Marathi Bhutkatha

इलाज भाग क्र :- ३

d4donkadon@gmail.com (Unknown) — Mon, 23 Feb 2026 22:20:00 -0800

इलाज भाग क्र :- ३

लेखन :- शशांक सुर्वे

(ह्या कथेचे आधीचे भाग वाचायचे असेल तर वरती माझ्या नावावर क्लिक करून वाचू शकता)

(काही दिवसांपूर्वी...........)

उन्हाळ्याचे दिवस होते....आनंदा त्या सुनसान जंगलात एकटाच चालत होता....तरी दुपारचे 2 वाजले असतील....30 वर्षाचा तरुण आनंदा त्या जंगलात एकटाच चालला होता..ऊन अगदीच रणरणते होते...पण आनंदाला रोखू शकत नव्हते कारण धिप्पाड देहाचा आनंदा जणू अश्या बिकट परिस्थितीसाठीच बनला होता.....जिज्ञासू लोकांना त्यांची जिज्ञासा स्वस्थ बसू देत नाही असं म्हणतात....आनंदा सुद्धा ह्याच जिज्ञासू स्वभावाचा होता....तो जॉब साठी एका मोठ्या सिटीमध्ये आला होता....चांगला पगार स्वतःच घर...घरात तो एकटाच राहत होता त्याची फॅमिली गावाकडे होती आता त्याने ह्या घराचा आता त्याने बंगला केला होता त्यात तो फॅमिलीला शिफ्ट करून त्यांना सरप्राईज देणार होता.....झालं असं की आनंदाची एक फॉरेन ट्रिप कॅन्सल झाली त्यामुळे आता काही दिवस तो फ्री होता....त्याला अलौकिक गोष्टी जाणून घेण्याचा खूप छंद होता आता तो भूत ह्या विषयांवर रिसर्च करत होता म्हणजे हे त्याचे प्रोफेशन नव्हते पण हा छंद आनंदाने जोपासला होता....तो भारतातील अनेक हॉंटेड जागी भेट देऊन आला होता तिथल्या काही नोट्स सुद्धा बनवल्या होत्या....काही शॉर्ट व्हिडीओ सुद्धा तयार केले होते.....आनंदाला जेव्हा जेव्हा वेळ मिळायचा तेव्हा तेव्हा तो अश्या हॉंटेड जागी जायचा.....त्याला इथला एकांत आवडायचा.....त्याच्याकडे पॅरानॉर्मल ऍक्टिव्हिटी कॅपचर करणारी काही उपकरणे सुद्धा होती हॉंटेड जागी त्यावर रिडींग मिळाले की आनंदा जाम खुश व्हायचा...आता आता तर आनंदाला ह्या सगळ्या गोष्टींची आवड जास्त निर्माण झाली कारण मागच्या महिन्यात तो संगमेश्वरच्या घाटावर गेला होता...त्याला कळलं होतं की आमावस्येच्या रात्री इथे काही अघोरी लोक साधना करून सिद्धी करून ताकत वाढवतात....वास्तविक आनंदाला ह्या गोष्टींवर विश्वास नव्हता....ह्या सगळ्या अंधश्रद्धा आहेत असं तो मानत असे.....आनंदाचा भुतांच्या वर थोडा विश्वास होता त्याचे मत असे होते की पॉझिटिव्ह दैवी शक्ती बरोबर ह्या जगात निघेटिव्ह शक्ती सुद्धा अस्तित्वात आहे.....तरी आनंदाला नवनवीन गोष्टी बघायला खुप आवडत असे....तो हे अघोरी विधी बघायला संगमेश्वर घाटावर पोहोचला....मध्यरात्री हे विधी होत असत.....तेव्हा कुणीही तिथं आसपास भटकत नसे.....कारण लोकांना माहीत होतं की हे अघोरी साधू थोडे सनकी असतात पण आनंदा तिथे पोहोचला....सगळीकडे अंधार पडला होता वातावरण खूपच गंभीर होतं.......संगमेश्वर तसा खूप पवित्र घाट होता.....इथे दहन केलेल्या व्यक्तीला मोक्ष लवकर मिळतो अशी काहीशी लोकांची धारणा होती....त्यामुळे त्या घाटावर 5,6 प्रेते जळत होती.....वास्तविक इथे जाणे म्हणजे धाडसाचे काम होते कारण अस म्हणत की हे साधना करायला आलेले अघोरी जळती प्रेते जळत्या चितेवरून ओढून खातात....म्हणजे काही साधना चांगल्या असतात पण रात्री इथे जास्तकरून वाईट शक्तींची साधना होत असे....आनंदा सुद्धा हे ऐकून होता....आणि झालं तसच एक अंगाला प्रेताची राख लावलेला अघोरी हातात भाजलेल्या मासाचा तुकडा घेऊन खात बसला होता...आनंदा हे बघून दचकला नाही....आनंदा त्या घाटावर अगदी आरामात चालू लागला....घाटावर सरकारी दिवाबत्तीची सोय होती त्यामुळे तो घाट उजळून निघाला होता....आनंदा त्या चितेजवळ बसलेल्या अघोरीकडे एकटक बघत चालू लागला....त्या अघोरीने सुद्धा आनंदाकडे एकटक बघायला सुरवात केली....आतापर्यंत आमवस्येचं इथं कुणीच आलं नव्हतं....एवढंच काय तर आमवस्येच्या रात्री अघोरीच्या भीतीने इथे प्रेत सुद्धा जाळायला लोक आणत नसत.....पण जिज्ञासू आनंदा इथे पोहोचला तो सगळं काही बघत होता अगदी जवळून जाऊन पण कुणाला त्रास देत नव्हता....एक चिता जळत होती त्याच्या बाजूला आनंदाला एक अघोरी दिसला इतर साधूंच्या पेक्षा हा अघोरी खूपच कृश आणि खंगलेला होता....बाकीचे अघोरी साधू त्या चितांच्या धुरात आरामात साधना करत बसले होते पण हा अघोरी मात्र सतत खोकत चालला होता.....अचानक त्या अघोरीची नजर आनंदावर गेली....तो अघोरी आता आनंदाकडे एकटक बघतच राहिला....तो अगदी पापणी सुद्धा हलवत नव्हता....त्याची ती करडी नजर आनंदाला अस्वस्थ करत होती.....तो कसले तरी मंत्र पुटपुटत होता....त्याने त्या चितेवर आगीत काहीतरी फेकले तसा आगीचा एक मोठा लोट उठला तो अघोरी आता तिथून गायब झाला होता....आनंदा थोडा चक्रावला....आता क्षणभरापूर्वी तो अघोरी इथे बसला होता....आनंदा त्याला इकडे तिकडे शोधू लागला....मागून त्याच्या हात कुणीतरी ओढून पकडला...आनंदा चपापला....त्याने झटकन मागे बघितले.....मागे तोच गायब झालेला अघोरी होता....तो आनंदाचा हात पकडून वास घेत होता......आनंदा घाबरला अचानक झालेल्या बेसावध हल्ल्याने त्याने हात मागे ओढण्याचा प्रयत्न केला पण तो अघोरी आनंदाचा हात घट्ट पकडून वास घेत होता....शेवटी कसबस आनंदाने आपला हात सोडवून घेतला.....पण तो अघोरी एकटक आणि खुनशी नजरेने आनंदाकडे बघत होता....ही नजर थोडी विचित्र होती त्याच्या चेहऱ्यावरचे स्मितहास्य असे होते की आनंदाविषयी त्याला बरच काही माहिती आहे....आनंदा त्या नजरेला घाबरला होता....आनंदाने तिथून काढता पाय घेतला....तो वळून वळून त्या अघोरी कडे बघत होता पण अघोरीची भेदक नजर अजूनही आनंदावर होती.....

मागच्या महिन्यातली ही संगमेश्वर घाटावरची गोष्ट सांगण्याचे कारण म्हणजे....आनंदा ह्या जंगलात एका हॉंटेड जागेवर आला होता निघेटिव्ह एनर्जी शोधण्यासाठी.....त्याचा पॉईंट होता व्हील्सन पॅलेस.....एका इंग्रजाने शहरी वस्तीपासून दूर निसर्गाच्या सानिध्यात बनवलेला सुंदर दगडी बंगला.....पण आता हा बंगला पडीक झाला होता....कारण सुद्धा तसच होतं....100 वर्षांपूर्वी व्हील्सन साहेब आपल्या कुटुंबासह वस्तीला असताना काही डाकूंनी ह्या बंगल्यावर हल्ला केला....सगळी संपत्ती लुटून व्हील्सन त्याचे चार पाच गार्ड आणि व्हील्सनची पूर्ण फॅमिली ह्यांना एकत्रित रित्या ठार केले....नंतर पूर्ण बंगला जाळून टाकला....अस म्हणतात की अजूनही ह्या व्हील्सन पॅलेस मध्ये त्या अतृप्त आत्म्यांचे वास्तव आहे.....अजूनही तिथून रडण्याचे ओरडण्याचे आवाज येतात....म्हणून थोडा रिसर्च करण्यासाठी आनंदा इथे आला होता.....जंगल पार करत करत अखेर आनंदा आता त्या जळक्या पडीक झालेल्या व्हील्सन पॅलेस जवळ आला....पूर्णपणे भकास अशी वास्तू होती ती....तिच्याकडे बघूनच मनातून एक किळस वाटत होता....आनंदाला तिथे आल्यावर थोडं बेचैन वाटत होतं...अस हे पहिल्यांदाच होत होते.....तो एवढ्या हॉंटेड जागी जाऊन आला पण न जाणो त्याला आता खूप अस्वस्थ वाटत होतं....तरी थोडं धाडस करून आनंदा त्या पडक्या बंगल्यात गेला.....दगडी बांधकाम होते....आग लागल्याने सगळं काही जळून खाक झालं होतं फक्त दगडी अवशेष शिल्लक होते....आनंदा आत पोहोचला....पडझड बरीच झाली होती त्यामुळे तो बंगला एक भुलभुलैय्या झाला होता....आनंदा सगळीकडे नजर फिरवत होता....जुनी वास्तू होती....निघेटिव्ह एनर्जी चेक करण्यासाठी त्याने आपलं गॅझेट बाहेर काढलं.....तो रिडींग घेत होता....अचानक आनंदा दचकला.....कारण तिथल्या कुठल्या तरी भिंतीच्या मागून खोकण्याचा आवाज येत होता.....आनंदाने स्वतःला सावरले....कुणीतरी टुरिस्ट असेल अशी स्वतःची समजूत काढून तो जिथून हा खोकण्याचा आवाज येतोय त्या दिशेने चालू लागला....आनंदा थोडा घाबरला होता कारण ह्या जागेचे वातावरणच तसे होते....दबक्या पावलांनी चालत चालत तो एका पडक्या खोलीजवळ पोहोचला...आणि समोर एक दृश्य बघून भिंतीला टेकला.....समोर तोच महिन्यापूर्वी संगमेश्वर घाटावरचा विचित्र अघोरी ज्याने आनंदाचा हात पकडला होता...तोच बसला होता..अंगावर एक मळकट सदरा मळकट विजार...त्याचे हात रक्ताने लाल झाले होते..त्याने समोर एक कवटी ठेवली होती....त्या भोवती रांगोळीने कसले तरी कडे बनवले होते....चारी बाजूला चार बकर्यांची मुंडकी ठेवली होती....तो कसले तरी मंत्र पुटपुटत होता....आनंदा तिथे येताच त्या अघोरीने तिरप्या नजरेने आनंदाकडे बघितले....परत तीच भेदक नजर....आनंदा घाबरला....तिथून पळणार इतक्यात आवाज आला

"घाबरू नको.....मी इथे फक्त साधना करायला आलो आहे"

आनंदाला हा आवाज बराच मधुर आणि विश्वासार्ह वाटला....तो तिथेच थांबला....ते जे समोर मांडले होते त्याकडे बघू लागला....पक्ष्यांची पिसे,कसलीशी हाडे वैगेरे वैगेरे समान अगदी रचून ठेवले होते....आनंदा हे सगळं निरखून बघत होता...

"खूपच जिज्ञासू मुलगा आहेस तू....अलौकिक आणि ज्या गोष्टी डोक्या बाहेरच्या आहेत त्या जाणून घ्यायला आवडते.....बरोबर??"

आनंदा ह्या अचानक आलेल्या प्रश्नाने गोंधळा आणि म्हणाला......."हो....ब....ब....बरोबर....पण हे तुम्हाला कस कळलं??"

अघोरी हसला आणि म्हणाला

"अरे आम्ही काळ्या शक्तीचे साधक आहोत....समोरच्या बद्दल सगळं जाणून असतो....आम्ही कित्येक वर्षे उपाशी राहू शकतो आणि आपल्या शक्तीच्या जोरावर एका जागेवरून क्षणात दुसऱ्या जागी प्रकट होऊ शकतो"

आनंदा गप्प होता.....त्याच्या चेहऱ्यावर एक स्मितहास्य होते....ह्या अघोरीने जे काही सांगितलं होतं त्यावर तो हसला होता....अघोरीने त्याच्या मनातले भाव बरोबर टिपले होते...त्याच्याकडे बघत तो म्हणाला

"तुला ह्या सगळ्या गोष्टीच्या वर विश्वास नसेलच....मला माहित आहे....आणि अशी आव्हाने मी नेहमी स्वीकारतो....."

अस बोलून अघोरीची समोर असलेल्या मानवी कवटीवर आपला हात ठेवला आणि मंत्र म्हणू लागला.अधून मधून त्याला जोराचा खोकला सुद्धा लागत होता..आनंदा लक्ष देऊन बघत होता कारण त्याला माहित होते हे लोक हातचलाखी करतात....डोळ्यांची पापणी सुद्धा न लवता आनंदा बघत होता....क्षणात ती कवटी गायब झाली होती....आनंदा हे बघून घाबरला.....त्याच्या चेहऱ्यावरचे ते भाव बघून तो अघोरी हसला आणि म्हणाला

"आता तुझी ही बॅग चेक कर"

आनंदाने आपली बॅग खाली ठेवली आणि बॅग ची चेन उघडली....त्याचे हात थरथरत होते कारण ती कवटी त्याच्या बंद असलेल्या बॅगेत आली होती.....आनंदाने पहिल्यांदा असलं काहीसं बघितलं होत....त्या अघोरीला जोराचा ठसका लागला होता....स्वतःला सावरत सावरत तो आनंदाला म्हणाला

"क...क....काय मग पटली का खात्री??"

आनंदाने होकारार्थी मान डोलावली.....लगेच तो अघोरी म्हणाला

"हे बघ बाळ मी काही जास्त काळ जगणार नाही....मला एक दुर्धर आजार जडला आहे....मी माझ्या विद्या वारसा म्हणून तुला देऊ इच्छितो....तू तयार आहेस का??...तुझ्या मनाला पडलेल्या सगळ्या प्रश्नांची उत्तरे तुला माझ्या विद्येने मिळतील....सोबत तू अनेक शक्तींचा मालक होशील जस की काळी तंत्र विद्या...एका जागेवरून दुसऱ्या जागी क्षणात पोहोचणे...समोरच्याच्या मनातले जाणून घेणे अश्या अनेक शक्ती....बोल स्वीकारशील?? मला जाणवतंय की तू ह्या शक्ती पेलू शकशील""₹

आनंदा डोळे विस्फारून त्या अघोरीचे शब्द ऐकत होता....न जाणो कस पण आनंदाला त्या अघोरीच्या बोलण्यात सत्यता वाटू लागली....आणि अश्या ह्या विद्येचा नमुना त्यानं प्रत्यक्ष बघितला होता....आपल्याकडे अश्या शक्ती असल्या तरी किती मज्जा येईल....शिवाय आयत्या मिळत आहेत ह्या शक्ती म्हंटल्यावर आनंदाने मान हलवून अघोरीला क्षणात होकार दिला....तसा अघोरी हसला....त्याने ती कवटी परत मागितली कवटी घेऊन अघोरीने ती कवटी आहे त्या जागी ठेवली....तो सतत खोकत होता आपला चेहरा पुसत होता....तो आता खोकत खोकत मंत्र म्हणू लागला....समोर एक गोल रिंगण आखले होते.....अघोरीने इशारा करून आनंदाला त्या पिठाच्या रिंगणात बसायला लावले.....खोकत खोकत तो कसले तरी मंत्र म्हणत होता वातावरणात एक कंपन निर्माण झाले.....अघोरीचा आवाज वाढत चालला होता....आनंदाचे डोळे विस्फारले करणं समोरची कवटी आणि बकर्यांची चार मुंडकी हवेत तरंगू लागली....हे बघताच अघोरी आनंदाकडे बघून जोरात ओरडला.....माझं नाव आहे सुधाकर.....माझं हे नाव तू तीन वेळा जोरात उच्चार...आनंदा गोंधळला आणि ताडकन बोलला

"सुधाकर.....सुधाकर.....सुधाकर"

तिकडे तो अघोरी सुद्धा जोरात ओरडला

"आनंदा.....आनंदा.....आनंदा"

त्याच बरोबर समोर ठेवलेल्या सगळ्या वस्तू पेट घेऊ लागल्या.....अचानक आनंदा आणि अघोरी दोघेही जोरात उडून मागच्या बाजूला फेकले गेले.....आनंदा मागच्या एका दगडाला डोके जोरात आपटल्याने बेशुद्ध झाला होता....त्याचे डोळे हळूहळू बंद होत होते....किर्रर्रर्रर्र असा आवाज वातावरणात पसरला होता

काही वेळाने आनंदाला जाग आली....त्याने आपल्या डोक्याला हात लावला....त्याचं अंग अशक्त झालं होतं....त्याला नीट उभं सुद्धा राहता येत नव्हतं....आनंदाने समोर बघितलं....समोरचे वातावरण एकदम शांत होत....त्याचं डोकं जाम ठणकत होत....आनंदाने एकवार आपल्या शरीराकडे नजर फिरवली.....आश्चर्याचा धक्का....कारण त्याचे शरीर हलके झाले होते अंगावर सुरकुत्या होत्या....आनंदा गोंधळला......त्याने स्वतःला चाचपले....मळकट शर्ट मळकट विजार.....त्याने डोक्यावर चेहऱ्यावर हात फिरवला तो सुद्धा सुरकूतलेला होता....डोक्यावर टक्कल पडले होते....आनंदाला काय करावे सुचेना....त्याला अस वाटत होते की त्याला अनेक विद्या येतात....आता इथे असलेल्या आत्म्यांचा आवाज सुद्धा आनंदाला ऐकू येऊ लागला होता..काही क्षण गोंधळल्यावर आनंदाला सगळं काही समजलं...आनंदाच्या लक्षात आलं की अघोरी सुधाकरने मायावी काळ्या शक्तीच्या जोरावर माझे तरुण शरीर घेतले आहे आणि त्याने आपले वृद्ध रोगट शरीर मला दिले आहे....सुधाकरने सांगितल्या प्रमाणे आता आनंदाला अनेक विद्या येत तरी होत्या पण त्या विद्येबरोबर सुधाकरने त्याला आपले वृद्ध शरीर सुद्धा दिले होते आणि आनंदाचे तरुण शरीर घेऊन तो निघून गेला होता..."परकाया प्रवेश विद्या"....आनंदाला हे सगळं जाणवत होते...तो हताश होऊन खाली बसला....आता त्याच्यासाठी सगळं संपलं होतं....सुधाकर त्याचं सगळं काही घेऊन गेला होता त्याने फक्त आनंदाच्या खिशात त्याच्या सिगरचे एक पाकीट ठेवले होते....आनंदा पूर्णपणे संपला होता....सुधाकरचा हा वृद्ध देह अजून किती काळ टिकणार होता....मधून मधून त्याला रक्ताच्या उलट्या सुद्धा होत होत्या....लडखडत लडखडत आनंदा त्या व्हील्सन पॅलेस मधून बाहेर पडला....अंधार पडला होता....समोरचं काहीच दिसत नव्हतं....वाट मिळेल तिथे आनंदा ठेचकळत ठेचकळत चालत होता....रडत होता....त्याने जे काही कमावले होते ते सुधाकर घेऊन गेला होता....आनंदाच्या डोळ्यासमोर त्याचे आईवडील येत होते....चालून चालून आनंदा दमला होता....धापा टाकत होता त्या जंगलात वेड्यासारखं किंचाळत होता.....आता जगून तरी काय फायदा?? असा विचार करून त्या जंगलातल्या झाडांच्या वर डोकं आपटून आपटून घेत होता....एका मोठ्या झाडाजवळ येऊन त्याची शुद्ध हरपली....डोकं आपटल्याने डोक्यातून रक्त वाहत होते...आनंदा बेशुद्ध झाला होता.....किती वेळ?? काहीच कल्पना नाही

