Marathi Bhutkatha

भयकथा-Haunted Houses

d4donkadon@gmail.com (Unknown) — Mon, 5 Oct 2026 01:19:18 -0700

भयकथा:-======जुने वाडे आणि पडकी घरे (Haunted Houses)-

======================================भिंतीतून येणारा पैंजणांचा आवाज-अतृप्त घुंगरू: वाड्याच्या भिंतीतील गूढ-कोकणातल्या 'रक्तगड' नावाच्या गावात एक प्रचंड मोठा आणि जुना वाडा होता. हा वाडा 'देशमुख वाडा' म्हणून ओळखला जायचा. गेल्या साठ-सत्तर वर्षांपासून हा वाडा रिकामा होता. वाड्याच्या भिंती चिरेबंदी दगडांच्या होत्या, पण काळाच्या ओघात त्यावर शेवाळ आणि वडाच्या पारंब्यांनी विळखा घातला होता. गावातील लोक दिवसाही त्या वाड्याच्या सावलीला उभे राहायला घाबरायचे. कारण एकच होतं—भिंतीतून येणारा पैंजणांचा आवाज.सयाजी हा पुण्याचा एक तरुण आर्किटेक्ट. त्याला जुन्या वास्तूंचे पुनरुज्जीवन (Restoration) करण्यात रस होता. देशमुख घराण्याच्या वारसांनी सयाजीला हा वाडा पुन्हा राहण्यायोग्य करण्यासाठी पाचारण केलं होतं. सयाजी आपल्या दोन सहकाऱ्यांसोबत, आशिष आणि समीरसोबत, गावात दाखल झाला.वाड्याचा थरारपहिल्या दिवशी जेव्हा सयाजीने वाड्याचा महादरवाजा उघडला, तेव्हा एक थंड हवेची झुळूक अंगावर शहारे आणून गेली. वाड्याच्या आतलं वातावरण बाहेरच्या उन्हापेक्षा अगदी उलट होतं. दुपारच्या दोन वाजताही तिथे संधिप्रकाश होता."सयाजी, इथे काहीतरी विचित्र वाटतंय रे," समीरने आजूबाजूला पाहत म्हटलं."अरे हे जुने वाडे असेच असतात, फक्त धूळ आणि जाळी आहेत," सयाजीने दुर्लक्ष करत उत्तर दिलं.रात्रीचे दहा वाजले होते. वाड्याच्या माजघरात त्यांनी आपले अंथरूण टाकलं होतं. अचानक, वाड्याच्या उजव्या बाजूच्या भिंतीतून एक सूक्ष्म आवाज येऊ लागला.छुम... छुम... छन-छन...सयाजी झोपेतून दचकून उठला. त्याने कान देऊन ऐकलं. तो आवाज निश्चितच पैंजणांचा होता. जणू एखादी नर्तकी त्या दगडांच्या भिंतीच्या पलीकडे नाचत होती. त्याने टॉर्च घेतला आणि भिंतीकडे गेला. त्याने भिंतीवर कान ठेवला, तर आवाज अधिक स्पष्ट झाला. पण भिंतीच्या पलीकडे तर काहीच नव्हतं, फक्त दुसरा बंदिस्त खोलीचा भाग होता ज्याचा दरवाजा वर्षानुवर्षे उघडला गेला नव्हता.खिळवून ठेवणारा अनुभवदुसऱ्या दिवशी सयाजीने त्या भिंतीचा इतिहास शोधण्याचा प्रयत्न केला. गावकऱ्यांनी सांगितलं की, शंभर वर्षांपूर्वी या वाड्यात 'चंद्रमुखी' नावाची एक सुंदर नर्तकी राहायची. वाड्याच्या मालकाला ती आवडायची, पण काही कारणास्तव तिला त्या भिंतीच्या मागे जिवंत चिणून मारलं होतं. तेव्हापासून तिचे पाय थबकले नाहीत.त्या रात्री सयाजीने एक प्रयोग करायचं ठरवलं. त्याने भिंतीजवळ एक रेकॉर्डर ठेवला. मध्यरात्री पुन्हा तोच आवाज सुरू झाला. पण यावेळी आवाज फक्त पैंजणांचा नव्हता, तर कोणीतरी भिंत आतून ओरखडत असल्याचा आवाज येत होता. खस... खस... खस...अचानक, भिंतीवरची काही चुनखडी गळून पडली. सयाजीच्या टॉर्चच्या प्रकाशात त्याला दिसलं की भिंतीतून रक्तासारखा लाल द्रव पाझरत होता. समीर आणि आशिष घाबरून वाड्याच्या बाहेर पळाले, पण सयाजीला त्या रहस्याने जखडून ठेवलं होतं. त्याने हातातली कुदळ उचलली आणि त्या भिंतीवर प्रहार केला.जसा पहिला प्रहार झाला, तसा संपूर्ण वाडा हादरला. भिंतीतून एक आर्त किंकाळी उमटली. सयाजीने जोरजोरात भिंत फोडायला सुरुवात केली. भिंतीचा एक भाग कोसळला आणि आतून एक जुना, सोन्याचा पैंजण बाहेर पडला. पण त्या पैंजणासोबतच एक पांढरंशुभ्र हाडही बाहेर आलं.सयाजीला समजलं की, ती नर्तकी आजही तिथेच अडकलेली आहे. त्याने ते अवशेष बाहेर काढले आणि योग्य विधी करून तिचे अंत्यसंस्कार केले. त्या रात्रीनंतर तो आवाज कायमचा थांबला. पण आजही सयाजीला शांततेत कधीतरी तो छुम-छुम असा भास होतोच.

चितेच्या राखेतील भविष्य: एका अघोरी सत्याचा शोध-

d4donkadon@gmail.com (Unknown) — Mon, 5 Oct 2026 01:16:35 -0700

चितेच्या राखेती भविष्य: एका अघोरी सत्याचा शोध-

अघोरी KATHA-

===========

स्मशान साधना (Crematorium Rituals)

===============================

चितेच्या राखेतील भविष्य-

चितेच्या राखेतील भविष्य: एका अघोरी सत्याचा शोध-

स्मशान... जिथे आयुष्याचा शेवट होतो, तिथेच काही लोकांसाठी एका गूढ प्रवासाची सुरुवात होते. रात्रीचा दुसरा प्रहर सुरू झाला होता. आकाशात काळ्या ढगांनी चंद्राला पूर्णपणे गिळंकृत केले होते. कोकणच्या एका दुर्गम भागातील हे स्मशान, जिथे एका बाजूला अथांग समुद्र गर्जना करत होता आणि दुसऱ्या बाजूला घनदाट झाडी होती. या भयाण शांततेत फक्त समुद्राच्या लाटांचा आणि लाकडांच्या जळण्याचा 'तड-तड' असा आवाज येत होता.

स्मशानाच्या एका कोपऱ्यात एक ताजी चिता जळत होती. त्या चितेच्या उजेडात एक आकृती स्पष्ट दिसत होती. अंगावर एकही कपडा नाही, संपूर्ण शरीराला चितेची ताजी राख फासलेली, जटाधारी केस आणि डोळ्यांतून जणू विस्तव बाहेर पडत होता. हे होते अघोरी रुद्रानंद.

राखेचे आमंत्रण

रुद्रानंद आज एका विशेष साधनेसाठी इथे बसले होते. ही साधना होती— 'भस्म भविष्य साधना'. अघोरी परंपरेत असे मानले जाते की, ज्याची चिता जळत असते, त्या शरीरातील शेवटचा प्राणवायू बाहेर पडताना निसर्गाच्या लहरींवर काही खुणा सोडून जातो. जर एखादा सिद्ध अघोरी त्या राखेच्या कणांशी संवाद साधू शकला, तर तो भविष्यातील अशा घटना पाहू शकतो ज्या सामान्य माणसाच्या कल्पनेपलीकडे असतात.

रुद्रानंद यांनी आपल्या झोळीतून एक मानवी कवटी (खप्पर) काढली आणि ती चितेच्या अगदी जवळ ठेवली. त्यांनी आपल्या हातातील चिमट्याने जळती लाकडे बाजूला केली आणि त्यातून गरम राख आपल्या हातावर घेतली. ती राख गरम असूनही त्यांच्या हाताला फोड येत नव्हते, कारण त्यांनी मंत्रशक्तीने स्वतःच्या शरीराचे तापमान नियंत्रित केले होते.

विचित्र साक्षात्कार

जसजसे रुद्रानंद मंत्रोच्चार करू लागले, तसतशी चितेची आग निळी पडू लागली. वाऱ्याचा वेग अचानक वाढला. स्मशानातील झाडांवर बसलेले घुबड विचित्र आवाजात ओरडू लागले. रुद्रानंद यांनी ती राख हवेत उडवली. राख जमिनीवर पडताना काही विशिष्ट आकृत्या तयार झाल्या.

त्या आकृत्यांकडे पाहताच रुद्रानंद यांचे डोळे विस्फारले. त्यांना राखेमध्ये एक गाव दिसत होते... तेच गाव जे या स्मशानापासून काही मैलांवर होते. त्या गावात हाहाकार माजला होता. लोक रडत होते, घरांना आगी लागल्या होत्या आणि सर्वात भयानक दृश्य म्हणजे—जमिनीतून काळे हात वर येऊन जिवंत माणसांना ओढून खाली नेत होते.

"विनाशाय... विनाशाय... सर्वं भस्मसात्!" रुद्रानंद मोठ्याने ओरडले. त्यांना समजले होते की, हे गाव एका प्राचीन शापाचा बळी ठरणार आहे. चितेत जळणाऱ्या त्या माणसाचे भविष्य आणि या गावाची नियती एकमेकांशी जोडलेली होती.

अघोरी आणि काळी शक्ती

अचानक, स्मशानाच्या काळोखातून एक अक्राळविक्राळ सावली पुढे आली. ती सावली कोणत्याही माणसाची नव्हती. ती एका 'ब्रह्मराक्षसाची' होती, जो त्या स्मशानाचा स्वामी होता.

"रुद्रानंद, तू मर्यादेचे उल्लंघन करत आहेस! चितेच्या राखेतील रहस्य जाणून घेण्याचा अधिकार तुला कोणी दिला?" तो आवाज एखाद्या पोलादाच्या घर्षणासारखा होता.

रुद्रानंद शांतपणे उभे राहिले. त्यांनी आपल्या कपाळावरील भस्माचा टिळा अधिक गडद केला. "मी सृष्टीच्या नियमांचे पालन करत आहे. जर हा विनाश थांबवला नाही, तर हा स्मशानही उरणार नाही आणि तुझी सत्ताही नाही. मला हे भविष्य बदलण्याची संधी हवी आहे."

ब्रह्मराक्षस हसले. "भविष्य बदलण्यासाठी तुला तुझे 'अघोरीपण' पणाला लावावे लागेल. तू जे पाहिले आहेस, ते रोखण्यासाठी तुला तुझे अर्ध पुण्य आणि अंगावरील हे सिद्ध भस्म या चितेत अर्पण करावे लागेल. तू तयार आहेस?"

अघोरीसाठी त्याचे भस्म आणि त्याची सिद्धी हेच त्याचे सर्वस्व असते. पण रुद्रानंद यांनी एक क्षणही विचार न करता आपल्या हातातील सिद्ध माळ आणि कपाळावरील भस्म त्या जळत्या चितेत फेकून दिले.

बलिदान आणि प्रकाशाची किरणे

भस्म आगीत पडताच एक मोठा स्फोट झाला. संपूर्ण स्मशान पांढऱ्या प्रकाशाने उजळून निघाले. ती काळी सावली ओरडत अदृश्य झाली. रुद्रानंद जमिनीवर कोसळले. त्यांचे शरीर आता राखेने माखलेले नव्हते, तर ते एका सामान्य माणसासारखे दिसत होते. त्यांनी आपली शक्ती गमावली होती, पण त्यांनी त्या गावाचे भविष्य बदलले होते.

सकाळ झाली. चितेची आग विझली होती. गावकऱ्यांनी पाहिले की, त्या रात्री गावात कोणतीही दुर्घटना घडली नाही, उलट वर्षानुवर्षे सुकलेल्या विहिरींना पाणी आले होते. स्मशानात मात्र एक अघोरी शांतपणे समुद्राकडे बघत बसला होता. त्याच्याकडे आता कोणतीही चमत्कारिक शक्ती नव्हती, पण त्याच्या चेहऱ्यावर जे समाधान होते, ते कोणत्याही सिद्धीपेक्षा मोठे होते.

त्यांनी राखेमध्ये जे भविष्य पाहिले होते, ते त्यांनी स्वतःच्या बलिदानाने पुसून टाकले होते. अघोरी म्हणजे केवळ स्मशानात राहणारा भीतीदायक माणूस नसून, प्रसंगी जगासाठी स्वतःचा 'अहं' आणि 'शक्ती' जाळून राख करणारा एक वैरागी असतो, हे पुन्हा एकदा सिद्ध झाले.

सारांश (Summary in Emojis)

--संकलन

--अतुल परब

--दिनांक-15.04.2026-बुधवार.

वाचलास…..

d4donkadon@gmail.com (Unknown) — Mon, 5 Oct 2026 01:08:19 -0700

# वाचलास…..

त्या घाटात अमावस्येला हडळ दिसते म्हणे…. आणि अमावस्येला एक बळी घेते म्हणे…. काही पण काय…. जग कुठे जात आहे…. लोकांचे विचार अजून बुरसटलेले….. आज अमावस्या आहे… खरं खोटं करणारच…. रात्री 12 वाजायच्या आधी घाटा कडे जाण्यासाठी निघालो …पण घाटाच्या जरा अलीकडे बाईक बंद पडली…. 5-10 मिनिटाच्या प्रयत्नां नंतर चालू झाली…. शीट यार 12 चा मुहूर्त चुकला…. त्या घाटामधून निवांत बाईक चालवायला लागलो…. कसली हडळ…कसल भूत…. साध काळ कुत्र पण दिसलं नाही….मी गाडी थांबवली…. गाडीचे हेड लाईट चालू…..सिगरेट ओढणार होतो…..समोर च्या रस्त्यावरून माझ्या सारखाच माझ्या वयाचा एक मुलगा बाईक वरून येतोय… स्पीड एकदम कमी आहे गाडीचा….. त्याच्या मागे कुणी लेडीज बसल्या आहेत…. त्या लेडीज ला बघून परत डोक्यात हडळीचा विचार आला…. कुठे असेल बिचारी हडळ…. मला बघायचं होतं तुला…… त्या मुलाची गाडी हळू स्पीड मध्ये पास झाली…. त्या पाठीमागच्या लेडीज ने तिची मान पूर्ण उलटी फिरवली…. गाडीच्या हेड लाईट च्या उजेडात दिसला तो अतिशय विद्रुप आणि भयानक चेहरा.,... तोंडात सुळे…..डोळ्याच्या ठिकाणी पोकळ काळी जागा…..आणि ती म्हणाली…. मलाच बघायची हौस होती ना….. बरोबर 12 वाजता हा आला….. नाही तर तुझा नंबर होता….

आज वाचलास….

#बिल्डिंग…..

त्या अर्धवट बांधकाम राहिलेल्या 8 मजली बिल्डिंग मध्ये भूत आहे म्हणे…. मी विजय आणि मंदार आम्ही त्रिकुट …. कायम एकत्र…..मंदार विरुद्ध विजय व मी आमची पैज लागली आज रात्री त्या अर्धवट बांधकाम राहिलेल्या बिल्डिंग मध्ये रात्री 12 ते 1 फक्त 1 तास थांबून दाखवायचं…. 1000-1000 रुपये मंदार देणार होता आम्हाला …. रात्री 11.45 ला तिघे त्या बिल्डिंग च्या आवारात आलो…. मंदार बिल्डिंग पासून जवळच असलेल्या झाडाच्या पारावर आमची वाट बघत बसणार होता…. मी आणि विजय बिल्डिंग मध्ये 12 वाजता जाऊन 1 ला परत येणार…12 वाजता सातव्या मजल्यावर जाऊन मोबाईल ची फ्लॅश लाईट चालू करून मंदार ला सिग्नल द्यायचा….डन…मी आणि विजय बिल्डिंग च्या आवारात आलो…. किर्रर्र अंधार…. भकास…गूढ वातावरण…. वातावरणात एक प्रकारचा दबाव…. मोबाईल ची टॉर्च चालू करून…गप्पा मारत मी आणि विजय पायऱ्या चढत होतो…. आमच्या टॉर्च चा तेवढाच काय तो उजेड….. बोलत बोलत कधी सातव्या मजल्यावर आलो ते समजलंच नाही….. मोबाईल ची फ्लॅश लाईट चालू करून मंदार ला सिग्नल दिला…. त्यानी पण त्या पारा वरून मोबाईल ची फ्लॅश लाईट चालू करून आम्हाला दाखवली…. मी आणि विजय तिथंच गप्पा मारत बसलो…. ½ तास कसा गेला कळलंच नाही…. इतक्यात तिथे 2 माणसं आली…. त्यांच्या पायाचा आवाज आला नाही…. दोन मिनिट मी आणि विजय दचकलोच…. ती दोघ आमच्या समोर आली… त्यातील एक वॉचमन होता…. दुसरा त्याचा मित्र असेल….जरा विचित्र दिसत होता…..आमचे निम्मे टेन्शन गेले…. मला माहितीय अशा रिकाम्या बिल्डिंग मध्ये नको ते कारभार चालतात म्हणून नाईट साठी पण वॉचमन असतात…वॉचमननी आम्हाला ओरडण्या आधी आणि तिथून हकलून देण्याआधी आम्ही त्यांना ह्या बिल्डिंग मध्ये यायच कारण सांगितलं…..ठीक आहे म्हणून ते पण आमच्या बरोबर गप्पा मारत बसले…. आम्ही त्यांना विचारलं नक्की ह्या बिल्डिंग मध्ये काय झालं होतं???? त्यानी बोलायला सुरु केल…. रात्रीचा वॉचमन नेहमीप्रमाणे बिल्डिंग वर लक्ष देत होता…. बिल्डिंग अजून अंडर कन्स्ट्रकशन होती…. वॉचमन नेहमीप्रमाणे बिल्डिंग मध्ये चक्कर टाकत होता…. पायऱ्या चढत चढत सातव्या मजल्यावर आला….. अचानक त्याला एका कोपऱ्यात खुडबुड ऐकू आली…. टॉर्च घेऊन तो त्या दिशेने गेला…. इथे एक माणूस गांजा ओढत बसला होता….तो तिथे कधी आला कसा आला त्या वॉचमन ला माहिती न्हवत…..एकंदरीत त्याचा अवतार जरा भयानक दिसत होता…. लाल झालेले तारवटलेले डोळे…विस्कटलेले केस…. गबाळा अवतार…...वॉचमन आणि त्याची झाटापट सुरु झाली….. भांडता भांडता दोघ एकदम कडेला आली…. त्या गांजा ओढलेल्या माणसाने एकदम चाकू काढला आणि त्या वॉचमन च्या पाठीत खुपसला…. पण वॉचमन ने त्याला घट्ट पकडून ठेवले असल्याने त्या गांजा ओढलेल्या माणसाला सुटता येईना त्यातच वॉचमन चा पाय घसरला…. आणि दोघे सातव्या मजल्यावरून खाली पडले…. ऑन द स्पॉट गेले दोघे…. त्यांच्या डोक्याचा चेंदामेंदा झाला होता… आणि त्या दिवसा पासून ह्या बिल्डिंग च बांधकाम असंच अर्धवट पडल…. मी आणि विजय कान देऊन ती गोष्ट ऐकत होतो…. 1 तास संपायला 10 मिनिट बाकी होते…. चला निघूया आपण सगळी…. खाली जास्त पर्यंत 10 मिनिट लागतीलच…. विजय म्हणाला…..वॉचमन आणि त्याचा मित्र पुढे होते मी आणि विजय पाठीमागे होतो… मोबाईल च्या फ्लॅश लाईटमध्ये जमिनीवर उजेड टाकून चालायला लागलो…. खूप साहित्य पडलं होतं…. जिना उतरत असताना सहज मोबाईल चा उजेड वॉचमन वर पडला…. मी आणि विजय इथेच थिजलो….. वॉचमन च्या पाठीत चाकू होता…. वॉचमन आणि त्याच्या बरोबर असलेल्या माणसाच्या डोक्याचा चेंदामेंदा झाला होता…

Written By - सायली कुलकर्णी

करायला गेला एक....

d4donkadon@gmail.com (Unknown) — Mon, 5 Oct 2026 01:06:20 -0700

मी सांगतोय तो मंत्र नीट ऐक आणि लिहून घे. हा मंत्र येत्या अमावस्येच्या रात्री बरोबर बारा वाजता म्हणायला सुरुवात कर. आणि एकदा मंत्रजाप सुरु झाला की न थांबता तो शंभरवेळा म्हणायचा आहे. हा मंत्र म्हणत असतांना तुला कदाचित काही अडचणी येऊ शकतील जेणेकरून जपात खंड पडेल, पण लक्षात घे कुठल्याही परिस्थितीत तुला मध्ये थांबता येणार नाही.

गावाबाहेरच्या स्मशानात राहणाऱ्या मंगूबाबाने अभयला मंत्र लिहून घ्यायला सांगितलं आणि आवश्यक सुचना दिल्या. आठ ओळींचा तो मंत्र मंगूबाबाने सांगितला तसा अभयने मोबाईलवर झरझर टाईप करून घेतला. तो लिहून घेतांनाच अभयची दमछाक होत होती, प्रत्यक्ष उच्चारताना खरा कस लागणार होता.

अभय एका बँकेत चांगल्या पदावर काम करत होता. त्याची बायको मानसी सरकारी नोकरी करत होती. अभयची एकुलती एक मुलगी नुपूर डॉक्टरकीचा अभ्यास करत होती. अभयचे आई वडील तो दहावीला असतांनाच गेले. पण पुढे त्याचं शिक्षण, लग्न वगैरे सर्व गोष्टी त्याच्या मोठया भावाने म्हणजे चंदु दादाने केल्या. चंदु दादा आणि अभय मध्ये तब्बल बारा वर्षाचं अंतर होतं. दादा फार काही शिकलेला नव्हता. त्यामुळे त्याची नोकरी सुद्धा साधारण दर्जाची होती. असं असलं तरी त्याने अभयचं सगळं व्यवस्थित केलं.

त्यांचं राहतं घर दादाच्या एकट्याच्या नावावर होतं. शिवाय त्यांची वडिलोपार्जित संपत्ती, बँक डिपॉजिट मोठा मुलगा म्हणून दादाच्या ताब्यात होते. ते आपल्या नवऱ्याच्या नावावर व्हावं, किमान आपल्याला हिस्सा तरी मिळायला हवा म्हणून मानसी धुसफूस करत असे. पण दादाकडे असा विषय काढायला अभयला जमत नव्हतं. चंदु दादाने लग्न केलं नाही त्यामुळे त्याच्यानंतर आपसूक ते सर्व आपल्याला मिळणार आहे म्हणूनसुद्धा अभय बिनधास्त होता.

दोन वर्षांपूर्वी दादा बाथरूममध्ये घसरून पडला. कमरेजवळ हाड मोडल्यामुळे त्याला घरातल्या घरात फिरणं सुद्धा अशक्य होऊन बसलं होतं. अलीकडे तो भ्रम झाल्यासारखी बडबड करत असतो. घरच्यांना शिव्या देणं, जुनं एखादं भांडण उकरून काढणं सुरु असतं. मोठा भाऊ त्यात आजारी म्हणून अभय दुर्लक्ष करतो त्याच्याकडे, पण नाही म्हटलं तरी करवादुन जायला होतंच.

त्याचं सगळं करायला म्हणजे त्याला जेवण भरवणं, स्पंजिंग करणं, डायपर बदलणं ह्यासाठी दोन माणसं ठेवलेली अभयने. बारा तासाचे हजार रुपये द्यावे लागतात एकाला. दिवसाकाठी दोन हजाराचा खर्च त्या माणसांसाठी करावा लागतो, पण अभयकडे दुसरा पर्याय नाही.

एखाद्या दिवशी त्या दोन पैकी एक माणूस अचानक सुट्टी घेतो तेव्हा खरा प्रॉब्लेम येतो. अभय किंवा मानसीला ऑफिसला दांडी मारावी लागते, नेमकी त्याच वेळी ऑफिसमध्ये महत्वाची मिटिंग असते किंवा ऑडिट असतं आणि मग नुसती चिडचिड होते. आजकाल हे वरचेवर होऊ लागलेलं त्यामुळे सुट्टी घेऊन घरी कोण थांबणार ह्यावरून अभय आणि मानसीमध्ये खटके उडू लागले होते. घरी कुणी पाहुणे आले असतील त्यांच्या पुढ्यात सुद्धा दादा शिवीगाळ करत असे. अभय मानसीला अद्वातद्वा बोलत असे. अभय पार वैतागून गेला होता. शिवाय वेळीच सगळ्या गोष्टी आपण आपल्या नावावर करून न घेतल्याचा अभयला पश्चाताप होत होता.

चंदुदादाचा आजार गंभीर स्वरूपाचा नव्हता. पण त्याच्यात कसली रिकव्हरी सुद्धा दिसत नव्हती. नक्की काय करावं कळत नव्हतं. कितीही जवळची व्यक्ती असली तरी एका ठराविक लेव्हलनंतर ती अडचणच बनून राहते. अभय मानसीला दादाची अडचण वाटू लागली होती. बेडरीडन असल्यामुळे त्याला वृद्धाश्रमात सुद्धा कुणी ठेवून घेण्यास तयार नव्हतं. डॉक्टरना तर असं सांगणं शक्य नव्हतं की काही तरी करा पण दादाची सुटका होऊ दे.

सगळे वैध मार्ग संपल्यावर माणूस आडवाटेला वळतो. अभयचं देखील तसंच झालं. कुठल्या औषधाने दादा बरं होणं, पहिल्यासारखं बोलू चालू लागणं तर अशक्य होतं. पण त्याचा लवकरात लवकर निकाल लागला तर सगळ्या इस्टेटीचा मालक अभय होणार होता.

त्याला कुठूनतरी स्मशानात वास्तव्य करणाऱ्या मंगूबाबाबद्दल माहिती मिळाली. मंगूबाबाला काळी विद्या अवगत आहे आणि काही पैशाच्या मोबदल्यात तो तुमचं कुठलंही काम मार्गी लावू शकतो हे समजल्यामुळे त्याला भेटायला अभय आला होता. अपेक्षेपेक्षा अधिक पैसे मोजल्यावर तो अभयला मंत्र देण्यास तयार झाला. हा मंत्र अमावस्येच्या रात्री बारा वाजता म्हणायला सुरुवात करायची, सलग शंभरवेळा म्हणताना कुठलीही अडचण आली तरी थांबायचं नाही. असं झालं तरंच अभयच्या मनासारखं होणार होतं. त्याचा दादा जो अगोदरच बेडवर पडून वेदना सहन करत होता, इतरांना ज्याचा त्रास होत होता, त्याला मुक्ती मिळणार होती.

अमावस्या काहीच दिवसात होती. पण ते तीन चार दिवस अभयसाठी एकेक युगासारखे होते. फायनली ती रात्र आली. ठरवल्याप्रमाणे अभयने रात्री येणाऱ्या केअर टेकरला आज सुट्टी दिली. तो दादाच्या रूममध्ये येऊन बसला. दरवाजाला आतून कडी घातली. बारा वाजायला एक दोन मिनिटच बाकी होती. त्याने एकवार चेक करून पाहिलं दादाचा श्वास सुरु आहे ना असं. दादा कधी नाही तो आज शांत झोपला होता. प्रत्येक श्वासासोबत त्याची छाती वर खाली होत होती.

बरोबर बाराच्या ठोक्याला अभयने मंत्रोच्चार सुरु केले. शब्द अवघड होते त्यामुळे उच्चारताना अभयला त्रास होत होता. तरी तो जबरदस्तीने एकेक आवर्तन करू लागला. साधारण दहा वेळा मंत्र म्हणून झाला असेल आणि अभयला बाजूला काही आवाज जाणवू लागला. त्याने मंत्र म्हणताना वळून पाहिलं, दादा जोराजोरात श्वास घेत होता पण त्याला कदाचित त्रास होत असावा. आपला उपाय वर्क होतोय ह्याने अभय सुखावला. त्याने घाईघाईने मंत्र म्हणायला सुरुवात केली. कधी एकदा शंभर आवर्तन पूर्ण होतील आणि केव्हा एकदा दादा शेवटचा श्वास घेऊन आपल्याला मोकळं करेल असं अभयला झालं होतं.

पंचवीस आवर्तन पूर्ण झाल्यावर अभयच्या घशाला कोरड पडू लागली. पण पाणी प्यायला थांबलं तर मंत्राची साखळी तुटणार होती. शिवाय इकडे दादाचा श्वास अजूनच वाढला होता. त्याची घरघर अभयला स्पष्ट जाणवत होती. त्याने अभयला अजून उभारी आली. तो अविरत मंत्र जपत होता श्वाससुद्धा न घेता. साधारण चाळीसवेळा मंत्र म्हणून झाला असेल. खरं तर अभयलाच आता खूप त्रास होऊ लागलेला. तो कसंबसं आपलं काम रेटत होता.

इकडे दादाच्या श्वासाची गती वाढू लागली होती आणि अभयला त्रास होत होता. एकदा त्याला वाटलं थांबवावं हे सगळं. नाहीतर दादाचं वाईट करायला जायचो आणि आपलंच काही होऊन बसायचं. पण दादाचा मृत्यू, त्यानंतर मिळणाऱ्या संपत्तीची हाव त्याला थांबू देत नव्हती.

कसाबसा त्याने सत्तरचा टप्पा गाठला. लढाई जवळ जवळ जिंकत आल्यासारखं अभयला वाटू लागलं. त्याने आपलं काम सुरूच ठेवलं.

अचानक दादा बेडवर उठून बसला. हे अक्रित कसं घडलं ह्याचा अभयला उलगडा होत नव्हता. खरं तर किमान एक सेकंद थांबून श्वास घ्यायला हवा थोडं पाणी प्यायला हवं असं त्याला प्रकर्षाने वाटत होतं. पण त्याने घोषा सुरूच ठेवला.

९०

९१

९२

९३

हळूहळू अभय शेवटाला पोचू लागला होता. आत्तापर्यंत कसंतरी निभावून नेलं आता केवळ काहीच सेकंद बाकी होती.

९४

९५

९६

अभयला खरंच श्वास घेणं अवघड होऊ लागलं. अभय तुला काय होतं आहे? अचानक कानावर दादाचा आवाज पडला. म्हणजे दादा बरा झाला? असं होऊन चालणार नाही. अभयने जीव एकवटून मंत्र म्हणणं सुरु ठेवलं.

९७

९८

९९

आता केवळ एकदाच मंत्र म्हटला की आपण जिंकलो. त्याने कसाबसा मंत्र म्हणायला सुरुवात केली आणि आणि कदाचित त्याचेच काही श्वास कमी पडले. तो धाडकन जमिनीवर कोसळला.

अभय काय झालं तुला? ए अभय उठ ना! दादा स्वतःला सावरत खाली उतरले पण पायात कळ येऊन धपकन पडले. स्वतःला जमिनीवर रेटत त्यांनी आतून दरवाजा उघडला आणि मानसी, नुपूरला आवाज द्यायला सुरुवात केली.

आरडाओरड ऐकून दोघी धावत आल्या. मानसीने लाईट लावला. तीला दिसलं दादा खाली अस्ताव्यस्त पडलेत. पायावर भार पडल्याने त्यांना त्रास होत होता. आणि अभय त्यांच्या कॉटच्या बाजूला पडला होता. नुपूरने जवळ जाऊन पाहिलं, त्याचा चेहरा लालबुंद ओढलेला दिसत होता. तीने चेक करून पाहिलं त्याची नाडी लागत नव्हती. श्वास बंद झाला होता. हृदय देखील धडधड करत नव्हतं.

तो इथे खाली बसून काही तरी पुटपुटत होता. त्याला श्वास घ्यायला त्रास होत होता पण तो थांबला नाही. मी त्याला विचारलं काय होतं आहे अभय? पण त्याचं माझ्याकडे लक्ष नव्हतं. वाघ मागे लागल्यासारखं तो काही जोराजोरात बोलत होता. दादांनी माहिती पुरवली.

अभय नक्की काय करत होता मानसीला ठाऊक होतं पण आता ती कुणाला बोलू शकणार नव्हती. पुढचे सोपस्कार आता तीलाच पार पाडायचे होते.

धन्यवाद

समाप्त

राजेंद्र भट

©®

४ ऑक्टोबर २०२६

कथेचे नाव : लेखक

d4donkadon@gmail.com (Unknown) — Fri, 11 Sep 2026 03:54:16 -0700

कथेचे नाव : लेखक

भाग : एक
#दिपशेखर

कर्रर्रर्रर्रर्रर्र…

आज कितीतरी दिवसांनी त्या खोलीचा तो दरवाजा करकरला…
आजवर अंधारात बुडून गेलेली ती खोली दरवाज्यातून आत पडलेल्या प्रकाशाने थोडीशी उजळून निघाली.

अंधुकसा प्रकाश होता तो…
पण तरीही ती खोली थोडीफार का होईना, झगमगली.
खोलीत सर्वत्र धुळीचे साम्राज्य दिसत होते.
ठिकठिकाणी जळमटं आणि कोळ्यांची जाळी झाली होती.
पाहावं तिकडे धूळच दिसत होती.
मधोमध असणाऱ्या टेबलावर तर धुळीचा खच लागला होता. अगदी डोळ्यांना स्पष्ट दिसावा इतका…
त्या टेबलावर धूळ खात पडलेली एक अर्धवट डायरीसुद्धा होती.
शेजारीच लेखणी ठेवण्यासाठीचे पात्र आणि शाईचे पात्र होते.
शाईच्या पात्रातील शाई आता धुळीने सुकून गेली होती आणि एकदम घट्ट झाली होती.
धुळीचा थरच्या थर साचला होता.
टेबलच्या एका कोपऱ्यात टेबल लॅम्प जळमटांनी भरलेल्या अवस्थेत उभा होता.
त्यातील बल्ब कधीच फुटलेला असावा बहुतेक…
कारण खाली तिथेच काचेचे तुकडे पडलेले होते.
तेही धुळीने माखलेले…
एका बाजूला असणाऱ्या कपाटावर वेगवेगळी पुस्तके मांडलेली होती.
तीही धुळीने माखलेली होती.
काही पुस्तके उंदरांनी कुरतडलेली होती.
काही पुस्तके अस्ताव्यस्त झाली होती.
तर काही खाली पडलेली होती.
खोलीच्या एका बाजूच्या भिंतीवर दोन फोटो फ्रेम लटकलेल्या होत्या.
धुळीने त्या इतक्या खराब झाल्या होत्या की त्या कोणाच्या असाव्यात हे देखील ओळखता येत नव्हते.
फोटोवर काही मजकूर लिहिलेला जाणवत होता…
पण वाचता येत नव्हता.
टेबलाच्या समोरच एक लाकडी खुर्ची होती.
तिचा हात ठेवायचा एक पायंडा मोडलेला होता.
तो तसाच मोडलेल्या अवस्थेत तिथेच लोंबकळत होता.
त्याने टेबलावरची ती डायरी हातात घेतली.
हाताने थोडीशी झटकली तसा धुळीचा लोट बाजूला झाला.
थोडीशी फुंकरही त्याने मारली.
आता ती डायरी थोडीशी स्वच्छ वाटू लागली.
त्याने डायरीचे पहिले पान उघडले…
आणि तो वाचू लागला.

