo optar por Somo, Loredo o Langre.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;&lt;u&gt;Las playas&lt;/u&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Las playas de Ribamontán al Mar destacan por su excelente estado de &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2008/02/conservacin-del-medio-ambiente-marino.html&quot;&gt;conservación&lt;/a&gt;, pues las autoridades locales siempre se han preocupado por mantenerlas limpias para el turismo que acude en gran número a ellas, especialmente en verano. La arena fina y dorada, y la transparencia de sus aguas son además valores añadidos.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;i&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: large;&quot;&gt;Somo&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgKJlHoIGeMn2qdZoncCxwUB8_niEWkxvzGS_JeJSCxyZILg730dHg5-EhvoAvRxCgkluePtwJe0MuoCLRMAhH5DohteWSAdC8ITUMWx8Le_JmQlysYsc6NxJ_r9C0_TIfaQlG-ok8f9Lk/s1600/SOMO.jpg&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;450&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgKJlHoIGeMn2qdZoncCxwUB8_niEWkxvzGS_JeJSCxyZILg730dHg5-EhvoAvRxCgkluePtwJe0MuoCLRMAhH5DohteWSAdC8ITUMWx8Le_JmQlysYsc6NxJ_r9C0_TIfaQlG-ok8f9Lk/s1600/SOMO.jpg&quot; width=&quot;900&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Somo es la localidad de Ribamontán al Mar que atrae un mayor volumen de turismo, sin duda por su enorme &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/ecologia-ecosistemas-marinos.html&quot;&gt;playa &lt;/a&gt;de 4,7 Km de longitud en plena bahía de Santander a la que acuden numerosos aficionados al surf. Este largo brazo de arena comienza realmente en Loredo, donde se ubica su cámping, y discurre de Este a Oeste hasta llegar a El Puntal, un delgado tómbolo de arena que evita que la&lt;a href=&quot;http://www.cantabrico2007.blogspot.com.es/p/rios-de-la-vertiente-cantabrica.html&quot;&gt; ría de Miera&lt;/a&gt; desemboque directamente al mar.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgFtgm1CQwvNgQmtmAZwDv0e4Z6ZHXwRzVsOKh9A-UZkIbG63ttK_vllC6X8W4f6HYn0wm29TM_SSP9kWnh1EwuCIlYXJpJXucVLvixa3DzhyWHO-0CgIs1sZIyBoJX_qEbiLTLu-LfMUY/s1600/puntal.jpg&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;540&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgFtgm1CQwvNgQmtmAZwDv0e4Z6ZHXwRzVsOKh9A-UZkIbG63ttK_vllC6X8W4f6HYn0wm29TM_SSP9kWnh1EwuCIlYXJpJXucVLvixa3DzhyWHO-0CgIs1sZIyBoJX_qEbiLTLu-LfMUY/s1600/puntal.jpg&quot; width=&quot;900&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;El Puntal de Somo&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Esta playa también es importante por la &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/ecologa-las-comunidades.html&quot;&gt;comunidad &lt;/a&gt;&lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/lquenes-y-fanergamas.html&quot;&gt;vegetal &lt;/a&gt;de duna que se desarrolla tanto en El Puntal como en la zona cercana a Loredo, estas dunas son hoy particularmente escasas por la intensa construcción que ha sufrido el litoral en los últimos años, pero que resulta de vital importancia para la conservación de las playas frente a la &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/medio-fsico.html&quot;&gt;erosión marina&lt;/a&gt;.&lt;br /&gt;
El fondo marino es totalmente de arena, y dada su escasa profundidad provoca la formación de olas excelentes para la práctica del surf, deporte para el que Somo cuenta con numerosas escuelas. De hecho, el municipio se convirtió en 2012 en la primera Reserva Natural de Surf de España y la segunda a nivel europeo.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;script async=&quot;&quot; src=&quot;//pagead2.googlesyndication.com/pagead/js/adsbygoogle.js&quot;&gt;&lt;/script&gt;
&lt;!--Parajes naturales del Cantábrico--&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;ins class=&quot;adsbygoogle&quot; data-ad-client=&quot;ca-pub-9321957186583419&quot; data-ad-format=&quot;auto&quot; data-ad-slot=&quot;1049916856&quot; style=&quot;display: block;&quot;&gt;&lt;/ins&gt;&lt;script&gt;
(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});
&lt;/script&gt;

&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: large;&quot;&gt;Loredo&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
Al NE de Somo se encuentra Loredo, una localidad ya más pequeña aunque también con un gancho turístico importante debido a su cámping a pie de &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/ecologia-ecosistemas-marinos.html&quot;&gt;playa &lt;/a&gt;y sobre todo por su famoso Derby de turf, que se celebra anualmente desde 1957, siendo la competición hípica de mayor importancia del Norte de España, llegando a ser una prueba puntuable para campeonatos del mundo.&lt;br /&gt;
Aunque parte de la playa de Somo pertenece también a Loredo, esta localidad cuenta con su propia playa: Los Tranquilos, mucho más pequeña, está separada de la playa de Somo por unas rocas que se pueden cruzar fácilmente durante la &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/el-medio-fisico.html&quot;&gt;bajamar&lt;/a&gt;.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi07f09ZNwXqLPwGWbUmaiIIoBzxEqx4Tn2oV8TLjX8oL0OI0J_dsNNZ8DA3W_Nov5F4xiNir0xBSjTPgJfX8LIy8UAMC8d0AzLlTN8Yx6hY4WVbxlVgSnkXzqIUJaaXmfFfwdGCnAeH0s/s1600/loredo.jpg&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;570&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi07f09ZNwXqLPwGWbUmaiIIoBzxEqx4Tn2oV8TLjX8oL0OI0J_dsNNZ8DA3W_Nov5F4xiNir0xBSjTPgJfX8LIy8UAMC8d0AzLlTN8Yx6hY4WVbxlVgSnkXzqIUJaaXmfFfwdGCnAeH0s/s1600/loredo.jpg&quot; width=&quot;900&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Playa Los Tranquilos, con Somo al fondo.&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;br /&gt;
En Loredo también podemos encontrar una curiosidad: la &lt;a href=&quot;http://www.cantabrico2007.blogspot.com.es/p/islas-del-cantabrico.html&quot;&gt;&lt;span style=&quot;color: #cfe2f3;&quot;&gt;isla de Santa Marina / Los Jorganes&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;, que con sus 18,5 Ha supone la isla más grande de todo el Mar Cantábrico. Su nombre se debe a que en la Edad Media, cuando la isla era en realidad una península, se erigió en ella una pequeña ermita dedicada a la santa, ya en 1407 el canónigo de Santander Pedro de Hoznayo ordenó construir un monasterio sobre las ruinas de la vieja ermita, pero éste fue también abandonado. Finalmente en el s. XVII la isla fue entregada a Los Jorganes, una familia noble de Cantabria.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: large;&quot;&gt;Langre&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjCrbLFhTY19L_9cFAMYrH_MJJ_JnoNyQv5AnUIMqDwL0hfJwGgkLz2S9Bjae_O-Ux69iKyiJQUOvdPILHGocOzdnzN9Pg2qQBw1qlLJr0y5EUuEvamaepfKbEpvAo6AmYu0E4BnJgsex4/s1600/Playa_de_Langre.jpg&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;150&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjCrbLFhTY19L_9cFAMYrH_MJJ_JnoNyQv5AnUIMqDwL0hfJwGgkLz2S9Bjae_O-Ux69iKyiJQUOvdPILHGocOzdnzN9Pg2qQBw1qlLJr0y5EUuEvamaepfKbEpvAo6AmYu0E4BnJgsex4/s1600/Playa_de_Langre.jpg&quot; width=&quot;900&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
Siguiendo por la Ruta de los Acantilados de la que hablaremos más tarde hacia el Este, nos encontramos con la playa de Langre, un arenal de 1 Km de longitud sobre el que se levanta un acantilado de 25 m de altura. Se trata de la &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/ecologia-ecosistemas-marinos.html&quot;&gt;playa &lt;/a&gt;más remota y salvaje de Ribamontán al Mar, ya que en sus alrededores apenas hay edificaciones y la localidad tan solo cuenta con 129 habitantes, en su extremo Este se practica el nudismo, y siguiendo más hacia el Este encontramos también la cala de Arnillas, ya de piedra, separada de la playa de Langre por la Punta Rodico.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: large;&quot;&gt;Galizano&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://www.360cities.net/image/galizano-beach-1&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;Panorama esférico&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
La playa de Galizano o San Miguel supone el extremo Este del municipio, formada por los acúmulos de arena que la &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/ecologia-ecosistemas-marinos.html&quot;&gt;ría &lt;/a&gt;de La Canal ha ido acumulando en el último tramo de su curso. Está separada de Langre por la Punta Canaluca y sus rocas son especialmente ricas en yodo, lo que favorece la proliferación de grandes bancos de marisco, como los &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2023/11/invertegrados-marinos.html&quot;&gt;percebes o las nécoras&lt;/a&gt;. Cerca de esta playa se encuentra en pleno acantilado la cueva de Cucabrera, en el cabo del mismo nombre.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;&lt;u&gt;Ruta de los Acantilados&lt;/u&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiKP7L1MJfQ0x9L7Fd_NJWuYsQAnI2Uc37Ly5PtYzMMreeg5BFP5Gci0CX3SVJj-7Wfu0PhA-PLo1GTzM9MZFMEQ2c6PBYzRHx-8yKfAuyYCxFIRB4jpurjrfO-89qefZTYTB6wmm6DbyU/s1600/ACANTILADOS.jpg&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;450&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiKP7L1MJfQ0x9L7Fd_NJWuYsQAnI2Uc37Ly5PtYzMMreeg5BFP5Gci0CX3SVJj-7Wfu0PhA-PLo1GTzM9MZFMEQ2c6PBYzRHx-8yKfAuyYCxFIRB4jpurjrfO-89qefZTYTB6wmm6DbyU/s1600/ACANTILADOS.jpg&quot; width=&quot;900&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Guarda la imagen en tu PC para verla mejor.&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;br /&gt;
Entre las localidades de Loredo y Langre existe la posibilidad de realizar un recorrido conocido como la Ruta de los Acantilados, un trayecto de unos 4 Km que discurre por caminos de herradura bordeando los escarpados acantilados rocosos que separan ambos arenales.&lt;br /&gt;
En la ortofoto anterior he marcado en verde el trayecto a seguir, y sus paisajes y singularidades también los he recogido en el vídeo inicial, como el estrecho de La Canaleta que separa la&lt;span style=&quot;color: cyan;&quot;&gt; &lt;/span&gt;Isla Santa&lt;span style=&quot;color: cyan;&quot;&gt; &lt;/span&gt;Marina de tierra firme, el Cabo Galizano con su característico espolón rocoso, y sobre todo las piscinas naturales de Llaranza, unas enormes y largas &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/ecologia-ecosistemas-marinos.html&quot;&gt;charcas intermareales&lt;/a&gt; de aguas tranquilas y cristalinas a las que se puede acceder bajando por un vertiginoso camino en pleno acantilado.&lt;br /&gt;
Desde el citado Cabo Galizano son particularmente espectaculares las vistas a la playa de Langre y a la punta Cucabrera, tras ella se esconden ya el cabo de Ajo y la ría de Meruelo.&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;iframe allowfullscreen=&quot;&quot; class=&quot;BLOG_video_class&quot; height=&quot;720&quot; src=&quot;https://www.youtube.com/embed/EutH7dOd3wQ&quot; width=&quot;1280&quot; youtube-src-id=&quot;EutH7dOd3wQ&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://cantabrico2007.blogspot.com/feeds/3076702551010340142/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/7160001763776376833/3076702551010340142' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7160001763776376833/posts/default/3076702551010340142'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7160001763776376833/posts/default/3076702551010340142'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://cantabrico2007.blogspot.com/2014/08/costa-de-ribamontan-al-mar.html' title='Costa de Ribamontán al Mar'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgtjwyF8GQYwSHKS2IrBIANCIrW3q1ikUzG9PphwWx2QH2YUBVfOzehyRWsqsufsjnCoV-t3UF5odk4l4fixo9tR4c-v6n1GHzElvfMs3qHaJYr2KCkXatMmRjgV0CkCKReBTaJtNldsQ0/s72-c/1_1382704735.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7160001763776376833.post-6587792284131522057</id><published>2014-05-12T19:47:00.010+02:00</published><updated>2025-11-29T18:26:50.188+01:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Medio físico"/><title type='text'>Sierra Salvada</title><content type='html'>&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Entre las provincias de Álava y Burgos, al NW de las mismas, se extiende una pronunciada cicatriz de más de 25 km de largo que supone la frontera perfecta entre la &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/el-medio-fisico.html&quot;&gt;vertiente cantábrica&lt;/a&gt; y la meseta castellana, es la Sierra Salvada, llamada a veces Gorobel.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi8pWhfTQPiZ6L1qodAsBWD7H6iguSRd1yIZSoY3SB49AaPEZP5JtAdI20cEO80TJ1atYf2He8wfWw9L7Ss4BV6rfNCiX0Fkx84FpAmtyyL-ZpHCpHduTsqm6TuFaCOddJQXNXSfu6gRX8/s1600/sierra.jpg&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;520&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi8pWhfTQPiZ6L1qodAsBWD7H6iguSRd1yIZSoY3SB49AaPEZP5JtAdI20cEO80TJ1atYf2He8wfWw9L7Ss4BV6rfNCiX0Fkx84FpAmtyyL-ZpHCpHduTsqm6TuFaCOddJQXNXSfu6gRX8/s1600/sierra.jpg&quot; width=&quot;1200&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
La altitud media de la Meseta Central oscila entre los 600 y 700 m, pero en las crestas más altas de Sierra Salvada se alcanzan los 1100 m para después caer casi en vertical a los valles de Aiara y Délica, ya en la &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/el-medio-fisico.html&quot;&gt;vertiente cantábrica&lt;/a&gt;, de apenas 300 m de altitud.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Se trata desde luego de un paraje singular que esconde numerosos puntos de interés para el visitante, incluido en la Zona de Especial Protección para las Aves ZEPA.&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;&lt;u&gt;Tologorri&lt;/u&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEijBrNrsEZ28JVxGbBD4xFnpbK2RG4pRoKRSojoFeyI6egObRsJFMeQX0KBqMH10xHraRvSS8pyBvyfI0_fs_CufIhFYjLM-eYpTgUIViD3iB9WTe8LrR9t8AF3rwb7plQTGAzQJqc21f4/s1600/tologorri+espectacular.jpg&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;600&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEijBrNrsEZ28JVxGbBD4xFnpbK2RG4pRoKRSojoFeyI6egObRsJFMeQX0KBqMH10xHraRvSS8pyBvyfI0_fs_CufIhFYjLM-eYpTgUIViD3iB9WTe8LrR9t8AF3rwb7plQTGAzQJqc21f4/s1600/tologorri+espectacular.jpg&quot; width=&quot;900&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
Quizá la montaña más espectacular de toda la Sierra Salvada sea el Tologorri de 1073 m de altura, llamado también Iturrigorri por la fuente de agua que mana cerca de su cima.&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;iframe allowfullscreen=&quot;&quot; class=&quot;BLOG_video_class&quot; height=&quot;720&quot; src=&quot;https://www.youtube.com/embed/rXDlYCiR01A&quot; width=&quot;1280&quot; youtube-src-id=&quot;rXDlYCiR01A&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
En el vídeo podemos seguir el ascenso típico a esta montaña a través de la llamada senda negra. Una vez en la cima, a 1073 m de altitud, desde el Tologorri se pueden divisar los ya citados valles de Aiara y Délica, el enclave completo de Orduña, y numerosas montañas vascas que ya hemos tratado, como los &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2014/03/los-montes-de-ordunte.html&quot;&gt;Montes de Ordunte&lt;/a&gt;, el &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2014/04/el-macizo-de-ganecogorta.html&quot;&gt;Macizo de Ganecogorta&lt;/a&gt;, la &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2015/12/parque-natural-de-aizkorri-aratz.html&quot;&gt;sierra de Aizkorri&lt;/a&gt;, o el &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2010/05/parque-natural-del-gorbea.html&quot;&gt;Parque Natural de Gorbea&lt;/a&gt;.&lt;br /&gt;
El recorrido total de este ascenso es de 4 km.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgMIB93BpRKeshPouQTocDShq9HnKMomSN9wW5XSE9ddiAMN0K0Hr332ImykkV5gg434Bipp9_-Y1basN0hP0XYN1uAOyO7iS8SUa8w6a40cU0tQNIaHZhv0rxn9102F0kVRx38j8C2rwo/s1600/unguino.jpg&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgMIB93BpRKeshPouQTocDShq9HnKMomSN9wW5XSE9ddiAMN0K0Hr332ImykkV5gg434Bipp9_-Y1basN0hP0XYN1uAOyO7iS8SUa8w6a40cU0tQNIaHZhv0rxn9102F0kVRx38j8C2rwo/s1600/unguino.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Unguino y Eskutxi nevados&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;br /&gt;
Conviene señalar no obstante, que la montaña más elevada de Sierra Salvada no es el Tologorri, sino el Eskutxi, ya en territorio alavés, y que mide 1180 m. Otra montaña importante es el Ungino, de 1099 m.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;script async=&quot;&quot; src=&quot;//pagead2.googlesyndication.com/pagead/js/adsbygoogle.js&quot;&gt;&lt;/script&gt;
&lt;!--Parajes naturales del Cantábrico--&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;ins class=&quot;adsbygoogle&quot; data-ad-client=&quot;ca-pub-9321957186583419&quot; data-ad-format=&quot;auto&quot; data-ad-slot=&quot;1049916856&quot; style=&quot;display: block;&quot;&gt;&lt;/ins&gt;&lt;script&gt;
(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});
&lt;/script&gt;

&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;&lt;u&gt;El monumento natural del Monte Santiago&lt;/u&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgMvJRWONNC4FIcjiOPyq1ykS2IysZpnQubYJbiMcTxPbjs-r9LwFDdXk6HZ52ek7ceCLtwbmL_m4C_Nl8MUsWRJI42GBMkyGxJKB-VXbmn6A3CEWbHA-vpHyo3gEH7C2skeCKDImegkzI/s1600/IMG_4763web.jpg&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;600&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgMvJRWONNC4FIcjiOPyq1ykS2IysZpnQubYJbiMcTxPbjs-r9LwFDdXk6HZ52ek7ceCLtwbmL_m4C_Nl8MUsWRJI42GBMkyGxJKB-VXbmn6A3CEWbHA-vpHyo3gEH7C2skeCKDImegkzI/s1600/IMG_4763web.jpg&quot; width=&quot;900&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;El hayedo del E del parque, con su frondosa alfombra de hojarasca&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhODG27V2WQ4CO6Gkv0G8dxVH2iNr7C_mVN52n01ibBJKX1vqpx5Sc3VQsqJA1G7vlt3ZDApfgn2wVyJKaTE8hGLvqcmCXz99FX2GlMZS9P_OlnAX99jbBRtLjfNPUhn_QxLfYKceo0LVE/s1600/virgen.jpg&quot; style=&quot;clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;300&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhODG27V2WQ4CO6Gkv0G8dxVH2iNr7C_mVN52n01ibBJKX1vqpx5Sc3VQsqJA1G7vlt3ZDApfgn2wVyJKaTE8hGLvqcmCXz99FX2GlMZS9P_OlnAX99jbBRtLjfNPUhn_QxLfYKceo0LVE/s1600/virgen.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
En la zona más oriental de Sierra Salvada se declaró por parte de la Junta de Castilla-León el monumento natural del Monte Santiago, una porción de meseta castellana que abarca un área comprendida entre el monte Txarlazo y el salto del &lt;a href=&quot;http://www.cantabrico2007.blogspot.com.es/p/rios-de-la-vertiente-cantabrica.html&quot;&gt;Nervión&lt;/a&gt;, a ambos lados del célebre puerto de montaña de Orduña, famoso por albergar numerosas pruebas ciclistas.&lt;br /&gt;
Ubicado íntegramente en Burgos, el área protegida tiene una altura media de 900 m y ofrece excelentes condiciones para el senderismo, pues apenas existen pendientes orográficas. Su singular subsuelo y su ubicación justo en la cresta oriental de Sierra Salvada ofrecen al visitante estampas paisajísticas realmente bellas.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: large;&quot;&gt;La virgen de La Antigua&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
El puerto de Orduña divide al Monte Santiago en dos mitades. La mitad W apenas tiene atractivos, exceptuando por supuesto a la virgen de La Antigua, situada en la cima del monte Txarlazo a 933 m de altitud y cuyo sendero viene marcado por la línea amarilla en el mapa. Se trata de un monumento de 25 m de altura construido y erigido en 1903 que por la noche se ilumina con luz artificial. Claudio Durán y Ventosa se encargó de esculpirlo a cambio de 150.000 pesetas.&lt;br /&gt;
Se dice que desde la virgen de La Antigua se divisan 42 pueblos de 5 provincias: Vizcaya, Álava, Burgos, La Rioja y Guipúzcoa. De hecho, la propia virgen supone el punto triple fronterizo entre Álava, Burgos y el enclave vizcaíno de Orduña.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjrGaas-8o5UPg9scmXbutWk09LXbM3_GNzJsi4V2eEDtDBDy-yPuIdvFsNp7z4hyx1u6BR8mTnKqGfMQYxmvyGHS0J4bkI3etEqBmNKody2EzJBIZzHHC0H1rIUuF66DoE3oekqQ-DGkQ/s1600/fraideburu.jpg&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;530&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjrGaas-8o5UPg9scmXbutWk09LXbM3_GNzJsi4V2eEDtDBDy-yPuIdvFsNp7z4hyx1u6BR8mTnKqGfMQYxmvyGHS0J4bkI3etEqBmNKody2EzJBIZzHHC0H1rIUuF66DoE3oekqQ-DGkQ/s1600/fraideburu.jpg&quot; width=&quot;900&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;El espolón de Fraideburu (853 m)&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;br /&gt;
Muy cercana a este motivo religioso, hay que citar la montaña de &lt;span style=&quot;color: white;&quot;&gt;Flaideburu&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;color: #274e13;&quot;&gt; &lt;/span&gt;(cabeza de fraile en euskera), llamado así por su característica forma, y que mide 853 m de altitud, un espolón rocoso dentro de Sierra Salvada, poblado casi siempre por una numerosa comunidad de buitres.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: large;&quot;&gt;Las loberas de Santiago&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
Los lobos, antaño numerosos en este lugar, causaban graves daños en los rebaños de vacas y ovejas de los lugareños, y por ello se organizaban periódicamente batidas para mantener a raya las poblaciones de este carnívoro que tanta mala fama se ha ganado en España, reputación ésta que lo ha llevado al borde de la &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2008/02/conservacin-del-medio-ambiente-marino.html&quot;&gt;extinción&lt;/a&gt;.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgHH1Bl7USLuxL4U3SrY2HA9seJjyzn76MsGGG_0QDfkZZKQhyEgfzxmMQ86N9xKfPLZJ6cisL4QJflwsIBH7vyLF9jBwR1u5ujvzoJzTsRCg4dqwdXgFtPryY9k6o9VDAaYNdnNXiwZ3A/s1600/lobera.jpg&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;560&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgHH1Bl7USLuxL4U3SrY2HA9seJjyzn76MsGGG_0QDfkZZKQhyEgfzxmMQ86N9xKfPLZJ6cisL4QJflwsIBH7vyLF9jBwR1u5ujvzoJzTsRCg4dqwdXgFtPryY9k6o9VDAaYNdnNXiwZ3A/s1600/lobera.jpg&quot; width=&quot;900&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
Los burgaleses del N construyeron unas estructuras llamadas loberas, que consistían en dos muros de piedra altos que se estrechaban más y más para acabar en un profundo foso. Los pastores espantaban a los lobos haciendo sonar una especie de tambores, guiándolos así hacia las loberas y acorralándoles finalmente en los fosos, donde eran apedreados hasta su muerte.&lt;br /&gt;
Hoy en día esta práctica ya no se lleva a cabo, pero en el Monte Santiago aún podemos visitar una de estas antiguas loberas perfectamente restaurada.&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: large;&quot;&gt;El hayedo acidófilo y las dolinas kársticas&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
La entrada principal al Monte Santiago se realiza desde el puerto de Orduña (A-2625) tomando la desviación hacia el W. Tras atravesar un amplio terreno dominado por matorrales y monte bajo, nos adentramos en un frondoso hayedo sobre un suelo rocoso y calizo, que las continuas filtraciones de agua han ido erosionando y ocasionado amplias y profundas dolinas o hundimientos del terreno. Esas dolinas están cubiertas permanentemente por un gran manto de hojarasca, dando como resultado un paisaje singular donde el marrón del suelo contrasta con el blanco de la piedra y el verde de las hayas y musgos. En el mapa se propone un interesante recorrido circular marcado en línea violeta que discurre a través de esos hayedos, y permite acceder a las excelentes vistas del salto del Nervión y el mirador de Santiago.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg-Kdr_iVkkVWcJF-4_wqd1Mz_an1ipfdn80u8sj-OobHfvhnksO3bvXUHnVYLW8uvqcse_ajmKijeX9CQuFPe_gb-CiqpK4-oj4FBZ4zToZktIesWJft02Dyoz_ev13HtDLd55b8nmJdA/s1600/cueba.jpg&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;560&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg-Kdr_iVkkVWcJF-4_wqd1Mz_an1ipfdn80u8sj-OobHfvhnksO3bvXUHnVYLW8uvqcse_ajmKijeX9CQuFPe_gb-CiqpK4-oj4FBZ4zToZktIesWJft02Dyoz_ev13HtDLd55b8nmJdA/s1600/cueba.jpg&quot; width=&quot;900&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;/div&gt;
Las filtraciones de agua a través del karst no solo han provocado estas dolinas, sino que además en algunos lugares puntuales se han formado profundas cuevas húmedas, que son hogar de una importante comunidad de murciélagos.&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: large;&quot;&gt;La comunidad de anfibios en las zonas húmedas&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj2us7WV3bhRh4q0fuchMvHJWxbVfJSD7PD8pWOTXX0cV0yELlpVXI8KfLVmy-Wxf5B-RP8MwL9tj3Uie6S_hLGKSHP4iKIwmvbtowQ-rWpIBUiWj4hLJM1RZkK9nNwiEcAExPQGAO8Rbw/s1600/charca.jpg&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;550&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj2us7WV3bhRh4q0fuchMvHJWxbVfJSD7PD8pWOTXX0cV0yELlpVXI8KfLVmy-Wxf5B-RP8MwL9tj3Uie6S_hLGKSHP4iKIwmvbtowQ-rWpIBUiWj4hLJM1RZkK9nNwiEcAExPQGAO8Rbw/s1600/charca.jpg&quot; width=&quot;900&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEijY9lU1S-shTqOh71PW0uKLcZBDRUo0ArvkzM3errKq2zFgJX_3Ga71qqyA_SxmMRL-vGJKlxKtfAGtGlpxn_yc-tpTWkAvrjFYIe10Y0jxUts4UHVfWyfgSIVY7vatVHRFCb1CqFzWIY/s1600/salto.jpg&quot; style=&quot;clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEijY9lU1S-shTqOh71PW0uKLcZBDRUo0ArvkzM3errKq2zFgJX_3Ga71qqyA_SxmMRL-vGJKlxKtfAGtGlpxn_yc-tpTWkAvrjFYIe10Y0jxUts4UHVfWyfgSIVY7vatVHRFCb1CqFzWIY/s1600/salto.jpg&quot; width=&quot;214&quot; /&gt;&lt;/a&gt;Siguiendo dentro del hayedo del Monte Santiago, hay que subrayar la gran importancia que tiene en este área protegida la comunidad de anfibios que se desarrolla en las zonas húmedas y encharcadas. La naturaleza del suelo ha posibilitado la formación de pequeñas charcas que consiguen mantenerse con agua durante casi todo el año, en parte debido a la construcción de una estructura justo en el surgimiento del &lt;a href=&quot;http://www.cantabrico2007.blogspot.com.es/p/rios-de-la-vertiente-cantabrica.html&quot;&gt;río Nervión&lt;/a&gt; que consigue mantener el nivel freático del agua.&lt;br /&gt;
Tanto en estas charcas como en el propio río se ha desarrollado una numerosa población de anfibios, consistente en varias especies de ranas, tritones y salamandras.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;&lt;u&gt;El salto del Nervión&lt;/u&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
Ya fuera de los límites del Monte Santiago, y dentro del enclave vizcaíno de Orduña, se encuentra el valle de Délica, surcado y moldeado por el curso alto del &lt;a href=&quot;http://www.cantabrico2007.blogspot.com.es/p/rios-de-la-vertiente-cantabrica.html&quot;&gt;río Nervión&lt;/a&gt;, que nace precisamente en el Monte Santiago, desde donde cae en forma de una espectacular cascada de 400 m de altura.&lt;br /&gt;
Esta cascada solo mantiene su cauce en invierno, cuando las precipitaciones son abundantes, el resto del año permanece casi seca.&lt;br /&gt;
El espectáculo de ver caer el agua desde tanta altura se puede disfrutar desde unos miradores especialmente construidos en el mismo borde del barranco, donde también encontraremos un palen informativo de las aves rapaces que viven en el entorno.&lt;br /&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;iframe allowfullscreen=&quot;&quot; class=&quot;BLOG_video_class&quot; height=&quot;675&quot; src=&quot;https://www.youtube.com/embed/UZ3Vp0WIXPQ&quot; width=&quot;1184&quot; youtube-src-id=&quot;UZ3Vp0WIXPQ&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
En el vídeo se muestra el recorrido del curso alto del &lt;a href=&quot;http://www.cantabrico2007.blogspot.com.es/p/rios-de-la-vertiente-cantabrica.html&quot;&gt;Nervión &lt;/a&gt;antes de alcanzar la gran cascada en la cresta de la misma Sierra Salvada, otra extraordinaria excursión que brinda la posibilidad de caminar en torno al este cauce fluvial, y del que disfrutaremos de la calidad paisajística de sus bosques de ribera y sus aguas puras y claras, en contraste con las aguas turbias y contaminadas que tendrá en su desembocadura tras atravesar el Gran Bilbao.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #274e13;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;
&lt;span style=&quot;color: #274e13;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;
&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;La cascada San Miguel / Peña Angulo&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
En el extremo Oeste de Sierra Salvada encontramos otro gran salto de agua que bien merece la pena visitarlo: la cascada Angulo, que nace de las surgencias y filtraciones kársticas que convergen en la cueva San Miguel el Viejo.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
Como vemos en el mapa hacia el Oeste, se puede ascender en coche el puerto de Peña Angulo e iniciar un suave itinerario marcado en línea verde, pudiendo visitar tanto la cueva como la cascada. También se puede continuar el camino principal hacia el Este hasta encontrarnos con unas antiguas loberas que los lugareños utilizaban para apedrear y matar los lobos que acosaban los rebaños de ovejas y vacas.&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;http://www.360cities.net/image/cascada-san-miguel-angulo-alava-burgos#138.00,3.96,70.0&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;Panorama esférico de la cascada San Miguel&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://cantabrico2007.blogspot.com/feeds/6587792284131522057/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/7160001763776376833/6587792284131522057' title='1 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7160001763776376833/posts/default/6587792284131522057'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7160001763776376833/posts/default/6587792284131522057'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://cantabrico2007.blogspot.com/2014/05/sierra-salvada.html' title='Sierra Salvada'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi8pWhfTQPiZ6L1qodAsBWD7H6iguSRd1yIZSoY3SB49AaPEZP5JtAdI20cEO80TJ1atYf2He8wfWw9L7Ss4BV6rfNCiX0Fkx84FpAmtyyL-ZpHCpHduTsqm6TuFaCOddJQXNXSfu6gRX8/s72-c/sierra.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7160001763776376833.post-2680778161894405147</id><published>2014-04-11T18:56:00.007+02:00</published><updated>2023-12-30T23:05:09.397+01:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Medio físico"/><title type='text'>Parque Natural de Urkiola</title><content type='html'>&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Las peñas del Duranguesado conforman un relieve espectacularmente abrupto y perfilan un paisaje de montaña bastante singular al que el Gobierno Vasco otorgó una &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2008/02/conservacin-del-medio-ambiente-marino.html&quot;&gt;protección ambiental&lt;/a&gt; en 1989 en forma de parque natural.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;http://www.urkiola.net/Castellano/&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;Website oficial&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjhiGRDnFYSuKUqITAfZ209jXMysyoXmsp_HlVUHC9lWSv6IDsMclocXGGx5rbe_LNY03sIdJF8HzG0NM_gDTVmryhefU4-30yA9SBseexvqmMpcbVUZnpi6DEfHvKx6yeS98-3Eic8Jzc/s1600/20190221_162310-1.jpg&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;863&quot; data-original-width=&quot;1600&quot; height=&quot;344&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjhiGRDnFYSuKUqITAfZ209jXMysyoXmsp_HlVUHC9lWSv6IDsMclocXGGx5rbe_LNY03sIdJF8HzG0NM_gDTVmryhefU4-30yA9SBseexvqmMpcbVUZnpi6DEfHvKx6yeS98-3Eic8Jzc/s640/20190221_162310-1.jpg&quot; style=&quot;height: 650px; width: 1280px;&quot; width=&quot;640&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;La sierra caliza de Anboto, antiguo arrecife coralino.&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Además, en 1997 el Parque Natural de Urkiola se integró en la Red Natura 2000 tras ser declarado Lugar de Importancia Comunitaria (LIC).&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhgtOJpRseaMHKjXi2yrS2CHIJ2ILfbYdB-NopMAwvzrsRbZiPyIATBW821i9BkoAFPuudZR_McDbSJgL7_yXf6VIRdAosQ9t-r3UgxHGajQPW30eZY5ICIHJKxnccoX7t0YaWiQwEul0g/s1600/Oto%C3%B1o-en-Urkiola.jpg&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;500&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhgtOJpRseaMHKjXi2yrS2CHIJ2ILfbYdB-NopMAwvzrsRbZiPyIATBW821i9BkoAFPuudZR_McDbSJgL7_yXf6VIRdAosQ9t-r3UgxHGajQPW30eZY5ICIHJKxnccoX7t0YaWiQwEul0g/s1600/Oto%C3%B1o-en-Urkiola.jpg&quot; width=&quot;900&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
El área protegida comprende 5958 ha de superficie y se ubica entre la localidad vizcaína de Durango y la frontera con la provincia de Álava, donde el singular paisaje montañoso supone sin duda su mayor valor ambiental, con sus cimas rocosas y escarpadas, destino de referencia para los senderistas, montañeros o ciclistas.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiIpU0Bu2E9hM9onzAIf7KJD4tNuY-MYaPax2Sk8mc_bzEKvOSC9HBdI5q105HuhlKIepqyuB6GDlB0iPrt9T4LI9fekJnezbqrC-cVvQVSlUjqnw8yofc9jBymR-N3i1vR5QZNz8GQS00/s1600/20190221_132134_Pano-1.jpg&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;448&quot; data-original-width=&quot;1364&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiIpU0Bu2E9hM9onzAIf7KJD4tNuY-MYaPax2Sk8mc_bzEKvOSC9HBdI5q105HuhlKIepqyuB6GDlB0iPrt9T4LI9fekJnezbqrC-cVvQVSlUjqnw8yofc9jBymR-N3i1vR5QZNz8GQS00/s1600/20190221_132134_Pano-1.jpg&quot; style=&quot;width: 1280px;&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Macizo de Eskuagatx, cuya cima mas elevada es Errialtabaso con 1011 m.&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
El nombre de Urkiola viene de la palabra vasca &lt;i&gt;urki&lt;/i&gt;, que en castellano significa &quot;abedul&quot;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;&lt;u&gt;Geografía&lt;/u&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Las escarpadas y calizas peñas del Duranguesado caracterizan el paisaje del parque natural.&lt;br /&gt;
La mayor parte del parque natural se extiende dentro de la provincia de Vizcaya, y solo al S una pequeña parte se adentra en Álava. Observando el relieve se distingue un cordal discontinuo pero muy marcado que sigue la línea formada por las cumbres de Mugarra, Untzillatx, Alluitz y Anboto, precisamente las cimas más altas y remarcables de la zona.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgqj9y-slWSR2KaQCYsQvmmTaimYCan4hN3XSrqjKt5r_ntHcxKg20srAdrMmva-EQ6lqRjWCkfhN8eTGA-LXW4TS3ou2zkGVvGiW18vXN5YaMN9Wao7E5-myg3k3D3tqKmmJtZJfBjeJ4/s1600/20190221_173204-1.jpg&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;672&quot; data-original-width=&quot;1600&quot; height=&quot;268&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgqj9y-slWSR2KaQCYsQvmmTaimYCan4hN3XSrqjKt5r_ntHcxKg20srAdrMmva-EQ6lqRjWCkfhN8eTGA-LXW4TS3ou2zkGVvGiW18vXN5YaMN9Wao7E5-myg3k3D3tqKmmJtZJfBjeJ4/s640/20190221_173204-1.jpg&quot; style=&quot;height: 490px; width: 1280px;&quot; width=&quot;640&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Untzillatx 941 m&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;br /&gt;
El puerto de montaña de Urkiola Bi-623, marcado en azul, es una etapa habitual de las carreras ciclistas, y que alcanza su altura máxima en el Santuario de Urkiola, punto de partida de algunos de los ascensos más importantes del parque natural.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;script async=&quot;&quot; src=&quot;//pagead2.googlesyndication.com/pagead/js/adsbygoogle.js&quot;&gt;&lt;/script&gt;
&lt;!--Parajes naturales del Cantábrico--&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;ins class=&quot;adsbygoogle&quot; data-ad-client=&quot;ca-pub-9321957186583419&quot; data-ad-format=&quot;auto&quot; data-ad-slot=&quot;1049916856&quot; style=&quot;display: block;&quot;&gt;&lt;/ins&gt;&lt;script&gt;
(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});
&lt;/script&gt;