उन्हाची कोवळी किरणे आनंदाच्या चेहऱ्यावर पडली तसा तो जागा झाला.....वरती भल मोठं वडाचे झाड होते.....त्या पानातून कोवळे किरण त्याच्या अंगावर पडत होते त्याने आपल्या डोक्याला हात लावला...कुणीतरी त्याच्या डोक्याला झाडपाल्याचा लेप लावला होता..आनंदा आजूबाजूला बघून गोष्टी समजून घेण्याचा प्रयत्न करत होता.....एका बाजूने गुरगुरण्याचा आवाज येत होता त्या गुरगुरण्याला सुद्धा एक लयबद्धता होती....आता मात्र नवीन काही बघण्याचं आनंदाचे धाडस होत नव्हते पण त्याने समोर जे बघितलं ते बघून आनंदाच्या रोगट शरीरावर शहारे उमटले....एक मोठी शिवपिंडी होती त्यावर एक कमीत कमी 10 फुटाचा धिप्पाड केसाळ त्याच्या डोक्यावर दोन शिंगे होती...काळा केसाळ देह...नक्कीच राक्षस होता तो....त्याने एकवार आनंदाकडे बघितलं...चमकदार लालभडक डोळे....भयानक चेहरा रान डुक्कराप्रमाणे दोन बाहेर आलेले सुळे.....पण त्याला राक्षस म्हणावे कस?? त्याने त्या गेंड्याच्या कातडी सारख्या कडक त्वचेवर जागोजागी भस्म लावले होते....जानवे परिधान केले होते....तो पिंडीवर एक एक फुल वाहत वाहत तो शिवस्तोत्र म्हणत होता....आनंदा शुद्धीवर आलाय हे पाहून त्याने शिवाला एकदा हात जोडले....आणि उभा राहिला....आनंदा घाबरला....एक भलामोठा राक्षस होता तो चालताना जमीन हलत होती...त्याची तीक्ष्ण नखे आनंदाला दिसत होती... पण अंगावर जानवे,भस्म बघून आनंदा थोडा शांत राहिला....तो राक्षस आता आनंदा समोर बसला आणि ध्यानस्थ मुद्रेत बसून त्याने डोळे बंद केले....एक कर्कश घोगरा आवाज त्या वातावरणात घुमला

"मी काय सांगतो ते नीट ऐक.....मला पृथ्वीवरच्या प्रत्येक गोष्टीची ज्ञान आहे....अस म्हणत त्याने आनंदाला जवळ येण्याचा इशारा केला....आनंदा घाबरत घाबरत त्याच्या जवळ आला....त्या राक्षसाने आनंदाचा हात घट्ट पकडला काही क्षण थांबून तो बोलू लागला

"अघोरी सुधाकरने आपल्या शक्तीचा परत गैरवापर केला आहे..त्याने मानवकल्याणाचे सगळे नियम मोडले आहेत.....त्याचा हा तिसरा परकाया प्रवेश आहे.....तुझं शरीर घेऊन तो उत्तरेकडे एका गुहेत साधना करून तो आपली शक्ती परत मिळवेल...तू...तू...गेल्या जन्मात माझा शिष्य होतास तू एक पवित्र आत्मा आहेस...मी तुला अंधकारात ढकलुन देणार नाही....मी तुझा गेल्या जन्मी गुरू होतो आताही तुला मार्ग दाखवेन...सुधाकर तिथं पोहोचण्याआधी तू सुधाकर ला रोखलं पाहिजेस.....आता काट्याने काटा काढला पाहिजे.....मी तुला फक्त साक्षात्कार देऊ शकतो....सुधाकरशी लढण्याची शक्ती तुला दुसरीकडून मिळवावी लागेल...ती शक्ती सुधाकरला तुझ्या जवळ आणून उभं करेल....इथून थोडं लांब शिवापूर गाव आहे तिथे सुधाकर पेक्षा शक्तिशाली अघोरी हरिबा होऊन गेला आहे....त्याने स्वतःला एका वाड्यात कैद करून घेतलं आहे....तो त्याच्या सोन्याचे रक्षण करत आहे...हरिबाने त्या वाड्यात अनेक घातक आणि शक्तिशाली आत्म्यांना कैद केले होते आणि अजूनही ते तिथेच कैद आहेत....हरिबाला आता काही काळानंतर मुक्ती मिळणार आहे त्यामुळे तो नियमानुसार कुणी सजीव उत्तराधिकारी शोधत आहे जो त्याच्या सोन्याचे रक्षण करील....हरिबाला लोभी,विलासी माणसे आवडत नाहीत....त्याला जर आपला वारस मिळाला तर आपली सगळी शक्ती,कैद केलेल्या आत्मा सगळं त्याला देईल.....तेव्हा तू हरिबाचा वारस हो.."

एवढं माफक मोजके बोलून त्या राक्षसाने आनंदाच्या डोक्यावर हाथ ठेवला आनंदाच्या डोळ्यासमोर सगळं चित्र फिरू लागलं तो भूतकाळात पोहोचला....हरिबा...त्याचं सोनं...तो वाडा तिथे कैद असलेल्या शक्ती हे सगळं आनंदाच्या डोळ्यासमोरून जाऊ लागलं...सगळं काही सत्य आनंदाच्या डोळ्यासमोरून फिरत होत....सुधाकर किती दृष्ट आहे हे ही त्यांना त्या हस्तस्पर्शाने कळलं होतं....काही वेळाने त्या राक्षसाने आनंदाच्या डोक्यावरून हात काढला आणि परत शंकराची साधना करू लागला...एक वेगळाच चमक्तारी स्पर्श होता तो....एक वेगळाच आत्मविश्वास आनंदाच्या त्या खंगलेल्या देहात आला

आता आनंदाकडे एका गावचे नाव होते....सोबत सुधाकरची शक्ती होती आणि एक योजना..एक आशेचा किरण त्याला दिसू लागला..आनंदाने आपल्या कंबरेला हात लावला....सुधाकरने आपल्या कंबरेला एक काळा दोरा गुंडाळला होता तो त्याने तोडून काढला आणि हातात घेऊन काहीतरी विचित्र भाषेत बडबडू लागला....एखादी कला शिकल्यावर जशी ती आयुष्यभर सोबत असते अस काहीसं आनंदाला वाटत होतं....सुधाकरने आनंदाला आपला वृद्ध देह दिला होता सोबत आपल्या काळ्या शक्ती सुद्धा दिल्या होत्या कारण तो आता एक सामान्य आयुष्य जगणार होता....आता त्याला ह्या तंत्र विद्या जड झाल्या होत्या त्याला ह्या विद्या आतून कुरतडत होत्या...आतून खात होत्या म्हणून आता तो ह्या विद्या आणि देह त्यागणार होता....तरुण झालेल्या सुधाकरला माहीत होतं की आपलं आयुष्य कमी आहे आणि आनंदा आपला पाठलाग करू शकत नाही पण इकडे आनंदा पूर्णपणे तयार होता आपला बदला घेण्यासाठी....आनंदाने तो काळा दोरा तोडून 3 तुकडे केले आपल्या पायात आपल्या हातात आणि एक दोरा आपल्या शेंडीला बांधला....हा अभिमंत्रित धागा आनंदाचे रक्षण करणार होता....कुणीही त्याच्या मनात काय चालू आहे हे वाचू शकत नव्हतं....अगदी कुणीही...ही सगळी तयारी करून आपल्या छातीवर हात ठेवून त्याने आपल्या शक्तीच्या जोरावर आपल्या छातीवर हात ठेवून व्हील्सन पॅलेस ते शिवापूर मधला हरिबाचा वाडा असा प्रवास अदृश्य होऊन काही सेकंदात पूर्ण केला होता

तो इथे आला तेंव्हापासून त्याने नाटक चालू केलं...त्याला स्वतःचा इलाज करून घ्यायचा होता.....आजारी तर तो होताच पण हरिबा ज्या ज्या परीक्षा घेत होता त्याला आमिष दाखवत होता त्या आमिषाला आनंदा जराही बळी पडत नव्हता.....दोन नग्न स्त्रिया जेव्हा त्याचा हात पकडून त्याला आकर्षित करत होत्या तेव्हा आनंदाचे डोके थोडे बधिर झालं होतं....त्या नग्न स्त्रियांना कुणीही भुलले असते पण आनंदाने मनावर ताबा ठेवला होता ..त्याला ह्या श्रापातून मुक्तता हवी होती...त्याला तेव्हा डोळ्यासमोर त्याचे आईवडील दिसत होते त्यामुळे त्याने हात आवरता घेतला....आनंदाला माहीत होतं की इथं त्याच्या मनात जराही लोभ आला तर हरिबा त्याचे चिथडे उडविला....आनंदाने स्वतःला भानावर ठेवले आणि तो झाला हरिबाचा वारस....

हरिबा इथून मुक्त झाल्यापासून आनंदा आता इथला मालक होता...आनंदाने लगेच दुसऱ्या दिवशी सगळ्या काळ्या शक्तींना त्या मुख्य हॉल मध्ये बोलावले....प्रत्येक काळ्या शक्तीला एक एक काम दिलं....हे सगळं तो डोळे बंद करून बोलत होता आणि त्या त्या बंदिस्त शक्तींना आदेश मिळत होता....त्याने दोन पिशाच्चाना आपला म्हणजे आनंदाचा फोटो दाखवला तो कुठे असेल हे ही आपल्या तंत्र विद्येने त्यांना सांगितलं....त्याबरोबर ते दोन पिशाच्च आनंदाचा आदेश पूर्ण करण्यासाठी निघाले....सोबत एक एक विधीसाठी लागणाऱ्या वस्तू जमा होत होत्या....मानवी कवटी,चार बकर्यांची मुंडकी,काही पक्षांची पिसे,अस काहीसं जमा झाले....आनंदाने ही सगळी पूजा मांडली...आणि दम लागल्याने तो तिथल्या एका आलिशान खुर्चीवर बसला....डोळे बंद करून त्याने एक आदेश सोडला त्याच बरोबर एक पिशच्चीनी एका सुंदर स्त्रीचे रूप घेऊन तिथे आली.....जगात नसेल इतकी सुंदर स्त्री होती ती....लाडिकपणे ती आनंदाच्या मांडीवर बसली आणि त्याला प्रेम करू लागली....आनंदा अधून मधून खोकत होता...आनंदाने खिशातून ती मोठी सिगार काढली जी सुधाकर त्याच्या खिशात कोंबून गेला होता...ती सिगार त्याने तोंडात ठेवली...आणि त्या सुंदर स्त्रीला जवळ ओढले....त्या सुंदर स्त्रीने ती सिगार पेटवली....आनंदा एका राजाच्या ऐटीत बसून ती सिगार ओढत त्या पाठवलेल्या दोन पिशाच्चाचीं वाट बघू लागला...आनंदाच्या तरुण देहात असलेल्या त्या पिशाच्चानीं हिमालयातून उचलले ते त्याला घेऊन येत होते....आनंदाला हे सगळं जाणवत होते आता काही क्षणात आनंदाला आपला तरुण देह परत मिळणार होता....सोबत आता त्याला ज्या दुसऱ्या दुनियेतल्या गोष्टी जाणून घ्यायची जिज्ञासा होती त्याचे पूर्ण भांडार आनंदाजवळ होते...इथे कैद असलेली एक एक आत्मा म्हणजे विद्वान होती आणि आनंदा आता आतापर्यंतच्या सगळ्यात श्रेष्ठ अश्या तांत्रिकाच्या म्हणजे हरिबाच्या पूर्ण शक्तीचा त्याच्या संपत्तीचा मालक होता..........(कथा समाप्त)

लेखन :- शशांक सुर्वे

इलाज भाग क्र :- २

d4donkadon@gmail.com (Unknown) — Mon, 23 Feb 2026 22:18:00 -0800

इलाज भाग क्र :- २

लेखन :- शशांक सुर्वे
(ह्या कथेचा पहिला भाग वरती माझ्या नावावर क्लिक करून वाचता येईल)

आनंदा वाड्याच्या बाहेर उभा होता....न जाणो कस पण त्याला ह्या वाड्याची आता भीती वाटत नव्हती....एखादा व्यक्ती कित्येक दिवस घरापासून दूर राहिला आहे त्याला जशी घराची ओढ लागते अस काही आनंदाला त्या वाड्याकडे बघून वाटत होतं....दुपारची वेळ होती....कडक ऊन पडलं होतं....आनंदा थोडा सावधपणे त्या वाड्यात पोहोचला.....मागच्या वेळी भीतीने त्याने ह्या वाड्यात आजूबाजूला बघितले नव्हते पण आता आनंदाने ह्या वाड्यात चौफेर नजर फिरवली....खूपच सुंदर वाडा होता अस वाटत होतं की नुकताच बांधला आहे....फर्निचर पितळेची भांडी अगदी जशीच्या तशी रचून ठेवली होती.....आनंदा प्रत्येक खोलीत डोकावून बघू लागला....सगळं काही सुस्थितीत होत जस की आताच इथली साफसफाई झाली आहे....आनंदाने पूर्ण वाडा फिरून काढला पण ह्या वाड्यात एकही व्यक्ती दिसत नव्हता....एवढा आलिशान वाडा आत एवढ्या महागड्या वस्तू पण आत कुणीच कस राहत नाही?? ह्या प्रश्नाने आनंदा काही काळ चक्रावला....त्याला कसलीतरी वेगळीच चिंता होती ती म्हणजे आपला पुढचा महागडा इलाज होईल तरी कसा?? कारण पैसे तर नव्हतेच....आनंदा सतत सतत त्या उंबऱ्याजवळ जाऊन बघत होता....त्याला पूर्णपणे कल्पना होती की मागे मिळालेला सोन्याचा हार त्याला कुठल्या तरी विचित्र शक्तीने आणून दिला आहे....का दिला?? काहीच कल्पना नाही....पण पैशासाठी आणि काही चमत्कारासाठी आनंदा परत इथे आला होता..पण पूर्ण वाडा फिरल्यावर सुद्धा काहीच मिळालं नाही...आता पुढचा इलाज कसा करायचा??....आता हतबल होऊन तो त्या प्रशस्त हॉल मध्ये खांबाला डोकं टेकून विचार करीत बसला होता....आता पैसे कुठून आणायचे??...आनंदा हात जोडून विनवणी करत होता..कदाचित त्याचं कुणीतरी ऐकत असावं आणि काही मदत मिळावी..हा विचार करत असताना कसला तरी बारीक खरखर असा आवाज झाला....आनंदा इकडे तिकडे नजर फिरवत होता....बारीक आवाज होता तो....अखेर त्याने आपल्या पायाजवळ बघितले आणि झटकन पाय मागे घेतला....पायाजवळ एक छोटासा सोन्याचा दागिना अचानक प्रकट झाला होता....आनंदाने तो हातात घेतला....मातीने माखला होता तो दागिना....आनंदाने परत इकडे तिकडे बघून तो दागिना उचलला आणि सगळ्या दिशेला हात जोडून जोडून वाड्याच्या बाहेर पडला..त्याच्या चेहऱ्यावर एक आनंदाचे भाव होते...परत त्याच सोनाराकडे तो दागिना विकून त्याने आपली औषधे खरेदी केली...थोडं फार चमचमीत जेवण सुद्धा केलं....रात्र झाली होती....वाड्यात जावे का?? तिथले एक एक क्षण आनंदाला आठवत होते....सगळं काही डोक्याच्या बाहेरचं होतं....एवढा टापटीप वाडा कसा असू शकतो....रात्री ऐकू येणारी ती कुजबुज परवा दिसलेले भयानक चेहरे हे सगळं आनंदा विसरू शकणार नव्हता पण न जाणो कसली तरी ओढ त्याच्या मनात होती शेवटी जे काही व्हायचं ते होऊ दे असा विचार करून एक मोठी टॉर्च खरेदी करून आनंदा परत त्या वाड्याच्या दिशेने चालू लागला....टॉर्चच्या उजेडात आनंदा त्या वाड्याजवळ पोहोचला...भयाण शांतता..क्षणभर थांबून त्याने त्या वाड्यावर टॉर्च मारून निरखून पाहिले....कसलीच हालचाल नव्हती....वाडा अगदी थंडगार होता....आनंदाने जशी पहिली पायरी चढली तसा एक थंड हवेचा झुळूक सोबत एक मंद मोगऱ्याचा सुवास त्याच्या नाकात शिरला....काही कळायच्या आत वाड्यात सगळीकडे लख्ख प्रकाश पसरला....वाडयात सगळीकडचे कंदील आपोआप पेटले सगळा वाडा उजळून निघाला.....हे काही नवनवीन होत होते....पण आनंदा घाबरला नाही....आपल्याला आर्थिक मदत करणारा हा वाडा आपल्याला मारुच शकत नाही असं आनंदाला वाटत होतं....पण हा वाडा आनंदाच्या एका चुकीसाठी टपून बसला होता त्याला गिळंकृत करायला...आनंदा आत आला हॉल मध्ये एक काळी लाकडी खुर्ची कुणीतरी आणून ठेवली होती....इथे येण्यासाठी कोणतेही वाहन नव्हतं त्यामुळे आनंदा चालत चालत आला होता त्यामुळे त्याचे पाय दुखत होते समोर ती आलिशान खुर्ची बघून आनंदा त्या खुर्चीवर आरामात बसला....त्याची गोळ्यांची वेळ झाली होती त्याचे अंग थरथरत होते आनंदाने बॅग मधून गोळी काढली आणि बॅग मधील बॉटल चे पाणी पिऊन टाकले....आनंदाला दरदरून घाम फुटला होता....अचानक त्याला कसला तरी आवाज येत होता....आवाज खूपच मधुर आणि लयबद्ध होता.....पैंजनाचा आवाज होता तो.....सोन्याचे पैंजण होते ते आणि तिचा देह सोन्याहून उजळ होता.....ती हळुवार चालत आनंदाच्या दिशेने येत होती....वातावरणात एक मादक सुगंध पसरला होता....समोरून जगात नसेल इतकी सुंदर स्त्री येत होती....पूर्णपणे नग्न,मोकळे केस तिच्या अंगावर पुरातन सोन्याचे दागिने होते ती चालताना त्या दागिन्यांवरचे मोती हलत होते...तिचे काळेभोर लांबसडक कुरळे केस हलकेच हवेवर उडत होते....आपल्या लालभडक ओठावर आपल्या हाताचा अंगठा फिरवत डोळ्यात मादकता आणून ती सुंदर स्त्री आनंदाच्या अगदीच समोर उभी होती आनंदा तिला न्याहाळत होता....आपला नाजूक गुलाबी हात आनंदाच्या मळकट सुरकूतलेल्या चेहऱ्यावर फिरवीत ती स्त्री आनंदाच्या मांडीवर बसली....त्या स्त्री देहातून इतका मादक सुवास येत होता की कितीही मनाचा पक्का मनुष्य असता तरी त्याचा तोल गेला असता....पण आनंदाने तिला बघून मान फिरवली...अचानक समोरून एक दुसरी सुंदर स्त्री आली ती सुद्धा नग्न होती ती पंचपक्वान्नांने भरलेले ताट घेऊन आनंदासमोर ठेवून आनंदाच्या दुसऱ्या बाजूला उभी राहिली.....आनंदाने त्या ताटाकडे बघितलं...आयुष्यात त्याने कधी इतकं सुंदर ताट बघितलं नसेल....जेवणाचा वास नाकाजवळ दरवळत होता....पण आनंदाने परत मान फिरवली....हे बघून मांडीवर बसलेल्या सुंदरीने आनंदाचा हात पकडून आपल्या कंबरेवर ठेवला....आनंदाने तो हात झटकला आणि ताडकन उठून तो बाजूच्या एका खोलीत जाऊन दार लावून बसला...त्या स्त्रिया एकमेकांकडे बघू लागल्या काहीसे हताश भाव त्यांच्या चेहऱ्यावर होते परत प्रयत्न..बाहेर त्या दोन सुंदर स्त्रिया आता एक विशिष्ट स्वरातले गाणे म्हणत होत्या क्षणभर आनंदा मोहित झाला पण त्याने उशी कानावर दाबून कान बंद केले....त्याच्या डोळ्यांसमोर त्या सुंदर नग्न स्त्रियांचा देह येत होता तरीही आनंदाने दार उघडले नाही....काही वेळानंतर त्या गाण्याचा सुमधुर आवाज येऊ लागला.....हे गाणं मोहित करणारे होते....खजिन्याच्या आशेने इथे वावरणाऱ्या काही लोकांनी हे गाणं ऐकूनच ह्या वाड्यात प्रवेश केला होता आणि आपला जीव गमावला होता पण आनंदाला हे गाणं ऐकून सुद्धा काहीच वाटत नव्हतं त्याने कानात बोटं घालून कान बंद केले....काही वेळानंतर हे गाणं बंद झालं होतं....सगळीकडे भयानक शांतता होती....आनंदाने परत दार उघडून बघितलं तर त्या हॉल मध्ये कुणीच नव्हतं....दाराच्या फटीतून आनंदा हे सगळं बघत होता....आनंदा हळूहळू त्या हॉल मध्ये पोहोचला तिथे बरोबर मध्ये एक मोत्याचा हार ठेवला होता त्यालाही माती लागली होती.....तो हार उचलून आनंदा चारी दिशांना नमस्कार करत करत परत त्या रूम मध्ये जाऊन झोपी गेला.....परत शहरात जाऊन त्याने स्वतःवर ट्रीटमेंट करून घेतली.....आता मात्र ह्या वाड्याकडे परत येण्याची ओढ त्याला सतावू लागली...दिवसेंदिवस तो वाडा आनंदाला स्वतःकडे आकर्षित करत होता..एक वेगळंच आकर्षण होतं हे....सुरवातीला भीती दाखवणारा हा वाडा आनंदाला मदत करत होता...आनंदाच्या तब्बेतीत सुद्धा सुधारणा होत होती....हे सगळं काय घडतंय ह्याची आनंदाला कल्पना नव्हती पण जे काही घडत होते ते चांगलं घडत होतं....रात्री परत आनंदा त्या वाड्यात आला...लांबूनच वाड्यात कंदीलाचा उजेड दिसत होता....आनंदा दाराजवळ आला तेव्हा त्याच्या परत लक्षात आलं की आपण इथं का आलोत.....इथे विचित्र प्रकार घडत आहेत कालच्या त्या नग्न सुंदर स्त्रिया??.....हे सगळं अमानवी आहे पण नंतर आणखी त्याच्या मनात विचार आला की हा वाडा तर आपल्याला पैशाची मदत करत आहे अजून उपचारासाठी खूप पैसे लागणार आहेत....आपला इलाज शेवट टप्पात आला आहे त्यामुळे आपण हा वाडा सोडता कामा नये....आनंदा परत त्या वाड्यात शिरला सावध पणे सगळीकडे नजर फिरवू लागला....वाड्यात शांतता होती....त्या मुख्य हॉल मध्ये ग्रामोफोन चालू होता...त्यावर मधुर संगीत चालू होतं....आता ह्या सगळ्या गोष्टीची आनंदाला सवय झाली होती हा वाडा आपल्याला हानी पोहचवणार नाही अशी काहीशी आनंदाची समजूत होती पण त्याला हे माहीत नव्हतं की हा वाडा आनंदाची परीक्षा घेत आहे.....ह्या वाड्याने 1,2 वेळेला आनंदाला गिळण्याचा प्रयत्न केला पण आनंदाने ती संधी येऊनच दिली नाही....मुळात आनंदा एवढा स्वार्थी नव्हताच की दिलेलं ओरबाडून खाइल असा....जे हा वाडा देईल ते तो घेत राहिला.....देणाऱ्या अदृश्य हाताचे आभार मानत राहिला.....