“अरे लेखक… म्हणून तू या लेखकांच्या दुनियेतील नालायक माणूस म्हणूनच ओळखला गेलास!
तू चांगला लेखक आहेस यात कोणतीच शंका नाही… पण तुझ्या स्वभावाचं काय करायचं?
किती कथा लिहिल्यास?
तुला तरी आठवतंय का?
कसं आठवेल?
लिहिणे हा एकच तर छंद होता तुला…
वाचक अगदी वेडावून जायचे तुझ्या कथा वाचताना.
एक-एक शब्द वाचकाच्या काळजावर घाव घालायचा.
अगदी तू लिहिणार आहेस हे जरी समजलं, तरी ते चातक पक्षी जसा पावसाची वाट पाहतो तसे तुझ्या कथांची वाट पाहायचे.
पण…
तू मात्र नालायक निघालास!
एक अशी कथा दाखव जी तू पूर्ण केलीस…
सगळ्याच अर्धवट आणि अपूर्ण!
हा हा हा…

म्हणता म्हणता कथा रंगात यायची…
अगदी शेवटच्या क्षणावर जाऊन त्या कथेचा शेवट बाकी राहायचा.
आणि मग वाचणारा परत हैराण होऊन जायचा.
कारण कथेचा शेवट त्याला मिळायचा नाही.
आणि मग सुरू व्हायची त्यांची हजारो पत्रे…
कितीतरी वाचक पत्रे पाठवत…
‘सर, तुमच्या कथा खूप छान असतात… तुम्ही असेच लिहीत राहा… पण सर, या कथेचा शेवट आलाच नाही… आम्ही आतुरतेने वाट पाहतोय…’
वगैरे वगैरे…

अगदी नेहमीचं होऊन बसलं होतं ते.
पण तुला मात्र त्यांची दया आलीच नाही.
फक्त कथा रंगवायची आणि शेवटच्या क्षणाला तिला भरकटायला सोडून द्यायची…
हीच का रे तुझी पद्धत?
आणि त्यामुळेच तुला नालायक म्हणायची इच्छा मला नेहमी होते.
खरं पाहता तुला असं बोलणं चुकीचं आहे.
कारण तुझ्या लेखणीने वाचकांच्या मनावरच नाही, अगदी त्यांच्या कल्पनाशक्तीवरही राज्य केलं.
कल्पनेच्या गाभाऱ्यातून अनामिक अशा गोष्टी शोधणारा तू वाचकांना अद्भुत वाटायचास.
कारण भयकथा म्हणजे फक्त एखादा घडलेला प्रसंग किंवा अनुभवाला आलेली गोष्ट यातूनच निर्माण होऊ शकते, हा जगाचा भास तू मात्र तुझ्या कल्पकतेच्या शक्तीने मिटवलास.
तुझ्या कथा काल्पनिक आहेत, असं जेव्हा वाचकांना तू सांगायचास तेव्हा ते चक्रावून जायचे.
आणि हे तू स्वतः तुझ्या डोळ्यांनी पाहिलं आहेसच…
आणि म्हणूनच तुला आज नालायक म्हणताना त्रास होतो आहे.
पण काय करणार?
सर्व काही चांगलं केलंस…
पण शेवट मात्र अंधारातच ठेवलास.
अगदी एकूण एक सर्व कथा मी पुन्हा पाहिल्या…
त्या अर्धवटच आहेत.
याचं उत्तर आहे का तुझ्याकडे?
नसेलच कदाचित…
कारण तुला जेव्हा कोणी हा प्रश्न विचारला, तेव्हा तू फक्त स्मितहास्य करायचास त्या व्यक्तीला पाहून.
मलाही तेच उत्तर देणार आहेस का?
काय मूर्ख आहे मी पण…
कोणाला विचारतो आहे हे सर्व?
जो आजवर स्वतः हे ठरवू शकला नाही की या कथेला शेवट हवा…
तो माझ्या प्रश्नाला उत्तर काय देईल?
आणि म्हणून…
तू नालायक!
नालायक लेखक…….”
डायरीतील सुरुवातीचा तो मजकूर वाचून तो थोडा चक्रावलाच होता.
म्हणजे त्याने जे ऐकलं होतं ते अगदी खरं होतं तर…
तो विचारात पडला.
अर्धवट कथा?
हा नेमका काय प्रकार असावा?
त्या कथा अर्धवट आहेत की त्या पूर्ण आहेत, पण त्यातील शेवट गूढ आहे?
असा काही प्रकार असेल का?
की कथेचा शेवट हा त्या कथेतच कुठेतरी लपलेला असावा आणि वाचकाला तो लक्षात आला नसावा?
काय असू शकेल?
यासाठी त्या कथा वाचायला हव्यात…
त्याशिवाय समजणारच नाही की नेमकं गौडबंगाल काय आहे!
त्याने स्मितहास्य केलं.
काहीतरी उमगलं असलेल्या भावनेतच त्याने त्या खोलीत सर्वत्र पुन्हा एकदा नजर फिरवली.
तो उठला आणि खोलीतून बाहेर आला.
बाहेर असणाऱ्या सखारामला त्याने आवाज दिला.
“सखाराम…”
सखाराम धावतच आला.
“जी साहेब…”
सखाराम त्याचा नेहमीच जोडीदार.
तो जिथे जाईल तिथे तो सोबत असायचा.
वयाची चाळीशी गाठलेला सखाराम त्याच्यासाठी काय पण या तयारीतच असायचा नेहमी.
आजही सखाराम त्याच्यासोबत तिथे आला होता.
“सखाराम, ही खोली मला साफ करून हवी आहे. पण लक्षात ठेव… फक्त खोली साफ करायची आहे. बाकी आतील सर्व साहित्य आणि सामान मला जसंच्या तसं हवं आहे. काय समजलं?”
त्याने वाड्यातील इतर गोष्टी न्याहाळत सखारामला आदेश केला.
“जी साहेब… समजलं. अगदी तुम्हाला पाहिजे तसं काम होईल. तुम्ही आराम करा तोवर आटपतो मी.”
सखारामकडे पाहून त्याने पुन्हा एकदा स्मितहास्य केलं आणि तिथून निघाला.
सखाराम त्याच्या कामाला लागला…
�
⸻
�
�
⸻
�
२०१९…
२०१९ च्या सुरुवातीलाच भयकथांच्या दुनियेत एक नवीन वादळ नावारूपास येऊ लागलं.
आजवर अनेक भयकथा लेखकांनी आपल्या लेखणीतून अनेक रोमांचक आणि अनामिक अशा कथांना जन्म दिला होता.
पण या नव्याने नावारूपास आलेल्या वादळाने मात्र पुन्हा एकदा काल्पनिक दुनियेला आपल्या लेखणीत गुंतवून वाचकांना भीतीच्या साम्राज्यात लोटून घेतलं होतं.
त्याच्या कथा एकामागून एक धडकत होत्या…
आणि वाचक त्याच्या लेखणीवर वेडे होत असल्याचं चित्र स्पष्ट दिसत होतं.
त्याचा एक-एक शब्द घायाळ करत होता वाचकांना…
भयकथेच्या दुनियेत अगदी भुतांच्या तोंडावरही आता त्याचंच नाव होतं.

“मी एक अनामिक…”
या टोपणनावाने तो या भयकथेच्या दुनियेत ओळखला जात होता.
पण त्याचं खरं नाव मात्र आजवर कोणालाच समजलं नव्हतं.
नव्यानेच जन्माला आलेला हा लेखक तसा अपरिचितच होता.
अचानक अवकाशात एखादा तारा चमकावा, तसा तोही या भयकथांच्या दुनियेत चमकला होता.
सोशल मीडिया आणि आधुनिक तंत्रज्ञानाचा वापर करून लेखन करणारा हा लेखक त्याच्या काल्पनिक शक्तीच्या जोरावर लिहिलेल्या कथांनी प्रसिद्ध झाला होता.
कारण…
कारण यापूर्वी असाच एक लेखक होऊन गेला होता, ज्याने आपल्या कल्पनाशक्तीच्या जोरावर वाचकांना वेड लावलं होतं.
अगदी त्याचीच आठवण या नव्या लेखकाला पाहून सर्वांना होत होती.
त्याच्या कथांना भरभरून प्रतिसाद मिळायचा…
आणि तोही त्यात आपलं समाधान मानायचा.
वाचकांची ओढ त्याला नेहमीच नवनवीन कथांच्या शोधात गुंतण्यास भाग पाडायची.
आणि मग तो लिहीत राहायचा…
�
⸻
�
असेच एकदा एक वाचक त्याला भेटायला त्याच्या घरी आला.
खूपच वयस्कर होते ते गृहस्थ.
तो जेव्हा त्यांच्या समोर आला तेव्हा त्या गृहस्थांनी त्याचं अभिनंदन करण्यासाठी उभं राहण्याचा प्रयत्न केला.
तसा तो पुढे सरसावला.
“अहो, ही तुमचीच कृपा म्हणून मी इथवर आलो. असे माझ्यासाठी उभे राहून मला शरमिंदा करू नका…”
ते गृहस्थ त्याच्याकडे पाहून हसले आणि पुन्हा खाली बसले.
“आज खरं तर तुला भेटायला आलो कारण नुकतेच तुझ्या कथा मला वाचायला मिळाल्या. तसा मी फक्त पुस्तकात छापलेल्या कथा वाचणारा वाचक… पण माझ्या नातवाने मला त्याच्या मोबाइलवरती तुझ्या कथा दाखवल्या.”
ते बोलत राहिले.
“सुरुवातीला मला थोड्या अडचणी आल्या… पण वाचन करताना लक्षात आलं की कथा खरेच उत्कृष्ट आहेत. आणि मग मी वाचतच गेलो. एकामागोमाग एक अशा सर्व कथा मी वाचून काढल्या…”
ते अचानक थांबले.
“आणि त्या वाचताना मला त्याची आठवण झाली…”
त्याने आतुरतेने विचारलं.
“त्याची? म्हणजे कोणाची?”
ते गृहस्थ त्याच्याकडे पाहून हसले.
“हो… त्याची.”
त्यांच्या आवाजात काहीतरी गूढ होतं.
“जेव्हा तरुण होतो तेव्हा मला वाचनाची आवड होतीच. पण भयकथा हा प्रकार त्यावेळी मी अजिबात वाचत नव्हतो. आणि त्याच वेळी एक असा लेखक आला ज्याने भयकथांची आवड माझ्यात निर्माण केली.”
ते बोलत होते आणि तो अगदी लक्षपूर्वक ऐकत होता.
“त्यांच्या कथा वाचताना मी शहारून जायचो. अगदी वेड लागायचं… आता जसं तुझ्या कथा पाहून वाचक थक्क होतात ना, अगदी तसेच त्यांच्या कथा वाचून आम्ही त्यावेळी थक्क व्हायचो.”
ते गृहस्थ थोडे पुढे झुकले.
“अगदी तुझ्यासारख्याच कथा लिहायचा तो…”
क्षणभर शांतता पसरली.
“फक्त एकच फरक आहे तुमच्या दोघांत.”
तो उत्सुक झाला.
“फरक…? कोणता फरक?”
ते गृहस्थ हसले.
“तुझ्या कथा पूर्ण असतात…”
क्षणभर त्यांनी त्याच्याकडे पाहिलं.
“त्याच्या मात्र अपूर्ण… अर्धवट असायच्या!”
त्याच्या चेहऱ्यावरचे भाव बदलले.
“आणि म्हणूनच तो खूप मोठा लेखक असूनदेखील अखेरीस नालायक ठरला.”
ते गृहस्थ स्मितहास्य करू लागले.
तो गोंधळला.
“अपूर्ण… अर्धवट… म्हणजे मला काहीच समजलं नाही.”
“हो… अपूर्ण. अर्धवट…”
“कोण आहेत ते? मला त्यांचं नाव कळेल?”
त्याला आता त्या लेखकाबद्दल कमालीची उत्सुकता लागली होती.
ते गृहस्थ काही क्षण शांत राहिले.
मग म्हणाले…
“नाव तुला समजेलच… मी तुला त्यांचा पत्ता देतो. बाकी सर्व तुला तिथे गेल्यावर समजेलच.”
इतकं बोलून त्या गृहस्थांनी त्याला त्या लेखकाचा पूर्ण पत्ता दिला.
आणि ते तिथून निघून गेले.
त्याने लगेच सर्व ती चौकशी केली…
आणि त्या लेखकाचं घर शोधून काढलं.
�
⸻
�
कोल्हापूर जिल्हा…
गगनबावडा तालुक्यातील डोंगराळ भागात जंगलात वसलेलं एक छोटंसं गाव…
जावळी.
अगदी मोजक्याच घरांच्या वस्तीने सजलेलं हे गाव.
त्या गावात एकच वाडा होता.
तिथे हा लेखक राहायचा, अशी त्याला माहिती मिळाली.
आणि त्याने त्या गावी जायचा निर्णय घेतला.
सखाराम सोबतीला होताच.
स्वतःच्या खाजगी वाहनानेच तो त्या गावात दाखल झाला होता.
त्या वाड्यात त्याने प्रवेश केला.
आणि तो त्या लेखकाच्या खोलीकडे सरसावला.
येण्याअगोदर त्याने वाड्याच्या संबंधित मालकाला पूर्वकल्पना दिली होतीच.
त्यामुळे कोणतीच अडचण त्याला आली नाही.
खोलीला असणारं कुलूप त्याने उघडलं…
आणि दरवाजा आत लोटला.
कर्रर्रर्रर्रर्रर्र…
आवाज झाला.
आणि…
त्याच्या समोर उघडलं एक असं गूढ दार…
ज्याच्या पलीकडे त्याच्या आयुष्याचा पुढचा अध्याय त्याची वाट पाहत होता…

क्रमशः

बिल्डिंग…..

d4donkadon@gmail.com (Unknown) — Fri, 11 Sep 2026 03:52:38 -0700

( लिखाणात कुठे चूका असल्यास किंवा काही बदल असल्यास अवश्य सुचवा )

# वाचलास…..

आज वाचलास….

#बिल्डिंग…..

Written By - सायली कुलकर्णी

सोहमचे बाबा

d4donkadon@gmail.com (Unknown) — Fri, 11 Sep 2026 03:49:56 -0700

सोहमचे बाबा

राहुलचा फोन व्हायब्रेट झाला. खरं तर प्रचंड काम पडलं होतं पुढ्यात, अशावेळी कॉल नको वाटतात. पण ऑफिस रिलेटेड कॉल येत राहतात त्यामुळे अटेंड करावेच लागतात. लॅपटॉपवर बोटं चालवत एकीकडे राहुलने मोबाईल घेतला. 

हॅलो सोहमचे बाबा बोलताय ना?... पलीकडून एका महिलेने विचारलं.

अरे यार... परत रॉंग नंबर... हा कोण सोहम आणि त्याचा बाबा आहे एकदा शोधायलाच हवं.  आजवर किती वेळा सांगितलं मी कुठल्याही सोहमचा बाबा नाही, दर वेळी नंबर ब्लॉक करत आलोय. तरी मला ह्या नावाने रॉंग नंबर का येत असतात? खरं तर राहुल खूप वैतागला होता. पण समोरच्या महिलेवर ओरडून काहीच होणार नव्हतं. फक्त स्वतःच्या मनाची शांती ढवळून निघणार होती. रॉंग नंबर एवढंच शांतपणे बोलून त्याने कॉल कट केला. पाण्याची बॉटल तोंडाला लावून दोन मिनिट तो गप्प बसून राहिला. मग एक दीर्घ श्वास घेऊन त्याने कामाला सुरुवात केली.

सोहमच्या बाबासाठीचे कॉल राहुलला येणं काही महिन्यापूर्वी सुरु झालं. असं होतं कधी तरी की डायल करताना एखादा वेगळाच आकडा टाकल्यामुळे चुकीच्या माणसाला कॉल लागतो. त्यामुळे चुकून आला असेल एखादा कॉल, म्हणून पहिल्यावेळी राहुलने दुर्लक्ष केलं. परत काही दिवसांनी सोहमचे बाबा म्हणून राहुलला कॉल आला तेव्हादेखील त्याने सोडून दिलं. पण असं वारंवार होऊ लागलं तेव्हा मात्र राहुल वैतागला.

पहिला कॉल आला तेव्हा राहुल बॉसच्या समोर बसून पेंडिंग कामाबाबत स्पष्टीकरण देत होता. मोबाईल सायलेंट वर असला तरी त्याच्या व्हायब्रेशनने बॉसचं लक्ष वेधून घेतलंच. राहुलने तो कॉल घेतला नाही. पण त्या नंबरवरून लगेचच कॉल आला. घ्यावा की नाही ठरवता येईना राहुलला. 

बोलून घ्या फोनवर, बॉस थोडं वरच्या स्वरात बोलला. राहुलने केबिन बाहेर येऊन कॉल रिसिव्ह केला.

सोहमचे बाबा बोलताय ना? सोहमला परत फिट आली आहे वर्गात. त्याला घेऊन जा लगेच डॉक्टरकडे. 

फोन कोणी उचलला आहे? आपल्याला हवा आहे तोच माणूस पलीकडे बोलतोय ना? अशी कुठलीही शहानिशा न करता त्या माणसाने बोलायला सुरुवात केली.

हॅलो कोण हवं आहे तुम्हाला? रॉंग नंबर आहे हे जाणवलं तरी राहुलला पटकन तोडता येईना. 

सोहमचे बाबा बोलताय ना? पलीकडून विचारणा झाली.

सॉरी रॉंग नंबर म्हणून राहुलने कॉल कट केला. वास्तविक त्या अनोळखी सोहमची चौकशी करावी असं राहुलला खूप प्रकर्षाने वाटत होतं. पण काचेपलीकडे बसून बॉस राहुलकडे बघत होता. त्यामुळे त्याला कॉल आटोपता घ्यावा लागला.

काहीच दिवसानंतरची गोष्ट.... 

राहुल आज सुट्टी घेऊन साधना सोबत नाटकाला आला होता. थिएटर मध्ये अनाउंसमेंट झाली.... कृपया आपले फोन सायलेंट किंवा फ्लाईट मोडवर ठेवावेत. राहुल फोन स्विच ऑफ करतच होता, इतक्यात त्याला एक कॉल आला. 

हॅलो सोहमचे बाबा, सोहमने आजसुद्धा क्लासला दांडी मारली. अभ्यास देखील तो रेगुलर करत नाही..... राहुलने फोन घेतल्यावर समोरचा माणूस बोलू लागला. 

अहो साहेब मी कुठल्याही सोहमला ओळखत नाही. राहुल त्या माणसाला सांगतच होता, इतक्यात त्याला ठसका लागला. त्यामुळे मध्ये काही क्षण ब्लँक पॉज आला. तुम्ही सोहमचे बाबाच बोलताय ना? उशिराने का होईना त्या माणसाला विचारावंसं वाटलं की फोन नक्की कुणाला लागला आहे ते.

एवढ्यात नाटकाचा पडदा बाजूला झाला , रॉंग नंबर बोलून राहुलने फोन कट केला. पण का कुणास ठाऊक आपण त्या अनामिक सोहममध्ये गुंतल्यासारखं राहुलला जाणवू लागलं होतं. त्यामुळे त्या दिवशी त्याचं मन नाटकात रमलंच नाही.

राहुलला बरेचदा वाटायचं साधनाला सोहम बद्दल सांगावं. पण सांगायचं काय तेही कळत नव्हतं. आपल्याला सोहमचे बाबा समजून रॉंग नंबर येतात, तो सोहम बहुदा शाळेत जात असावा, थोडा द्वाडही असेल त्यामुळे अभ्यासाचा कंटाळा करतो, क्लासला दांड्या मारतो. कळत नकळत आपण त्याच्यामध्ये गुंतत चाललोय हे कसं सांगायचं? लग्न होऊन कित्येक वर्ष झाली पण अजून घरात छोटी पावलं उमटली नाहीत हे दुःख कसंबसं साधना सोसते आहे. सोहम बद्दल सांगून उगाच तीला आशा लावल्यासारखं होणार नाही का? त्यापेक्षा नकोच तीला काही सांगायला ह्यातलं म्हणून राहुल तो विषय टाळत असे.

मध्ये दोन तीन वर्ष गेली. सोहमचे बाबा म्हणून राहुलला कॉल येतंच होते. आजकाल तो देखील त्या रॉंग नंबरवर सोहमचे बाबा म्हणून बोलत असे. कुणी फोनवर सांगितलं आज सोहम क्लासला उशीरा आला, तर आम्ही दोघे थोडं शॉपिंगला गेलो होतो असं बिनदिक्कत ठोकून देत असे. सोहम कराटे खेळायला जात असावा, तिथून एक दोन वेळा कॉल आला सोहमची फी भरायची राहिली आहे सांगायला. अहो माझ्याकडूनच राहून गेली फी, उद्या पाठवतो नक्की, खोटं आश्वासन देऊन राहुल कॉल ठेवत असे.

त्या कधीही न पाहिलेल्या सोहम बद्दल राहुलच्या मनात अनुबंध निर्माण झाला होता. राहुलला खूप वेळा वाटत असे, त्या येणाऱ्या कॉलवर चौकशी करून सोहमच्या शाळेचा, क्लासचा पत्ता मिळवावा, त्याला एकदा भेटून यावं. बोललं नाही तरी किमान लांबून त्याला डोळे भरून पाहावं. पण राहुल तो मोह टाळत होता. आभासी दुनियेत मिळणारं हे खोटं सुख हिरावलं जाण्याची त्याला भीती वाटत होती.

दहावीचा रिजल्ट होता आज, त्यामुळे सर्वत्र उत्साहाचं वातावरण होतं. अर्थात ह्या सगळ्याशी राहुल साधनाचा काहीच संबंध नव्हता. नातेवाईकांपैकी कुणी असलं तरी त्यांना एवढं विशेष कौतुक नव्हतं. कुणी पेढे द्यायला येईल तेव्हा ऐपतीप्रमाणे आणि रिलेशननुसार बक्षीस म्हणून काही पैसे किंवा भेट द्यायची हा शिरस्ता ते पाळणार होते. अंगात थोडी कणकण असल्याने राहुलने रजा टाकली होती. दुपारची झोप झाल्यावर त्याला थोडं फ्रेश वाटलं. किचन मधून चहाची तयारी सुरु होती. राहुल वॉशरूमला गेला इतक्यात त्याचा फोन वाजला. लागोपाठ दोनदा रिंग झाली म्हणून साधनाने फोन उचलला.

सोहमचे बाबा, सोहमला दहावीच्या परीक्षेत नव्वद टक्के मिळालेत. संध्याकाळी क्लासमध्ये या नक्की, सत्कार समारंभ आहे सर्व मुलांचा. 

फोनवरील बोलणं ऐकून साधनाच्या पायाखालची जमीनच सरकल्यासारखं झालं. म्हणजे राहुलचं घराबाहेर एखादं प्रकरण सुरु आहे, त्याला सोहम नावाचा मुलगा देखील आहे? राहुलला डायरेक्ट विचारलं तर तो नाहीच म्हणेल. अशा गोष्टीत लपवाछपवी करण्यात पुरुष माहीर असतात. त्यापेक्षा आपणच छडा लावायला हवा. साधनाने क्लासचा पत्ता आणि वेळ नोंद करून घेतली. राहुलसाठी चहा ओतून ठेवला आणि आपलं आटपायला तीने सुरुवात केली. संध्याकाळी नक्की काय सत्य समोर येईल ह्याने ती धास्तावली होती.

ठरल्या वेळी साधना क्लासवर पोचली. टीचर्स रूम बाहेर बरीच मुलं पेढ्याचे बॉक्स घेऊन उभी होती. सगळ्यांच्या चेहऱ्यावर आनंद नुसता ओसंडून वाहत होता. इतक्यात एक पीयून पुष्पगुच्छ घेऊन आला. सर्व टीचर्स बाहेर आले. प्रत्येकाला मुलांनी पेढे देऊन वाकून नमस्कार केला. 

नंतर एक सर बोलू लागले. त्यांनी सर्व विद्यार्थीवर्गाचं आणि पालकांचं अभिनंदन केलं. मग हातातल्या लिस्टमधून एकेक विद्यार्थ्याचं नाव आणि टक्के सांगितले. साधना सगळ्यांची नावं कान देऊन ऐकत होती. त्या मुलांच्या ग्रुपमध्ये दोन सोहम होते, दोघांनाही नव्वदच्या वर टक्के मिळाले होते.  विशेष म्हणजे दोन्ही सोहम त्यांच्या आई वडिलांसोबत आले होते. त्यामुळे आपल्या घरी नेमकं कुठल्या सोहमच्या नावाने फोन आला असेल हे काही तीला कळलं नाही.  

तीथे थोडा वेळ थांबून साधना घरी निघून आली. पण तीचं चित्तं काही थाऱ्यावर नव्हतं. तीच्या वागण्यातील बदल राहुलच्या लक्षात आल्याशिवाय राहिला नाही. त्याने खोदून खोदून विचारलं तेव्हा तीने थेट विषयाला हात घातला. राहुलने सुरुवातीपासून तीला सगळं सांगितलं. एखाद्या बायकोचा नवऱ्यावर अशा गोष्टीमध्ये विश्वास बसणं खरं तर कठीण असतं पण राहुलच्या बोलण्यातला सच्चेपणा तीला जाणवत होता. आपला नवरा बाहेरख्यालीपणा करायचा नाही एवढा विश्वास इतक्या वर्षाच्या सहवासानंतर तीला ठेवावाच लागणार होता. तो विषय कुठलंही आकांडतांडव न होता तीथेच मिटला.

राहुलला अजून सुद्धा कॉल येतंच होते. सोहमचं कॉलेज झालं, तो पुढील शिक्षण घ्यायला फॉरेनला गेला. आपण कधीही न पाहिलेला आणि चुकूनच आपला मुलगा म्हणून आपल्या आयुष्यात आलेला सोहम प्रगतीच्या एकेक पायऱ्या चढतोय ह्याने राहुल नकळत सुखावत होता. त्यानंतर सोहमसाठी येणारे कॉल अचानक बंद झाले. काही काळ राहुलला चुकल्यासारखं वाटलं पण हळूहळू तो सरावला. आहेस तीथे सुखी रहा सोहम. देवापुढे हात जोडताना राहुल आठवणीने शुभचिंतन करत असे.

राहुल त्याच्या काकांच्या घरात भाडेकरू म्हणून राहत होता. त्याचं वडिलोपार्जित घर रीडेव्हलपमेंट होऊन रेडी व्हायला जवळ जवळ पंधरा वर्ष गेली. फायनली आपण आपल्या हक्काच्या घरात जाणार म्हणून राहुल आणि साधना खुश होते. दरम्यान त्या घरात नवीन भाडेकरू जागा पाहण्यासाठी येत होते. 

एक दिवस एका अनोळखी नंबरवरून राहुलला कॉल आला आम्ही तुमचं घर बघायला येतोय असं. 

हो या ना संध्याकाळी,  आम्ही घरीच आहोत. आपलं नाव नाही सांगितलं तुम्ही? राहुलने समोरच्या व्यक्तीला विचारलं.

मी सोहम... सोहम नार्वेकर... सोहम हे नाव ऐकताच राहुलच्या मनात एक तरंग उमटून गेले. ती भावना नेमकी काय होती राहुलला समजली नाही. पण कधी एकदा सोहम घरी येतोय असं राहुलला झालं होतं. त्याने स्वतःला सावरलं. घरी येताना त्याने कचोरी, नारळाची बर्फी, फरसाण असा बराच खाऊ आणला.

आज तुम्ही नारळाची बर्फी कशी आणलीत? साधनाने आश्चर्याने विचारलं. पण ह्यामागचं सयुक्तीक कारण राहुलला सुचलं नाही.

आज राहुल खूप बेचैन होता. कधी एकदा संध्याकाळी तो सोहम घरी येतोय असं त्याला झालं होतं. दुपारी त्याला व्यवस्थित झोप देखील लागली नाही. मग उगाच टीव्हीवर तो सर्फिंग करत राहिला. 

सोहम साडेपाच पर्यंत येतो म्हणाला होता. मात्र त्याला राहुलच्या घरी पोचायला सव्वा सहा होऊन गेले.. सोहम मध्यम उंचीचा सावळ्या वर्णाचा तीस बत्तीस वय असलेला सुदृढ गृहस्थ दिसत होता. त्याच्या खांद्यावर छोटं बाळ आणि सोबत त्याची बायको असावी. त्याला पाहिल्यावर मिठी मारावी असं राहुलला खूप प्रकर्षाने वाटत होतं. पण असं वागणं बरं दिसलं नसतं. कसं बसं स्वतःला सावरत राहुलने त्यांना घरात घेतलं.

आमचं बाळ झोपलं होतं म्हणून यायला थोडा उशीर झाला सॉरी. सोहमची बायको साधनाला म्हणाली. 

असू दे गं, साधनाने त्यांच्या हातात पाण्याचे ग्लास देत म्हटलं. मी घेऊ बाळाला? साधनाने विचारलं.

हो घ्या ना. मुलगी आहे, परी नाव ठेवलं आहे आम्ही. साधनाजवळ बाळाला देत आशा बोलली. 

सोहम आणि आशानी घर पाहून घेतलं. त्यांना ते आवडलं असावं. पुढील बोलणी तुम्ही माझ्या काकांबरोबर करून घ्या. राहुलने सुचवलं.

तोवर साधना प्लेट मध्ये कचोरी, फरसाण, नारळाची बर्फी आणि चहा घेऊन आली. 

अहो ह्याची काय गरज होती? आशा संकोचत होती. तोवर सोहमने बर्फी खायला सुरुवात केली.

काकू थँक यु, नारळबर्फी माझा वीक पॉईंट आहे. साधनाने एकवार राहुलकडे बघितलं. पण त्याच्याकडे कसलंच जस्टीफिकेशन नव्हतं.

काहीच वेळात सोहम जायला निघाला. त्याने अजून थोडं थांबावं असं राहुलला वाटत होतं. पण कुठल्या हक्काने त्याला थांब म्हणायचं कळत नव्हतं.

दोघे जायला निघाले. पण घराबाहेर पडण्याअगोदर सोहम परत वळला. काका मी तुमच्या पाया पडलं तर चालेल का? त्याने थोडं घाबरत विचारलं.

हो, पण काय झालं अचानक? राहुलने विचारलं.

काका मला आई वडील नाहीत. मी अनाथआश्रमात लहानाचा मोठा झालो. सोहम बोलू लागला. शाळेत ऍडमिशन घेताना फॉर्मवर चुकीचा मोबाईल नंबर लिहिला गेला होता. अर्थात मी लहान असल्यामुळे मला काहीच कळत नव्हतं. पण शाळेतून कधी कुठल्या गोष्टीसाठी  कॉल केला गेला तर त्याच नंबरवर जात असे. सुरुवातीला समोरचा माणूस रॉंग नंबर म्हणून कॉल कट करत असे. पण नंतर नंतर तो माणूस फोनवर माझे बाबा म्हणून उत्तर देऊ लागला.

हे सगळं ऐकताना राहुलला खूप अस्वस्थ वाटत होतं.

खोटं का असेना पण आपल्याला बाबा आहे ह्या गोष्टीचं  मला खूप अप्रूप वाटू लागलं होतं. थोडी समज आल्यावर मी जाणूनबुजून सर्व ठिकाणी तो नंबर देऊ लागलो. आपलं माणूस म्हणून कोणी अज्ञात व्यक्ती फोनला रिप्लाय करते हेच मला उभारी देत होतं. काल त्या ब्रोकरकडून तुमचा नंबर मिळाला. तुमचा नंबर मी लगेच ओळखला. विसरेन कसा म्हणा हा नंबर? आजवर कित्येक ठिकाणी मी हा नंबर दिलेला आहे. सोहम बोलता बोलता थांबला. आशाने त्याचा हात घट्ट धरून ठेवला.

एकदा वाटलं इतक्या वर्षात आपण ह्या नंबरवाल्या माणसाला शोधलं नाही मग आता तरी का भेटायचं? पण नंतर वाटलं कदाचित हा नियतीचाच संकेत असेल म्हणून तुम्हाला आवर्जून भेटायला आलो. तुमची क्षमा मागायची होती. मला माफ करा काका. माझ्यामुळे तुम्हाला नाहक त्रास झाला. बोलता बोलता सोहमचा स्वर कातर झाला.

थोडा वेळ कुणी काहीच बोललं नाही. राहुलला वाटत होतं उठून सोहमला घट्ट मिठीत घ्यावं. त्याला सांगावं की माफी काय मागतोय? उलट तुझा खोटा बाबा बनून मलाच किती तरी सुख लाभलं आहे. आता नशिबाने भेटलोच आहोत तर एकत्र राहू. पण ह्यातला एक शब्दही राहुलला बोलायला जमलं नाही. सगळेच शांत बसून होते.

काहीच वेळात सोहम आणि आशा निघाले. राहुलने परीला जवळ घेतलं. सोहमला कुशीत घेतल्याचं समाधान त्याला जाणवलं.

सोहम आणि आशा निघून गेले. साधनाला काय बोलावं कळेना. सगळं काही अलबेल आहे दाखवण्यासाठी राहुल पेपर उघडून बसला. पण एकही अक्षर डोक्यात शिरत नव्हतं. ह्या क्षणी त्याच्या मनात फक्त एकच विचार होता, ह्या घरात आपण जवळ जवळ पंधरा वर्ष राहिलो. आता हे घर सोडून जायचं. ह्या घराशी बऱ्याच कडू गोड आठवणी जोडल्या आहेत. घर सोडणं जीवावर येत होतं. 

पण उद्या सोहम इथे राहायला आलाच तर आपल्या पुढल्या पिढीकडे हे घर सुपूर्द केलं असं म्हणू शकतो ना आपण? नुसत्या विचाराने राहुलच्या मनावरील मळभ दूर झालं.

(सत्य घटनेवर आधारित)

धन्यवाद 

राजेंद्र भट 

©®

८ सप्टेंबर २०२६ 

डाग

d4donkadon@gmail.com (Unknown) — Thu, 2 Jul 2026 22:54:59 -0700

डाग

लेखन :- शशांक सुर्वे

नुकताच विजय आपली 8 वर्षाची सक्तमजुरीची शिक्षा भोगून बाहेर पडला होता.....जन्मापासून अनाथ असलेल्या विजय वर चुकीच्या संगतीमुळे गुन्हेगारीचा डाग लागला होता अनेक छोटेमोठे गुन्हे करून अनेक वेळा त्याची जेलवारी घडली होती पण त्याने 8 वर्षांपूर्वी केलेला गुन्हा खूप मोठा होता....बंदुकीच्या जोरावर त्याने एक ज्वेलर्स दुकान लुटण्याचा प्रयत्न केला होता त्यात तिथे असलेल्या सुरक्षारक्षकाशी झालेल्या झटापटीत त्याच्याकडून चुकून गोळी सुटून तो सुरक्षारक्षक जखमी झाला होता..... जबरी दरोडाच होता तो....आधीचे गुन्हेगारीचे रेकॉर्ड बघता कोर्टाने विजयला 8 वर्षे सक्तजुरीची शिक्षा सुनावली होती ह्या शिक्षेत विजय मधे बराच बदल झाला होता....लहानपणापासून गटाराच्या बाजूला राहून आपण कुणीतरी वेगळे आहोत आणि हा समाज आपल्याला स्वीकारणार नाही अश्या आंतरिक भावनेने विजय गुन्हेगारी कडे वळला होता पण ह्या 8 वर्ष्याच्या कैदेत त्याला तिथले जेलर महादेव कांबळे साहेब भेटले त्यांच्या समुपदेशाने त्याला गुन्हेगारी सोडून दुसरं चांगले जग आहे आणि कांबळे साहेबांच्यासारखी चांगली माणसं सुद्धा ह्या जगात आहेत हा साक्षात्कार त्याला त्या कैदेत झाला आणि 8 वर्ष्याच्या कैदेनंतर त्याने कष्ठाने जगायचं ठरवले पण सुरवात अशी अचानक होणार नव्हती.....त्याचं या जगात कुणीच नव्हतं गुन्हेगारी मध्ये पैसा होता पण आता त्याने ती वाट कायमची बंद केली होती त्यामुळे आता सुरवातीपासून सगळी जमवाजमव करावी लागणार होती.....कैदेत असताना तिथे एक त्याचा मित्र झाला होता त्याची शिक्षा अजून बाकी होती.....त्याने विजयला आपल्या फ्लॅट मध्ये राहायची परवानगी दिली त्यानुसार तो गोल्डन अपार्टमेंट जवळ पोहोचला

गोल्डन अपार्टमेंट पूर्ण शहरात बदनाम होते.....शहरातले जवळपास सगळेच दोन नंबरवाले तिथे रहायला होते....विजयचा मित्र सुद्धा त्याच क्षेत्रात होता त्यामुळे तो गोल्डन अपार्टमेंट मध्ये राहत होता....विजयला तिथली सगळी परिस्थिती माहीत होती पण पर्याय नव्हता.....सेटल होईपर्यंत तरी त्याला तिथे राहणे भाग होते.....आणि ह्या 8 वर्षात तो बरच दुर्लक्ष करायला शिकला होता त्यामुळे गोल्डन आपर्टमेंट मध्ये जातानाच त्याने ठरवले होते की आपण तिथल्या त्या लोकांच्याकडे दुर्लक्ष करून आपल्या कामाशी काम ठेवायचे.....गोल्डन आपर्टमेंट 10 मजली होते आणि 9 व्या मजल्यावरची त्याची रूम होती.....ते आपर्टमेंट एका मोठ्या गँगस्टर ने बांधले होते त्यामुळे साहजिक तिथे गुन्हेगारी लोकांची वर्दळ जास्त होती जर सामान्य शहराला स्वर्ग म्हणायचे झाले तर हे आपर्टमेंट एक नरक होते पण विजयला काही फरक पडणार नव्हता कारण त्याला फक्त एक आसरा हवा होता.....जेल मधल्या मित्राच्या सांगण्याप्रमाणे तो आधी ज्याने गोल्डन आपर्टमेंट बांधले होते त्याच्या मुलाला जाऊन भेटला....आपल्या वडिलांच्या नंतर बॉबीने शहरातले सगळे काळे धंदे आपल्या ताब्यात घेतले होते विजय बॉबीला जाऊन भेटला आणि जेल मधील आपला मित्र सुधीरबद्दल सांगितलं आणि 50 हजार बॉबीच्या हातात ठेवून तिथे राहायची परवानगी मिळवली आणि तो गोल्डन आपर्टमेंट मध्ये आला.....

अपेक्षेप्रमाणे तिथे वातावरण होतं....खाली काही मुली शॉर्ट कपडे घालून खुणावत होत्या कुणी कुणाच्या गळ्यात पडुन मोलभाव करत होते.....खाली सिगरेट ओढत खिशातून कसल्यातरी हिरव्या पुड्या दुसऱ्याच्या हातात टेकवणारे लोक होते....विजयकडे एकटक बघत काहीजण आपल्या तोंडात भरलेला गुटख्याचा तोबरा खाली थुकुन त्याच्याकडे रागाने बघून त्याला जणू आव्हानच देत होते.....एक अनोळखी माणूस समान घेऊन आपर्टमेंट मध्ये शिरतो आहे हे बघून सगळ्यांच्या नजरा विजयवर खिळल्या होत्या पण त्या भेदक नजराशी हुज्जत न घालता विजय खाली मान घालून निमूटपणे चालू लागला आत जाता जाता कुणी आजूबाजूला दारू पिऊन पडलं होतं कुणी तिथल्या एका मुलीच्या अंगावर हात फिरवत तिथल्या रूम मध्ये घेऊन जात होतं एकदोघांनी विजयची वाट आडवली पण तिथल्या एका मॅनेजरने सगळ्यांना तंबी दिली

"अरे बॉबी भाई का आदमी है वो.....समझा क्या??"