&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: large;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;u&gt;Peña de Anboto&lt;/u&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhsv3xoa_WwOgmkElwQSNcWu5TsAKG_sQ4mUxP7vzLIJfYoEBhCUGzUf15jiquWR9PhyTb-u7Xg-pkZKPCopc5vWzWXmE9upXcqP1W85DWX1WsSfDsB18elUdz4OTe77Ld55arsMQWIqjU/s1600/anboto.jpg&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;530&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhsv3xoa_WwOgmkElwQSNcWu5TsAKG_sQ4mUxP7vzLIJfYoEBhCUGzUf15jiquWR9PhyTb-u7Xg-pkZKPCopc5vWzWXmE9upXcqP1W85DWX1WsSfDsB18elUdz4OTe77Ld55arsMQWIqjU/s1600/anboto.jpg&quot; width=&quot;900&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;La cara N del Anboto supone el mayor barranco del País Vasco&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
El Anboto es la cima culminante de un largo cordal calizo que tiene su punto de partida en el monte Astxiki (785 m) y sigue dirección SE pasando en orden por las siguientes cumbres: Alluitz (1034 m), Elgoin (1243 m) y finalmente Anboto&lt;b style=&quot;color: #274e13;&quot;&gt; &lt;/b&gt;(1331 m). Se trata por tanto del punto más alto del Parque Natural de Urkiola, el Anboto es también el 3º monte principal más alto de Vizcaya, por detrás del &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2010/05/parque-natural-del-gorbea.html&quot;&gt;Gorbea&lt;/a&gt; y del &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2014/03/los-montes-de-ordunte.html&quot;&gt;Zalama&lt;/a&gt;.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjkXIKG_MuzF4CoQAZFD2Dv81bFOiBJbXiV7r3FAgKwdU4unWFZomBACQm0SrJsjPh01H_W2U1UpMBB1fXOE9ZhgnR90T19VE_KsyiuSRRrA2bmvEC1qS_GiH7pZoUIyHIlzl5_SVx8jIA/s1600/1+%5B800x600%5D.jpg&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;460&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjkXIKG_MuzF4CoQAZFD2Dv81bFOiBJbXiV7r3FAgKwdU4unWFZomBACQm0SrJsjPh01H_W2U1UpMBB1fXOE9ZhgnR90T19VE_KsyiuSRRrA2bmvEC1qS_GiH7pZoUIyHIlzl5_SVx8jIA/s1600/1+%5B800x600%5D.jpg&quot; width=&quot;900&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;La cara S del Anboto y su cásica subida desde la campa de Pagozelai&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;br /&gt;
El Anboto es una de las montañas más populares para los senderistas vascos, además del puerto de montaña que suele ser escenario de carreras ciclistas de élite, su particular ascenso atrae a numerosos montañeros ávidos de coronar una cumbre que tiene además relevancia mitológica para la antigua religión vasca, pues cerca de la cima existe una cueva casi inaccesible donde se decía que moraba la diosa Mari.&lt;br /&gt;
Se trata de una masa de caliza arrecifal muy compacta que contiene fósiles de &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/invertebrados-cnidarios.html&quot;&gt;corales coloniales&lt;/a&gt; masivos y grandes conchas de &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/invertebrados-moluscos.html&quot;&gt;moluscos &lt;/a&gt;hoy extinguidos, como rúdicos y ostréicos.&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;iframe allowfullscreen=&quot;&quot; class=&quot;BLOG_video_class&quot; height=&quot;720&quot; src=&quot;https://www.youtube.com/embed/CSOEBFmjRcM&quot; width=&quot;1280&quot; youtube-src-id=&quot;CSOEBFmjRcM&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhC7prjCFyS6VCZ36JHxhYIT6PD8ZZgGl1cUCGXlKLTfux6Sz6GC28WPc47uE1DSikOvY2XJGC_Q6Xoa7Ri10PKNeprJtV-FGywsE1JGg8q6oS1cl4imTMfTY2Z5wd-i-gJdEhEZ0lm960/s1600/anb4.JPG&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;530&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhC7prjCFyS6VCZ36JHxhYIT6PD8ZZgGl1cUCGXlKLTfux6Sz6GC28WPc47uE1DSikOvY2XJGC_Q6Xoa7Ri10PKNeprJtV-FGywsE1JGg8q6oS1cl4imTMfTY2Z5wd-i-gJdEhEZ0lm960/s1600/anb4.JPG&quot; width=&quot;900&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Vértice geodésico del Urkiolamendi, con el Anboto al fondo&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;br /&gt;
Tanto la cara N como S de la crestería son bastante empinadas y vertiginosas, lo que ha favorecido también una cierta actividad de escalada. Mientras que la cara S muere en las campas de Pagozelai con un desnivel de 300 m, ese desnivel es de más de 1000 m en la cara N, que muere en el barrio de Arrazola, siendo así el barranco de mayor desnivel de todo el País Vasco.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgqTi3Kmxoj9WBk9agbyS_vJh_zE-YBMoHT3e7jkoYHDsjb-_I7Zqd5Lys7Sd8qlydzkLvAKXeJt1oaloKF-KkvPzFHxfZ4750FXmsJxFm8tcPgrof8it4VtflTTvIHLGOTkqXb6oxzAmA/s1600/hayedo.jpg&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;520&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgqTi3Kmxoj9WBk9agbyS_vJh_zE-YBMoHT3e7jkoYHDsjb-_I7Zqd5Lys7Sd8qlydzkLvAKXeJt1oaloKF-KkvPzFHxfZ4750FXmsJxFm8tcPgrof8it4VtflTTvIHLGOTkqXb6oxzAmA/s1600/hayedo.jpg&quot; width=&quot;900&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;El hayedo acidófilo por el que se sube al Anboto por su cara S.&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh2VZqRDDHTLVcfy9UV95uUv-7f3_DvLVYXwXSM3LyDiItNrwBTPIiBCqffvuJtrLge0YmAAtpbTfd9QCdUCufUgo7s-M1LGaItoKENCVXNgIvPrs5f4LSkY84RGed4B61YboZ0gLNmdGY/s1600/dama-amboto-L-SMAG35.jpg&quot; style=&quot;clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh2VZqRDDHTLVcfy9UV95uUv-7f3_DvLVYXwXSM3LyDiItNrwBTPIiBCqffvuJtrLge0YmAAtpbTfd9QCdUCufUgo7s-M1LGaItoKENCVXNgIvPrs5f4LSkY84RGed4B61YboZ0gLNmdGY/s1600/dama-amboto-L-SMAG35.jpg&quot; width=&quot;278&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;La Dama de Anboto&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
En la cara E del Anboto, a unos 1000 m de altitud existe una cueva que según las leyendas fue la morada de Mari, la Dama de Anboto, diosa suprema de la Mitología Vasca, que en días soleados se peinaba su larga melena rubia con un peine de oro a la entrada de su cueva, y que durante la noche aparentaba ser una gran bola de fuego.&lt;br /&gt;
Parece ser que durante la Edad Media se practicaban ritos paganos y aquelarres en algunas cuevas de Urkiola en honor a la diosa Mari, de hecho, en el año 1500 la Santa Inquisición ya condenó a la hoguera a numerosas &quot;brujas&quot; por realizar estos rituales.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;&lt;u&gt;El Santuario de Urkiola&lt;/u&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgCbY61D5Di0wWoTLxPo27D543sY1ysje6lGElGEGJBOPOqVB819Qe5JcX8QJiFwLEgjWEiWtNWBWGogwlGDLtWEEPl74gL0NDyfrIKohKGHRW9YK0BhrJlwIDgkQVQBl7ncvCd_t9BEGU/s1600/frontal.jpg&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgCbY61D5Di0wWoTLxPo27D543sY1ysje6lGElGEGJBOPOqVB819Qe5JcX8QJiFwLEgjWEiWtNWBWGogwlGDLtWEEPl74gL0NDyfrIKohKGHRW9YK0BhrJlwIDgkQVQBl7ncvCd_t9BEGU/s1600/frontal.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
El Santuario de los Santos Antonios Abad y de Padúa de Urkiola es el clásico punto de partida para visitar el Parque Natural de Urkiola, dando además nombre al mismo. Se ubica en el collado homónimo a poco más de 600 m de altitud, que antaño suponía una de las principales vías de comunicación entre la &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/el-medio-fisico.html&quot;&gt;vertiente cantábrica&lt;/a&gt; y la meseta central.&lt;br /&gt;
&lt;div align=&quot;JUSTIFY&quot; style=&quot;margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
La zona de Urkiola ha
sido siempre relevante en las creencias religiosas de sus habitantes desde tiempos prehistóricos, pues en sus inmediaciones hay abundantes
restos arqueológicos, y en el Amboto, la mitología
autóctona ubicó su máxima figura, Mari, como ya hemos comentado. El Cristianismo, lejos de borrar las creencias anteriores, no evitó que perduraran
en el tiempo, por ello, Urkiola ha tenido
desde siempre una fuerte expresión espiritual y religiosa. Se estima que la antigüedad del culto en ese lugar es anterior a la
Edad Media.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align=&quot;JUSTIFY&quot; style=&quot;margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg_W0-TB_AI4v6TH-j3U_RCUw9oYnYt2_381XZmWPh2_f5JRFQmD10oVTYDQXnPW1ADnARTj04DCAnK2YKRkPab2TzYKXz3uM3GZyS3zRH8pMSNiLx_S43EgXEyT3xQKbC_9u8Wfe8ArpY/s1600/urkiola2--300x180.jpg&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;240&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg_W0-TB_AI4v6TH-j3U_RCUw9oYnYt2_381XZmWPh2_f5JRFQmD10oVTYDQXnPW1ADnARTj04DCAnK2YKRkPab2TzYKXz3uM3GZyS3zRH8pMSNiLx_S43EgXEyT3xQKbC_9u8Wfe8ArpY/s1600/urkiola2--300x180.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
El primer santuario fue construido sobre un primitivo eremitorio dedicado a San Antón del que se tiene referencias
escritas de 1212. También hay más referencias del año
1567, cuando uno de los rectores del santuario, Benito de Vizcarra, dice
poder fijar el origen del santuario entre los siglos VIII y IX a
partir de los legados aparecidos en un documento de testamento de la
Merindad de Durango del siglo XIII. De este edificio
original se sabe que su altar miraba a OR, se ubicaba en la
entrada del actual templo, y tenía un campanario y pórtico.
Desde el siglo XIII el santuario está dedicado a los dos Santos
Antonios.&lt;/div&gt;
&lt;div align=&quot;JUSTIFY&quot; style=&quot;margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
En 1567 el conjunto
consta ya, aparte de la ermita, de una casa y un hospital y precisaba
de una renta de 61 ducados para sus gastos de sostenimiento. En 1625 se comienza a
construir una iglesia que sustituye a la ermita. Las obras se
encargan a Antonio López de Traña con el que trabajan en cantería Martín de Arriluceaga, y en la carpintería Baptista de Orbea.&lt;/div&gt;
&lt;div align=&quot;JUSTIFY&quot; style=&quot;margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgad7-PVRelwZUS_yf3HBe_dik7p8UQYsTOprg_Imab9REX3H7OAyjcA3ltyB00NLc3WdGEzts9FPvC0wlZuOXMsuLRTyb8UhUELsoIqOsxOpz79YbhB4gz3Qt7hnN75IdrbG7eH40U90g/s1600/img085534ph8.jpg&quot; style=&quot;clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;301&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgad7-PVRelwZUS_yf3HBe_dik7p8UQYsTOprg_Imab9REX3H7OAyjcA3ltyB00NLc3WdGEzts9FPvC0wlZuOXMsuLRTyb8UhUELsoIqOsxOpz79YbhB4gz3Qt7hnN75IdrbG7eH40U90g/s1600/img085534ph8.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
En junio de 1646 se
inauguró la nueva iglesia que tenía planta en cruz latina de una
sola nave y cúpula. Esta iglesia permaneció abierta al culto
durante 15 años. En 1553 se construye el claustro de los peregrinos y se amplía el coro y la sacristía. Poco después se construye el retablo a cargo de los
arquitectos Juan de Bolialdea, Domingo de Ascorbe y Joanes de
Iturriza, que lo acaba.&lt;/div&gt;
&lt;div align=&quot;JUSTIFY&quot; style=&quot;margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
En 1756, con la
aprobación del Cabildo y el Patrón de Abadiño se erige parroquia
desligándose de la parroquia de San Torcuato, matriz de Abadiño. Al lado del templo se
construyó un hospital para dar servicio a los numerosos
viajeros que circulaban por esta importante ruta, el hospital tenía
una cárcel y un nevero interior. Frente a él se construye en 1772
la casa rectoral. En 1831 se inauguran cuatro altares laterales.&lt;/div&gt;
&lt;div align=&quot;JUSTIFY&quot; style=&quot;margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
Durante la crisis social
del siglo XIX se cerró el templo al culto y se trasladaron las
imágenes de los santos a la iglesia parroquial de Abadiño, donde
permanecieron 4 años. Una vez superada esa crisis se vuelve al
culto y se plantean varias reformas en el templo. La más relevante y que perdura hasta la actualidad es la construcción de un
campanario en 1870. Esta torre, de estilo neoclásico, fue obra del
maestro de obras durangués Pedro José Astarbe.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align=&quot;JUSTIFY&quot; style=&quot;margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgnTw23K18kKvhjyA0w0X0-46d_vNlwcwSHNadLjULAZ2r8q1UhzqkcwApWhDMc75s7RyG_-zdHonF-HPrzdcgOp9M4GJ4WpMVofM7MdrsGD8Y_AQ_3uuiuPn5O7ZEtfCXOCC6Y5SQkjXY/s1600/duranguesado-1552.santuario-s.antonio-de-urkiola.altar.2010-09-22-640x640x80.jpg&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;256&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgnTw23K18kKvhjyA0w0X0-46d_vNlwcwSHNadLjULAZ2r8q1UhzqkcwApWhDMc75s7RyG_-zdHonF-HPrzdcgOp9M4GJ4WpMVofM7MdrsGD8Y_AQ_3uuiuPn5O7ZEtfCXOCC6Y5SQkjXY/s1600/duranguesado-1552.santuario-s.antonio-de-urkiola.altar.2010-09-22-640x640x80.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
El 13 de junio de 1899,
fiesta de San Antonio Abad, se pone la primera piedra de lo iba a ser
la nueva edificación. Las obras se hacen de tal modo que se mantiene
el edificio anterior en uso. Ese mismo año se quema el hospital. En 1915 se inaugura la
primera parte y en 1928 la segunda quedando paradas las obras por su
gran coste. Es entonces cuando se tira el templo anterior pero se
mantiene la torre que se había construido en 1870. Las obras no
prosiguen, quedando construida únicamente la cabecera de la basílica
y el primer tramo de las naves, así como un segundo tramo de las
naves laterales y marcados los cimientos del resto de la edificación.
El 27 de agosto de 1933 el obispo Mateo Mújica consagra el templo
que, habiendo cerrado con un muro la nave central y poniendo sendas
puertas en los laterales, se abre al culto.&lt;/div&gt;
&lt;div align=&quot;JUSTIFY&quot; style=&quot;margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
El 1 de mayo de 1970 se
encarga a Misiones Diocesanas Vascas la atención del santuario, y a finales del s. XX se
realizan reformas destinadas a rematar de forma más definitiva la
inacabada obra.&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;Macizo de Eskuagatx&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
  &lt;iframe allow=&quot;accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture&quot; allowfullscreen=&quot;&quot; frameborder=&quot;0&quot; height=&quot;720&quot; src=&quot;https://www.youtube.com/embed/edSMASbcjXs&quot; width=&quot;1280&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;br /&gt;&lt;/u&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;br /&gt;&lt;/u&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;br /&gt;&lt;/u&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;&lt;u&gt;Udalatx&lt;/u&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
Aunque ya no está dentro del Parque Natural de Anboto, muchos montañeros consideran al Udalaitz como una más de las peñas del Duranguesado, y dada su relevancia y cercanía al entorno protegido, he considerado incluir aquí una reseña de esta aguja caliza de 1120 m situada entre las localidades de Elorrio (Vizcaya) y Mondragón (Guipúzcoa), precisamente su cima supone una marca fronteriza entre las dos provincias vascas.&lt;br /&gt;
Tomando al Udalaitz como cumbre principal, sería la 4ª más alta de Vizcaya tras &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2010/05/parque-natural-del-gorbea.html&quot;&gt;Gorbea&lt;/a&gt;, &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2014/03/los-montes-de-ordunte.html&quot;&gt;Zalama &lt;/a&gt;y Anboto, y la 4ª también de Guipúzcoa, por detrás de &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2015/12/parque-natural-de-aizkorri-aratz.html&quot;&gt;Aitxuri, Aratz&lt;/a&gt; y Txindoki.&lt;br /&gt;
El ascenso al Udalaitz es especialmente duro porque prácticamente el monte entero es roca desnuda, la intrincada ruta desde la cantera de Kanpazar está marcada en el mapa en granate, aunque también se puede coronar la cima partiendo del barrio de Udala en Mondragón, ya en territorio guipuzcoano. En el siguiente vídeo vemos el ascenso desde Kanpazar y el espectacular panorama desde la cima:&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
&lt;iframe allowfullscreen=&quot;&quot; frameborder=&quot;0&quot; height=&quot;720&quot; src=&quot;//www.youtube.com/embed/KC02KmG-b1I?rel=0&quot; width=&quot;1280&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgNKoZnjj14rddlEt6FaRPWJ3-82txcQ2GMPkeN1eLMmkoHV6SA_K5eTxzQsrfnBSeC2Bxw5gJX2O_TJYRsZK3Lay-YP2ApK3AvmMN9YM_8d-tF5V0322BPsNrOFZJOR0PP0S0buwtvLtE/s1600/udalaitz-ruinas-de-san-valero_22140916.jpg&quot; style=&quot;clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;300&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgNKoZnjj14rddlEt6FaRPWJ3-82txcQ2GMPkeN1eLMmkoHV6SA_K5eTxzQsrfnBSeC2Bxw5gJX2O_TJYRsZK3Lay-YP2ApK3AvmMN9YM_8d-tF5V0322BPsNrOFZJOR0PP0S0buwtvLtE/s1600/udalaitz-ruinas-de-san-valero_22140916.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
Tras dejar el vehículo junto a la cantera, atravesamos la misma y entramos en un tupido bosque de pinos y encinas donde desde un principio nos percatamos de la fuerte pendiente continua durante todo el ascenso. Tras 30 minutos de marcha se sale del bosque y se sigue un camino a veces no muy bien marcado que discurre sobre roca desnuda de forma ininterrumpida hasta alcanzar las ruinas del Monasterio de la Asunción que vemos en el vídeo, al parecer construido ya en el s. IV d. C. y del que se dice vivó el obispo de Zaragoza San Valero. A partir de este punto, el tramo final hasta la cumbre es especialmente escarpado y entraña cierto peligro, especialmente si soplan vientos fuertes.&lt;br /&gt;
Si el cielo está limpio, desde la cima podremos observar montañas tan distantes como el Pirineo Navarro, los montes orientales de Cantabria y Burgos, e incluso el monte San Lorenzo, donde se ubica la estación de esquí de Valdezcaray, nada menos que en la provincia de La Rioja.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;&lt;u&gt;Valores ecológicos&lt;/u&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
Históricamente, el área del parque natural ha sufrido una explotación intensiva de la ganadería, forestal, y sobre todo minera, hoy día aún son visibles los extragos que han causado las extracciones de roca caliza tanto en la localidad de Mañaria como en la cantera de Kanpazar, ya en el Udalaitz. Pero gracias al marco legal vigente, estas actividades están ya reguladas y encaminadas a recuperar los ecosistemas naturales.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: large;&quot;&gt;Flora&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;table cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;float: left; margin-right: 1em; text-align: left;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgvz5kuHT2KJ4q1oe45lsH00_gnDP3Dvo3j9wEt07rse-mO6wo-7iviOpq7Tr_rok9vcu-hJAn3WSwIuw8scpPpsyyBJN6TVUFQvsVCjMJZLRmLvWvLz8xF1vrS67JLyIAX_Y3Nk8zbuo8/s1600/Hayas_Trasmochas.jpg&quot; style=&quot;clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;162&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgvz5kuHT2KJ4q1oe45lsH00_gnDP3Dvo3j9wEt07rse-mO6wo-7iviOpq7Tr_rok9vcu-hJAn3WSwIuw8scpPpsyyBJN6TVUFQvsVCjMJZLRmLvWvLz8xF1vrS67JLyIAX_Y3Nk8zbuo8/s1600/Hayas_Trasmochas.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Hayas trasmochas, usadas antaño para fabricar carbón&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
El parque natural de Urkiola se ve cubierto por grandes bosques, únicamente interrumpidos por los abruptos picos y sierras calizas descritas anteriormente. En total la superficie boscosa del parque es de 3200 ha, que se dividen prácticamente a partes iguales entre plantaciones forestales de pino, y frondosas típicas de los bosques cantábricos, destacando los robledales (&lt;i&gt;Quercus robur&lt;/i&gt;) y hayedos (&lt;i&gt;Fagus sylvatica&lt;/i&gt;) acidófilos, vegetaciones potenciales que se desarrollan por debajo y por encima respectivamente de los 500 m de altitud aproximadamente.&lt;br /&gt;
En algunos lugares se pueden encontrar aún las llamadas hayas trasmochas, cuidadas y utilizadas antaño por los carboneros para elaborar carbón vegetal, muy importante hasta la segunda mitad del s. XX. Muchas de esas hayas tienen más de 100 años.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;float: right; margin-left: 1em; text-align: right;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjjwd394jVlULzd00Jgc03vQW5HJIoaylC8P9NStQ4DYdtQGq5q4u_s0IOrmUmHEJmZ3fBEbE-UmSqHqTHqQnNEo9RSdbTUyVpxIf40zfykCfHvH0uwK_NctWMMOr8peFd8xnYU9l1pFZQ/s1600/Azucena_Pirineos.jpg&quot; style=&quot;clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;166&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjjwd394jVlULzd00Jgc03vQW5HJIoaylC8P9NStQ4DYdtQGq5q4u_s0IOrmUmHEJmZ3fBEbE-UmSqHqTHqQnNEo9RSdbTUyVpxIf40zfykCfHvH0uwK_NctWMMOr8peFd8xnYU9l1pFZQ/s1600/Azucena_Pirineos.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;i&gt;Lilyum pyrenaicum&lt;/i&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
También son importantes en Urkiola los pastizales, comunidades vegetales seminaturales moldeadas por la actividad ganadera de ovejas, cabras y bovinos que se ha desarrollado durante siglos en este paraje.&lt;br /&gt;
Y por último comentar las comunidades vegetales de roquedo, que se desarrollan discretamente en los riscos de roca caliza que surcan el parque. La singularidad de este ambiente hace que en él se desarrollen especies florales también peculiares, tales como &lt;i&gt;Teucrium pyrenaicum&lt;/i&gt;, &lt;i&gt;Vicia pyrenaica&lt;/i&gt;, o &lt;i&gt;Lilyum pyrenaicum&lt;/i&gt;.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: large;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;u&gt;Fauna&lt;/u&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;table cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;float: left; margin-right: 1em; text-align: left;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh6MUtA2ZzLoF4Jzw19aXp2HHWAS3tq3oPeKVhpWP0X42sw50uW8a067f9_uJA_Ap4sHp2j9NngRpN-gImsEdZefp-hTBKXIsLI4zqrlRon68lAayCgrYWme3oHc6N7BuHRG8krAkC6tKk/s1600/Corzo.jpg&quot; style=&quot;clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;166&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh6MUtA2ZzLoF4Jzw19aXp2HHWAS3tq3oPeKVhpWP0X42sw50uW8a067f9_uJA_Ap4sHp2j9NngRpN-gImsEdZefp-hTBKXIsLI4zqrlRon68lAayCgrYWme3oHc6N7BuHRG8krAkC6tKk/s1600/Corzo.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;El corzo, &lt;i&gt;Capreolus capreolus&lt;/i&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
El parque de Urkiola cuenta con una buena representación de animales vertebrados: 4 especies de peces, 10 de reptiles, 74 de aves, y 42 de mamíferos.&lt;br /&gt;
Las aves suponen la comunidad animal más notable del parque, en especial las aves rapaces y carroñeras, como el alimoche (&lt;i&gt;Neophron percnopterus&lt;/i&gt;), el buitre leonado (&lt;i&gt;Gyps fulvus&lt;/i&gt;), el azor (&lt;i&gt;Accipiter gentilis&lt;/i&gt;) o el halcón peregrino (&lt;i&gt;Falco peregrinus&lt;/i&gt;), que encuentran perfectos lugares de anidación, tanto en los bosques frondosos de haya y roble, como en los escarpados riscos calizos de las montañas más altas.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;float: right; margin-left: 1em; text-align: right;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjrmhZ2LGr8J4Z1TJzEa3VLEqAQFj7woNYcIAaRYfy-5QTBMf8mPm-_tLQ3DUlhE3sHY1t8GmuISnXjpSSc9ToFfwEfddSyWTIpmolPUy7n4xcyy_jrCHr0WEzgwsAPouBRAuKwyaL3j7I/s1600/R_euryale_Jens_Rydell.jpg&quot; style=&quot;clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;211&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjrmhZ2LGr8J4Z1TJzEa3VLEqAQFj7woNYcIAaRYfy-5QTBMf8mPm-_tLQ3DUlhE3sHY1t8GmuISnXjpSSc9ToFfwEfddSyWTIpmolPUy7n4xcyy_jrCHr0WEzgwsAPouBRAuKwyaL3j7I/s1600/R_euryale_Jens_Rydell.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;i&gt;Rhinolophus euryale&lt;/i&gt;. La comunidad de murciélagos en&lt;br /&gt;
Urkiola es tan importante como desconocida.&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
También es importante la presencia de mamíferos carnívoros, la mayoría de ellos depredadores o carroñeros, como la marta (&lt;i&gt;Martes martes&lt;/i&gt;), la garduña (&lt;i&gt;M. foina&lt;/i&gt;), la jineta (&lt;i&gt;Genetta genetta&lt;/i&gt;) o el tejón (&lt;i&gt;Meles meles&lt;/i&gt;), además de grandes mamíferos hervívoros como el corzo, reintroducido en el parque tras su &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2008/02/conservacin-del-medio-ambiente-marino.html&quot;&gt;extinción&lt;/a&gt;.&lt;br /&gt;
De todas estas especies habría que subrayar dos que están en peligro de extinción: el quebrantahuesos (&lt;i&gt;Gypaetus barbatus&lt;/i&gt;) y el murciélago mediterráneo de herradura (&lt;i&gt;Rhinolophus euryale&lt;/i&gt;).&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://cantabrico2007.blogspot.com/feeds/2680778161894405147/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/7160001763776376833/2680778161894405147' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7160001763776376833/posts/default/2680778161894405147'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7160001763776376833/posts/default/2680778161894405147'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://cantabrico2007.blogspot.com/2014/04/parque-natural-de-urkiola.html' title='Parque Natural de Urkiola'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjhiGRDnFYSuKUqITAfZ209jXMysyoXmsp_HlVUHC9lWSv6IDsMclocXGGx5rbe_LNY03sIdJF8HzG0NM_gDTVmryhefU4-30yA9SBseexvqmMpcbVUZnpi6DEfHvKx6yeS98-3Eic8Jzc/s72-c/20190221_162310-1.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7160001763776376833.post-5970940661232884717</id><published>2014-04-04T19:46:00.005+02:00</published><updated>2025-04-10T17:52:42.331+02:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Medio físico"/><title type='text'>El macizo de Ganecogorta</title><content type='html'>&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg-eV3gzpcYMz06xtQfCm7WF11RYcIJFs1hD_ka5HUJ6iYP9tCa9GFkVi7D1eY9pUpuO0bpcCo07HyCjZoGl_DGIA9ExFFkKZaxXIdXUBQSInx6OgqxE_NN_uGxZ4fRSd1tI5QnmtWBuCg/s1600/Erdiko+Atxa.jpg&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;550&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg-eV3gzpcYMz06xtQfCm7WF11RYcIJFs1hD_ka5HUJ6iYP9tCa9GFkVi7D1eY9pUpuO0bpcCo07HyCjZoGl_DGIA9ExFFkKZaxXIdXUBQSInx6OgqxE_NN_uGxZ4fRSd1tI5QnmtWBuCg/s1600/Erdiko+Atxa.jpg&quot; width=&quot;900&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
Bilbao, la capital vizcaína, es conocida como &lt;i&gt;el botxo&lt;/i&gt;, que en euskera significa &quot;agujero&quot;. La urbe más poblada de la &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/el-medio-fisico.html&quot;&gt;vertiente cantábrica&lt;/a&gt; se ha desarrollado en torno al último tramo del curso del &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com.es/p/rios-de-la-vertiente-cantabrica.html&quot;&gt;río Nervión&lt;/a&gt; y se ha expandido en torno a sus riberas hasta donde sus montes circundantes lo han permitido: Artxanda por el N, y el macizo de Ganecogorta al S, de éste último tratará la presente entrada del blog.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;&lt;u&gt;El cinturón verde del Bilbao metropolitano&lt;/u&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
A razón de que la ONU declarara 2011 como el Año Internacional de los Bosques, la Diputación General de Vizcaya diseñó un plan de divulgación y &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2008/02/conservacin-del-medio-ambiente-marino.html&quot;&gt;conservación &lt;/a&gt;de las zonas verdes que rodean Bilbao, la planificación hizo especial hincapié en la concienciación ciudadana para preservar unos lugares de ocio y esparcimiento que tradicionalmente la población urbana ha disfrutado desde siempre, diseñando además una red de rutas urbanas de monte, y creando nuevas áreas de esparcimiento o remodelando las ya presentes.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjLs3vThKoHH-6u7aAhLDZaFOlD5sUO8jnHrSmNLwAlFlD6m9yIG0xX6iXl-VQS_ejqW8w94yOQS46h3OoIobrKnCWuiokl0KvWFwSZcgvpZ1zA_-S8qCj7UfljpgQbx6gIr4LSv7j4Dk0/s1600/foto11.jpg&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;800&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjLs3vThKoHH-6u7aAhLDZaFOlD5sUO8jnHrSmNLwAlFlD6m9yIG0xX6iXl-VQS_ejqW8w94yOQS46h3OoIobrKnCWuiokl0KvWFwSZcgvpZ1zA_-S8qCj7UfljpgQbx6gIr4LSv7j4Dk0/s1600/foto11.jpg&quot; width=&quot;1280&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Como podemos observar en el mapa, el cinturón verde de Bilbao está formado por los montes de Artxanda &amp;nbsp;(251 m) y Avril (477 m) por el N, mientras que por el S encontramos ya las cimas que pertenecen al sistema de Ganecogorta y que las describiré más adelante.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi5NgIpsrMnEnSEFFF2K5NAMejxHQ1_k-5vkZUj_iPT9gcIGPiRlotaZzQXWMwtEENlpOBu22PS428mREtsFIZt12XGWI-TSEEscZMisPEavYVANqs3Xb98_szKJt8p35yD_1xTzc1jPic/s1600/cinturon+verde+vaca+Kobetas+I.jpg&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;540&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi5NgIpsrMnEnSEFFF2K5NAMejxHQ1_k-5vkZUj_iPT9gcIGPiRlotaZzQXWMwtEENlpOBu22PS428mREtsFIZt12XGWI-TSEEscZMisPEavYVANqs3Xb98_szKJt8p35yD_1xTzc1jPic/s1600/cinturon+verde+vaca+Kobetas+I.jpg&quot; width=&quot;900&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
En total este cinturón verde abarca casi 300 km2, de los que un 56% corresponden a áreas verdes propiamente dichas: bosques, pastos, matorral... y el resto corresponden a campiñas, ríos y embalses, y espacios periurbanos.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;&lt;u&gt;Ganekogorta - 998 m&lt;/u&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;iframe allowfullscreen=&quot;&quot; class=&quot;BLOG_video_class&quot; height=&quot;720&quot; src=&quot;https://www.youtube.com/embed/engKGUGNI1A&quot; width=&quot;1280&quot; youtube-src-id=&quot;engKGUGNI1A&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;&lt;u&gt;Ganeta - 685 m&lt;/u&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;El Ganeta es la cumbre principal de un cordal montañoso conectado al Ganekogorta a través del collado de Muñagane, y que popularmente recibe el nombre de Pagasarri, una de sus cimas secundarias en las que encontramos un merendero muy popular entre la afición bilbaína.&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;iframe allowfullscreen=&quot;&quot; class=&quot;BLOG_video_class&quot; height=&quot;720&quot; src=&quot;https://www.youtube.com/embed/gHopzDkRIAQ&quot; width=&quot;1280&quot; youtube-src-id=&quot;gHopzDkRIAQ&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0cm; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://www.360cities.net/image/monte-pagasarri-en-bilbao-vizcaya-espana&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;Panorama esférico desde Pagasarri&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;&lt;u&gt;Arnótegui - 426 m&lt;/u&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;iframe allowfullscreen=&quot;&quot; class=&quot;BLOG_video_class&quot; height=&quot;720&quot; src=&quot;https://www.youtube.com/embed/kj3Ht2ypYC8&quot; width=&quot;1280&quot; youtube-src-id=&quot;kj3Ht2ypYC8&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://www.360cities.net/image/arnotegui&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;Panorama esférico del Arnótegui&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;&lt;u&gt;Malmasín - 360 m&lt;/u&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;iframe allowfullscreen=&quot;&quot; class=&quot;BLOG_video_class&quot; height=&quot;720&quot; src=&quot;https://www.youtube.com/embed/aihvsiV0lXc&quot; width=&quot;1280&quot; youtube-src-id=&quot;aihvsiV0lXc&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://www.360cities.net/image/malmasin-mountain&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;Panorama esférico desde Malmasín&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;&lt;u&gt;Arraiz - 361 m&lt;/u&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgZV1C_D_HUPlV_5w8sCyWKGWB6-DDeU5yh9C3R2JsYqGGDeByj3QPU8VYOL1BNTv842Hpjz1EFuZx0JVpXiVY_y13MnrKWjKzK83I65F_jkGsQhg5frTCZ6n0zzDusr7MYQdGsHsKg-2E/s1600/acampadakobetamendi.jpg&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;560&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgZV1C_D_HUPlV_5w8sCyWKGWB6-DDeU5yh9C3R2JsYqGGDeByj3QPU8VYOL1BNTv842Hpjz1EFuZx0JVpXiVY_y13MnrKWjKzK83I65F_jkGsQhg5frTCZ6n0zzDusr7MYQdGsHsKg-2E/s1600/acampadakobetamendi.jpg&quot; width=&quot;900&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
Y terminamos el repaso de los montes del S de Bilbao con el Arraiz, que surge a partir del Erreztaleku hacia el N. La cima de Arraiz es en realidad una campa prácticamente llana, en la que la cima más alta está al S de esa campa, aunque la que está situada al N de la misma ofrece una panorámica de Bilbao mucho mejor y más abierta.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;
Al monte Arraiz se accede típicamente desde el barrio de Kobeta, en cuyas campas se celebra anualmente un famoso festival de rock.&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://cantabrico2007.blogspot.com/feeds/5970940661232884717/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/7160001763776376833/5970940661232884717' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7160001763776376833/posts/default/5970940661232884717'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7160001763776376833/posts/default/5970940661232884717'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://cantabrico2007.blogspot.com/2014/04/el-macizo-de-ganecogorta.html' title='El macizo de Ganecogorta'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg-eV3gzpcYMz06xtQfCm7WF11RYcIJFs1hD_ka5HUJ6iYP9tCa9GFkVi7D1eY9pUpuO0bpcCo07HyCjZoGl_DGIA9ExFFkKZaxXIdXUBQSInx6OgqxE_NN_uGxZ4fRSd1tI5QnmtWBuCg/s72-c/Erdiko+Atxa.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7160001763776376833.post-6618994736443539584</id><published>2014-03-30T19:43:00.013+02:00</published><updated>2023-12-20T19:34:10.472+01:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Medio físico"/><title type='text'>Los montes de Ordunte</title><content type='html'>&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjJ0KZ5dhJ8VwJQxHoiwpCGnYLq778akEc7ZTwCR4Hd98pRfZHofKjMUCbrGMl1jbgh1akoD7w9z1Fakk_-lvCnTSX1J-WgROQ5RHsYKHVBKQMFImRPdj7xG-VUh-77OcknwVkqJ4CPrZQ/s1600/ordunte.jpg&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;400&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjJ0KZ5dhJ8VwJQxHoiwpCGnYLq778akEc7ZTwCR4Hd98pRfZHofKjMUCbrGMl1jbgh1akoD7w9z1Fakk_-lvCnTSX1J-WgROQ5RHsYKHVBKQMFImRPdj7xG-VUh-77OcknwVkqJ4CPrZQ/s1600/ordunte.jpg&quot; width=&quot;1280&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
Entre las provincias de Vizcaya y Burgos se extiende una cadena de montañas cuyas faldas y collados albergan una serie de ecosistemas extraordinariamente bien &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2008/02/conservacin-del-medio-ambiente-marino.html&quot;&gt;conservados &lt;/a&gt;e interesantes. La riqueza natural de los montes de Ordunte se conjuga además con las posibilidades que ofrece esta sierra para la práctica del senderismo y el montañismo, así como la ocasión de conocer algunas curiosidades históricas de la región.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;El entorno geográfico&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
A menudo los cordales montañosos sirven de referencia para establecer los límites entre diversas divisiones administrativas, éste es el caso de la sierra de Ordunte, una concatenación de cimas más o menos alineadas que separan las provincias de Burgos, Vizcaya, y Cantabria en su zona más occidental.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Generalmente se establece el puerto de Los Tornos y la localidad vizcaína de Valmaseda como los límites W - E respectivamente de la sierra de Ordunte. Las cumbres son suaves con un relieve ondulado y atenuado, lo que da idea de que se tratan de montañas viejas y desgastadas por la erosión durante millones de años. A continuación presento un mapa con la ubicación de las cimas más importantes de la sierra:&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjSlrlEC5g5OR3BPPoxd3g85vEuiYHywIvMFa9HKll9si-ysiiM1oc_nJ_2CkXQLcxxJzzx-fXxgiVNTnJi0oMysC51c4NGPYPA3a4WAy15CktdO9XK-rmaJOZfZhwB7QGyABh3xNNObNE/s1600/Ordunte.bmp&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;540&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjSlrlEC5g5OR3BPPoxd3g85vEuiYHywIvMFa9HKll9si-ysiiM1oc_nJ_2CkXQLcxxJzzx-fXxgiVNTnJi0oMysC51c4NGPYPA3a4WAy15CktdO9XK-rmaJOZfZhwB7QGyABh3xNNObNE/s1600/Ordunte.bmp&quot; width=&quot;900&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Descarga el mapa en tu PC para visualizarlo mejor - Fuente para la ubicación de los montes: &lt;a href=&quot;http://www.mendikat.net/&quot;&gt;www.mendikat.net&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Podemos apreciar que las altitudes más elevadas se alcanzan en el extremo W de la sierra, y conforme avanzamos hacia el E esas cimas pierden altura.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;i&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: large;&quot;&gt;Zalama&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;iframe allowfullscreen=&quot;&quot; class=&quot;BLOG_video_class&quot; height=&quot;720&quot; src=&quot;https://www.youtube.com/embed/CteLyUYkQW8&quot; width=&quot;1280&quot; youtube-src-id=&quot;CteLyUYkQW8&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://www.360cities.net/image/zalama&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;Panorama esférico del Zalama&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: large;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;u&gt;Sierra Mesada&lt;/u&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: large;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;u&gt;&lt;br /&gt;&lt;/u&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: large;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;iframe allowfullscreen=&quot;&quot; class=&quot;BLOG_video_class&quot; height=&quot;720&quot; src=&quot;https://www.youtube.com/embed/cB3GIiHaMwM&quot; width=&quot;1280&quot; youtube-src-id=&quot;cB3GIiHaMwM&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: large;&quot;&gt;Coliza&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjfu8QqYeLpUdXnlFnVUo-mkd_JAsnxbJ5lotib6eVLFYvlE93XrXO7IU0y2jAs4SwnYI20KpiRn-AmfJiHKU8v72YfwP8ZShlYVCAdcu2HBpdwKIU8QKtHxLV6qloYxKQ58AD6a2HhBpk/s1600/352551_es-kolitza-monte-balmaseda-bizkaia-l.jpg&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;530&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjfu8QqYeLpUdXnlFnVUo-mkd_JAsnxbJ5lotib6eVLFYvlE93XrXO7IU0y2jAs4SwnYI20KpiRn-AmfJiHKU8v72YfwP8ZShlYVCAdcu2HBpdwKIU8QKtHxLV6qloYxKQ58AD6a2HhBpk/s1600/352551_es-kolitza-monte-balmaseda-bizkaia-l.jpg&quot; width=&quot;900&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
Siendo una montaña mucho más modesta que el Zalama, el Coliza, &lt;i&gt;Kolitza &lt;/i&gt;en euskera, debe su fama a que durante la Edad Media fue uno de los montes bocineros (&lt;i&gt;mendi turututzaileak&lt;/i&gt;) desde los que se llamaba a los nobles de la región de Encartaciones (&lt;i&gt;Enkarterriak&lt;/i&gt;) para concurrir a las Juntas Generales del Señorío de Vizcaya, que se celebraban en &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2010/07/urdaibai-reserva-de-la-biosfera.html&quot;&gt;Guernica&lt;/a&gt;. Estas llamadas se realizaban desde las cumbres de estos montes prendiendo grandes fogatas y tocando enormes cuernos huecos de res.&lt;br /&gt;
El Coliza mide apenas 883 m, pero dada su cercanía a Valmaseda y otras localidades colindantes, es muy popular entre los montañeros. Su cima está coronada además por las ermitas de San Sebastián y San Roque, que datan de los siglos XIII ó XIV, y que manifiestan un estilo arquitectónico mixto entre románico y protogótico. Estos santuarios fueron destruidos en 1937 durante la Guerra Civil Española, pero se repararon 12 años después.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgaVEJ_Mh9P2wEx097ZovO7Hoyx7rjium-66_Kz08ZLiwuHrSCU4GQIz7l6oZoma04-__Mssq3LTMg2VfqTfnloiSou-xg2Mkl7bGLVg8e6zh4gRZSWGgIz5EYYVt0Z6heUBlA5Q6Ek6mo/s1600/16327_7.jpg&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;530&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgaVEJ_Mh9P2wEx097ZovO7Hoyx7rjium-66_Kz08ZLiwuHrSCU4GQIz7l6oZoma04-__Mssq3LTMg2VfqTfnloiSou-xg2Mkl7bGLVg8e6zh4gRZSWGgIz5EYYVt0Z6heUBlA5Q6Ek6mo/s1600/16327_7.jpg&quot; width=&quot;900&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: x-small;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Cerca del &lt;b&gt;&lt;span style=&quot;color: #274e13;&quot;&gt;Coliza &lt;/span&gt;&lt;/b&gt;hay otra cima llamada &lt;b&gt;&lt;span style=&quot;color: #274e13;&quot;&gt;Alto Terreros&lt;/span&gt;&lt;/b&gt; (907 m) y en el collado que separa ambas cumbres&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: x-small;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;aún existen algunos neveros (&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;elurzuloak&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;) que antaño servían como acúmulos de hielo&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: x-small;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;para venderlo después en pueblos y ciudades cercanas.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;script async=&quot;&quot; src=&quot;//pagead2.googlesyndication.com/pagead/js/adsbygoogle.js&quot;&gt;&lt;/script&gt;
&lt;!--Parajes naturales del Cantábrico--&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;ins class=&quot;adsbygoogle&quot; data-ad-client=&quot;ca-pub-9321957186583419&quot; data-ad-format=&quot;auto&quot; data-ad-slot=&quot;1049916856&quot; style=&quot;display: block;&quot;&gt;&lt;/ins&gt;&lt;script&gt;
(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});
&lt;/script&gt;