आनंदा आता मुख्य हॉल मध्ये आला....समोर जे काही दिसले ते बघून आनंदाचे डोळे विस्फारले....हॉल मध्ये एक पायरी उतरून जाण्याइतकी एक चौरस जागा होती....त्या जागेच्या खाली हरिबाने सगळा खजिना पुरला होता.....कालपर्यंत सामान्य असलेली ती जमीन एका काचेसारखी नितळ झाली होती म्हणजे खाली जो अमाप सोन्याचा खजिना पुरला होता तो खाली दिसत होता....ती दगडी जमीन काचेसारखी नितळ झाली होती....आतले अमाप सोने अगदी काही फुटावर दिसत होते....काही मिनिटे आनंदा त्या सोन्याची झळाळी अनुभवत होता डोळ्यात साठवत होता....काही मिनिटांनी परत ती जमीन पूर्ववत झाली परत तिथे दगडी फरशी आली.....एक दोन दगड काढले की अमाप खजिना आनंदाला मिळणार होता....तो कायमचा श्रीमंत होणार होता....ह्या वाड्यात आल्यापासून त्याचा कॅन्सर सुद्धा बरा होत चालला होता...आणि आता हा खजिना घेऊन आनंदा श्रीमंतीत जगू शकत होता.....काही वेळ थक्क राहिल्यानंतर आनंदा भानावर आला....एक दोन कंदील विझले गेले आणि डाव्या कोपऱ्यात अंधार झाला....डाव्या कोपऱ्यातून परत कुजबुज ऐकू येऊ लागली.....अचानक शांतता आणि डाव्या कोपऱ्यातून त्या अंधारातून एक कुदळ बरोबर आनंदाच्या समोर येऊन पडली....आनंदा क्षणभर विचार करू लागला....त्याच्या डोक्यातून ते अमाप सोने जात नव्हते.....थरथरता हात त्या कुदळी कडे जात होता अचानक आनंदाने सर्रर्रर्रर्र कन हात मागे ओढला

"न्हाई न्हाई......उपकार केलेल्याला लुटणार्याची जात न्हाई आमची....तुम्ही जो कुणी बी असशील....तुम्ही मला माझ्या इलाजाला पैस दिलाईसा तुम्ही माझं मालक हैसा....तुमच्या संपत्तीवर डोळा ठेवणं म्हणजे पाप हाय जी....त्यो माझा शंकर मला माफ करणार न्हाई....आयुष्यभर प्रमाणिक आयुष्य जगलो आता मरताना ह्यो बट्टा लागून न्हाई मरायचा मी....ही दौलत मला काय कामाची?? उभं आयुष्य रानात काम करून गेलं आता हे श्रीमंतीचं आयुष्य न्हाई झेपायचं मला....माफ करा तुम्ही जो कुणी असशील त्यांना माझं हेच सांगणं हाय....मी हे पाप न्हाई करू शकत....मला माफ करा"

आनंदा त्या अंधारात बघून बोलत होता....आनंदा त्या अंधारातून उत्तराची वाट बघत होता.....सर्रर्रर्रर्र कन ती कुदळ मागे अंधारात गायब झाली.....अंधार हळूहळू गायब होऊ लागला.....एक काळी आकृती त्या अंधारातून पुढे आली....म्हणजे ती आकृती हवेत तरंगत होती....5 फुटाच्या उंचीवरून आनंदाकडे बघत होती....आनंदा हे बघून घाबरला नाही....त्याने त्या आकृतीपुढे हात जोडले....त्या आकृतीचा चेहरा अस्पष्ट होता हवेच्या झोताने बदलत होता काळ्या धुराच्या रूपातील ती आकृती आनंदाकडे बघून म्हणाली कर्कश कापर्या आवाजात बोलू लागली

"मी इथला मालक आहे....माझं नाव हरिबा आहे...."

आनंदा गुडघ्यावर बसला तश्या त्याच्या आसपास अनेक काळ्या आकृती जमा झाल्या....आनंदाने आजूबाजूला बघितलं....चेहरा नसलेल्या पण मानवी आकार असलेल्या त्या आकृत्या अगदी दाटीवाटीने त्या हॉल मध्ये जमा झाल्या होत्या....परत तो करारी आवाज त्या हॉल मध्ये घुमला

"आयुष्यात माणसाला एक आशा असते ती म्हणजे धन दौलत....मी लहान असताना खुप कष्ट सोसले....उपाशी रात्री काढल्या..राबून काही मिळत नाही..नंतर मी भेटलेल्या एका साधूच्या उपदेशाने तंत्र साधना केली आणि मांत्रिक झालो....ह्या विद्येच्या जोरावर हे सगळं वैभव मिळवलं....पारलौकिक जगातून तंत्र विद्येच्या सहाय्याने अनेक दास दासी बनवल्या ज्या माझ्या शब्दखातर काहीही करतील....पण एका गोष्टीत माझा जीव अडकून होता ते म्हणजे सोनं.....काहीतरी होत सोन्यात ह्यासाठी मी एवढा का वेडा होतो कल्पना नाही....पण आयुष्य भर खूप सांभाळलं.....मेल्यानंतर सुद्धा मी आणि माझे हे नोकर मिळून ह्या सगळ्या सोन्याची रक्षा करत होतो....पण आता नाही माझा अंतिम क्षण जवळ आला...माझा इथला कार्यकाळ संपला....माझ्या आत्माला पुढच्या प्रवासाला निघालं पाहिजे.....कितिदिवस इथे गुंतून राहणार?? मुक्ती मिळालीच पाहिजे....पण मला माझ्या ह्या सोन्याच्या देखभालीसाठी एक वारस हवा होता...ज्याच्या मनात स्वार्थ नसेल तोच व्यक्ती मला ह्या सोन्याचा वारस म्हणून निवडायचा होता....आणि माझा शोध आता संपला आहे....तूच होणार इथला वारस"

"काय??....म्या....नाही जी नाही....मी आजारी म्हातारा किती दिवस ह्या तुमच्या सोन्याची देखभाल करणार??..."

हरिबा उडत उडत आनंदाजवळ आला

"तू जेवढं जगशील तेवढं माझ्या सोन्याचे रक्षण कर नंतर तू हा वारसा दुसऱ्याला दे.....मी माझ्या काही शक्ती ज्या मी खूप साधना करून कमावल्या आहेत...त्या शक्ती मी तुला देतो"

आनंदा गयावया करू लागला....हरिबा आनंदाच्या जवळ येऊ लागला....आनंदा आता काकुळतीला आला होता....तो एक सामान्य आयुष्य जगत होता ह्या शक्ती वैगेरे असलं त्याला काहीच नको होतं....हरिबाने आपले तोंड उघडले....त्याचा जबडा वाढत चालला होता...फूटभर तरी हरिबाचा जबडा लांबडा झाला होता हे बघून आनंदा घाबरला मागे सरकू लागला....हरिबाच्या सेवकांनी म्हणजेच त्या काळ्या आकृतींनी आनंदाला मागून पकडले....हरिबाच्या तोंडून एक काळा धूर निघू लागला.....तो हॉल त्या काळ्या धुराने गच्च भरला.....तो धूर आता आनंदाच्या भोवती गोळा झाला.....आनंदाचे तोंड उघडले गेले सगळा काळा धूर ती काळी विद्या जी हरिबाने आयुष्यभर साधना करून कमावली होती ती धुरात परावर्तित होऊन आनंदाच्या तोंडात जाऊ लागली....आनंदाचे डोळे विस्फारले होते....अचानक एवढी ऊर्जा अंगात घुसत असल्याने तो तळमळत होता पण त्या काळ्या आकृतींनी त्याला मागून घट्ट पकडले होते....आनंदाच्या नसा ताणल्या होत्या....डोळे सताड उघडे होते सगळा काळा धूर आनंदाच्या तोंडातून शरीरात समावू लागला....आनंदाला ही ताकत आता जाणवत होती....त्याचं शरीर काटक बनलं होतं....त्यांने आजूबाजूला बघितलं....आता समोर ते विद्रुप चेहरे नव्हते समोर एक लोकांचा समुह दिसत होता जो इथे हरिबाने बंदिस्त केला होता....समोर सगळ्या आत्मा होत्या पण आता त्या मनुष्यासारख्या आनंदाला वाटत होत्या....काही वेगवेगळी पिशाच्च हरीबाने आपल्या शक्तीने पकडून ठेवल्या होत्या त्यात पंख असलेले असुर,रूप बदलणाऱ्या सुंदर मोहिनी स्त्रिया अनेक अमानवी दिसणारे जीव सुद्धा समोर दिसत होते....ह्या सगळ्यांचा ताबा आता आपल्याकडे आहे असं आनंदाला जाणवलं होतं तो आता ह्या सगळ्या बंदिस्त शक्तींचा मालक होता.....आनंदाने स्वतःच्या हाताकडे बघितलं हाताच्या शिरा काळ्या पडल्या होत्या....काळ्या शक्ती शरीरात उतरल्या होत्या.....त्याने समोर तरंगणाऱ्या हरिबाच्या आकृतीकडे बघून नमस्कार केले आणि म्हणाला

"मालक मी तुम्हाला वचन देतो की शेवटच्या श्वास अस पर्यंत तुमच्या सोन्याच्या खजिन्याच रक्षण करीन"

हरिबाच्या चेहऱ्यावर स्मितहास्य फुलले आणि तो धूर स्वरूपात उडून हवेत विरून गेला पुढच्या प्रवासाला निघाला....हरिबाने आता स्वतःच्या आत्म्याला मुक्त केलं होतं.....

आता आनंदा ह्या वाड्याचा आणि अनेक अघोरी काळ्या शक्तींचा मालक होता....हरिबाच्या शक्तींचा वारस होता....आनंदा जमलेल्या सगळ्या आत्म्यांना इशारा केला.....हे आत्मे बंदिस्त होते आणि हरिबा नंतर आता आनंदाला जोडले गेले होते त्यामुळे हा संवाद आतून होत होता....आनंदाने इशारा केला तसे ते आत्मे इथून गायब झाले म्हणजे परत ह्या वाड्याचा एक भाग झाले....त्या हॉल मध्ये आनंदा एकटा होता....एक वेगळेच समाधान त्याच्या चेहऱ्यावर होते.....समोर ठेवलेल्या एका आलिशान खुर्चीवर तो आरामात बसला.....कसल्या तरी विचारात तो हरवून गेला होता....त्याने आपल्या खिशातून आपलं पाकीट काढलं त्या पाकिटाला काळ्या धाग्याने गुंडाळले होते....आनंदाने आपल्या हातातील काळा दोरा सुद्धा ओढून काढला....डाव्या पायातला काळा दोरा सुद्धा ओढून काढला....त्याने आपल्या शेंडीला सुद्धा एक छोटा काळा दोरा गुंडाळला होता तो सुद्धा काढून टाकला.....त्याने पाकीट उघडले....काही पैसे,atm कार्ड असा ऐवज त्या पाकिटात होता....त्याने एक पासपोर्ट साईझ फोटो आतल्या कप्प्यातुन बाहेर काढला आणि त्या पासपोर्ट साईझ फोटोकडे बघू लागला....एक 30-32 वर्ष्याच्या तरुणाचा फोटो होता तो.....तो फोटो बघताच आनंदाच्या चेहऱ्यावरचे भाव बदलू लागले....हातपाय थरथरू लागले....त्याने डोळे बंद केले आणि वाड्यातील दोन पिशाच्याना बोलावून घेतले....अमानवी काळेकुट्ट मानवी देह सोबत वटवाघळा सारखे पंख असलेले दोन विद्रुप पिशाच्च आनंदा समोर आले.....आनंदाने त्या दोन पिशाच्याना तो तरुणाचा फोटो दाखवा....आणि आंतरिक भाषेतून न बोलता आनंदा त्या दोन पिशाच्च सोबत संवाद साधू लागला.....ते पिशाच्च गुरगुरत होते....खट खट खट असे दात खात होते....आनंदाने डोळ्यांनी इशारा केला तसे ते पिशाच्च दारातून बाहेर उडाले आणि आनंदाने एक दीर्घ श्वास सोडला...........(क्रमशः)

इलाज-भाग क्र :- १

d4donkadon@gmail.com (Unknown) — Mon, 23 Feb 2026 22:17:00 -0800

इलाज-भाग क्र :- १

(ह्या कथेचे एकूण ३ भाग आहेत...तिन्ही लिहून तयार आहेत...रोज रात्री 8 वाजता एक एक भाग पोस्ट होईल)

लेखन :- शशांक सुर्वे

त्या रात्री पावसाने नुसते थैमान घातले होते थैमान.....कुणीतरी पाण्याची कळशी डोक्यावर ओतावी ना तसा तो त्या आधीच जीर्ण असलेल्या वृद्धावर बरसत होता....पाठीतून वाकलेला हा 60-65 वर्षाचा म्हातारा थंडीने कुडकुडत फक्त आणि फक्त चालत होता....समोरची वाट मात्र काहीच दिसत नव्हती....एखादी वीज चमकली की तिच्या उजेडात हा जीर्ण देह तोंडवरचे पाणी पुसत चालत होता....पायातले चप्पल चिखलात रुतून तुटून कधीच वाहून गायब झाले होते...आधीच ब्लड कॅन्सरने त्रस्त असलेला हा म्हातारा...आजची रात्र आपली शेवटची रात्र आहे हा धो धो पाऊस आणि वादळी वारे आपल्याला वाहून घेऊन जाणार अस समजून जीवाच्या आकांताने चप चप आवाज करत चालत होता....आजूबाजूला एकही घर नव्हतं....एका तासापूर्वी रेल्वे स्टेशन वरून वाट विचारत विचारत तो दवाखाण्याकडे चालला खरा पण वाटेत पावसाने गाठले...असा भयानक पाऊस त्याने प्रथमच बघितला असावा....वादळी वाऱ्याने विद्युत वाहिन्या तुटल्याने लाईट सुद्धा गेली होती सगळीकडे मिट्ट काळोख होता....त्यात चालत चालत कुठला तरी आडोसा मिळेल ह्या आशेने हा म्हातारा चालत होता पण मुख्य रस्त्यावरून भटकून तो कधी ह्या माळरानावर आला हे त्याचं त्याला समजलं नाही....कदाचित तो उतारावर होता कारण वरून वाहत येणाऱ्या पाण्याचा लोट म्हाताऱ्याच्या पायाला लागत होता आपला तोल सावरत तो एखादे झाड वैगेरे शोधू लागला पण त्या माळरानावर एकही झाड दिसत नव्हतं.....म्हातारा प्रचंड घाबरला....वादळी वारे,पाऊस,कडाडत्या विजा ह्याचा एकत्रित आवाज त्या माळरानावर एखाद्या राक्षसी आवाजासारखा भासत होता सोबत हा मिट्ट काळोख.....तरी म्हातारा चिवाट होता....तोंडावरचे पाणी पुसत पुसत तो त्या अंधारात चौफेर नजर मारत होता....एखादी दिवाबत्ती किंवा प्रकाश दिसला की त्या दिशेने जायचं अस त्याने ठरवलं होतं...पण तो काळा काळोख इतका मिट्ट होता की कधी तो आपल्याला गिळंकृत करून ढेकर देईल सांगता येत नव्हतं....भीतीचं एक वादळ म्हाताऱ्याच्या मनात घोंघावत होते.....अचानक एक मोठा आवाज झाला....वीज पडली होती अगदी 100 मीटर अंतरावर.....सगळीकडे नुसता लख्ख प्रकाश पडला....काही सेकंद तो उजेड होता आणि त्या उजेडात त्या म्हाताऱ्याला दिसलं एक घर.....त्याच्यावरच वीज पडली होती.....म्हातारा आता ह..ह..ह...ह...ह असा जोर लावीत त्या घराच्या दिशेने जाऊ लागला.....