बॉबी भाई नाव ऐकताच त्या भेदक नजरा खाली झाल्या आणि सेकंदात लोक तिथून चालते झाले.....गोल्डन आपर्टमेंट तसे 40 वर्षे जुने होते....थोडे जुन्या पद्धतीचे बांधकाम होते काळवंढलेली ती इमारत फक्त तिथल्या गुन्हेगारांना ऊन वारा पावसापासून वाचवण्याचे काम करत होती त्यामुळे त्या बिल्डिंगची अवस्था जैसे थे होती....लिफ्ट मधून विजय 9 व्या मजल्यावर पोहोचला व्हरांड्यात उभं राहून तो आपली रूम शोधू लागला.....तिथे काही कॉलगर्ल राहत होत्या त्या आपल्या गिर्हाईकाबरोबर चाळे करत उभ्या होत्या दारू सिगारेट च्या सततच्या वापराने एक कुबटसा वास त्या तिथे पसरला होता.....भिंतीवर स्प्रे पेंटने कुणाची नावे,शिव्या,अश्लील चित्रे काढली होती त्याच्याकडे एक चोरटी नजर मारत विजय आपल्या रूम जवळ पोहोचला रूमला कुलूप होत जे चावीने विजयने उघडलं आणि तो आत शिरला....गोल्डन आपर्टमेंट बांधताना 80 च्या काळात बॉबीच्या वडिलांनी ते खास आपल्यासाठी काम करणाऱ्या लोकांसाठी बांधले होते त्यामुळे ते एखाद्या सुरक्षित किल्ल्यासारखे मजबूत बांधले होते दारे खिडक्या मजबूत लोखंडी होत्या एकप्रकारे प्रत्येक खोली म्हणजे एक बंकर होते....खोलीचे दार उघडताच कित्येक वर्षे बंद असल्याने कोंडलेला सगळा वास बाहेर आला आपल्या नाकावर हात ठेवत विजय आत शिरला....जुने बांधकाम असल्याने फक्त 1bhk टाइप ती रूम होती.....भिंतीला पोपडे धरले होते भिंतीला ओल आल्यामुळे थोडासा गारवा खोलीत जाणवत होता.....विजयने एकनजर त्या खोलीकडे बघितले आधी दिलेला लाईट आईस्क्रीम कलर आता मातकट झाला होता विजय ने आत येताच लाईट ऑन केली....अंधुक उजेडात ती खोली थोडी भयानकच वाटत होती....भिंतीला आलेली ओल आणि निघत चाललेले भिंतीचे पोपडे थोडेसे नकारात्मक वाटत होते पण विजयला सगळ्याची सवय होती.....तसा तो त्याच्या झोपडपट्टी मधील घरात राहू शकला असता पण ते वातावरण त्याला नको होतं पण इथे आल्यावर तर चित्र वेगळं होतं.....हिटलिस्ट वरचे आरोपी,वेश्या,स्मगलर हे तर त्या झोपडपट्टी मधल्या भुरट्या चोरांच्या पेक्षा भयानक होते पण विजय ने इथे राहून स्वतःला आजमवायचे ठरवले जेलात कांबळे साहेबांच्या शिकवणीची ही परीक्षाच समजून विजयने आपले समान खाली ठेवले आणि दार बंद करून थोडी साफसफाई करू लागला.....तस तर त्याच्याजवळ काही काम नव्हतं त्यामुळे त्याने एक आणि एक कोपरा स्वच्छ करून घेतला पण बेडरूम मधील सिलिंग वरचा काळा डाग काही केल्या निघत नव्हता.....त्याने खूप प्रयत्न केले पण तो डाग काही हटेना..त्या डागातून एक सडका वास येत होता...शेवटी विजयने सगळे प्रयत्न सोडून दिले.....त्याच्याजवळ काही पैसे शिल्लक होते त्यामुळे त्याच्या जेलवारी नंतर थोडा निदान आठवडा भर तरी आराम करून तो कामाच्या शोधत निघणार होता.....कांबळे साहेबांनी एक दोन कॉन्टॅक्ट दिले होते तिथे त्याच्या कामाची गॅरंटी होतीच त्यामुळे विजय आठवडाभर तरी निर्धास्त होता.....दुसऱ्या दिवशी सकाळी जो विजय बाहेर निघाला तो पूर्ण शहर फिरून आला....वेगवेगळ्या जेवणावर त्याने ताव मारला मस्त सिनेमा वैगेरे बघून तो रात्री गोल्डन आपर्टमेंट मध्ये आला.....रात्री ह्या आपर्टमेंटमध्ये वातावरण काही औरच होत.....ड्रग्स,बाई,बाटली ह्यांचे मुख्य केंद्र हे आपर्टमेंट असायचं वाटेत दारू पिऊन पडलेले लोक,लाल निळ्या लाईटी,दारुड्या लोकांच्या मारामारी,शिवीगाळ करणारे गुन्हेगार कपडे खाली घेऊन खुनावणार्या वेश्या ह्यातून वाट काढत विजय आपल्या रूम मध्ये आला....व्हरांड्यात तोच गोंगाट सुरू होता सिगरेट चे धूर सगळं वातावरण अंधुक करत होते विजयने ते लोखंडी दार ढकलले तसे सगळे आवाज बंद झाले.....खोलीत कमालीची शांती होती....खोलीतल्या त्या अंधुक उजेडात तो आपल्या बेडरूम मध्ये आला आणि बेडवर आडवा झाला....सिलिंगवर जो काळा डाग होता तो कालपेक्षा अजून मोठा दिसत होता....एक मंद कुबट सडका वास त्यातून येत होता.....तो डाग घालवण्याचे सगळे प्रयत्न विजय करून बसला होता त्यामुळे त्या डागाकडे विजयने दुर्लक्ष केले दिवसभर इकडे तिकडे फिरता प्रवास केल्याने विजय कमालीचा थकला होता त्यामुळे बेड वर पडताच त्याला झोप लागली.....बाहेरून ते हसण्याखिदळण्याचे ओरडण्याचे मंद आवाज येत होतेच.....अचानक भिंतीवर काहीतरी पडल्याचा आवाज आला विजय खडबडून जागा झाला.....ठक ठक असा आवाज येत होता कुणीतरी काहीतरी आवाज करत होत विजयला राग आला रात्रीचे 2 वाजले होते विजय दार उघडून बाहेर आला बाहेर तर कुणीच नव्हतं तरी तो ठक ठक असा आवाज येत होताच विजयने सगळं घर फिरून बघितलं पण तो आवाज कुठून येत आहे ह्याचा अंदाज विजयला येत नव्हता.....कदाचित तो आवाज बाजूला असलेल्या कॉल गर्लच्या घरातून येत असावा ह्या विचाराने विजयने भिंतीला कान लावले पण तो सततचा ठक ठक आवाज दुसरीकडूनच येत होता आता दुसऱ्यांदा हार मानून विजय परत बेडवर येऊन पडला....त्याची नजर वर गेली आणि त्याचे डोळे विस्फारले सिलिंगवर असलेला तो काळा डाग अचानक गायब झाला होता.....विजय ताडकन उठून बसला त्याने बेडरूममध्ये नजर फिरवली तर तो डाग कुठेच दिसत नव्हता.....शेवटी खूप विचार करून तर्क लावून अखेर त्याने मेंदूची कसरत थांबवली आणि तो झोपी गेला......सकाळी त्याला जाग आली सकाळचे जवळपास 10 वाजत आले होते....पण त्या बंकर स्वरूपाच्या खोलीत उजेड नव्हताच......काळ्या लोकांची अंधारी खोली होती ती.....विजय उठण्याचा प्रयत्न करू लागला त्याच्या पायत हलक्याश्या मुंग्या जाणवू लागल्या....उठून तो अंघोळीला गेला अंघोळ करता करता परत त्याला दुसऱ्या धक्का बसला.....त्या सिलिंगवर जसा डाग होता तसाच डाग आता त्याच्या पायावर उमटला होता....विजय चपापला त्याने पाय रगडायला सुरवात केली कदाचित काहीतरी लागले असेल पण तो डाग काही हटत नव्हता.....कित्येकवेळा घासून झाले तरी तो डाग जागचा हलत नव्हता....विजय ताडकन दवाखान्यात गेला डॉक्टरांनी चेक करून इन्फेक्शन सांगून गोळ्या,मलम असे प्रथमोपचार केले तेव्हा कुठे विजय थोडा सामान्य झाला......परत त्याने काहीवेळ फेरफटका मारून बाहेर जेवून थोडा एन्जॉय करून रात्री गोल्डन आपर्टमेंटकडे पाय वळवले दिवसभर त्या डागाची सूद त्याला नव्हती पण जसा तो त्याच्या रूम मध्ये आला आणि दार लावले खोलीत येताच परत त्याचा तो पाय जडजड वाटू लागला.....पायात मुंग्या आल्यासारखं भासू लागलं विजयने खिशातील गोळ्या खाल्ल्या आणि त्या डागावर मलम फासले....मोठासा लेप लावून त्याला आता बरं वाटू लागलं.....विजय परत बेड वर आडवा झाला....तो सिलिंग वरचा डाग गायब झाला होता.....रात्री परत कसलातरी जोरदार आवाज झाला.....विजय खडबडून जागा झाला.....आता त्याला प्रचंड राग आला होता बाहेर जो कुणी असेल त्याला सोडायच नाही ह्या विचाराने तो उठणार इतक्यात त्याला कांबळे साहेबांची शिकवण आठवली परत तो शांत झाला त्याला घाम फुटला होता.....पाणी पिण्यासाठी तो उठायला निघाला पण त्याचा तो पाय जागचा हलेना त्याने घाबरून पायावरची चादर बाजूला केली.....त्याचा श्वास वाढला त्याचा पाय पूर्णपणे काळा झाला होता....सकाळी बारीक असलेला तो काळा डाग त्याच्या पूर्ण पायावर पसरला होता....विजयला अजिबात हलता येत नव्हते...खोलीत सगळीकडे कुबट सडका वास पसरला होता..तो काळा डाग हळूहळू वर सरकत होता विजयचे गुडघ्यापर्यंतचे शरीर काळे पडले होते सडत होते त्यातून आळ्या बाहेर पडून पूर्ण बेडभर पसरल्या होत्या....तो डाग हळूहळू विजयच्या छाती पर्यंत आला होता त्याच्या पोटात जाम दुखत होतं....त्या आळ्या त्याची आतडी आतून कुरतडत आहेत अस त्याला वाटत होतं.....प्रचंड वेदनेने विजय तडफडत होता....समोरच्या भिंतीवरचे पोपडे आकार बदलत होते.....विजयच्या अंगावर चढलेला डाग तसाच एक डाग भिंतीवर चढला होता.....तो डाग त्या मातकट भिंतीवर आकार घेत होता.....विजयचे छातीच्या खालचे सगळे शरीर जणू सडून मृतच झाले होते.....त्याचे फक्त मुंडकेच हलत होते....बेडवरच्या काही आळ्या त्याच्या नाकातोंडात जाऊन त्याला नरक यातना देत होत्या.....आपली मान फिरवून तो त्या आळ्या झटकत होता त्याची नजर समोर खिळली होती....त्या डागातून काही मजकूर त्या भिंतीवर उमटत होता....विजयच्या डोळ्यातुन वेदनेने पाणी येत होते दोन दिवसात त्याने खूप सारे अमानवी प्रकार इथे बघितले होते.....भिंतीवर त्या काळ्या डागातून काहीतरी मजकूर उमटत होता त्या नरक वेदनेतूनही विजय तो मजकूर वाचत होता....त्या मजकुराने पूर्ण भिंत रंगली होती तो उग्र वास तीव्र झाला होता अखेर तो डाग वर वर सरकू लागला आणि त्याने विजयला पूर्ण गिळून टाकले....त्याचे डोळे मिटले.....पूर्ण सडून त्याच्या हाडाचा सांगाडा बेडवर होता आपली ही अवस्था बघून तो जवळपास ओरडतच उठला.....त्याने आधी स्वतःला चाचपले.....तो अगदी ठीकठाक होता....भयानक स्वप्न होते ते.....विजयची छाती धडधड उडत होती....त्याने आपल्या पायाकडे बघितलं तो काळा डाग तेवढाच होता.....आपले सगळे विधी आवरून तो खुर्चीत बसला....रात्रीच्या स्वप्नात त्या काळ्या डागातून त्याने जो मजकूर वाचला होता त्यावर विचार करत करत तो रूम मधून बाहेर पडला आणि पायऱ्या चढून वरती 10 व्या मजल्याकडे जाऊ लागला.....10 व्या मजल्यावर जाण्याचे मुख्य द्वार एक मोठं कुलूप लावून बंद केलं होतं.....तो मजला 3,4 वर्षे पूर्णपणे बंदच होता अशी माहिती विजयने मॅनेजर कडून मिळवली होती.....कुलूप बघून विजयने आपल्या खिशातील एक स्टीलची पिन काढली विजयने आधीपासूनच सगळी तयारी केली होती त्याने त्या पिनचा आकडा करून ते कुलूप उघडलं.....ह्या कामात तो तरबेज होताच पण आताच्या कुलूप उघडण्याचा उद्देश तसा वाईट नव्हता.....विजय त्या मजल्यावर पोहोचला 10 व्या मजल्याच्या व्हरांड्यात सगळीकडे कचरा,धूळ आणि कोळ्यांची असंख्य जाळी वाढली होती त्यातून वाट काढत तो त्या रूम जवळ पोहोचला...ती रूम बरोबर त्याच्या रूम वरती होती.....एक दीर्घ श्वास घेऊन त्याने त्या खोलीचा दरवाजा उघडला आत शिरताच एक उग्र दर्प त्याच्या नाकात शिरला .....असाच कुबट वास त्याच्या खोलीच्या डागातून येत होता आपल्या नाकावर हाताचा पंखा घेत विजय त्या रूमच्या बेडरूम जवळ पोहोचला ती बेडरूम बरोबर विजयच्या बेडरूमच्या वरती होती तिथले दृश्य बघून त्याला जराही आश्चर्य वाटलं नाही कारण इथे काय घडलं आहे हे त्याला माहीतच होते त्याने ते वाचले होते विजय समोरच दृश्य बघून सुन्न झाला आणि तावातावाने चालू लागला बाहेर पडताच तो एका फोन बूथ वर पोहोचला आणि त्याने तिथून फोन लावला

"हॅलो बॉबी भाई.....मी विजय बोलतोय.....हो हो तोच विजय तुम्हाला दोन दिवसांपूर्वी भेटलेला.....हा...हा बरोबर ओळखलं......काही नाही एक डील होती......म्हणजे माझ्याकडे थोडा माल आहे त्याच्यापासून मला सुटका हवी आहे......20 लाखाचे ड्रग्स आहे पण 5 लाखात देईन.....हो हो कडक आहे एकदम.....तुम्हाला फसवून कस चालेल भाई......नाही नाही.....मी नाही येऊ शकत......मला परत जेल मध्ये नाही जायचं......परफेक्ट तुम्ही पेमेंट घेऊन या......मी फक्त तुमच्या हातात माल देईन हा.....बाकी कुणावर विश्वास नाहीय माझा.....ठीक....ठीक आज रात्री 2 वाजता या......नाही नाही.....मला परत अडकायचे नाही....समजून घ्या......आणि तुम्ही सुध्दा कुणाला न कळू देता या.....ठीक"

रात्रीचे जेवण वैगेरे करून विजय रूम मध्ये आला.....बेड वर पडून शांत झोपी गेला....रात्रीच्या त्या ठक ठक आवाजाने त्याला जाग आली.....पण ह्यावेळी तो दचकला नाही कारण हा आवाज दारातून येत होता....विजय दाराजवळ पोहोचला आणि त्याने दार उघडले....तसा बॉबी धावतच घरात आला....विजयने दार लावले....विजय कडे बघत बॉबी म्हणाला

"म...म....माल कुठेय??"

विजय त्याच्याकडे बघत स्मितहास्य करू लागला....त्याने आपला हात पुढे केला त्याचा पुढे आलेला हात बघून शेक हॅन्ड करण्यासाठी बॉबीने हात पुढे केला....बॉबीचा हात घट्ट पकडून विजय म्हणाला

"फिल्मलाईन मध्ये काम देतो म्हणून त्या गरीब कावेरीवर अत्याचार करून तूच मारलं ना वरती??"

कावेरीचे नाव ऐकून बॉबी चपापला ते नाव त्याला कित्येक वर्षांनी आता आठवलं आणि हात सोडवून घेऊ लागला.....पण विजयची पकड मजबूत होती.....अचानक विजयच्या पायावरचा डाग हळूहळू सरकत सरकत विजयच्या हातावरून बॉबीच्या हातावर आला बॉबीच्या हातावर तो डाग येताच बॉबी जागेवर स्तब्ध झाला एखाद्या स्तब्ध पुतळ्या सारखा तो उभा होता विजयने आपला हात सोडवून घेतला

"तिच्यावर अत्याचार करून तिला तिथेच मारायला सोडून तू निघून आलास....तुला ती आठवते तरी का??.....नसेल कदाचित.....जा वरती आहे ती....भेटून ये तिला.....तुझी डील आता तिच्याबरोबर आहे "

बॉबीचे डोळे सताड उघडे होते.....तो काहीच न बोलता यांत्रिक पद्धतीने चालू लागला.....विजय त्याच्या मागे चालू लागला अखेर बॉबी आणि मागे चालणारा विजय 10 व्या मजल्यावर त्या खोलीत आले......बॉबी त्या बेडरूम मध्ये उभा होता.....बेडवर एक हाडाचा सांगाडा पडला होता....त्यावरचे स्त्री देहाचे कपडे सडून गळत चालले होते.....किड्या मुंग्यांनी खाल्लेला तो देह सडून खाक झाला होता त्याची काळी राख पूर्ण खोलीत पसरली होती त्या फरशीवर सगळीकडे काळे डाग पसरले होते तेच डाग खाली पाझरून विजयला आपली करुण कहाणी सांगून गेले होते.....विजयने बॉबीला तिथे आणले होते त्याचे काम झाले होते एका वेगळ्या समाधानाने विजय त्या बेडरूम मधून चालू लागला बॉबी अजूनही तिथेच स्तब्ध उभा होता कावेरीच्या देहाची जी राख झाली होती ती हळूहळू बॉबीच्या देहाभोवती जमू लागली.....विजयने त्या खोलीचे लोखंडी दार बंद केले गेटला कुलूप लावले आणि त्या गोल्डन आपर्टमेंटमधून तो समान घेऊन बाहेर पडला.........(समाप्त)

लेखन :- शशांक सुर्वे

CLICK HERE TO GET THE REAL HOT STORY

d4donkadon@gmail.com (Unknown) — Wed, 17 Jun 2026 04:30:48 -0700

CLICK HERE TO GET THE REAL HOT STORY

डाकिण.

d4donkadon@gmail.com (Unknown) — Tue, 2 Jun 2026 20:42:15 -0700

टीप - सदर भयकथा ही पूर्णतः काल्पनिक असून याचा वास्तवाशी कसलाही संबंध नाही, तसेच या कथेतून लेखकाला कोणत्याही प्रकारच्या अंधश्रद्धेस खतपाणी घालायचे नाही. ही कथा फक्त मनोरंजन या हेतूने लिहिली आहे. याची सर्व वाचकांनी नोंद घ्यावी...!

शीर्षक - "डाकिण...!"
भयकथा...

सकाळी मी नेहमीप्रमाणे घाईगडबडीत दोन-तीन पुस्तकं,पाण्याची बॉटल,जेवणाचा डबा बॅगमधी टाकला आणि माझ्या बाईकवर स्वार होऊन कामावर (महाविद्यालयात) निघालो.महाविद्यालय ते घर हा प्रवास जरा लांबचा असल्याने प्रवास कंटाळवाणा होऊ नये म्हणून माझ्या सवयीप्रमाणे कानात हेडफोन टाकून कमी आवाजात मोबाईलवरील जुनी गाणी ऐकत ड्राईव्ह करत होतो.साधारणपणे १५ किलोमीटर गेल्यावर एका सुंदर युवतीने मला हात दाखवत माझ्याकडे लिफ्ट मागितली.तसं मी लेडीजला सहसा गाडीवर घेत नाही.कारण ओढणी किंवा पदर चाकात अडकून मी दहा-बारा वेळेस नक्कीच पडलो असेल,पण सकाळचं वातावरण आणि त्यातही हा खेडेभाग असल्याने वाहन मिळणं शक्यतो कठीणच,या विचारानं मला तिची दया आली‌.मी माझी गाडी थांबवली आणि तिची विचारपूस करत म्हटलो,कुठं जायचं...? यावर ती हसली नी म्हटली "पुढच्या चौफुलीपर्यंत" (रस्त्यावर असणारे चार फाटे)
ड्राईव्ह करताना आमच्यात थोडं बोलणं झालं.माझं नाव संदीप आणि तुमचं ? मी तिला नाव विचारल्यावर तिने कल्पना असं सांगून, "तुम्ही रोज याच रस्त्याने जाता का ?" असा प्रश्न केला.माझा दररोजचा प्रवास असल्याने मी क्षणाचाही विलंब न करता लगेच हो म्हटलं.मग तिनं, "अय्या खरचं...! मीपण याच रस्त्याने याच वेळी जाते आणि संध्याकाळी पाच वाजता माझा दवाखाना बंद करून परत येते." असं म्हणून सुटकेचा निःश्वास टाकला.या संवादातून मला ती डॉक्टर आहे आणि सकाळ-संध्याकाळ याच मार्गाने प्रवास करते हे लक्षात आलं.बोलता बोलता तिनं सहज विचारलं, "तुम्ही जॉब करता वाटतं...!" मी हो म्हटलं आणि सांगितलं की एका नामवंत कॉलेजमध्ये प्राध्यापक आहे पण विनाअनुदानित.आमचं संभाषण सुरू असताना चौफुली आली.मी गाडी रस्त्याच्या कडेला घेऊन थांबवली.ती बाईकवरुन उतरली आणि गालावर गोड हास्य आणून थॅन्क्स-बाय म्हणत हाताने इशारा करून आम्ही निरोप घेतला.
महाविद्यालयातील काम आटपून घरी जाण्याची वेळ झाली.सहकाऱ्यांसोबत/मित्रांसोबत बोलत बोलत मी माझ्या बाईकजवळ आलो.बॅग नेहमीप्रमाणे गळ्यात अडकवून बाईक स्टार्ट केली नी सहकाऱ्यांचा निरोप घेऊन घरी निघालो.प्रवास करत करत चौफुलीवर येताच मला सकाळची आठवण झाली.मी नकळतच आजुबाजूला बघितले आणि समोरुन कल्पना येताना दिसली.तिने लांबूनच मला ओळखत हाताने इशारा केला. मीही तिच्याकडे बघून गाडीचा हॉर्न वाजविला.ती गाडीवर बसून मला म्हटली, "आपण दोघंही ह्याच मार्गाने येतो,मी तुमच्याकडे दररोज लिफ्ट मागितली तर चालेल का ?" मीही प्रवासात कुणीतरी सोबत असावं या विचारानं तिला हो म्हटलं,खरंतर दोघांचाही स्वभाव बोलका,मनमिळावू पण मी ड्राईव्ह करत आहे‌.याचं भान ठेवून जरा कमी बोलत होतो.बोलता बोलता तिचा स्टॉप आला.मी गाडी रस्त्याच्या कडेला घेऊन थांबवली आणि दोघांनीही एकमेकांचा व्हाट्सअप नंबर घेतला.
मी संध्याकाळी घरी आल्यावर शेतात गेलो.शेतातून आल्यावर जेवण करून बेडवर पुस्तक वाचत असताना फोनवर अचानक लक्ष्य गेलं‌.फोन सायलेंट मोडवर होता आणि कल्पनाचे तीन मिसकॉल तसेच व्हाट्सअपलाही मेसेज आला.मग मी पण तिच्यासोबत व्हाट्सअप चॅट करत सकाळी भेटूया असा रिप्लाय दिला.नेहमीप्रमाणे मी सकाळी कामावर निघालो.थोडं अंतर कापल्यावर कल्पनाचा स्टॉप आला.ती माझ्याही आधी तिथं हजर.पुन्हा गाडीवर आमचं बोलणं सुरु झालं.दिवसामागून दिवस जात होते कल्पनाशी घट्ट मैत्री झाली.आतातर दोघंही रातभर व्हाट्सअप चॅट करत होतो.मैत्रीचं रुपांतर लवकरच प्रेमात झालं,मग काय रस्त्यात अगदी कुठेही जागा मिळेल तिथे सिनेमातल्या हिरो हिरोईन सारखं झाडाखाली हातात हात घेऊन तासनतास बोलत रहायचो. "मी जरी पेशाने डॉक्टर असले परंतु अनाथ आहे.पाच वर्षापूर्वी माझी फॅमिली कार एक्सीडेंटमध्ये गेली,माझं आगे-पिछे कोणीही नाही‌.अत्यंत प्रतिकूल परिस्थितीवर मात करून मी डॉक्टर झाले.मला प्रेमी युगुलांसारखं पळून जाऊन लग्न करायचं नाही,तुमच्या घरच्यांच्या संमतीने आपण लग्न करुया,पण ते आपल्याला सपोर्ट करतील ?" असं ती फार हळव्या मनानं मला सांगत होती.एक दिवस आम्ही दोघंही माझ्या घरच्यांसमोर आमच्या प्रेमाची कबुली देवून लग्नाची परवानगी घ्यावी असं ठरवलं.
ठरल्याप्रमाणे मी एक दिवस तिला माझ्या घरी बोलावून तिची सर्व हकिकत माझ्या घरच्यांना सांगितली.घरच्यांनी तिला अगदी मायेनं जवळ घेऊन सांगितले की,तुम्हां दोघांच्या सुखातच आमचं सुख,तुम्ही खूश तर आम्हीही खूश असं बोलून माझ्या घरच्यांनी लग्नाची परवानगी दिली.पुढच्याच आठवड्यात मुहूर्त शोधला आणि मग अगदी थाटामाटात आमचं लग्न झालं. "आपण हानिमूनसाठी महाबळेश्वरला जाऊया असं कल्पनानं सांगितलं." महाबळेश्वर हे थंड हवेचे ठिकाण,आम्ही दोघांनी फक्त ऐकलं होतं.पण कधीचं बघितलं नव्हतं.मग रातभर प्रवास करुन दुसऱ्या दिवशी सकाळी महाबळेश्वरला पोहोचलो.रस्त्याच्या कडेला रंगबिरंगी अनेक पंचतारांकित हॉटेल जणू आमच्याच स्वागतासाठी दिमाखात उभी आहे असं मला वाटत होतं.हॉटेलमध्ये प्रवेश करताच रिसेप्शनिस्ट म्हणून नुकतीच तारुण्यात पदार्पण केलीही सुंदर तरुणी दिसली,तिनं अबोली कलरची साडी आणि गुलाबी रंगाचा कोट परिधान केला होता.तिची आणि आमची नजरेला नजर भिडली व गालात हसून आम्हाला म्हटली, "हनिमून कपल." मी होकारार्थी मान हलवली आणि रुम बुक केली व आमचं प्रवासातील luggage (बॅगा/सामान) रुममध्ये ठेवून त्या रिसेप्शनिस्टला सांगितले की,आम्ही दिवसभर फिरून संध्याकाळी नऊ वाजेपर्यंत येऊ आणि रातभर थांबून उद्या सकाळी आठ वाजेपर्यंत काउंटरवर चावी जमा करु.
दिवसभर मी आणि कल्पना महाबळेश्वरच्या त्या निसर्गरम्य,चैतन्यमय वातावरणात फिरत होतो,त्यातही पावसाचे दिवस होते तो रिमझिम पाऊस आणि अंगाला स्पर्श करणारा थंडगार असा खट्याळ वारा आमच्या गुलाबी दिवसात जणू रोमान्सची भर घालत होता.कल्पनाच्या सहवासात आणि निसर्गाच्या सान्निध्यात दिवस कसा गेला कळलंच नाही.रात्र होताचं आम्ही हॉटेलकडे रवाना झालो.हॉटेमधलं ते रोमॅंटिक कॅण्डल लाईट डिनर करून आम्ही रुममध्ये आलो आणि बघतो तर काय ? त्या रिसेप्शनिस्टनं हॉटेलमधील कर्मचाऱ्यांना दिवसभरात सांगून आमच्या रुमची अगदी गुलाबी सजावट केली होती,आता रातभर रुमच्या बाहेर जायचं नाही या विचारानं मी दरवाजा आतून बंद केला.कल्पनाला मेकअप करणं फारसं आवडत नसे पण आज ती खूप नटूनथटून मोरपंखी शालू नेसून माझ्यासमोर आली.जणू एखादी मोरनीच माझ्या समोर उभी असल्याचा भास झाला.मी टेबलावरची मेणबत्ती पेटवली आणि बेडरुमधील सर्व लाईट बंद करून कल्पनाला अलगद उचलून बेडरूमच्या बेडवर ठेवलं.तिच्या हाताला स्पर्श करत तिला अलगद मिठीत घेऊन एक हात तिच्या पाठीवरून फिरवत तिनं माळलेल्या मोगऱ्याच्या गजऱ्याला हाताचा स्पर्श होताच ओठांचा रस प्राशन केला.डोळ्यांच्या पापण्या दोघांच्याही नकळतपणे झाकून ओठांची भाषा सुरू झाली.या स्वर्ग-सुखाचा आनंद घेत असताना माझ्या गळ्याला अलगद काहीतरी टोचल्याचा भास झाला आणि माझ्या शरीरातील सर्व उर्जा कोणीतरी खेचून घेत आहे असं क्षणभर वाटलं.मी हळूवारपणे डोळे उघडले.मेणबत्तीच्या मंद प्रकाशात कल्पनाने चेहऱ्याच्या दोन्ही बाजूंनी मोकळे सोडलेले लांब केस अगदी संपूर्ण बेड व बेडच्याही खाली पसरले होते,तिचे डोळे खूपच मोठे आणि लालभडक दिसत होते.तिने तोंडाचा जबडा उघडताच सुळे दात स्पष्ट दिसू लागले.चेहऱ्यावर मोठ्या प्रमाणात सुरुकुत्या दिसू लागल्या,तिच्या हातांची नखं वेगाने वाढत होती.काही क्षणातच तिचा चेहरा एखाद्या हॉरर सिनेमात दाखविल्या जाणाऱ्या डाकिणीसारखा विद्रुप दिसू लागला.ती माझ्याकडे बघून मोठ्याने हसायला लागली.मी घाबरलो नी जिन्यावरून पळत पळत खाली रिसेप्शनिस्ट जवळ आलो.पण दिवसा असणारी ती तरुणी (गुलाबी रंगाचा कोट परिधान केलेली) नाइट ड्युटी ला नव्हती.तिथं साधारणपणे पन्नास-पंचावन्न वयाचे एक गृहस्थ खुर्चीवर आरामात झोपले होते.माझी नजर त्यांच्या गुलाबी कोटवर गेली.त्यावर Mr.S.P.Gaikwad असं इंग्रजीत लिहिलं होतं.मी गायकवाड काकाssss गायकवाड काकाssss गायकवाड काकाssss अशा त्यांच्या समोर जोरजोरात हाका मारल्या.शेवटी वैतागून त्यांना हाताने जोरात धक्का देऊन उठविण्याचा प्रयत्न केला पण तो निष्फळ ठरला.माझी नजर सहज भिंतीवर टांगलेल्या घड्याळावर गेली,रात्रीचे सव्वादोन वाजले होते.हॉटेलमधील सर्व लोक गायकवाड काकांसारखे गाढ झोपले असतील असा विचार माझ्या मनात आला.मला परत बेडरुम मधला प्रसंग आठवला आणि भितीने हातपाय थरथरत मी गायकवाड काकांच्या खुर्चीजवळ झोपी गेलो.
सकाळी मला उशीराच जाग आली.खुर्चीजवळून उठत घड्याळाकडे बघितले तर दहा वाजले होते,रिसेप्शनिस्ट तरुणी (गुलाबी रंगाचा कोट परिधान केलेली) रजिस्टरमध्ये काहीतरी लिहीत होती.आजूबाजूला बरीच गर्दी जमली होती.मी त्यांच्याशी बोलण्याचा बराच प्रयत्न केला, पण माझं बोलणं कोणीही ऐकत नव्हतं आणि माझ्याकडं बघतही नव्हतं अगदी कालच ओळख झालेली ती गुलाबी रंगाचा कोट परिधान केलेली तरुणी सुध्दा...
थोड्या वेळाने ती तरुणी गायकवाड काकांना उद्देशून म्हटली, "अरे चाचाजी कल सुबह हनिमून के लिये एक कपल आया था,रुम नं ४३० आज आठ बजेही जानेवाला था लेकीन रुम नं ४३० की चाबी अबतक नही आयी,जा के देखो जरा." हे शब्द कानावर पडताच गायकवाड काकांनी काऊंटरवरुन डुप्लीकेट चावी घेतली आणि जिन्यावरून माझ्या रुमकडे रवाना झाले.अर्थात त्यांच्यासोबत मीही होतो‌.पण ते माझ्याकडे बघत नव्हते आणि मी ओरडून सांगत होतो की गायकवाड काकाsss दरवाजा उघडू नका.पण त्यांना माझं बोलणं ऐकू जात नाही,असं मला रात्रीपासून वाटत होतं.शेवटी आम्ही दोघंही (गायकवाड काका आणि मी) जिन्यावरून चालत चालत रुम नं ४३० पर्यंत पोहोचलो.गायकवाड काकांनी दरवाजा तीन-चार वेळा ठोकून बघितला,मग त्यांनी खिशातून डुप्लीकेट चावी काढत कुलूप उघडले आणि रुममध्ये आल्यावर मला माझाच देह रक्ताच्या थारोळ्यात बेडवर पडलेला दिसला,जणू एखाद्या हिंस्त्र पशूने हल्ला करून गळ्याचा (नरडीचा) फडशा पाडला.मी माझ्याच शरीराला हात लावून उठविण्याचा प्रयत्न करत होतो आणि गायकवाड काका खूणsss खूणsss खूणsss असं जोरजोरात ओरडत जिन्यावरून पळत सुटले आणि मी त्यांच्या पाठीमागून ओरडत होतो,मी जिवंत आहेsss मी जिवंत आहेsss असं म्हणत असतानाच माझा जिन्यावरून पाय घसरला आणि मी जोरात खाली पडलो.माझ्या डोक्याला जब्बर मार लागला.मी डोळे उघडताच घरातील सर्व मंडळी मला बघून हसली आणि म्हणाली, "अरे किती ओरडतो झोपेत ! पलंगावरून पडला तरी झोप झाली नाही का...?" मी तोंडावर आलेला घाम पुसत,एव्हाढ्या मोठ्या जीवघेण्या स्वप्नातून सुखरूप वाचलो.या विचाराने गालातल्या गालात
खुदकन हसलो...

Heaven Enclave Complex

d4donkadon@gmail.com (Unknown) — Sun, 24 May 2026 02:13:27 -0700

Heaven Enclave Complex

लेखक :- मोहन नारायण गवंडे

कथेचे सर्व हक्क लेखकाकडे अबाधित आहेत कोणीही कॉपी करण्याचा प्रयत्न करू नये.

सुमसान रस्ता. आजूबाजूला पसरलेलं उघडं माळरान. रात्रीच्या वेळी घोंगावणारा वारा इतका तीव्र की वाटायचं, जणू एखादी अदृश्य शक्ती आपल्याशी बोलत आहे. दूरवर फक्त काही दिव्यांचे ठिपके दिसायचे. त्या दिव्यांमधून उभी राहिलेली नवी नागरी वसाहत — Heaven Enclave Complex

शहरापासून पन्नास किलोमीटर दूर, रेल्वे स्टेशन, बस स्टँड, मुख्य बाजारपेठ यांच्यापासून पूर्णपणे अलग. तरीही आतमध्ये सर्व काही होतं. आधुनिक फ्लॅट्स, विलासिता बंगले, शाळा, कॉलेज, सुपरमार्केट, हॉस्पिटल, क्लब हाउस, अगदी सिनेमाहॉलसुद्धा. बाहेरून पाहिलं तर स्वर्गासारखं वाटायचं. आत शिरलं की मात्र... एक विचित्र शांतता.

राहुल आणि प्रिया हे नवे नवे दांपत्य इथे स्थायिक झाले होते. राहुल इंजिनिअर होता, कंपनीने नोकरीच्या बदलीत हा फ्लॅट दिला होता. प्रिया गर्भवती होती, सहा महिन्यांची. “इथे हवा शुद्ध आहे, मुलाला चांगलं वातावरण मिळेल,” राहुल म्हणाला होता.

पहिल्या आठवड्यात सर्व काही ठीक होतं. शेजारीपाजारी मैत्रीपूर्ण. रात्री उशिरापर्यंत दिवे लागलेले असायचे. पण हळूहळू छोट्या गोष्टी लक्षात येऊ लागल्या.

रात्री बाराच्या सुमारास वारा अचानक थांबायचा. पूर्ण शांतता पसरायची. मग दूरवरून कुणीतरी हाका मारल्यासारखं वाटायचं — “आ... आ... आले का?” प्रिया पहिल्यांदा म्हणाली, “कुणाची तरी आई आजारी असावी.” राहुल हसला.

दुसऱ्या रात्री प्रियाला स्वप्न पडलं. स्वप्नात ती माळरानात एकटी चालत होती. पायाखाली काही तरी खडबडीत होतं. जेव्हा तिने खाली पाहिलं तेव्हा ते हाडांचे तुकडे होते. हजारो वर्षांपूर्वी इथे काही तरी दफन केलं गेलं होतं. तिने जेव्हा वर पाहिलं तेव्हा समोर एक स्त्री उभी होती — चेहरा नव्हता, फक्त रक्तबंबाळ खोबणी. ती स्त्री हसली आणि म्हणाली, “स्वागत आहे... आमच्या घरी.”