&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;u style=&quot;font-size: xx-large;&quot;&gt;La Merindad de Montija&lt;/u&gt;&amp;nbsp;&lt;/span&gt; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp;&amp;nbsp;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp;&lt;a href=&quot;http://www.merindaddemontija.es/&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;Web oficial&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjRukQJDa6r1oHN343ZZ19ShaKX0TyTCsK8v_nwTrKERIfd1jXakGhLYHx8A1GUrm__-qaH6XSG7Ax8AyFtWV-F1yT89-lljXXZta-cFdQC8u8CYWXuNMEzrEWDEba3eTuo7W2R1kHPSBY/s1600/montija.jpg&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;600&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjRukQJDa6r1oHN343ZZ19ShaKX0TyTCsK8v_nwTrKERIfd1jXakGhLYHx8A1GUrm__-qaH6XSG7Ax8AyFtWV-F1yT89-lljXXZta-cFdQC8u8CYWXuNMEzrEWDEba3eTuo7W2R1kHPSBY/s1600/montija.jpg&quot; width=&quot;480&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
Es un municipio ubicado al N de la provincia de Burgos al que pertenecen las pedanías de Agüera y San Pelayo citadas en el apartado anterior. Su ayuntamiento se encuentra en Villasante de Montija, como vemos en el mapa de la izquierda, con una superficie de 100 km2 y apenas 826 habitantes en su conjunto.&lt;br /&gt;
Administrativamente la Merindad de Montija forma parte de la comarca de Las Merindades, una región histórica de Castilla la Vieja que abarca aproximadamente el tercio N de la Provincia de Burgos.&lt;br /&gt;
En el mapa de la región podemos observar también que la merindad se asienta a ambos lados del río Trueba, cuyas cabeceras y torrentes tributarios nacen precisamente en la vertiente S de los montes de Ordunte, y sobre todo en las montañas occidentales de La Sía o Lunada. Este río Trueba es a su vez afluente del río Ebro.&lt;br /&gt;
La Merindad de Montija ha supuesto desde la remota época romana una vía de comunicación muy importante entre la meseta castellana y la cornisa cantábrica, como testiguan las ruinas de calzada y puente romanos que se encuentran cerca del puerto de Los Tornos, que lleva precisamente a localidades cántabras como Ramales de la Victoria, Limpias o Laredo.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: large;&quot;&gt;La ruta de Carlos V&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;table cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;float: right; margin-left: 1em; text-align: right;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhz2ACx_gSxGrYRSc6eKRe8E8JZL5P-kdUPneVx8kdtj27ODWlJh5n-M6hgSljTdu-52yVNfRpfTFDd3_Pj5ag7EwdSz2JWuhI-YdMqra3E1Lri_-awBZySGow2jMKKlcofVJtIiXTR8Ag/s1600/590px-Emperor_charles_v.png&quot; style=&quot;clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhz2ACx_gSxGrYRSc6eKRe8E8JZL5P-kdUPneVx8kdtj27ODWlJh5n-M6hgSljTdu-52yVNfRpfTFDd3_Pj5ag7EwdSz2JWuhI-YdMqra3E1Lri_-awBZySGow2jMKKlcofVJtIiXTR8Ag/s1600/590px-Emperor_charles_v.png&quot; width=&quot;314&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Carlos I de España y V del Sacro Imperio Romano&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
Es una serie de 24 municipios españoles por los que pasó Carlos I de España y V del Sacro Imperio Romano tras su desembarco en Laredo el 28 de septiembre de 1556 con el objetivo de alcanzar el Santuario de Yuste en la provincia de Cáceres, al donde llegó el 5 de febrero del año siguiente.&lt;br /&gt;
La importancia de la vía de acceso entre la cornisa cantábrica y la meseta castellana antes citada, fue determinante para que el emperador español acometiera su ruta a través de Los Tornos para alcanzar Castilla la Vieja a través precisamente de la Merindad de Montija, región ésta que supuso entonces la primera incursión de Carlos V en la meseta.&lt;br /&gt;
El motivo de este viaje hay que buscarlo en sus antecedentes. Carlos V había tenido que hacer frente a multitud de conflictos y complicaciones derivadas sin duda por el tamaño y complejidad del imperio que había creado en el s. XVI, frustrado por fracasar en algunas grandes campañas como la conquista de Borgoña o la posibilidad de crear un imperio universal bajo la dinastía de los Habsburgo. De esta forma, el Emperador abdicó en favor de sus hermanos y zarpó desde Flandes rumbo a Laredo (Cantabria), para emprender desde ahí un viaje que lo llevaría hasta la comarca extremeña de La Vera, donde podría curarse de la gota que padecía.&lt;br /&gt;
Sin embargo, apenas 2 años después de alcanzar su objetivo, Carlos V moriría de paludismo.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;El pantano de Ordunte&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;iframe allowfullscreen=&quot;&quot; class=&quot;BLOG_video_class&quot; height=&quot;720&quot; src=&quot;https://www.youtube.com/embed/my7zjsQjNjs&quot; width=&quot;1280&quot; youtube-src-id=&quot;my7zjsQjNjs&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;br /&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjfsAAW_bxhfDkdJBRi9JGjJff-tgLVsou4KEOkmXqM5_YQST7Mx0aL305KO9GcdF8Ckltu3oK1XeVNdV5H4XkLP8Flxz73tQiIQT05tUlZktFjGyxl3l4Nab_tvna6dL23rqTh_uWzShE/s1600/monte230300viz--475x412.gif&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;300&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjfsAAW_bxhfDkdJBRi9JGjJff-tgLVsou4KEOkmXqM5_YQST7Mx0aL305KO9GcdF8Ckltu3oK1XeVNdV5H4XkLP8Flxz73tQiIQT05tUlZktFjGyxl3l4Nab_tvna6dL23rqTh_uWzShE/s1600/monte230300viz--475x412.gif&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;Los numerosos afluentes que caen por las laderas S de los montes de Ordunte convergen en el río Ordunte que, a su vez, desemboca en un amplio pantano construido a principios del s. XX.&lt;br /&gt;
En 1928 el Ministerio de Fomento otorgó al Ayuntamiento de Bilbao una concesión del agua a perpetuidad del río Ordunte con el fin de abastecer a la capital vizcaína. De esta forma el ingeniero de caminos Estanislao Herrán diseñó un proyecto de embalse que se culminó con su construcción en 1934.&lt;br /&gt;
En 1961 se realizaron además las obras necesarias para transvasar al pantano unos 160 l/s del río Cerneja, próximo también a los Montes de Ordunte.&lt;br /&gt;
Hoy en día el pantano abastece de agua potable a casi todo el área metropolitana de Bilbao, situado a 40 km de distancia. La capacidad total del embalse es de 22 hm3 y su nivel suele fluctuar bastante en función de la época del año, aunque geográficamente se ha establecido ese nivel medio en 310 m. En verano cuando el nivel de las aguas está muy bajo, suelen aparecer ruinas de un antiguo pueblo que sin duda quedó anegado tras la construcción del pantano.&lt;br /&gt;
Hoy día se puede realizar un tranquilo paseo en torno a las orillas del embalse como vemos en la figura izquierda, partiendo y llegando a la presa a la que se puede acceder desde Nava de Ordunte, localidad donde el río Ordunte desemboca en el &lt;a href=&quot;http://www.cantabrico2007.blogspot.com.es/p/rios-de-la-vertiente-cantabrica.html&quot;&gt;Cadagua&lt;/a&gt;.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;Los ecosistemas de Ordunte&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiZVQrk9JfohvRR4yqtz64gnOHhrwV7gSR4r5QG7FtKaTuxmY8K1tUWJHMGuFwcLcaWe24stlhC9TVOYy_Jhnnjk6oSWksuaL7muKUZ8Ja8C75XfyhJM9gIcJcVSV6VrLpaNvOOI2vGhtc/s1600/20110110131847187_V+Karrantza+-+ordunte_PAES.jpg&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;430&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiZVQrk9JfohvRR4yqtz64gnOHhrwV7gSR4r5QG7FtKaTuxmY8K1tUWJHMGuFwcLcaWe24stlhC9TVOYy_Jhnnjk6oSWksuaL7muKUZ8Ja8C75XfyhJM9gIcJcVSV6VrLpaNvOOI2vGhtc/s1600/20110110131847187_V+Karrantza+-+ordunte_PAES.jpg&quot; width=&quot;1280&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
El entorno de la sierra de Ordunte ofrece la posibilidad de contemplar una serie de ecosistemas naturales en un estado de &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2008/02/conservacin-del-medio-ambiente-marino.html&quot;&gt;conservación &lt;/a&gt;bastante notable, debido sin duda a la escasa población que vive en la zona. Algunos de estos ecosistemas son bastante singulares debido a su escasez y a que albergan especies protegidas, tanto de animales como de plantas.&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: large;&quot;&gt;El ecosistema lacustre&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjHIIqxo0tazGSIpuprVQ3HqOx8NsriwetTLRcy0jcvfAXy6tFwkV0X7Tn5DsRaSHOTNGHuGl_SZNpHrYIocf5QjA7c0_KlQOtvWhpdOWXerE4Eezo1akzMkjGgbO8euS7-_n9NIhEw57Y/s1600/ordunte.jpg&quot; style=&quot;clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;176&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjHIIqxo0tazGSIpuprVQ3HqOx8NsriwetTLRcy0jcvfAXy6tFwkV0X7Tn5DsRaSHOTNGHuGl_SZNpHrYIocf5QjA7c0_KlQOtvWhpdOWXerE4Eezo1akzMkjGgbO8euS7-_n9NIhEw57Y/s1600/ordunte.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;En ocasiones, las transformaciones que realiza el ser humano al entorno natural provocan la aparición de nuevos ecosistemas que, aún siendo artificiales, si que evolucionan de forma natural, es el caso del ecosistema lacustre que se ha desarrollado en torno al Pantano de Ordunte.&lt;br /&gt;
Las aves acuáticas suponen la comunidad más evidente en esta zona de aguas tranquilas y abundante maleza donde estos animales encuentran un lugar ideal para alimentarse y cuidar de sus polluelos. Dependiendo de la época del año, pues muchas de estas aves son migratorias, se pueden observar especies como el somormujo lavanco (&lt;i&gt;Podiceps cristatus&lt;/i&gt;), el ánade real (&lt;i&gt;Anas platyrhynchos&lt;/i&gt;), la cigüeña (&lt;i&gt;Ciconia ciconia&lt;/i&gt;) o la focha común (&lt;i&gt;Fulica atra&lt;/i&gt;), además de los típicos patos, martines (&lt;i&gt;Alcedo atthis&lt;/i&gt;) y pollas de agua (&lt;i&gt;Gallinula chloropus&lt;/i&gt;) tan comunes este tipo de ambientes.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;float: left; margin-right: 1em; text-align: left;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhXv1MHfVwrWLly-yp-JnkILWFN8LhN8bBGhCHTxMyi5tRhQytrtHh9ez9YN4T8CG-jIbWktIhmutE6MUKaxHKQXDne4jw13v1mVEpBttH5jVaJSdFwnV7QK5K_cGPlSBidyA-GgGVZZmE/s1600/madrilla.jpg&quot; style=&quot;clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;210&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhXv1MHfVwrWLly-yp-JnkILWFN8LhN8bBGhCHTxMyi5tRhQytrtHh9ez9YN4T8CG-jIbWktIhmutE6MUKaxHKQXDne4jw13v1mVEpBttH5jVaJSdFwnV7QK5K_cGPlSBidyA-GgGVZZmE/s1600/madrilla.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;i&gt;Chondrostoma toxostoma&lt;/i&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
En cuanto a sus aguas, el pantano alberga una pequeña población de cangrejo americano (&lt;i&gt;Procambarus clarkii&lt;/i&gt;), una especie invasora que ha desplazado a la especie autóctona europea (&lt;i&gt;Austropotamobius pallipes&lt;/i&gt;) hasta casi su extinción. También son bastante comunes en el entorno del pantano los anfibios como ranas, sapos, salamandras y tritones, además de una comunidad piscícola que alimenta las poblaciones de aves, y la forman especies como la perca (&lt;i&gt;Perca fluviatilis&lt;/i&gt;), la loina (&lt;i&gt;Parachondrostoma arrigonis&lt;/i&gt;), y &lt;i&gt;Chondrostoma toxostoma&lt;/i&gt;, una especie vulnerable según la UICN.&lt;br /&gt;
En cuanto a la vegetación, se han formado pequeños bosquecillos y orlas de ribera que se alternan con plantaciones forestales de pino y ciprés, en estas orlas podemos encontrar especies arbóreas como el quejigos (&lt;i&gt;Quercus faginea&lt;/i&gt;), chopos (&lt;i&gt;Populus nigra&lt;/i&gt;), alisos (&lt;i&gt;Alnus glutinosa&lt;/i&gt;), sauces (&lt;i&gt;Salix sp.&lt;/i&gt;), y arbustos como madroños (&lt;i&gt;Arbutus unedo&lt;/i&gt;), espinos (&lt;i&gt;Crataegus monogyna&lt;/i&gt;) y endrinos (&lt;i&gt;Prunus spinosa&lt;/i&gt;).&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: large;&quot;&gt;L&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: large;&quot;&gt;os bosques de montaña&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiUb6PVy_SxPBnmMaVO332QRY2eZQTeazMpj4n9p0_vagCw2nZRTX7AoymJ3K2zf98FHGamv9djNvs34KlQ6zY-M1eA2-w84q_q-P58Uy_96f3WGRonbrKwBwJpgCpPpuN73_0O7VE9Pw8/s1600/P9101006.jpg&quot; style=&quot;clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;300&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiUb6PVy_SxPBnmMaVO332QRY2eZQTeazMpj4n9p0_vagCw2nZRTX7AoymJ3K2zf98FHGamv9djNvs34KlQ6zY-M1eA2-w84q_q-P58Uy_96f3WGRonbrKwBwJpgCpPpuN73_0O7VE9Pw8/s1600/P9101006.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;Los Montes de Ordunte presentan una gran cobertura boscosa que se debe a los grandes espesores de regolito de la zona, y que dada la escasa población que habita el lugar, su grado de &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2008/02/conservacin-del-medio-ambiente-marino.html&quot;&gt;conservación &lt;/a&gt;es bastante aceptable.&lt;br /&gt;
Los bosques de Ordunte son básicamente plantaciones forestales de pino y áreas de frondosas: robledales (&lt;i&gt;Quercus robur&lt;/i&gt;) que se desarrollan hasta los 600 m de altitud, y hayedos (&lt;i&gt;Fagus sylvatica&lt;/i&gt;) a partir de esa cota, aunque las cimas y collados de los montes de Ordunte suelen aparecer desnudos, cubiertos tan solo por brezales, helechales y argomales. Entre las masas boscosas a menudo se intercambian también pequeños pastizales.&lt;br /&gt;
Es especialmente relevante la fauna que se ha desarrollado en estos bosques que hoy día no sufren la presión humana de antaño, y ello ha posibilitado la gran proliferación de jabalíes (&lt;i&gt;Sus scrofa&lt;/i&gt;) y corzos (&lt;i&gt;Capreolus capreolus&lt;/i&gt;), además de apariciones puntuales de lobos ibéricos (&lt;i&gt;Canis lupus&lt;/i&gt;), especie ésta que ha estado a punto de extinguirse en España.&lt;br /&gt;
En estos bosques se cazó, en 1816, a uno de los últimos osos pardo (&lt;i&gt;Ursus arctos&lt;/i&gt;) del Señorío de Vizcaya.&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;iframe allowfullscreen=&quot;&quot; class=&quot;BLOG_video_class&quot; height=&quot;720&quot; src=&quot;https://www.youtube.com/embed/V1xn_YncaBI&quot; width=&quot;1280&quot; youtube-src-id=&quot;V1xn_YncaBI&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://cantabrico2007.blogspot.com/feeds/6618994736443539584/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/7160001763776376833/6618994736443539584' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7160001763776376833/posts/default/6618994736443539584'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7160001763776376833/posts/default/6618994736443539584'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://cantabrico2007.blogspot.com/2014/03/los-montes-de-ordunte.html' title='Los montes de Ordunte'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjJ0KZ5dhJ8VwJQxHoiwpCGnYLq778akEc7ZTwCR4Hd98pRfZHofKjMUCbrGMl1jbgh1akoD7w9z1Fakk_-lvCnTSX1J-WgROQ5RHsYKHVBKQMFImRPdj7xG-VUh-77OcknwVkqJ4CPrZQ/s72-c/ordunte.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7160001763776376833.post-8725208774090017878</id><published>2013-10-15T15:44:00.003+02:00</published><updated>2018-06-07T18:53:04.669+02:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Cantábrico"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Medio físico"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="otras"/><title type='text'>El flysch intermareal Deva - Zumaia</title><content type='html'>&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiUU2r2lqdOYN9Q46mysE1ypzdvwObQqvEQf_ySEcIrv9yOKHNXlSOJpuI3yhOPT6r3u3NasLqCCtxpDQfdgJqPl4D-nNmoeOqKrJCpWnh1Ayy51vOyoJlXQSwLvMfFl5-aDHK2k3Zbjd8/s1600/00.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;530&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiUU2r2lqdOYN9Q46mysE1ypzdvwObQqvEQf_ySEcIrv9yOKHNXlSOJpuI3yhOPT6r3u3NasLqCCtxpDQfdgJqPl4D-nNmoeOqKrJCpWnh1Ayy51vOyoJlXQSwLvMfFl5-aDHK2k3Zbjd8/s640/00.jpg&quot; width=&quot;900&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
Entre las localidades guipuzcoanas de Deva y Zumaia se extiende una franja costera de hasta 7 Km de longitud, interesante por dos razones: porque se trata de la &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/ecologia-ecosistemas-marinos.html&quot;&gt;rasa intermareal&lt;/a&gt; más amplia de todo el Cantábrico, y especialmente por su morfología: el flysch, una formación geológica de enorme interés que ha atraído a científicos de todas partes de Europa para estudiarla a fondo.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
&lt;iframe allowfullscreen=&quot;&quot; frameborder=&quot;0&quot; height=&quot;720&quot; src=&quot;//www.youtube.com/embed/EuMQ58GvOK0&quot; width=&quot;1280&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;&lt;u&gt;Descripción y recorrido&lt;/u&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
La franja costera comprendida entre los pueblos de Deva y Zumaia, ambos en Guipúzcoa, supone un excelente regalo paisajístico que bien merece la pena recorrer para admirar no solo una de las vistas más espectaculares de la costa cantábrica, sino también para disfrutar de las formaciones rocosas únicas de esta zona.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
El recorrido que desarrollo a continuación parte desde Deva y discurre hasta Zumaia, aunque el itinerario se puede realizar también en sentido inverso.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Es más que aconsejable planificar la excursión con &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/el-medio-fisico.html&quot;&gt;marea baja&lt;/a&gt;, de esta forma podremos ver el flysch en toda su extensión, y ello nos permitirá además pasear por la orilla para observar y acceder a lugares inaccesibles con pleamar. Presento a continuación la ortofoto de la primera mitad del recorrido, partiendo desde Deva:&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgkEn78k8_dHxJV7iS0oU8lMYNDpPtRh1Po-4lh6_5EJPMraw2ZYP6XCeG2GOYMUXjUXhoqXqmfcK91-H_dUXzOyR-RIhZkD7GpAHwQs5ZzDzn28Jvi8su6_fSFSAgnAMehvtY3sOLN_-w/s1600/1.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;530&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgkEn78k8_dHxJV7iS0oU8lMYNDpPtRh1Po-4lh6_5EJPMraw2ZYP6XCeG2GOYMUXjUXhoqXqmfcK91-H_dUXzOyR-RIhZkD7GpAHwQs5ZzDzn28Jvi8su6_fSFSAgnAMehvtY3sOLN_-w/s640/1.jpg&quot; width=&quot;900&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Clic en la imagen para agrandarla&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Partiendo de&amp;nbsp;Deva, ascendiendo hacia el Este una colina de unos 200 m de altura hasta llegar a la Ermita de Sta. Katalina.&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiles1tTpFpJFLYU85vB4fRie0Wtqq7nMM2QmjTIf9DTTOVzxGsObvrmCPBCw9n4cjaOXx95qaSwnvnscF0-tY6UMxTtO6x95Ab7dTRZbBx5dOjCr6ccp4xVHL8kD1RlQOD0tXRMjwLrSA/s1600/04.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;530&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiles1tTpFpJFLYU85vB4fRie0Wtqq7nMM2QmjTIf9DTTOVzxGsObvrmCPBCw9n4cjaOXx95qaSwnvnscF0-tY6UMxTtO6x95Ab7dTRZbBx5dOjCr6ccp4xVHL8kD1RlQOD0tXRMjwLrSA/s640/04.jpg&quot; width=&quot;900&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: x-small;&quot;&gt;La ermita Sta. Katalina en Deva, no se sabe cuándo fue construida,&lt;br /&gt;pero ya hay noticias de su existencia de por lo menos en 1515.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
A continuación descendemos la colina hasta cruzar la carretera, siguiéndola hacia el N encontraremos un aparcamiento, pero un poco antes de él veremos señalizada con pintura roja y blanca una bajada a través de un bosque que nos llevará a la depuradora de Arranomendi. Toda la ruta está señalizada con los mismos colores rojo y blanco.
&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Después volvemos a ascender una pequeña colina hasta llegar al antiguo trazado de las vías del tren Bilbao - San Sebastián, en esta zona hay un par de túneles que acortan y facilitan bastante el camino, pero actualmente está prohibido atravesarlos.&lt;br /&gt;
El camino continúa sin desniveles hasta llegar a la punta Aitzuri, a partir de aquí tomamos una senda hacia la derecha para salvar el desnivel de esta enorme peña y bajar de nuevo hasta la cala de Mendata, en donde nos podremos maravillar con las primeras vistas del flysch.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjwfDXbRM_hTyj7Lfc7i0DSv0Z3JZQqJHyqqX-zMq5U9v9luzRPkfHgJ_dFof9FbKMw2dgtmiGpdKcRpkkITq789dILXPTY1ZNfGTqZ6x5tCjrH3uRem5R6Djt37AxY7FMNHen-CpXeIA4/s1600/mendata.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;500&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjwfDXbRM_hTyj7Lfc7i0DSv0Z3JZQqJHyqqX-zMq5U9v9luzRPkfHgJ_dFof9FbKMw2dgtmiGpdKcRpkkITq789dILXPTY1ZNfGTqZ6x5tCjrH3uRem5R6Djt37AxY7FMNHen-CpXeIA4/s1600/mendata.jpg&quot; width=&quot;1280&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Cala Mendata en bajamar.&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Para continuar se puede bajar a la propia cala de Mendata y seguir por el propio flysch siempre y cuando la marea lo permita, o continuar por el monte hasta llegar a la cala Sakoneta, la vista más espectacular de la &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/ecologia-ecosistemas-marinos.html&quot;&gt;rasa intermareal&lt;/a&gt; de todo el recorrido.&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;/div&gt;
Antes de continuar, comentar que viendo el mapa, también se puede iniciar el recorrido desde el camping de Itxaspe e iniciar el camino por la derecha, de esta forma ahorramos tiempo y esfuerzo, aunque nos perderemos las vistas a la punta Aitzuri.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhzsMOD-e6v67g3p65TYV_5ppK7RJZP433BRgvFN9nBZF4WEh0rbedKZ6ipygw7f8jCDrm1Dve7zDcFjaTJ_1nkl23QIIQ-1wPFuSh0z80tOZapM2MROOyvIKivh3itto6Be9yrxVdNrjA/s1600/2.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;530&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhzsMOD-e6v67g3p65TYV_5ppK7RJZP433BRgvFN9nBZF4WEh0rbedKZ6ipygw7f8jCDrm1Dve7zDcFjaTJ_1nkl23QIIQ-1wPFuSh0z80tOZapM2MROOyvIKivh3itto6Be9yrxVdNrjA/s640/2.jpg&quot; width=&quot;900&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Clic en la imagen para agrandarla&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
La cala Sakoneta supone el ecuador del itinerario, así que ahora seguiremos con la segunda ortofoto. Abandonamos dicha cala y tras pocos metros llegamos al mirador de Portu Txiki, que nos ofrece otra excepcional vista de la costa, en este punto existe una bajada al mar un tanto abrupta pero que cuenta con una cuerda gruesa para ayudarnos.&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjMP1YaAg3f7DCdK8ONaWSpPI-_9qdSwy0oe2o8UKwiDxzqzuEba66bVwIdrjWuEBnT5_K1t5ZN1iEHslSxosTZkw8lg2UkJIHZpWtMYdPUwcpR7d-BkfOdmeW8YdFC0mgJh1EjTHxKRVI/s1600/08.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;530&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjMP1YaAg3f7DCdK8ONaWSpPI-_9qdSwy0oe2o8UKwiDxzqzuEba66bVwIdrjWuEBnT5_K1t5ZN1iEHslSxosTZkw8lg2UkJIHZpWtMYdPUwcpR7d-BkfOdmeW8YdFC0mgJh1EjTHxKRVI/s640/08.jpg&quot; width=&quot;900&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;El caserío de Arantza Goikoa&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
Siguiendo el camino, a continuación nos adentramos en un bosque y ascendemos una pendiente que nos elevará a 200 m hasta el caserío de Arantza Goikoa, a partir de ahí la pendiente se suaviza bastante y desciende a través de la ladera de Pagoeta hasta el pequeño barrio de Elorriaga / Elorrixa.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgb4fltLAc_wQLn1csbMEUeQ6mvilIc-wsH2r66rR3dnVd_RHaFAdAFFTNksyRLbonKEzVewRj340BF3bWK0F2lHivuLom0bGhqbrT3hI7-JMLSFDsYfUNSq7Ir8JQSjimgFN4UxJSV9jU/s1600/09.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;550&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgb4fltLAc_wQLn1csbMEUeQ6mvilIc-wsH2r66rR3dnVd_RHaFAdAFFTNksyRLbonKEzVewRj340BF3bWK0F2lHivuLom0bGhqbrT3hI7-JMLSFDsYfUNSq7Ir8JQSjimgFN4UxJSV9jU/s640/09.jpg&quot; width=&quot;900&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;El barrio de Elorriaga, donde se puede optar en seguir la ruta por el interior, o bajar a la playa de Aitzuri&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
A partir de aquí vemos dos opciones en el mapa: seguir el camino original por el interior pasando por una fuente y por los caseríos de Ollaostogana y Arritxokieta, o tomar la ruta alternativa hacia el N, que baja al mar, a la enorme &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/ecologia-ecosistemas-marinos.html&quot;&gt;playa &lt;/a&gt;de Aitzuri, y seguir por ella hasta alcanzar la punta de Algorri para terminar finalmente en Zumaia.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhau1ekZMM7gvsz04yB84_Lb2t1aExEplAv1E1ITsETErCt21PUOtOljvtUHtj0CITEPNLtUZgbRqEk-O-1FlfWjxVum2ykqoPG3uqMxhngK4IcRw__K_nCWDnlnDvA6glnRA9Z5-9ETJo/s1600/10.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;550&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhau1ekZMM7gvsz04yB84_Lb2t1aExEplAv1E1ITsETErCt21PUOtOljvtUHtj0CITEPNLtUZgbRqEk-O-1FlfWjxVum2ykqoPG3uqMxhngK4IcRw__K_nCWDnlnDvA6glnRA9Z5-9ETJo/s640/10.jpg&quot; width=&quot;900&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;La larga playa de Aitzuri, próxima ya a Zumaia&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;script async=&quot;&quot; src=&quot;//pagead2.googlesyndication.com/pagead/js/adsbygoogle.js&quot;&gt;&lt;/script&gt;
&lt;!-- Parajes naturales del Cantábrico --&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;ins class=&quot;adsbygoogle&quot; data-ad-client=&quot;ca-pub-9321957186583419&quot; data-ad-format=&quot;auto&quot; data-ad-slot=&quot;1049916856&quot; style=&quot;display: block;&quot;&gt;&lt;/ins&gt;&lt;script&gt;
(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});
&lt;/script&gt;