आनंदा हे तसे एका मोठ्या शहरात एकटेच रहायचे...सगळं काही निवांत चालू होतं...पण अचानक त्यांना ह्या ब्लड कॅन्सरने ग्रासले....त्याच्या गावात उपचार नव्हता....एकाच्या सल्ल्याने तो ह्या शहरात आला होता....इथे स्वस्तात कॅन्सरवर उपचार होतात म्हणून जेमतेम सगळेच पैसे घेऊन आनंदा ह्या शहरात आला पण आता ह्या पावसात सापडला होता....शेवटी त्याला हे ह्या माळरानावर एकटेच उभे असलेले घर दिसले आणि त्या घराच्या दिशेने आनंदा चालू लागला

पावसापासून वाचण्यासाठी आनंदा त्या घराच्या दिशेने चालू लागला खरा पण तिथून परत येईल का??...ह्या वाक्याचे एक वेगळेच कारण होते ..इथे आजूबाजूला वस्ती ह्या कारणास्तव नव्हती कारण ही 40-50 एकर जागा शापित आहे असं इथले लोक मानतात....म्हणून इथे आजूबाजूला एक साधे चिटपाखरू सुद्धा नव्हते....कसला तरी जबरदस्त श्राप होता ह्या जागेला म्हणून तर ह्या एवढ्या जागेत एकही झाड उगवत नव्हतं....भयानक श्राप होता ह्या जागेला.....म्हणजे कथा अशी सांगितली जाते की 1940 च्या काळात इथे एक मांत्रिक राहत होता....तंत्र विद्येने त्याने खूप सारा पैसा सोने-नाणे,हिरे मानके कमावले....सगळं काही आपल्या अघोरी शक्तीच्या जोरावर....त्याची शक्ती एवढी भयानक होती की लोक घरातील सोने नाणे आणून त्याच्या ह्या वाड्यात आणून ठेवत.....हा वाडा अगदी सोन्याने भरला होता.....धान्याची पोती रचून ठेवावी तस सोनं ह्या वाड्यात भरलं होतं.....लोक भ्रमिष्ट होऊन इथे आपले सोने ठेवून जात अशी मांत्रिक शक्ती असलेला हरिबा इथे राहत होता.....एक चांगले आयुष्य त्याने इथे घालवले....त्याचे वय वाढत चालले होते....मृत्यू घटिका आता त्याला समोर दिसत होती पण आपण कमावलेल्या सोन्या वरून त्याचा मोह सुटत नव्हता.....म्हणून त्याने एक शेवटची साधना केली.....तो स्वतःला ह्या वाड्यात कैद करवून कायमचा इथे राहणार होता.....आपल्या शक्ती ह्या वाड्यात गुंतवून ठेवणार होता....म्हणून त्याने अखेरची पूजा मांडली......आधी त्याने आजूबाजूच्या असंख्य आत्म्यांना आपल्या मंत्र शक्तीच्या जोरावर इथे ह्या वाड्यात बोलावून घेतले....नंतर आपल्या तंत्र विद्येने ह्या आत्म्यांना इथे बंदिस्त केले.....हरिबा आता त्या असंख्य आत्म्यांचा मालक होता....अनेक हजारो तृप्त,अतृप्त,अघोरी,पिशाच्च आत्मे ह्या वाड्यात कैद झाले....आता हरिबा ह्या असंख्य आत्म्यांचा मालक होता....त्याने आधी ह्या आत्म्यांचा कडून ह्या वाड्याच्या मधोमध एक खड्डा खणला आणि त्या खड्ड्यात सगळे सोने पुरून टाकले.....नंतर त्या पुरलेल्या जागेवर त्याने एक यज्ञ मांडला आजूबाजूला काळेकुट्ट आत्मे फिरत होते....सगळा विधी पूर्ण झाला...यज्ञ जळत होता....हरिबा अघोरी मंत्र म्हणत होता त्याने एका आत्म्याला इशारा केला तशी ती काळीकुट्ट उंच आकृती समोर आली आणि बाजूला पडलेल्या कोयत्याने हरिबाचा शिरच्छेद केला....ते मुंडके त्या काळ्या सावलीने हरीबाने दिलेल्या आदेशानुसार यज्ञात टाकले.....तसा तो उग्र जळत असलेला यज्ञ शांत झाला...हरिबाने स्वतःचा बळी दिला पण हा त्याग नव्हता तर सुरवात होती....त्या सोन्याच्या खजिन्यामध्ये हरिबाचा जीव अडकला होता त्याच्या सुरक्षेसाठी हरिबा आता त्या असंख्य आत्म्यांचा गर्दीत सामील झाला होता....पण अजूनही तो त्या आत्म्यांचा मालक होता....आपल्या मर्जीप्रमाणे त्यांना वागवत होता...हे अतृप्त आत्मे हरिबाचे गुलाम होते,सैन्य होते....अस म्हणतात की हरिबाचा आत्मा अजूनही त्या वाड्यात आहे त्या सोन्याच्या खजिन्याची रक्षा करत आहे....जो कुणी जाईल तो परत कधीच आला नाही तिथून....तिथला खजिना शोधून काढण्याचा अनेकांनी प्रयत्न केला पण नंतर त्यांचे हाड सुद्धा कुणाला सापडले नाही....अस म्हणतात हा वाडा म्हणजे एक राक्षस आहे हा वाडा लोकांना गिळंकृत करतो....स्थानिक तर ह्या अपशकुनी वाड्याकडे बघत सुद्धा नाहीत...आसपास भटकत सुद्धा नाहीत...ज्यांनी ह्या वाड्यात प्रवेश केला ते परत आलेच नाहीत म्हणून तर सरकारने ही जागा निषिद्ध यादीत टाकली होती....आजूबाजूला काटेरी तारा लावल्या होत्या पण न जाणो आजच्या वादळाने ह्या तारा उखडून गेल्या होत्या...एवढ्या मोठ्या पावसाने माती वाहून गेल्याने खांब उखडून पडल्या होत्या....सगळं काही विचित्र अनपेक्षित घडलं होतं आणि वाड्याजवळ पोहोचला आनंदा.....वाड्याला आत्मा रुपी नवीन सेवेकरी मिळणार होता....पण ह्या सगळ्याची कल्पना आनंदाला नव्हती....तो एक रोगी होता....रोगी माणसाला स्वतःचे भान कधीच नसते....दुखण्याने त्याचे शरीर खंगुण गेले असते तरी जगण्याची एक आशा मनात असतेच....

आनंदा हळूहळू त्या वाड्याजवळ जाऊ लागला....वाड्याजवळ जाताना त्याची नजर त्या वाड्याकडे होती....आनंदा जवळ जाताच विजांचा कडकडाट वाढला काही सेकंद पूर्ण आकाश लख्ख प्रकाशने उजळून जायचं तेव्हा तो काळा दगडी वाडा स्पष्ट दिसत असे....पाऊस थांबला होता पण पायजवळून जणू ओढा वाहत होता.... पाऊस बंद झाल्याने पाण्याचा खळ खळ आवाज कानावर पडत होता....अचानक त्या वाहत्या पाण्यात कुणी चालण्याचा आवाज करत होत....हा आवाज जिथून येत असे त्या दिशेने आनंदाची मान वळत असे....आधीच ह्या पावसाने तो गारठला होता म्हणून त्याची पावले वाड्याच्या दिशेने चालत होती....आनंदा सावधपणे पाऊल टाकत होता कारण त्याच्या पायात चप्पल नव्हते....पण ह्या अंधारात हा सावधपणा काहीच कामाचा नव्हता सर्रर्रर्रर्र कण एक कळ त्याच्या मस्तकात घुसली.....पायाला काहीतरी कापले होते....आ...आ...आ....आई ग.....एक पाय काहीवेळ हवेत उचलून आनंदा परत आपला जीर्ण देह त्या वाड्याच्या दिशेने नेऊ लागला....अधून मधून विजा चमकत होत्या भिजलेला वाडा उजळून निघत होता.....आता सगळं पाणी सुद्धा वाहून गेले होते त्यामुळे एक भयानक शांतता वातावरणात होती....ओल्या गवतावरून कुणीतरी सर्रर्रर्रर्र सर्रर्रर्रर्र आवाज करत आनंदाच्या बाजूने जात होतं....आनंदा थोडा शहराला होता...जेव्हा वीज चमकत होती तेव्हा त्याला दिसायचं की आजूबाजूला तर कुणीच नाही....परत थोडं मनाला सावरत आनंदा चालू लागायचा.....वाडा आता जवळ येत होता....वरती बघत बघत आनंदा चालला होता....अचानक तो जागेवरच थबकला....त्या वाड्याची जी कमान होती त्यावर कुणीतरी बसलं होतं. ..चमकलेल्या विजेच्या उजेडात आनंदाने स्पष्ट बघितलं होत....डोळे अंधारात चमकत होते रोखून आनंदाकडे बघत होते....एक शेपटी सारखा भाग खाली लोम्बत होता....हे दर्शन फक्त काही सेकंदाचे होते....पुढच्या वेळी जेव्हा वीज चमकली तेव्हा तिथे कुणीच नव्हते....आत जावे की नाही???.....आनंदाला प्रश्न पडला पण पुढच्या क्षणी त्याला दिसले की त्या वाड्यात कसला तरी दिवा लागला आहे....म्हणजे ह्या वाड्यात कुणीतरी आहे....आनंदा परत एका आशेने वाड्याच्या दिशेने चालू लागला....कुडकुडत होता तो...त्याचे पहिले पाऊल वाड्याच्या दगडी फरशीवर पडले....आता तो त्या उजेडाच्या दिशेने जाऊ लागला.....पायऱ्या चढत चढत तो ह्या मोठ्या चिरेबंदी वाड्याच्या मुख्य दरवाज्याजवळ आला....दारातच एक जुना चमकदार कंदील ठेवला होता.....आनंदा दारातच उभा राहिला....डावीकडे उजवीकडे मान फिरवीत फिरवीत तो आत नजर फिरवू लागला.....कसलीतरी कुजबुज त्याला ऐकू येत होती.....शेवटी त्याला राहवलं नाही आपल्या कापर्या आवाजात त्याने हाळी मारली

"कुणी हाय का घरात???"

आतून काहीच उत्तर येत नव्हतं....एक दोन वेळा हाच प्रश्न करून झाल्यावर मात्र आनंदाचा धीर सुटला आणि दारात ठेवलेला कंदील घेऊन तो ह्या वाड्यात शिरला....वाड्यात शिरताच एक थंड हवेचा झोका त्याला चाटून गेला....दातावर दात आपटत होते...."कुणी....कुणी हाय का घरात??" अश्या आरोळ्या देतच आनंदा वाड्यात शिरला....वाड्याच्या मधोमध व्हरांड्यात एक शेकोटी जळत होती...आधीच कॅन्सरने जीर्ण देह आणि त्यात ही थंडी....आनंदा मटकन खाली शेकोटीजवळ बसला....आपलं अंग गरम करत करत तो आजूबाजूला नजर मारत होता.....त्या शेकोटीचा उजेड काही ठराविक भाग प्रकाशित करत होता....बाकी सगळीकडे कुट्ट अंधार होता....त्या उजेडात त्या वाड्याचा काही भाग दिसत होता....तो भाग अगदीच नीटनेटका होता....म्हणजे इथे कुणीतरी राहत आहे अशी समजूत आनंदाची झाली.....बसल्या बसल्या तो "वाट चुकलेला वाटसरु तुमच्या दारी आलाय जी".....अस त्या अंधारात ऐकू जाईल असे बोलत होता पण उत्तर काही येत नव्हतं....पण आनंदाला अस जाणवत होतं की ह्या शेकोटीच्या गोलाकार मर्यादित उजेडाच्या पलीकडे कुणीतरी उभं आहे आणि आपल्याला बघत आहे...हलकीशी कुजबुज त्याला ऐकू येत होती....इतका वेळ एवढ्या हाका मारून कुणीच कसं बाहेर येत नाही??....आनंदा थोडा गोंधळला.....त्या जळत्या शेकोटीमुळे आनंदा आता जरा गरम झाला होता त्यामुळे आता आनंदा उठून उभा राहिला....ज्या दिशेने कुजबुज ऐकू येत होती त्या दिशेने आनंदा हातात कंदील घेऊन चालू लागला....ह्या अंधारात असंख्य लोक गच्च भरले आहेत असं आनंदाला जाणवत होतं....त्याचा सिक्स सेन्स त्याला काहीतरी सांगत होता....त्याचे दबके पाऊल पडत होते....हातातला कंदील वर धरून तो त्या अंधारात चालू लागला....त्या शांततेत असंख्य श्वासांचा आवाज येत होता कुणीतरी त्या अंधारातुन चालत येत होतं....अगदी उंचीपूरी आकृती वाटत होती.....त्याला बघण्यासाठी आनंदाने आपल्या हातातला कंदील वर उचलला.....तो आता समोर आला होता.....त्याला बघून आनंदाचा आवाज गळ्यातच अडकला.....हातपाय थरथरू लागले....दबक्या आवाजात आनंदा किंचाळला....एक बीभत्स चेहऱ्याचा माणूस.....ज्याचा अर्धा चेहरा डाव्या बाजूला लटकत होता....डोक्यात एक कुदळ घुसली होती....अर्धा चेहरा रक्ताने माखला होता....त्याचे डोळे चमकत होते....त्याला बघून आनंदा किंचाळला...."भ...भ...भ....भूत" एवढेच कापरे शब्द त्याच्या तोंडून बाहेर पडले...आणि तो मागे फिरला....तो बीभत्स चेहऱ्याचा माणूस आनंदाच्या दिशेने पुढे सरकत होता...त्याला तस बघून आनंदाने आपली दिशा बदलली....तो त्या अंधारात दुसरीकडे धावू लागला....तेव्हा त्याला जाणवलं की कुणीतरी त्याचा पाय घट्ट पकडला आहे....आनंदाने घाबरत घाबरत कंदिलचा उजेड खाली नेला....आता मात्र आनंदा प्रचंड घाबरला....एक तुटलेल्या हाताच्या पंज्याने त्याचा पाय पकडला होता....आनंदा सर्व ताकतीनिशी आपली सोडवणूक करण्याचा प्रयत्न करत होता पण ती पकड कमालीची मजबूत होती....आनंदाला हलताही येत नव्हता....अचानक आनंदाच्या ह्रदयाची धडधड वाढली....कारण त्या अंधारातून लोक बाहेर येत होते....समोर जे काही होतं ते सगळं अमानवी होतं....असंख्य छिन्नविच्छिन्न देह त्या अंधारातून बाहेर पडत होते त्याची त्वचा पांढरीफेक होती त्यामुळे कंदिलाच्या मंद उजेडात सुद्धा त्यांचे शुभ्र अस्तित्व आनंदाला दिसत होते....आनंदाने चौफेर नजर फिरवली....डोकं गरगरू लागलं.....छिन्नविच्छिन्न देह चारी बाजूने चालत येत होते....अनेकांच्या डोक्यात कुदळ मारून त्यांच्या डोक्याचे दोन भाग केल्यासारखे भासत होते....अस्थाव्यस्त देह होते ते अस वाटत होते कुणीतरी भयानक पद्धतीने ह्यांना संपवले आहे....कुणाची आतडी बाहेर आली होती कुणाच्या धडावर शीर नव्हते....कुणी दोन तुकड्यात फरफटत आनंदाजवळ येऊ पाहत होते...आनंदा हे सगळं बघून जिवाच्या आकांताने ओरडू लागला....तो सगळा हॉल गच्च भरला होता अश्या भुतांनी....अचानक उजवा कोपरा रिकामा होऊ लागला....एक आगीचा लोट त्या रिकाम्या जागेतून येत असल्याचे भासत होते....आनंदा पुरता गोठला होता....त्याच्या ह्रदयाची धडधड एवढी वाढली होती की समोरचं हे जे काही आहे ते बघून कोणत्याही क्षणी त्याच ह्रदय फुटू शकणार होतं....समोरून एका काळ्या वेशात एक आकृती येत होती....ती येत असताना ह्या बाजूच्या चित्रविचित्र भयानक आकृत्या बाजूला सरकत होत्या....जणू ह्या काळ्या वेशातल्या व्यक्तीचे ते गुलाम असावेत ती आकृती येताच सगळ्या आकृत्या बाजूला सरकल्या.....काळी आकार बदलणारी धिप्पाड आकृती जी एक प्रकारे हवेत तरंगतच इथे येत होती....पण आनंदाला समोरची ती आकृती भयानक वाटत होती....एखाद्याचा जीव गेला असता बघून.....ती आकृती मानवी वाटत होती पण तिच्या मानेवर शीर नव्हते....ते शीर बाजूला तरंगत होते आणि एखाद्या विस्तवा सारखे पेटत होते.....आनंदा हे सगळं बघून प्रचंड घाबरला....त्याची शुद्ध हरपत चालली होती....अचानक तो खाली कोसळला....तोंडातून रक्ताची उलटी होऊन तो बेशुद्ध पडला...त्याचं अंग थरथरत शांत झालं....बेशुद्ध झाला होता तो

आनंदाला काहीच कल्पना नव्हती की हा वाडा शापित आहे....ज्यांच्या ज्यांच्या डोक्यात कुदळ घुसली होती ते सर्व जण इथे सोन्याचा खजाना शोधायला आले होते आणि हरिबाच्या अधीन ज्या काळ्या शक्ती होत्या त्यांनी मोठ्या निर्दयी पण ह्या लोकांना ठार केले होते....इथे मरून पडलेल्या व्यक्तींच्या आत्म्यांना हरिबाने इथेच ह्या वाड्यात कैद करून ठेवले होते सेवेकरी म्हणून....आणि ती शीर नसलेल्या व्यक्तीची आकृती प्रत्यक्ष हरिबाची होती....आपलं शीर त्याने यज्ञात अर्पण करून ह्या वाड्याला बाधित केलं होतं.....अजूनही त्याचा सोन्यावरचा मोह संपला नव्हता....तो अजूनही ह्या सोन्याची रखवाली करत होता.....आनंदाला सुद्धा ठार करून इथे बंदीस्त करण्याचे ठरले होते पण तसं काही झालं नाही कारण आनंदाच्या मनात इथल्या सोन्याबद्दल कोणताच वाईट विचार नव्हता....त्याला इथल्या सोन्याबद्दल माहिती सुद्धा नव्हते....त्यामुळे कदाचित हरिबाने त्याला ठार केले नव्हते...रक्ताची उलटी करून आनंदा बेशुद्ध कोसळला होता....अधून मधून आनंदाचे डोळे उघडत होते....कसलीतरी कुजबुज त्याला ऐकू येत होती.....आज आपला शेवटचा दिवस आहे असं समजून त्याच्या डोळ्यांतून अश्रू सुद्धा वाहत होते....अखेर त्याचे डोळे मिटले

एक तीव्र सूर्यप्रकाश आनंदाच्या डोळ्यांवर पडला....त्यानेच त्याला जाग आली....ताडकन तो उठून बसला....त्याने जी रक्ताची उलटी केली होती त्यातच तो लोळत होता....त्याने आजूबाजूला बघितलं सुंदर दगडी भक्कम वाडा.....आनंदा कॅन्सरच्या लास्ट स्टेजला होता....अंगात अगदी थोडेच त्राण होते....त्याचा आधार घेत तो उभा राहिला....आपले कपडे सावरत त्याने एकवार नजर सगळीकडे फिरवली....अजूनही तिथलं वातावरण जडजड वाटत होतं...कुणीतरी आपल्यावर नजर ठेवून आहे असं भासत होतं.....डोकं बधिर झालं होतं....अचानक त्याला रात्रीची दृशे ते भयानक चेहरे आठवले.....ते चेहरे आठवतच आनंदा तार तार चालू लागला....त्याचं अंग थरथरत होतं....कधी एकदा ह्या वाड्यातून बाहेर पडतो अस त्याला झालं होतं....अंगातले सगळे बळ एकवटून तो मुख्य दाराच्या दिशेने चालत होता....अचानक तो त्या दाराजवळ थबकला.....10 वाजले होते ऊन पडले होते....त्या उन्हात समोरचे विस्तीर्ण मैदान दिसत होते....बाहेर पडणारे पाय अचानक गोठले कारण उंबऱ्यावर काहीतरी चमकदार होतं.....सोन्याचा हार होता तो.....तो हार बघूनच आनंदा जागेवर थांबला होता....क्षणभर तो सगळं काही विसरला....त्याने आजूबाजूला बघितलं....तो सोन्याचा हार हातात घेतला....आजूबाजूला कुणीच नव्हतं....त्याने एक दोनदा हाक मारून बोलावण्याचा प्रयत्नही केला त्या शांत वातावरणात त्याचा आवाज घुमत होता पण एकदाही प्रतिसाद आला नाही....तो घाबरून आधी वाड्याच्या बाहेर आला....आणि वाड्याच्या आजूबाजूला फिरून कुणी दिसत का ते बघत होता पण आजूबाजूला कुणीच नव्हतं....अचानक त्याच लक्ष आपल्या कंबरेला गेलं....त्याचा बटवा कुठे पडला होता....आनंदा ह्या शहरात कॅन्सरच्या इलाज साठी आला होता....त्याने साठवलेली रक्कम इथे येईपर्यंत त्याच्याजवळ होती....कुठे पडली?? कुणी चोरली?? की पावसात वाहून गेली काहीच कल्पना नव्हती....आता आपला इलाज कसा होणार?? आपण बरं कसं होणार???बरे करणारे पैसे तर गेले.....आनंदा हवालदिल झाला....त्याला आता रडू कोसळत होतं....अचानक त्याच्या लक्षात आलं की आपल्या हातात हा सोन्याचा हार आहे....डोळे पुसून त्याने त्या सोन्याच्या हारावरची माती झटकली....बाजूच्या एका डबक्यात तो हार स्वच्छ धुतला आणि ह्या वाड्यापासून लांब जाऊ लागला....मागे बघत इकडे तिकडे बघत हार छातीला घट्ट आवळून आनंदा चालत होता....2,3 किलोमीटर चालल्यावर मुख्य रस्ता आला.....एक व्यक्तीकडे लिफ्ट मागून आनंदा आता शहरात आला....त्याचं काळीज धडधड उडत होतं...पैशाची सोय नाही झाली तर??.....आनंदा आता एका सोन्याच्या दुकानात आला त्याने सोनारासमोर तो हार ठेवला तो हार बघून सोनाराने आश्चर्याने आनंदाकडे बघितले कारण तो हार 200 वर्ष तरी जुना होता....त्याकडे निरखून बघत असताना आनंदा थोडा अस्वस्थ झाला...उगाच अपराधी भावना येऊन त्याने सोनारापुढे आपले दवाखान्याचे रिपोर्ट ठेवले