प्रिया ओरडत जागी झाली. तिच्या कपाळावर घाम होता. राहुल झोपला होता. पण त्याच्या गालावर तीन ओरखडे होते, जणू कुणीतरी नखांनी ओरबाडलं होतं.

दुसऱ्या दिवशी सकाळी शेजारच्या फ्लॅटमध्ये राहणारे मिस्टर शर्मा गायब झाले. त्यांची पत्नी म्हणाली, “रात्री तो म्हणाला, ‘बाहेर कुणीतरी मला बोलावतंय.’ आणि तो गेला.” पोलिस आले. शोध घेतला. माळरानात काहीच सापडलं नाही.

त्यानंतर घटना वेगाने घडू लागल्या.

रात्रीच्या वेळी लिफ्ट आपोआप वर-खाली होऊ लागली. आत कोणी नसताना बेल वाजायची. बाल्कनीत उभं राहिलं की वाटायचं, माळरानातून शेकडो डोळे आपल्याकडे पाहत आहेत. शाळेतल्या मुलांना शिक्षक विचारायचे, “तुम्ही रात्री कोणाशी बोलता?” मुलं म्हणायची, “आमच्या नव्या मैत्रिणीशी. तिचं नाव ‘माया’ आहे. ती म्हणते, आम्ही सगळे इथे कायमचे राहणार.”

प्रियाच्या पोटातल्या बाळाला हालचाल कमी व्हायला लागली. डॉक्टर म्हणाले, “स्ट्रेस आहे.” पण प्रियाला माहित होतं — हे स्ट्रेस नव्हतं. रात्री तिला जाणवायचं, की कुणीतरी तिच्या पोटावर हात फिरवत आहे. थंड, मृत हात.

एक रात्र. राहुल ऑफिसमधून उशिरा आला. फ्लॅटमध्ये प्रवेश केला तेव्हा सर्व दिवे बंद होते. फक्त बेडरूममधून हलकीशी लालसर प्रकाश येत होता. तो आत गेला.

प्रिया बेडवर बसली होती. डोळे मिटलेले. तिच्या समोर एक जुनी, कुजलेली साडी घातलेली स्त्री उभी होती. स्त्रीचा चेहरा प्रियाच्या चेहऱ्यासारखा होता. फक्त डोळे नव्हते.

स्त्री हळू आवाजात म्हणाली, “आता तुझी पाळी आहे...”

राहुल ओरडला. पण त्याची आरोळी माळरानात विरली.

दुसऱ्या दिवशी सकाळी संपूर्ण वसाहत भयग्रस्त झाली होती. राहुल गायब. प्रिया रक्तबंबाळ अवस्थेत बेडवर पडलेली. तिच्या पोटावर तीन खोल जखमा. डॉक्टरांनी तिला हॉस्पिटलमध्ये नेलं. पण रात्री दहाच्या सुमारास हॉस्पिटलची सर्व लाईट्स गेल्या. जेव्हा लाईट आली तेव्हा प्रियाचा बेड रिकामा होता. फक्त भिंतीवर रक्ताने लिहिलेलं एक वाक्य — “आम्ही इथेच आहोत.”

वसाहतीचे रहिवासी आता एकत्र जमू लागले. त्यांनी निर्णय घेतला — रात्री सर्वजण क्लब हाउसमध्ये एकत्र राहतील. पण रात्री अकरा वाजता क्लब हाउसची मुख्य दारे आपोआप बंद झाली. बाहेरून कुणी तरी कुलूप लावल्यासारखं.

आतल्या लोकांनी पाहिलं — भिंतींवरुन रक्त ओघळू लागलं होतं. टीव्ही स्क्रीनवर आपोआप चित्र येऊ लागलं. जुना, काळा-पांढरा व्हिडिओ. १९८७ सालचा. त्यात एका मोठ्या कंपनीचे अधिकारी माळरानात उभे होते. समोर शेकडो आदिवासी लोक उभे होते.

“या जमिनीखाली प्राचीन देवता आहे. आम्ही तिला जागं करणार आहोत,” अधिकारी म्हणत होता. “प्रगतीसाठी काही बलिदान द्यावंच लागतं.”

मग स्क्रीनवर दृश्य बदललं. रात्रीचे. आगीच्या भोवती नाचणारे लोक. मध्यभागी एका गर्भवती स्त्रीला बांधलं होतं. तिच्या पोटात चाकू खुपसला जात होता. स्त्री ओरडत होती — “माझ्या मुलाला सोडा!”

स्क्रीन ब्लॅक झाली. मग एका आवाजाने सांगितलं, “Heaven Enclave Complex... आमच्या देवतेसाठी नवं घर.”

क्लब हाउसच्या आत पॅनिक सुरू झालं. लोक दारं तोडण्याचा प्रयत्न करू लागले. पण दारे लोखंडी नव्हते — ते मांसाचे होते. जिवंत, धडधडणारे.

बाहेर माळरानातून हजारो आवाज एकत्रितपणे उठले — “आता... आमचं घर... आमचं बाळ...”

एका मुलाने खिडकीतून बाहेर पाहिलं आणि किंचाळला. संपूर्ण वसाहत माळरानात बुडत होती. इमारती हळूहळू जमिनीत खोल जात होत्या. जणू जमीन स्वतः गिळंकृत करत होती.

काही लोकांनी आत्महत्या केली. काहींना अदृश्य शक्तींनी उचलून माळरानात नेलं. फक्त एक जुन्या गार्डने सांगितलं होतं (जो आता गायब होता), “ही वसाहत कधीच नवीन नव्हती. ही जमीन कधीच मोकळी नव्हती. इथे जे काही पुरलंय, ते पुन्हा जागं होतंय.”

राहुल प्रियाला शोधत होता. तो आता माळरानात भटकत होता. त्याच्या हातात प्रियाचा मोबाईल होता. त्यात एक व्हिडिओ रेकॉर्डिंग होतं. प्रियाने शेवटच्या क्षणी रेकॉर्ड केलं होतं.

“राहुल... हे आपल मूल नाही... हे त्यांचं आहे. ते १९८७ पासून इथे थांबलंय... ते आता जन्म घेणार आहे... मला सोडून दे...”

व्हिडिओ संपला. राहुलने वर पाहिलं.

समोर प्रिया उभी होती. पोट फुगलेलं. डोळे पूर्ण काळे. ती हसली. तिच्या मागे शेकडो आकृत्या उभ्या होत्या — जुनी रहिवासी, आदिवासी, गायब झालेले लोक — सर्व एकत्र.

“ये... तुझं कुटुंब पूर्ण होईल,” प्रिया म्हणाली. तिचा आवाज दोन आवाजात मिसळला होता.

राहुल पळाला. पण माळरान संपत नव्हतं. रस्ता संपत नव्हता. दिवे दूर जात होते.

Heaven Enclave Complex अजूनही उभा आहे. दिवसा ते शांत असते. रात्री मात्र... लुकलुकणारे दिवे , घोंगावणारा वारा आणि अधूनमधून येणारी हाक —

“आ... आ... आले का?”

जर कधी तुम्हाला ही वसाहत दिसली, तर वळण घ्या. कारण एकदा आत शिरलात... तर बाहेर येण्याचा रस्ता कधीच नव्हता.

**समाप्त.**

हडळ

d4donkadon@gmail.com (Unknown) — Mon, 11 May 2026 23:19:00 -0700

( लिखाणात कुठे चूका असल्यास किंवा काही बदल असल्यास अवश्य सुचवा )

#हडळ…..

माझ्या लहान पण वात्र्य मुलाला थोडी भीती बसावी म्हणून आमच्या बिल्डिंग च्या समोर असलेल्या चिंचेच्या झाडावर खूप विद्रुप…. भयानक……हडळ राहते ही गोष्ट अगदी रंगवून सांगितली…. रात्री पाणी प्यायला उठलो….पाणी पीत पीत गॅलरी मध्ये आलो…..आता त्या चिंचेच्या झाडावरची तीच विद्रुप…. भयानक…..हडळ माझ्या कडे बघत बसली आहे…..

#उतारा…..

अस म्हणतात उतारा टाकला की मागे वळून पाहू नये…. ती ब्याद पाठीमागे येते म्हणे….. त्या विशिष्ट दिवशी उतारा ठेवायला सांगितला होता…. मी उतारा ठेवायला जाणार आहे ….. त्या शेतात चिंचेच्या झाडाजवळ मी उतारा ठेवला…. उतारा ठेवल्या ठेवल्या त्या वर कोणी तरी झडप घातली…. आणि तो उतारा मच मच खाल्याचा आवाज येतोय…. सहज म्हणून अर्धवट पाठीमागे पाहिले…. आता माझ्या पाठीमागून काही तरी केसाळ…. धूड येत आहे…. शेतातून बाहेर पडायची वाटच सापडत नाही आहे…..ब्याद खरंच पाठीमागे येते …

#अलवण….

स्वभावाने अतिशय मत्सरी…. मनात डुख धरून बसणाऱ्या…. पण चेहऱ्यावरून अतिशय सालस… सोज्वळ वाटणाऱ्या नमा च एकदा लग्न झालं…. बरीच वर्ष झाली तीच लग्न होत न्हवत…सगळी घोड नवरी बोलत…. अंगात अनेक गुण…. हाताला तर अप्रतिम चव… वाड्यातील आणि शेजारी पाजारी असणाऱ्या सगळ्या छोट्या चिल्या पिल्याना नमा खूप सुरेख बाहुल्या बनवून द्यायची…. पण नशीब येवढ वाईट की नवऱ्याच्या घरी जाऊन एक आठवडा पण झाला न्हवता की नमा चा नवरा देवाघरी गेला,.... नमा पांढऱ्या पायाची म्हणून परत माहेरी आली…. केस कापले…. अलवण नेसायला लागलं…. आता नमा फक्त राबणारी एक मोलकरीण झाली…. घरात फक्त रबाव लागत होतं… मान मिळत न्हवता….. शुभ कार्यात कोणी मिसळून घेत न्हवत……मनात राग…. मत्सर…. माझ्या नशिबात सुख नाही तर ह्या घरातील कुठल्याच बाईला संसार सुख मिळायला नको….. नमा च्या खोलीत सगळ्या बायकांच्या छोट्या छोट्या बाहुल्या आहेत…. नमा त्या बाहुल्या घेऊन कसलीतरी पूजा घालते……कुठल्याच बाई ला संसार सुख लाभले नाही.., हळू हळू त्या वाड्यातील सगळे पुरुष वारले…. सगळ्या बायका अलवण घालून असतात त्या वाड्यात…. त्या वाड्याला आता अलवण वाडा म्हणतात……..

Written By - सायली कुलकर्णी

बिल्डिंग…

d4donkadon@gmail.com (Unknown) — Mon, 11 May 2026 23:16:00 -0700

लिखाणात कुठे चूका असल्यास किंवा काही बदल असल्यास अवश्य सुचवा )

# वाचलास…..

आज वाचलास….

#बिल्डिंग…..

Written By - सायली कुलकर्णी

माझे_कल्पनाविश्व

d4donkadon@gmail.com (Unknown) — Mon, 11 May 2026 23:11:00 -0700

#माझे_कल्पनाविश्व

#Flat_No_1303

लेखक :- मोहन नारायण गवंडे

कथेचे सर्व हक्क लेखकाकडे अबाधित आहेत कोणीही कॉपी करण्याचा प्रयत्न करू नये.

गजबजलेल्या शहराच्या मध्यभागी उभा असलेला एक प्रचंड Residential Complex—उंचच उंच इमारती, सतत चालणारी लोकांची वर्दळ, दिवसभर गोंगाट आणि रात्रीही न झोपणारे जीवन. बाहेरून पाहताना सगळं अगदी सामान्य वाटायचं. पण त्या कॉम्प्लेक्सच्या E Wing मध्ये एक असा कोपरा होता, जिथे अंधाराने आपलं घर केलं होतं…

१३ वा मजला. रूम नंबर १३०३.

या फ्लॅटचं नाव कुणी मोठ्याने घेत नसे. पण प्रत्येक रहिवाशाच्या मनात त्याची भीती खोलवर बसलेली होती. हा फ्लॅट “Haunted” आहे, ही गोष्ट सगळ्यांना माहिती होती… पण कोणीच त्याबद्दल उघड बोलत नव्हतं.

पहिल्यांदा जे लोक त्या फ्लॅटमध्ये राहायला आले, ते फक्त चार दिवसांतच घर सोडून गेले. त्यांनी सांगितलं—रात्री २ वाजता कुणीतरी घरात चालत असल्याचा आवाज येतो. दरवाजे आपोआप उघडतात, आणि आरशात स्वतःशिवाय अजून कुणीतरी दिसतं. त्यांनी हे सांगितलं, पण कोणी त्यावर विश्वास ठेवला नाही… जोपर्यंत पुढचं कुटुंब तिथे आलं नाही.

दुसऱ्या कुटुंबाने तर काहीही न सांगता एका रात्रीत फ्लॅट रिकामा केला. त्यांनी त्यांच्या वस्तू सुद्धा तशाच सोडून दिल्या. त्या दिवसानंतर फ्लॅट ३०३ कायमचा बंद राहिला…

पण बंद दरवाज्यांमागे जे काही होत होतं, त्याचे परिणाम आजूबाजूच्या फ्लॅटमध्ये राहणाऱ्यांवर दिसायला लागले.

फ्लॅट १२०३ मधील कुलकर्णी कुटुंब—त्यांना दररोज रात्री छतावरून ठकठक आवाज यायचा, जणू कुणीतरी जोरात चालत आहे. एकदा त्यांनी वर जाऊन पाहण्याचा प्रयत्न केला, पण १३ व्या मजल्यावर पोहोचल्यावर अचानक लिफ्ट बंद पडली. कॉरिडॉरमध्ये अंधार पसरला… आणि त्यांना स्पष्टपणे कुणीतरी श्वास घेत असल्याचा आवाज ऐकू आला.

फ्लॅट १३०४ मधील एक लहान मुलगा—तो नेहमी म्हणायचा, “आई, त्या बंद फ्लॅटमध्ये एक बाई आहे… ती मला बघते.” सुरुवातीला सगळ्यांनी त्याला दुर्लक्ष केलं. पण एक रात्री त्याने जे सांगितलं, ते ऐकून सगळ्यांच्या अंगावर काटा आला—
“ती बाई आता आपल्या घरात आली आहे… ती माझ्या बेडच्या बाजूला उभी आहे.”

त्या रात्रीपासून त्या मुलाचं वागणं पूर्ण बदललं.

कॉम्प्लेक्समधील सिक्युरिटी गार्ड्सनी देखील काही विचित्र गोष्टी पाहिल्या. CCTV फुटेज मध्ये अनेकदा १३ व्या मजल्यावर हालचाल दिसायची—एक सावली, जी कॉरिडॉरमध्ये फिरत असायची. पण प्रत्यक्षात तिथे कोणीच नसायचं. एकदा तर कॅमेरामध्ये स्पष्ट दिसलं—फ्लॅट १३०३ चा दरवाजा हळूहळू उघडतोय… आणि पुन्हा स्वतःच बंद होतोय.

रात्री २:१३ वाजता, E Wing च्या १३ व्या मजल्यावर एक विचित्र शांतता पसरते. जणू वेळ थांबलेला असतो. त्या वेळी जर कुणी तिथे गेलं, तर त्यांना थंड वाऱ्याची झुळूक जाणवते… आणि एक हलका कुजबुजण्याचा आवाज—
जणू कुणीतरी हळू आवाजात बोलतंय… पण शब्द समजत नाहीत.

आजही तो फ्लॅट तसाच बंद आहे.

कोणी तिथे राहायला येत नाही. कोणी त्याच्या जवळ जाण्याची हिंमत करत नाही.

पण तरीही…

कधी कधी, रात्री उशिरा, त्या कॉम्प्लेक्सच्या अंगणातून वर पाहिलं तर—
१३ व्या मजल्यावरील रूम नंबर १३०३ मध्ये एक दिवा लुकलुकताना दिसतो…

आणि खिडकीत—
कोणीतरी उभं असतं.

“कर्माचा वरवंटा” (एक सामाजिक कर्म कथा)

d4donkadon@gmail.com (Unknown) — Mon, 11 May 2026 23:04:00 -0700

“कर्माचा वरवंटा” (एक सामाजिक कर्म कथा)

मुंबईसारख्या चमचमत्या दुनियेत वावरताना अनुभवास आलेला एक सत्य प्रसंग मला सामाजिक जाणीव म्हणून तुमच्या सर्वांच्या दृष्टिक्षेपात लेख रूपात मांडण्याचा हा माझा अल्पसा प्रयत्न आहे.

“करोना काळानंतर माझ्या बिझनेस मधील अपडाउन्स मुळे मुंबईत मी नुकतच एका प्रोजेक्ट साइट वर MEP ऑपरेशन्स मॅनेजर म्हणून कामावर रुजू झालो होत. तसेच माझ्या दुसऱ्या एका साइटवर माझ्यासोबत दक्षिण कोकणातील एक मुलगा साइट इंजिनिअर म्हणून कार्यरत होता, थोडा शांत पण बरेचदा विचित्र वागायचा.

तर सदर विषय असा होता की तो प्रत्येक महिन्याला दोन - तीन दिवस सुट्टी घेऊन न चुकता गावी जायचा ज्यामुळे बरेचदा इमर्जेन्सी कामाच्यावेळी अनुपस्थित असल्याने शिफ्ट शेड्युल बिघडून गैरसोयी होतं त्यामुळे सततच्या साइट स्टाफ आणि मॅनेजमेंट तक्रारी नुसार ऑपरेशन्स लीड म्हणून हे प्रकरण माझ्याकडे निराकरण करण्यासाठी आलेलं.

तसेच, त्याला साइट ट्रान्स्फर करण्यासाठी मलाही वरून प्रेशर होत. त्यामुळे, पार्ट ऑफ इन्व्हिस्टिगेशन मी साइट स्टाफ सोबत यासंदर्भात चर्चा केल्यावर मला त्याच्याबद्दल काही माहिती मिळाली तसेच त्याची मागील काही महिन्यांपासून ची अटेंडन्स रजिस्टर कॅलेंडर सोबत सिक्वेन्स चेक केले तेव्हा काही धागेदोरे सदर विषयाबद्दल निष्कर्षाप्रत पोहोचण्यास मदत झाली. जे तो प्रत्येक अमावस्येला न चुकता गावी जावून करत असे.

म्हणून त्या अनुषंगाने विषय गांभीर्य ओळखून तसेच, कोकणातील या अनिष्ट प्रथा विषयी माहिती असल्यामुळे त्यानुसार त्याला बाजूला घेऊन मी सदर विषयाबद्दल आपल्या कोकणातील मुलगा म्हणून स्नेह-भावणेने स्पष्टच विचारलं.

परंतु माझ्या अशा सरळ विचारण्यानं तो थोडा गोंधळला, पण माझ्या स्वभाव गुणा नुसार विश्वासात घेतल्यावर त्याने आपली कर्म-कहानी मला सांगायला सुरुवात केली.

विजय नाव त्याचं कुटुंब पूर्वी खूप गरीब परिस्थितीत होतं. घरात सतत आजारपण, आर्थिक अडचणी आणि तणाव होते. त्यामुळे त्या काळात वडिलांच्या मित्राच्या सांगण्यावरून त्यांनी काही उग्र (कोकणात त्याला चेटूक, बाईंग, चाळा, अबाईत कलमदारी या स्वरूपात भजतात) श्रद्धेशी जोडलेले विधी आणि काही खास प्रथा सुरू केल्या. अमावस्येला विशिष्ट पूजापाठ आणि काही “मान देण्याचे” प्रकार घरात सुरू झाले.

काही वर्षांनी परिस्थिती सुधारू लागली. आर्थिक स्थैर्य आलं, घरात प्रगती दिसू लागली. सर्व नातेवाईक त्यांच्या शब्दांमध्ये हा मिळवत त्यांच्या अनिष्ट गोष्टीमध्ये साथ देऊ लागले. जस की तो म्हणेल ती पूर्व दिशा त्यामुळे त्या प्रथांवर घराचा विश्वास वाढत गेला.

खूप पैसा मान सन्मान मिळत गेला अस बरीच वर्ष चालल वडील वार्धक्याकडे झुकत चाललेले. त्यांच्या वडिलांच्या वडिलांचा या सर्व गोष्टीना नकार असतानाही स्व:महत्वकांशेने क्षणिक सुखासाठी ते त्यांच्या बोलण्याला न जुमानता आपली नीतिमत्ता विसरत चाललेले.

पुढे काही वर्षांनी आजोबांचा निधन झालं, विजय मोठा झाला, शिकून इंजिनिअर झाला आणि मुंबईत नोकरीला लागला. पण हळूहळू घरात जुन्या श्रद्धा आणि आधुनिक विचार यात तणाव निर्माण होऊ लागला. कुटुंबात मतभेद वाढले.

आणि आता खऱ्या अर्थाने दुसऱ्या पिढीचा कर्म -भोग सुरू झाला. पुढे काही वैयक्तिक अडचणीही सुरू झाल्या. लग्नानंतरही अपेक्षित स्थैर्य मिळालं नाही.लग्न झाली परंतु दोन्ही भावंडांना संतान प्राप्ती नव्हती. पत्नी प्रेग्नंट राहायची परंतु 2/3 महिन्यात गर्भस्तलन होऊ लागलं.

कुटुंबात मानसिक तणाव वाढत गेला. हळूहळू घरातील वातावरण अधिक कठीण होत गेलं. आई-वडिलांचे निधन झाले, आणि कुटुंब विखुरले गेले. मोठा भाऊ वेडा झाला आणि आणि दुर्दैवाने आताच फेब्रुवारी मध्ये विजयच ही अपघाती निधन झालं.

या सगळ्या घटनांकडे दोन सामाजिक मतप्रवाह असू शकतात, एक विज्ञानवादी दृष्टिकोनातून पाहता एक श्रद्धेचा दृष्टिकोन, जिथे लोक काही घटनांना अध्यात्मिक कारणांशी जोडतात.

दुसरा म्हणजे वास्तववादी दृष्टिकोन, जिथे अशा परिस्थिती मागे मानसिक तणाव, आर्थिक दबाव, आरोग्य समस्या, कौटुंबिक संघर्ष आणि जीवनातील अनिश्चितता ही कारणं असू शकतात.

परंतु माझ्या आतापर्यंतच्या अभ्यासातून आणि अशा विविध सामाजिक प्रसंगातून एक गोष्ट सुनिश्चित होते जेव्हा माणूस अडचणीत असतो, तेव्हा तो कोणत्याही परिणामांची पर्वा न करता या रीतीने शॉर्टकट शोधतो.

काही वेळा तो उपाय श्रद्धेच्या रूपात असतो, पण तोच उपाय जर काळया अंधविश्वासात बदलला, तर तो त्रासदायक ठरू शकतो.

म्हणून माझा या लेखामागचा उद्देश एवढाच आहे की,गौड सारस्वतानी आकार दिलेल्या या कुळाचार रुपी शक्तीसोबत एकरूप होऊन त्यावेळची आपल्या भागातील 12/5 राठी पद्धती रचना नीट महत्त्व समजून घ्या जी आपल्याला इतर देवतां पेक्षा जलद फलप्राप्ती देते.

उगाचच स्मशान कांड, पंचाक्षरी, बंगाली काळया विद्येच्या तामसी पटलावर अजाणतेपणे उद्ध्वस्त होऊ नका.

तसेच, कोणत्याही उग्र-शक्तीच्या तामसी आहारी जावून आपण आपल्या कुलदेवता, ग्रामदेवता आणि सात्विक परंपरा नाकारून विवेक सोडू नका.

जसे की कोणत्याही भीतीवर आधारित किंवा गोंधळ निर्माण करणाऱ्या गोष्टींच्या मागे न लागता विचारपूर्वक निर्णय घ्या. कारण जे आज तुमची भरभराट करत ते उद्या तुमचं वंश वृध्दी खुंटून संपुष्टान देखील करत.

त्यामुळे कौटुंबिक व सामाजिक जीवनात वावरताना आपण एक गोष्ट लक्षात घेतली पाहिजे, मान-सन्मान,धन -संपत्ती महत्त्वाची आहेच, पण त्यासोबत समज, शांतता आणि वास्तव समजून घेणंही तितकंच आवश्यक आहे.

कारण काही निर्णय फक्त आपलं आजचं जीवन बदलत नाहीत, तर पुढच्या पिढ्यांच्या भविष्यावर ही परिणाम करतात.

आणि सर्वात महत्त्वाचं म्हणजे अडचणीत असलेल्या माणसाला दोष न देता त्याला समजून घेणं, आधार देणं आणि योग्य मार्ग दाखवणं हीच खरी माणुसकी आहे.

समारोप:
हा लेख-प्रपंच मी फक्त सध्या कोकणातील काही भागात दिसून येणाऱ्या सामाजिक पटलावर बदलत्या, स्वार्थी आणि अति-महत्त्वाकांक्षी कौटुंबिक, व्यक्ति-सापेक्ष दृष्ट प्रवृत्तीवर प्रकाशझोत टाकण्यासाठी आणि त्यातून सकारात्मक बोध मिळावा या उद्देशाने लिहिला आहे.

यामागे माझा हेतू कुणाच्याही भावना दुखावण्याचा नाही.
तर सामाजिक परिस्थिती आणि व्यक्ती अनुभवातून मिळालेल्या नकारात्मक परिणामांचे विश्लेषण दर्शविन्याचा आहे.

जर कुणाला या कथेत स्वतःचे प्रतिबिंब दिसल असेल, तर त्यांनी वाईट वाटुन घेऊन दोष शोधण्यापेक्षा स्वतःमध्ये सकारात्मक बदल करण्याचा प्रयत्न करावा, ज्यामुळे विजय सारख वाईट दृष्टचक्रात न गुरफटता यातून सकारात्मक मार्ग काढून स्वतःसोबत कुटुंबियांना उद्ध्वस्त होण्यापासून वाचवता येतील.

Cab-horror story

d4donkadon@gmail.com (Unknown) — Mon, 11 May 2026 23:02:00 -0700

कॅब!'

-डिसेंबर महिन्यातली ती एक सर्वसाधारण संध्याकाळ होती. सुमारे साडेसहा सात वाजत आले होते.हिवाळ्याचे दिवस असल्याने दिवस लवकरच मावळतीला आला होता.
रूपाला फॅक्टरी सोडायला तसा आज काहीसा उशीरच झाला होता.
कुठल्याही मेट्रोपोलिटन सिटीत संध्याकाळचे 'सात'म्हणजे खरं तर मुळी सुद्धा उशीर नसतो.पण कुठल्याही निमशहरी गावाच्या दृष्टीनं 'सात' म्हणजे तसा ब-यापैकी उशीरच होता. त्यातही रूपा आणि तिचा नवरा ऋतुराज यांची एक फॅक्टरी घाटाच्या पश्चिमेला,घाट उतरून गेलं की,सुमारे दीडएक किलोमीटरवर असलेल्या इंडस्ट्रिअल एरियात उभारलेली होती आणि साधारणपणे साडेतीन चार किलोमीटरचा घाट चढून वर आलं की,सुमारे दीडदोन किलोमीटरवर त्यांच्या शहराची हद्द जिथे सुरू होते,त्याच भागातल्या लोकल इंडस्ट्रिअल एरियात,तिच्या नव-याची म्हणजे ऋतुराजची आणखी एक फॅक्टरी आधीच उभारलेली होती.
तर त्यांच्या दोन्ही फॅक्टरीज गावापासून तशा दूरच होत्या आणि ऋतुराज आज दिवसभर घाटा अलीकडच्या,म्हणजे गावाजवळच्या,इंडस्ट्रिअल एरियातल्या त्यांच्या फॅक्टरीत काही कामामुळे गुंतलेला असल्यानं,आज दिवसभर रूपाला एकटीलाच घाटा पलीकडच्या दुस-या फॅक्टरीत जावं लागलं होतं आणि आता संध्याकाळी उशीर झालेला असूनही ती एकटीच घरी परतत होती.
कधीकधी योगायोगही असे चमत्कारिक असतात की,त्यांवर विश्वासही बसू नये.आजही असंच काहीसं घडलं होतं.आज
ऋतुराज त्यांच्या गावाजवळच्या फॅक्टरीत दिवसभर गुंतून राहणार होता आणि हे माहीत असल्यानं त्यानं आपली कार चालका बरोबर सर्व्हिसिंगसाठी धाडली होती आणि नेमका आजच रूपालीच्या कारला काही प्रॉब्लेम आल्यानं तिलाही कार चालकाबरोबर तिची कार गराजला धाडावी लागली होती.म्हणून आता संध्याकाळी घरी परतताना तिनं फॅक्टरीच्या सिक्युरिटीकडून एक कॅब मागविली होती.
तिच्या सवयीनुसार तिनं त्या कॅबच्या नंबर प्लेटचा आपल्या मोबाईलमध्ये फोटो काढला आणि मगच ती त्या कॅब मधून त्यांच्या घाटमाथ्यावरच्या फॅक्टरीत परत निघाली होती.
एकतर आतापर्यन्त रूपाला तशी कॅबच्या प्रवासाची वेळ फारशी कधी आलीच नव्हती,त्यामुळे असा प्रवास आणि तोही एखाद्या अनोळखी वाहन चालका बरोबर करण्याची तिची ही,खूप काळानन्तर आलेली,पहिलीच वेळ होती.
साधारणपणे निम्माअर्धा घाट चढून झाला असतानाच कॅबचा अनोळखी चालक क्षणभर मागे वळून बघत म्हणाला मॅडम,डावी उजवीकडे वा मागं वळून मुळीच बघू नका.दोन मोटरसायकलस्वार आपला पाठलाग करताहेत आणि मला माहिती आहे की,ते वाटमारी करणारे लुटारू आहेत.
कॅब मधल्या त्या अंधुकशा प्रकाशातही रूपाला कॅब चालकाचा चेहरा सर्वस्वी वेगळा आणि काहीसा ॲबनॉर्मल वाटला.पण तिनं स्वत:ला कसंबसं सावरलं आणि ती कॅबचालकाच्या चमत्कारिक चेह-याकडे पाहण्याचं टाळून,कॅबच्या फ्रंट ग्लास(windshield/windscreen)
मधून समोरच्या अंधा-या रस्त्याकडे बघत राहिली.
घाटातला तो नागमोडी वळणावळणाचा रस्ता कॅब चालकाच्या चांगला परिचयाचा असावा.कारण तशा अंधारलेल्या वेळीही तो कॅब अतिशय आत्मविश्वासानं चालवित होता.तशा अवघड रस्त्यावरही तो ब-याच वेळा सहजतेनं मागे वळून पहात होता आणि रूपा जरी त्याची नजर टाळत असली तरीही तिला चालकाचा चमत्कारिक आणि काहीसा भेसूर म्हणावा असा चेहरा अधूनमधून थोडा का होईना पण दिसत होताच आणि ओझरता का होईना पण अनेक वेळेला दिसल्यामुळे तो चेहरा आता तिच्या आठवणीत चांगलाच ठसला होता.
शेवटी एकदाची ती त्यांच्या घाटमाथ्यावरच्या फॅक्टरीत पोचली.कॅब मधून खाली उतरली आणि चालकाला कॅबचं भाडं(fare)देण्यासाठी आपल्या मनीपर्स मध्ये हात घालत कॅबकडे वळली तो काय,तिथं कॅब नव्हतीच.एका क्षणात ती किंचितही आवाज न करता अंधारात विझून जाणा-या दिव्यासारखी अदृष्य झाली होती.
कसं काय जाणे,पण अगदी धीट असलेली रूपासुद्धा,आता बरीच घाबरली होती.तिनं ऋतुराजकडं धाव घेतली.
तिला घाबरलेलं आणि घामानं चिंब भिजलेलं बघून घाबरलेल्या ऋतुराजनं त्याच्या केबिन मधला A/C बराच वाढविला,प्यूनला गार पाणी आणायला सांगितलं आणि रूपा पाणी प्याल्यावरआणि थोडी सावरल्यावर,तिची हकीगत ऐकून ती दोघंही लगेच जवळच्याच पोलिस ठाण्यात तक्रार नोंदवायला धावली.
पोलिसठाण्यातल्या ठाणे इनचार्जनं त्यांना पहिला प्रश्न विचारला-
'तुम्ही कशातून प्रवास करीत होतात?'
त्यावर रूपानं ठाणे इनचार्जना सांगितलं-
'कॅब मधून.'
ठाणे इनचार्जनं कॅबचा नंबर विचारल्यावर,तिनं जो नंबर सांगितला,तो ऐकून ठाणे इनचार्ज चकित झाला आणि म्हणाला-
'शक्यच नाही.'
'का?'-
रूपानं विचारलं.
'अहो,सुमारे पंधरा दिवसापूर्वी संध्याकाळी याच सुमारास, याच कॅबला भीषण अपघात झाला आणि कॅब चालक तत्क्षणी ती कॅब उलटून,तिला आग लागून त्या आगीत जळून ठार झालाय.मग तो कॅब चालक आणि त्याची अपघातग्रस्त कॅब तुम्हाला आज मिळेलच कशी?'-
पूर्णपणे गोंधळलेला ठाणे इनचार्ज म्हणाला.
मग त्यानं रूपाला एका मृत व्यक्तीचं छायाचित्र दाखवून विचारलं-
'तुम्हाला घेऊन येणारी कॅब आणि कॅब चालक हेच तर नव्हते?'
आता केवळ चकित होण्याचीच नव्हे तर प्रचंड घाबरण्याची पाळी रूपा आणि ऋतुराज यांची होती,कारण कॅब चालक तर तो मघाचाच होता आणि कॅबही तीच होती.रूपानं याच कॅबच्या नंबर प्लेटचा फोटो काही वेळापूर्वी काढला होता आणि ती त्याच कॅब मध्ये बसली होती.
त्या उभयतांचे घाबरलेले चेहरे बघून,ठाणे इनचार्जनं ड्यूटी कॉन्स्टेबलला गरम चहा आणायला सांगितला.डिसेंबरच्या थंडीतही घामानं डबडबलेल्या त्या दोघांना तो वाफाळलेला चहा दिला.गरम चहा घेऊन थोडं सावरलेल्या त्या पतीपत्नीला मग ठाणे इनचार्ज पुढं सांगू लागले-
'पंधरा दिवसाखाली संध्याकाळी पॅसेंजर न मिळाल्यामुळं हीच रिकामी कॅब घेऊन,हाच चालक घाट चढून गावाकडे परतत होता.या घाटात गेले काही दिवस वाटमारी करणारी एक टोळी सक्रीय झाली आहे.त्या टोळीला अटक करण्या साठी आम्ही सक्रीय आहोतच.पण अद्याप आम्ही आमच्या कामात यशस्वी झालेलो नाही.तर त्याच वाटमा-यांनी ती रिकामी कॅब,पॅसेंजर असल्याचा बहाणा करीत,थांबविली आणि कॅब चालकाला कट्ट्याचा धाक दाखवित लुटण्याचा प्रयत्न केला.'
'कॅब चालकानं आपल्या बचावाचा प्रयत्न केला आणि त्या प्रयत्नात कॅब चालकाला गोळी लागली.कॅब उलटून तिला आग लागली आणि त्या भयंकर आगीत जखमी झालेला आणि प्रचंड भाजलेला तो कॅब चालक तडफडून तडकाफडकी ऑन द स्पॉट मेला.गेले दहाएक दिवस झालेत,हाच कॅब चालक विशेषत:संध्याकाळी एकट्या दुकट्या पॅसेंजरला,विशेषत: एकट्या स्त्री पॅसेंजरला त्या वाटमा-यांच्या कचाट्यातून वाचवितो,त्यांच्या मुक्कामावर सुखरूप सोडतो आणि येतो तसा लगेच नाहिसाही होतो. आज तोच अनुभव तुम्हालाही आलाय.'
'तेव्हा आता तुम्हा उभयतांच्या विनन्ती अर्जावरून त्या वाटमा-यांच्या विरोधात FIR नोन्दवितो आणि त्यांना लवकरात लवकर अटक करण्याचा विश्वास देतो.तेव्हा इथून पुढं तुम्ही उभयता घाटातून जाता येता काळजी घ्या.'
ठाणे इनचार्जनं तक्रार नोन्दवून घेतली आणि रूपा-ऋतुराज पोलिस ठाण्यातून बाहेर पडले.
आता ती दोघंही घाटातून अवेळी आणि विशेषत: एकटं जाण्याचं टाळतात.
पण कधी तशी वेळ आलीच तर आजही त्यांच्या अगदीAC कारमध्येही घाम पुसतच घाट उतरतात आणि चढतात. अगदी आजही!
('संपूर्ण.')
मकरन्द खेर.
------------------------------
('सोबतच्या छायाचित्रातील स्थळाचा आणि कथेचा संबंध नाही.' )

द लास्ट राईड - The last ride horror story - Part2

d4donkadon@gmail.com (Unknown) — Mon, 11 May 2026 22:57:00 -0700

द लास्ट राईड

भाग क्र :- २

लेखन :- शशांक सुर्वे

पहिल्या भागाची लिंक

https://www.facebook.com/share/p/1E819mGZYx/

इथून जाताना लोक बराच पैसा,सोनं घेऊन जात होते कुणी आपली शारीरिक भूक भागवत होते पण ह्या जागेच्या इतिहासातली पहिली घटना होती की कुणाला तर वर्ल्ड वॉर चा इतिहास जाणून घ्यायचा होता.....अशोकला वर्ल्ड वॉर वरील लिखाण खूप आवडायचे ह्यावर लिहलेली ओळ आन ओळ त्याने वाचून काढली होती.....त्याला इतिहासाची खूप आवड होती.....खास करून 1940 साली झालेल्या वर्ल्ड वॉर बद्दल जाऊन घ्यायला त्याला विशेष आवडे.....पण त्यावर जेवढी पुस्तके लिहली गेली होती ती एका लायब्ररी मध्ये ठेवली होती आता काही वर्षांपूर्वी विरोधकांनी त्या पूर्ण लायब्ररीला आग लावली होती....सगळा इतिहास सगळी पुस्तके जळून खाक झाली होती.....फ्रांस देशात जाऊन त्या लायब्ररी मध्ये प्रवेश घेऊन एक अन एक शब्द वाचून काढायचं अशोकच स्वप्न आता एक स्वप्नच राहील होतं.....पण आता इथे येऊन त्याच्या आशा परत एकदा पल्लवित झाल्या....अशोक आपल्या आयुष्यात खुश होता......त्याची बौद्धिक भूक थोडी जास्त होती..त्यात 1940 चे फिली किनाऱ्यावरचे युद्ध त्याला खूप रंजक वाटत होतं.....मित्र सेनेने फिली किनारा काबीज केला पण पुढे काय झालं???हे त्याला जाणून घ्यायचं होतं....कारण हे युद्ध खूप मोठं चाललं होतं.....अशोक रूम नंबर 44 मध्ये आला....रूम मध्ये येताच त्याच्या बोटापासून तो दिवा वेगळा झाला....तो दिवा अशोकने समोरच्या एका टेबलावर ठेवला आणि त्याने त्या खोलीत आपली इच्छा बोलू दाखवली

"मला 7 जून 1940 साली फिली किनाऱ्यावर झालेले पूर्ण युद्ध दाखवा....त्याचे परिणाम सुद्धा दाखवा"

एवढे बोलताच पूर्ण खोलीत धूर पसरला.....अशोक त्या धुरात हरवून गेला होता.....हाताचा पंखा करून अशोक तो धूर हटवू पाहत होता अचानक त्याला बंदुकांचे तसेच गाड्यांचे लोकांच्या विव्हळण्याचे आवाज ऐकू येऊ लागले.....त्याच्या बाजूने सैनिक पळत होते...कुणाला गोळी लागून मरून पडत होते... शेकडो गोळ्या झाडल्या जात होत्या.....सगळं काही अशोकच्या समोर होत होते....तो मोठ्या स्क्रीन वर सिनेमा बघावा ना तस ते युद्ध बघत होता....अगदी 3d मध्ये...सैनिक रणगाडे सगळं काही त्या छोट्या खोलीत धावत होतं....समुद्राच्या किनाऱ्यावर हे सगळं युद्ध सुरू होतं....अशोक तिथून त्या किनाऱ्यावरच पोहोचला होता सगळं बघत होता....शेकडो मृतदेह पाण्यावर तरंगत होते रक्तामुळे किनाऱ्यावर आदळणाऱ्या लाटा सुद्धा लाल भडक बनून येत होत्या..त्याने आता कॅप्टन फिलिपला पण बघितले होते ज्यांनी ह्या युद्धाची रणनीती आखली होती....हे सगळं प्रत्यक्ष बघून अशोक च्या डोळ्यात फक्त आनंदाश्रू होते.....जनरल फिलिपला तो अगदीच जवळून बघत होता....आपण जे जे बघत आहोत ते ते अशोक एका वहीत लिहून काढत होता....जास्त वर्णन करून लिहण्याची त्याला गरज भासली नाही कारण वर्णन समोर घडत होते.....वर खाली बघत बघत अशोक बेफाम पण लिहीत होता.....सैनिक लढत होते अचानक समोरचे दृश्य धूसर होऊ लागले.....सगळें सैनिक हवेत विरघळून जात होते....अशोकने आपल्या शरीराकडे बघितले ते सुद्धा हवेत विरघळत होते.....अशोक घाबरून धावू लागला.....पण त्याचे पूर्ण शरीर हवेत विरघळत होते.....अशोकला खाडकन जाग आली तेव्हा तो आपल्या खोलीत होता.....त्याने घड्याळाकडे बघितले त्या घड्याळामध्ये बरोबर एक तास झाला होता.....म्हणजे वेळ संपली होती....टेबलावर तो विझलेला दिवा होता.....अशोक परत आपल्या खऱ्या आयुष्यात आला होता.....एक कमालीचे समाधान त्याच्या चेहऱ्यावर होते....समोर एक वही होती.....त्याने ती वही उघडली त्यात खरोखरच अशोकने युद्धाचे वर्णन केले होते.....अशोकने आपल्या शरीराकडे बघितले त्याच्या अंगावर रक्ताचे काही डाग होते....साहाजिक ती लढाई अशोकच्या समोर होती आणि अगदी खरीखुरी होती....एक दोन सैनिकांचे रक्त अशोकच्या अंगावर होते.........