&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;&lt;u&gt;El flysch&lt;/u&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgKMFLFv8BTiEGMFINON4g9yZ01c0hDXYJ7SDnJR_hEzCkJl18cMvB1yk3fFvkV_eDRRUtA50MondPW5vCihNYb7YQ3nVvZKpWesTmyvx1gi6gh1ItdlHW45YXGxCvmroNJ3MjYy33sqAI/s1600/logo.gif&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgKMFLFv8BTiEGMFINON4g9yZ01c0hDXYJ7SDnJR_hEzCkJl18cMvB1yk3fFvkV_eDRRUtA50MondPW5vCihNYb7YQ3nVvZKpWesTmyvx1gi6gh1ItdlHW45YXGxCvmroNJ3MjYy33sqAI/s1600/logo.gif&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
La franja costera comprendida entre Deva y Zumaia está declarada como &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2008/02/conservacin-del-medio-ambiente-marino.html&quot;&gt;Biotopo protegido&lt;/a&gt;, se trata de un geoparque, cuyo interés natural es precisamente su formación geológica: el flysch.&lt;br /&gt;
El flysch es una sucesión de estratos en los que se intercalan materiales duros (calizas y areniscas) con materiales blandos más erosionables (margas y arcillas).&lt;br /&gt;
En el siguiente documental se explica cómo se formaron dichos estratos y qué lecturas se pueden extraer de ellos:&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
&lt;iframe allowfullscreen=&quot;&quot; frameborder=&quot;0&quot; height=&quot;480&quot; src=&quot;//www.youtube.com/embed/Yfb_BOCZtB0&quot; width=&quot;720&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiYDndcxB9k6zFC-evM8ksZTx8s6bJ17DNEhl9hgHi_VyMgcT48GoENOYIXz35WzzxXAcazsMJ9cPUFHQjjZA-23upQwmw1wNmICtIJ8I_8wOjL9h4yAbHJW1wlTagc_3La3j_mu78-mOg/s1600/03.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;400&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiYDndcxB9k6zFC-evM8ksZTx8s6bJ17DNEhl9hgHi_VyMgcT48GoENOYIXz35WzzxXAcazsMJ9cPUFHQjjZA-23upQwmw1wNmICtIJ8I_8wOjL9h4yAbHJW1wlTagc_3La3j_mu78-mOg/s640/03.jpg&quot; width=&quot;1280&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg4La0VEkHJCBKJRtnp2U9wToUMZFj4NJc0zjQwcsQra8EuZzFFdAkbBNEmKunBqDedw28fPoKClFZG1z7YqMAiigc6M_Z6wGBtj4A4CWl-1tuZS_oQ7B8XdVyAdkuW8ApUJ_h6Qs626Wc/s1600/04.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;400&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg4La0VEkHJCBKJRtnp2U9wToUMZFj4NJc0zjQwcsQra8EuZzFFdAkbBNEmKunBqDedw28fPoKClFZG1z7YqMAiigc6M_Z6wGBtj4A4CWl-1tuZS_oQ7B8XdVyAdkuW8ApUJ_h6Qs626Wc/s640/04.jpg&quot; width=&quot;1280&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;Interés biológico&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
La disposición atípica de los estratos rocosos hace que en bajamar se crean multitud de &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/ecologia-ecosistemas-marinos.html&quot;&gt;charcas intermareales&lt;/a&gt; conectadas entre si, donde crían multitud de especies marinas, lo que supone una &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/ecologa-poblaciones-marinas.html&quot;&gt;base alimentaria&lt;/a&gt; de gran dimensión para el sustento de un ecosistema marino importante.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgvATBHkSoMPb4IoQEddYj4aPri7BHaDsZmsFLmx32Ze1Hei6e7RXmPPSCzKBoSWqlyjAiibnFzdHIazSIqCutkZarXKlumMN8NQwlXHCmEtAhDf9uDMouJrpb_C_HvBtlX5wnJrJ3Barg/s1600/rasa.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;400&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgvATBHkSoMPb4IoQEddYj4aPri7BHaDsZmsFLmx32Ze1Hei6e7RXmPPSCzKBoSWqlyjAiibnFzdHIazSIqCutkZarXKlumMN8NQwlXHCmEtAhDf9uDMouJrpb_C_HvBtlX5wnJrJ3Barg/s1600/rasa.jpg&quot; width=&quot;1280&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
Lo abrupto de la costa, además de la lejanía a un núcleo urbano o carreteras importantes ha posibilitado un excelente grado de conservación del entorno, por contra, la gran extensión batida por el oleaje provoca una alta turbidez de las aguas, por lo que la posibilidad del&amp;nbsp;&lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2008/01/buceo-recreativo-sin-equipo-autonomo.html&quot;&gt;buceo &lt;/a&gt;en el lugar se hace bastante limitada.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhlWPSijbPt_V5uI3QYL4txyh62KNl8uiaaxUOjBrApLEnXwpOZ48NX0aD5PTC6Z1afJ2-DCGk22bczfuUIrseAL2KnzyYkyFWVw77-ts7k8bZ7xrIzTJOrgL6IbG4S-d88Bt2VgBj5FD0/s1600/06.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;480&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhlWPSijbPt_V5uI3QYL4txyh62KNl8uiaaxUOjBrApLEnXwpOZ48NX0aD5PTC6Z1afJ2-DCGk22bczfuUIrseAL2KnzyYkyFWVw77-ts7k8bZ7xrIzTJOrgL6IbG4S-d88Bt2VgBj5FD0/s640/06.jpg&quot; width=&quot;640&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;El &quot;Motxo&quot; un barco pesquero bermeano que encalló en el mismo flysch el 4 de noviembre de 2010,&lt;br /&gt;
afortunadamente se pudo retirar el casco íntegramente y el medio ambiente no se vio alterado.&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://cantabrico2007.blogspot.com/feeds/8725208774090017878/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/7160001763776376833/8725208774090017878' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7160001763776376833/posts/default/8725208774090017878'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7160001763776376833/posts/default/8725208774090017878'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://cantabrico2007.blogspot.com/2013/10/el-flysch-intermareal-deva-zumaia.html' title='El flysch intermareal Deva - Zumaia'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiUU2r2lqdOYN9Q46mysE1ypzdvwObQqvEQf_ySEcIrv9yOKHNXlSOJpuI3yhOPT6r3u3NasLqCCtxpDQfdgJqPl4D-nNmoeOqKrJCpWnh1Ayy51vOyoJlXQSwLvMfFl5-aDHK2k3Zbjd8/s72-c/00.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7160001763776376833.post-2228865150521742672</id><published>2013-05-06T16:24:00.002+02:00</published><updated>2023-11-13T20:04:01.276+01:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Buceo recreativo"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Cantábrico"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="otras"/><title type='text'>Pecios hundidos</title><content type='html'>&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
A lo largo de la historia, y especialmente a partir de la Revolución Industrial que se desarrolló a partir del siglo XVIII, el Mar Cantábrico ha sido surcado por numerosos barcos y buques de muy diversas características.&lt;br /&gt;
Los temporales marítimos, las negligencias de sus tripulantes, o incluso los conflictos bélicos han provocado en numerosas ocasiones la tragedia que supone el naufragio de una embarcación y la habitual pérdida de vidas humanas que ello conlleva, además de los vertidos de combustible u otros contaminantes que arrasan con la &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2008/02/conservacin-del-medio-ambiente-marino.html&quot;&gt;vida marina&lt;/a&gt; de la zona.&lt;br /&gt;
Sin embargo, estas tragedias pasado un tiempo se pueden revertir en oportunidad para la búsqueda y estudio dentro del campo de la Arqueología Marina, y así hoy día numerosos pecios, nombre genérico que reciben los barcos hundidos en la mar, están ubicados y catalogados por todas las costas del mundo, la cantábrica incluida. Y algunos de ellos descansan en fondos no demasiado profundos, lo suficiente para incluso poder &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2008/01/buceo-con-equipo-autnomo-de-respiracin.html&quot;&gt;bucear &lt;/a&gt;a su alrededor.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;&lt;u&gt;Buceo en pecios&lt;/u&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
Una de las &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2008/01/buceo-con-equipo-autnomo-de-respiracin.html&quot;&gt;modalidades de buceo&lt;/a&gt; más populares es precisamente la exploración alrededor de barcos hundidos que estén a una profundidad moderada, por encima de los 40 m que es el máximo que permite el buceo recreativo. El buceo en pecios por debajo de esa profundidad está reservado para especialistas que utilizan equipos especializados, sobre todo las mezclas gaseosas que deben respirar para poder sumergirse a grandes profundidades.&lt;br /&gt;
El buceo recreativo en barcos hundidos requiere algunas precauciones adicionales y a menudo supone un examen para que los buzos recreativos básicos (Open Water Diver) obtengan el certificado avanzado (Advanced OWD).&lt;br /&gt;
Bucear en un pecio no es a priori complicado, evidentemente la ubicación, características y estado en el que se encuentre el casco del barco determinará la atención y el grado de experiencia que el buzo debe tener para explorar el pecio sin peligro. A menudo los cascos metálicos de los pecios se encuentran fragmentados, cortados o en estado de amasijo, por lo que a veces esos amasijos de metal pueden llegar a ser bastante cortantes, por ello es muy recomendable bucear siempre con guantes para evitar cortes en las manos.&lt;br /&gt;
Otra consideración a tener en cuenta es la habitual presencia de elementos con los que el buzo puede enredarse: cuerdas, redes, cadenas... todo esto obliga más que en ningún otro caso, a llevar un cuchillo para poder librar al compañero de buceo de posibles enredos.&lt;br /&gt;
Y por último es necesario conocer a fondo el pecio si queremos adentrarnos en él a través de sus oquedades, resulta muy temerario introducirse en la estructura del casco sin saber lo que uno se va a encontrar.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;&lt;u&gt;Ecología de los pecios&lt;/u&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
En principio un naufragio supone una &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2008/02/conservacin-del-medio-ambiente-marino.html&quot;&gt;catástrofe natural&lt;/a&gt; para el &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/ecologia-ecosistemas-marinos.html&quot;&gt;medio ambiente marino&lt;/a&gt;, ya que a menudo el combustible del barco se vierte directamente al mar con todo lo que ello supone. Algunas mercancías que ciertos barcos transportan también pueden contaminar las aguas en caso de hundimiento, como en el caso de los petroleros.&lt;br /&gt;
Sin embargo, el medio ambiente marino es muy dinámico, la mayoría de los organismos acuáticos &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/ecologa-poblaciones-marinas.html&quot;&gt;crecen y se reproducen&lt;/a&gt; a gran velocidad, y muchos de ellos encuentran en los pecios hundidos un lugar inmejorable para &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/ecologa-el-ser-vivo-y-su-ambiente.html&quot;&gt;vivir&lt;/a&gt;. Esto evidentemente no se produce de forma instantánea, y la recuperación del ecosistema marino en torno a los pecios pasa por varias fases:&lt;br /&gt;
Primeramente, las estructuras de los pecios son colonizadas por los organismos incrustantes del &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/ecologa-las-comunidades.html&quot;&gt;bentos&lt;/a&gt;, como pueden ser las &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/macrofitos.html&quot;&gt;algas&lt;/a&gt;, &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2023/11/invertegrados-marinos.html&quot;&gt;esponjas, gorgonias&lt;/a&gt;... La habitual abundancia de recovecos y escondites presentes entre los amasijos de los pecios crea corrientes artificiales y acumulación de materia orgánica que es aprovechada por animales filtradores, como alcionarios y gusanos tubícolas, todo ello sentando la base alimentaria para los próximos colonizadores: &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2010/07/osteictios-13.html&quot;&gt;peces &lt;/a&gt;y cefalópodos principalmente, y a ellos les sigue el tradicional séquito de carroñeros, como los cangrejos.&lt;br /&gt;
En ocasiones, los barcos hundidos descansan sobre &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/ecologia-ecosistemas-marinos.html&quot;&gt;bancos de arena&lt;/a&gt; que, en principio, apenas presentan oportunidades para el desarrollo de la &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/ecologa-el-ser-vivo-y-su-ambiente.html&quot;&gt;vida&lt;/a&gt;, pero una estructura amplia y rígida en medio de un arenal enseguida se puede convertir en un oasis de vida marina atrayendo la atención de grandes bancos de peces que ven en estas islas de vida una oportunidad para descansar, protegerse y &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/ecologa-el-ser-vivo-y-su-ambiente.html&quot;&gt;alimentarse&lt;/a&gt;.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;script async=&quot;&quot; src=&quot;//pagead2.googlesyndication.com/pagead/js/adsbygoogle.js&quot;&gt;&lt;/script&gt;
&lt;!--Buceo recreativo--&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;ins class=&quot;adsbygoogle&quot; data-ad-client=&quot;ca-pub-9321957186583419&quot; data-ad-format=&quot;auto&quot; data-ad-slot=&quot;6677648054&quot; style=&quot;display: block;&quot;&gt;&lt;/ins&gt;&lt;script&gt;
(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});
&lt;/script&gt;