"आमच्या पूर्वजांचा हार हाय ह्यो....मला उपचार घ्यायला पैशे पाहिजेत म्हणून ईकायला काढलाय"

सोनाराने ते रिपोर्ट एकवार बघितले आणि कोणते प्रश्न केले नाहीत.....5 लाख आनंदाच्या हातावर ठेवले...आनंदा ती रक्कम घेऊन भलताच खुश झाला...आधी तो एका चांगल्या दवाखान्यात ऍडमिट झाला....थोडी रक्कम तिथे भरली.....डॉक्टरने तुम्ही बरे व्हाल अस सांगताच आनंदाच्या डोळ्यातून अश्रू आले....एक वेगळंच बळ त्याच्यात आलं....चार पाच दिवस तो ह्या दवाखान्यात ऍडमिट होता....त्याला थोडं बर वाटत होतं....पैसा अमाप खर्च होत होता.....पाच लाख जवळपास संपत आले होते.....आनंदा कॅन्सर मधून अचानक पणे बरा होऊ लागला पण न जाणो त्याला त्या वाड्याकडे जायची ओढ लागली....हे अस का होतंय त्याला कल्पना नव्हती पण सतत त्याला वाटत होते की त्या वाड्यात परत जावे....आणि रात्री झोपेत त्याला त्या वाड्याची स्वप्ने पडू लागली....कुणीतरी रात्री त्याच्या कानात कसलेसे मंत्र पुटपुटत असे....कदाचित त्यामुळे त्या शापित वाड्या विषयी ओढ निर्माण झाली असावी....आनंदाच्या तब्बेतीत चमत्कारिक रित्या बदल होत होते तो चालू फिरू शकत होता....कदाचित त्या वाड्याची इच्छा असावी की आनंदाने इथे परत यावे....आनंदाचे सगळे पैसे संपले होते....डॉक्टरांनी त्याला सांगितले होते की पूर्ण महिना एक दिवस आड चेकअप साठी यावे लागेल....आनंदाचे तर सगळे पैसे संपले होते....औषधांचा आणि पुढील ट्रीटमेंटचा अजून 4 लाख तरी खर्च होणार होता.....त्या भयानक वाड्यात परत जावे का?? एकवार ते कुदळीने फोडलेली डोकी आनंदासमोर आली तो शहारला....पण पुढच्या क्षणी त्याने स्वतःला सावरले....

"जर मारून टाकायचे असते तर केव्हाच त्या वाड्याने मला खाऊन टाकलं असतं....पण तसं झालं नाही....उलट त्या वाड्यानं आपली पैसे देऊन मदतच केली"

असा एक विचार करून आनंदा परत त्या वाड्याच्या दिशेने निघाला....तब्बेतीत थोडी सुधारणा झाली होती....आनंदा माळरान तुडवीत त्या वाड्यासमोर परत पोहोचला....त्याला गरज होती पैशाची....दुसऱ्या वेळी हा वाडा आपली मदत करेल का?? ह्या प्रश्नाचं वादळ घेऊन आनंदा त्या वाड्याच्या दारात उभा होता....आणि वाड्याच्या आतून अंधारातून त्या काळ्या शक्ती आनंदा आत येण्याची वाटच बघत होत्या.....जेवढे जास्त आत्मे इथे वाड्यात कैद होतील तितकाच मजबूत नीटनेटका हा वाडा टिकून राहणार होता....ह्या वेळी आनंदाला गिळंकृत करण्यास हा वाडा तयार होता.....(क्रमशः)

भास्कर...

d4donkadon@gmail.com (Unknown) — Mon, 23 Feb 2026 22:14:00 -0800

भास्कर...

©® लेखक: रूद्रदमन
8265077252

मी स्वभावाने अत्यंत मनमिळावू... कोणत्याही कार्यक्रमात गेलो की लोकांशी मैत्री करणे हा माझा छंदच... गप्पांची गाडी एकदा का रूळावर आली, की त्याचे रूपांतर गूढ आणि थरारक विषयात कसे करायचे यात मी जणू पीएचडीच केली आहे.... असाच एक किस्सा मी एका मित्राकडून ऐकला, जो त्याच्याच गावात घडला होता... हा अनुभव मी ज्याच्या बरोबर घडला त्याच्या शब्दांत मांडतोय...

माझे नाव कुणाल... मी एका शेतकरी कुटुंबात जन्मलो.... परिस्थिती बेताचीच.... आई-वडील, एक मोठी बहीण आणि मी असे आमचे छोटे कुटुंब.... शेती ही मोजकीच त्यामुळे तिच्यावर जेमतेम मीठ-मिरचीचा प्रपंच होत असे... आई वडील जास्त करून दुसऱ्यांच्या शेतीवर कामाला जात असत..
पण मला शिक्षणाची ओढ होती... फाटलेल्या पॅंटवर ठिगळ लावून का होईना मी शाळेत जायचोच... मनात एक खात्री होती की शिक्षणाशिवाय हे दारिद्र्य संपणार नाही... आणि ते उमजल्यामुळेच मी स्वतःला अभ्यासात झोकून दिले...
अखेर नियती प्रसन्न झाली आणि माझी निवड नवोदय विद्यालया साठी झाली.... घर सोडताना मन द्विधा होते, पण बहिणीचे ते जुने फाटके कपडे आणि माझी गरिबी मला खुणावत होती... नवोदयला गेल्यावर घरातील एक जणाच्या जेवणाचा खर्च वाचला, याचे समाधान मोठे होते...

सुरुवातीला मी वर्षातून तीनदा घरी येत असे... पण पुढे ध्येयाने झपाटलो आणि फक्त उन्हाळ्याच्या सुट्टीतच घरी येऊ लागलो.... त्या काळी मोबाईल हे गरिबांसाठी दिवास्वप्नच होते... केवळ पत्रांद्वारे खुशाली कळायची... एकदा बहिणीचे पत्र आले.... तिने रक्षाबंधनाला येण्यासाठी खूप विनंती केली होती....
लग्नाचे वय झालेल्या बहिणीचा हट्ट मी मोडू शकलो नाही... मनात विचार आला..
तिला न कळवता, दोन दिवस आधीच मी गावात येऊन धडकलो... तिला झालेला आनंद पाहून माझे मन भरून आले होते...
दुसऱ्या दिवशी रक्षाबंधन होते....
राखीचा मुहूर्त उशिरा असल्यामुळे सोहळा उरकायला संध्याकाळचे चार वाजले... थोडा वेळ गावात चक्कर मारून येतो असे आईला सांगून मी बाहेर पडलो.... गावात शांतता होती... बहुतेक जण शेजारच्या गावात जत्रेसाठी गेले होते.... पाय आपोआप नदीकडे वळले.... पाऊस चांगला झाल्याने नदी ला बऱ्यापैकी पाणी होते... काठावरच्या एका शिळेवर बसून मी मावळत्या सूर्याचा केशरी प्रकाश न्याहाळत होतो.... सूर्य मावळला तसा काळोख दाटून येण्यास सुरुवात झाली.. थोड्याच वेळात त्या निसर्गरम्य देखाव्याला तो आपल्या कवेत घेणार असल्याचे मला जाणवले...
घरी जाण्यासाठी मी उठलो आणि गावाच्या दिशेने चालू लागलो, इतक्यात मागून हाक आली,
"कुणाल, कधी आलास रे?"
मी वळून पाहिले, तो भास्कर होता.... माझा जुना शाळकरी मित्र...
नदीच्या काठावर उभा राहून बोलत होता..

"अरे भास्कर! मी कालच आलो... इतक्यावेळ कुठे होता.. मला दिसला नाही तो.. आणि तू जत्रेला नाही गेलास का? " मी विचारले..

तो शून्यात बघत म्हणाला, "नाही रे, यावर्षी नाही जमले जायला.... इथेच तर होतो.. तुला लपून बघत होतो.. तू जाण्यासाठी उठला की तुला धप्पा करण्यासाठी.."

तो बोलत बोलत पुढे आला... एक ओलसर शेवाळलेला वास त्याच्या आजूबाजूला दरवळत असल्यासारखे मला जाणवले.. मी त्याकडे दुर्लक्ष केले..
आम्ही जवळच्याच शिळेवर बसून गप्पा मारू लागलो..
पण तो फारसा बोलत नव्हता...
अचानक माझा हात पकडत तो म्हणाला, "कुणाल, चल पोहायला जाऊया!"

मी त्या अचानक मागणीने आणि त्याच्या हाताच्या त्या ओलसर बटबटीत स्पर्शाने दचकलो...
"अरे, आता तर पार अंधार झालाय. उद्या येऊ की..."
बोलत मी त्याच्या हातातून हात सोडवून घेतला..

तो हट्टाला पेटला, "नाही, आताच चल... या वेळच्या पाण्याची मजा तुला माहीत नाही... मी रोज याच वेळी पाण्यात असतो."

त्याचा स्पर्श त्याचा आग्रह विचित्र वाटत होता... इतक्यात दुरून बॅटरीचा प्रकाश दिसला...
"कुणाल... अरे कुणाल!" वडिलांचा आवाज आला...
मी आलो आलो म्हणून प्रतिसाद दिला....
भास्करकडे वळून म्हणालो, "मी निघतो, बाबा आलेत. उद्या नक्की भेटू."
भास्कर काहीच न बोलता नदीच्या पात्राकडे चालू लागला आणि वळून म्हणाला, "कुणाल, मी रात्री तुला भेटायला घरी येईन... भेटशील ना?"

मी केवळ हो म्हटले आणि बाबांच्या दिशेने धावलो....

बाबा खूप चिडलेले होते. "एवढ्या रात्री नदीवर काय करतोयस?" त्यांनी चिडून विचारले.....

मी त्यांना शांत करण्यासाठी बोललो, "बाबा, मी एकटा नव्हतो. भास्कर भेटला होता, त्याच्याशी गप्पा मारत होतो."

माझे बोलणे ऐकताच बाबांच्या हातातील बॅटरी क्षणभर थरथरली... त्यांनी माझ्याकडे एक कटाक्ष टाकला आणि म्हणाले, "चल, लवकर घर गाठूया."

घरी गेल्यावर वातावरणात एक विचित्र ताण होता... जेवताना बाबा एक शब्दही बोलले नाहीत... जेवण उरकून मी माझ्या खोलीत गेलो... थोड्या वेळाने बाबा आले आणि त्यांनी माझ्या खोलीच्या खिडक्या आणि दरवाजा लावून घेतला. "खिडकी अजिबात उघडू नकोस," असा सज्जड दम देऊन ते निघून गेले...

मध्यरात्रीची वेळ झाली असेल... घरातील सर्व जण झोपले होते... सगळीकडे स्मशानशांतता पसरलेली... अचानक खिडकीवर टक-टक असा आवाज झाला....
मी खिडकीकडे बघितले...
कोणीतरी बाहेरून खिडकी हलवत होते...
मी घाबरून विचारले, "कोण आहे?"

आवाज थांबला.... मला वाटले मांजर असेल मी सावधपणे खिडकी उघडली... समोर पाहतो तर काय, अंधारात भास्कर उभा होता... त्याचे डोळे निर्जीव दिसत होते....
चेहरा आणि केसांवरून पाणी गळत होते... जसा तो नुकताच पाण्यात पोहून आला होता..

तो म्हणाला, "कुणाल, बाहेर ये ना... मला तुला काहीतरी दाखवायचं आहे. दरवाजा उघड..." त्याच्या बोलण्यात एक अर्जव होते..

मला त्याला निघून जा असे म्हणावेसे वाटत होते पण नाही करू शकलो.. मी त्याला मुख्य दरवाजापाशी यायला सांगितले...
मी हॉलमध्ये आलो आणि दरवाजाची कडी काढणार, तोच मला जाणवले की दरवाजाला तर आतून मोठे कुलूप लावलेले होते...

दरवाजावर टकटक करत बाहेर उभ्या भास्कर ने लवकर दरवाज उघडण्याची विनंती केली..
मी त्याला आतून लावलेल्या कुलूप विषयी सांगत, मी यावेळी बाहेर येण्यास असमर्थ असल्याचे सांगितले...
माझ्या त्या नकारा बरोबरच बाहेर काही तरी बदलले...
भास्करचा आवाज आता बदलला होता. तो आता विनंती करत नव्हता, तर ओरडत होता...
"दरवाजा उघड कुणाल... उघड..."
तो जोराने दरवाजावर धडका मारू लागला... त्याचा आवाज आता घोगरा आणि अमानवीय वाटू लागला होता.... मी नखशिखांत घाबरलो आणि दरवाजा पासून दूर जाऊ लागलो...

मागे सरकताना माझा हात टेबलावरच्या ग्लासवर आदळला आणि तो काचेचा ग्लास जोरात जमिनीवर आपटून फुटला...

त्याच्या आवाजाबरोबर बाबा मागच्या खोलीतून धावत बाहेर आले...
"कुणाल! काय करतोयस?" ते जोरात ओरडले...

बाबांचा आवाज ऐकताच बाहेरून दरवाजावर पडणाऱ्या धडका थांबल्या.... सगळीकडे एक जीवघेणी शांतता पसरली...
त्या घनघोर शांततेत एक जड पावलांचा आवाज घरापासून दूर जाताना ऐकू आला आणि त्या पाठोपाठ एक भयानक ध्वनी माझ्या कानात घुमला...

"वाचलास कुणाल... आज वाचलास..."

ते शब्द ऐकून माझा थरकाप उडाला होता...
मी भिंतीला चिटकून थरथर कापत उभा होतो...
बाबांनी मला जवळ घेतले आणि शांत केले.... मी त्यांना सगळे सांगितले....

बाबा गंभीरपणे म्हणाले, "कुणाल, जेव्हा तू संध्याकाळी भास्करचं नाव घेतलंस, तेव्हाच काळजात धस्स झालं होतं. पण तुला घाबरवायचं नव्हतं म्हणून मी तेव्हा शांत राहिलो आणि रात्री दरवाजाला आतून कुलूप लावलं."

भास्कर विषयी अनेक प्रश्न माझ्या मनात रेंगाळू लागले होते..

मी बाबांना विचारले, "पण बाबा,भास्कर असा का वागत होता?"

बाबांनी माझ्या खांद्यावर हात ठेवला आणि थरथरत्या आवाजात म्हणाले, "भास्कर दोन महिन्यांपूर्वीच नदीत बुडून मेला होता रे... त्याचं प्रेत तीन दिवसांनी सापडलं होतं.."

माझ्या पायाखालची जमीनच सरकली... बाबा पुढे सांगू लागले, "त्याच्या मृत्यूनंतर त्याच्या घरा शेजारी राहणारा विशाल सुद्धा गावात परतल्यावर दुसऱ्याच दिवशी नदीत मृतावस्थेत सापडला होता.... तुला तर माहीतच आहे विशाल पण बाहेर शिकायला होता... आज तो तुझ्यासाठी आला होता..."

सर्व ऐकून मला तर भोवळ यायचीच बाकी होती... त्यादिवशी माझ्या नशिबाने आणि बाबांच्या सतर्कतेने मला खऱ्या अर्थाने पुनर्जन्म मिळाला होता...

समाप्त...

©® लेखक: रूद्रदमन
8265077252

#मराठीभयकथा
#HorrorMarathi
#TrueHorror
#मराठीकथा

Together..(2025)

d4donkadon@gmail.com (Unknown) — Mon, 23 Feb 2026 22:11:00 -0800

#mbkg

#specialhorror

(सिनेमा विषयक)

हॉलिवूड मध्ये बॉडी हॉ*रर हा प्रकार बराच प्रसिद्ध आहे....म्हणजे एक वेगळा चाहता वर्ग ह्या सिनेमांचा आहे.....बॉडी हॉ*रर म्हणजे विचित्र असे मानवी जीव....हे जीव निर्माण केले जातात किंवा काही विधी करून जन्माला येतात.…..ह्यांचे चेहरे खूपच भयानक असतात....सगळी कथा ह्या विकृत चेहर्याभोवती फिरत असते काही काही चित्रण वर्णन एवढं भयानक असते की किळसवाणे वाटते.....पण विषय वेगळे वेगळे हाताळले असल्याने असे सिनेमे बघायला खूप इंटरेस्टिंग असतात.....मागील वर्षीच्या द सबटन्स ह्या सिनेमा नंतर ह्या प्रकारातील टूगेदर हा सिनेमा प्रचंड आवडला.....द सबटन्स विषयी मी लिहल आहे खाली कुठेतरी हा रिव्ह्यू वाचू शकता.......

टूगेदर ह्याचा अर्थ होतो एकत्र....पण हे एकत्र येणे खूप भयानक आहे.....आणि दोघांनी एकत्र येण्याची क्रिया एवढी भयानक अमानवी दाखवली आहे हे बघून थक्क व्हायला होते.....मिली ही एक प्राथमिक शाळेची शिक्षिका असते ती आपल्या बॉयफ्रेंड टीम बरोबर लिव्ह इन मध्ये राहत असते टीम एक म्युझिशियन असतो....मिलीला एका शाळेत जॉब लागतो ती शाळा एका खेडेगावात असते बाजूलाच जंगल असते....त्या जंगलात काही दिवसांपूर्वी एक कपल गायब झाले असते....मिली आणि टीम एकेदिवशी त्या जंगलात ट्रेकिंगला जातात....अचानक त्यांच्या लक्षात येत की त्या जंगलात त्यांचा रस्ता चुकला आहे....वरून जोराचा पाऊस अचानक सुरू होतो.....अचानक टीम एका खड्ड्यात पडतो त्याला बाहेर काढता काढता मिली सुद्धा त्या खड्ड्यात पडते....एक जुनी इमारत असते ती बाजूलाच एक काळी गुहा असते....त्याच्या मधोमध एक पाण्याचे तळे असते.....त्या गुहेच्या वर चर्च सारखी एक घंटा लटकली असते.....बाहेरचा पाऊस बघता मिली आणि टीम तिथेच वस्ती करण्याचा निर्णय घेतात....टीमला तहान लागली असते त्यामुळे त्या गुहेतील तळ्यातून तो पाणी पितो.....पाणी पिल्यानंतर त्याला भयानक भास होऊ लागतात....अस वाटू लागतं की ती गुहा जिवंत आहे आणि एखाद्या जिवंत माणसाप्रमाणे धड धड करत आहे....सकाळी जेव्हा दोघे उठतात तेव्हा दोघांचे पाय एकमेकाला चिटकलेले असतात.....खूप जोर लावल्यानंतर त्यांचे पाय वेगळे होतात.....सकाळ झाली असते वेलींचा आधार घेत ते दोघे त्या अंधाऱ्या गुहेतून बाहेर पडतात.....आता टीम ने तिथून पाणी पिले असते त्यामुळे टीमला भयानक स्वप्ने पडू लागतात....तो मिली कडे सतत आकर्षित होत राहतो....मिली पासून थोडं लांब गेलं की टीमला अस्वस्थ वाटू लागतं....मिली टीमचे हे वागणे बघून अस्वस्थ होते.....एकेदिवशी मिली आणि टीम मध्ये शारीरिक संबंध घडून येतात त्यानंतर आता मिलीला सुद्धा त्रास सुरू होतो ती सुद्धा एखाद्या चुंबका सारखी टीम कडे आकर्षित होऊ लागते....एक सिन मध्ये तर त्याचे हात एकरूप होतात.....आता ह्यानंतर टीम आणि मिली ह्या श्रापा पासून कशी मुक्तता करतात की ते दोघे शिकार बनतात आणि एक भयानक जीव बनतात हे ह्या सिनेमात बघायला मज्जा येईल

हा सिनेमा एक उत्कृष्ट बॉडी हॉ*रर सिनेमा आहे असे चित्रपट बघताना कधी कधी स्टोरी डोक्यावरून जाते पण ह्या मुव्हीची स्टोरी सरळ रेषेत रंजक आहे.....तुम्हाला असे सिनेमे बघायला आवडत असतील तर जरूर बघा....बाकी ह्या सिनेमात न्यू*ड सीन्स...भयानक दृशे आहेत.....ज्यांना असे सिनेमे बघायला आवडत असतील त्यांनीच बघावा....बाकी मला हा सिनेमा खूप आवडला

The Ring (2002) : विहिरीतून बाहेर आलेला शाप…

d4donkadon@gmail.com (Unknown) — Mon, 23 Feb 2026 22:06:00 -0800

The Ring (2002) : विहिरीतून बाहेर आलेला शाप…

काही कथा पडद्यावर संपतात…
पण काही कथा डोळे मिटले तरी सुरूच राहतात…

‘The Ring’
हा फक्त एक हॉरर सिनेमा नाही... तो एक शाप आहे.. जो मृत्यू देतो असा..
कथेची सुरुवात कोणत्याही राक्षसाने होत नाही…
ना रक्ताने, ना किंकाळ्यांनी….सुरुवात होते एका साध्या गोष्टीने…

एक व्हिडिओ टेप...