भन्नाट होतं हे सगळं.....आपलं स्वप्न पूर्ण झाल्यासारखं अशोकला वाटत होतं...ज्या प्रश्नांची उत्तरे शोधण्यात अशोकने पूर्ण आयुष्य घालवले ते सगळं आता अशोकच्या समोर घडत होते.....पण त्याने ती लढाई पूर्ण कुठे बघितली होती??? 1 तास होता त्याच्याकडे त्यातले फक्त 15 मिनिटे तो ही लढाई बघू शकला होता......म्हणजे दीपक जे बोलत होता ते खरे होतं......हा दिवा आणि ती जागा आपल्याला आयुष्यात सगळं काही देऊ शकते.....अशोकला धनाची कधीच आस नव्हती....तो आहे त्यात अगदीच खुश होता.....आता दिवा हाती आलाच आहे तर आधी तो सगळा इतिहास लिहून काढू.....कारण हा महत्वाचा दस्तऐवज ठरेल सगळं काही फिक्स होत.. .अशोकने सकाळची लेक्चर्स वैगेरे आवरती घेतली आणि कधी एकदा रात्र होते अस त्याला झालं होतं.....तो इथे एकटा राहत होता आता मध्यरात्र व्हायची वाट अशोक बघू लागला....त्याने गजर सेट केला....मध्यरात्र झाली होती.....गजर वाजला तसा अशोक जागा झाला....पहिल्या वेळेस त्याने ४४ नंबर पोहोचण्यास वेळ लावला होता कारण अशोक तेव्हा खूप घाबरला होता पण त्यानंतर त्याने जे बघितलं होत ते विलक्षण होतं....ह्यावेळी मात्र अशोकमध्ये भीतीचा लवलेश नव्हता उलट एक वेगळाच उत्साह त्याच्या चेहऱ्यावर होता......डाव्या हातात वही उजव्या हातात तो दिवा....अशोकने उजव्या हातात तो दिवा पकडला आणि आपला अंगठा त्या नक्षी वर ठेवला.....अंगात एक करंट संचारला अशोकच्या तोंडून हलकेच आआह असे शब्द आले जेव्हा त्याने डोळे उघडले तेव्हा तो त्या गडद अंधारात होता......अशोक त्या अंधारात चाचपडू लागला.....हाताला वाळलेल्या झाडांची पाने आणि मानवी त्वचे सारखी मऊसर जमीन लागली.....अशोक वेगाने चाचपडत होता.....अखेर त्याला त्या अंधारात तो दिवा सापडला....अशोक लगबगीने सगळं करत होता....त्याने त्या नक्षीवर आपला अंगठा लावला तो दिवा पेटता झाला....अशोकच्या सभोवती प्रकाश झाला आणि त्याच्या मागे ती त्याची हलती सावली......अशोक चालू लागला आता वाटेत पडलेले लोक त्याला अस्वस्थ करत नव्हते....तो आपल्या रूम नंबर ४४ कडे वेगाने चालला होता....त्या लाल दगडी इमारती मध्ये येताच आतून येणारे मादक स्त्रियांचे आवाज तसेच अशक्त होऊन धापा टाकीत वाटेत पडलेल्या लोकांचे आवाज अशोकला जराही अस्वस्थ करत नव्हते दिव्याच्या उजेडात तो आपली रूम नंबर ४४ शोधू लागला अखेर त्याला ती रूम सापडली तो झटकन त्या रूम मध्ये गेला आत जाताच तो दिवा हातापासून वेगळा झाला....पेटता दिवा अशोकने समोरच्या टेबलावर ठेवून दिला....त्याने आजही त्या फिली किनाऱ्यावरचे युद्ध दाखवण्यास विनंती केली.....अशोकच्या विनंती नुसार त्या दिव्याच्या उजेडात त्या ४४ नंबर खोलीने अशोकला युद्धाच्या मधोमध उभे केले....सगळं युद्ध तो अनुभवत होता.....आपल्या वही मध्ये सगळी नोंद करत होता....त्या सैनिकांच्या बरोबर तो ही चालत होता.....फिली किनाऱ्यावर चे युद्ध वर्ल्ड वॉर मधील सगळ्यात महत्वाचे युद्ध होते....जे तब्बल 10 दिवस रंगले होते.....अशोक जवळपास 8 दिवस रूम नंबर ४४ मध्ये येऊन हे युद्ध बघत होता......एक विचित्र अशी ओढ होती ह्या लाल जागेत म्हणजे 8 दिवस अशोकने स्वतःला खऱ्या आयुष्यापासून दूर ठेवले होते म्हणजे 8 दिवस तो घरातून बाहेर पडला नव्हता.....एका वेगळ्याच धुंदीत त्याने हे 8 दिवस काढले होते......अशोक कमालीचा अशक्त झाला होता त्याच वजन 80 किलो वरून आता 38 किलो वर आले होते....ती जागा आपल्याला आतून कुरतडत आहे ह्याचे काहीच भान अशोकला नव्हते....4,5 दिवस तो घरातून बाहेर सुद्धा पडला नव्हता....त्याला सगळ्या गोष्टींचा विसर पडत चालला होता....कदाचित हा त्या जागेचा प्रभाव असावा.....अशोकला आता नीट उभं सुद्धा राहता येतं नव्हतं.....तरीही तो ह्या युद्धाच्या 10 व्या दिवशी काय झालं हे जाणून घेण्यास उत्सुक होता......5 व्या दिवसानंतरच अशोक त्या जागेत लडखडत चालला होता....अगदी तिथे खाली पडलेल्या लोकांच्या अंगावर पाय देऊन धडपडत तो रूम नंबर ४४ पर्यंत पोहोचत होता...आता तर त्याच्या दिव्याची ज्योत सुद्धा मंद झाली होती.....तरीही तो 10 व्या दिवशी मध्यरात्री त्या लाल घरात जायला तयार होता

रात्र झाली होती.....आज अशोकला कमालीचे अशक्त वाटत होते...त्याला आपली दैनंदिन जीवनातील कामे सुद्धा नीट करता येत नव्हती....2 दिवस तो बरा होता.....त्याला आवश्यक तो किराणा माल सुद्धा घेऊन आला होता पण 10 व्या दिवशी हातापायात मुंग्या आल्यावर तो अवयव कसा बधिर झाल्या सारखा भासतो तसे अशोकचे शरीर भासत होते....आज त्याने दिवसभर वेदनेत काढले होते....आजूबाजूला पडलेले रक्त तो पुसत होता..ते पुसताना त्याचे हात थरथरत होते खाली बघितल्या वर सुद्धा त्याला चक्कर मारत होती....10 वाजत आले होते....अचानक दरवाज्यावरची बेल वाजली....अशोक घाबरला.....कोण असेल??दार उघडताना तो 2 वेळेस धडपडला.....अखेर कसे बसे त्याने दार उघडले....समोर दीपक उभा होता.....अशोकला अस अशक्त बघून दीपक घाबरला....

"अरे अशोक काय हे??? केवढा बारीक झाला आहेस तू?? तुझी तब्बेत ठीक आहे ना??....."

अशोक धापा टाकत बोलत होता त्याला श्वास लागला होता

"अरे काही नाही थोडा आजारी होतो....तब्बेत ठीक नव्हती"

"तेच म्हंटलं जरा विचारपूस करावी.....त्या दिव्याचा वापर करून काही फायदा करून घेतलास की नाही??"

दीपकच्या ह्या प्रश्नाला अशोककडे उत्तर नव्हते.....आता ह्याला काय सांगावे?? तिथून सोने नाणे न आणता आपण इतिहास बघायला जातोय हे सांगणे म्हणजे आपला कुठे तरी पराभव झाल्या सारखं अशोकला वाटत होतं......

"अरे नाही रे प्रयत्न चालू आहेत ती जागा मी समजून घेत आहे आधी बघू आता पुढे.....तू काय घेणार चहा की कॉफी??.....अरे हो तुला कॉफी आवडते ना....घेऊन येतो थांब"

"अरे अशोक तुला नीट उभं राहता येईना.....चल बर आधी आपण डॉक्टर कडे जाऊ"

दवाखाना डॉक्टर हे शब्द ऐकून अशोकने आपली सगळी शक्ती एकवटली

"अरे नाही ठीक आहे मी.....तू बस बघू आधी....मी कॉफी बनवून आणतो"

अशोक लडखडत होता...त्याचा सूर जरा नाराजीचा होता कारण अजून 2 तासांनी त्याला तिकडे जायचं होतं ना.....पण हा दीपक येऊन बसला होता.....ह्याला कसतरी करून इथून घालवले पाहिजे होतं.... म्हणून अशोक लगबगीने कॉफी बनवू लागला....दीपक टेबलावर बसला होता....टेबलावरच दिवा ठेवला होता.....अशोक थरथरत धापा टाकीत कॉफी चे दोन मग घेऊन येत होता.....त्याचे हात थरथरत होते....त्यामुळे थोडी कॉफी खाली सांडत होती.....टेबलावर कॉफी चे दोन मग ठेवून अशोक दिपकच्या समोरच्या खुर्चीवर बसला....थरथरत्या हातांनी त्याने कॉफीचा मग उचलला आणि कॉफी चे घोट घेऊ लागला.....तिकडे दीपक सुद्धा कॉफी पिऊ लागला दीपकची करडी नजर अशोकवर होती.....अशोक कमालीचा विचित्र वागत होता.....लूज कपड्यात गुंडाळलेले त्याचे शरीर बघून दीपकने अशोकची आतापर्यंत 10 वेळा चौकशी केली असेल पण अशोकने दर वेळी उडवाउडवीची उत्तरे दिली होती.....मध्यरात्र व्हायला अजून अर्धा तास बाकी होता.....अशोक सतत घड्याळात बघत होता....कॉफीचा मग बाजूला ठेवून अशोक दीपकला म्हणाला

"तू माझ्या लास्ट राईडला आला आहेस ना??"

अशोकच्या तोंडून अस वाक्य ऐकून दीपक थोडा दचकला.....

"क.....क.....काय बोलतो आहेस हे.....कसली लास्ट राईड"

अशोक हसत हसत म्हणाला

"अरे आज मी मरणार.....मग माझ्या जिवाच्या बदल्यात तुला मोठं गिफ्ट मिळणार"

दीपकच्या चेहऱ्याचा रंग उडाला....तो उठून उभा राहिला.....तो काही बोलणार इतक्यात त्याची जीभ त्याला जडजड वाटू लागली.....दीपक बधिर झाला होता म्हणजे त्याला बोलता येत नव्हती....त्याचे हातपाय काम करत नव्हते....अचानक दीपक जमिनीवर कोसळला.....तोंडातुन त्याच्या शब्दा ऐवजी फक्त गरम वाफ बाहेर पडत होती......तो जमिनीवर कोसळला होता

हाडांचा सांगाडा बनलेला अशोक जोरजोरात हसत होता....त्याने आपल्या अशक्त अंगातली सगळी ताकत एकवटली आणि दीपक ला उचलून परत खुर्चीवर बसवले.....दिपकची जीभ बाहेर आली होती तोंडातून लाळ गळत होती.....एखाद्या लकवा मारलेल्या माणसाप्रमाणे तो फक्त मान हलवत अशोक कडे बघत होता.....अशोक त्याच्याकडे बघून परत हसू लागला.....दीपकचे फक्त डोळे हलत होते....आपल्या अंगातील सगळं बळ एकवून दीपक अशोकचा हात धरू पाहत होता पण तो हात अशोकने झटकला आणि दीपक कडे बघत म्हणाला

"घोडा शांत व्हावा म्हणून त्याला जे औषध देतात ना.....त्यात थोडे बेकायदेशीर केमिकल मिसळून मी तुझ्या कॉफीत घातले होते....त्यामुळे काही तास तू कोणतीही हालचाल करू शकणार नाहीस...म्हणजे तू लॉक झाला आहेस एका जागी...हे मला करावं लागलं कारण माझ्या ह्या हालतीला तू जबाबदार आहे.....आता मी एवढा अशक्त आहे की तुझा प्रतिकार करू शकत नाही...आता मी काय सांगतो ते ऐकावं लागेल......अरे हो माझ्या लास्ट राईडला आला आहेस ना तू???........पण तस नाही होणार आता"

दीपकच्या अंगातील ते कंपन वाढू लागला........तो अशोक कडे बघत रागाने थरथरत आहे हे सगळं बघून अशोक म्हणाला

"हे सगळं व्यर्थ आहे दीपक....मला मारून त्या सैतानाला खुश करणार होता ना......त्यानेच तुला हे वैभव दिल आहे ना.......पण तुझ्यासाठी बॅड न्यूज आहे मी आता मरणार नाही...मी आता सावरलो आहे"

अस बोलून अशोक समोरच्या गणपतीच्या फोटोला नमस्कार करू लागला.......

"तुझ्या ह्या दिव्याचा खेळाचा आज शेवट दिवस होता ना??.....पण तुझ्या ह्या सगळ्या दिव्याच्या खेळाची हकीकत मी कालच 9 व्या दिवशी जाणून घेतली होती.....अरे हो 9 हा लकी नंबर आहे....आठव्या रात्री मी त्या स्वप्नातून बाहेर आलो.....खूपच अशक्त होतो.....इतकं की मला चालताही येत नव्हतं.....अरे हो तुझा हा दिवा मानवी रक्तावर चालतो ना?? मानवी रक्त त्याचे इंधन आहे......"

"आता तुला प्रश्न पडला असेल की हा अशोक ह्या चक्रातून बाहेर कसा पडला असेल??......मला ही प्रश्न पडला आहे म्हणजे मला त्या 9 दिवशी स्वतःचे भान नव्हते सतत मी रात्रीची वाट बघत होतो......एका अश्या मृगजळात अडकलो होतो जिथे तुमची शिकार होते......तिथून मी बाहेर कसा पडलो???......तर आठव्या दिवशी सकाळी मी माझ्या डोक्यात त्या दिव्याच्या उजेडात दिसणारे युद्ध बघत आठवत चाललो होतो.....मला रात्रीची ओढ लागली..4,6 दिवसांनी मी घरातून बाहेर पडलो होतो...एक दोन जण येऊन माझ्याशी बोलत होते "एवढे अशक्त कसे झाला" अस विचारत होता पण माझं कश्याकडे लक्ष नव्हतं........मी थोडं समान घेण्यासाठी बाजारात चाललो होतो.....रोज गणपतीच्या दर्शनाने माझ्या दिवसाची सुरुवात होत होती पण मी ह्या दिवसात गणपतीला जणू विसरलो होतो.....रस्त्याने चालताना बाजूला गणपती मंदिर होतं पण लहानपणी पासून गणेशभक्त असलेला मी.....गणपती हे नाव लक्षात सुद्धा राहिलं नाही....मी त्या गणपती कडे बघितलं सुद्धा नाही......मी चालत असताना कुणीतरी समोरून चालत येत होतं.....मी माझ्या धुंदीत होतो....अचानक कुणीतरी माझ्या कपाळाला शेंदूर लावला आणि कानात म्हणाला "सावर आता स्वतःला".......एक तीव्र करंट शरीरात संचारला.....झटक्यात मी भानावर आलो.....इकडं तिकडं बघितलं कुणीच दिसलं नाही...पण त्याची एक झलक मी बघितली तो एका साधूच्या वेशात होता...त्याच्या चेहऱ्यावर एक वेगळेच तेज होते..त्याचा हस्तस्पर्श माझ्या कपाळावर लागला आणि मी भानावर आलो......समोरच्या आरश्यात स्वतःला बघितलं.....खूपच शोषले होते मला.....अशक्त,दुबळा झालो होतो मी......कुणीतरी झटक्यात मला खऱ्या आयुष्यात परत आणलं होतं.......तू दिलेला दिवा कसा मला गिळंकृत करत आहे हे मला जाणवले.....मी माझ्या शरीराकडे बघत होतो.....कुणीतरी पिळून काढत होतं......पण कोण????तू तर मित्र माझा.....तू मला सधन होण्यासाठी मदत करत आहेस.....पण तो दिवा मला अशक्त करत होता......न जाणो कसा पण त्या संमोहना मधून बाहेर आलो होतो.....पण माझं जिज्ञासू मन मला शांत बसू देत नव्हतं......हा सगळा प्रकार मला जाणून घ्यायचा होता.....त्यासाठी एकच उपाय होता तिथे जाण्याचा.......

त्या दिवशी मध्यरात्री मी मी त्या अंधाऱ्या जागेत गेलो.....ह्या वेळी मात्र एक उग्र वास येत होता.....सडका.....आजूबाजूला मरून पडलेले लोक मला अस्वस्थ करत होतो.....उद्या परवा मी ह्या मृतदेहाच्या ढिगाऱ्यात असेन का???मी स्वतःला सावरत सावरत त्या रूम नंबर ४४ मध्ये गेलो हाताच्या अंगठ्याला तो दिवा चिटकलेला होताच त्याला मी हा प्रश्न केला

"ह्या जागेचा इतिहास काय?? आणि इथून बाहेर कसं पडायचं??"

मला विश्वास बसत नाही दीपक स्वतः मोठं होण्यासाठी तू मला एका निद्रिस्त सैतानाच्या पोटात पाठवलंस???.....अरे हो तुला कुठं माहीत ना की ती जागा काय आहे?? काय होत तिथे??तर ऐकून घे.....ती अंधारी जागा म्हणजे एका मायावी सैतानाचे पोट आहे.......तो आता अशक्त होऊन पाताळात पडला आहे.....कधी तरी जिवंत होईल तो.....पण शेकडो वर्षांपासून तो निद्रिस्त आहे.....त्याला जिवंत ठेवते ते म्हणजे मानवी रक्त...तुझ्यासारखे सैतानाला मानणारे अजूनही त्याला रक्त पुरवतात आमच्या स्वरूपात...तो दिवा जेव्हा अंगठ्याचा चिटकतो तेव्हा हळूहळू करत रक्त शोषून घेतो आणि आपल्या मालकाला जिवंत ठेवतो....बदल्यात तो मायावी सैतान ज्याने ही जिवंत ब्लडबँक इथे पोहचवली आहे त्याचे नशीब बदलून टाकतो....जसे तुझे आता बदलले आहे.....काय माहित माझ्या आधी सुद्धा तू किती लोकांना ह्या दृष्टचक्रात अडकवले असशील.....सगळं सगळं मी दिव्याच्या उजेडात वाचत होतो.....मी सुद्धा आता एक ब्लड बँक होतो.....मनात एक विचार येऊन गेला "किती दृष्ट असतात ना माणसं" पण शेवटी लोभ हा सुद्धा एक मानवी स्वभाव आहे हा......सोबत अजून एक मानवी स्वभाव आहे तो म्हणजे सूड घेणे"

दीपकच्या शरीरात अशोकने दिलेले विष पूर्णपणे भिनले होते त्याच्या फक्त डोळ्यांची हालचाल होत होती....जीभ जड झाल्याने तोंडातून फक्त ऊऊ ऊऊ उऊउमह असे आवाज येत होते.....मोबाईल मध्ये गजर होताच अशोक हसला आणि टेबलाच्या दुसऱ्या बाजूला खुर्चीवर बसला.....अशक्त अशोक अजूनही स्मितहास्य करत होता......मध्यरात्र झाली होती.....टेबलावर दोघांच्या मधोमध तो दिवा होता....आज अशोकचा शेवटचा दिवस होता.....दीपक कडे बघत अशोक हसला आणि म्हणाला......

"मी ह्या चक्रातून बाहेर पडण्याचा मार्ग शोधून काढला आहे म्हणजे ह्या दिव्यानेच मला तो मार्ग दाखवला आहे"

अस बोलून अशोकने आपला उजवा हात टेबलावर ठेवला....तो हात बघून दीपकचे डोळे विस्फारले....त्याच्या तोंडून तो उऊउ उऊउ हा आवाज वाढला होता कारण अशोकने आपल्या उजव्या हाताचा अंगठा कापून टाकला होता.....त्या दुसऱ्या दुनियेत जाण्याचे माध्यम अशोकने कापून टाकले होते.....दीपकची बेचैनी बघून अशोक जोर जोरात हसू लागला

"मी.....मी....हे बोट कापून त्या जगात जाण्याचा रस्ता तोडून टाकला आहे......पण तुला हे सगळं लक्षात नसेल कारण ती जागा 10 दिवस माणसाला भ्रमित ठेवते.....त्याला ह्या आयुष्यातले काहीच लक्षात नसते........"

अस बोलून अशोकने दीपकचा उजवा हात पकडला....आणि त्याचा अंगठा पकडून त्या दिव्याच्या जिथे ते मंत्र कोरले होते त्या जागी दीपकचा अंगठा ठेवला....दिपकच्या अंगात जोरदार करंट संचारला.....आणि तो टेबलावर बेशुद्ध झाला.....दिपकच्या बोटाला तो कंदील दिवा चिटकला होता....अशोक समजून चुकला की दीपक आता त्या पाताळात त्या लाल जागेत गेला आहे आता तो एका तासाने भ्रमित होऊन बाहेर पडेल...अशोकने दीपकला उचलले आणि तो ज्या गाडीने आला होता त्या गाडीत खाली नेऊन बसवले.....एका तासाने जेव्हा दीपक जागा झाला तेव्हा गाडी घेऊन घरी गेला..त्याला काहीच लक्षात नव्हतं ..अशोक नावाचा कुणी मित्र आहे हे सुद्धा दीपक च्या लक्षात नव्हतं...चार पाच दिवस अशोकने दीपकवर नजर ठेवली.....आता तो अशक्त बनला होता....तो चोरून दिपकच्या घरी सुद्धा गेला....त्याच्या खोलीत त्याने तिथून बरेच सोने आणले होते.....6,7 दिवसांनी दीपक प्रचंड अशक्त झाला.....त्याचे वजन निम्म्याहून कमी झाले होते.....क्षणभर अशोकला वाटले की दिपकचा अंगठा कापून त्याला मुक्त करावे पण परत अशोकच्या मनात आले ह्याने किती जणांनी आयुष्य बरबाद केली असतील स्वतःच्या स्वार्थासाठी.....10 व्या दिवशी अशोक दिपकच्या लास्ट राईड ला तिथे उपस्थित होता....दीपक इकडून तिकडे गेला खरा पण परत आलाच नाही....अशोक समजून चुकला होता की दीपक आता परत कधीच येणार नाही....

11 व्या दिवशीपासून अशोकच्या डोक्यात निरनिराळे विचार दाटू लागले....त्या रूम नंबर ४४ च्या वर्णनावरून अशोकने एक फॅन्टसी पुस्तक लिहले जे प्रचंड चालले.....खूप सारा पैसा,प्रसिद्धी अशोकच्या चरणी लोटांगण घालत होती.....अशोक आता एक यशस्वी लेखक बनला होता.......हे त्याचे नशीब होते की दीपक रुपी एक ब्लड बँक पोहचवल्याचे बक्षीस???......(समाप्त)

द लास्ट राईड - The last ride horror story

d4donkadon@gmail.com (Unknown) — Mon, 11 May 2026 22:53:00 -0700

द लास्ट राईड

भाग क्र :- १

लेखन :- शशांक सुर्वे

तो परत तिथे अगदीच वरून धप्पकन कोसळला....आता ह्या 7 दिवसांत ह्या वातावरणाची त्याला जवळपास सवय झाली होती.....अगदीच मिट्ट काळोख....स्वतःचा हात देखील दिसत नसे इतका काळोख तिथे होता....रातकिड्यांची किरकिर,पानांचा सळसळाट अधून मधून एखाद्या प्राण्यांचे रडणे ह्यावरून त्याला अंदाज आला होता की तो कुठल्यातरी जंगलाच्या मध्यभागी पोहोचतो....पण हे सगळं विचार करायला वेळ आहे कुणाला??? इथं त्याला फक्त एक तास मिळतो ह्या एका तासातच त्याला आपलं काम पूर्ण करावं लागतं.....त्यामुळे इथे वेळ वाया घालवणे त्याच्या जीवावर येत असे....धप्पकन खाली कोसळल्यावर तो उठून उभं न राहता...जमिनीला चाचपडू लागला...वाळलेल्या पानांचा तो खडखड आवाज त्यात त्या मिट्ट अंधारात आपले हात चालवत त्याने अखेर तो दिवा मिळवला....दिवा हाताला लागताच त्याच्या तोंडातून "वाह" असे शब्द आले....त्या दिव्याचा आकार एखाद्या चहाच्या कपासारखा होता....अलादिनचा तो चिराग असतो ना?? हा अगदी तसाच आकार....फक्त त्या चिरागला रगडावे लागत असे पण ह्या दिव्याच्या दांड्यावर एक कसले तरी चिन्ह बनले होते त्या खडबडीत चिन्हावर आपल्या उजव्या हाताचा अंगठा ठेवला की हा दिवा पेट घेत असे.....त्याने तसच केलं त्या खडबडीत चिन्हावर त्याने आपला अंगठा ठेवला आणि हळूहळू तो दिवा पेटू लागला.....त्याला जाणवले की आता ह्या दिव्याचा प्रकाश थोडा मंद मंद होत आहे.....पण जास्तीचा विचार न करता त्या दिव्याच्या मर्यादित उजेडात तो चालू लागला....चिखलासारखं मऊ काहीतरी पायाला लागत होतं पाय रुतत होते पण तो चिखल नव्हता...स्वतःला सावरत तो चालत होता....दगडी बांधकाम सुरू झाले होते....कसली तरी चिरेबंदी भव्य वास्तू ह्या अंधारात उभी होती पण ही वास्तू काय आहे हे मात्र त्याला अजूनही कळलं नव्हतं....एक विचित्र अशी ओढ त्याला लागली होती....त्यामुळे आता तो ह्या दगडी वास्तूत आत शिरला ह्या दिव्याचा उजेड आता थोडा मंद झाला होता त्यामुळे उजेड मर्यादित होता हा पण त्याची सावली मात्र मोठी बनली होती.....त्याने त्या दगडी भिंतीच्या कडेने चालायला सुरवात केली....हातातील दिव्याचा मर्यादित प्रकाश होता त्यामुळे आता त्याची स्वतःची सावली गडद झाली होती....त्याला अस वाटत होतं की ही सावली आता जिवंत झाली आहे म्हणजे ती सावली अगदी विचित्र पद्धतीने हलत होती जणू त्याच्या शरीराची ती काळी सावली नसून एक वेगळीच उंच सावली त्याच्या मागून चालत होती.....त्या सावलीत आता थोडं वजन जाणवत होतं....म्हणजे कुणीतरी उंच असं काळ्या कपड्यात आपल्या मागून चालून येत आहे असा काहीसा भास त्याला झाला पण हे सगळं विचार करायला त्याला वेळ नव्हता....एक तासातली 15 मिनिटे चालण्यात वाया गेली होती....अरे हो त्याची चाल सुद्धा आता मंद झाली होती....थोडं चालल्यावर त्याला दरदरून घाम फुटला होता....तो हळूहळू अशक्त होत चालला होता.....धाप लागत होती....पण जडजड पावले टाकत तो आपल्या 44 नंबरच्या खोलीपर्यंत पोहचू पाहत होता....अच्छा इथे एकाच लाईनीत शेकडो दगडी बांधणीच्या खोल्या होत्या...त्याच्या प्रमाणे हातात दिवा घेऊन अनेक जण इथे आले होते.....कमी वेळ होता तरीही सुरवातीच्या दिवसात त्याने ही जागा बरीच फिरून काढली होती.....एखादी बाजारपेठ असते ना??त्यात कस ज्याला जी गोष्ट हवी असते त्या त्या दुकानात जाऊन तो खरेदी करत असतो तस तस प्रत्येक जण हातात दिवा घेऊन ठराविक खोलीत चाललं होतं.....सुरवातीला त्याला हे सगळं चमत्कारिक वाटलं होतं कारण त्या रिकाम्या खोलीत त्या व्यक्तीच्या हातातील दिव्याचा उजेड गेला की चमत्कार व्हायचा अचानक वेगवेगळ्या गोष्टी त्या दिव्याच्या उजेडात प्रकट व्हायच्या जस की कुणाच्या हाताला पैसे लागत होते.... कुणी त्या दिव्याच्या उजेडात खाली पडलेले सोनं लुटून घेत होता.....त्याने जवळपास सगळ्याच खोल्या बघून काढल्या होता....कुणाचा त्या दिव्याच्या उजेडात प्रणय रंगला असायचा त्याचे मादक स्वर त्याच्या कानावर पडायचे.....कुणी त्या दिव्याच्या उजेडात आपल्या मृत झालेल्या पण आवडत्या व्यक्ती सोबत बोलत मन मोकळं करत असताना सुद्धा त्याने बघितले होते....कुणी समोर 5,6 दारूच्या बाटल्या संपवून बसलेले सुद्धा लोक बघितले होते...एकुणच पैसे,सोनं नाणे मिळाल्याचा आनंद...प्रणयात रंगलेले मादक सूर....बोलण्याची कुजबुज ह्याने ती वास्तू गजबजून गेली होती.....एक दोन व्यक्ती वाटेत निपचित पडलेली सुद्धा त्याने बघितली होती..त्यांच्या हातातला दिवा विझलेला असायचा...नंतर दोन उंच काळा पोशाख घातलेले चेहरा नसलेले लोक त्या दिवा विझून पडलेल्या लोकांना फरफटत नेताना सुद्धा त्याने बघितले होते.......प्रत्येक वेळी तो जेव्हा जेव्हा इथे यायचा तेव्हा एखादं दुसरी खोली रिकामी असायची किंवा त्या खोलीत दिव्याच्या मोठ्या उजेडात एखादा नवीन व्यक्ती आपलं स्वप्न प्रत्यक्षात जगताना दिसत असे.....त्या दिव्याच्या उजेडात आनंद घेत असताना दिसे.....सगळं काही चमत्कारिक होत....इथे आलं की लोकांत चमत्कारिक बदल व्हायचे....लोक एकमेकांना घासून जायचे पण कुणी कुणाशी बोलत नसत आपल्या नेमून दिलेल्या खोलीत ते आपला ठरलेला आनंद घ्यायला जात असत....तो सुद्धा आता ह्या काळ्याशार दुनियेचा हिस्सा होता....त्यामुळे तो लगबगीने रूम नंबर 44 कडे दिव्याच्या उजेडात चालत होता....काळाकुट्ट अंधार असलेल्या त्या खोलीत आल्यावर त्याने आपल्या हातातील दिवा त्या अंधाराला दाखवला आणि म्हणाला

"7 जून 1940 मध्ये फिली किनाऱ्यावर जी लढाई झाली तीचा 7 वा दिवस मला दाखव"

आणि आश्चर्य.....एखादया 3D सिनेमा प्रमाणे सगळं काही त्याच्या डोळ्यासमोर तरंगू लागलं.....डोळे विस्फारून तो समोरचे युद्ध बघत होता...आपल्याला हव्या असलेल्या नोट्स वहीत लिहून काढत होता....एखाद्या लहान मुलाला समोर खेळण्याचे दुकान बघून जसा आनंद होतो ना....तसा काहीसा आनंद त्याच्या चेहऱ्यावर उमटला होता

एका तासाने अशोकने डोळे उघडले....तेव्हा तो आपल्या खोलीत होता.....त्याचे अंग घामाने भिजले होते....अंग थरथरत होते....लडखडत तो टॉयलेट जवळ गेला....त्याला उलटी झाली होती....आज ह्या प्रवासाने त्याला प्रचंड गरगरले होते....आज त्याला अशक्त वाटत होते...थकत चालला होता तो....आतून कुणीतरी कुरतडत होत त्याला....धापा टाकीत....अशोक तसाच काही वेळ बेड वर पडला आणि त्याला कधी झोप लागली त्याला कळलंच नाही.....

अशोक हा एक 45 वर्षीय प्रोफेसर होता.....इतिहास त्याचा प्रचंड आवडीचा विषय....त्यावर त्याची पकड कमालीची मजबूत होती म्हणून तर कॉलेज मध्ये हातात पुस्तक न घेता तो मुलांना इतिहास शिकवत असे.....खूपच जिज्ञासू होता अशोक....एखादा विषय निवडला की पूर्ण जाणून घेतल्या शिवाय त्याला चैनच पडत नसे....असाच वर्ल्ड वॉर हा त्याच्या आवडीचा विषय होता.....फिली किनाऱ्यावर जो मित्र राष्ट्रांनी हल्ला केला आणि युद्ध जिंकलं हे सगळं अशोकला जाणून घ्यायचं होतं...त्याच्या मते जगातील सगळ्यात उत्कृष्ठ लढाई होती ती....पण त्याच झालं असं की त्या घटनेबद्दल जेवढं सविस्तर लिहल होत ते त्या देशाच्या लायब्ररी मध्ये सुरक्षित होत....आता त्या देशाचा झालेला पराभव जगासमोर येऊ नये म्हणून त्या देशाने ती लायब्ररी लॉक केली होती.....गंमत म्हणजे फिली किनाऱ्यावर जे युद्ध झालं त्याचा इतिहास फक्त ह्या लायब्ररी मध्ये होता त्या लायब्ररीला 10 वर्षांपूर्वी आग लागून सगळे पुरावे,फोटो नष्ट झाले होते....अशोक अगदी तेव्हापासून अस्वस्थ होता....त्याला ह्या लढाई बद्दल जरा जास्तच आकर्षक होत कारण ऐकीव माहिती प्रमाणे ह्या लढाईत कुशल आखणी केली होती.....अशोक आता प्रोफेसर झाला तरी त्यांनी ह्या युद्ध घटनेवर रिसर्च चालूच होती......