&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;&lt;u&gt;Pecios hundidos en el Cantábrico&lt;/u&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: large;&quot;&gt;Diana Uno&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
&lt;iframe allowfullscreen=&quot;&quot; frameborder=&quot;0&quot; height=&quot;720&quot; src=&quot;https://www.youtube.com/embed/ggimBtJUyCM&quot; width=&quot;1280&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;Ubicación&lt;/b&gt;: frente al superpuerto de Punta Lucero (Ciérvana - Vizcaya)&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;Profundidad&lt;/b&gt;: variable entre 10 y 30 m&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;float: left; text-align: left;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh2U3qC2f5pKvPEHPcBhxycQGW66PlOg0XffryQL4LCBWSJ4-1-nUz2M1cwrWTr-DmbhhgO1SewL-CZw9LMkF-DZZgwPmT32h73miwwb8NhxCiXWXrCWIiCHh22CLDlP6N7-1ltg_0jamw/s1600/g20p26f1.jpg&quot; style=&quot;clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh2U3qC2f5pKvPEHPcBhxycQGW66PlOg0XffryQL4LCBWSJ4-1-nUz2M1cwrWTr-DmbhhgO1SewL-CZw9LMkF-DZZgwPmT32h73miwwb8NhxCiXWXrCWIiCHh22CLDlP6N7-1ltg_0jamw/s1600/g20p26f1.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Diana María encallado en Oleiros en 1998&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;b&gt;Historia&lt;/b&gt;: originalmente llamado &quot;Diana María&quot;, fue un carguero de 82 m de eslora que se botó al mar en 1989 y que antes de naufragar definitivamente ya tuvo un percance al encallar en la costa de Oleiros (La Coruña) en 1998. Por aquel entonces el buque portaba la bandera de Antigua y Barbuda y transportaba desde Inglaterra a Ferrol un cargamento de 2600 t de viruta de hierro, supuestamente un fallo en la maquinaria hizo perder el control al capitán y zozobró hasta encallar en las rocas.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Posteriormente el buque fue reparado en el astillero coruñés de Cee y botado ya con el nombre de &quot;Diana Uno&quot; en el año 2002 bajo bandera de Madeira.&lt;br /&gt;
El 17 de enero de 2004 el buque permaneció frente al superpuerto de Punta Lucero en Ciérvana (Vizcaya) a la espera de cargar fertilizantes. Para ahorrarse el costo del amarre, el capitán mantuvo el barco fuera del abrigo del superpuerto y una fuerte marejada lo empotró contra los cubos de hormigón del propio superpuerto, vertiendo al mar 45 t de combustible. Por fortuna, sus 8 tripulantes fueron rescatados con vida.&lt;br /&gt;
Hoy día se pueden ver los restos del casco fracturados en tres trozos, esparcidos por los cubos de hormigón del rompeolas, a profundidades que oscilan entre los 10 y 30 m.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: large;&quot;&gt;Serates III&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;iframe allow=&quot;accelerometer; autoplay; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture&quot; allowfullscreen=&quot;&quot; frameborder=&quot;0&quot; height=&quot;720&quot; src=&quot;https://www.youtube.com/embed/8L6FqFDIhwc&quot; width=&quot;1280&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;

&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;&lt;br /&gt;&lt;/b&gt;
&lt;b&gt;Ubicación&lt;/b&gt;: entre Punta Lucero y la playa de Somorrostro en Vizcaya&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;Profundidad&lt;/b&gt;: 28 m&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;Historia&lt;/b&gt;: una vieja gabarra que transportaba el famoso mineral de hierro que se extraía de los &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2015/04/montes-de-triano-gumeran.html&quot;&gt;montes de Triano&lt;/a&gt;, en Vizcaya. Se hundió en los años 40 en un amplio &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/el-medio-fisico.html&quot;&gt;banco de arena&lt;/a&gt;. Hoy apenas se puede distinguir la quilla y algunas de sus cuadernas. Entre sus amasijos se esconde una gran &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2008/02/conservacin-del-medio-ambiente-marino.html&quot;&gt;biodiversidad &lt;/a&gt;en un área muy pequeña.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: large;&quot;&gt;Mina Mari&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
&lt;iframe allowfullscreen=&quot;&quot; frameborder=&quot;0&quot; height=&quot;720&quot; src=&quot;https://www.youtube.com/embed/C6BHgDByCho&quot; width=&quot;1280&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
&lt;b&gt;Ubicación&lt;/b&gt;: a unas 3 millas de Bermeo frente a la costa OR del &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2010/07/urdaibai-reserva-de-la-biosfera.html&quot;&gt;Cabo Matxitxako&lt;/a&gt;, en &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2008/05/inmersiones-harribolas-bermeo-vizcaya.html&quot;&gt;Harribolas&lt;/a&gt;.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
&lt;b&gt;Profundidad&lt;/b&gt;: de 28 a 38 m.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
&lt;b&gt;Historia&lt;/b&gt;: El Mina Mari fue un barco carbonero que
se dedicaba al transporte de granel, trigo, carbón y sal. Su eslora era de 44,2 m, la manga de 8,25 m y el puntal
3,4 m. Era propulsado por una máquina alternativa triple de 150 CV,
llegando a alcanzar los 10 nudos. Podía transportar hasta 200 t de
mercancías, con un desplazamiento de 540 t.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
Fue construido en 1948 en los
astilleros G. Riera, en Gijón, perteneció al armador Nicanor Noval
Hevia, y fue matriculado como «Santander 114».&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
Se hundió frente a la costa de
Harribolas al este de Machichaco el 13 de febrero de 1961, tras
chocar contra una laja del fondo debido a la mala mar y escasa
visibilidad por la niebla.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
En 1972 se intentó reflotar, pero
durante la maniobra el casco del barco se partió en dos y volvió a
hundirse, ya definitivamente en su actual posición sobre un banco de
arena, un poco más al Sur de su hundimiento original.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
Actualmente el Mina Mari descansa sobre
un banco de arena. La proa mira hacia Poniente, mientras que la popa
está casi erguida y se levanta hasta unos 28 m de profundidad.&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;u&gt;&lt;i&gt;&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: large;&quot;&gt;Río Miera&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/u&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
&lt;iframe allowfullscreen=&quot;&quot; frameborder=&quot;0&quot; height=&quot;480&quot; src=&quot;https://www.youtube.com/embed/PIehNHtsqbw&quot; width=&quot;720&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;Ubicación&lt;/b&gt;: Santander&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;Profundidad&lt;/b&gt;: de 38 a 44 m.&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;Historia&lt;/b&gt;: carbonero inglés de 54 m de eslora con
máquina a popa y tres palos, por cuyo puente ha pasado una
generación entera de náuticos santanderinos y de marineros
montañeses.&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEghTnTBZWr3mCuFrjjvLidxNffqY-b7u-LFnijDrQxNLu8nssj5MnOe_dMo9lmFVpKkvdHxS5t9eEr-cAn13QWX1SQM62vRERLeseUp28BBlEw60PU46RasmARQDjnNT3Ys7TJ53keNEec/s1600/foto+rio+miera+n+46.1.jpg&quot; style=&quot;clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEghTnTBZWr3mCuFrjjvLidxNffqY-b7u-LFnijDrQxNLu8nssj5MnOe_dMo9lmFVpKkvdHxS5t9eEr-cAn13QWX1SQM62vRERLeseUp28BBlEw60PU46RasmARQDjnNT3Ys7TJ53keNEec/s1600/foto+rio+miera+n+46.1.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;De arquitectura naval clásica, el
&quot;Frans Borremans&quot; holandés se rebautiza como &quot;Martínez
Rivas&quot; en 1922, cuando lo adquiere el bilbaíno del mismo
nombre. Vendido de nuevo en 1929 a la naviera cántabra, vuelve a
cambiar de  nombre, &quot;Río Miera&quot;. Operando desde entonces a
lo largo de toda la costa peninsular, llevaba cargamentos de mineral
de Castro y Bilbao, carbón de Asturias, sal de Cádiz y otras
mercancías hasta que en 1936 estalla la Guerra Civil y queda en poder del
gobierno de Madrid. Enviado a Leningrado  por un cargamento
de cebada, fue prácticamente internado en Moscú sin autorización
para volver a España. Finalmente logran rescatarlo y es enviado al
Ferrol.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
Después de la Guerra continúa su vida
civil a lo largo de la Costa portuguesa hasta que es vendido en 1947
a la factoría siderúrgica de Nueva Montaña para dedicarse al
suministro carbonero de Altos Hornos, reducía así,
considerablemente, la distancia de sus viajes. En este ir y venir, una noche tranquila
de diciembre de1951, después de descargar, habían puesto rumbo a
Peñas para llegar a San Esteban de Pravia cuando el &quot;Miera&quot;
es sorprendido por un mercante pequeño que le embiste de frente en
pleno costado, a la altura del mamparo de separación de las bodegas.
De inmediato al precipitarse el agua en las dos bodegas
simultáneamente, empezó a hundirse.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
Los tripulantes, fueron rescatados por
el barco abordante, &quot;Mogador&quot;, cuya avería le permitía
navegar achicando. El &quot;Miera&quot;, sin embargo,
quedó hundido en 42 metros de agua fuera del resguardo del Cabezo de
la Vaca.&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: large;&quot;&gt;Scotland&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiJyHreB_nQq2THfW0NlIR1Ai1mZ0bMuMAvjOBpYM8Cc_VeW9iL9DfPfJvuIL2XPVazUQmWymEBbBRal9jUDZyp-gOmz246Yir94gHtKnKmPYYItbJySub5nS1IL6XVqTRiXkIGRQMS0ME/s1600/scotland_st_lr.jpg&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;211&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiJyHreB_nQq2THfW0NlIR1Ai1mZ0bMuMAvjOBpYM8Cc_VeW9iL9DfPfJvuIL2XPVazUQmWymEBbBRal9jUDZyp-gOmz246Yir94gHtKnKmPYYItbJySub5nS1IL6XVqTRiXkIGRQMS0ME/s320/scotland_st_lr.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;Carbonero de 51 m de eslora de máquina de popa, pozo en
la bodega de proa, un pequeño puente sobre el saltillo y tres palos.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
&lt;b&gt;Ubicación&lt;/b&gt;: Santander&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
&lt;b&gt;Profundidad&lt;/b&gt;: 50 m&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
&lt;b&gt;Historia&lt;/b&gt;: comienza prestando servicio para la
naviera belga más importante del momento, la Lloyd Royal Belge con
el nombre de &quot;Elvier&quot;. Su trayecto cubría el Canal y los
puertos del Mar del Norte. En 1920 pasa a ser propiedad británica
para, finalmente, ser propiedad de los armadores noruegos en el año
1935 que lo rebautizan como &quot;Scotland&quot;.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
Cargado en Hinojedo con 850 Tm de
pirita de hierro y rumbo a Francia le sorprendió una fuerte marejada
cuando cruzaba la barra de Suances y el corretín de la desembocadura
de la Traviesa de Adentro, lo que provocó su desviación y choque
con unas piedras del margen de la canal. En su intento de llegar
hasta la capital, la  vía de agua en el pantoque producida por la
colisión le impidió seguir más adelante de Cabo Mayor.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
Sin nadie que viniera en su auxilio,
los tripulante tuvieron que evacuar en los botes salvavidas. El
&quot;Scotland&quot; se hundía a unos 50 m de profundidad,
curiosamente a unas brazas de donde se hundiría su gemelo, el &quot;Río
Miera&quot; 13 años más tarde, a dos millas de Cabo Mayor.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;i&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: large;&quot;&gt;Alfonso XIII&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
&lt;b&gt;Ubicación&lt;/b&gt;: Santander&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
&lt;b&gt;Profundidad&lt;/b&gt;: 75 m&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
&lt;b&gt;Historia&lt;/b&gt;: botado en EL Ferrol en 1915 y conocido hasta la &amp;nbsp;II República por el
nombre original de &quot;Alfonso XIII&quot;, este acorazado se
integraba en el proyecto más ambicioso que se haya conocido en la
flota Naval española si consideramos los recursos económicos y la
situación política del momento. Si bien formaba parte de todo un
plan de modernización de arsenales en el Ferrol, su longevidad y su
trayectoria hacen sombra tanto a sus gemelos, el &quot;España&quot;
y el &quot;Jaime I&quot;, como al resto de embarcaciones que se
concibieron con el mismo fin.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj1rEZtqmpGvYHYa_DTRcnuJP7bdC5UQurN6FjviOFPIzhWEYW0ihIidpUCw-B6wKuH2vBpew_0DbDN8aFyO5ArtTiWHUs7oSerL8SqA3AggOIIfGynW7ZE9eDWNW6RCXa8DdALXW-PsV8/s1600/ac_espana_main_s.jpg&quot; style=&quot;clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;156&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj1rEZtqmpGvYHYa_DTRcnuJP7bdC5UQurN6FjviOFPIzhWEYW0ihIidpUCw-B6wKuH2vBpew_0DbDN8aFyO5ArtTiWHUs7oSerL8SqA3AggOIIfGynW7ZE9eDWNW6RCXa8DdALXW-PsV8/s320/ac_espana_main_s.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
Su silueta original dejaba ver una
cubierta corrida, en la que se alzaban dos palos y una chimenea. La
popa de crucero disponía de balconcillo y en la proa un espolón
discreto.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
Básicamente se dedica a custodiar las costas españolas durante la I Guerra Mundial. Cliente habitual
en Santander durante los meses de verano, en 1920 es el primer barco
de guerra que fondea en Cuba después de su pérdida.  Visitó
también Puerto Rico y Nueva York. En 1923 junto con el &quot;Jaime
I&quot; traslada a los Reyes y a Primo de Rivera al exilio italiano.
Participa activamente en las campañas frente a Marruecos y en el
desembarco de Alhucemas.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
La antigüedad y el escaso porte hacen
que se desaconseje la propuesta de una reforma y sus restos volvieron
a parar al Arsenal del Ferrol  esperando la venta o el desguace. Tras
varios años de amarre,  durante el estallido de la Guerra Civil y a
pesar de su mal estado, el buque del rey por excelencia,  &quot;el
abuelo&quot; como lo conocían por aquél entonces, es reclutado por
los Nacionales para el bombardeo de posiciones costeras en el
Cantábrico.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
Se lleva a cabo la puesta a punto de
sus complejísimas máquinas y se consigue rapidez de maniobra aunque
con dirección de tiro elemental. Pese a que su misión militar
seguía siendo desproporcionada y particularmente peligrosa, comienza
su nueva andadura de bloqueo militar.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
En el transcurso de una misión en la
costa santanderina en la que formaba equipo junto al &quot;Velasco&quot;,
chocó contra una mina que destrozó los dobles fondos y abrió un
gran boquete en el casco penetrando el agua sin remedio.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
El estruendo no sólo alertó al
&quot;Velasco&quot; que acudió en su ayuda sino también a los
vigías de Cabo Mayor que hicieron eco del suceso en la base aérea
ubicada en la Albericia. Los aviones se apremiaron a rematar lo que
el accidente había provocado, sin embargo, casi toda la tripulación
fue evacuada produciéndose sólo cinco bajas.&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://cantabrico2007.blogspot.com/feeds/2228865150521742672/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/7160001763776376833/2228865150521742672' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7160001763776376833/posts/default/2228865150521742672'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7160001763776376833/posts/default/2228865150521742672'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://cantabrico2007.blogspot.com/2013/05/pecios-hundidos.html' title='Pecios hundidos'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://img.youtube.com/vi/ggimBtJUyCM/default.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7160001763776376833.post-2907155334385170276</id><published>2012-06-03T20:53:00.003+02:00</published><updated>2018-06-07T18:48:15.760+02:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Buceo recreativo"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Inmersiones"/><title type='text'>Buceo nocturno</title><content type='html'>&lt;span style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;En esta entrada voy a comentar unas pocas generalidades acerca de una de las modalidades más bellas del &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2008/01/buceo-con-equipo-autnomo-de-respiracin.html&quot;&gt;buceo&lt;/a&gt;: el buceo nocturno.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Para quienes se inicien en este deporte seguramente les asuste la idea de sumergirse en el mar durante la noche, que es muy peligroso sobre todo por la total falta de visibilidad, pero lo cierto es que la realidad es otra. Bucear por la noche es desde luego una experiencia inolvidable y excitante, pues supone sumergirse en la más absoluta oscuridad y descubrir con ayuda de una linterna que la vida en el fondo no se ha apagado ni mucho menos, con luz artificial nos podemos deleitar admirando una alfombra multicolor de maravillosas formas de vida, algunas de ellas de hecho solo pueden verse de noche o es más común verlas en esta fase del día, otras especies en cambio desaparecen por completo.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Más aún, especialmente los peces se muestran más accesibles y confiados ante los submarinistas por el hecho de que algunos de ellos &quot;dormitan&quot; o se aletargan durante la noche, pudiendo incluso llegar a tocarles, por esta precisa razón, la práctica de la pesca submarina nocturna está prohibida al menos en España.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;iframe allowfullscreen=&quot;&quot; frameborder=&quot;0&quot; height=&quot;720&quot; src=&quot;//www.youtube.com/embed/l8TGffiLTNI&quot; width=&quot;1280&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;

&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
Como vemos en el vídeo, gracias a una linterna, el fondo marino es una alfombra multicolor en la que hay que mirar bien para encontrar y observar formas de vida muy interesantes y desde luego viéndolas de una forma que nunca antes habíamos imaginado, pero para ello obviamente hay que tener en cuenta una serie de aspectos.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;&lt;u&gt;Luz artificial&lt;/u&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj-otFWN1TxW0gCqCdhGu_hlUegpf2LNl7fMd5HmXPJdWoKqHJ4jWVS-K5iTAnsueUdlUnTEw5FDt4gc_hsLRvGaBbJ4oCbOM0NrIqptJXeoDJpJKmFF8Pcbh9SyXGeH_qUgt9UhEnM7MM/s1600/foco.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;233&quot; rba=&quot;true&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj-otFWN1TxW0gCqCdhGu_hlUegpf2LNl7fMd5HmXPJdWoKqHJ4jWVS-K5iTAnsueUdlUnTEw5FDt4gc_hsLRvGaBbJ4oCbOM0NrIqptJXeoDJpJKmFF8Pcbh9SyXGeH_qUgt9UhEnM7MM/s320/foco.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhUQuD7EC1ljJACCrD1822DQ9e0lSNgXoO4MoWAdBjEtm1qIcebORo46NmzkchW9Z3u6A3Bh4mT4542ectO2Kb-xuD7-G3Loxfwp7otTmfXMxAPc96fDdKKscKSwZrNrPDkoYrQoRIH_NI/s1600/linterna_buceo.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; rba=&quot;true&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhUQuD7EC1ljJACCrD1822DQ9e0lSNgXoO4MoWAdBjEtm1qIcebORo46NmzkchW9Z3u6A3Bh4mT4542ectO2Kb-xuD7-G3Loxfwp7otTmfXMxAPc96fDdKKscKSwZrNrPDkoYrQoRIH_NI/s1600/linterna_buceo.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;Si queremos sumergirnos en el mar por la noche es evidente que antes de nada hay que hacerse con una linterna o foco luminoso. Hoy día en el mercado existe una amplia gama de estos productos diseñados exclusivamente para el buceo, y de los que ya hemos hablado algo en la entrada dedicada al &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2008/01/buceo-con-equipo-autnomo-de-respiracin.html&quot;&gt;buceo recreativo&lt;/a&gt; en su día.&lt;br /&gt;
No es necesario un foco de gran potencia para bucear de noche, pues las linternas corrientes sumergibles son económicas y dan excelentes resultados, además son pequeñas y fáciles de transportar, suelen funcionar con pilas. Pero si queremos un haz de luz más amplio y potente hay que recurrir a los focos subacuáticos, evidentemente más caros y que además funcionan con baterías recargables&lt;br /&gt;
Hoy en día tanto las linternas como los focos suelen tener una autonomía de 2 horas o más, y hay que tener en cuenta una cosa, algunos de estos dispositivos tienen mucha potencia y se calientan tanto que solo se pueden usar bajo el agua, no obstante los fabricantes están solucionando este problema y cada vez son más comunes los focos multiusos que valen tanto para fuera como para dentro del agua.&lt;br /&gt;
En cuanto al uso de las linternas o focos bajo el agua comentar tan solo que es muy recomendable que cuenten con algún sistema de sujeción bien a la muñeca bien al chaleco de buceo, de esa forma será imposible perder el aparato si éste se nos escapa de las manos. Pero lo más importante sin duda es que nunca hay que apuntar con el foco a la cara de un compañero, ya que podemos deslumbrarlo o incluso cegarlo si el foco es muy potente.&lt;br /&gt;
Por último, añadir que es recomendable llevar dos linternas, o una linterna y un foco, para asegurarse la luz por si un dispositivo falla.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjh0qSBAJzhyphenhyphen8QMJ-sD5fqlI-1khEkOE379bgjsGA27eA-n1j52XqrGC380Ydp_SCX6KJiYEqhx3LLeaaKtM9iJH2S4rfVL0NJQo9FDKJWTXHZaTfGMK_NhZJt3OwevnezG2eUs9HUJavk/s1600/luz-quimica-cyalume-color-amarillo.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;200&quot; rba=&quot;true&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjh0qSBAJzhyphenhyphen8QMJ-sD5fqlI-1khEkOE379bgjsGA27eA-n1j52XqrGC380Ydp_SCX6KJiYEqhx3LLeaaKtM9iJH2S4rfVL0NJQo9FDKJWTXHZaTfGMK_NhZJt3OwevnezG2eUs9HUJavk/s200/luz-quimica-cyalume-color-amarillo.jpg&quot; width=&quot;200&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
Dejando a un lado los focos y linternas, existen además otros dispositivos luminosos que se emplean para mantener localizados a los compañeros de buceo. Uno de ellos es el tubo de luz química, un tubo que contiene dos productos que al mezclarse y agitarse reaccionan entre si y dan lugar a un compuesto fosforescente que da una leve luz amarilla. También existen las luces estrobosfóticas, luces de gran potencia pero que solo destellan brevemente cada cierto intervalo de tiempo.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;script async=&quot;&quot; src=&quot;//pagead2.googlesyndication.com/pagead/js/adsbygoogle.js&quot;&gt;&lt;/script&gt;
&lt;!-- Buceo recreativo --&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;ins class=&quot;adsbygoogle&quot; data-ad-client=&quot;ca-pub-9321957186583419&quot; data-ad-format=&quot;auto&quot; data-ad-slot=&quot;6677648054&quot; style=&quot;display: block;&quot;&gt;&lt;/ins&gt;&lt;script&gt;
(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});
&lt;/script&gt;

&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;&lt;u&gt;Otras consideraciones&lt;/u&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhwY5r9yXt2mYyZYzfyrypU-OlI2hLpU8M7TffV_mVox-pfXCH0ADdXd63T2PtgRL6gQHMpvRw4V3-GBsgDd4JtIQH7KG8QiMnCSUnyQq1cozuPL-yc8QkrGHfNXXzuzL0avuaesXnXCCQ/s1600/nightdive.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;530&quot; rba=&quot;true&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhwY5r9yXt2mYyZYzfyrypU-OlI2hLpU8M7TffV_mVox-pfXCH0ADdXd63T2PtgRL6gQHMpvRw4V3-GBsgDd4JtIQH7KG8QiMnCSUnyQq1cozuPL-yc8QkrGHfNXXzuzL0avuaesXnXCCQ/s640/nightdive.jpg&quot; width=&quot;900&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
Pese a que en principio una inmersión nocturna no entraña más riesgos o peligros que una inmersión a plena luz del día, si que es aconsejable que el lugar de inmersión sea previamente conocido, es decir, haber buceado antes en él durante el día, ya que durante la noche el riesgo de desorientarse y perderse es evidentemente mayor. Por ello es necesario conocer bien el punto de entrada y salida si estamos buceando desde tierra.&lt;br /&gt;
También es muy recomendable que el estado de la mar sea el mejor posible, durante el día el buceador puede hacer frente al oleaje y corrientes en cierta medida, pero por la noche esto resulta mucho más difícil y peligroso.&lt;br /&gt;
En las inmersiones nocturnas es relativamente fácil perder de vista al compañero de buceo, la forma más eficaz para volverlo a encontrar es apagar la linterna y buscar el resplandor del compañero en la oscuridad absoluta, esta operación resulta muy eficaz y no entraña peligro alguno.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhD-w-vTTeEwXxuvEGElf7wbDQNTPnPR-23U0Gm0EDX3v7G1RcduEswJ8G6WkYzY-CelQoALPUb1KnGYTKg73JGnAKNyNaIf6CvUKs5vLF4GhNBg8bLTF_A_Wmjxwx1l6rCax8GBr9HX7M/s1600/fito-luminiscente-2.png&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;720&quot; rba=&quot;true&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhD-w-vTTeEwXxuvEGElf7wbDQNTPnPR-23U0Gm0EDX3v7G1RcduEswJ8G6WkYzY-CelQoALPUb1KnGYTKg73JGnAKNyNaIf6CvUKs5vLF4GhNBg8bLTF_A_Wmjxwx1l6rCax8GBr9HX7M/s640/fito-luminiscente-2.png&quot; width=&quot;1280&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
Y por último un consejo, si buceáis de noche en verano, es especialmente bello contemplar el &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/algas-microscpicas.html&quot;&gt;plancton&lt;/a&gt; bioluminiscente, para ello basta con apagar completamente el foco de buceo y agitar el agua con la mano, enseguida se ven puntitos azules luminosos que no son sino especies planctónicas excitadas por la agitación y que general luz natural, ¡es alucinante!&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://cantabrico2007.blogspot.com/feeds/2907155334385170276/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/7160001763776376833/2907155334385170276' title='1 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7160001763776376833/posts/default/2907155334385170276'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7160001763776376833/posts/default/2907155334385170276'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://cantabrico2007.blogspot.com/2012/06/buceo-nocturno.html' title='Buceo nocturno'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj-otFWN1TxW0gCqCdhGu_hlUegpf2LNl7fMd5HmXPJdWoKqHJ4jWVS-K5iTAnsueUdlUnTEw5FDt4gc_hsLRvGaBbJ4oCbOM0NrIqptJXeoDJpJKmFF8Pcbh9SyXGeH_qUgt9UhEnM7MM/s72-c/foco.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7160001763776376833.post-5427722644312976799</id><published>2011-10-17T20:52:00.018+02:00</published><updated>2023-11-13T20:02:38.750+01:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Buceo recreativo"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Cantábrico"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Inmersiones"/><title type='text'>Armintza - Billano, costa de Lemoiz (Vizcaya)</title><content type='html'>&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;border-bottom: medium none; border-color: initial; border-left: medium none; border-right: medium none; border-style: none; border-top: medium none; border-width: medium; clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh_SC9w_QjSQvGGWajGDk8vCTMfSpBy8lfcy_DoVvBtbXQWdFWBOqZgIolARqTAGuxE9fSVlB29rbu2qcQpeaN0viz1Bjcwu4p-CFbBDFDk7n8VwcEMdctEAblR-oSEkgMUx-o-gYJml4Q/s1600/Costa.jpg&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;520&quot; oda=&quot;true&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh_SC9w_QjSQvGGWajGDk8vCTMfSpBy8lfcy_DoVvBtbXQWdFWBOqZgIolARqTAGuxE9fSVlB29rbu2qcQpeaN0viz1Bjcwu4p-CFbBDFDk7n8VwcEMdctEAblR-oSEkgMUx-o-gYJml4Q/s640/Costa.jpg&quot; width=&quot;900&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;span style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;div style=&quot;text-align: right;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span&gt;Entre el cabo Billano, próximo a Górliz, y el puerto pesquero de Armintza, la costa se vuelve abrupta y salvaje. El bosque y el mar se separan por un recortado acantilado de hasta 200 m de altura, donde numerosas &lt;/span&gt;&lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/aves-marinas.html&quot;&gt;aves marinas&lt;/a&gt;&lt;span&gt; construyen sus nidos, y solo algunas &lt;/span&gt;&lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/lquenes-y-fanergamas.html&quot;&gt;plantas especializadas&lt;/a&gt;&lt;span&gt; consiguen desarrollarse.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/span&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;