ती पाहिल्यानंतर... बघणाऱ्या व्यक्तीचा मृत्यू ठरलेलाच असतो…

सुरुवात होते... टेप संपते…..
स्क्रीन काळी पडते…
आणि त्या क्षणी...
फोन वाजतो…
पलीकडून आवाज येत नाही…

फक्त दोन थंडगार शब्द...
“Seven days.”

बस…
तेवढाच वेळ उरलेला असतो....

पत्रकार रॅचेल केलर सुरुवातीला याकडे एक अफवा, एक शहरी दंतकथा म्हणून पाहते…
तिच्यासाठी ती फक्त एक स्टोरी असते.पण दिवस सरकू लागतात…
आणि मृत्यू हळूहळू तिच्या जवळ येऊ लागतो… आरशात दिसणाऱ्या विकृत छटा…
पाण्याचे आवाज…
स्वप्नात येणाऱ्या दृश्यांतून वाहणारे केस…
रॅचेलला उमगते...
ती फक्त एका बातमीचा पाठलाग करत नाहीये…
ती स्वतःच्या मृत्यू मागे पळतेय…

तिने केलेल्या तपासाची प्रत्येक पायरी तिला एका नावाजवळ घेऊन जाते…
समारा.
एक छोटी मुलगी… पण ती साधे सुधे भूत नाही…
ती आहे दुर्लक्षित वेदनांचा, दाबलेल्या रागाचा,
आणि न ऐकलेल्या किंकाळ्यांचा...
जगाला लागलेला जिवंत शाप....

पाण्यासारखी शांत… पण आतून वादळासारखी उग्र…
जिवंतपणी तिला एका विहिरीत ढकलले गेले...
अंधार…
थंड पाणी…
आणि पाण्यात बुडताना हळूहळू संपणारा श्वास…

शरीर संपले...
पण समारा मरण पावली नाही…..
ती एका टेपमध्ये कैद झाली... त्याच्या प्रत्येक फ्रेममध्ये…
त्यातील प्रत्येक चमकणाऱ्या प्रतिमेत… तिचा श्वास अडकलेला आहे...
रॅचेलला वाटते की विहिरीतले अवशेष सापडले,
समाराला शांती मिळाली, की सगळे संपेल…
पण इथेच सिनेमा खरी दहशत दाखवतो…
कारण हा शाप कधीच संपत नाही...
तो फक्त
पुढे ढकलता येतो.
तुमचे आयुष्य वाचवायचे असेल तर तुम्हाला ही टेप
आणखी कोणाला तरी दाखवावी लागते.mm
म्हणजेच... तुमच्या सुटकेसाठी दुसऱ्याचा मृत्यू निश्चित....

यातच The Ring चा सर्वात भयानक अर्थ दडलेला आहे…
हा सिनेमा तुम्हाला घाबरवत नाही… तो तुम्हाला दोषी बनवतो...
शेवटी लक्षात येते... काही जखमा कधीच भरत नाहीत…
त्या दूरपर्यंत पसरत जातात....

ती विहीर…
तो शांत चेहरा…
ते डोळे…
स्क्रीन बंद झाल्यावरही ते तुमच्याकडे पाहतच राहतात…
कारण...

The Ring संपतो तेव्हा सिनेमा संपत नाही…
तो तेव्हाच सुरू होतो...
तुमच्या मनात.

डिलिव्हरी बॉय : ७:४५ ची एक शेवटची ऑर्डर..

d4donkadon@gmail.com (Unknown) — Sun, 18 Jan 2026 20:17:00 -0800

डिलिव्हरी बॉय : ७:४५ ची एक शेवटची ऑर्डर..

©® लेखक: रूद्रदमन
8265077252

मी रवी....
एक साधा डिलिव्हरी बॉय...
माझे आयुष्य म्हणजे सकाळी उठल्यापासून रात्री उशिरापर्यंत सिग्नलवरचा गुदमरवून टाकणारा धूर, भुकेलेल्या ग्राहकांच्या शिव्या, हॉटेलच्या काउंटरवरच्या लांबच लांब रांगा आणि दिवसाअखेर हातात उरणारे काही मोजके रुपये...
माझ्या स्वभावात ना शौर्य होते ना धाडस...
साध्या झुरळाला बघून दचकणारा मी, त्या रात्री अशा एका चक्रव्यूहात अडकलो जिथून सुटकेचा मार्ग नव्हता...
ती रात्र माझे भविष्य ठरवणारी रात्र ठरेल असे मला कधीच वाटले नव्हते...

त्या दिवशी सकाळी जाग आली तेव्हा घरात एक वेगळाच आनंद भरून राहिला होता...
कारण माझ्या आईची साठावी होती...
आयुष्यभर काबाडकष्ट करून, लोकांची धुणीभांडी करून मला मोठे करणाऱ्या आईसाठी आम्ही घरीच एक छोटासा कार्यक्रम ठेवला होता...
तशी कार्यक्रम करावा अशी माझी आर्थिक स्थिती नव्हती..
पण बायकोच्या हट्टा पुढे कोणाचे काय चालते..
तिनेच तिच्याकडे साठवलेले पैसे देऊन आई साठी नथ आणि एक छोटेसे बर्थडे सेलिब्रेशन प्लॅन केले होते..
सायली माझी बायको..
उठल्यानंतर मी अंथरुणात लोळतच होतो.. तेवढ्यात आवाज आला..

"लवकर आवरा आणि निघा... टिफीन तयार आहे.. आज लवकर या.. किंवा निदान वेळेवर तरी या.. आणि हो आई साठी नथ आणायची आहे.. कपाटातील माझ्या साड्यांच्या मागे पैसे ठेवलेले आहेत.... कामावर जातांना पैसे आठवणीने बरोबर घेऊन जा..." सायली ने फर्मान सोडले..

मी सायलीला शब्द दिला, "अगं, काळजी नको करू... सर्व काही तू सांगितल्या प्रमाणे करेन.. आणि आज काहीही झालं तरी मी आठच्या आत घरी येईन. आज काम नाही, फक्त कुटुंब!"

घाई गडबडीत मी दुकानातून नथ घेऊन ऑफिस ला पोहोचलो..

त्या दिवशी ऑफिस मध्ये एन्ट्री करताच मी मॅनेजरलाही ठणकावून सांगितले होते की रात्री ७.४५ नंतर मला एकही ऑर्डर नको...

दिवस संपत आला...
मी माझे शेवटचे पार्सल डिलिव्हर करून बाईकवर बसलो आणि एक सुस्कारा सोडला... "चला, आज अगदी वेळेवर घरी पोहोचता येईल.." मी स्वतःशीच पुटपुटलो...

घड्याळात ७:४५ झाले होते...

आनंदी मनाने मी घराकडे निघण्यासाठी बाईक सुरू करणार...
नेमक्या त्याच वेळी खिशात मोबाईलची थरथर जाणवली...

एक 'Urgent' नोटिफिकेशन स्क्रीनवर रक्तासारख्या लाल अक्षरात चमकले..
"URGENT NIGHT DELIVERY FROM HOTEL BLACK LEDGER– EXTRA PAY (1000 rupee Incentive).."

एकच डिलिवरी आणि तब्बल १००० रुपये...
माझे मन डळमळले...

म्हणजे आजच्या कार्यक्रमाचा अर्धा खर्च निघणार होता...

मी हॉटेल चे आणि डिलिव्हरी चे लोकेशन तपासले, तर ते हॉटेल माझ्या घराकडे जाणाऱ्या हायवे वरच होते..
आणि डिलिव्हरी लोकेशन थोडेसे पुढे गेल्यावर आत मध्ये अवघ्या दोन किलोमीटरवर होते...
मी रोज जाणाऱ्या येणाऱ्या रस्त्यावर असून सुद्धा कधी हॉटेल चे नाव वाचल्याचे लक्षात येत नव्हते..

"जाऊदे ना.. ते हॉटेल भाग्यश्रीने ने लोकांसमोर हॉटेल व्यवसाय म्हणजे सोन्याची खाण असल्याचे चित्र उभे केले आहे त्यामुळे रोज कित्येक नवीन हॉटेल सुरू होत आहेत.. असेल असेच एखादे. पंधरा वीस मिनिटांचा तर खेळ आहे, वाढदिवस सुरू व्हायच्या आत पोहोचू," अशी स्वतःला खात्री देऊन मी 'Accept' बटण दाबले....

लोकेशन प्रमाणे मी हॉटेल वर पोहोचलो..
हॉटेल मी रोज ये जा करत असलेल्या रस्त्यावरच होते..
पण त्याआधी कधी मी ते हॉटेल बघितल्याचे माझ्या लक्षात येत नव्हते..
तसे हॉटेल चे बाह्य रूप अगदी सामान्य होते..
मनात असंख्य प्रश्न उभे राहिल्यानंतर सुद्धा मी कोणताही विचार न करता हॉटेलमध्ये शिरलो..
ते एखाद्या जुन्या गुहेसारखे होते...
रिसेप्शनिस्ट काउंटर जवळ पार्सल ची विचारपूस केल्यानंतर एका रिसेप्शनिस्टने माझ्याकडे भावनाशून्य नजरेने बघत पार्सल हातावर टेकवले..

मी पार्सल बॅगेत टाकले आणि बाईक सुसाट पळवली... लोकेशनचा पाठलाग करत हायवे सोडून जसा मी आतल्या वळणावर वळलो, तसा रस्ता बदलला... डांबराची जागा कच्च्या रस्त्याने घेतली आणि पथदिव्यांची जागा झाडांच्या सावल्यांनी...
दोन्ही बाजूला घनदाट, काळीकुट्ट झाडी उभी होती... पावसाळी हवेमुळे वातावरणात एक विचित्र ओलसरपणा होता... आकाशात ढगांनी अशी गर्दी केली होती की चंद्राचा एक किरणही जमिनीवर उतरत नव्हता... अचानक, माझ्या हेडलाईटच्या पिवळसर प्रकाशात एक काळी आकृती चमकली...
एक काळी मांजर रस्ता ओलांडून मधोमध थांबली होती... तिचे डोळे रात्रीच्या अंधारात एखाद्या जळत्या कोळशासारखे पिवळेधमक चमकत होते...
मी जोरात ब्रेक लावला, गाडी घसरली पण सुदैवाने मी पडलो नाही... माझे हृदय एखादा ढोल वाजवल्याप्रमाणे धडधडत होते..
गाडीचा प्रकाश आणि ब्रेकचा आवाज ऐकूनही ती मांजर तसूभरही हलली नाही, ती फक्त माझ्याकडे रोखून पाहत होती...
मला उशीर होत असल्याची जाणीव झाली..

"हट!" मी ओरडलो..
पुढच्याच क्षणी ती मांजर माझ्या नजरेसमोर अंधारामध्ये गायब झाली...
ती एका क्षणात कुठे गेली... नक्की तिचे काय झाले हे माझे मलाच कळले नाही...
मी जे बघितले ते सत्य होते की माझा भ्रम..
तो भ्रम असो की सत्य पण तिचे ते अचानक समोर दिसणे आणि माझ्याकडे बघणे माझ्या काळजाचा थरकाप उडवून गेले होते..

"काही नाही रवी, हा फक्त मनाचा खेळ आहे," मी स्वतःशीच पुटपुटलो, पण आतून कोणीतरी काळजात ओरडून सांगत होते..

'मागे फिर! पळून जा इथून!'

माझे मन द्विधा मनस्थिती मध्ये होते..

पण त्याच वेळी GPS चा आलेला तो कृत्रिम आवाज त्या भयाण शांततेत एखाद्या राक्षसाच्या आज्ञेसारखा वाटू लागला...

"Turn Right," त्याने आज्ञा दिली आणि मी एका अशा वळणावर आलो जिथे जणू जगाचा आणि माझा संपर्क तुटला..

आता फक्त माझ्या बाईकचा थरथरणारा प्रकाश आणि समोर पसरलेला अथांग अंधार होता... रस्त्याच्या कडेची झाडे वाऱ्यामुळे डोलत नव्हती, तर जणू लांब हात पसरून मला पकडण्यासाठी टपली होती...

थोड्याच अंतरावर मला तो बंगला दिसला...

तो बंगला... की मृत्यूचे घर? एखाद्या जुन्या, पडक्या महालासारखा तो उभा होता. भिंतींवर काळपट शेवाळ साचले होते..
खिडकीच्या काचा फुटलेल्या होत्या आणि तिथून डोकावणारा पिवळाधमक उजेड मला गिळायला तयार होता...
बंगल्यासमोर असलेल्या पोर्च मध्ये मी बाईक उभी केली...
तिथे सामसूम होती, फक्त लांब कुठेतरी अनेक कुत्रे एकाच वेळी रडत असल्याचा आवाज येत होता...

मी पायऱ्या चढलो...
प्रत्येक पावलाचा आवाज त्या शांततेत भयानक वाटत होता..

मी घंटी वाजवली. काहीच प्रतिसाद नाही. मी पुन्हा वाजवली... तरीही शांतता...
मला उशीर होत होता.. वैतागून मी दरवाजाला हलकासा धक्का दिला आणि ते अवाढव्य दार स्वतःहून उघडले...

झालेल्या घाई मुळे मी वेगाने आत शिरलो..

मनाने नाही पण शरीराने काही तरी वेगळे असल्याची नोंद घेतली..
बाहेर असलेले दमट वातावरण आत नव्हते.. आतले तापमान गोठवून टाकणारे होते...

हवेत एक विशिष्ट कुबट वास होता..
जुन्या लाकडाचा,.. ओल्या भिंतींचा आणि कशाच्या तरी कुजण्याचा....

"हॅलो... डिलिव्हरी... कोणी आहे का?" माझा आवाज थिजला होता...
कोणाचीच चाहूल लागत नव्हती..
मी हॉल चे निरीक्षण करु लागलो..
हॉलमध्ये जुन्या वस्तूंचा पसारा होता... भिंतींवरच्या चित्रांमधील लोकांच्या डोळ्यांत एक विचित्र रिकामेपणा होता, जणू ते मला बघून बजावत होते...
'तू चुकीच्या जागी आलास!'

भीतीवर ताबा मिळवत मी हॉल भर फिरत होतो..
कोपऱ्यात एक बाहुली चे मुंडके पडलेले होते..
त्याचे डोळे बाहेर लोंबकळत होते....

ते पाहून माझ्या अंगावर सरसरून काटा आला...
मी मोबाईल काढला, पण तिथे रेंज नव्हती...

खरेतर मी भीतीने अर्धा मेलेला होतो, मला तिथून दूर पळून जायचे होते..
पण कोणाचे तरी अदृश्य आकर्षण मला बंगल्याच्या शेवटच्या खोलीकडे खेचत होते...
तिथून एक मंद पिवळा प्रकाश झिरपत होता. मी थरथरत्या अंगाने प्रकाशाच्या दिशेने निघालो... प्रत्येक पाऊल टाकताना मला वाटत होते की कोणीतरी माझ्या मागे आहे...

मी त्या खोलीच्या दारावर बोटानी ..
टक... टक... केले..

आणि त्याच क्षणी, माझ्या मागचे मुख्य दार प्रचंड वेगाने 'धडाम' आवाज करून बंद झाले...
बाहेर जाण्याचा मार्ग बंद झाल्याचे समजताच मी वेगाने मागे पळालो, आणि दार उघडण्याचा प्रयत्न केला, पण ते जणू भिंतीचाच भाग झाले होते...
मी अडकलो होतो!

तेव्हाच शेवटच्या खोलीतून एक विचित्र हसण्याचा आवाज आला...

माझ्याकडे बाहेर जाण्यासाठी दुसरा कोणताच मार्ग नव्हता..
मी हळुवार पाऊले टाकत त्या खोलीकडे गेलो...
तिचा दरवाजा आता पूर्ण उघडा होता..

आतून रक्ताचा इतका तीव्र उग्र वास आला की मला मळमळायला लागले...
मी थरथरणाऱ्या शरीरावर नियंत्रण मिळवत..
आत डोकावले आणि जे पाहिले, ते पाहून माझ्या आयुष्याची दोरी कापली गेली की काय असा संभ्रम माझ्या मनात उत्पन्न झाला..

टेबलावर कोणत्यातरी व्यक्तीचे कापलेले डोके रक्ताच्या थारोळ्यात लोळत पडले होते… त्या मुंडक्याचे डोळे हॉल मध्ये बघितलेल्या बाहुलीसारखेच बाहेर लोंबकळत होते...

आणि त्याच्या शेजारी तो उभा होता...

तो...

डोक्याच्या वरचा भाग जवळजवळ टक्कल पडलेला, उरलेले केस लांबट, पातळ आणि करड्या-पांढऱ्या रंगाचे..
ओले, विस्कटलेले, जणू थडग्यातून उकरून काढल्यासारखे...
चेहरा मानवी असला तरी माणुसकीचा लवलेश नव्हता....
त्वचा फिकट, कुजल्यासारखी, गालांवर व कपाळावर जखमांच्या खोल खुणा, आणि तोंडाच्या भोवती सुकलेले व ताजे रक्त लागलेले....
त्याचे ओठ अर्धवट उघडे होते…
आत किडलेले, तुटलेले, काळपट दात उघडे दिसत होते..
आणि त्या दातांमधून एक विकृत, उपहासपूर्ण हास्य झिरपत होते...
डोळे लहान, आत खोल गेलेले… निर्जीव, पण भुकेल्या चमकेने भरलेले...
जणू समोर उभ्या असलेल्या माणसाला नव्हे, तर त्याच्या आत्म्याला न्याहाळत असणारे....

त्याचे शरीर कृश उंच आणि अस्वाभाविकरीत्या वाकलेले होते..
हात मानवी मर्यादेपलीकडे लांब… आणि त्या हातांच्या टोकाला रक्ताने माखलेली, वाकडी नखे, जणू सुऱ्यांसारखी.
त्यातील एक हात पुढे सरसावलेला.. माझ्याच दिशेने...
जणू मला पकडायला, ओढून घ्यायला...
त्याच हातात त्याने रक्ताने माखलेला सुरा पकडला होता...

टेबलावरच्या त्या मृत डोक्याजवळ उभा राहून, तो तो सुरा अगदी निवांतपणे, आनंदाने फिरवत होता...

“उशीर झाला रे रवी…”
त्याचा आवाज घोगरा, खडबडीत, गळ्याच्या आतून घासून काढल्यासारखा होता...
“पार्सल गरम नसेल राहिले आता.……”
हे बोलताना त्याचे ते किडलेले दात पुन्हा उघडे पडले…
आणि ती गचाळ भयानक आकृती ते किडके दात दाखवून किळसवाणे हसू लागली..