एकेदिवशी त्याला आपला जुना कॉलेज मधील मित्र दीपक भेटला....क्षणभर दीपक कडे बघून अशोक ला हेवा वाटू लागला....कारण दीपक मध्ये प्रचंड बदल झाला होता...महागडी गाडी,कपडे वैगेरे घालून दीपक हा अशोक ला अचानक भेटायला आला होता ह्या अचानक भेटीचा अर्थ अशोकला काही केल्या लागतात नव्हता....तरी अशोकने दीपकचे स्वागत केले....इकडं तिकडच्या गप्पा झाल्यावर अशोकने स्वतःच विचारलं

"काय रे दिप्या एवढा मोठा कसा काय झालास??म्हणजे अचानक एवढी श्रीमंती वैगेरे"

अपेक्षित प्रश्न होता पण ह्याला दीपकने हसून उत्तर दिले

"हे बघ अशोक तू माझा खास मित्र आहे.....आता तुझ्यापासून काय लपवायच??? नाही का.....अस समज की एक चमत्कार झाला आणि माझं सगळं आयुष्य बदलून गेलं"

"चमत्कार???"

अशोकच्या ह्या प्रश्नार्थी चमत्काराला दीपकने उत्तर दिलं

"हो बाबा....फक्त शब्द म्हणून वापरत नाहीय......खरा चमत्कार....अस समज की एक जादुई दिवा हाती लागला आहे.....जो माझ्या सगळ्या इच्छा पूर्ण करतो"

दिपकच्या चेहऱ्यावरील गंभीर भाव बघून अशोकला विश्वास ठेवणे भाग होते कारण दीपकच्या चेहऱ्यावर एक वेगळाच आत्मविश्वास दिसत होता....ह्याच आधी नीट ऐकून घेतलं पाहिजे म्हणून अशोकने त्याचं सगळं बोलणे नीट ऐकायचे ठरवले.....आपणही थोडे सिरीयस आहोत हे दाखवण्यासाठी अशोक थोडा पुढे आला.........."आता नीट सांग मला काय प्रकार आहे"

दीपक सुद्धा थोडं पुढे झाला आणि म्हणाला

"माझ्याकडे एक असा दिवा आहे ज्याच्या प्रकाशात आपण आपली स्वप्ने पूर्ण करू शकतो.....हे बघ हा दिवा माझ्याजवळ कसा आला?? हे सगळं महत्वाचं नाही......तो दिवा तुला एका जुन्या घरात घेऊन जातो जिथे फक्त आणि फक्त अंधार आहे....त्यात त्या दिव्याच्या उजेडात तू तुझी मनातली इच्छा बोलून दाखवली तर ती पूर्ण होते....मी तिथून अमाप पैसा सोनं नाणे घेऊन आलोय....तुझ्या मनात जी इच्छा आहे ती तू त्या दिव्याच्या उजेडात पूर्ण करू शकतोस"

अशोक अजूनही संभ्रमित होता.....हे सगळं शक्य नव्हतं......अशोक एक प्रोफेसर होता....त्याची तार्किक बुद्धी अजूनही हे मान्य करायला तयार नव्हती....मनोमन तो दिपकला मूर्ख ठरवत होता.....

"मला माहित नाही तू हे काय सांगत आहेस?? आणि ह्या गोष्टीवर मी विश्वास कसा ठेवायचा???"

आता मात्र दिपकच्या इगो वर गोष्ट आली....त्याने एकही शब्द न बोलता आपल्या कोटाच्या खिशात हात घातला आणि एक छोट्या दगडाच्या आकाराची वस्तू अशोक पुढे ठेवली....ती वस्तू बघून अशोक चे डोळे विस्फारले....त्याने ती वस्तू हातात घेतली....सोन्याचा एक दगड होता तो....चमकदार सोनं....

"सर्वात आधी तिथून त्या जागेतून हा दगड मी उचलला होता....त्यामुळे हा दगड मी नेहमी खिश्यात ठेवतो गुडलक म्हणून"

अशोक ते सोनं न्याहाळत होता....त्याला बघून दीपक म्हणाला

"हे बघ अशोक तू माझा बालपणीचा मित्र आहेस......मला तुझी काळजी वाटत होती.....माझ्याप्रमाणे तू सुद्धा आयुष्यात काही तरी मिळवावे म्हणून तुझा पत्ता शोधत मी इथवर आलो आहे.....बाकी तुझी मर्जी"

दीपकचे हे बोलणे अशोकला खूपच आश्वासक वाटले...दीपक अगदीच स्पष्ट बोलत होता......दिपक एक चांगल्या भावनेने इथपर्यंत आला आहे......त्यामुळे त्याच्यावर एकदा विश्वास ठेवणे भाग होते

"मला काय करावे लागेल दीपक??"

"हे बघ अशोक एक दिवा तुला त्या वेगळ्या जगात पोहचवेल....तिथे गेल्यावर तुला कोणती गोष्ट हवी आहे ते तू इथे मागू शकतोस....तू तिकडून इकडे गोष्टी घेऊन येऊ शकतोस.....हा खेळ जास्त दिवस चालतो...म्हणजे तुला जे सुख हवं आहे तू ते तिथे उपभोगू शकतोस......"

"पण हा दिवा आहे कुठे नेमका???"

अशोकच्या ह्या प्रश्नावर दीपक हसला....त्याने आपल्या कोटाच्या खिशातून एक दिवा बाहेर काढला....एक रत्नजडित सोन्याचा दिवा होता तो.....त्याला बघून अशोकचे डोळे विस्फारले....त्याने तो दिवा हातात घेऊन न्याहाळायला सुरवात केली

"अरे पण हा दिवा काम कसा करतो??"

दीपकने तो दिवा आपल्या हातात घेतला आणि त्या दिव्याच्या दांड्यावर एक गोलाकार नक्षी होती तिथे बोट दाखवले

"हे बघ अशोक हो जी नक्षी आहे ना....त्यावर तू आपल्या उजव्या हाताचा अंगठा ठेवायचा....तू इथून बेशुद्ध होऊन त्या दुनियेत जाशील.....तिथे आपल्या इच्छा पूर्ण करायला तुला फक्त एक तास असेल....त्या एक तासानंतर तू परत ह्या दुनियेत येशील....एवढं सोप्प आहे हे.....मी एकदा जाऊन आलोय त्यामुळे मला परत तिथे जाता येत नाही....सो"

हे सगळं ऐकून अशोकने परत तो दिवा आपल्या हातात घेतला

"ओके म्हणजे मला एक तास आहे.....आणि माझं इथलं शरीर इथेच राहील आणि मी स्वप्नवत जगात जाईन....ते ही ह्या दिव्याच्या मदतीने"

"अगदी बरोबर आहे अशोक.....पण हे स फक्त स्वप्न नसेल तू तिथून काहीही घेऊन येऊ शकतोस.....अगदी काहीही"

दीपक ने हात पकडून अशोकला दिलासा दिला

"हे बघ अशोक.....आपण गरिबी बघितली आहे....लहानपणी तू मदत करत होतास आता मदत करायची जबाबदारी माझ्यावर आहे...."

अशोकने न काही बोलता मान डोलावली....दीपकने सगळे नियम सांगितले....मध्यरात्रीनंतर ह्या दिव्याच्या दांड्यावर जी खरवरीत लाल नक्षी आहे त्यावर आपल्या उजव्या हाताचा अंगठा ठेवायचा....तिथे गेल्यावर त्या दिव्याच्या प्रकाशात त्या खोलीत आपले स्वप्न बोलून दाखवायचे आणि तासाभरात परत यायचे असा साधा सोप्प विधी होता.....हे सगळं समजावून दीपक निघून गेला....अजूनही अशोकचे मन साशंक होते....."असलं काही असत का??....हा दिप्या मला वेड्यात काढून तर नाही गेला??....prank वैगेरे तर नसेल ना??" अस काहीसं अशोकचं डोकं चालत होत.....पण अशोकचा स्वतःच्या बुद्धीवर खूप विश्वास होता त्याला माणसं ओळखता येत होती....समोरच्याचा चेहरा त्याचे बोलणे बघून अशोक ओळखू शकत होता की हा खर बोलतोय की खोटं......पण दीपकच्या बाबतीत अशोक ठाम होता....त्याच्या एकूण बोलण्यावरून तरी वाटत होतं की तो खर बोलत आहे....शेवटी अशोक ने हे सगळं करायचं ठरवलं.....अजूनही त्याचा ह्या सगळ्यावर विश्वास नव्हताच.....त्याने ह्या सगळ्या गोष्टीवर विश्वास ठेवल्याबद्दल हसत हसत मध्यरात्रीचा अलार्म सेट केला आणि अशोक झोपी गेला

रात्री अचानक अलार्म वाजला तसे अशोक डोळे चोळत उठला.....बाजूच्या टेबलावर तो दिवा होता....डोळ्यात झोप असलेल्या जड डोळ्यांनी त्याने तो दिवा उचलला आणि दिव्याच्या दांड्यावरच्या खडबडीत नक्षी वर आपल्या उजव्या हाताचा अंगठा ठेवला.....एखादा दंश व्हावा ना....तशी तीव्र कल अशोकच्या डोक्यात गेली...वेदना खूप तीव्र होती.....पहिली प्रतिक्रिया म्हणून अशोकने हात झटकला....पण तो दिवा अशोकच्या बोटांना चिटकून बसला होता...तीव्र कल अशोकच्या अंगात पोहोचली होती...तो उभं राहून हात झटकून तो दिवा हातातून सोडवण्याचे प्रयत्न करू लागला..त्याने तो दिवा ओढून काढण्याचा प्रयत्न केला पण तो दिवा आता अशोकच्या शरीराचा एक अंग बनला होता....एक करंट लागल्याप्रमाणे अशोक तळमळत होता....अखेर एखादी उभी आलेली काठी खाली कोसळावी ना तसा अशोक धाडकन खाली कोसळला.....त्याने जेव्हा डोळे उघडले तेव्हा सगळीकडे मिट्ट काळोख होता....एवढा गडग की समोरचे काहीच दिसत नव्हते.....अशोक घामाने भिजला होता....तो लाईटचे स्विच शोधू लागला पण लांब लांब पर्यंत काहीच हाताला लागत नव्हतं....तो जसा चालत होता तेव्हा वाळलेल्या पानांची ती खर्रर्रर्रर्रर्र खर्रर्रर्रर्रर पायात वाजत होती शिवाय पानांची सळसळ आणि रातकिड्यांची किर किर दुरून येणारा तो प्राण्यांच्या पक्ष्याचा ओरडण्याचा आवाज हे सगळं ऐकून त्याला समजलं होत की तो आपल्या रूम मध्ये नाहीय......अशोक आता अजून घाबरला गडद अंधारात तो एखाद्या आंधळ्याप्रमाणे इकडे तिकडे फिरत होता.....धापा टाकत टाकत चालत असताना तो थोडा घाबरला त्याचे अंग थरथरत होते......तो त्या अंधारात
"कुणी आहे का इथे??? दीपक??? दीपक???"

अस ओरडत होता.....दूर कुठून तरी स्त्रियांचे मादक आवाज काही नाचगण्याचे आवाज येत होते.....अचानक अशोकच्या शरीरात करंट लागल्या प्रमाणे एक तीव्र वेदना झाली....शरीर ओढून उजव्या हातात एकवटल्यासारखं अशोकला वाटत होतं.....अचानक त्याच्या हाताला चिटकलेला तो दिवा पेटला.....उजेड झाला..... ह उजेड मर्यादित होता काळ्याकुट्ट अंधारात एखाद्या छोट्या दिव्याचा उजेड जेवढं दिसणे अपेक्षित होत तेवढंच दिसत होतं....अशोकने तो दिवा सगळीकडे फिरवून बघितला......काही झाडे पायात पालापाचोळा एवढंच काहीसं दिसत होतं.....बाकी सगळीकडे तो भडक अंधार होता.....आता इथून पुढे जायचं कुठे आणि कसं?? हा विचार अशोकच्या मनात येतच होता इतक्यात अचानक त्या दिव्याची जी ज्योत जळत होती ती थोडी उजव्या बाजूला झाली....अशोकने जेव्हा जेव्हा तो दिवा वेगवेगळ्या दिशेला फिरवला तेव्हा तेव्हा ती दिव्याची ज्योती एकाच बाजूला कलत होती....अशोक आता त्याच दिशेने चालू लागला.....ती ज्योत एकच साईडला झुकली होती ती एखाद्या कम्पस प्रमाणे अशोकला पुढचा रस्ता दाखवत होती.....जस जसे अशोक जवळ जात होता तस तसे मंद संगीत आणि स्त्रियांचे मादक सूर ऐकू येऊ लागले.....अशोक त्या दिव्याच्या ज्योतीचा झुकावाचा पाठलाग करत पुढे चालला होता.....गारठा वाढला होता.....समोर धुके दाटले होते....दिव्याच्या उजेडात ते धुके अजून गूढ वाटत होते.....एका ठिकाणी येऊन अशोक थबकला.....समोर एक दगडी मजबूत बांधणीचे गेट होते.....भिंत उंच होती......अशोकच्या हाताला जो दिवा चिटकलेला होता तो त्याने उंच केला जिथपर्यंत प्रकाश जात होता तिथपर्यंत उभी आडवी ती भिंत पसरली होती.....पण हा दगड काळा नव्हता लाल होता....एखाद्या मौल्यवान लाल दगडावर उजेड पडल्यावर जसा चमकतो तसा तो लाल दगड चमकत होता....अशोक त्या दगडी भिंतीच्या दरवाज्यातून आत जाऊ लागला......विचित्र होती ही जागा.....एखाद्या दुसऱ्या दुनियेत असल्यासारखी.....इथली जमीन थोडी लालसर होती....जमीन थोडी मऊ होती म्हणजे पाय ठेवल्यावर ही जमीन हलकीशी दबत होती....अशोक थोडासा घाबरला होता....इथे येऊन त्याला 20-25 मिनिटे तर झाली होती....अजून 40 मिनिटे त्याच्याजवळ होती.....अशोक चालत होता एका ठिकाणी त्याने अंधारात दिवा फिरवला आणि तो दचकला.....प्रेतांची रास लावली होतो तिथे....आणि मुख्य म्हणजे प्रत्येकाच्या हाताला अशोकच्या हाताप्रमाणे दिवा चिटकलेला होता..पण ते सगळे दिवे विझले होते...एकमेकांवर लाकडे रचून ठेवतात ना तशी ती प्रेते एकमेकांवर रचून ठेवली होती.....ते दृश्य बघून अशोक पुरता किंचाळला.....स्वतःविषयी त्याला भीती वाटली......तो घाबरत त्या दिव्याच्या उजेडात चालू लागला......समोर एक दरवाजा दिसत होता त्यातून उजेड दिसत होता....त्या दरवाज्यातून आत जावे का?? अशोक प्रचंड घाबरला होता....अशोक च्या मागे त्या दिव्याच्या उजेडाची त्याचीच सावली त्याच्या मागे चालत होती.....अचानक त्या सावलीची हालचाल अशोकला जाणवली.....ती सावली आकार घेत होती......हे बघून अशोक अजून घाबरला.......तो जवळपास धावत धावत त्या दरवाज्या जवळ जाऊ लागला....अचानक त्याच्या कानात ऐकू येऊ लागला एक आवाज "४४" हा आवाज सतत ऐकू येऊ लागला....सोबत त्या समोर दिसणाऱ्या घरातून माणसाचे आवाज येत होते.....अशोक जवळपास धावतच त्या मोठ्या दगडी वाड्यात शिरला.....लहान लहान 10×10 च्या खोल्या होत्या त्या.....तिथून वेगवेगळे आवाज येत होते.....त्या व्हरांड्यात हाताला दिवा चिटकलेली चालत आपल्या रूम शोधत चालत होती......काहींची अवस्था अशक्त त्यांना चालता सुद्धा येत नव्हतं....एखाद्या झोंबी प्रमाणे ते दिव्याच्या उजेडात रूम शोधत चालले होते.....काही लोक खाली कोसळले होते आणि ते झोंबी सारखे चालणारे लोक त्यांच्या अंगावर पाय देऊन चालत होते.....आजूबाजूचे ते लाल वातावरण एखाद्या नरका सारखे होते.....पण आत दरवाजे नसलेल्या खोलीत खरा स्वर्ग होता.....सोन्याची नाणी वेचणारे तरुण.....काही खोल्यात सुंदर नग्न स्त्रिया....काहींचे चेहरे एखाद्या अभिनेत्रीशी मिळते जुळते.....काहीजण रंगीत खोलीत उंची दारू पीत होते......म्हणजे ज्या ज्या गोष्टी ते खऱ्या आयुष्यात भोगू शकत नव्हते त्या त्या गोष्टी ते लोक इथे पूर्ण करत होते.....मंद दिव्याच्या उजेडात अशोक ही दुनिया बघून घेत होता....प्रत्येक खोलीत प्रत्येक जण अशी अशी स्वप्ने पूर्ण करून घेत होते की जी फक्त स्वप्नवत होती....अशोक जस जसा पुढे जात होता तस तस त्याच्या मनातील लोभ वाढत होता....त्या सुंदर स्त्रिया,ते अमाप सोनेणाने बघून अशोक पुरता भारावून गेला होता.....त्याच्या हे लक्षात येत नव्हतं की खाली निपचित पडलेल्या मानवी देहावरून तो चालत जात आहे.....अखेर चालत चालत तो पोहोचला रूम नंबर ४४ जवळ.....एक लाल भडक दगडांची छोटी खोली... .अशोक त्या खोलीत पोहोचला त्याने एकवार आपल्या अंगठ्याच्या चिटकलेल्या दिव्याकडे बघितलं.....आता तो आपल्या आयुष्यातील इच्छा पूर्ण करू शकणार होता......त्याने आधीच काहीतरी ठरवलं होतं......त्यानुसार त्याने तो दिवा समोर धरला आणि डोळे बंद करून मनातील इच्छा बोलू लागला..........(क्रमशः)

लेखन :- शशांक सुर्वे

Marathi horror story -Kasara Ghat,Maharashtra

d4donkadon@gmail.com (Unknown) — Wed, 29 Apr 2026 03:28:00 -0700

Marathi horror story -Kasara Ghat,Maharashtra

सह्याद्रीच्या कुशीत वसलेला... दिवसा निसर्गसौंदर्याने नटलेला कसारा घाट... रात्रीच्या वेळी मात्र एखाद्या अजस्त्र अजगरा समान भासतो...

संपूर्ण आयुष्यात एकदाच अनुभवलेली ती रात्र आठवली की आज पण माझ्या मनात धडकी भरते..

शुक्रवारचा संपूर्ण दिवस ऑफिसच्या कामात घालवल्यानंतर, शनिवार आणि रविवार गोव्यात मनसोक्त आनंद लुटण्याचे आम्ही निश्चित केले होते.... रात्रीचा प्रवास करून पहाटेपर्यंत गोव्यात पोहोचलो, तर मजामस्तीसाठी पूर्ण दोन दिवस आणि एक रात्र मिळणार होती.... सर्व मित्र गोळा होता होता रात्रीचे दहा वाजून गेले... ट्रिप साठी आवश्यक असलेल्या साहित्याची खरेदी आटोपल्यानंतर, मी, राजेश, किरण आणि संदेश हे आम्ही चार जिवलग मित्र ३१ डिसेंबरचा उत्सव गोव्यात साजरा करण्याच्या इराद्याने टाटा नेक्सॉन मधून गोव्याच्या दिशेने रवाना झालो...

आकाशात ढगांची दाटी झालेली होती, त्यामुळे चंद्राचा प्रकाशही जमिनीपर्यंत पोहोचत नव्हता...

आम्ही गोव्याच्या स्वप्नात दंग होतो.. गाडीच्या काचा बंद होत्या, आत गाणी सुरू होती आणि बाहेर घनघोर अंधार आपले साम्राज्य पसरवत होता...

गाडीचे Steering माझ्या हातात होते... रात्रीचे बारा होते.. आणि आम्ही इगतपुरी मागे टाकून घाटाच्या त्या सर्पाकृती वळणांना भिडलो... तो रस्ता म्हणजे जणू मृत्यूशी चाललेला लपाछपीचा खेळच...

डाव्या हाताला आकाशाला भिडणारे अक्राळविक्राळ पहाड आणि उजव्या बाजूला काळजाचा ठोका चुकवणारी पाताळा पर्यंत जाणारी खोल दरी...

एक गोष्ट मात्र मनाला अस्वस्थ करत होती.. घाटातील तो संपूर्ण रस्ता धुक्याच्या एका गूढ, धूसर आणि थंडगार आच्छादनाने वेढलेला होता... ते धुके केवळ निसर्गाचा भाग वाटत नव्हते, तर जणू एखाद्या अमानवी शक्तीने संपूर्ण परिसराला कवेत घेण्यासाठी पसरवलेले जाळे भासत होते...

हेडलाईटचा प्रकाश त्या धुक्याला छेदत वेगाने पुढे सरकत होता..

आम्ही अर्ध्याहून अधिक घाट ओलांडला असेल..

अचानक, एका तीव्र वळणावर गाडीच्या मागच्या बाजूला एक आवाज झाला आणि गाडी एकाएकी व्हायबल झाली....

स्टिअरिंग माझ्या हातातून निसटता निसटता राहिले...

"अरे बापरे! काय झालं?" संदेश ओरडला...

"काही नाही, टायर बर्स्ट झालंय वाटतं," मी वैतागून म्हणालो...

मी अत्यंत सावधगिरीने गाडी रस्त्याच्या डाव्या कडेला उभी केली. मध्यरात्रीचे साडेबारा वाजून गेले होते... गाडीतून खाली उतरताच आजूबाजूचा निबीड अंधार आणि रातकिड्यांचा कर्कश आवाज जणू अंगावर धावून येत असल्याचा भास होऊ लागला... वातावरणात एक अनामिक भीती दाटलेली होती... दरम्यान, टायर बदलण्यासाठी माझ्या तिन्ही मित्रांनी पुढाकार घेतला आणि ते कामाला लागले...

"ठीक आहे, तुम्ही बघा टायरचं... माझं डोकं फिरलंय," मी म्हणालो...

ट्रिपच्या सुरुवातीलाच असे काही घडल्यामुळे मी चिडलो होतो... मला कशाची तरी ओढ लागली होती....

डिकीमधून मी व्हिस्कीची बाटली आणि ग्लास बाहेर काढला...

मी गाडीपासून काही अंतरावर, रस्त्याच्या उजव्या बाजूला असलेल्या दरीच्या जुन्या दगडी कठड्यावर जाऊन विसावलो... सभोवताली अथांग काळाकुट्ट अंधार साम्राज्य पसरवून होता... माझ्या अगदी लगत हजारो फूट खोल दरी आ वासून उभी होती.. तिथून येणारा वाऱ्याचा सुसाट आवाज एखाद्या रडणाऱ्या स्त्रीच्या आक्रोशासारखा भासत होता... चंद्र पूर्णपणे ढगांच्या आड दडल्यामुळे दृष्टीपथात काहीच येत नव्हते...

मी पुन्हा गाडीच्या दिशेने नजर वळवली... पार्किंग लाईटचा तो मंद प्रकाश आजूबाजूला पसरलेल्या दाट धुक्याला अधिकच रहस्यमय बनवत होता... गाडीच्या मागील बाजूस मोबाईलच्या प्रकाशात त्या तिघांची टायर बदलण्याची घाई सुरू होती... त्यांच्या हसण्या खिदळण्याचे आवाज शांतता भेदत माझ्या कानावर पडत होते...

अंगाला टोचणारा गार वारा झोंबू लागला, तसे मी बाटलीचे टोपण उघडले.... स्कॉचचा तो हवाहवासा वाटणारा सुगंध वातावरणात दरवळला.... मी घाईघाईने पहिला पेग तयार करून त्याचा एक घोट घेतला.... दारूचा तो घोट घशाखाली उतरताच शरीरात उबदारपणा जाणवू लागला आणि मनाला थोडा आधार मिळाला... एक एक घोट घेत मी सभोवतालचा कानोसा घेऊ लागलो.... मधूनच एखादा अवजड ट्रक रस्त्यावरून धडधडत निघून जात होता, मात्र तो गेल्यानंतर पुन्हा तोच भयाण सन्नाटा सर्वत्र पसरत होता....

पाहता पाहता मी दुसरा पेग संपवून तिसरा भरला... इतक्यात दरीच्या बाजूने खालून काहीतरी आवाज आल्याचा मला भास झाला.... मी लगेच मोबाईलचा फ्लॅश सुरू करून त्या दिशेने प्रकाश टाकला, परंतु त्या अंधुक प्रकाशात काहीच दिसणे शक्य नव्हते.... कदाचित निसर्गानेच माझ्या मनातील अस्वस्थता ओळखली असावी... कारण त्याच क्षणी चंद्राला झाकणाऱ्या ढगांनी आपली जागा सोडली आणि चंद्र पुन्हा लख्ख प्रकाशाने उजळून निघाला...

त्या शीतल चांदण्यात आता खालील दरी स्पष्ट दिसू लागली होती. तिथे फक्त दाट झाडी पसरलेली होती.... मी वाकून खाली नीट न्याहाळण्याचा प्रयत्न करत होतो, तेवढ्यात अचानक कोणातरी माझ्या खांद्यावर हात ठेवला...

मी दचकून मागे पाहिले, तर तो राजेश होता....

"काय रे, आटोपलं का काम?" मी स्वतःला सावरत हातातील ग्लास एका घोटात रिकामा केला आणि बाजूला ठेवत त्याला विचारले...

"चाललंय त्यांचं काम... मलाही मद्यपानाची तीव्र इच्छा झाली, म्हणून तुझ्याकडे आलो," तो माझ्या शेजारी बसला. त्याचा आवाज विलक्षण जड आणि थकलेला वाटत होता...

"काय? मद्यपानाची इच्छा झाली? हा हा हा... कुठून सुचतात तुला असे शब्द? अन् असा धापा का टाकतोयस? एका टायरच्या कामातच दमलास की काय?" टायरचे नट काढताना तो थकला असावा, असा तर्क करून मी हसत हसत त्याला विचारले...

"हम्म्म... लवकर एक पेग बनवून दे, घशाला कोरड पडली आहे," तो अतिशय कोरड्या आवाजात म्हणाला...

मी आश्चर्याने त्याच्याकडे पाहत आम्हा दोघांसाठी एकेक पेग तयार केला. त्याने समोरचा पेग एका दमात रिकामा केला...

"अजून एक..." रिकामा ग्लास पुढे करत तो म्हणाला...

दुसरा पेग हातात घेताना त्याने चुकूनही माझ्या नजरेला नजर दिली नाही... ग्लास घेताना जेव्हा आमचे हात एकमेकांना स्पर्शले, तेव्हा माझ्या अंगावर सरसरून काटा आला... त्याचे हात बर्फासारखे थंडगार पडले होते.. तो एकटक दरीतील त्या गडद अंधाराकडे न्याहाळत होता... दरम्यान, चंद्राला ढगांनी पुन्हा एकदा आपल्या दाट आच्छादनाखाली घेतले होते... नशेत मी त्याच्या या विचित्र वागण्याकडे फारसे गांभीर्याने पाहिले नाही...

माझे चार पेग होत आले होते, त्याचे दोन....

अचानक गाडीकडून संदेशचा आवाज आला, "अरे निघायचं का? झालंय काम"

"चल राजेश... निघू आता.. उद्या आणि परवा गोव्यात हेच करायचे आहे.." बोलत मी चौथा पेग संपवून सर्व लवाजमा उचलला...

राजेश मात्र हातात रिकामा ग्लास पकडून दरीकडे बघत तिथेच बसून होता...

"राजेश आवर पटकन... गाडी तुलाच चालवायची आहे.. माझे चार पेग झालेत त्यामुळे मी आता मस्त झोपणार आहे.." बोलत मी त्याला गाडीकडे लवकर येण्याची खूण केली आणि स्वतः गाडीपाशी आलो...

किरण आणि संदेश मागच्या सीट वर बसून आमच्या येण्याचीच वाट बघत होते...

मी पुढच्या सीट वर जाऊन बसलो...

गाडीच्या आजूबाजूला धुके वाढायला लागले होते.. मी डोळे बंद करून डोके मागच्या बाजूला टेकवले आणि राजेशची वाट बघत पडून राहिलो..

"राजेश ची कशी मजा आली ना.. घोड्यावर बसवून सगळे काम त्याच्याकडूनच करून घेतले.." मागे दोघे जण एकमेकांच्या हातावर टाळ्या देत बोलत होते..

दोन मिनिट झाले असतील..

"राजेश ला आवाज द्या रे.. अजून का येत नाहीय.. एक तर आजूबाजूला सगळीकडे धुके दाटून आले आहे..काहीच दिसत नाहीय..." मी वैतागत बोललो...

"येईल रे लघवीला गेला आहे तो... त्याला घोड्यावर चढवून त्याची चांगली हौस केली आम्ही.." संदेश म्हणाला आणि किरण कडे बघत दात काढू लागला..

तेवढ्यात माझ्या शेजारच्या खिडकीवर टकटक झाली... बाहेर राजेश उभा होता...

"काय रे, तू नाही चालवणार का गाडी?" राजेशने विचारले...

"नाही रे, मला चढलीये थोडी... तुला बोललो होतो ना कि तूच बस ड्रायव्हिंगला," मी त्याच्याकडे बघत बोललो...

राजेश ड्रायव्हिंग सीटवर जाऊन बसला आणि त्याने गाडी सुरू केली...

थोड्याच वेळात आम्ही घाट उतरून खाली आलो, समोर काही अंतरावरच पोलिसांनी नाकाबंदी केलेली होती...

चेकपोस्टवर पोलीस प्रत्येक गाडी थांबवून ब्रीथ अनालायझर ने तपासणी करत होते...

माझे धाबे दणाणले...

"राजेश, आता आपण गेलो.. चांगलाच फाईन लागणार आहे आज... मी तर फुल आहेच आणि तू पण दोन लार्ज पेग मारलेत.. त्यात मागच्या एकालाही गाडी चालवता येत नाही.. " मी घाबरून त्याला म्हणालो...

राजेशने माझ्याकडे वळून एक विचित्र स्मितहास्य केले...

त्याचे डोळे एकदम स्थिर होते...

"तू झोप आता.. तुला खरंच जास्त झाली आहे.." तो माझ्याकडे बघत म्हणाला..

तेवढ्यात गाडी बे्रिकेट्स जवळ पोहोचली होती...

पोलीस जवळ आले...

एका हवालदाराने राजेशच्या तोंडासमोर मशीन पकडले...

"फुंका यात," तो जरा कडक आवाजात बोलला...

राजेशने मशीनमध्ये जोरात फुंकर मारली... मी श्वास रोखून धरला होता....

पण मशीनवर 0.00 रीडिंग आले.... हवालदाराने तीच कृती मशीन बदलून अजून दोनदा करण्यास सांगितले.. पण प्रत्येक वेळी रीडिंग झीरो च येत होते...

"आयला, मुलं मुलं निघालात.. काच खाली केल्या केल्या आतून दारूचा वास आला पण ड्राइवर मात्र नील... अरे अभिमन्यू कुठे या कौरवामध्ये अडकला आहेस..पुढे जाऊन तू पण पिऊ नकोस.. सगळीकडेच चेकिंग सुरू आहे..." पोलीस हवालदार राजेश कडे बघत हसत हसत बोलला आणि त्याने आम्हाला जाण्याची खूण केली...

गाडी थोडी पुढे गेल्यावर मी सुटकेचा नि:श्वास टाकला, पण माझ्या डोक्यात चक्रावून टाकणारे विचार सुरू झाले...

"काय कमाल आहे... राजेश, तू आत्ता माझ्यासोबत बसून दोन लार्ज पेग प्यायलास, तरी मशीनमध्ये कसं काय आलं नाही? माझी तर आपण ड्रंक अँड ड्राइव्ह मध्ये पकडले जाणार या भीतीनेच उतरून गेली होती.." मी विचारले..

गाडीत शांतता पसरली. राजेशने गाडी अचानक रस्त्याच्या कडेला थांबवली... त्याने माझ्याकडे बघितले, त्याचा चेहरा पांढरा पडला होता..

"काय बोलतोयस तू? मी कधी पिलो तुझ्या बरोबर?" राजेशने विचारले...

माझे डोके सुन्न झाले होते...

"अरे, असे काय विचारतो आहेस... टायर बदलताना तू आला होतास ना माझ्याकडे कठड्यावर? आपण दोघं सोबत प्यायलो.."

माझे बोलणे ऐकून मागे बसलेले किरण आणि संदेशही चमकले....

संदेश ओरडला, "वेडा झालास का? आम्ही तिघे पण टायर बदलत होतो... राजेश आमच्यासोबतच होता.... खरे तर तोच टायर बदलत होता.. आम्ही फक्त उभे होतो.... त्यामुळे तो एकदाही गाडीपासून लांब जाण्याचा प्रश्नच नाही.."

"तुम्ही तिघे मिळून माझी टिंगल करत आहात का?" मी त्यांच्या वर चिडत विचारले...

"नाही रे.. खरंच सांगत आहोत.. तू बाटली घेऊन गेला आणि आम्ही राजेश ला तो कसा गाडी चालवण्यात तुझ्या पेक्षा जास्त हुशार आहे असे म्हणून हरभऱ्याच्या झाडावर बसवले... तेव्हा त्यानेच टायर बदलले.. आम्ही फक्त त्याला जे हवे ते देत होतो.." किरण दात काढत म्हणाला..

माझ्या पायाखालची जमीन सरकली... शरीरातून एक थंड लहर धावून गेली.... जर राजेश माझ्यासोबत नव्हता, तर मग तो कोण होता? तो हुबेहूब राजेशसारखाच दिसत होता, त्याचे कपडे, त्याची शरीरयष्टी... पण त्याचे हात बर्फासारखे गार होते...

मी ज्याला दारू पाजत होतो, जो माझ्या शेजारी बसून दरीकडे बघत होता, तो राजेश नव्हता... मग तो कोण होता? घाटातल्या त्या भीषण काळोखात माझ्यासोबत बसून कोणीतरी दुसरेच दारू पित होते....

खरेतर विचाराने माझे डोके सुन्न झाले होते.. मी राजेश ला निघण्याची खुण केली.. तिघेही मला जरा जास्तच झाली या आविर्भावात एकमेकांना टाळ्या देऊन हसत होते..

गाडी वेगाने गोव्याच्या दिशेने निघाली होती..

मी घाबरून मागे वळून पाहिले.. ज्या घाटातून आम्ही खाली आलो होतो, तिथे फक्त दाट धुके आणि भयाण शांतता होती...

त्या रात्री कसारा घाटाने मला त्याच्या एका अतृप्त रहिवाशाची ओळख करून दिली होती...

समाप्त...

©® लेखक: रूद्रदमन

झोपडी... -Jhopadi -Marathi horror story

d4donkadon@gmail.com (Unknown) — Wed, 29 Apr 2026 03:15:00 -0700

झोपडी... -Jhopadi -Marathi horror story

©® लेखक: रूद्रदमन

8265077252

आज जी कथा मी तुमच्या समोर सादर करत आहे... ही गोष्ट आहे शिवापूर गावाची..
ब्रिटिश काळा मध्ये गावा जवळून वाहणाऱ्या नदीवर मातीचे मोठे धरण बांधले गेले होते.. धरण क्षेत्रात येत असल्यामुळे गाव स्थलांतरीत करण्यात आले.. पहिल्या जागे पासून जवळच असलेल्या पडीक जमिनीवर गाव पुन्हा वसवले गेले होते.. त्याच गावातील ही एक घटना आहे..
नवीन गावा तून शहरात जायचे असेल तर धरणा वरून जावे लागत असे.. धरणा वरून दोन गाड्या जातील असा रस्ता होता..
धरण ओलांडले की एक किलोमीटर पडीक जमीन होती.. कायम च्या दलदली मुळे त्या परिसरात काटेरी झाडा चे जंगल माजले होते..... रस्त्याच्या कडेने काही जुनी झाडे होती... तो जुन्या गावाच्या बाजूचा परिसर होता.. ते काटवन ओलांडले की लगेच स्टेट हायवे लागत होता.. तिथून शहर फक्त तीन किलोमीटर होते....

"अहो उठा आता, दिवस उजाडला आहे केव्हाच.. तुम्हाला आज गहू घेऊन मार्केट ला जायचय.." समाधानची बायको त्याला हलवत बोलत होती..
रात्री उशिरा पर्यंत कांद्याला पाणी भरून आलेला समाधान,"थांब उठतो ग, तसाही धान्याचा लिलाव पार एक वाजता सुरू होतो.."
म्हणत परत अंगावर गोदढी ओढून झोपला होता..
"कालच सोनू च्या शाळेतून निरोप आला आहे, परवा पर्यंत फी भरा नाही तर सोनूला परीक्षेला नाही बसू देणार, एव्हढे लक्षात ठेवा फक्त," म्हणत समाधान ची बायको घर कामात मग्न झाली..
सूर्य बराच वर आल्यावर समाधान ने उठून सकाळचे कार्यक्रम उरकून घेतले.. आणि चहा घेत, " स्वयंपाक आवर पटकन अजून गाडीत गोण्या टाकायच्या आहेत.. मी बैलांना अजून एक वैरण टाकून येतो." असे म्हणत गोठया कडे निघून गेला..

बरोबर दहा वाजता न्याहारी करून समाधान शहराच्या दिशेने धाण्याने भरलेली बैलगाडी घेऊन निघायच्या तयारीतच होता, की समोरून जाणारा एक टमटम वाला त्याला बघून म्हणाला," कोणत्या तरी व्यापाऱ्याच्या घरी मयत झाले आहे.. मार्केट सकाळी बंद आहे, दुपारी चार नंतर सुरू होईल.. आता जाऊन काही फायदा नाही उगाच अडकून पडशील.."