&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgWY3DvUJoe1EoSv9Nl-R_D4USHps0RheEGkNdsbjOFRlIrca2X3MToVo_3oi-SwnfES7IqkBrdcBbZs4utfdYuhKWA9V_gCp6PHffx9W3KrwZjSCOZ9B5sS2F3yYpa3479xhAmUHsOD3c/s1600/Cabo.jpg&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;540&quot; rda=&quot;true&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgWY3DvUJoe1EoSv9Nl-R_D4USHps0RheEGkNdsbjOFRlIrca2X3MToVo_3oi-SwnfES7IqkBrdcBbZs4utfdYuhKWA9V_gCp6PHffx9W3KrwZjSCOZ9B5sS2F3yYpa3479xhAmUHsOD3c/s640/Cabo.jpg&quot; width=&quot;900&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;border-bottom: medium none; border-color: initial; border-left: medium none; border-right: medium none; border-style: none; border-top: medium none; border-width: medium; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiK6jorif-aPkCYv06hJZINV158qRa8W1evdFhBPA30PTc2GkMM-YEY9QwTIZZNIEkTqkVy217PJSd9C0IS4em2cO9JmKLe7wLa01OJ6NNhTUuCefaxKJhOgQglT3uteIs9je73l8Ic0kk/s1600/Faro.jpg&quot; style=&quot;clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;400&quot; rda=&quot;true&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiK6jorif-aPkCYv06hJZINV158qRa8W1evdFhBPA30PTc2GkMM-YEY9QwTIZZNIEkTqkVy217PJSd9C0IS4em2cO9JmKLe7wLa01OJ6NNhTUuCefaxKJhOgQglT3uteIs9je73l8Ic0kk/s400/Faro.jpg&quot; width=&quot;300&quot; /&gt;&lt;/a&gt;El accidentado barranco se adentra en el mar, formando unos fondos complejos y variados, básicamente rocosos, con profundas y largas grietas, lo que da lugar a un &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/ecologia-ecosistemas-marinos.html&quot;&gt;ecosistema marino&lt;/a&gt; extraordinariamente diverso.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;border-bottom: medium none; border-color: initial; border-left: medium none; border-right: medium none; border-style: none; border-top: medium none; border-width: medium;&quot;&gt;
&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;Cabo e isla Billano&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;border-bottom: medium none; border-color: initial; border-left: medium none; border-right: medium none; border-style: none; border-top: medium none; border-width: medium;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
El cabo Billano es uno de los más importantes de la costa vizcaína, después del cabo Matxitxako, al que describimos en &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2010/07/urdaibai-reserva-de-la-biosfera.html&quot;&gt;esta otra entrada&lt;/a&gt;.&lt;br /&gt;
Es característico su gran faro blanco de 26 m de altura, construido en 1990 con un diseño vanguardista, que guía a los barcos en alta mar lanzando su haz de luz a 29 millas de distancia. Alrededor del faro podemos encontrar las ruinas de bunkers y subterráneos de guerra que fueron construidos tras la Guerra Civil Española.&lt;br /&gt;
La isla Billano se llama también isla del fraile, ya que su silueta recuerda a la de un fraile tumbado boca arriba. Se trata de una isla totalmente inhóspita y abrupta, muy estrecha y larga, de solo 1,8 Ha de superficie, 290 m de largo por 53 de ancho, casi perfectamente orientada de Norte a Sur. La isla apenas tiene una leve cubierta vegetal, y a menudo está poblada por &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/aves-marinas.html&quot;&gt;gaviotas y cormoranes&lt;/a&gt;.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjSZMuLAGWvH-nOqA8lkN_pOII-pph5myn0lC4dQxHcJrmH34vCr4MqmMsNhBSRsfhgATjlsST_Qo2Yg52ZfsVoDHREOPxRTbzWI6iBD77rGn4MVBNtRVaKgpBP2KkcPsQ1u0j7GJ-jBxM/s1600/Isla.jpg&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;530&quot; rda=&quot;true&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjSZMuLAGWvH-nOqA8lkN_pOII-pph5myn0lC4dQxHcJrmH34vCr4MqmMsNhBSRsfhgATjlsST_Qo2Yg52ZfsVoDHREOPxRTbzWI6iBD77rGn4MVBNtRVaKgpBP2KkcPsQ1u0j7GJ-jBxM/s640/Isla.jpg&quot; width=&quot;900&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
El islote posee un pináculo rocoso bastante llamativo, al que se le conoce como &quot;El Moisés&quot;.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgtfQDGMnfb0McyfkpiHZhAjqYiDRDO-j0g4BDoH2w5A0D0Ok7H6WFK5yX2uQT8R07P5A7kafNH23zS81LkWAvgufYR32BD3JdVkpQQT37n-d6QJcbZXyvcrIn5LZXU9YhHQ8fd6qrNZTU/s1600/Mois%25C3%25A9s.jpg&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;530&quot; rda=&quot;true&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgtfQDGMnfb0McyfkpiHZhAjqYiDRDO-j0g4BDoH2w5A0D0Ok7H6WFK5yX2uQT8R07P5A7kafNH23zS81LkWAvgufYR32BD3JdVkpQQT37n-d6QJcbZXyvcrIn5LZXU9YhHQ8fd6qrNZTU/s640/Mois%25C3%25A9s.jpg&quot; width=&quot;900&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
La isla Billano emerge de un fondo de unos 20&amp;nbsp;m de profundidad, en su cara Este encalló un barco cuyos restos aún se pueden encontrar si se bucea en la zona, la carga del barco era balastro, que quedó esparcido por el fondo marino.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;script async=&quot;&quot; src=&quot;//pagead2.googlesyndication.com/pagead/js/adsbygoogle.js&quot;&gt;&lt;/script&gt;
&lt;!--Buceo recreativo--&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;ins class=&quot;adsbygoogle&quot; data-ad-client=&quot;ca-pub-9321957186583419&quot; data-ad-format=&quot;auto&quot; data-ad-slot=&quot;6677648054&quot; style=&quot;display: block;&quot;&gt;&lt;/ins&gt;&lt;script&gt;
(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});
&lt;/script&gt;