ते बघून माझ्या अंगावर सरसरून काटा उभा राहिला होता...

"तू... तू कोण आहेस? मला जाऊ दे... माझ्या घरी कार्यक्रम आहे.. सर्वजण वाट बघत असतील.. माझे कुटुंब.. माझी आई....." मी रडत विनवणी केली...

तो हळूवार पाऊले टाकत.. हातातील रक्ताने माखलेला सुरा हलवत माझ्या जवळ आला, त्याच्या अंगातून प्रेताचा वास येत होता...

"मी या जगातील अमानवी भूक आहे रवी.. माझ्या बोलावण्यावर जे येतात, ते परत जात नाहीत. ते इथेच माझ्या जवळ राहतात... अगदी कायमचे.."

त्याने त्या खोलीतील कोपऱ्यात ठेवलेल्या मानवी मस्तकांच्या राशीकडे बोट दाखवले...

त्यात तळाला कित्येक मानवी कवट्या चे थर होते..
सर्वात वरील बाजूला..
अर्धवट कुजलेली चार मानवी मुंडकी ठेवलेली होती...

ते बघूनच माझ्या पायातील त्राण नाहीसे झाले.. मी जागेवरच खाली कोसळलो...

खाली जरी कोसळलो असलो तरी माझी शुद्ध पूर्ण हरपली नव्हती..
काय घडत आहे ते मला समजत होते..

त्याने खाली वाकून माझे केस पकडून मला जवळ ओढले.... त्याचे हात बर्फासारखे थंड होते...
"घाबरू नकोस... फार दुखणार नाही.. एकदा सुरा फिरवला की सगळे शांत होते.., आणि मग तू कायमस्वरूपी माझा..." तो कुजबुजला... त्याच्या तोंडातून निघालेल्या शब्दांबरोबर एक अतिशय घाणेरडा वास माझ्या नाकामध्ये शिरला..

सडलेल्या मांसाचा वास..

एक भयानक किंचाळी माझ्या तोंडातून बाहेर पडली...

मी त्याच्या तावडीतून सुटण्याचा प्रयत्न करत होतो...
माझा तो केविलवाना प्रयत्न बघून तो हातातातील सुरा हलवत एखाद्या छोट्या मुलासारखा नाचत होता... नाचताना अतिशय किळसवाणे हसत होता...

मी शरीरातील संपूर्ण ताकद लावून त्याच्यापासून सुटण्याचा प्रयत्न करत होतो... पण त्याच्या त्या बारीक दिसणाऱ्या शरीरात प्रचंड अमानवीय ताकद होती... मी तसुभरही हलू शकत नव्हतो..

त्याने माझे केस पकडलेला हात मागच्या बाजूला खेचला.... आणि पुढच्या क्षणी तो धारदार सुरा माझ्या गळ्यावर चालवला...
मला त्या क्षणी वेदना जाणवली नाही, फक्त एक गरम प्रवाह छाती वरून ओघळताना जाणवला... माझे डोके धडापासून वेगळे होताना मला दिसत होते... पुढच्याच क्षणी माझे थरथरणारे धड खाली कोसळले, पण माझी दृष्टी शाबूत होती... मी ते बघत होतो..
माझ्या डोळ्यांनी..

भयंकर गोष्ट ही होती की मी मेलो नव्हतो... माझे कापलेले डोके आता त्या टेबलावर होते आणि मी माझ्याच रक्ताळलेल्या शरीराला जमिनीवर पडलेले पाहू शकत होतो...

तो नराधम आता माझ्या कापलेल्या डोक्याचे केस पकडून टेबलासमोर असलेल्या आरशामध्ये बघुन विकृत हसत होता...
ते हसणे.. ते रूप.. माझ्या बघण्याच्या सहनशक्ती पलीकडचे होते.. मी डोळे मिटून घेतले..
डोळे जरी मिटले होते.. तरी कान बंद करायला माझ्या त्या मस्तकाला हात कुठे होते.. हात तर दरवाजाजवळ पडलेल्या धडाला होते..
त्यामुळे त्याचे ते घाणरेडे बोलणे माझ्या कानात घोळतच होते...

"रवी.. रवी.. बघ कसा शांत दिसतोय.. आता उठ ना...
पुढच्या वेळी लवकर पार्सल घेऊन ये.. हा एक लक्षात ठेव.. पार्सल माझ्या जवळ पोहोचे पर्यंत गरम असायला हवे... समजले का रवी तुला.."

“रवी… रवी… उठ ना…”
मी दचकून डोळे उघडले.
संपूर्ण शरीराला एक झटका बसला होता. समोर सकाळचा उजेड पसरलेला होता...मी आजूबाजूला पाहिले...
मी बेडवर होतो...

माझ्या शेजारी सायली उभी होती.
“काय झालं? जोरात ओरडला होतास,”
ती काळजीने म्हणाली....

मी काही क्षण तसाच शांत बसून राहिलो...छातीची धडधड हळूहळू कमी होत होती.
“काही नाही… जास्त थकलो होतो बहुतेक,” मी तिला उत्तर दिले..
ती समाधानाने मान हलवून स्वयंपाकघरात गेली...

घरात नेहमीसारखे सकाळचे आवाज सुरू होते...
कुकरची शिट्टी, भांड्यांचा आवाज, बाहेरच्या रस्त्यावरची वर्दळ…
मी आंघोळ केली... कपडे घातले....
आरशात स्वतःकडे पाहिले.... सर्व अगदी नॉर्मल होते...

"रवी, डोके ठिकाणावर नाही की काय? कसली पण स्वप्ने बघतोस.."
आरशात बघत मी स्वतःलाच चिडविले...

नाश्ता करताना सायली बोलली.. “लवकर आवरा आणि निघा…
आज वेळेवर या…आणि हा आज आईसाठी नथ आणायची आहे…
पैसे कपाटात ठेवलेत…”

मी मान हलवली... कामावर निघालो.... दिवस अगदी रोजच्यासारखाच गेला....

ऑर्डर्स, ट्रॅफिक, घाम, हॉर्न…
दुपारी चहा घेताना डोके थोडे जड वाटत होते... पण मी त्याकडे दुर्लक्ष केले...
“रात्री नीट झोप झाली नाही, एवढंच,”
मी स्वतःशीच म्हणालो...

सायंकाळ कधी झाली कळलेच नाही. शेवटची ऑर्डर डिलिव्हर करून मी बाईकवर बसलो.
घराकडे निघणार तेवढ्यात खिशातला फोन वायब्रेट झाला...

वैतागून मी मोबाईल काढला.
स्क्रीनवर लाल अक्षरात नोटिफिकेशन झळकत होते...

“URGENT NIGHT DELIVERY FROM HOTEL BLACK LEDGER – EXTRA PAY (1000 rupee Incentive)”

माझ्या अंगातून थंड शिरशिरी गेली.
मी पुन्हा मोबाईलकडे पाहिले...

मोबाईलवर वेळ बघून माझ्या पायाखालची जमीन हादरल्याचा भास झाला..

७:४५.
कारण आता ते स्वप्न नव्हते....

©® लेखक: रूद्रदमन

रखमा आजी.. एक अज्ञात जग...

d4donkadon@gmail.com (Unknown) — Sun, 18 Jan 2026 20:13:00 -0800

रखमा आजी.. एक अज्ञात जग...

लेखक: रूद्रदमन
8265077252

माझा एक रूम पार्टनर होता... ही घटना त्याने मला सांगितली आहे..
गुरुनाथ पाटील त्याचे वडील.. त्यांच्या बाबतीत घडलेला हा किस्सा..

हि 1982 सालाची गोष्ट आहे...गुरुनाथ पाटील नुकतेच पदवी पास झाले होते. . काही ठिकाणी अर्ज पाठवल्यानंतर, त्यांना समुद्राच्या आसपासच्या दुर्गम भागातील एका सोनेवाडी नाव असलेल्या गावात, आश्रम शाळेत शिक्षकाच्या नोकरीची ऑर्डर आली. नोकरीच्या संधीने ते अतिशय उत्साहित होते. लवकरच त्यांनी नोकरीवर रुजू होण्याचे ठरवले. दोन दिवसातच त्यांनी आवश्यक सामान एका लोखंडी पेटीत भरले, आणि सोनेवाडी च्या तालुक्याच्या ठिकाणी पोहोचले. तिथून पुढे कोणतेही वाहन उपलब्ध नसल्याने त्यांनी डोक्यावर पेटी ठेवून, पायपीट करत, निसर्गाच्या सौंदर्याचा आनंद घेत सोनेवाडी गावाचा प्रवास सुरू केला.

आजूबाजूला उंचच उंच झाडांनी आच्छादलेले डोंगर, त्यातून वाहणारे पाण्याचे झरे, आणि आकाशातून येणारे पक्ष्यांचे संगीत.. या सर्वांनी त्यांचे मन मोहित केले होते. निसर्गाने संप्पण अश्या भागात पुढील आयुष्य जाणार या विचाराने ते आनंदी झाले होते... काही अंतर चालल्यावर मागून एक बैलगाडी आली, आणि तीने त्यांना थोड्या वेळातच गावात पोहोचवले.

सोनेवाडीला पोहोचताच, त्यांनी शाळेत हजेरी लावली. हेडमास्तर वयोवृद्ध आणि शिस्तप्रिय होते. त्यांनी गुरुनाथ गुरुजींना सांगितले की, त्यांच्या राहण्याची खोली अजून एका रिटायर्ड गुरुजींच्या ताब्यात आहे, ज्यांना एक महिना अजून तिथे राहायची परवानगी दिली आहे. त्यामुळे त्या महिन्याभरासाठी गुरुनाथ गुरुजींना गावात कुठेतरी दुसरी व्यवस्था करावी लागणार होती.

गुरुनाथ गुरुजी त्या भागात एकदम नवखे होते ... त्यांनी गोंधळून हेड गुरुजींकडे बघितले आणि एखादी खोली शोधून द्यायची विनंती केली..
थोड्याच वेळात डोक्यावर पेटी आणि शाळेचा शिपाई घेऊन स्वारी गावाच्या दिशेने निघाली... शिपाई चांगला बोलघेवडा होता.. गावात पोहोचे पर्यंत त्याने शाळेविषयी बरीच माहिती पुरवली... गुरुनाथ गुरुजी मात्र त्याच्या कडे कमी आणि आजूबाजूला जास्त बघत होते.. डोंगरात वसलेले ते गाव... लाल मातीच्या अरुंद, वळणदार रस्त्यावरून चालत असताना, बाजूला असलेल्या झाडांच्या सावल्या आणि मधूनच कानावर येणारे पक्ष्यांचे मधुर आवाज मन प्रसन्न करत होते...

गावात पोहोचल्यावर त्यांचा तांडा हळू हळू पुढे सरकत होता... सगळी घरे एक सारखीच दिसत होती.. कुडाच्या भिंती त्यावर मातीचा लेप आणि वर गवताची छपरे, फक्त आकारमानात थोडा फार बदल... आता यातील कोणत्या घरात राहायची वेळ येते देव जाणे.... गुरुनाथ गुरुजी मनातच विचार करत, शिपाई कुठे घेऊन जातो हे बघत त्याच्या मागे चालले होते... गावाच्या शेवटी जाऊन एका चांगल्या मोठ्या घरासमोर तो थांबला... घर अगदी तसेच फक्त आकारमान थोडे मोठे होते...
त्याने "रखमा आजी ओ रखमा आजी, आहे का घरात," म्हणून आरोळी दिली... थोड्याच वेळात हिरवे लुगडे आणि खणाची चोळी घातलेली एक आजी च्या वयाची स्त्री बाहेर आली.. वय जरी जास्त दिसत असेल तरी हालचाली मात्र वेगवान होत्या.. आवाज एकदम मायाळू... शिपायाने सर्व काही तिला सांगितले.. आणि एक महिना गुरुनाथ गुरुजींना तिच्या कडे ठेऊन घ्यायची विनंती केली.. तीला बिचारीला मूलबाळ नव्हते... ती सोबत होईल आणि वर दोन पैसे पण भेटतील म्हणून लगेच तयार झाली.. थोडके जेवणाचे पैसे ठरवून त्याच क्षणाला गुरुनाथ गुरुजी रखमा आजी चे भाडेकरू झाले... दिवस चांगले चालले होते.. गुरुजींची शाळा रोज सुरू होती.. घरी असल्यावर रखमा आजीला मदत करणे आणि बाहेर खाटेवर पडून वाचन करणे असा त्यांचा नित्यक्रम ठरलेला होता.. रखमा आजी ला मुल बाळ नव्हते.. ती आता गुरुनाथ गुरुजीलाच मुला सारखा जीव लावू लागली होती.. तसे तिच्या कडे कोणाचे आणि तिचे कोणाकडे येणे जाणे दुर्मिळच होते... कायम घराशेजारील फुला फळाची बाग, दोन शेळ्या आणि घर एव्हढेच तिचे जग होते... आता गुरुनाथ गुरुजी त्या जगात समाविष्ट झाले होते..
शाळेला सलग चार दिवस सुट्टी होती.. गुरुजी सकाळी सकाळी अंघोळ उरकून बाहेर येऊन वाचन करत बसले होते.. नेमके त्याच दिवशी दुपारी रखमा आजी कडे पाहुणे आले.. गुरुजी घरीच असल्या मुळे त्यांच्या दोन तीन चहात शेळीचे दूध केव्हाच संपले होते... शेजारच्या काकू कडे चांगली मोठी गाय होती.. गाय दुधाला पण बक्कळ होती.. घाई घाईने रखमा आजी पातेले घेऊन शेजारी गेली.. थोड्या वेळातच ती रिकामे पातेले घेऊन शेजारच्या काकू च्या नावाने बोटे मोडत आली.. तिने म्हणे आजी ला बघून दुधाचे पातेले झाकले होते आणि दूध संपले म्हणून रिकामेच माघारी पाठवले होते... गुरुनाथ गुरुजींनी आजीला शांत केले... झाले गेले सोडून आजी पहुण्यांशी गप्पा मारण्यात बुडून गेली... तो दिवस सरला... आजीचा राग निवळला होता ... त्यामुळे गुरुजींनी विषय काढला नाही ... ती रात्र सरली.. दुसऱ्या दिवशी aपरत एकदा नित्यनियमाने गुरुजी सकाळी सकाळी आवरून बाहेर येऊन बसले.. वाचता वाचता बाजूच्या घराकडे लक्ष गेले... तिथले काका आणि काकू गायीचे दूध काढायचा प्रयत्न करत होते .. पण गाय त्यांना लाथा मारत होती .. शेवटी वैतागून त्यांनी नाद सोडला आणि घरात निघून गेले.. परत संध्याकाळी तोच प्रकार... गुरुजी ना त्यातले काही कळत नव्हते.. म्हणून त्यांनी त्याकडे दुर्लक्ष केले... दुसऱ्या दिवशी पुन्हा तेच.. तिसऱ्या दिवशी पण तेच सुरू... संध्याकाळी तर एक वैद आले.. बराच वेळ गायीच्या सडांना अनेक औषधे चोळत होते .. पण गाय काही दूध काढू देत नव्हती... सड फुगून फुटायची वेळ आली होती... गाय होणाऱ्या त्रासाने हांबरत होती.. पण दूध काही काढू देत नव्हती... गायीची मालकीण त्या काकू रडत होत्या... गुरुजी सर्व टक लाऊन बघत होते .. थोड्या वेळात वैद बुवा वैतागले आणि काही तरी बोलत त्या काका काकू ना घरात घेऊन गेले... काही वेळा नंतर ते माघारी जाताना दिसले... अंधार पडत आला होता.. गुरुजी घरात यायला उठले...
"गुरुजी ओ गुरुजी वाईच इकड येता का?" त्या शेजारच्या काकांनी गुरुजींना हाक मारली.. गुरुजी त्यांच्या कडे गेले...
"गुरुजी आजी ना एक विनवणी करशाल का?," काका म्हणाले..
"काय विनवणी करायची आहे आणि का?" गुरुजींना काहीच कळेना..
"अहो त्या दिवशी ह्या येडीनी घरात दूध असून आजी ना परत पाठवले... त्याच्यामुळेच आता तीन दिस झाले, गाय पार मरायचा वकुत आलाय पण दूध काय देईना..." काका तळमळीने बोलत होते..
"अहो मी एक गुरुजी आहे आणि आजी काय करतील याच्यात, त्या पण काही डॉक्टर नाही.. आजीला किंवा एखाद्या वैदाला दाखवण्यापेक्षा तालुक्यावरून डॉक्टर बोलवा..." गुरुजी घराकडे निघत निघत बोलले...
तेवढ्यात तो पटकन उठला आणि गुरुजींचे पाय धरून रडायला च लागला..
"गुरुजी अस नगा करू, तुम्ही फक्त एकदा आजीला सांगा चूक झाली म्हणा आमची पुन्यांदा न्हाई होनार...अस सांगा.. आणि माफ करायला लावा." बोलताना तो पाय काय सोडत नव्हता.....
"ये मंगे आन ते दूधाच भगुल, गुरुजी ह्ये घेऊन जावा आणि फकस्त एव्हढी इनंती करा आमच्या कडन आजीला.." दुधाने भरलेले पातेले गुरुजींच्या समोर करत तो बोलला..
गुरुजींना तर काहीच अर्थबोध होईना.. ते कसे तरी त्यांना टाळत घाई घाईने घरी पळून आले.. आणि एक कोपऱ्यात बसले...
रखमा आजी ने त्यांना भूक लागली का विचारले... ते नाही म्हणाले... त्यांना एक तर अजून हि काही अर्थ बोध होत नव्हता..
"कुठ गेलता रे इतका वेळ..तुला सांगितलय ना अंधार पडल्यावर जास्त बाहेर नाही भटकायच.." आजी मायाळू आवाजात दटावत बोलली..
गुरुजींनी घडा घडा घडलेले सर्व सांगितले ..
बोलणे ऐकून आजी चिडेल आणि भांडायला जाईल अशी शंका होती गुरुजींना..
पण बोलणे ऐकून रखमा आजी,"आले की नाही लाईनीत, मला पाहून पातेले लपवती का?". असे म्हणत हसायला लागली.. एक वेगळीच चमक तिच्या डोळ्यांमध्ये होती..
"आजी काय झाले आहे नक्की, ते असे का म्हणत होते आणि आता तुम्ही असे का बोलताय मला काही सांगाल का?" गुरुजी मेटाकुटीला येऊन बोलत होते ..
आजी पटकन उठत बोलली , तुला पहायचय ना कशी खोड जिरवली त्या दूध वालीची... चल मग.. घरातून एक पकड हातात घेऊन आजी तरा तरा पुढे निघाली.. गुरुजी घाई घाईने पळत निघाले... आजी थेट शेजरच्यांच्या गोठ्यात घुसली... आणि त्या गायीच्या खुट्याजवळ पकडीने जोर लावून एक खिळा बाहेर काढला..
गुरुजी गायी जवळ च उभे होते... खिळा निघताच गुरुजींच्या पायावर कसले तरी थेंब पडायला लागले.. गुरुजींनी खाली वाकून बघितले... गायीच्या सडातुन दुधाच्या धारा लागल्या होत्या ...आजी त्यांच्या कडे बघून हसत होती... गुरुजी अचंबित होऊन कधी आजीकडे तर कधी दुधाच्या धारांकडे बघत थरथरत होते....
ती रात्र कशीबशी काढून, दुसऱ्या दिवशी गुरुजींनी आठ दिवसांची रजा टाकली... परत येतो सांगून सामान घ्यायला पण परत गेले नाही... सध्या ते एका बस कंडक्टर च्या नोकरी तून निवृत्त होऊन आयुष्याचा आनंद उपभोगत आहेत...