शहर काही जास्त दूर नव्हते.. मोजून सहा किलोमीटर चा रस्ता.. धरण ओलांडले की चार किलोमीटर.. दुपारून जायचे निश्चित करून त्याने बैल सोडले...
दुपारी तीन च्या दरम्यान त्याने गाडी गळा घातली आणि निघाला.. चार च्या आस पास तो मार्केट ला पोहोचला.. मार्केट पूर्ण भरलेले होते.. मुंगी घुसायला जागा शिल्लक नव्हती.... सकाळी बंद चा परिणाम..
बैलगाडीच्या लाईनीत सर्वात शेवटी कशी तरी जागा करून त्याने गाडी लावली.... बैलं सोडून गाडीत बरोबर आणलेली वैरण बैलांना टाकली आणि लिलाव काय संध्याकाळ शिवाय येत नाही म्हणून घोंगडी आंथरून गाडी खालीच पडला..

लिलाव त्याच्या गाडी पर्यंत येण्यात संध्याकाळ झाली.. भाव पण चांगला भेटला म्हणून तो खूश होता.. व्यापाऱ्याला माल मोजून द्यायला आणि पैसे घ्यायला नऊ वाजले होते... पैसे आणि सोनू साठी खायला घेऊन त्याने बैलांना गावाच्या दिशेला हाकले... मार्केट च्या बाहेर आल्यावर अंधार अजूनच जाणवू लागला होता.. बैलांना रस्ता ओळखीचा असल्या मुळे अंधारात ही ते त्यांच्या गतीने पळत होते.. त्या शांत वातावरणात बैलांच्या गळ्यातील घुंगरांचा आवाज चहुदिशेला जात होता...

"अजून चंद्र कसा निघाला नाही" , स्वतःशीच बोलत आजूबाजूला बघत समाधान लवकरात लवकर घरी पोहोचण्या साठी बैलांना अजून हाकायला लागला.. म्हणता म्हणता हाइवे संपला आणि सवयी प्रमाणे बैल काट वणा मधल्या रस्त्याला लागले होते..
"सोनू मी खायला घेऊन येईल ही वाट बघत जागीच असल, ती झोपण्याच्या आत घरी पोहोचले पाहिजे" याच विचारात तो गाडी हाकत होता.. काटवनाचा अर्धा रस्ता त्याने पार केला होता तेव्हढ्यात बैल कशाला तरी दचकले आणि जागेवर थांबले.. काही साप वगैरे असेल असा विचार करून त्याने परत बैलांना दटवण्याचा प्रयत्न केला.. पण बैल काही हालत नव्हते.. पुढे जू धरून त्यांना पुढे ओढण्यासाठी तो खाली उतरला आणि गाडीच्या पुढच्या बाजूला निघाला. तोच त्याची नजर.. रस्त्याच्या कडेला असलेल्या झाडा जवळ गेली.. तिथे एक जुनाट झोपडी सारखे काही तरी दिसत होते..
" अरे ही झोपडी इथे कधी उभी राहिली.. माझ्या पाहण्यात तर इथे कधीच झोपडी नाही आली" स्वतः शिच बोलत त्याने अजून निरखून बघितले... तर त्याला झोपडी च्या शेजारी कोणी तरी बसलेले दिसले... कोण आहे हे बघण्यासाठी तो अजून थोडासा पुढे गेला.. त्याने बघितले की ती एक म्हातारी असल्यासारखी दिसत होती..अंधार खूप असल्यामुळे तिचा चेहेरा दिसत नव्हता.. फक्त खाली बसून गुढग्यावर हनुवटी टेकवून ती तिचे लालसर डोळे त्याच्यावरच रोखून बघत होती.. तेव्हढ्यात धरणाच्या दिशेने एक मरतुकडे कुत्रे धावत आले आणि त्या झोपडी कडे बघून भयंकर भुंकायला लागले होते... समाधान च्या मनात संशयाची पाल चुकचुकली होती..तो गाडीच्या पुढे गेला आणि बैलांना ओढू लागला.. मालक पुढे आल्याने बैलांना धीर आला ते पण चालू लागले.. कुत्र्याच्या भुंकण्याचा आवाज अजूनच वाढला होता.. त्याचे मन अस्वस्थ झाले होते.. त्याला लवकरात लवकर तिथून दूर जायचे होते.. ती म्हातारी आणि झोपडी ओलांडून थोडा पुढे गेल्यावर त्याला हायसे वाटले.. पण त्याचे ते समाधान जास्त वेळ टिकले नाही.. पुढच्या क्षणात त्याला त्याच्या मागे पाय खरकत कोणी तरी चालत असल्याचा आवाज यायला लागला.. त्याची जवळ पास बोबडीच वळली होती..त्याचे हृदय जोरात धडधडत होते, आता त्याच्या पावलांचा वेग वाढला होता...
"थांब, मागे ये.. इथे माझ्या समोर." मागून ती म्हातारी घोगऱ्या आवाजात त्याला म्हणाली .. तिचा आवाज इतका थंड होता की समाधान च्या अंगावर काटा आला होता.. त्याचे पाय जागेवरच थिजले.. प्रयत्न करून ही तो पुढे जाऊ शकत नव्हता..
" कोण आहे तू नक्की आणि इथे काय करते आहेस?" समाधान मोठ्या मेहनतीने उसने आवसान आणत बोलला..
"कळेल सर्व कळेल, मागे बघ, इकडे ये, तू कितीही प्रयत्न केला तरी पुढे जाऊ शकत नाही." त्या म्हातारीने त्याला आदेश वजा सूचना केली होती....

समाधान कडे इतर कोणताच पर्याय नसल्याने बैलांच्या समोरून बाजूला होत तो मागे जाण्यासाठी वळला.. म्हातारी बैलगाडीच्या अगदी मागेच उभी होती..पाठीवर कुबड निघालेली ती म्हातारी वाकून भयानक नजरेने त्याच्या कडे बघत होती.. तिचे केस पूर्णपणे पांढरे होते, चेहेऱ्यावरील त्वचा थेट हाडांना चिकटलेली होती.. तिच्या चेहऱ्यावर असलेले भयानक भाव तिच्यातील अमानवी अस्तित्वाचे संकेत देत होते. तिच्या लालसर डोळ्यांतून एक प्रकारची क्रूरता आणि भय व्यक्त होत होते. तिने एक जीर्ण, फाटलेली साडी घातलेली होती.. तिच्या हातात एक मोठी लाकडी काठी होती.. जिच्यावर बरेच नक्षीकाम केले ले दिसत होते.. तिच्या भोवती पसरलेला धूर तिच्या अस्तित्वाचे भयानक रूप आणखी ठळक करत होता.
समाधान ची दातखिळी बसते की काय अशी परिस्थिती झाली होती.. इकडे बैल गाडी घेऊन गावाकडे पसार झाले होते.. तो घाबऱ्या नजरेने बैलगाडी गेलेल्या दिशेला बघत, इच्छा नसताना ही तिच्या समोर जाऊन उभा होता..
"विकले का धान्य?" ती घोगऱ्या आवाजात बोलली.. बोलता बोलता तिच्या तोंडातून लाळ उडून समाधानच्या चेहऱ्यापर्यंत आली होती..

ती हाताने पुसत तो कसा बसा बोलला,"होय विकले, मला घरी जाऊ दे माझी मुलगी माझी वाट पाहत असेल, अगोदरच मला खूप उशीर झाला आहे....."
"तुझे घर?" म्हातारीने हसत विचारले. त्या हसण्यात एक छद्मीपना होता.."तू तिथे परत कधीच जाणार नाहीस. आता तू कायम इथेच राहणार माझ्यासारखाच..."

समाधानला असे वाटले जणू त्याचे पाय जमिनीला घट्ट बांधले गेले आहेत. "मला जाऊ दे," त्याने विनवणी केली. "मला माझ्या कुटुंबाकडे जायचे आहे, तू आहेस कोण आणि मी काय केले आहे तुझे..."
त्याच्या शब्दांकडे दुर्लक्ष करत म्हातारीने त्याचा हात पकडला आणि त्याला झोपडी कडे घेऊन निघाली...
"खूप दशकानंतर आज ही रात्र आली आहे.. तुला माझ्या देवानेच पाठवले आहे माझ्या सुटके साठी.. आता फक्त थोडा च वेळ, माझी जागा तू घेणार आणि मग मी मुक्त होवून अमर होणार.." म्हातारी चालता चालता भेसूर हास्य करत बोलत होती..

समाधान भीतीने गोठून गेला होता.. आजूबाजूला काळोख आणखी गडद झाला होता. पण त्याला म्हातारीचा चेहरा स्पष्ट दिसत होता. "मला सोड मी तुझ्या पाया पडतो." असे म्हणत समाधान ने हाताला हिसका देत मागे पळायचा प्रयत्न केला, पण त्याचे पाय जड झाले होते. तो धावण्याचा प्रयत्न करत होता, पण जणू त्याच्या पायात बेड्या पडल्या होत्या. त्याच वेळी त्याच्या मनात त्याच्या कुटुंबाची आठवण आली. त्याच्या मुलीचा गोड हसरा चेहरा, त्याच्या बायकोचे प्रेमळ हास्य... हे सर्व तो गमावनार होता...
"नाही, नाही!" तो हताश होऊन ओरडत राहिला, पण त्या म्हातारीच्या हसण्याच्या आवाजा पुढे त्याचा आवाज दाबून गेला होता..
ते आता झोपडीच्या समोर पोहोचले होते.. ती तसाच हात पकडुन त्याला ओढत झोपडीत शिरली, तिला कुबड असल्यामुळे ती विनासायास मध्ये गेली.. पण झोपडीच्या वरचा भाग समाधान च्या डोक्याला फटकन लागला होता.. तो त्या फटक्याने कळवळला....
झोपडीत प्रवेश करताच समाधानच्या हृदयाची धडधड वेगाने वाढू लागली होती. झोपडीच्या आतला अंधार त्याच्या भोवतालचा काळोख अधिक गडद करत होता. त्या अमानवी काळोखाला डोळे सरावले तेव्हा त्याने आजूबाजूला बघितले.. ती जुनी, पडीक झोपडी होती, जिच्या भिंतींवर शेवाळ पसरलेले होते आणि तिथे एक विचित्र उग्र वास पसरलेला होता, जो ओली माती आणि कुजलेल्या झाडांच्या मिश्रणासारखा होता.

"समोर बस इथे, आता तुझ्या आयुष्याची खरी सुरवात होणार आहे.. इतके दिवस मनुष्याचे व्यर्थ जिने जगलास.. इतके आयुष्य फुकट खर्ची घातले, आता तुझे नशीब पालटले आहे . आता तू अंधाराच्या राजाचा उपासक होणार आहेस.. तुला आता इथून पुढे इथेच राहून याला खुश ठेवायचे आहे.. हा जर तुझ्यावर खुश झाला तर.. परत तुझ्या सारखेच कोणाला तरी पाठवून देईल.. आणि मग तू पण माझ्यासरखा मुक्त होशील कायम स्वरुपी अमर होऊन.." म्हातारीने बोलत बोलत एका मूर्ती वरून कपडा हटवला आणि जोर जोरात हसायला लागली..
समाधान ने पाहिले, समोर एक जुनी काळया पाषाणात कोरलेली मूर्ती ठेवलेली होती. मूर्तीचे डोळे जणू काही थेट त्याच्यावरच रोखले होते, ती एक भयानक दृष्टि ने पाहणारी शैतानाची मूर्ती होती.. जिचे दात धारदार आणि चेहरा विकृत होता. त्या मूर्तीच्या भोवती विळखा मारून बसलेले साप दिसत होते, आणि तिच्या खाली रक्ताचे थिजलेले थारोळे जमा झालेले होते.
मूर्ती बघून समाधान ची पाचावर धारण बसली..
त्याने म्हातारी कडे बघितले..
म्हातारीच्या डोळ्यांमध्ये एक प्रकारचा वेडेपणा झलक होती. ती अजूनही तेच भेसूर हसत होती, जणू तिच्या चेहऱ्यावरून एक भयानक सत्य प्रकट होत होते.

समाधान डोके गच्च पकडुन बसला , त्याला अजूनही वाटत होते की हे स्वप्न असावे... म्हातारीने तिच्या हातातील काठी त्या मूर्ती समोर ठेवली.. आणि एक हात त्याला लावत आणि दुसरा हात मूर्तीला लावत मंत्र म्हणायला सुरुवात केली होती ...तिच्या ओठातून बाहेर पडणाऱ्या शब्दांत एक दुष्ट जादू दडलेली होती. झोपडीतील वातावरण थंडगार झाले होते, इतके की समाधानच्या अंगावर काटा आला होता. एका क्षणी म्हातारीचा आवाज अजून वाढला, तिने हात आकाशात उंचावले, आणि तेव्हा एक विचित्र प्रकाश मूर्तीभोवती दिसू लागला होता. झोपडीच्या कोपऱ्यां मध्ये इतका वेळ लपून बसलेल्या काळ्या सावल्या आता त्याच्या भोवती नाचू लागल्या होत्या..
त्याला थोडे थोडे समजत होते की आता जे काही म्हातारी करत आहे, ते सर्व त्याला इथे अडकवण्यासाठी होते.. पण मनात असूनही तो तिथून हालु शकत नव्हता..
म्हातारीचे मंत्र पठण चालू होते..
तेवढ्यात त्या मंत्रांच्या आवाजात हाकांचा आवाज यायला लागला.. हाका ऐकून समाधान ला शंका आली होती , कदाचित बैलगाडी रिकामी आलेली बघून सोनू च्या आई ने कोणाला तरी शोधायला पाठवले असेल.. म्हातारीने पण तो आवाज ऐकला होता.. तिने मंत्रांचा वेग वाढविला.... एक वेळ अशी आली की हाकांचा आवाज अगदी झोपडी जवळ आल्या सारखा वाटला.. आणि त्याच वेळी म्हातारीने मंत्र थांबवून समाधान ला खर्जातील आवाजात आदेश दिला,"उचल ती काठी.. आणि हो या अंधाराचा राजा.." बोलतांना तिच्या डोळ्यांतील क्रौर्य आणि खूनशीपणा स्पष्ट दिसत होता.

समाधान ला कळले होते की हा म्हातारीच्या विधी चा शेवटचा अंक होता.. एकदा का आपण ती काठी उचलली की सर्व संपणार होते.. तो उठायचा प्रयत्न करू लागला .. पण त्या म्हातारीची शक्ती त्याला उठू देत नव्हती.. समाधान चे हात हळूहळू काठीच्या दिशेने सरकू लागले होते, त्याचे त्यावर काहीच नियंत्रण राहिले नव्हते. त्याचे मन विरोध करण्याचा प्रयत्न करत होते.. त्यामुळे त्याच्या शरीरात अनपेक्षित थरकाप जाणवू लागला होता.. त्याच्या हाताच्या बोटांनी त्या काठीला स्पर्श करायचा अवकाश आणि धाडकन आवाज आला.. झोपडीची चौकट कसल्या तरी तीव्र धडकेने कोसळली होती.. झोपडी ने बाहेरून पेट घेतला होता.. त्यामुळे म्हातारीचे लक्ष विचलित झाले, तिची समाधान वरची पकड ढील्ली झाली.. त्याचा फायदा घेऊन समाधान उठून बाहेर पळाला..
काय घडले हे लक्षात आल्यावर म्हातारीने एक भेसूर किंचाळी मारली आणि ती समाधान ला पकडण्यासाठी धावली, क्षणात झोपडी ने भीषण पेट घेतला.. म्हातारी आगीच्या पलीकडे जाऊ शकत नव्हती..

समाधान तो पर्यंत त्याला शोधण्यास आलेल्या गावातील लोकां पर्यंत पोहोचला होता..
झोपडी पूर्णपणे आगीच्या ज्वाळांमध्ये वेढली गेली होती. समाधानच्या डोळ्यासमोरच ती म्हातारी अक्राळविक्राळ रूप धारण करत आगीच्या ज्वाळां मध्ये जळू लागली होती. तिच्या किंचाळण्याचा भयानक आवाज वातावरणाला भेदत होता, पण आता ती काहीच करू शकत नव्हती. समाधानची धडधड वाढली होती.. तो थरथरत्या हातांनी त्याच्या गावातील माणसांचा आधार घेत उभा होता...
"हे सगळे काय होते?" गावातील लोक घाबरलेल्या आवाजात विचारत होते..
समाधान ला स्वतःलाच त्या विषयी काहीच माहीत नव्हते.. तो थरथरत ढिम्म पने उभा होता .
समाधान कशाचाही उलगडा करू शकत नसला तरी तो जिवंत होता, हाच सर्वांसाठी मोठा दिलासा होता. त्याच्या डोळ्यासमोर अजूनही त्या म्हातारीची भयानक छबी, ती ज्वालामय झोपडी आणि अंधारात गडद झालेला काळोख होता..
ते नक्की काय होते? कुठून आले होते? आणि कुठे गेले? हे तिथे उपस्थित कोणालाच माहीत नव्हते.. ते समाधान वाचल्याच्या आनंदात त्याला घेऊन गावात आले..

रात्री घडलेली घटना सकाळी गावभर पसरली.. सर्व गाव काटवनात आता हे काय घातकी उपजले आहे म्हणून घाबरून गेले होते... सगळी कडे त्याचीच चर्चा सुरू होती.. कोणाला काहीच माहीत नव्हते...
त्या दिवसा पासून गावकऱ्यांचे रात्रीचे त्या रस्त्याने येणे जाणे पूर्ण बंद झाले....

झपाटलेली बाहुली (Haunted Doll)

d4donkadon@gmail.com (Unknown) — Wed, 29 Apr 2026 03:12:00 -0700

'झपाटलेली बाहुली' (Haunted Doll)

========================

पुरातन आणि ऐतिहासिक बाहुल्या (Vintage & Antique Dolls)

जुन्या काळातील, मातीच्या किंवा कापडी बाहुल्या ज्या पिढ्यानपिढ्या जतन केल्या गेल्या आहेत.

===========================================

जुन्या पेटीतील कापडी बाहुली-

सावलीतलं खेळणं: एका झपाटलेल्या बाहुलीची गोष्ट-

कोकणातल्या पावस गावातलं ते जुनं 'देशमुख वाडा' आजही आपल्या भिंतींमध्ये अनेक रहस्ये जपून उभं होतं. शहरात राहणारा समीर आपल्या कुटुंबासह, म्हणजे पत्नी अनघा आणि सहा वर्षांची मुलगी सईसोबत, सुट्ट्या घालवण्यासाठी तिथे आला होता. वाडा मोठा होता, पण तिथल्या हवामानात एक प्रकारचा जडपणा होता.

पेटीचं रहस्य

वाड्याच्या माळ्यावर साफसफाई करत असताना समीरला एक जुनी, लाकडी पेटी सापडली. पेटीवर नक्षीकाम होतं, पण त्यावर एक मोठं कुलूप होतं जे गंजलेलं होतं. कुतूहलापोटी समीरने ते कुलूप तोडलं. आत काही जुनी कागदपत्रं आणि कापडाच्या बोचक्यात गुंडाळलेली एक कापडी बाहुली होती.

ती बाहुली साधी नव्हती. तिचे डोळे काचेचे होते, जे प्रकाशात चमकत होते. तिचा चेहरा हाताने शिवलेला होता, पण त्यावरचे हावभाव थोडे विचित्र होते—जणू ती हसतेय की कोणाकडे तरी टक लावून पाहतेय, हे समजणं कठीण होतं. सईने ती बाहुली पाहताच हट्ट धरला, "बाबा, मला ही बाहुली हवी!" समीरने हसून ती बाहुली सईला देऊन टाकली.

विचित्र घटनांची सुरुवात

सईने त्या बाहुलीचं नाव 'चित्रा' ठेवलं. पहिल्या दोन दिवसांत सगळं ठीक होतं, पण हळूहळू वाड्यातलं वातावरण बदलू लागलं. रात्रीच्या शांततेत कोणाच्या तरी चालण्याचा आवाज येऊ लागला. अनघाला किचनमध्ये काम करताना असं वाटायचं की कोणीतरी तिच्याकडे पाहतंय, पण मागे वळून पाहिलं की तिथे फक्त ती बाहुली खुर्चीवर बसलेली असायची.

एके रात्री समीरला जाग आली. त्याने पाहिलं की सई आपल्या अंथरुणावर नाहीये. तो घाबरून बाहेर आला, तेव्हा त्याला दिसलं की सई अंधारात जिना चढून माळ्याकडे चालली आहे. तिच्या एका हातात ती कापडी बाहुली होती. "सई! कुठे चालली आहेस?" समीरने ओरडून विचारलं.

सई थांबली, वळली आणि म्हणाली, "बाबा, चित्राला भूक लागली आहे. ती म्हणतेय तिला जुन्या विहिरीपाशी जायचंय." सईचा आवाज तिचा वाटतच नव्हता; तो अत्यंत घोगरा आणि थंड होता. समीरने धावत जाऊन तिला उचललं आणि खाली आणलं.

बाहुलीचा भयानक अवतार

दुसऱ्या दिवशी समीरने ती बाहुली पुन्हा त्या पेटीत बंद करून ठेवली. पण चमत्कार म्हणजे, अर्ध्या तासानंतर ती बाहुली सईच्या हातात परत दिसली. सई आता कोणाशीही बोलत नव्हती, ती फक्त त्या बाहुलीशी पुटपुटत असायची.

रात्रीच्या वेळी वाड्यात पाऊस पडू लागला. विजांच्या कडकडाटात अनघाला सईच्या खोलीतून रडण्याचा आवाज आला. तिने धावत जाऊन पाहिलं, तर सई जमिनीवर पडली होती आणि ती कापडी बाहुली तिच्या उरावर बसली होती. बाहुलीचे काचेचे डोळे आता रक्तासारखे लाल झाले होते. भिंतीवर बाहुलीची सावली एखाद्या राक्षसासारखी मोठी दिसत होती.

समीरने ती बाहुली खेचून घेण्याचा प्रयत्न केला, पण बाहुलीचे कापडी हात समीरच्या हाताला एखाद्या लोखंडी पकडीसारखे घट्ट टोचू लागले. बाहुलीच्या शिवलेल्या ओठांमधून एक भेसूर हसू ऐकू आलं.

इतिहास आणि मुक्ती

समीरने तातडीने गावातील एका जुन्या जाणकार व्यक्तीला, विनायक काकांना बोलावून आणलं. विनायक काकांनी बाहुली पाहताच ओळखलं. ते म्हणाले, "समीर, ही बाहुली साधी नाही. शंभर वर्षांपूर्वी या वाड्यात एका लहान मुलीचा अपघाती मृत्यू झाला होता. तिची आई मंत्र-तंत्रावर विश्वास ठेवायची. आपल्या मुलीचा आत्मा परत यावा म्हणून तिने या बाहुलीत तो बंद केला होता. तेव्हापासून ही बाहुली 'झपाटलेली' आहे. हिला जिवंत राहण्यासाठी एका लहान मुलीच्या शरीराची गरज असते."

विनायक काकांनी तातडीने मंत्रोपचार सुरू केले. वाड्यात धूर पसरला. बाहुली हवेत थरथरू लागली. सई बेशुद्ध पडली होती. विनायक काकांनी ओरडून सांगितलं, "समीर, या बाहुलीला अग्नी द्यावा लागेल, त्याशिवाय ही आत्मा मुक्त होणार नाही!"

समीरने हिंमत केली, बाहुलीला पकडलं आणि अंगणातल्या होळीत फेकून दिलं. बाहुली जळताना त्यातून एखाद्या प्राण्यासारखा किंचाळण्याचा आवाज आला. धूर आकाशात विरघळला आणि अचानक सगळीकडे शांतता पसरली.

शेवट

दुसऱ्या दिवशी सई शुद्धीवर आली. तिला आदल्या रात्रीचं काहीच आठवत नव्हतं. समीरने तो वाडा कायमचा सोडण्याचा निर्णय घेतला. जाताना त्याने पाहिलं, ज्या ठिकाणी बाहुली जाळली होती, तिथे फक्त थोडी राख उरली होती. पण गाडीत बसल्यावर समीरला आरशात मागे वळून पाहताना असं वाटलं की, माळ्याच्या खिडकीत आजही एक छोटी सावली उभी राहून त्यांना जाताना पाहत आहे.

काही गोष्टी कधीच संपत नाहीत, त्या फक्त पुढच्या शिकारिची वाट पाहत शांत बसून राहतात.

--संकलन

--अतुल परब

किरदुर्ग..

d4donkadon@gmail.com (Unknown) — Wed, 29 Apr 2026 03:09:00 -0700

किरदुर्ग..

(यशवर्धनचा भूतकाळ आणि त्याच्या आध्यात्मिक आयुष्याची सुरुवात..)

©® लेखक: रूद्रदमन

8265077252

सकाळच्या कोवळ्या उन्हाने सृष्टीला स्पर्श केला होता... पानापानांवर साचलेले दव त्या प्रकाशात मोत्यांसारखे चमकत होते....

वातावरणात एक विलक्षण स्तब्धता होती... आठ वाजले तरी शहराच्या धावपळीचा आवाज त्या परिसरात अजून पोहोचला नव्हता...

आणि अचानक...

“ट्रर्रर्र… ट्रर्रर्र…!”

दारावरच्या बेलने त्या शांततेचा भंग केला...

तो आवाज इतका कर्कश होता की पहाटेच एका महत्त्वाच्या बातमीचे रिपोर्टिंग उरकून गाढ झोपलेला यशवर्धन राजे दचकून जागा झाला... त्याच्या कपाळावर आठ्या उमटल्या... रात्रभर केलेल्या त्या धावपळीनंतर शरीराला विश्रांतीची नितांत गरज होती, पण त्या आवाजाने त्याच्या झोपेला पूर्ण चक्काचूर केले होते....

“या वेळी कोण आले असेल?”

विचार करत त्याने कूस बदलून खिडकीबाहेर पाहिले..

तेवढ्यात पुन्हा एकदा बेल वाजली...

आता मात्र न राहवून तो अनिच्छेने अंथरुणातून उठला...

दाराकडे जाताना मनात धाकधूक आणि उत्सुकता अशा दोन्ही भावना दाटून आल्या होत्या...

यशवर्धनने सावकाश दरवाजा उघडला....

समोर पोस्टमन उभा होता... पण त्याचा नेहमीचा हसरा चेहरा आज कुठेतरी हरवला होता... कपाळावर आठ्या, चेहऱ्यावर एक विचित्र ताण स्पष्ट जाणवत होता... तो अस्वस्थपणे इकडे-तिकडे बघत होता...

“साहेब… हे घ्या, लवकर सही करा बघू. मला आज अर्जेन्ट बाहेर जायचंय, म्हणून तर एवढ्या सकाळी आलोय,”

तो घाईघाईत रजिस्टर पुढे करत म्हणाला...

यशवर्धनने काहीही न बोलता रजिस्टरवर पटकन सही केली आणि पोस्टमनच्या हातातून लिफाफा घेतला...

पोस्टमन निघून गेल्यावर यशवर्धन लिफाफा घेऊन पलंगावर येऊन बसला...

लिफाफ्याला न्याहाळत असताना त्यावर असलेल्या शिक्क्याकडे त्याची नजर गेली..

“किरदुर्ग”

ते नाव वाचताच त्याच्या मनात आठवणींचा बांध फुटला... कॉलेजचे ते आनंदी दिवस पुन्हा डोळ्यासमोर तरळले…

आणि त्या आठवणींच्या गर्दीतून एक चेहरा स्पष्टपणे नजरेसमोर उभा राहिला...

सुधाकरचा....

एक जिवलग मित्र, ज्याच्याशी जोडलेल्या काही आठवणी आजवर यशवर्धनला विसरता आल्या नव्हत्या... सुधाकरचे गाव होते किरदुर्ग... सुट्टीमध्ये त्याच्याबरोबर एक दोन वेळा किरदुर्गची सहल झालेली होती....

त्याने हळुवार लिफाफा फोडला.... आत एक कागद होता... त्यावर सुधाकरने लिहिलेला मजकूर स्पष्ट दिसत होता... एवढ्या वर्षांनंतर आलेले ते पत्र… सुधाकरची हॅण्ड रायटिंग पाहून यशवर्धनला गहिवरून आले... ते पत्र उलगडून समोर धरताच यशवर्धनच्या मनात दोन विरुद्ध भावना एकाच वेळी उसळल्या..

आश्चर्य… आणि आनंद...

पण त्या आनंदाच्या पृष्ठभागाखाली कुठेतरी एक सूक्ष्म, अनामिक भीती हालचाल करू लागली होती... जणू एखादी सावली प्रकाशात लपण्याचा प्रयत्न करत होती...

तो क्षणभर स्तब्ध राहिला... मग सावकाश, जपून…

त्याने पत्र वाचण्यास सुरुवात केली....

पत्रातील अक्षराअक्षरांतून सुधाकरची अस्वस्थता जाणवत होती... किरदुर्ग गावाविषयी त्याने तीव्र चिंता व्यक्त केली होती...

गेल्या काही काळापासून गावात विचित्र, भयावह घटना घडत आहेत...

काही लोक अचानक बेपत्ता झाले आहेत... ना शोध, ना मागमूस.

काहींना वेड लागले आहे....

ते लोक रात्री अंधारात गावभर भटकत असतात... अस्पष्ट शब्द पुटपुटत, एखाद्या हालचाल करणाऱ्या जिवंत पुतळ्यासारखे...

आणि दिवसा… तेच लोक किरदुर्ग डोंगराच्या दाट, काळोख असलेल्या झाडीत शिरून गायब होतात....

पत्रात अधूनमधून जुन्या आठवणींचे उल्लेख होते...

कॉलेजचे दिवस, हसरे क्षण.... पण त्या ओळीही भयावह काळजीच्या सावलीखाली दबलेल्या जाणवत होत्या....

शेवटच्या ओळीत भीती स्पष्ट जाणवत होती....

ती विनंती नव्हती…

ती होती आर्त साद...

“यश… प्लीज तू गावात ये… परिस्थिती हाताबाहेर जात आहे…”

यशवर्धनने पत्र वाचून पूर्ण होताच ते घडी करून बेडवर ठेवले...

तो उठला आणि किचनकडे गेला....

कॉफी बनवताना उकळणाऱ्या पाण्याचा आवाजसुद्धा वेगळाच वाटत होता.... कॉफीचा कप हातात घेऊन तो खिडकीजवळ उभा राहिला.... घोटाघोटाने कॉफी पीत असताना त्याचे मन मात्र किरदुर्गमध्ये अडकले होते..... त्या बेपत्ता लोकांत… त्या वेडसर भटक्यांत… आणि त्या दाट, भयाण जंगलात…

कॉफी थंड होत होती, पण यशवर्धनच्या मनात काहीतरी गरम होऊ लागले होते....

त्याला आता खात्री झाली होती... ते पत्र म्हणजे फक्त आमंत्रण नव्हते... ते होते अंधाराकडून आलेले एक आव्हान...

खिडकीतून बाहेर पाहत तो मनातल्या मनात किरदुर्ग आठवू लागला...

किरदुर्ग…

घनदाट, काळसर जंगलांनी वेढलेल्या किरदुर्ग डोंगराच्या पायथ्याशी शांतपणे विसावलेले छोटेसे गाव... त्यामुळेच त्याचे नाव किरदुर्ग पडले होते… किंवा ज्या राजा-महाराजाने ते वसवले असेल त्याने ठेवले होते...

जवळून वाहणारी तुपगंगा नदी...

स्वच्छ, शांत, निसर्गाची अनमोल देणगी... जिच्या पाण्याचा खळखळाट गावाला जिवंतपणा देत असे...

चार-पाच हजारांची लोकवस्ती...

लहानसे पण आपुलकीने वागणारे गावकरी, एक निसर्गसंपन्न गाव...

सुधाकरने लिहिल्याप्रमाणे अलीकडच्या काळात त्या गावाच्या वातावरणात काहीतरी बदल झालेला होता....

तो बदल दिसणारा नव्हता... तो जाणवणारा होता...हवेतील दडपण… रात्रीची वाढलेली अमानवी वर्दळ…

आणि लोकांच्या डोळ्यांत दडलेली न बोलली जाणारी भीती…

काय घडत होते तिथे?

नेमके काय चालू होते किरदुर्गमध्ये?

हे प्रश्न फक्त विचार करून सुटणारे नव्हते... तिथे गेल्याशिवाय त्या रहस्याच्या गर्भात घुसता येणार नव्हते... त्या मातीला हात लावल्याशिवाय, त्यात मिसळलेल्या भीषणतेची व्याप्ती कळणार नव्हती... त्या जंगलाच्या गाभ्यात हात घातल्याशिवाय तिथे नक्की काय अमानवी घडते आहे याची माहिती समजणार नाही...

किरदुर्ग वर विचार करतानाच यशवर्धनला याची पूर्ण जाणीव झाली होती...

तसेही, अलीकडच्या काळात त्याला रोजच्या त्याच त्याच रिपोर्टिंगचा कंटाळा आला होता...

तेच अपघात, तेच राजकारण, तीच खोटी विधाने…

आयुष्यात काहीतरी बदल हवा होता.... खराखुरा… धोकादायक…

कॉफीचा शेवटचा घोट घेताना त्याने मनाशी निर्णय घेतला...

“किरदुर्गला जायचं.”

तो निर्णय अचानक घेतलेला नव्हता... तो हळूहळू, आत खोल मनातून आलेला होता... खाजगी रिपोर्टर असल्यामुळे त्याला कुणाचीही परवानगी घ्यायची गरज नव्हती...

त्या पूर्ण दिवसात त्याने आपली सगळी कामे आवरून घेतली... अर्धवट गोष्टी पूर्ण केल्या, काही फाइल्स कंप्लीट करून बाजूला ठेवल्या...

जणू काही परतीची खात्रीच नव्हती... आणि दुसऱ्या दिवशी सकाळी... थोडेसे जुजबी सामान, त्याचा कॅमेरा, परवानाधारक बंदूक, आणि एक छोटीशी लाकडी पेटी... हे सगळे एका बॅग मध्ये भरून त्याने घराच्या बाहेर पाऊल टाकले...

घराचे दार बंद करून गेट बाहेर पाऊल टाकताना यशवर्धन क्षणभर थांबला... त्याने मागे वळून पाहिले..

आणि मग...

तो निघाला... किरदुर्गच्या दिशेने… जिथे निसर्ग सौंदर्याचा मुखवटा लेवून उभा होता... पण त्या झाडाझुडपांच्या सावलीत अन् काळोखाच्या गर्भात काहीतरी भयंकर शिजत होते... तिथे अंधार शांत नव्हता, तो भयाने गच्च भरलेला होता...

यशवर्धनने पांढऱ्या जिप्सीचा दरवाजा उघडला... सीटवर बसताच त्याने गुगल मॅपवर बोट फिरवली आणि नाव टाकले...

‘किरदुर्ग’...

क्षणार्धात स्क्रीनवर आकडा उमटला, ६०० किलोमीटर...

यशवर्धन राजे: एक गूढ व्यक्तिमत्त्व...

व्यवसायाने एक फ्रीलान्स रिपोर्टर, पण त्याच्या व्यक्तिमत्त्वात सामान्य पत्रकाराचा साधेपणा नसून एका योद्ध्याची शिस्त होती... उंच पुरा देह, तीक्ष्ण नजर असलेले टपोरे डोळे आणि चेहऱ्यावर कायमची वसलेली एक गूढ, गंभीर शांतता ही त्याच्या व्यक्तिमत्वाला अजूनच भारदस्त बनवत होती..

दैनंदिन धावपळीच्या आणि अनिश्चिततेच्या या क्षेत्रात असूनही, त्याने स्वत:च्या शरीराबाबत कधीही तडजोड केली नव्हती... काटेकोर आहारनियंत्रण आणि कठोर व्यायामाच्या जोरावर त्याने कमावलेला पिळदार, बांधेसूद बांधा पहिल्याच नजरेत कोणाचेही लक्ष वेधून घेई... एखाद्या नामांकित मॉडेललाही लाजवेल असे त्याचे बाह्यरूप असले, तरी त्या देखण्या चेहऱ्यामागे एक कसलेला आणि धाडसी वार्ताहर दडलेला होता, जो सत्याचा शोध घेण्यासाठी कोणत्याही थराला जाण्यास सज्ज असे...

त्याचे आई-वडील गावात राहत होते, पण यशवर्धन मात्र कामानिमित्त शहरात एकटाच... या एकाकीपणातच त्याच्या विचारांना धार येत गेली...

अत्यंत आध्यात्मिक वातावरणात वाढलेल्या यशवर्धनला लहानपणापासूनच धार्मिक आणि गूढ ग्रंथांची ओढ होती... वयाच्या लहानशा टप्प्यातच त्याने वेद, उपनिषदं, तंत्रग्रंथ आणि अगदी निषिद्ध समजले जाणारे ग्रंथही वाचून काढले.

जसजसा तो मोठा होत गेला, तसतसे त्याचे विचार अधिकच खोल, अधिकच भेदक होत गेले... त्याचा देवावर ठाम विश्वास होता… पण त्याचा तर्कही तितकाच धारदार होता...

“जर या पृथ्वीवर ईश्वरी चैतन्य आणि प्रकाश अस्तित्वात असेल, तर अंधाराचे अस्तित्व नाकारता येणार नाही. जिथे देव आहेत, तिथे भुते, अतृप्त शक्ती आणि अपशक्तीही असायलाच हव्यात.”

हा विचारच त्याच्या आयुष्याला वेगळ्या वळणावर घेऊन गेला.

फक्त विश्वास ठेवून थांबायचे नाही...