&lt;br /&gt;
&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;Senderismo&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;En el siguiente vídeo se describe la ruta entre Armintza y Górliz a través de los acantilados de Etzandarri, el monte Ermua, y el cabo Billano, un recorrido de 8 Km de longitud:&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;border-bottom: medium none; border-color: initial; border-left: medium none; border-right: medium none; border-style: none; border-top: medium none; border-width: medium; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;iframe allowfullscreen=&quot;&quot; class=&quot;BLOG_video_class&quot; height=&quot;720&quot; src=&quot;https://www.youtube.com/embed/LgbqncFZ3XY&quot; width=&quot;1280&quot; youtube-src-id=&quot;LgbqncFZ3XY&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div style=&quot;border-bottom: medium none; border-color: initial; border-left: medium none; border-right: medium none; border-style: none; border-top: medium none; border-width: medium; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;Submarinismo&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;El área&amp;nbsp;que nos ocupa tiene unos 3 Km de línea de costa: saliendo del puerto de Armintza, casi en la bocana del puerto, está Meruleku, siguiendo hacia el Oeste encontramos los puntos de Soka, Pausus, Etxandarri, Romuleku y al final, la isla Billano, próxima al cabo homónimo, del que destaca su faro blanco. En general las &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2008/01/buceo-con-equipo-autnomo-de-respiracin.html&quot;&gt;inmersiones&lt;/a&gt; no son complicadas, pudiendo bucear largo tiempo a profundidades no superiores a los 30 m, siempre que no se tome rumbo Norte y la inmersión se aleje de la costa.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
&lt;iframe allowfullscreen=&quot;&quot; frameborder=&quot;0&quot; height=&quot;720&quot; src=&quot;https://www.youtube.com/embed/Oz6CU8j36kw&quot; width=&quot;1280&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
&lt;iframe allowfullscreen=&quot;&quot; frameborder=&quot;0&quot; height=&quot;720&quot; src=&quot;https://www.youtube.com/embed/vRGGOzYl00A&quot; width=&quot;1280&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
&lt;iframe allowfullscreen=&quot;&quot; frameborder=&quot;0&quot; height=&quot;720&quot; src=&quot;//www.youtube.com/embed/ieSIREI74Z4&quot; width=&quot;1280&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://cantabrico2007.blogspot.com/feeds/5427722644312976799/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/7160001763776376833/5427722644312976799' title='1 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7160001763776376833/posts/default/5427722644312976799'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7160001763776376833/posts/default/5427722644312976799'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://cantabrico2007.blogspot.com/2011/10/armintza-billano-costa-de-lemoiz-vizcaya.html' title='Armintza - Billano, costa de Lemoiz (Vizcaya)'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh_SC9w_QjSQvGGWajGDk8vCTMfSpBy8lfcy_DoVvBtbXQWdFWBOqZgIolARqTAGuxE9fSVlB29rbu2qcQpeaN0viz1Bjcwu4p-CFbBDFDk7n8VwcEMdctEAblR-oSEkgMUx-o-gYJml4Q/s72-c/Costa.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7160001763776376833.post-1405655911899925628</id><published>2011-06-23T14:15:00.007+02:00</published><updated>2026-09-25T02:02:26.300+02:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Medio físico"/><title type='text'>Collados del Asón y circo de Lunada</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: justify;&quot;&gt;
La frontera oriental entre Burgos y Cantabria discurre por una intrincada zona de altas montañas y profundos barrancos que, dada su histórica despoblación, se encuentra en un extraordinario estado de &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2008/02/conservacin-del-medio-ambiente-marino.html&quot;&gt;conservación natural&lt;/a&gt;. A este factor hay que añadirle además el atractivo que supone este compendio de grandes cimas y pedregosos barrancos que en su conjunto dibujan un variado y bello paisaje que atrae la atención a los diversos visitantes: montañeros, naturalistas, e incluso aficionados al esquí durante el invierno.&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;Parque Natural de los Collados del Asón&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhVCbXu7ozic316Oij2uwZIZ4JCSmHb3LK5wczh5vfbS2aXI6yUTpziM4O1bE43WenXPObjVOX8v6d71gezYYm6SIQMwPdC1fqGYSCjlQCs6TiZMEWqlORku3Uh6noBNpkeM9swhWeYzXY/s1600/SOBA_Mapa.png&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;640&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhVCbXu7ozic316Oij2uwZIZ4JCSmHb3LK5wczh5vfbS2aXI6yUTpziM4O1bE43WenXPObjVOX8v6d71gezYYm6SIQMwPdC1fqGYSCjlQCs6TiZMEWqlORku3Uh6noBNpkeM9swhWeYzXY/s1600/SOBA_Mapa.png&quot; width=&quot;1100&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: justify;&quot;&gt;
Dentro del área que vamos a describir en esta entrada del blog, la zona más oriental, es decir, aquella que se encuentra dentro de la provincia de Cantabria, recibió &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2008/02/conservacin-del-medio-ambiente-marino.html&quot;&gt;protección medioambiental&lt;/a&gt; el 18 de febrero de 1999 con la creación del Parque Natural de los Collados del Asón, incluido además en la Red de Espacios Protegidos de Cantabria el 19 de mayo de 2006. Sus 4020 ha de superficie corresponden íntegramente al municipio de Soba, un pequeño pueblo de apenas 1300 habitantes repartidos de forma muy dispersa por el valle de Soba, y cuya capital es la aldea de Veguilla. La mayor parte de la población de Soba vive de la ganadería, y más recientemente, del agroturismo.&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjQu698dZlqu9fUagk6PBDIeCVdvBZuo6SsQ9I0QYK9jSa874F-Lt4H-WV5obPCP3XKlia607Qtzz9dMjDHJiJo8_v07yzgfaEec8kClv8qNKUMk1C3lpDYbk-LI6ovCjiLRA0btgfr218/s1600/1-04-2007-nacimiento-del-gandara-18-a-640x640x80.jpg&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;750&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjQu698dZlqu9fUagk6PBDIeCVdvBZuo6SsQ9I0QYK9jSa874F-Lt4H-WV5obPCP3XKlia607Qtzz9dMjDHJiJo8_v07yzgfaEec8kClv8qNKUMk1C3lpDYbk-LI6ovCjiLRA0btgfr218/s1600/1-04-2007-nacimiento-del-gandara-18-a-640x640x80.jpg&quot; width=&quot;1000&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Río Gándara, discurriendo por el valle de Soba.&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: justify;&quot;&gt;
Pero sin duda el mayor atractivo de este valle son los nacimientos de dos ríos muy importantes: el &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com.es/p/rios-de-la-vertiente-cantabrica.html&quot;&gt;Asón&lt;/a&gt;, y su afluente Gándara. El río Gándara nace a unos 950 m de altitud, entre los puertos de montaña de La Sia y Asón, y es alimentado por numerosos arroyos que discurren por las montañas de la sierra de Hornijo y del cordal Sur del valle, entre los que destaca el arroyo Calera, que nace ya en el barranco del &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2014/03/los-montes-de-ordunte.html&quot;&gt;Zalama&lt;/a&gt;. El Gándara llegó a contar en su curso con hasta 12 molinos y 3 ferrerías que aprovechaban la fuerza mecánica de su caudal para fabricar harina o trabajar la forja del hierro. Tras 18 Km de recorrido, el curso del Gándara desemboca finalmente en el río Asón a la altura de Ramales de la Victoria.&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
&lt;span&gt;&lt;a href=&quot;https://www.360cities.net/image/nacimiento-del-rio-gandara-hdr&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;Panorama esférico del nacimiento del Gándara (por Daniel San Martín)&lt;/a&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: justify;&quot;&gt;
En cuanto al &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com.es/p/rios-de-la-vertiente-cantabrica.html&quot;&gt;Asón&lt;/a&gt;, su caudal ve la luz en una filtración de agua a unos 680 m de altitud en la parte occidental del valle homónimo, que forma una impresionante cascada cuya visita resulta totalmente obligatoria por su gran belleza. La pureza y transparencia de sus aguas posibilita la proliferación de una rica fauna fluvial, especialmente gracias al centro de recuperación del &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2010/07/osteictios-13.html&quot;&gt;salmón &lt;/a&gt;(&lt;i&gt;salmo salar&lt;/i&gt;) ubicado en el pueblo de Arredondo, siendo el Asón uno de los ríos salmoneros más importantes de la &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/el-medio-fisico.html&quot;&gt;cornisa cantábrica&lt;/a&gt;. El Asón recorre 44 Km pasando por localidades como Ruesga, Ramales de la Victoria, Limpias o Ampuero, para desembocar finalmente en el Mar Cantábrico formando una de las marismas más importantes del Norte de España: la ría de Treto, situada entre Laredo y Santoña.&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjDbmuYogIrS6CQvfd0dQyxTS4-pWbrN_rkv6FNijEe17wmC0ff17pey653z9tDIYas40SzLWITPRbLdv5nbQn6kC0yV7f2aUoDAkMrV7llzOzKho0KZQ_UeHbty74bkqOrnsX4dCtU_98/s1600/ason.jpg&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;700&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjDbmuYogIrS6CQvfd0dQyxTS4-pWbrN_rkv6FNijEe17wmC0ff17pey653z9tDIYas40SzLWITPRbLdv5nbQn6kC0yV7f2aUoDAkMrV7llzOzKho0KZQ_UeHbty74bkqOrnsX4dCtU_98/s1600/ason.jpg&quot; width=&quot;1100&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Cascada del río Asón.&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;El circo glaciar de Lunada&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjqao-fmjJs6lgs16-WMu-dU3U5XRDY2f7a6Sg2dDqTXAgXGo9HNdQFPplgnu-qlljgp0PPgH5Ij7r5AOgxUfQrCYlD0s7I_zvNsqSYyM4Tb691f6LsMwuWmQBFnhuPCOtdJoywYcatPHI/s1600/Lunada.jpg&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;820&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjqao-fmjJs6lgs16-WMu-dU3U5XRDY2f7a6Sg2dDqTXAgXGo9HNdQFPplgnu-qlljgp0PPgH5Ij7r5AOgxUfQrCYlD0s7I_zvNsqSYyM4Tb691f6LsMwuWmQBFnhuPCOtdJoywYcatPHI/s1600/Lunada.jpg&quot; width=&quot;1100&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Guarda el mapa en tu PC para visualizarlo mejor.&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: justify;&quot;&gt;
El límite occidental del Parque de los Collados del Asón lo marca la frontera entre las provincias de Cantabria y Burgos que a su vez discurre a través de un cordal montañoso cuyas cumbres más elevadas superan los 1500 m de altitud. Al otro lado de estas cimas se encuentra un amplio valle conocido como Lunada, un antiguo circo glaciar frecuentado sobre todo por aficionados al esquí que en época invernal se acercan aquí a disfrutar del deporte blanco en la Estación de Esquí de la Lunada, situada entre 1300 a 1500 m, es la estación de esquí situada a la menor cota altimétrica de España, y dado su pequeño tamaño, es ideal para aquellos que desean iniciarse en el esquí.&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg_3SiIl0D6NBroxEYBo8SYJu2dA69C3ni1pAXSK-ckXMLvfHIziG4yNh3SLXvMdrNwF2rZEy4Axt6kImYz-6xVxfWNAn5U0du8kOlCB5uDnRV2pgKjLeKwdwr3HCO8xMQg79WZvq5FBUM/s1600/lunada.jpg&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;550&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg_3SiIl0D6NBroxEYBo8SYJu2dA69C3ni1pAXSK-ckXMLvfHIziG4yNh3SLXvMdrNwF2rZEy4Axt6kImYz-6xVxfWNAn5U0du8kOlCB5uDnRV2pgKjLeKwdwr3HCO8xMQg79WZvq5FBUM/s1600/lunada.jpg&quot; width=&quot;900&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;font-size: 12.8px;&quot;&gt;Estación de esquí La Lunada&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: justify;&quot;&gt;
Aparte del esquí, el circo de Lunada está encajonado entre una serie de montañas importantes que dibujan un bello y agreste paisaje, estas montañas las trataremos una por una más adelante, pero el otro atractivo o curiosidad que presenta este circo glaciar es su comunicación con la provincia de Cantabria a través del portillo de Lunada, el tercer paso de montaña de la &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/el-medio-fisico.html&quot;&gt;Cornisa Cantábrica&lt;/a&gt; atendiendo a su altitud de 1316 m, solo superado por San Glorio (1609 m) y Piedrasluengas (1354 m). Este puerto de montaña tiene la peculiaridad de que se tiene que cerrar enseguida cuando nieva, pues su vertiente Noroeste discurre a través de una vertiginosa pendiente que puede llegar a acumular hasta 4 m de nieve, lo que aumenta gravemente el riesgo de aludes en esta zona del puerto. Ha habido años en los que este puerto ha estado cortado hasta 6 meses seguidos.&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgKtQ-AU6QaxGJXGm6SMASIMMAfBgMRDK2WxIf8gIU4aXjQ6b_Vvu8_4bEk_pIe1Te3sqpsRggDfr4XMd7fBzoYry3RgyrfTwevOLYlsS1m2tocA6gQPrfhJOnltsnSK273ZT2kEGagOTY/s1600/lunada.jpg&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;740&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgKtQ-AU6QaxGJXGm6SMASIMMAfBgMRDK2WxIf8gIU4aXjQ6b_Vvu8_4bEk_pIe1Te3sqpsRggDfr4XMd7fBzoYry3RgyrfTwevOLYlsS1m2tocA6gQPrfhJOnltsnSK273ZT2kEGagOTY/s1600/lunada.jpg&quot; width=&quot;1100&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Paisaje típico en el circo de Lunada, con sus características chozas de piedra donde los pasiegos guardan el ganado.&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;http://www.360cities.net/image/lunada-1#295.10,-1.76,50.0&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;Panorama esférico en Lunada&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;&lt;u&gt;Las montañas: Castro Valnera (1718 m)&lt;/u&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;iframe allowfullscreen=&quot;&quot; class=&quot;BLOG_video_class&quot; height=&quot;720&quot; src=&quot;https://www.youtube.com/embed/fmgKJWwn6BA&quot; width=&quot;1280&quot; youtube-src-id=&quot;fmgKJWwn6BA&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;Picón del Fraile (1619 m)&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgGK75UQHZXyK1qBaGCt86nFfsPtmbMpw8FxO9s-IfsK4GU3oUnYZei_eaWFkOY6aR9RRbwWE3V2CkaNh5lISlvBJLuvMQZgwggMX0igXjMDeDy5gQBs0C52U0nNtxNWPSMCr-mBMA0qY4/s1600/fraile.jpg&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;740&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgGK75UQHZXyK1qBaGCt86nFfsPtmbMpw8FxO9s-IfsK4GU3oUnYZei_eaWFkOY6aR9RRbwWE3V2CkaNh5lISlvBJLuvMQZgwggMX0igXjMDeDy5gQBs0C52U0nNtxNWPSMCr-mBMA0qY4/s1600/fraile.jpg&quot; width=&quot;1100&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;El Picón del Fraile con su característica esfera-radar de uso militar.&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
El único interés que presenta esta montaña es que cierra el circo de Lunada por su cara Norte y que, debido a su altitud, es la segunda cumbre más elevada de la zona. Su ascenso presentaría mucho más interés si éste fuera permitido, pero desde que en 1999 se instalara el radar militar del Ejército del Aire, su acceso está obviamente prohibido, incluso está prohibido filmar y obtener imágenes de las instalaciones, hasta tal punto que en el Google Earth la cima del picón aparece borrada.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh8pRqfmUvzwPo6bULZiRaGG9Pd20rkcaBdqjQuPsHrNAL6Ptn-ODlITBQVikqvd3SgC1UHCs-T-NhI4p_jlw7rav8k_XEymBKHke3r8jPI8HkTqRUv_t6DtC3I4RiSIxBIcJTLtMw7_58/s1600/blanco.jpg&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;480&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh8pRqfmUvzwPo6bULZiRaGG9Pd20rkcaBdqjQuPsHrNAL6Ptn-ODlITBQVikqvd3SgC1UHCs-T-NhI4p_jlw7rav8k_XEymBKHke3r8jPI8HkTqRUv_t6DtC3I4RiSIxBIcJTLtMw7_58/s1600/blanco.jpg&quot; width=&quot;1100&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Instalaciones militares abandonadas del Picón Blanco.&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Estas instalaciones militares se trasladaron a esta elevada cumbre desde el Picón Blanco (1529 m), otra montaña fronteriza entre Cantabria y Burgos situada al Este del portillo de la Sia, y en cuya cima aún quedan las ruinas de los cuarteles del ejército en donde hace años se realizaba el Servicio Militar Obligatorio.&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;Macizo de Colina&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;La zona Norte del parque natural está dominado por el macizo de Colina, cuyas cumbres más altas rebasan los 1400 m de altitud.&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;iframe allowfullscreen=&quot;&quot; class=&quot;BLOG_video_class&quot; height=&quot;720&quot; src=&quot;https://www.youtube.com/embed/ypvSqfSSVN4&quot; width=&quot;1280&quot; youtube-src-id=&quot;ypvSqfSSVN4&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;Alto de Imunia y Peña Lusa&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
El Parque Natural de los Collados del Asón y el circo de Lunada están divididos por la frontera entre Burgos y Cantabria, que discurre siguiendo el cordal formado por dos montañas importantes: el alto de Imunia y la Peña Lusa.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjKQfVBewNPUPpCq57I8jXQAGDak-AYZ576aepc6vJm23tKRC5UERBVqqso2zqZ9xtA6kBSSyqQhYf86kY5UeJjtFLRSJqw0868-dMHLT2Ys-gH23gzGfp2ngfR94fuRXcU8TADVOmKdE0/s1600/lusa+imunia.jpg&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;635&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjKQfVBewNPUPpCq57I8jXQAGDak-AYZ576aepc6vJm23tKRC5UERBVqqso2zqZ9xtA6kBSSyqQhYf86kY5UeJjtFLRSJqw0868-dMHLT2Ys-gH23gzGfp2ngfR94fuRXcU8TADVOmKdE0/s1600/lusa+imunia.jpg&quot; width=&quot;1200&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Estas dos cumbres se pueden coronar de forma consecutiva siguiendo la ruta en rojo marcada en la ortofoto superior. Partiendo del portillo de la Sia (1200 m) se toma rumbo Oeste siguiendo el cordal de La Pedraza (1332 m) invadido hoy por un importante parque eólico que, tras dejarlo atrás, se emprende una subida importante hasta el alto de Imunia (1512 m) a veces llamado también La Rasa. Esta cima es fácilmente reconocible por la gran cantidad de jitos o montículos de piedras que alberga, visibles incluso desde lejos.&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
&lt;span&gt;&lt;a href=&quot;https://www.360cities.net/image/alto-de-imunia-cantabria-burgos-1512-m&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;Panorama esférico desde el alto de Imunia&lt;/a&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Una vez coronado el Imunia, seguimos la ruta, esta vez hacia el Norte para caminar a través de los collados y resaltes de Tramasqueras, donde tendremos que hacer frente a un barranco de 150 m de desnivel que sin embargo no es complicado bajarlo por el excelente trazado de su senda, bien marcada por los jitos de piedra. A continuación se nos presenta en todo su esplendor la Peña Lusa, un enorme tómbolo de roca caliza que culmina a 1575 m de altitud y cuyo ascenso se realiza a través de un camino sobre roca muy escarpado pero igualmente bien señalizado por los jitos, pese a ello, resulta muy desaconsejable subir el Peña Lusa con nieve o con niebla, condiciones más que habituales en esta zona.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Tanto este recorrido como los panoramas de ambas cumbres se pueden disfrutar en el siguiente vídeo:&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
&lt;iframe allowfullscreen=&quot;&quot; frameborder=&quot;0&quot; height=&quot;720&quot; src=&quot;https://www.youtube.com/embed/zoBkfh479ss&quot; width=&quot;1280&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
El recorrido de vuelta al portillo de la Sia es idéntico al de ida, salvo que en este caso podemos evitar subir de nuevo el alto de Imunia, dejándolo a nuestra derecha.&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
&lt;span&gt;&lt;a href=&quot;https://www.360cities.net/image/pena-lusa-1575m-cantabria-burgos&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;Panorama esférico desde la cima de la Peña Lusa.&lt;/a&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;&lt;u&gt;Sierra de Hornijo&lt;/u&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
Abandonamos ya el circo de Lunada y nos adentramos de lleno en las montañas de los Collados del Asón, ya en la provincia de Cantabria. Precisamente el corazón del área protegida es la sierra de Hornijo, una pequeña cordillera que discurre de Este a Oeste, definiendo perfectamente los valles de Ruesga al Norte, y Soba al Sur. La sierra es íntegramente de naturaleza calcárea y toma su nombre de una de sus cumbres principales: el Hornijo (1258 m) situado aproximadamente en el centro de la cadena montañosa.&lt;br /&gt;
Además del montañismo, el atractivo de esta cordillera reside en las entrañas de la misma. Su naturaleza calcárea ha posibilitado la formación de más de 100 intrincadas grutas y simas a través del lapiace kárstico, algunas de hasta 400 m de profundidad, que año tras año atraen a espeleólogos de toda Europa, y que en alguna ocasión ya han causado más de un disgusto.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;/div&gt;Pero en cuanto al montañismo se refiere, las cumbres más interesantes del macizo están en los extremos del mismo: Mortillano al Oeste y San Vicente al Este.&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;iframe allowfullscreen=&quot;&quot; class=&quot;BLOG_video_class&quot; height=&quot;720&quot; src=&quot;https://www.youtube.com/embed/XobHpdfnKQY&quot; width=&quot;1280&quot; youtube-src-id=&quot;XobHpdfnKQY&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgfM-qRkXbEXQTkYETnivW11H1iYqHyN5oT2T-z2U-CeFWG4v3OIqzXxm-xwemh0m7tyjXVVVL-eyxcizyQW15sbw1wWuV-OSwN2uDBwz0cXnSesjHc_dHC4zRRaoNiayBfJC-f9ZYCKNU/s1600/s+vicente.jpg&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;580&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgfM-qRkXbEXQTkYETnivW11H1iYqHyN5oT2T-z2U-CeFWG4v3OIqzXxm-xwemh0m7tyjXVVVL-eyxcizyQW15sbw1wWuV-OSwN2uDBwz0cXnSesjHc_dHC4zRRaoNiayBfJC-f9ZYCKNU/s1600/s+vicente.jpg&quot; width=&quot;1100&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Pico San Vicente (913 m)&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;br /&gt;
La otra cima interesante es el Pico San Vicente de 913 m, una altitud ya modesta pero desde la que se puede observar el impresionante barranco en caída libre hasta Ramales de la Victoria. Esta cumbre también resulta peligrosa por lo abrupto del terreno y por las numerosas simas que presenta el lapiace kárstico.&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://cantabrico2007.blogspot.com/feeds/1405655911899925628/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/7160001763776376833/1405655911899925628' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7160001763776376833/posts/default/1405655911899925628'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7160001763776376833/posts/default/1405655911899925628'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://cantabrico2007.blogspot.com/2011/06/collados-del-ason-y-circo-de-lunada.html' title='Collados del Asón y circo de Lunada'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhVCbXu7ozic316Oij2uwZIZ4JCSmHb3LK5wczh5vfbS2aXI6yUTpziM4O1bE43WenXPObjVOX8v6d71gezYYm6SIQMwPdC1fqGYSCjlQCs6TiZMEWqlORku3Uh6noBNpkeM9swhWeYzXY/s72-c/SOBA_Mapa.png" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7160001763776376833.post-344615109135878891</id><published>2010-07-20T19:59:00.023+02:00</published><updated>2023-11-13T20:01:28.095+01:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Cantábrico"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Medio físico"/><title type='text'>Urdaibai, Reserva de la Biosfera</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg_GvSoXb4z6hVaDwsZv4rj5oxNkncFiSA1eobBNsamunvprZ3NoT84QnZEPOOFG5rQt5_hm7jSi3k9Xz9p36kflF95aDIbNwf7dUMJnDwfMzpKhJomEPirG4jf2A6Z53186DcJPSnO1Uk/s1600/Urda.jpg&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;720&quot; hw=&quot;true&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg_GvSoXb4z6hVaDwsZv4rj5oxNkncFiSA1eobBNsamunvprZ3NoT84QnZEPOOFG5rQt5_hm7jSi3k9Xz9p36kflF95aDIbNwf7dUMJnDwfMzpKhJomEPirG4jf2A6Z53186DcJPSnO1Uk/s640/Urda.jpg&quot; width=&quot;1280&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
La Reserva de la Biosfera Urdaibai es un lugar de &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2008/02/conservacin-del-medio-ambiente-marino.html&quot;&gt;protección ambiental&lt;/a&gt; nombrada por la UNESCO en 1984, algo más de 22.000 Ha&amp;nbsp;donde podemos encontrar una interesante variedad de paisajes y &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/ecologia-ecosistemas-marinos.html&quot;&gt;ecosistemas&lt;/a&gt;, especialmente para las &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/aves-marinas.html&quot;&gt;aves&lt;/a&gt; migratorias, razón por la que este espacio se incluyó en 1994 en la ZEPA (Zona de Especial Protección para las Aves), integrándose así en la red NATURA 2000 que engloba este tipo de lugares. Urdaibai también está incluida en la lista de Humedales de Importancia Internacional del Convenio Ramsar, es, de hecho, el humedal más grande de todo el País Vasco, y uno de los mayores del litoral cantábrico.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://www.360cities.net/image/urdaibai-1&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;Panorama esférico desde Kanalape&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
El objetivo básico no de Urdaibai exclusivamente, sino de todas las reservas de la Biosfera en general, es el de posibilitar el desarrollo humano con la conservación y preservación de la Naturaleza: el Desarrollo Sostenible, aquel desarrollo de nuestra vida que no comprometa a las generaciones futuras. De esta forma en 1986 se aprobó la ley que regula la protección del medio ambiente en la Reserva de Urdaibai, con especial interés al área de marisma y al litoral.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;Los ecosistemas y paisajes de Urdaibai&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Uno de los aspectos más interesantes de la Reserva de Urdaibai es sin duda su gran diversidad paisajística, que a su vez asegura una enorme biodiversidad y formas de vida.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: large;&quot;&gt;&lt;em&gt;&lt;u&gt;La marisma&lt;/u&gt;&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjlounry_07l-Jg3cAtQRDM8reKdQcFOrmAvjh-NBs-BZKKmCt0FKrvJ3sD3RNgWYwcuvJi5Y6cBmAYJdFa1UjPlCTYOd3AXwA2NCNgAJoWodwxI7v8UEIEPVP93USnfxz_uBLQIghvJDE/s1600/padura.jpg&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;780&quot; hw=&quot;true&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjlounry_07l-Jg3cAtQRDM8reKdQcFOrmAvjh-NBs-BZKKmCt0FKrvJ3sD3RNgWYwcuvJi5Y6cBmAYJdFa1UjPlCTYOd3AXwA2NCNgAJoWodwxI7v8UEIEPVP93USnfxz_uBLQIghvJDE/s640/padura.jpg&quot; width=&quot;900&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
La marisma es el corazón de Urdaibai, comienza tras pasar el pueblo de Gernika y llega hasta Busturia. Se trata de la desembocadura del &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com.es/p/rios-de-la-vertiente-cantabrica.html&quot;&gt;Oka&lt;/a&gt;, río que nace en&amp;nbsp;el monte Oiz.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Es el área con mayor protección legal en toda la reserva, donde importantes especies de &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/aves-marinas.html&quot;&gt;aves&lt;/a&gt; que vienen desde lugares tan remotos como Escandinavia, Laponia o Siberia, encuentran el lugar perfecto para descansar en su viaje al N de África.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Las aves encuentran todo lo necesario en la marisma: un clima suave, alimento en abundancia y material para nidificar. Recientemente para deleite de los ornitólogos, se han construido pequeñas casetas de observación de pájaros cerca de los principales lugares de nidificación.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Se puede pasear en torno al canal artificial recto que se construyó en los años 70 en un infructuoso intento de urbanizar la zona, el canal verdadero serpentea cerca de un molino de mareas y del castillo de Arteaga.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: large;&quot;&gt;&lt;em&gt;&lt;u&gt;El encinar cantábrico&lt;/u&gt;&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjXj47IPWnBlzcAhxcygQrZgN2NLArrmJ5aN01VNxjtf9z308TXTQrvyoW1tpZ9vmruG4lZUo3d2jboGoQm2ovswvnWsC9RPtiQJgluFxNDdPFyUBsjrmn1x1Fph_-Eap8_KtkoSqHzTso/s1600/encinar.jpg&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;540&quot; hw=&quot;true&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjXj47IPWnBlzcAhxcygQrZgN2NLArrmJ5aN01VNxjtf9z308TXTQrvyoW1tpZ9vmruG4lZUo3d2jboGoQm2ovswvnWsC9RPtiQJgluFxNDdPFyUBsjrmn1x1Fph_-Eap8_KtkoSqHzTso/s640/encinar.jpg&quot; width=&quot;900&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
La orilla Este del estuario es de naturaleza caliza, un karst muy irregular con numerosas cimas en forma de bóvedas en torno a los 300-400 m de altura, en una de ellas está la Ermita de San Pedro de Atxarre, de donde se tomo la fotografía.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Sobre este suelo calizo se desarrolla uno de los encinares más grande y mejor conservado del litoral cantábrico. Se trata de un bosque espeso, viejo y desarrollado que alberga una gran &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/ecologa-las-comunidades.html&quot;&gt;comunidad&lt;/a&gt; de mamíferos como el jabalí, el zorro, el visón&amp;nbsp;o el corzo, que viven seguros en la espesura del bosque, que les proporciona gran cantidad de bellotas, madroños y otros frutos.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: large;&quot;&gt;&lt;em&gt;&lt;u&gt;Los arenales&lt;/u&gt;&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjyX2LAAXtVoJcOEwQUzKAhDIkw2wRCC2OE7gTFtRweqhupM8L4_679prgs9z08jpiNzZXvH8djkVEtuYa4aL7KrjWMkUHSh0499iB-prdrDSu6DjXOjMfxA4ncMTchHcZ55Rwc8FhmRT4/s1600/arenal.jpg&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;530&quot; hw=&quot;true&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjyX2LAAXtVoJcOEwQUzKAhDIkw2wRCC2OE7gTFtRweqhupM8L4_679prgs9z08jpiNzZXvH8djkVEtuYa4aL7KrjWMkUHSh0499iB-prdrDSu6DjXOjMfxA4ncMTchHcZ55Rwc8FhmRT4/s640/arenal.jpg&quot; width=&quot;900&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
Las playas de Urdaibai son sin duda el atractivo turístico más importante. La arena es gruesa y dorada, originada a partir de las conchas y caparazones de &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2023/11/invertegrados-marinos.html&quot;&gt;moluscos y crustáceos&lt;/a&gt; principalmente. Estas playas son enormes en bajamar, algunas incluso se llegan a unir, pero al subir la marea el paisaje cambia totalmente, dejando pequeñas y contadas playas de arena seca:&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: #990000; color: white;&quot;&gt;&lt;u&gt;Playa de Laida&lt;/u&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiTok6i9m1TCH5-zo_l27dG12FsGWMEm5ERQ4XIjPTEzf7JUdBURw2IaGC-elBKsU4pRUYcsIybVqGW9yD739U2H7x-9cWyeH_jC_TopeUBl2a_jiKrbQQZtyv_gktLqzPzRvj-heVYvDo/s1600/laida.jpg&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;490&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiTok6i9m1TCH5-zo_l27dG12FsGWMEm5ERQ4XIjPTEzf7JUdBURw2IaGC-elBKsU4pRUYcsIybVqGW9yD739U2H7x-9cWyeH_jC_TopeUBl2a_jiKrbQQZtyv_gktLqzPzRvj-heVYvDo/s1600/laida.jpg&quot; width=&quot;1280&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
Laida es la playa más grande de Urdaibai, sin embargo su tamaño ha disminuido bastante como consecuencia de la pérdida de vegetación que se intentó replantar en ella, para regenerar así la duna de Laida, que quedó arrasada tras un temporal de mar en los años 50.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
El baño en esta playa suele ser peligroso debido a la fuerte corriente que hay en el canal de la ría, es más aconsejable bañarse en la zona expuesta al litoral, donde la escasa profundidad posibilita la formación de la mejor ola de izquierda de Europa en la práctica del surf, de hecho desde 1998 se celebra aquí el &quot;Mundaka Billabong Pro&quot;, prueba puntuable para el campeonato mundial de surf ASP.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;background-color: #990000; color: white;&quot;&gt;Playa de Laidatxu&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhtuX74nd-JcHDRvbBjsMN6kap2ZImbwHojeGLtdhYwdUaqZTHAP52eXqbN6EQlqMtjzOKlrfEEzMEkBJ_7v7FcuK-E70NAitPLGI0lTAtWCGRBoLY2HcRay_zxlXz4qUwY72uskZ6Ds64/s1600/laidatxu.jpg&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;540&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhtuX74nd-JcHDRvbBjsMN6kap2ZImbwHojeGLtdhYwdUaqZTHAP52eXqbN6EQlqMtjzOKlrfEEzMEkBJ_7v7FcuK-E70NAitPLGI0lTAtWCGRBoLY2HcRay_zxlXz4qUwY72uskZ6Ds64/s1600/laidatxu.jpg&quot; width=&quot;900&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Es la playa de Mundaka, mucho más pequeña que la anterior, hasta tal punto que desaparece con las &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/el-medio-fisico.html&quot;&gt;pleamares fuertes&lt;/a&gt;.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Está muy resguardada, lo que hace que en verano haga mucho calor, por esa razón muchos aprovechan para ir a esta playa antes y después del verano. No obstante es una playa muy expuesta a las corrientes, ya que está justo frente al canal de la ría, para evitar desagracias, todos los veranos el ayuntamiento instala una hilera de boyas que delimita la zona de baño seguro.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
También en verano, en pleamar, se puede hacer un pequeño viaje en el Tximbito, un barco que transporta turistas desde el pequeño puerto que hay en la playa hasta Laida, pasando también por la &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com.es/p/islas-del-cantabrico.html&quot;&gt;isla de Txatxarramendi&lt;/a&gt;.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: #990000; color: white;&quot;&gt;&lt;u&gt;Playa de Laga&lt;/u&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjVjFSLLnWRt8SbIHRXcMM1IIUbMgbYhVFiqk9StyxAtb25qzvDTfqzRDYdT98TnfjawrKtMFeMQ-7U_SaLMshBW4cdSLJ_pgpeTUr2xbtwarL3NY_xYsk6dIF6vJO-yO2hoIHuSznGioQ/s1600/laga.jpg&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;540&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjVjFSLLnWRt8SbIHRXcMM1IIUbMgbYhVFiqk9StyxAtb25qzvDTfqzRDYdT98TnfjawrKtMFeMQ-7U_SaLMshBW4cdSLJ_pgpeTUr2xbtwarL3NY_xYsk6dIF6vJO-yO2hoIHuSznGioQ/s1600/laga.jpg&quot; width=&quot;900&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
Una de las playas más concurridas por los veraneantes. La playa de Laga está totalmente abierta al mar, fuera de la ría. En la foto se puede ver además el cabo Ogoño, una mole caliza cubierta por encinar cantábrico que baja en picado 300 m hasta el mar, donde anidan numerosas &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/aves-marinas.html&quot;&gt;aves&lt;/a&gt; de acantilado.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
En esta playa son frecuentes las olas y las corrientes, por lo que muchos surfistas acuden a ella, incluso se puede &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2008/01/buceo-recreativo-sin-equipo-autonomo.html&quot;&gt;bucear&lt;/a&gt; por su lado derecho.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;background-color: #990000; color: white;&quot;&gt;Playa de Kanala&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhWnCH0YTgq3V3U4FTgGvOjpDseMB6dcNQJFuuJ60Qd2IbAGaDwL9WXPR6kGi3msUi5SO13bpcNpsM9v-g8PClhxmy_7sHO13V8CrnNL6naOdgiE1gfY663Zw5lsLw3Uqlg7BahN-8_4WE/s1600/Kanala.jpg&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;600&quot; hw=&quot;true&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhWnCH0YTgq3V3U4FTgGvOjpDseMB6dcNQJFuuJ60Qd2IbAGaDwL9WXPR6kGi3msUi5SO13bpcNpsM9v-g8PClhxmy_7sHO13V8CrnNL6naOdgiE1gfY663Zw5lsLw3Uqlg7BahN-8_4WE/s640/Kanala.jpg&quot; width=&quot;900&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
De una playa abierta al mar a una playa interior. Kanala es quizás el más desconocido de los arenales de Urdaibai y de toda Vizcaya, se formó en 1994 tras un dragado del astillero de Murueta y se accede a ella a través de una escalera empinada.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
En Kanala se está formando una interesante &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/lquenes-y-fanergamas.html&quot;&gt;vegetación dunar&lt;/a&gt; que sin duda afianzará la arena y protegerá al arenal de la erosión.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
En bajamar permite grandes y largos paseos, incluso cerca de la marisma, aunque hay que tener cuidado de no cortarse con las conchas y rocas. Una playa ideal para quien busque tranquilidad, baños seguros sin olas ni corrientes.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;background-color: #990000; color: white;&quot;&gt;Playa de San Antonio&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiSmXqpaNAij20kWqSen2rYTmzzqLX6AbrJdiFupMb0LRZk-aO1dIZrvbh721jzOnKQtJijnbgV5FUU27A4zZXk_oh-jp6Yq7F1uwjtO4x1vsnSbUZspFv5Iy8pKPigsth1ppy2wyy-jkA/s1600/playa-de-tona-sukarrieta.jpg&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;600&quot; hw=&quot;true&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiSmXqpaNAij20kWqSen2rYTmzzqLX6AbrJdiFupMb0LRZk-aO1dIZrvbh721jzOnKQtJijnbgV5FUU27A4zZXk_oh-jp6Yq7F1uwjtO4x1vsnSbUZspFv5Iy8pKPigsth1ppy2wyy-jkA/s640/playa-de-tona-sukarrieta.jpg&quot; width=&quot;900&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
Es la playa de Sukarrieta, también llamada Toña, situada también en el interior de la ría. Presenta dos zonas diferenciadas: la playa de Sukarrieta propiamente dicha, y el arenal artificial que se formó tras una draga y que queda totalmente aislado pero emergido&amp;nbsp;en pleamar, entre ambos vemos en la foto el islote de Santindere, donde antaño algunos montaban la tienda de campaña.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Playa un tanto peligrosa por las corrientes del canal, aunque en bajamar permite paseos hasta las marismas.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
En bajamar surgen numerosos y pequeños arenales sin nombre, agradables para pasear.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: large;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;em&gt;Prados y pastizales&lt;/em&gt;&lt;/u&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
En las zonas interiores de la Reserva de la Biosfera se ha conservado el modo de vida tradicional del campo, Busturialdea es una región típicamente agrícola y ganadera, con pueblos dispersos formados por caseríos donde se cultiva la huerta, especialmente famoso el pimiento de Gernika, y los rebaños de vacas y ovejas creando un ecosistema seminatural: el pastizal.&lt;br /&gt;
Ya en el extremo Sur de la reserva encontramos el monte Oiz:&lt;br /&gt;
&lt;div align=&quot;center&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
&lt;iframe allowfullscreen=&quot;&quot; frameborder=&quot;0&quot; height=&quot;720&quot; src=&quot;https://www.youtube.com/embed/35SNbWf_eN0&quot; width=&quot;1280&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
El monte Oiz mide 1026 m de altitud y está situado prácticamente en el centro de la provincia de Vizcaya.&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div align=&quot;justify&quot;&gt;
La mayor parte de sus superficie está desnuda, por lo que no tiene demasiado atractivo ecológico, de hecho se puede ir a su cima en coche por una pista hormigonada. La cima está coronada por una gran antena de TV, y a principios del siglo XXI se instalaron numerosos aerogeneradores de energía eólica. Sin embargo, al no tener grandes montañas a su alrededor, el panorama que se divisa desde la cumbre es bastante amplio, prácticamente la provincia entera e incluso el mar.&lt;/div&gt;
&lt;div align=&quot;justify&quot;&gt;
Hay dos posibles ascensiones al Oiz, una desde el S, a partir del pueblo de Goiuria, y la segunda quizá más bella que se inicia en el llamado balcón de Vizcaya en su cara N.&lt;/div&gt;
&lt;div align=&quot;justify&quot;&gt;
En 1983 las faldas del Oiz fueron testigo de un grave accidente aéreo, un avión se estrelló en el monte y murieron 148 personas.&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: large;&quot;&gt;&lt;em&gt;&lt;u&gt;Acantilados rocosos&lt;/u&gt;&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
En Urdaibai existen dos zonas donde se desarrollan imponentes e interesantes acantilados costeros. En estos lugares inaccesibles para cualquier &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/ecologa-poblaciones-marinas.html&quot;&gt;depredador&lt;/a&gt;, incluido el hombre, encuentran un lugar perfecto de nidificación numerosas &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/aves-marinas.html&quot;&gt;aves marinas&lt;/a&gt;, aves que encuentran alimento en el mar y cuidan sus huevos en los recovecos de la roca.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;&lt;u&gt;Turismo y ocio&lt;/u&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
La Reserva de Urdaibai engloba numerosos lugares interesantes, algunos con historia particular, a tener en cuenta por el turista:&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;u&gt;&lt;em&gt;&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: large;&quot;&gt;La villa de Bermeo&lt;/span&gt;&lt;/em&gt;&lt;/u&gt;&lt;/div&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEicohlvwb1LR3kUwkSPI-4HebdZ1DLERZDoCtxNC5i9lEor0NtQ5jf1xQKqkHVEPWlcBgES4rHOJy3wMVb4oN3YSg1jWif-S65fsliTlpEjrmdgAu3t7d8-XNP0k0TN6XoREzZHNSgt_GA/s1600/bermeo.jpg&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;400&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEicohlvwb1LR3kUwkSPI-4HebdZ1DLERZDoCtxNC5i9lEor0NtQ5jf1xQKqkHVEPWlcBgES4rHOJy3wMVb4oN3YSg1jWif-S65fsliTlpEjrmdgAu3t7d8-XNP0k0TN6XoREzZHNSgt_GA/s1600/bermeo.jpg&quot; width=&quot;900&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
Es el núcleo urbano más poblado de Urdaibai con 17.000 habitantes, uno de los pueblos donde mejor se respira el ambiente marinero, históricamente Bermeo ha vivido de la pesca y las conservas, llegó a ser capital de Vizcaya, pero dado el aislamiento que sufría en su ubicación junto al monte Sollube, pasó el testigo a Bilbao.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: #990000; color: white;&quot;&gt;&lt;u&gt;Torre Ercilla, el museo del pescador&lt;/u&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Es la única de las 30 torres medievales que protegían Bermeo de los ataques vikingos que hoy día queda en pie. Totalmente restaurada, la Torre Ercilla se ha renovado y ahora es un interesante museo donde se pueden apreciar las artes de pesca tradicionales que han usado los hombres desde la Prehistoria hasta nuestros días.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Otros lugares interesantes de Bermeo son por supuesto su casco viejo, con las típicas fachadas de casas de pescadores, el puerto recién remodelado, y restos de murallas medievales, donde destaca la puerta de San Juan.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: large;&quot;&gt;&lt;em&gt;&lt;u&gt;La anteiglesia de Mundaka&lt;/u&gt;&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;iframe allowfullscreen=&quot;&quot; class=&quot;BLOG_video_class&quot; height=&quot;599&quot; src=&quot;https://www.youtube.com/embed/NTCPFm-34NM&quot; width=&quot;1248&quot; youtube-src-id=&quot;NTCPFm-34NM&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
Mundaka está situada justo en la desembocadura de la ría de Urdaibai, en su margen izquierda, poblada desde la época de los romanos, en su día fue un importante puerto pesquero que dio grandes e ilustres marineros, como Francisco I de Luzárraga o Rodrigo de Portuondo. No obstante la competencia con Bermeo y la posterior crecida del fondo marino que hace que la atalaya casi se seque en bajamar anularon el potencial pesquero de Mundaka que, aún así, sigue conservando ese paisaje de pueblo de costa, con sus calles estrechísimas y sus balconadas de madera pintada.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
En la fotografía vemos la Ermita de Santa Catalina, erigida en el siglo XIX, en una península donde hay restos de muros defensivos de las Guerras Carlistas. Otro edificio importante es la Iglesia de Santa María, que data de nada menos que el siglo X de estilo Románico, el templo fue destruido en el siglo XVI. En su reconstrucción, iniciada en el primer tercio del siglo XVI, se planteó como un edificio de planta gótica tardía. las obras se prolongaron durante todo el siglo, concluyendo en una fachada oeste con portada renacentista y capiteles jónicos, además, en el siglo XIX se le añadieron tanto la torre como el pórtico actuales.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
La población de Mundaka se multiplica por 5 en verano, especialmente cuando tiene lugar el Billabong Pro Mundaka, la prueba de surf puntuable para el campeonato del mundo. Hace unos años los surfistas se mostraron preocupados por la pérdida de calidad de esta ola, achacando el problema a los dragados periódicos que realiza el astillero de Murueta en la ría, afortunadamente las corrientes y mareas han dejado el fondo de la ría en su forma natural, y la ola de Mundaka volvió.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: large;&quot;&gt;&lt;em&gt;&lt;u&gt;Portuondo y Sukarrieta&lt;/u&gt;&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjnpsETt15FVwiYyZKVUANwSh2xwW0zr3CwHHhUNNwnlUMhx5WRFzYMht8s4-BPtb1oPysACyn0sJVFAYVBCEzK0WIgqewvpvCnAeMQGscsHhNUiemslj2ObN1T0SknvnutHl5VKkCr3uo/s1600/portuondo.jpg&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;720&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjnpsETt15FVwiYyZKVUANwSh2xwW0zr3CwHHhUNNwnlUMhx5WRFzYMht8s4-BPtb1oPysACyn0sJVFAYVBCEzK0WIgqewvpvCnAeMQGscsHhNUiemslj2ObN1T0SknvnutHl5VKkCr3uo/s1600/portuondo.jpg&quot; width=&quot;1280&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
Para gozar de las mejores vistas de la ría de Urdaibai lo mejor es dirigirse al camping de Portuondo, desde sus miradores se puede observar el estuario entero con el monte Oiz de fondo. Desde el camping se puede seguir un agradable paseo por la orilla del estuario hasta llegar a Sukarrieta/Pedernales, pasando por la &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com.es/p/islas-del-cantabrico.html&quot;&gt;isla de Txatxarramedi&lt;/a&gt; que vemos a continuación:&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg7Zu3CAps34v-HA60wY5-JzHZN_Z_U4SAVls3Pm148F16RXeLtx9wsl3-gz7lxnFP_6_sGbootu5MGy-X6LORVsRCvBERf4dFYK5R15v7fZjpyQAjlWJ51W_FOpUCF3qrcT7hR4m604NU/s1600/Txatxarramendi+2.jpg&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;370&quot; hw=&quot;true&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg7Zu3CAps34v-HA60wY5-JzHZN_Z_U4SAVls3Pm148F16RXeLtx9wsl3-gz7lxnFP_6_sGbootu5MGy-X6LORVsRCvBERf4dFYK5R15v7fZjpyQAjlWJ51W_FOpUCF3qrcT7hR4m604NU/s640/Txatxarramendi+2.jpg&quot; width=&quot;900&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
La isla de Txatxarramendi fue en su día un embarcadero romano, a principios del siglo XX se construyó un balneario muy selecto al que acudían incluso miembros de la familia real. Hoy día solo queda un jardín botánico y el edificio de AZTI, una organización dedicada al estudio de los recursos pesqueros y alimentarios.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: large;&quot;&gt;&lt;em&gt;&lt;u&gt;Gernika&lt;/u&gt;&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEid325yhHOqZAY5Wb4TlLkUC9gB0UAuZW6L5P0Fgzmzvt8_q-qVlBRvPB7DAyl7xM7BI8VsbmDRTa-qN9uOnwFHYvCDqiXW6Y276UbqwiE2t7FP_OCXvmtTjSh8bXFry_KRvR3x60yibmk/s1600/%C3%81rbol+Gernika.jpg&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;540&quot; hw=&quot;true&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEid325yhHOqZAY5Wb4TlLkUC9gB0UAuZW6L5P0Fgzmzvt8_q-qVlBRvPB7DAyl7xM7BI8VsbmDRTa-qN9uOnwFHYvCDqiXW6Y276UbqwiE2t7FP_OCXvmtTjSh8bXFry_KRvR3x60yibmk/s640/%C3%81rbol+Gernika.jpg&quot; width=&quot;900&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
La segunda población de Urdaibai es Gernika, con 16.000 habitantes, está situada en el interior de la reserva, a partir de esta villa comienza la marisma. Entre Gernika y Mundaka se han encontrado restos de calzada romana de más de 2000 años de antigüedad.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
En Gernica está el famoso árbol, plantado junto a las Juntas Generales de Vizcaya, símbolo de las libertades del País Vasco, libertades que saltaron por los aires el 26 de abril de 1937, en plena Guerra Civil, cuando la Legión Cóndor llevó a cabo el primer ataque masivo de la Historia a la población civil, murieron entre 120 y 300 personas, el 70% de la villa quedó reducido a escombro.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: large;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;em&gt;Kortezubi&lt;/em&gt;&lt;/u&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgh8jPj-6TAyf3PLlUqeYM1fjMwRcCnYfsV-fGgndzxuLyWlERpnuhJNaIAX86YSGr6lUh6LxVrVCDTw5deLIrnTP5BwlEAWmOcQCbcwQ6trct0-SfdhPSBVhnuefTAbeuACrpocLyP_o8/s1600/Castillo+Arteaga.jpg&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;540&quot; hw=&quot;true&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgh8jPj-6TAyf3PLlUqeYM1fjMwRcCnYfsV-fGgndzxuLyWlERpnuhJNaIAX86YSGr6lUh6LxVrVCDTw5deLIrnTP5BwlEAWmOcQCbcwQ6trct0-SfdhPSBVhnuefTAbeuACrpocLyP_o8/s640/Castillo+Arteaga.jpg&quot; width=&quot;900&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
En la margen derecha de la marisma se ubica Kortezubi, un pueblo con tres atracciones interesantes, la fotografía de arriba es una de ellas: el Castillo de Arteaga, una casa-torre de origen medieval.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;background-color: #990000; color: white;&quot;&gt;Bosque pintado de Oma&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
En el bosque cercano al barrio de Oma existe un lugar mágico. A un artista llamado Agustín Ibarrola se le ocurrió la idea de pintar los troncos de los árboles de forma especial, éste es el resultado:&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;iframe allow=&quot;accelerometer; autoplay; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture&quot; allowfullscreen=&quot;&quot; frameborder=&quot;0&quot; height=&quot;720&quot; src=&quot;https://www.youtube.com/embed/jEyscvxLKkc&quot; width=&quot;1280&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;

&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;background-color: #990000; color: white;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;br /&gt;&lt;/u&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;background-color: #990000; color: white;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;br /&gt;&lt;/u&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;background-color: #990000; color: white;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;br /&gt;&lt;/u&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;background-color: #990000; color: white;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;br /&gt;&lt;/u&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: #990000; color: white;&quot;&gt;&lt;u&gt;Cuevas de Santimamiñe&lt;/u&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgarvJZjcnTFXsNgASraEMX_bW8ZQ3BqjJHeZTzbJ6Syhu8R5x7_RVXkxjM6vL1HHCQUB8g8pI9RQpRmcsEzbDV095BJKju8vmhAxWWmPx6HGAbSJ1KJFLeLxfRTYxQ1dE80VRHGuQ-9IM/s1600/SANTIM~2.JPG&quot; style=&quot;clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; hw=&quot;true&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgarvJZjcnTFXsNgASraEMX_bW8ZQ3BqjJHeZTzbJ6Syhu8R5x7_RVXkxjM6vL1HHCQUB8g8pI9RQpRmcsEzbDV095BJKju8vmhAxWWmPx6HGAbSJ1KJFLeLxfRTYxQ1dE80VRHGuQ-9IM/s320/SANTIM~2.JPG&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjO4z1LtsV8EI-BwIGlDPBhv-0rt0gFxDLtfwC7Qm6HKapcFXxfmGHXzWSpZHr3uEzqmXPvg8wX3n6xjvoBsmuqG9AzKC-y7ETlsjjJeP1wo-QG9-FDRY5I2s-OW2a5PntuLSmCMSTR_Bs/s1600/SANTIM~1.JPG&quot; style=&quot;clear: right; cssfloat: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; hw=&quot;true&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjO4z1LtsV8EI-BwIGlDPBhv-0rt0gFxDLtfwC7Qm6HKapcFXxfmGHXzWSpZHr3uEzqmXPvg8wX3n6xjvoBsmuqG9AzKC-y7ETlsjjJeP1wo-QG9-FDRY5I2s-OW2a5PntuLSmCMSTR_Bs/s320/SANTIM~1.JPG&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Las cuevas de Santimamiñe fueron descubiertas por unos jóvenes en 1916 en el barrio de Basondo. Se trata de unas cuevas que fueron pobladas por el hombre prehistórico, que dejó estampados sus dibujos rupestres hace 16.000 años.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
La composición de la cueva de Santimamiñe es de gran belleza. Tiene una longitud de 365 metros, se podían visitar antes del cierre al público en el año 2006, y hay abundantes formaciones cálcicas con abundancia de estalactitas y estalagmitas que llegan a formar curiosas figuras. También se producen cortinas de carbonato cálcico de diversos colores que van tomando dependiendo de los óxidos que llevan las aguas. A unos 60 metros de la entrada se abre, arriba a la izquierda, una estrecha galería que se ancha en dos partes, la primera es la antesala de las pinturas y la última es la cámara principal.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Desde el pasado 15 de marzo de 2008 la cueva ha vuelto a estar abierta al público en general si bien es muy recomendable concertar una cita previamente para poder visitarla.&lt;br /&gt;
Las cuevas de Santimamiñe se adentran hacia el corazón de una de las montañas más características de Urdaibai: el Ereñozar, una elevación de forma cónica coronada en su cima por una vieja ermita dedicada a San Miguel y construida en 1660, sobre los cimientos de un antiguo castro cuyo origen se remontaba ya al siglo X.&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://www.360cities.net/image/erenozar-447-m-urdaibai-vizcaya&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;Panorama esférico del Ereñozar&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: large;&quot;&gt;&lt;em&gt;&lt;u&gt;Elantxobe&lt;/u&gt;&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiv8aqdPhBZZA975jiKTm6R5fBt_3sJPIDsaxHbVc-k94iSWKsfL50Hj3tb3W54gkbQuJkFKW8ajbZlg-5iNQnLJ3Rj4PyCoEpuyTKtaFdVJBajy6Jzg1EoahUHQ87jyp424icCI6N8MHM/s1600/Elantxobe.jpg&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;550&quot; hw=&quot;true&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiv8aqdPhBZZA975jiKTm6R5fBt_3sJPIDsaxHbVc-k94iSWKsfL50Hj3tb3W54gkbQuJkFKW8ajbZlg-5iNQnLJ3Rj4PyCoEpuyTKtaFdVJBajy6Jzg1EoahUHQ87jyp424icCI6N8MHM/s640/Elantxobe.jpg&quot; width=&quot;900&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
Elantxobe es un diminuto pueblo de pescadores encajonado entre el mar y el cabo de Ogoño, su ubicación es tan encajonada que hay edificios que tienen portales en la planta baja y en el cuarto piso. El acantilado ha imposibilitado desde siempre la expansión de este pequeño pueblo con encanto especial.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;&lt;u&gt;Otros puntos de interés&lt;/u&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
A continuación cito otros lugares interesantes dentro de la Reserva de Urdaibai.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: large;&quot;&gt;&lt;em&gt;&lt;u&gt;La isla de Ízaro&lt;/u&gt;&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgb8PP3o3PpL6JyUtIK-i34pt8fUw_VafPwxbgsgS1qQq_3AzeK1Hd2joJ4zauplQIQGQ90PsH1DZZHqr0IeIKiEx0-MiH82uJ2bYpROb39q5Q7oG1mU3GqiR9-mPwyBmt0L3tIDQ-lXCg/s1600/%C3%8Dzaro.jpg&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;550&quot; hw=&quot;true&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgb8PP3o3PpL6JyUtIK-i34pt8fUw_VafPwxbgsgS1qQq_3AzeK1Hd2joJ4zauplQIQGQ90PsH1DZZHqr0IeIKiEx0-MiH82uJ2bYpROb39q5Q7oG1mU3GqiR9-mPwyBmt0L3tIDQ-lXCg/s640/%C3%8Dzaro.jpg&quot; width=&quot;900&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
Es sin duda una silueta característica e ineludible para la comarca de Urdaibai en general, la desembocadura de la ría de Mundaka está custodiada por &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com.es/p/islas-del-cantabrico.html&quot;&gt;Ízaro&lt;/a&gt;, una isla de 675 x 150 y 45 m de altitud, donde en su día pastaban cabras bajo la atenta mirada de un convento de franciscanos que fue arrasado por Sir Francis Drake, un pirata inglés,&amp;nbsp;en el siglo XVI.&lt;br /&gt;
Históricamente siempre existió una discusión de a quién pertenecía la isla: a Mundaka o a Bermeo, finalmente se celebró una regata entre ambas localidades bajo el arbitraje de Elantxobe para disputar la soberanía del islote, y ganó Bermeo. Cada 22 de julio esta villa festeja el acontecimiento, llevando al alcalde cerca de la isla y lanzando una teja al mar.&lt;br /&gt;
Hay que destacar que hoy día la acampada en Ízaro está prohibida, con el fin de proteger la importante &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/ecologa-las-comunidades.html&quot;&gt;comunidad&lt;/a&gt; de &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/aves-marinas.html&quot;&gt;aves marinas&lt;/a&gt; que anidan en la isla.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: large;&quot;&gt;&lt;u&gt;&lt;em&gt;El biotopo protegido de San Juan de Gaztelugatxe&lt;/em&gt;&lt;/u&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
&lt;object height=&quot;720&quot; width=&quot;1280&quot;&gt;&lt;param name=&quot;movie&quot; value=&quot;https://www.youtube.com/v/LPew2VfNoSc&amp;amp;hl=es_ES&amp;amp;fs=1?rel=0&amp;amp;color1=0x234900&amp;amp;color2=0x4e9e00&amp;amp;hd=1&quot; /&gt;
&lt;param name=&quot;allowFullScreen&quot; value=&quot;true&quot; /&gt;
&lt;param name=&quot;allowscriptaccess&quot; value=&quot;always&quot; /&gt;
&lt;embed allowfullscreen=&quot;true&quot; allowscriptaccess=&quot;always&quot; height=&quot;720&quot; src=&quot;https://www.youtube.com/v/LPew2VfNoSc&amp;amp;hl=es_ES&amp;amp;fs=1?rel=0&amp;amp;color1=0x234900&amp;amp;color2=0x4e9e00&amp;amp;hd=1&quot; type=&quot;application/x-shockwave-flash&quot; width=&quot;1280&quot;&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
No pertenece a la Reserva de Urdaibai, pero dada su proximidad a ella y su paisaje espectacular, he decidido dedicar espacio en este blog a este enclave maravilloso, también protegido &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2008/02/conservacin-del-medio-ambiente-marino.html&quot;&gt;medioambientalmente&lt;/a&gt;, en forma de biotopo.&lt;br /&gt;
Gaztelugatxe es un islote unido al continente a través de un pintoresco puente, que da paso a una intrincada escalera de 230 escalones para llegar a la ermita de San Juan, que data del siglo X y es de origen templario. Ha sido atacada varias veces, desde sus orígenes, pasando por las razias de Francis Drake, incluso actos vandálicos a finales del siglo XX. Es un lugar de peregrinaje y oración para los pescadores bermeanos.&lt;br /&gt;
Junto a ella se alza el agreste islote de &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com.es/p/islas-del-cantabrico.html&quot;&gt;Aketxe &lt;/a&gt;de solo 3 Ha pero de profundos y verticales acantilados.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
&lt;iframe allowfullscreen=&quot;&quot; frameborder=&quot;0&quot; height=&quot;720&quot; src=&quot;https://www.youtube.com/embed/CXVAINlU4cQ&quot; width=&quot;1280&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
Gaztelugatxe, Aketxe y la franja costera cercana conforman el Biotopo Protegido de Gaztelugatxe, donde inexplicablemente se puede pescar con caña pero no bucear, tampoco se pueden arrancar plantas, dada la importante y frágil &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/lquenes-y-fanergamas.html&quot;&gt;comunidad vegetal&lt;/a&gt; que crece en estos acantilados.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: large;&quot;&gt;&lt;em&gt;&lt;u&gt;El cabo Matxitxako&lt;/u&gt;&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhxceGzqbVDELkPIrYoqnoLvBqY0Ioko2MG32DjEvnL7ZNJC5zE1_xc_XB5XMXg7wEYK8bzV3XxpMI6udFSq6jl240TsTzxT7BABNaziA74qmgd5hP8qEEobAkIGoSG6D08duUWRfWigP0/s1600/Faro+Matxitxako.jpg&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;540&quot; hw=&quot;true&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhxceGzqbVDELkPIrYoqnoLvBqY0Ioko2MG32DjEvnL7ZNJC5zE1_xc_XB5XMXg7wEYK8bzV3XxpMI6udFSq6jl240TsTzxT7BABNaziA74qmgd5hP8qEEobAkIGoSG6D08duUWRfWigP0/s640/Faro+Matxitxako.jpg&quot; width=&quot;900&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
Es el punto más septentrional de Vizcaya, a menudo lugar de paso de grandes &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/mamferos-marinos.html&quot;&gt;cetáceos&lt;/a&gt;, que los aficionados buscan pacientemente con prismáticos, la vista del cabo llena de alegría a los pescadores bermeanos tras semanas sin ver tierra firme.&lt;br /&gt;
El faro de Matxitxako se construyó en 1852, en 1909 se construyó más arriba otro más moderno, que fue escuela de fareros. En los años 70 el faro se automatizó y en él se jubiló el último farero de Vizcaya.&lt;br /&gt;
Frente al cabo Matxitxako, a 90 m de profundidad, hay un radar que mide diferentes parámetros meteorológicos. El faro cuenta con sirena anti-niebla y es visible a 30 millas náuticas.&lt;br /&gt;
El siguiente vídeo muestra el bajío del Matxitxako, una enorme laja plana a 30 m de profundidad que cae en picado hacia el fondo, con numerosas grietas y paredes verticales a menudo sometidas a fuertes corrientes, y que albergan gran variedad de vida marina:&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
&lt;iframe allowfullscreen=&quot;&quot; frameborder=&quot;0&quot; height=&quot;720&quot; src=&quot;https://www.youtube.com/embed/RyqrxE-tMEk&quot; width=&quot;1280&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
En 2002 se descubrió un &lt;a href=&quot;http://www.cantabrico2007.blogspot.com.es/2013/05/pecios-hundidos.html&quot;&gt;pecio hundido&lt;/a&gt; frente al cabo Matxitxako, se trata de un mercante hundido por causa desconocida en los años 50. El descubrimiento lo llevó a cabo la expedición submarina Ur-sub, que descendieron 120 m, siendo así la inmersión de buceo más profunda llevada a cabo en el País Vasco. Aún quedan por descubrir varios pecios hundidos como el del Nabarra (Guerra Civil Española)&amp;nbsp;o el de una patrullera alemana hundida durante la Segunda Guerra Mundial.&lt;br /&gt;
El 5 de marzo de 1937, en el contexto de la Guerra Civil Española, se produjo la batalla del Matxitxako, entre la Marina de Guerra Auxiliar de Euzkadi, republicanas, y el crucero Canarias, perteneciente a la marina franquista. En el choque murieron 48 personas, entre ellas, los tripulantes de la &lt;em&gt;bou Nabarra&lt;/em&gt;. Hoy un monumento recuerda la tragedia.&lt;br /&gt;
Frente al cabo se puede ver La Gaviota, una plataforma que extrae gas natural del fondo del mar.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;&lt;u&gt;Vídeos&lt;/u&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;

&lt;iframe allow=&quot;accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture&quot; allowfullscreen=&quot;&quot; frameborder=&quot;0&quot; height=&quot;720&quot; src=&quot;https://www.youtube.com/embed/ysPOGL8p0Zc&quot; width=&quot;1280&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
&lt;iframe allowfullscreen=&quot;&quot; frameborder=&quot;0&quot; height=&quot;720&quot; src=&quot;https://www.youtube.com/embed/hpILRb17Gfc&quot; width=&quot;1280&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
&lt;iframe allowfullscreen=&quot;&quot; frameborder=&quot;0&quot; height=&quot;720&quot; src=&quot;https://www.youtube.com/embed/LUbuWR_ucno&quot; width=&quot;1280&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;&lt;u&gt;Buceo en Urdaibai&lt;/u&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
En este blog ya dediqué dos lugares de &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2008/01/buceo-recreativo-sin-equipo-autonomo.html&quot;&gt;buceo&lt;/a&gt; situados dentro de la Reserva de Urdaibai: &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2008/05/inmersiones-harribolas-bermeo-vizcaya.html&quot;&gt;Harribolas&lt;/a&gt; y &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2008/09/inmersiones-bermeo-aritzatxu-y-tompoi.html&quot;&gt;Tonpoi&lt;/a&gt;.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Además de eso hay que mencionar el &lt;a href=&quot;http://www.cantabrico2007.blogspot.com.es/2013/05/pecios-hundidos.html&quot;&gt;Mina Mari, un barco hundido&lt;/a&gt; frente a Harribolas en los años 60, hoy descansa sobre un fondo de arena a 37 m de profundidad, algunos centros de buceo de Vizcaya organizan inmersiones en este lugar.&lt;br /&gt;
El siguiente vídeo fue grabado en Antxon Azpia, una pequeña cala situada entre Laida y Laga:&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;iframe allow=&quot;autoplay; encrypted-media&quot; allowfullscreen=&quot;&quot; frameborder=&quot;0&quot; height=&quot;720&quot; src=&quot;https://www.youtube.com/embed/Miti8ei5_kY&quot; width=&quot;1280&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;

&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://cantabrico2007.blogspot.com/feeds/344615109135878891/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/7160001763776376833/344615109135878891' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7160001763776376833/posts/default/344615109135878891'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7160001763776376833/posts/default/344615109135878891'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://cantabrico2007.blogspot.com/2010/07/urdaibai-reserva-de-la-biosfera.html' title='Urdaibai, Reserva de la Biosfera'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg_GvSoXb4z6hVaDwsZv4rj5oxNkncFiSA1eobBNsamunvprZ3NoT84QnZEPOOFG5rQt5_hm7jSi3k9Xz9p36kflF95aDIbNwf7dUMJnDwfMzpKhJomEPirG4jf2A6Z53186DcJPSnO1Uk/s72-c/Urda.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7160001763776376833.post-7594066146640601992</id><published>2010-05-12T22:11:00.047+02:00</published><updated>2025-02-15T22:28:49.317+01:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Medio físico"/><title type='text'>Parque Natural del Gorbea</title><content type='html'>&lt;div align=&quot;justify&quot;&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEju2GHA3h0cCzjcvVb9OMPuZsexpeGbGgywC6ETJu8n8iUy73ihjzRH80TWHnU5U5abzrQmW2VgLOpGZgWB6PI9hh4MXJckaaOSaIRiFU40SEp6w0AXa7a_a01dsqc-4rasEKTMZ1j840M/s1600/0.jpg&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;420&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEju2GHA3h0cCzjcvVb9OMPuZsexpeGbGgywC6ETJu8n8iUy73ihjzRH80TWHnU5U5abzrQmW2VgLOpGZgWB6PI9hh4MXJckaaOSaIRiFU40SEp6w0AXa7a_a01dsqc-4rasEKTMZ1j840M/s1600/0.jpg&quot; width=&quot;1200&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
El Parque Natural del Gorbea es el &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2008/02/conservacin-del-medio-ambiente-marino.html&quot;&gt;espacio protegido&lt;/a&gt; más amplio del País Vasco, con sus más de 20000 Ha, repartidas entre los municipios de Villaro, Artea, Orozco, Ceánuri y Ceberio en Vizcaya, y Zigoitia, Zulla y Urcabustaiz en Álava.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Su punto más emblemático, y que además da nombre al parque, es el monte Gorbea, situado aproximadamente en el centro del área, justo en la frontera entre las provincias de Vizcaya y Álava, con sus 1482 m es la cima más alta de ambos territorios, y la segunda del País Vasco, solo superada por la sierra guipuzcoana de &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2015/12/parque-natural-de-aizkorri-aratz.html&quot;&gt;Aizkorri&lt;/a&gt;.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
El parque natural fue declarado por el Gobierno Vasco el 21 de junio de 1994, con el fin de proteger su patrimonio natural e histórico, y favorecer el desarrollo rural de la zona. En su seno destaca además el Biotopo Protegido de Itxina, un área de 571 Ha donde encontramos un paisaje kárstico de gran complejidad y belleza.&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;iframe allowfullscreen=&quot;&quot; class=&quot;BLOG_video_class&quot; height=&quot;720&quot; src=&quot;https://www.youtube.com/embed/pXqRGuLmR0o&quot; width=&quot;1280&quot; youtube-src-id=&quot;pXqRGuLmR0o&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;&lt;u&gt;Mapa y accesos&lt;/u&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjWTgpGV4pC6SQjPICb4cYQRTGKSB40qMQlv_V1GE2kXGVvWQssoeUgkE__Htw0e31ysjfQiY4sXbjFFNEzx-08WV-oEkMba_GRyhscwwprVGFxYSaySr7JGxPSmnd2ZdMXnqsMVQnMJEw/s1600/Gorbea.bmp&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;750&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjWTgpGV4pC6SQjPICb4cYQRTGKSB40qMQlv_V1GE2kXGVvWQssoeUgkE__Htw0e31ysjfQiY4sXbjFFNEzx-08WV-oEkMba_GRyhscwwprVGFxYSaySr7JGxPSmnd2ZdMXnqsMVQnMJEw/s1600/Gorbea.bmp&quot; width=&quot;900&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Guarda el mapa en tu PC para visualizarlo mejor.&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: justify;&quot;&gt;
El presente mapa refleja el Parque Natural del Gorbea en toda su extensión, donde he señalado en rojo tanto las rutas típicas de ascenso al monte Gorbea, como los puntos de partida para iniciar las ascensiones: Urigoiti y Sarriá.&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: justify;&quot;&gt;
Desde Urigoiti, barrio de montaña de Orozco, parte el ascenso típico desde la vertiente vizcaína, quizá la más interesante, pues ofrece la ineludible posibilidad de atravesar el biotopo de Itxina y contemplar su paisaje particular. Y desde Sarriá se inicia el ascenso por la vertiente alavesa, más largo que el caso anterior, pero que ofrece la ventaja de ir ascendiendo siguiendo el curso del río Bayas, uno de los afluentes más importantes del río Zadorra, que a su vez, desemboca sus agua en el río Ebro.&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;&lt;u&gt;Monte Gorbea&lt;/u&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjxXzh9faL219KvzbZfp64AjhPpZLXVqtqQBXc5XOU5m87PqtmRAo3r_GmIHARxn5pq0kJ0kfZMq2b1IPYX175Ffsm29n2xgnprURBEmHXkMVdcK23385n8FMuMdJK4KVtLmBkWIaPKgwU/s1600/cruz.jpg&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;500&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjxXzh9faL219KvzbZfp64AjhPpZLXVqtqQBXc5XOU5m87PqtmRAo3r_GmIHARxn5pq0kJ0kfZMq2b1IPYX175Ffsm29n2xgnprURBEmHXkMVdcK23385n8FMuMdJK4KVtLmBkWIaPKgwU/s1600/cruz.jpg&quot; width=&quot;900&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;iframe allowfullscreen=&quot;&quot; class=&quot;BLOG_video_class&quot; height=&quot;720&quot; src=&quot;https://www.youtube.com/embed/SpjCkhCZhpA&quot; width=&quot;1280&quot; youtube-src-id=&quot;SpjCkhCZhpA&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;En este vídeo se describe la ruta de ascenso más popular a la cumbre del Gorbea: partiendo de Pagomakurre, siguiendo por las campas de Arraba y Egiriñao hasta el collado de Aldamiñoste, para encarar la subida final.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;&lt;u&gt;El biotopo de Itxina&lt;/u&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;iframe allowfullscreen=&quot;&quot; class=&quot;BLOG_video_class&quot; height=&quot;720&quot; src=&quot;https://www.youtube.com/embed/LOUZJJKsUYY&quot; width=&quot;1280&quot; youtube-src-id=&quot;LOUZJJKsUYY&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
El biotopo de Itxina es un área de &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2008/02/conservacin-del-medio-ambiente-marino.html&quot;&gt;especial protección ambiental&lt;/a&gt; incluida dentro del propio parque natural, su superficie es de unas 500 Ha, y su relevancia deriva de su particular &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/el-medio-fisico.html&quot;&gt;relieve &lt;/a&gt;kárstico que las filtraciones de agua han ocasionado a la roca caliza durante millones de años, con formaciones importantes de cuevas y dolinas.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgTvzYo0sK5yxPvbPajX857XtQ9F106sctBCwz7vIeznRk4Z4C8X8BC8hFMCmcVpE_sxSvcwZruURjOIHrwHgseHwU39xBFseaE1vcUBgOiW2k5lVIG8TWAOa0gNDtKaZTw1p2vxpLijxY/s1600/lekanda.jpg&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;600&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgTvzYo0sK5yxPvbPajX857XtQ9F106sctBCwz7vIeznRk4Z4C8X8BC8hFMCmcVpE_sxSvcwZruURjOIHrwHgseHwU39xBFseaE1vcUBgOiW2k5lVIG8TWAOa0gNDtKaZTw1p2vxpLijxY/s1600/lekanda.jpg&quot; width=&quot;900&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;El macizo de Itxina culmina en el monte Lekanda, de 1302 m de altura&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3; font-size: x-large;&quot;&gt;&lt;u&gt;Flora y fauna&lt;/u&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #d9ead3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div align=&quot;JUSTIFY&quot; style=&quot;margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
El parque alberga importantes bosques caducifolios, especialmente
en su vertiente alavesa, en la zona de Altube. El árbol que mayor
superficie ocupa es el haya (&lt;i&gt;Fagus sylvatica&lt;/i&gt;) con cerca de 5500 Ha, pero también
encontramos robledades de roble albar (&lt;i&gt;Quercus robur&lt;/i&gt;) y roble pedunculado (&lt;i&gt;Q. rubra&lt;/i&gt;). Los
bosquejos de encina cantábrica (&lt;i&gt;Q. ilex&lt;/i&gt;) y madroños (&lt;i&gt;Arbutus unedo&lt;/i&gt;) revelan que hace
siglos el clima fue mucho más templado. Los alisos, sauces, fresnos,
y álamos forman los cada vez más escasos bosques de ribera dando
cobijo a especies de gran interés. La coníferas, en su mayoría
especies plantadas para la explotación forestal, ocupan
gran parte de la superficie del parque, entre las especies más
representativas de estas plantaciones se encuentran el pino insignis (&lt;i&gt;Pinus radiata&lt;/i&gt;), el ciprés de Lawson y el pino negral
(&lt;i&gt;Pinus nigra&lt;/i&gt;).&lt;/div&gt;
&lt;div align=&quot;JUSTIFY&quot; style=&quot;margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
Las talas excesivas que
se produjeron a partir del siglo XVIII destinadas a los trabajos en
la ferrerías, la construcción naval e incluso la elaboración de
papel, llevaron a la Diputación Foral de Vizcaya a decretar que se
repoblase las superficies taladas, dichas repoblaciones se realizaron
con especies más comerciales.&lt;/div&gt;
&lt;div align=&quot;JUSTIFY&quot; style=&quot;margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
Existe una nutrida
representación de especies faunísticas: rapaces forestales (azor,
gavilán, águila culebrera europea) y rupícolas (halcón peregrino,
alimoche), mamíferos (gato montés, ciervo, turón, garduña, lirón
gris o la marta). Las charcas y humedales albergan una buena
representación de anfibios (tritón alpino y rana ágil). Entre las
carroñeras, el buitre leonado (&lt;i&gt;Gyps fulvus&lt;/i&gt;) tiene el parque como parte de su
territorio pero no anida en él, proviene del cercano &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2014/04/parque-natural-de-urkiola.html&quot;&gt;Parque Natural de Urkiola&lt;/a&gt;, de la &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2014/05/sierra-salvada.html&quot;&gt;Sierra Salvada&lt;/a&gt; y del &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com.es/2014/09/parque-natural-de-valderejo.html&quot;&gt;Parque Natural de Valderejo&lt;/a&gt;.&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://cantabrico2007.blogspot.com/feeds/7594066146640601992/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/7160001763776376833/7594066146640601992' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7160001763776376833/posts/default/7594066146640601992'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7160001763776376833/posts/default/7594066146640601992'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://cantabrico2007.blogspot.com/2010/05/parque-natural-del-gorbea.html' title='Parque Natural del Gorbea'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEju2GHA3h0cCzjcvVb9OMPuZsexpeGbGgywC6ETJu8n8iUy73ihjzRH80TWHnU5U5abzrQmW2VgLOpGZgWB6PI9hh4MXJckaaOSaIRiFU40SEp6w0AXa7a_a01dsqc-4rasEKTMZ1j840M/s72-c/0.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7160001763776376833.post-4395613185913532459</id><published>2010-04-07T23:56:00.021+02:00</published><updated>2018-06-07T18:26:39.224+02:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Cantábrico"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Inmersiones"/><title type='text'>Costa oriental de Vizcaya</title><content type='html'>&lt;div align=&quot;justify&quot;&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: justify;&quot;&gt;
Entre las localidades litorales de Lekeitio y Ondárroa, ambas en Vizcaya, discurre una abrupta franja costera surcada por &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/ecologia-ecosistemas-marinos.html&quot;&gt;grandes acantilados y pequeñas calas rocosas&lt;/a&gt; con accesos más o menos complicados. Estamos hablando de la zona litoral más desconocida y remota de Vizcaya, sin pueblos ni playas frecuentadas, con numerosos rincones desconocidos donde desconectar del bullicio y disfrutar de relajantes vistas al mar, observando las &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2007/08/aves-marinas.html&quot;&gt;aves marinas&lt;/a&gt;, y por supuesto &lt;a href=&quot;http://cantabrico2007.blogspot.com/2008/01/buceo-recreativo-sin-equipo-autonomo.html&quot;&gt;bucear&lt;/a&gt;.&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;iframe height=&quot;720&quot; src=&quot;https://www.google.com/maps/d/embed?mid=zbgeWgWjB2m8.kHPxMC3Tu7do&quot; width=&quot;1280&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;

&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div align=&quot;justify&quot;&gt;
La carretera BI-3438, marcada en azul grueso, comunica las localidades de Lequeitio y Ondárroa, geográficamente este territorio pertenece al municipio de Mendexa, cuyo ayuntamiento y centro urbano están más hacia el interior.&lt;br /&gt;
Puedes hacer zoom en el mapa para encontrar puntos de buceo interesantes con sus correspondientes accesos desde la carretera, marcados todos ellos con trazo azul fino. Ten en cuenta que la mayoría de estos accesos exige bajar fuertes desniveles.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;iframe allowfullscreen=&quot;allowfullscreen&quot; frameborder=&quot;0&quot; height=&quot;720&quot; src=&quot;https://www.youtube.com/embed/uzKO-5k1Y60&quot; width=&quot;1280&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
&lt;iframe allowfullscreen=&quot;allowfullscreen&quot; frameborder=&quot;0&quot; height=&quot;720&quot; src=&quot;https://www.youtube.com/embed/O9Wzp1c1gp8&quot; width=&quot;1280&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://cantabrico2007.blogspot.com/feeds/4395613185913532459/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/7160001763776376833/4395613185913532459' title='1 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7160001763776376833/posts/default/4395613185913532459'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7160001763776376833/posts/default/4395613185913532459'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://cantabrico2007.blogspot.com/2010/04/costa-oriental-de-vizcaya.html' title='Costa oriental de Vizcaya'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://img.youtube.com/vi/uzKO-5k1Y60/default.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7160001763776376833.post-4246930509571785081</id><published>2009-10-31T12:18:00.026+01:00</published><updated>2024-03-14T21:40:38.330+01:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Medio físico"/><title type='text'>El valle de Bolintxu</title><content type='html'>&lt;div style=&quot;clear: both; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;iframe allowfullscreen=&quot;&quot; class=&quot;BLOG_video_class&quot; height=&quot;720&quot; src=&quot;https://www.youtube.com/embed/6Bmq7c-ijDs&quot; width=&quot;1280&quot; youtube-src-id=&quot;6Bmq7c-ijDs&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align=&quot;justify&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://www.360cities.net/image/presa-de-bolintxu&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;Panorama esférico de la presa mayor&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align=&quot;justify&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align=&quot;center&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;iframe allowfullscreen=&quot;&quot; class=&quot;BLOG_video_class&quot; height=&quot;720&quot; src=&quot;https://www.youtube.com/embed/cgi3006hNQE&quot; width=&quot;1280&quot; youtube-src-id=&quot;cgi3006hNQE&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align=&quot;justify&quot;&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
El Bolintxu en abril de 2002.&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div align=&quot;center&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align=&quot;center&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align=&quot;center&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align=&quot;center&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;object height=&quot;720&quot; width=&quot;1280&quot;&gt;&lt;param name=&quot;movie&quot; value=&quot;https://www.youtube.com/v/Q3kmm0__UiA&amp;amp;hl=es&amp;amp;fs=1&amp;amp;rel=0&amp;amp;color1=0x234900&amp;amp;color2=0x4e9e00&amp;amp;hd=1&quot; /&gt;&lt;param name=&quot;allowFullScreen&quot; value=&quot;true&quot; /&gt;&lt;param name=&quot;allowscriptaccess&quot; value=&quot;always&quot; /&gt;&lt;embed allowfullscreen=&quot;true&quot; allowscriptaccess=&quot;always&quot; height=&quot;720&quot; src=&quot;https://www.youtube.com/v/Q3kmm0__UiA&amp;amp;hl=es&amp;amp;fs=1&amp;amp;rel=0&amp;amp;color1=0x234900&amp;amp;color2=0x4e9e00&amp;amp;hd=1&quot; type=&quot;application/x-shockwave-flash&quot; width=&quot;1280&quot;&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align=&quot;justify&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
El Bolintxu en octubre de 2009.&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div align=&quot;justify&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;http://www.360cities.net/image/uzkortako-atxa-1#252.96,6.11,70.0&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;Panorma esférico desde Erdiko Atxa&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://cantabrico2007.blogspot.com/feeds/4246930509571785081/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/7160001763776376833/4246930509571785081' title='3 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7160001763776376833/posts/default/4246930509571785081'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7160001763776376833/posts/default/4246930509571785081'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://cantabrico2007.blogspot.com/2009/10/el-valle-de-bolintxu.html' title='El valle de Bolintxu'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://img.youtube.com/vi/6Bmq7c-ijDs/default.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>3</thr:total></entry></feed>