त्याने त्या अदृश्य शक्तींचा मागोवा घ्यायचे ठरवले...

संपूर्ण इच्छाशक्ती पणाला लावून त्याने संशोधन सुरू केले...

ग्रंथांमागून ग्रंथ, मंत्रांमागून मंत्र…

आणि अखेरीस तो पोहोचला त्या मार्गावर..

जिथे सामान्य माणूस पाऊल ठेवायलाही घाबरतो...

मनात उत्पन्न होणाऱ्या प्रश्नांची उत्तरे शोधण्यासाठी त्याने थेट हिमालय गाठला... तिथे एका अघोरी साधूंच्या मठात त्याने मोठ्या मुश्किलीने प्रवेश मिळविला...

अघोरी साधू…

साक्षात काळ्या शक्तींशी खेळणारे, समाजापासून खूप दूर, पण सत्याच्या अत्यंत जवळ असलेले...

महिनो महिने तो त्यांच्या सहवासात राहिला...

राखेने माखलेली शरीरे, मृत्यूची उपासना आणि भयालाही भय वाटेल अशा साधना...

त्यांच्यातीलच एका अघोरीने यशवर्धनमध्ये काहीतरी वेगळे असल्याचे ओळखले... त्याने त्याला शिष्य करून घेतले आणि काळ्या शक्तींना सामोरे जाण्याचे, त्यांच्याशी झुंज देण्याचे अनेक गूढ मार्ग शिकवले...

घनदाट जंगले, भयाण डोंगर, स्मशानभूमींच्या छायेत घालवलेले दिवस रात्र…

कधी मृत्यू अगदी जवळ येऊन परत गेला, पण त्याने कधी योजलेले लक्ष्य दूर जाऊ दिले नाही... तो कधीही मागे हटला नाही..

तेथील शिक्षण पूर्ण झाल्यानंतरही काही काळ यशवर्धनने आपल्या गुरूंची निष्ठेने सेवा केली... त्या काळात त्याने संयम, मौन आणि भयावर विजय मिळवण्याचे धडे गिरवले...

कालांतराने त्याचे स्वच्छंदी, अस्वस्थ मन पुन्हा शहराकडे ओढ घेऊ लागले होते... जणू अघोरींच्या सहवासात शिकलेले ज्ञान आता प्रत्यक्षात उतरवायची वेळ आलेली होती...

अखेरीस तो शहरात परतला...

आधीच मिळवलेल्या जर्नालिझमच्या पदवीमुळे त्याला एका नामांकित वृत्तपत्रात काम मिळाले...

पण यशवर्धनचा स्वभाव

स्वच्छंदी, निर्भीड आणि प्रश्न विचारणारा होता...

तो एका विशिष्ट चौकटीत अडकून राहू शकणार नव्हता... सत्तेला प्रश्न विचारणे, लपवलेली सत्ये बाहेर काढणे, आणि जे दिसत नाही तेही शोधण्याची त्याची वृत्ती…

यामुळे तो फार काळ नोकरीत टिकू शकला नाही.

आणि मग…

तो झाला खाजगी रिपोर्टर...

पण यशवर्धनसाठी पत्रकारिता म्हणजे फक्त एक काम नव्हते... त्याच्यासाठी ती होती सत्य शोधण्याची साधना... आपल्या कामासोबतच त्याने अध्यात्मिक कार्यही अखंड सुरू ठेवले...

जिथे-जिथे काळ्या शक्तींचा वास येई, जिथे लोक भीतीने भेदरलेले असत...

तिथे यशवर्धन उभा राहत असे... निर्भयपणे...

त्याने अनेक लोकांवर आलेले अमानवी संकट दूर केले, पण कधीच कोणाकडून मोबदला मागितला नाही... कारण पैशाला त्याच्या आयुष्यात कधीच महत्त्व नव्हते...

न मागता ही त्याला संपत्ती मिळत होती… आणि तीही तो उदार मनाने सामाजिक कार्यासाठी दान करत होता...

त्याच्या या शक्तीची तसेच कार्याची माहिती जवळपास त्याच्या सर्वच आप्तेष्टांना होती.. त्यामुळेच कदाचित सुधाकर ने त्याला किरदुर्ग मध्ये येण्याचे पाचारण केले होते..

आणि सुधाकरच्या आमंत्रनाला स्वीकारून यशवर्धन तातडीने निघाला होता..

क्रमशः...

8265077252

Ranu Kaka -Marathi Horror stories

d4donkadon@gmail.com (Unknown) — Wed, 29 Apr 2026 02:27:00 -0700

Ranu Kaka -Marathi Horror stories

ही घटना घडली तेव्हा मी कॉलेजला होतो... उन्हाळ्याची सुट्टी घालवण्यासाठी मामाच्या गावी गेलो होतो...

गाव लहान आणि शांत होते...

तिथे रात्री नऊनंतर रस्त्यावर सामसूम व्हायची, फक्त कुत्र्यांचे रडणे किंवा झाडातून येणारा रातकिड्यांचा आवाज ऐकू यायचा...

मामा गावाबाहेरील दूध संकलन केंद्रात कामाला होता...

त्याला पहाटे चारला उठावे लागायचे, त्यामुळे तो रात्री लवकर झोपायचा...

त्या दिवशी वीज गेलेली होती आणि उकाडा असह्य होता...

मी बाहेर झोपू असे म्हणत असतानाही, सुरक्षिततेची सवय म्हणून मामाने त्यास नकार दिला...

आम्ही हॉलमध्येच जमिनीवर अंथरुण टाकून झोपलो होतो...

रात्री साधारण अडीच च्या सुमारास कसल्या तरी आवाजाने मला अचानक जाग आली... मी डोळे उघडून कानोसा घेतला..

बाहेरून कोणीतरी अगदी स्पष्टपणे हाक मारत होते..

“अरे... ऐकतोयस का?”

तो आवाज मला ओळखीचा वाटत होता...

मी आवाज नक्की कोणाचा आहे ते आठवू लागलो..

अजून एकदा आवाज कानावर पडला तसे मला आठवले की तो आवाज नक्की कोणाचा आहे.. तो आवाज होता गणू काकांचा..

मामाचे शेजारी गणू काका...

मी उठून बसलो...

“काय झालं काका?” मी जागेवरूनच विचारले...

काही क्षण शांतता पसरली... पुन्हा आवाज आला, यावेळी थोडा अधिक काकुळतीला आलेला...

“अरे, जरा दार उघड रे... मदतीची गरज आहे.”

गणू काकांचे असे अवेळी येणे तसे माझ्या साठी नवीन नव्हते, पण मध्यरात्री अडीच वाजता? मनात शंका आली...

मी मामाला हलवून उठवत बाहेर कोणीतरी आवाज देत असल्याविषयी सांगितले.....

मामा झोपेतच पुटपुटला, “अरे, झोप आता. कुणीही असलं तरी सकाळी दार उघडू. उगाच मध्यरात्री दार उघडण्याच्या भानगडीत पडू नकोस.”

मी मामाकडे बघतच राहिलो..

मामा मात्र पुन्हा घोरायला लागला...

पण तेवढ्यात पुन्हा आवाज घुमला..

“दार उघड... आता फार वेळ नाहीये माझ्याकडे.”

आवाजात कमालीची घाई होती, पण तो आवाज घाबरलेला नव्हता; उलट त्यात एक प्रकारची आर्तता होती... मी टॉर्च घेऊन खिडकीपाशी गेलो आणि बाहेर उजेड टाकला...

अंगणात कोणीच दिसत नव्हते... कडुनिंबाच्या झाडाच्या सावल्या हलत होत्या, पण माणूस कुठेच नव्हता....

माझ्या अंगावर सरसरून काटा आला... मी परत अंथरुणावर येऊन बसलो.., तेवढ्यात अगदी दरवाजाला लागूनच आवाज आला...

“मी इथेच आहे रे, दरवाजापाशी....”

आता मात्र माझ्या छातीची धडधड वाढली... आवाज गणू काकांचाच होता, पण बोलण्याची ढब थोडी विस्कटलेली वाटत होती... काही वेळ मी पुन्हा मामाला उठवण्याचा निष्फळ प्रयत्न केला..

शेवटी मी हिंमत करून उठलो आणि दिवा लावून घराचे मुख्य दार उघडले....

दरवाजात कुणीच नव्हते... मी बाहेरच्या दिशेने अंगणात टॉर्च फिरवला... कोणीही नव्हते...

पण मागे फिरताना जेव्हा मी पायरीजवळ टॉर्चचा प्रकाश टाकला, तेव्हा माझे पाय लटपटले... अंगणात मातीवर पायाचे ओले ठसे होते... जणू काही एखादा माणूस पाण्यातून चालत येऊन तिथे उभा राहिला असावा... ते ठसे घराच्या दिशेने आलेले होते, पण आत शिरण्याचा त्यांनी प्रयत्न केला नव्हता...

मी घाबरून दरवाजा बंद केला आणि अंथरुणात येऊन पडलो..

सकाळी गावात बातमी समजली... गणू काका रात्री शेतात पाणी भरण्यासाठी गेलेले असताना, पाय घसरून विहिरीत पडले... पडताना दगडावर डोके आपटल्यामुळे त्यांची काही वेळातच प्राणज्योत मालवली होती..

सगळ्यात महत्वाची गोष्ट म्हणजे त्यांच्या शेता कडून गावात येताना पाहिले घर मामाचे होते..

माझ्या पायाखालची जमीन सरकली... मी मामाला रात्रीचा सगळा प्रकार सांगितला... मामा बराच वेळ गप्प बसला... शेवटी तो शांतपणे म्हणाला, “मनुष्याचा आत्मा देह सोडण्याआधी, कधी कधी त्याची ओढ किंवा चेतना ओळखीच्या माणसांकडे धाव घेते... तसेच काही तरी रात्री झाले असावे.. किंवा तुझा भास असावा.."

आजही मला माहित नाही की तो माझ्या मेंदूचा खेळ होता की खरोखर गणू काकांचा आत्मा मदत मागण्यासाठी आला होता... पण त्या दिवसापासून एक गोष्ट मात्र मी पाळतो... रात्री ओळखीचा आवाज आला, की अगोदर देवाचा दिवा लावतो..

पण दार मात्र उघडतोच. मग मी कुठे ही असलो तरी......

समाप्त..

कलावंतीण - भाग ४

d4donkadon@gmail.com (Unknown) — Wed, 29 Apr 2026 01:33:00 -0700

कलावंतीण - भाग ४

पुढे असेच तीन-चार दिवस उलटून गेले, यशवंतला नेमके काय करावे हे सुचत नव्हते, रात्री व्यवस्थित झोप सुद्धा लागत नव्हती; आबासाहेबांनी त्याच्याशी बोलणे बंद केले होते, रत्नाची आठवण पण पिच्छा सोडत नव्हती, तीची मनस्थिती कशी झाली असेल याचा तो अंदाज लावण्याचा प्रयत्न करत होता. जे काही झाले ते योग्य नव्हते, एवढेच त्याला समजत होते, आणि आपली चूक दुरुस्त करण्याची गरज आता त्याला वाटू लागली होती.

'प्रिय रत्ने! घडलेल्या परसंगामुळ तु नाराज झालीस हे खरं आहे, पण मी माझ्यापरीन जेवढे करता येणे शक्य होतं; ते समद केले. अजूनबी जेवढे काही करता येईल ते समद करील, पण तु राग धरू नगस. पिरेम होणं किती सोपं असते ना? पण तितकेच अवघड ते टिकवणं असतं, हे आता समजत आहे.
आपल्या भवतालची परिस्थिती आपल्याला सहजपणे एकत्र येवू देणार नाही. आपल्या पिरमासाठी अनेक बाबतीत तु त्याग केलेला आहे, याची जाणीव मला आहे. आता काही बाबतीत मलाही त्याग करावा लागणार आहे. कदाचित माझ्या घरा दाराचा आणि प्रियजनांचा सुद्धा!
मला माहित आहे, गेले तीन रात्री तु सुध्दा माझ्यासारख्याच जागून काढल्या असतील, आणि तु माझी वाट सुद्धा पाहत असशील. लवकरच तुला समक्ष भेटून मी तुझे समदे गैरसमज दुर करेल, तु सुध्दा थोडा धीर धर, आपण दोघं मिळून ह्या संकटातून बाहेर पडायचा मार्ग नक्कीच शोधून काढू, आणि मग नंतर आपले सुद्धा चांगले दिस नक्की येतील बघं.'

त्यादिवशी बराच वेळ विचार करून एका वेगळ्या उत्साहाने यशवंत घराबाहेर पडून तमाशाच्या फडाच्या दिशेने गेला. रामालाही त्याने सोबत घेतले होते. आज तो आपल्या प्रेम प्रकरणाचा सोक्षमोक्ष लावण्याच्या निर्धाराने निघाला होता, रत्नाला अडचणीच्या वाटणार्या सर्व समस्यांचे निराकरण करण्यासाठी वाटेल ते करायचे; ह्याचा निश्चय त्याने केला होता.

पण नियतीला ते मान्य नव्हते. ते दोघे फडा जवळ पोहोचण्याच्या आधीच काही अंतरावर त्यांना तमासगीर बायकांचा घोळका दिसला. त्या सगळ्या जणी घाईने कुठेतरी निघाल्या होत्या, त्या जवळून जात असताना काही विशेष शब्द यशवंतच्या कानावर पडले, कानामध्ये गरम शिसे ओतल्या सारखे ते शब्द यशवंतच्या काळजाला यातना देऊ लागले.
रामाला तेथेच सोडून तो रस्त्याने धावत त्या सर्व महिलांच्या आधी वेगाने नदी किनार्याच्या दिशेने गेला.
तो डेरेदार महावृक्ष, जेथे नेहमीच येसू आणि रत्ना एकांतात भेटत असायचे, त्या वृक्षाच्या जवळ जाऊन तो थांबला. समोरील दृश्य त्याच्या मनाच्या चिंधड्या उडवणारे होते. त्याच्या मागोमाग फडावरील महिलांचा घोळका तेथे गोळा झाला, त्या झाडाच्या एका उंच फांदीला घट्ट बांधलेल्या साडीच्या साहाय्याने गळफास घेतलेल्या रत्नाचा निष्प्राण देह तेथे लटकत होता.
जमलेल्या बायकांचा आरडाओरडा सुरु झाला, काही जणी रडू लागल्या, तर काही जणी शिव्याशाप देऊ लागल्या.

त्या सर्वांपासून काही अंतर राखून यशवंत त्याच्या जागेवर स्तब्धपणे उभा होता. एवढ्यात रामासूद्धा धापा टाकत तेथे पोहोचला, समोरील प्रसंग पाहून त्याचाही थरकाप उडाला.
"ये..येसुदादा! चल ना लवकर माघारी" त्याने यशवंतच्या हाताला पकडून विनंती केली. यशवंतची नजर अजूनही समोरच रोखलेली होती आणि त्याच्या चेहऱ्यावर निराशा, उद्वेग आणि पश्चात्ताप दाटुन आला होता, त्याने मान खाली घातली, त्या दिवसानंतर यशवंत परत कोणाला कधीही ताठ मानेने वावरताना किंवा हसताना दिसलाच नाही.
★★★★★★★★★★★★★★★

"काय सांगता! म्हणजे ह्याच झाडाला लटकून रत्नाने सुसाईड केले होते का?" हिमांशू आता घाबरला असावा.
"हंम्म..! जे व्हायला नको होतं ते झालं. रत्ना आणि यशवंतच्या भोवतालची न सुधारता येणारी परिस्थिती आणि त्यांच्यामधील काही समज-गैरसमज यामुळे रत्नाने ते पाऊल उचलले असावे, यशवंतने ही त्याच्या वडीलधाऱ्यांच्या विरोधापुढे वेळेवर योग्य हालचाली केल्या असत्या तरी त्याला हे रोखता आले असते. असं व्हायला नको होतं; पण जाऊदे; नियती पुढे कोणाचा काही इलाज चालत नाही.
ही घटना घडली आणि थोड्याच दिवसात मी अण्णांसोबत गाव सोडून शहरामध्ये राहायला आलो. सुरुवातीला गावाकडची आठवण येत असली तरी इकडे येणे क्वचित प्रसंगीच व्हायचे.

सुमारे तीन वर्षांनंतर जेव्हा काही कामानिमित्त परत आलो होतो तेव्हा मला आमच्या शेजारच्या वाड्यामध्ये यशवंत भेटला नव्हता, चौकशी केल्यावर समजले तो वाडा सोडून शेतामध्ये राहायला गेलेला होता. मी एका जोडीदाराला सोबत घेऊन त्याला भेटायला गेलो. शेतात एक छोटे घर बांधून तो एकटाच तेथे राहत होता.
रात्रंदिवस त्याने स्वताला कामात गुंतवून ठेवलेले होते. व्यायाम आणि तालिम सोडुन दिल्याचे त्याच्या उतरलेल्या शरीरयष्टी वरून समजत होते. मला तेथे आल्याचे पाहून त्याला आनंद झाला. बराचवेळ गप्पा गोष्टी करत आम्ही त्या दिवशी तेथे बसलो होतो. आम्ही तेथून निघालो तेव्हा त्याचा चेहरा उतरला होता.
त्यानंतरही काही वर्षांनी पुन्हा गावाकडे गेलो, तेव्हाही तो एकटाच राहत होता. घरातील सगळ्यांचा आग्रह असला तरी त्याने अखेरपर्यंत लग्न केले नव्हते; त्याबाबतित रत्नाला दिलेले वचन त्याने अखेरपर्यंत पाळले.

त्यानंतर यशवंतची अखेरची भेट झाली ती त्याच्या अंतयात्रेलाच.
बातमी समजताच लगेचच मी गावाकडे आलो होतो.
यशवंतच्या आयुष्या सारखे त्याच्या अकाली मृत्युचे कारणही अस्पष्टच राहिले. कोणी म्हणत होते, त्याने त्याच झाडाखाली आत्महत्या केली जेथे रत्नाने केली होती, तर कोणी म्हणत होते त्याला पोर्णिमेच्या रात्री रत्नाच्या आत्म्याने झपाटले होते, त्यामुळे त्याचा मृत्यू झाला. खरे काय आणि खोटे काय हे त्याचे त्यालाच माहिती. पण तो रात्रीच्या वेळी त्या झाडाजवळ जायला नको होता, यावर मात्र मी आजही ठाम आहे." मी माझी कथा पुर्ण केली.

"नाना! अंधार पडत चाललाय, लवकर येथून चला, मला थोडी भिती वाटायला लागलीय" हिमांशू घाबरला होता.

"ओह; स्वॉरी बेटा; मी भुतकाळात रमल्यामुळे बोलण्याच्या ओघात तुला जे सांगायला नको होते, ते पण सांगितले. डोन्ट वरी, आपण लवकरच घरी पोहोचु" मी त्याच्या डोक्यावरून हात फिरवला.

आम्ही घराच्या दिशेने चालत होतो, दरम्यान नुकताच चंद्रोदय झाला होता. पोर्णिमेचा पुर्ण चंद्र आकाशात मोहक वाटत होता.
"नाना! आज सुद्धा पोर्णिमेची रात्र आहे वाटतेय, आपण आता त्या झाडाजवळ गेलो तर आपल्याला आज सुद्धा 'रत्ना कलावंती' तेथे दिसेल का ?" हिमांशूच्या प्रश्नाने आता मी भांबावलो होतो.

"गप रे! आणि जरी असली तरी तुला काय करायचंय तिला पाहून?"
"मला ते झाड जवळून बघायचय ; तुम्ही सोबत असल्यावर मला भिती वाटणार नाही. एकदा जाऊन यायला काय हरकत आहे नाना?"

"तु आता शांत बस! ज्या गोष्टीबद्दल जास्त माहिती नसती तिथे जास्त खोलात शिरायचं नसतं; आणि आता चार दिवस झालेत आपल्याला येथे येऊन, उद्या सकाळी लवकर उठून आवर; आपल्याला आपल्या शहरातल्या घरी जायचय उद्याच"
माझा आवाज चढलेला पाहून हिमांशू शांत बसला, पण त्याची वाढलेली चुळबुळ मला अस्वस्थ करणारी होती.
★★★★★★★★★★★★★

दिवसभर दमल्यामुळे त्या रात्री जेवण झाल्यावर आम्हाला जरा लवकरच झोप लागलेली होती पण काही वेळाने मध्यरात्रीच्या सुमारास मला अचानक पणे जाग आली, खोलीतल्या अंधुक प्रकाशात पाहिले तर, रात्री शेजारी झोपलेला हिमांशू त्याच्या अंथरूणावर नव्हता.
जरावेळ वाट पाहिली आणि मग खोलीबाहेर येवून पाहिले पण घरात आणि अंगणातही तो कुठे दिसत नव्हता. मी तसाच डोळे चोळत रस्त्यावर गेलो, अंधारात दुरवर त्याच्यासारखी एक आकृती दुर जाताना दिसत होती.

'हिमांशु? हो, तोच आहे; पण एवढ्या रात्री एकटाच तो चाललाय तरी कुठे?' मी घरातल्या लोकांना उठवण्यासाठी गेलो असतो तर ती आकृती नजरेआड झाली असती, मी आहे तसाच घाईघाईने त्याच्या मागे चालू लागलो. तो सुद्धा वेगाने पाऊले टाकत पुढे कुठेतरी निघाला होता. मारुती मंदीराच्या बाजुच्या रस्त्याने तो नदीच्या दिशेने वळाला, आणि माझी छाती धडधडायला लागली.

"बापरे! हा तिकडे तर चालला नाही ना?, दिवसा मी त्याला अनेक वेळा नकार दिला म्हणून एवढ्या रात्री एकटाच चाललाय"
मी त्याला आवाज देऊन थांबण्यास सांगितले, पण त्याला माझा आवाज ऐकू गेला नाही, किंवा गेला असला तरी ऐकुनही तो थांबला नाही आणि त्या निर्मनुष्य रस्त्यावर माझा आवाज ऐकणारा त्यावेळी त्याच्याशिवाय दुसरे कोणी मला दिसत पण नव्हते.
अंधार्या रस्त्यावरून झपझप पाऊले टाकत तो काही वेळातच नदीच्या जवळ त्या मोठ्या पण शुष्क वृक्षाजवळ पोहोचला. मी धापा टाकत त्याच्या मागावरच होतो. जवळ येताच मी त्याच्या हाताला धरले,

"हिमांशू! कुठे चाललाय?" मी त्याला विचारले,पण तो काहीही ऐकून घेण्याच्या मनस्थितीत वाटत नव्हता. त्याने माझ्याकडे पाहिले सुद्धा नाही. हिमांशूच्या मागोमाग त्या शुष्क झाडाच्या जवळ जाताच मला काही तरी चित्र विचित्र आभास होत असल्यासारखे वाटले. एक क्षणभर डोळ्यासमोर अंधारी आली, मी समोरील अंधारात डोळे वासून पाहून लागलो.
गेले काही दिवस जो वृक्ष दुरून सुकलेला, फांद्यांचा सांगाडा असल्यासारखा वाटत होता, पण जवळ आल्यानंतर तो आज वेगळाच वाटत होता. सगळ्या फांद्या दाट हिरव्या पानांनी बहरलेल्या होत्या, वरुन लोंबणार्या पारंब्या हवेत झुलत होत्या.
वातावरणात कमालीची शांतता होती, रात्र फुलांचा मंद सुवास मनाला धुंद करणारा होता.

हिमांशू अखेर झाडाखाली पोहोचलाच, आणि त्याच्या सोबत मी पण. वर आकाशात पाहिले असता,चंद्र आणि चांदण्याचा मंद प्रकाश झाडाच्या फांद्या आणि पानां मधून झिरपत जमीनीपर्यंत येत होता. तो प्रकाश माझ्याही अंगावर पडला होता, माझे लक्ष स्वतःकडे गेले आणि.. काय आश्चर्य!!
वार्धक्याने थकलेल्या माझ्या शरीरात अचानक उर्जेचा संचार झाला, मी स्वतालाच निरखत होतो. मी पुन्हा बालवयात प्रवेश केला होता. साठी ओलांडलेल्या माझे वय जेमतेम बारा असल्यासारखेच वाटत होते. मी आनंदाने फक्त उड्या मारायच्याच बाकी राहिलो होतो.

तेवढ्यात माझे लक्ष झाडाच्या खोडाजवळ गेले. ती निवांतपणे तिथे बसलेली होती. होय तीच. फिक्कट लाल रंगाची नऊवारी, पायात पैंजण, अंगावर विविध दागदागिने, डोळ्यात काजळ, नाकात नथ, केसात गजरा, ओठांवर मधूर हास्य. तिची नजर पण आमच्या कडेच होती.

"कलावंतीण" माझ्या तोंडातून अस्पष्ट पणे निघाले.
"रामा! लई वरसानं आलास की, पण बरं झालं! आधीपण तु माज्याकडं येसुला सोबत घेवून यायचासं, आज पण घेवून आलास"

"येसु! कुठे?" मी चमकून बाजुला उभ्या असणाऱ्या हिमांशू कडे बघितले, पण तेथे हिमांशू नव्हताच, तिथे चक्क यशवंत उभा होता. अंगावर सफेद सदरा, डोक्यावर फेटा बांधलेला, मिशीवर ताव देणारा तरणाबांड गडी.
"येसू दादा!!" माझे डोळे विस्फारले होते.

"व्हयं रामा! कुणाला सांगणार तर न्हाईस ना? आपण हित रत्नाला भेटायला आलोय म्हणून " तो हसत म्हणाला.
माझे डोके गरगरायला लागले होते.
त्याने पुढे होऊन रत्नाला हात देऊन उठवले, एकमेकांच्या घट्ट बाहुपाशात बराच वेळ हरवलेले होते ते प्रेमीयुगुल; त्यांच्या शेजारी असणाऱ्या माझी उपस्थिती विसरून गेले होते.

त्या अंधुक प्रकाशात बालवयीन मी त्यांच्या अवतीभवती बागडत होतो, पारंब्याना लटकून झोके घेत होतो, झाडाच्या खोडाभोवती गिरक्या मारत होतो, त्यां दोघांचे काय चालले होते, त्याच्याशी मला काय देणे घेणे?
"रत्ने! येवढ्या वर्षांनी भेटलो आपण; आता तुला सोडून हितून जायची अजिबात इच्छा होत नाही बघ" यशवंत तिला म्हणाला.

"असं कसं? मगं काय हिथंच राहणार हायेस व्हंय? तसीबी मी आज रातीला हाये, उद्या सकाळी नसेल तर मगं? आणि तुझ्यासोबत रामाबी हाये; तुला घेतल्याबिगर एकटा माघारी कसा जाईल तो?"
"मगं आता मी काय करु म्हणतेस?"

"आता तु परत माघारी जा येसु; परत कदी आठवण आली, वाटलंच तुला तर परत ये भेटायला ह्या झाडाखाली, तुला नक्की भेटनं मी"

"बरं ठिक हाये जातो, पण लई दिस झाले रातीला झोपच लागत न्हाई; आजची रात तुझ्या मांडीवर झोपु दे की"
यशवंत ने इच्छा व्यक्त केली. रत्ना झाडाच्या खोडाला टेकून बसली. यशवंत तिच्या मांडीवर अलगद डोके टेकवून खाली झोपला.
मी अजूनही माझ्या खेळात दंग होतो, रत्नाने हाताने इशारा करुन मला सुद्धा जवळ बोलावून घेतले. मी पण त्यांच्या शेजारी जाऊन खाली गवत मातीमध्येच अंग पसरुन झोपलो.
मंद चंद्रप्रकाश, गार वारा, पानांची सळसळ, बांगड्यांची किणकिण, अधूनमधून ऐकू येणारे त्या दोघांचे अस्पष्ट बोलणे या सगळ्यांच्या प्रभावामध्ये मला अगदी गाढ झोप कधी लागली हे समजलेच नाही..

सकाळी केव्हातरी डोळ्यांना उन्हाचा चटका बसल्याने जाग आली.
कसेबसे डोळे उघडण्याचा प्रयत्न केला पण डोके भयानक ठणकत होते. पर्णविहीण सुकलेल्या फांद्या मधून उन्हाचा चटका बसु लागल्याने अजून जास्त वेळ झोपणे शक्य नव्हते.
मी उठून बसलो, मातीने मळलेले कपडे झटकत बाजूला झोपलेल्या हिमांशू कडे पाहिले. तो अजूनही गाढ झोपेत होता.
मी त्याला उठवण्याचा प्रयत्न केला, पण त्याचे शरीर तापाने फणफणलेले जाणवले, डोळे मिटलेल्या अवस्थेमध्येच तो वेदनेने कण्हत होता. उठून चालणे त्याला आता शक्य नाही हे समजल्याने मी त्याला उचलून नदीच्या कडेकडेने चालत गावात घेऊन आलो.
तेथे एका छोट्या दवाखान्यात ॲडमिट केले. डॉक्टरांनी एक दिवस सलाईन आणि औषध उपचार करुन त्याला काहीसे बरे केले.
मला लवकरात लवकर गाव सोडून शहरात जायचे असल्याने हिमांशूचा पुढील उपचार शहरात करायचे असे ठरवून माझ्या नातलगांचा आणि गावाचा निरोप घेतला.

कारमध्ये बसलेला हिमांशू मोठ्या आजारपणातून बाहेर आल्यासारखा खंगलेला वाटत होता. एव्हाना आमची गाडी नदीवरील पुल ओलांडून पुढे सरकत असताना, हिमांशूने किलकिल्या नजरेने त्या शुष्क झाडाकडे पाहिले. वाळलेल्या फांद्यांचा सांगाडा आज जास्तच भेसूर वाटत होता.
"नाना! तुम्ही मला सगळं गाव दाखवलं, पण ह्या झाडाच्या जवळ नेलच नाही, मला जवळून पाहायचं होतं, चला ना जाऊन येवू आपण आत्ता, लगेचच परत येऊ.'
हिमांशू त्याच्या बसलेल्या हळू आवाजात म्हणाला.

"आता नको रे, आपल्याला घरी पोहोचायला उशीर होईल. पुढच्या वेळेला गावाकडे आलो की नक्की जावू आपण तिकडे, ओके बेटा!" मी त्याची समजूत काढली आणि गाडीचा स्पीड वाढवला.
काही वेळातच कच्चा रस्ता संपून हायवे लागला आणि मी सुटकेचा निःश्वास टाकला.

आमच्यासोबत नक्की काय झाले होते? कसे झाले होते? तो अनुभव आम्हालाच का आला? या प्रश्नांचे उत्तरे शोधण्यापेक्षा आम्ही त्या विचित्र प्रसंगातून सुखरूप बाहेर आलो होतो, याचा आनंद होत होता. आता यापुढे परत संग्रामपुरला येण्याची कधी वेळ आलीच तर मी एकटाच येणार हे नक्की . हिमांशूला परत कधीही गावाकडे आणणार नाही याचा ठाम निश्चय मनोमन केला होता.

समाप्त.
लेखक- Dnyanesh Waghunde

सूड आणि काळी जादू (Revenge & Dark Arts)

d4donkadon@gmail.com (Unknown) — Wed, 29 Apr 2026 01:26:00 -0700

'जारण-मारण' KATHA-

================

सूड आणि काळी जादू (Revenge & Dark Arts)

जेव्हा माणूस रागाच्या किंवा द्वेषाच्या भरात अघोरी मार्गाचा अवलंब करतो.

============================================

पिढ्यानपिढ्या चाललेला जमीन जुमला आणि जारण विधी-

अतृप्त आत्म्याचा अघोरी वारसा : सूडाची जारणकथा-

प्रस्तावना

कोकणातील एका घनदाट झाडीने वेढलेल्या 'वाड्याच्या' मागे केवळ संपत्तीचा इतिहास नसतो, तर कधीकधी द्वेषाची काळोखी पानेही दडलेली असतात. जमीन, सत्ता आणि अहंकार यातून जन्मलेला सूड जेव्हा माणसाला ईश्वरापासून तोडून अघोरी विद्येकडे नेतो, तेव्हा त्याचे परिणाम पिढ्यानपिढ्या भोगावे लागतात. ही कथा आहे अशाच एका घराण्याची, जिथे जमिनीच्या तुकड्यासाठी माणुसकीचा बळी दिला गेला.

जमिनीचा वाद आणि संघर्षाची ठिणगी

रत्नागिरी जिल्ह्यातील एका लहानशा गावात 'देशमुख' आणि 'पाटील' ही दोन मातब्बर घराणी. यांच्यात पिढ्यानपिढ्या जमिनीवरून वाद चालत आले होते. 'काळ्या कातळाची' म्हणून ओळखली जाणारी १० एकर जमीन या वादाचे मूळ होती. ती जमीन सुपीक नव्हती, पण तिथे देशमुखांचे कुलदैवत होते, तर पाटलांच्या मते ती त्यांच्या पूर्वजांची हक्काची जागा होती.

दहा वर्षांपूर्वी, सयाजीराव पाटलांनी कोर्टात केस जिंकली आणि ती जमीन आपल्या नावावर केली. हे अपमान पचवणे रघुनाथराव देशमुखांना शक्य नव्हते. रागाच्या भरात रघुनाथरावांनी पाटलांना भर चौकात बजावले होते, "जमीन तर घेतली, पण आता तिथे पीक उगवणार नाही आणि तुमच्या घरात दिवा लागणार नाही!"

अघोरी मार्गाचा अवलंब

रघुनाथरावांनी सूडाने पेटून 'जारण-मारण' विद्येचा आधार घेण्याचे ठरवले. त्यांनी गावाबाहेरच्या स्मशानाजवळ राहणाऱ्या एका तांत्रिकाची भेट घेतली. जारण विधी म्हणजे दुसऱ्याच्या प्रगतीवर खिळ घालणे आणि मारण विधी म्हणजे समोरच्या व्यक्तीचा नाश करणे.

त्या रात्री, अमावस्येच्या काळोखात, त्या तांत्रिकाने अघोरी पूजा मांडली. पाटलांच्या जमिनीतील थोडी माती आणि त्यांच्या घराच्या उंबरठ्याचा खिळा मागवण्यात आला. रक्ताचे अर्ध्य दिले गेले आणि मंत्रोच्चारांनी वातावरण भारून गेले. रघुनाथरावांच्या मनात केवळ एकच विचार होता— "पाटलांचे वाटोळे झाले पाहिजे."

संकटांची मालिका

विधी झाल्याच्या काही दिवसांनंतर पाटलांच्या घरात विचित्र घटना घडू लागल्या. सयाजीराव पाटलांचा धट्टाकट्टा मुलगा, जो शहरात शिकत होता, अचानक आजारी पडला. डॉक्टरांना आजाराचे निदान होईना. जमिनीवर पेरलेले बियाणे उगवण्यापूर्वीच सडून जाऊ लागले. रात्रीच्या वेळी वाड्याच्या गच्चीवर कोणीतरी चालत असल्याचा आवाज येऊ लागला, पण तिथे कोणीच नसायचे.

घरातील पाळीव जनावरे एकामागून एक दगावू लागली. सयाजीरावांना स्वप्नात भयानक सावल्या दिसू लागल्या. घराची भरभराट अचानक रसातळाला गेली. गावात कुजबुज सुरू झाली, "देशमुखांनी पाटलांवर 'काहीतरी' केलंय."

सूडाचा उलटलेला फास

पण जारण-मारण विद्या ही दुधारी तलवार असते. तांत्रिकाने रघुनाथरावांना बजावले होते, "हा विधी पूर्ण होईपर्यंत कोणाबद्दलही मनात दया आणू नकोस, अन्यथा हे संकट तुझ्याकडे वळेल."

सयाजीराव पाटलांच्या मुलाची तब्येत जास्त बिघडली तेव्हा रघुनाथरावांच्या मनात थोडी चलबिचल झाली. त्यांच्या स्वतःच्या नातवालाही त्याच रात्री अचानक ताप भरला. त्यांना भीती वाटू लागली की आपण जे पेरले ते आपल्याच वाट्याला तर येणार नाही ना?

एका रात्री, तोच अघोरी विधी उलटला. असे म्हणतात की, ज्या घराण्यावर जारण केले जाते, तिथल्या कुलदैवताची शक्ती जर प्रबळ असेल, तर ते संकट कर्त्याकडेच परतते. देशमुखांच्या घरातही आगीच्या घटना घडू लागल्या. ज्या जमिनीसाठी हा प्रपंच केला, तिथे रघुनाथरावांना स्वतःच्याच पूर्वजांच्या किंकाळ्या ऐकू येऊ लागल्या.

पाश्चात्ताप आणि शेवट

शेवटी, आपल्या नातवाचा जीव वाचवण्यासाठी रघुनाथराव धावत पाटलांच्या वाड्यावर गेले. त्यांनी आपली चूक कबूल केली. दोघांनाही उमजले की जमिनीच्या एका तुकड्यासाठी त्यांनी स्वतःचे आयुष्य आणि शांतता पणाला लावली होती.

त्यांनी पुन्हा त्या तांत्रिकाकडे जाऊन विधी थांबवण्याची विनंती केली, पण तांत्रिकाने हसून सांगितले, "निसर्गाचा नियम आहे, जे सोडले ते पूर्ण वर्तुळ करून परत येतेच. आता फक्त प्रार्थनाच तुम्हाला वाचवू शकते."

दोन्ही कुटुंबांनी मिळून कुलदैवताची शांती केली. जमीन दान केली गेली, पण त्या अघोरी विद्येचे वण (डाग) आजही त्या घराण्यांच्या आठवणीत शिल्लक आहेत.

तात्पर्य

माणसाचा द्वेष त्याला अघोरी मार्गाकडे नेऊ शकतो, पण वाईट कर्माचे फळ हे कधी ना कधी स्वतःलाच भोगावे लागते. 'जारण-मारण' सारख्या कुप्रथा केवळ विनाशाला कारणीभूत ठरतात.