लेखक: रूद्रदमन

वाडा ~ ते वाट बघत आहेत...

d4donkadon@gmail.com (Unknown) — Sun, 18 Jan 2026 20:10:00 -0800

©® लेखक: रूद्रदमन

8265077252

राजेशने आपल्या शिक्षणासाठी...
गावातील परिचित मातीचा सुगंध मागे सोडून... दूर शहराकडे जाण्याचा निर्णय घेतला होता.
त्याच्या आयुष्यातील हा प्रवास केवळ एका ठिकाणाहून दुसऱ्या ठिकाणी जाणारा नव्हता, तर ते त्याच्या स्वप्नांच्या, भविष्याच्या दिशेने टाकलेले पहिले पाऊल होते. घरची परिस्थिती बेताचीच असल्यामुळे, शिक्षणासाठी अवास्तव खर्च करणे त्याला परवडणारे नव्हते.
शहरात पोहोचताच त्याने कॉलेजमधील प्रवेशाचे सोपस्कार कसेबसे उरकून घेतले. दुपारनंतर, डोक्यावर वाढत जाणाऱ्या चिंतेच्या भारासह तो निवाऱ्याच्या शोधात बाहेर पडला. आज त्याला राहण्यासाठी रूम शोधून पुन्हा गावी जाऊन सामान आणायचे होते. पण शहराच्या या गर्दीत... बराच वेळ पायपीट केल्यानंतर परवडणारी जागा शोधणे हे त्याला एखाद्या महादिव्यासारखे वाटू लागले...

“कुठे कुठे फिरून आलो मी? या सिमेंटच्या जंगलात मला कधी रूम मिळेल की नाही?”
शहराच्या अरुंद, गोंगाटलेल्या गल्ल्या पायाखाली पालथ्या घालताना त्याने स्वतःशीच हताशपणे विचार केला..

संध्याकाळची गडद सावली आता शहरावर पसरू लागली होती... दिवस मावळत होता आणि आकाशात केशरी-लाल रंगाची एक उदास छटा उमटली होती...
तो शहराच्या एका जुन्या, विस्मृतीत गेलेल्या भागामध्ये पोहोचला...

तिथे एका अंधाऱ्या कोपऱ्यात असलेल्या दुकानात चौकशी केल्यावर, दुकानदाराने जीर्ण झालेल्या इमारतींच्या दिशेने बोट दाखवत सांगितले की, "पुढील गल्लीत काही ठिकाणी कमी भाड्यात खोल्या मिळू शकतात."

राजेश एका बारीक आशेच्या किरणासह सांगितलेल्या दिशेने निघाला...
आजूबाजूला नजर फिरवत तो पुढे सरकत होता. तिथल्या बऱ्याच इमारती पडझड झालेल्या होत्या, त्यांची खिळखिळी अवस्था पाहून त्या कधीही कोसळतील असे वाटत होते. काही इमारती तर जवळपास निर्मनुष्यच होत्या, त्यांची दारे आणि खिडक्या तुटून आतून काळोख डोकावत होता... पण काही ठिकाणी अजूनही जीवनाची अस्पष्ट हालचाल दिसत होती. तो एक-एक करून प्रत्येक इमारतीत गेला आणि विचारपूस करू लागला...

“भाऊ, इथे कमी भाड्यात रूम आहे का?” प्रत्येक जीर्ण दरवाजासमोर उभे राहून त्याचा हा प्रश्न ठरलेला होता...

“नाही रे बाबा, इथे एकही रूम नाही. ऑलरेडी दिलेल्या आहेत,” आणि हे उत्तरही तितकेच ठरलेले होते.
प्रत्येक नाही सोबत त्याची आशा अधिकच धुळीस मिळत होती...

राजेश निराश झाला...
"खरंच, मला आज रूम मिळणार नाही का?" त्याच्या मनात भीती आणि चिंतेचा कल्लोळ माजला...
दिवस पूर्णपणे मावळला होता, रस्त्यावरचे दिवे परिसरात अंधुक पिवळा प्रकाश टाकत होते... त्याला लवकरात लवकर रूम शोधणे गरजेचे होते, कारण गावी जायची शेवटची गाडी नऊ वाजता होती. त्या आत जर आवरले, तरच त्याला गावी जाऊन उद्या त्याला सामान आणून कॉलेज सुरू करता येणार होते...

विचारांच्या तंद्रीत चालत असताना थोड्याच अंतरावर... त्याची नजर एका जुन्या, पण दिमाखदार वाड्याकडे गेली...
त्याचा भव्य आकार आणि कलाकुसर डोळ्यांत भरत होती. वाड्यावर लावलेल्या अनेक दिव्यांमुळे तो दूरूनच चमकत होता, जणू काही तो आपली जुनी शान अजूनही मिरवत होता...
त्याच्या मनात एक क्षीण आशा चमकली. त्याने हिम्मत करून दारावर टकटक केली...
थोड्या वेळाने... एक वृद्ध माणूस दार उघडून बाहेर आला. त्याच्या चेहऱ्यावर एक अविश्वासाचा भाव होता, जणू त्याला इतक्या रात्री कुणीतरी येणार याची अपेक्षा नव्हती...

“इथे रूम मिळेल का?” राजेशने उत्सुकतेने विचारले...
“तुला रूम पाहिजे?” वृद्धाने त्याच्याकडे संशयाने पाहत विचारले...

“हो... छोटीशी असली तरी चालेल. फक्त रेंट कमी असावा," राजेशने त्याची अडचण नम्रपणे सांगितली.

"ठीक आहे, आहे एक रूम आमच्याकडे. आणि भाड्याचे म्हणशील तर तुला परवडेल ते दे. चल, मी तुला दाखवतो," वृद्धाने सांगितले आणि ते राजेशला आत येण्याची खूण करत, वाड्याच्या मागच्या भागाकडे निघाले...

वाड्यात प्रवेश केल्यानंतर राजेश सगळीकडे निरखून बघत त्या वृद्धामागे जात होता. वाडा खूप जुन्या घडणीतील होता. त्याच्या प्रत्येक कोपऱ्यात ऐतिहासिक खुणा दिसत होत्या.... आतल्या सजावटीच्या सर्व वस्तू कित्येक शतकांपासून तिथेच असाव्यात असे वाटत होते... पण तरीही त्यांची सुंदरता आणि आकर्षकता कमी झालेली नव्हती... त्या पुरातन सौंदर्याची मोहिनी जणू राजेशला पडली होती... तो पुढे जात असताना त्याची नजर भिंतीवर लटकवलेल्या एका मोठ्या पेंटिंगकडे गेली... ती एका अति सुंदर स्त्री-पुरुषाच्या जोड्याची होती... स्त्रीने लाल रंगाची साडी परिधान केली होती. तिचे डोळे खूपच आकर्षक होते... जणू त्यात एक वेगळीच ओढ होती... दोन मिनिटे राजेश त्या डोळ्यांमध्ये हरवून तिथेच थबकला... वृद्धाच्या खोखल्याच्या आवाजाने त्याची मोहिनी तुटली... वृद्धाने आपले मन ओळखले की काय असे वाटून तो ओशाळला आणि त्यांच्या मागे चालू लागला...

वाड्याच्या सर्वात शेवटच्या भागात, उजव्या हाताला एका दरवाजाकडे बोट दाखवत वृद्धाने राजेशला आत जाऊन खोली बघायला सांगितली...
राजेशने खोली पाहिली... ती छोटी होती, पण स्वच्छ आणि व्यवस्थित होती. भिंतीला लागून एक जुन्या पद्धतीचा सागवानी पलंग होता, त्यावर पांढरे शुभ्र बेडशीट अंथरलेली गादी होती. पांघरण्यासाठी छान मऊमऊ लाल रंगाची रग होती. जसे काही ती खोली त्याला लगेच झोपण्यासाठीच सज्ज केलेली होती. आतल्या आत एका कोपऱ्यात अंघोळीसाठी मोरी होती आणि पाण्याची सोयही दिसत होती. त्याने तातडीने तीच खोली घेण्याचा निर्णय घेतला...
त्या वृद्धासोबत बाहेर येत, त्याने भाडे ठरवून घेतले. आणि मी उद्या सकाळी सामान घेऊन राहायला येतो असे सांगून, खोली बुक करण्यासाठी वृद्धा नाही म्हणत असतानाही थोडीफार पगडी देऊन तो वाड्यातून निघाला...

वाड्याच्या बाहेर रस्त्यावर आल्यावर त्याने एकदा मागे वळून पाहिले... तो वृद्ध त्याच्याकडे बघत हसत हसत दरवाजा बंद करत होता. तो जाण्यासाठी वळला... वळताना त्याची नजर वाड्याच्या वरच्या बाजूच्या खिडकीत गेली... तिथे एक अति सुंदर स्त्री, सफेद साडी घालून त्याच्याकडेच बघत उभी होती...
राजेश ने डोळे बारीक करून तिचे निरीक्षण केले.. तेच डोळे, तेच मोहित करणारे रूप... ती त्या फोटो मध्ये असलेली स्त्री असल्याचे त्याच्या लगेच लक्षात आले.. पण आता तिने सफेद साडी परिधान केलेली होती...
तिचे ते रूप फोटोतील तिचा नवरा मरण पावला आहे हेच सूचित करत होता... ती स्त्री हळूच आतल्या बाजूला वळली... आणि परत एकदा तिच्या रूपाची मोहिनी पडलेला राजेश भानावर आला...

"अरे, साडे नऊ झालेत!" मन थाऱ्यावर आल्यावर घड्याळात बघत तो स्वतःशीच पुटपुटला...

"आता कुठून गावी जायला गाडी मिळणार?",
असा विचार करत तो तिथेच वाड्याकडे बघत उभा राहिला...
"आज इथेच थांबायचे का? तसे पण आपण पगडी आजच दिली आहे म्हणजे आपण रीतसर भाडेकरू झालोच आहोत या वाड्याचे," मनाची समजूत घालत तो स्वतःशीच बोलत होता...

नक्की कारण काय होते, काय माहीत... त्याला जर गावी जायचेच असते, तर कोणत्याही गाड्यांना लिफ्ट मागत तो थेट गावाच्या जवळ पोहोचू शकला असता... पण कदाचित मघाशी खिडकीतून झालेली ती नजरानजर... त्या नजरेने कदाचित त्याला मोहिनी घातली होती...

त्याने थांबण्याचा निर्णय पक्का केला आणि पुन्हा वाड्याच्या दरवाजाकडे निघाला...
दारावर टक टक करणार तोच एका क्षणात दरवाजा उघडला... जसे काही उघडणाऱ्याला माहीत असावे की आता कोणीतरी येणार आहे...
समोर तीच अति सुंदर, हा शब्दही तोकडा पडावा असे रूप असलेली लावण्यवती सफेद साडीमध्ये उभी होती... तिचे ते निळेशार डोळे त्याच्या मनाचा वेध घेत होते... ती मंद हसत होती. “या, आत या,” तिने नम्रतेने म्हटले. तो परत भानावर आला...

"काय होते आहे आपल्याला आज? आज पहिल्यांदाच एका स्त्रीला बघितल्यावर आपण असे सैरभैर का होतोय?" स्वतःलाच प्रश्न विचारत त्याने त्या वाड्यात पाऊल टाकले...

हॉलमध्ये असलेल्या आलिशान सोफ्यावर ते वृद्ध गृहस्थ बसले होते... त्यांना आपली अडचण सांगून राजेशने आजपासूनच खोली ताब्यात देण्याची विनंती केली... बोलत असताना, त्या वृद्धाच्या चेहऱ्यातील आणि त्या फोटोतील तरुणाच्या चेहऱ्यातील साम्यावरून त्याला समजले की ते या स्त्रीचे सासरे आहेत...
त्यांनी त्या स्त्रीकडे एक नजर टाकली...
तिने मानेनेच होकार दर्शविला...
तिच्या चेहऱ्यावर एक वेगळाच आनंद झळकत होता....

राजेश कडे वळत त्यांनी त्याला परवानगी दिली आणि खोलीची चावी त्याच्या हातावर ठेवली...
त्या स्त्रीकडे एक कटाक्ष टाकत राजेश खोलीकडे गेला... कुलूप उघडताना ते किती जुने असावे याचा अंदाजच लागत नव्हता... त्यावर खूपच सुरेख आकृत्यांचे कोरीव काम केलेले होते, पण त्या कसल्या आकृत्या आहेत याचा राजेशला काहीही संदर्भ लागत नव्हता...

तो रूममध्ये आला, लाईट लावली आणि थोडी साफसफाई केली. नंतर बाहेर जाऊन काहीतरी खाऊन यावे म्हणून निघाला... हॉलमध्ये ती स्त्री बसलेली होती... ते वृद्ध आजूबाजूला कुठेही दिसत नव्हते... तिला जेवण करून येतो असे सांगून बाहेर जाण्यास निघाला...

"या वेळी या भागात कुठे जेवण भेटणार नाही, तुम्हाला काही अडचण नसेल तर घरात थोडेफार जेवण आहे... इथेच जेवा, मी वाढून आणते." ती बोलली..

काय तो मधुर आवाज...

राजेश त्या आवाजातील गोडव्याने भारावून गेला...
नाही म्हणण्याचा प्रश्नच नव्हता...
तो तिथेच जेवला.. भाजी म्हणून रस्सा शिल्लक होता फक्त... कोणत्या भाजीचा होता माहीत नाही, पण खाताना सुद्धा त्याच्या तोंडातून पाणी गळत होते...
जेवताना ती समोरच असावी अशी भावना मनात उफाळून येत होती... एक मन त्याला हे चूक असल्याचे सांगत होते, पण तिच्या रूपाची मोहिनी त्याला तिच्याकडे वारंवार आकृष्ट करत होती... कसेबसे मनावर ताबा मिळवून त्याने जेवण उरकले आणि रूममध्ये आला...

मऊशार गादीवर त्याने अंग टाकले... त्याचे मन मात्र तिच्या अवती भोवतीच फिरत होते. तिची सुवर्णकाया, रेखीव शरीर त्याला स्वस्थ झोप येऊ देत नव्हते... बराच वेळ तळमळत पडल्यानंतर त्याला झोप लागली...
स्वप्नातही तीच स्त्री त्याच्या आजूबाजूला रुंजी घालत होती...

रात्री अचानक काही आवाजांनी त्याची झोप मोडली...
बघत असलेल्या मधुर स्वप्नातून त्याला बाहेर यायचे नव्हते म्हणून तो आवाजाकडे दुर्लक्ष करत तसाच डोळे बंद करून पडून राहिला... पण स्वप्न एकदा भंगले की पुन्हा त्याची सांगड घालता येत नाही हे त्याला माहीत नव्हते...
सर्वत्र भयाण शांतता पसरलेली होती... त्यात तो आवाज पुन्हा त्याच्या कानावर पडला...
एखादे श्वापद जिभल्या चाटत असताना जसा आवाज येतो, तसा तो आवाज होता... त्याला नक्की काय होते आहे हे कळेना...
काहीतरी भास आहे म्हणून त्याने उशी कानावर दाबून परत झोपण्याचा प्रयत्न केला... पण तो आवाज अजूनही येत होता.
त्याने डोळे उघडले. समोरच्या भिंतीवर एक पाल कर्रकुईई आवाज करत वरच्या दिशेने सरपटत नाहीशी झाली...
कटाक्षात काहीतरी वेगळे जाणवले म्हणून त्याने नजर हळूहळू खाली आणली...
समोरील दृश्य बघून त्याचे डोळे खाडकन उघडले!

ती पांढऱ्या साडीतली स्त्री मोरीमध्ये बसली होती. तिचे निळेशार डोळे आता गारगोटीसारखे झाले होते... त्या गारगोटीमध्ये एक काळी उभी रेघ इकडे तिकडे हालत होती...
रक्तासारखी लाल, लांब आणि पुढे टोक निघालेली जीभ ओठांवर फिरवत, ती त्याच्याकडेच बघत जिभल्या चाटत होती...
तिचा चेहरा पूर्वीसारखा मनमोहक नव्हता... त्यावर भीतीदायक सुरकुत्या होत्या... जसे काही तिची त्वचा आत मांसच नसल्यासारखी लटकत होती...
घशातून एखाद्या भुकेल्या श्वापदा सारखा घुर्रर्र घुर्रर्र आवाज येत होता...
आजूबाजूची खोली बरळण्याच्या आणि हेल काढून रडण्याच्या अस्पष्ट आवाजांनी व्यापून टाकली होती!

“क... कोण आहेस तू? काय चालले आहे इथे?” राजेश घाबरून विचारत म्हणाला आणि त्याने उठण्याचा प्रयत्न केला, पण तेवढ्यात त्याचे लक्ष पलंगाच्या कडेला उभ्या असलेल्या त्या वृद्धाकडे गेले...

मघाशी सर्वसामान्य दिसणाऱ्या वृद्धाचे शरीर आता लिबलिबीत झालेले होते, वर्ण काळवंडला होता, शरीरावर ठीक ठिकाणी काळे पांढरे केस वर आले होते... पलंगाशेजारीच उभा असल्यामुळे त्याच्या त्वचेतून येणारा उग्र दर्प राजेशला सहन होत नव्हता...

“हे काय चालले आहे?” त्याने भीतीने विचारले.

वृद्धाचा चेहरा आता भयंकर दिसत होता...

“तू आलास... खूप आनंद झाला... खूप दिवसापासून कोणी या बाजूला फिरकतच नाही," सुरकुतलेले, आक्रसलेले ओठ हलवत वृद्धाने म्हटले...
त्याचा आवाज चिरकत होता, जणू गळ्यात असलेल्या हजारो वर्ष जुन्या पडद्यातून येत असल्यासारखा...

राजेश कडे क्रूर, भेदक, पाशवी नजरेने बघत दोघेही हळूहळू जवळ येऊ लागले....
ते बघून निखशिकांत घाबरलेला राजेश मागे सरकण्याचा प्रयत्न करू लागला... तोच मागे टेकण्यासाठी असलेली पलंगाची फळी त्याच्या पाठीला लागली...
राजेशकडे समोर जाण्याशिवाय दुसरा पर्याय नव्हता... पण समोर, दोन्ही दिशांना ते दोघे होते... तो कधी तिच्याकडे तर कधी त्याच्याकडे भीतीने भरलेली नजर टाकत होता.
एकदम सर्व वातावरण स्तब्ध झाले होते.....

ते दृश्य पाहून नखशिकांत हादरलेला राजेश भीतीने मागे सरकण्याचा प्रयत्न करू लागला.... मागे सरकता सरकता पलंगाची ती लाकडी फळी त्याच्या पाठीला लागली... आता समोर जाण्याशिवाय त्याच्याकडे दुसरा कोणताही पर्याय उरला नव्हता... त्याच्यासमोर दोन्ही बाजूंनी ते दोघे उभे होते... तो कधी त्या स्त्रीकडे, तर कधी त्या वृद्धाकडे भयाण नजरेने पाहत होता... अचानक तिथले संपूर्ण वातावरण स्तब्ध झाले...

त्या वृद्ध व्यक्तीने स्त्रीकडे पाहत तिला आधी जाण्याचा इशारा केला, तेव्हा ती स्त्री आपल्या कर्कश आणि भयानक आवाजात म्हणाली होती की, "नाही, आधी तू जा. तुला याची जास्त गरज आहे. कित्येक दिवसांनी आज तुला जिवंत शिकार मिळाली आहे... जा!"

तिचे ते शब्द ऐकून तो वृद्ध माणूस पुढे सरसावला...
त्याच्या तोंडातून आता दोन टोकदार सुळे बाहेर आले....
राजेश थरथर कापत त्या वृद्धाकडे पाहत होता...
राजेशला स्वतःचा अंत समोर स्पष्ट दिसू लागला होता.. त्याने किंचाळत डोळे मिटून घेतले... मरताना सुद्धा त्या भयानक चेहऱ्याकडे पाहण्याची हिंमत त्याच्यात उरली नव्हती...
तेवढ्यात त्याला मानेजवळ कोणाच्या तरी गरम श्वासांची जाणीव झाली होती... सडलेल्या मांसाच्या उग्र दुर्गंधीने त्याला मळमळून येऊ लागले....
त्या वृद्धाने राजेशच्या खांद्यावर आपला हात ठेवला आणि आपले ओठ त्याच्या मानेकडे नेले.... राजेश स्वतःला सोडवण्यासाठी धडपडत होता, पण त्या वृद्ध शरीरातील अमानवी शक्तीपुढे त्याची ती धडपड व्यर्थ ठरत होती...

जिभेने ओठांना चाटत त्याने सुळ्याची टोके राजेशच्या मानेवर टेकवली..
त्याच क्षणी अचानक विजेचा तीव्र झटका बसल्याप्रमाणे तो वृद्ध ओरडत चित्कारत बाजूला झाला.. त्याच्या डोळ्यात भीतीचे एक वादळ उठले होते... राजेश पासून जास्तीत जास्त दूर जाण्याच्या हेतूने त्याने खोलीचा एक कोपरा पकडला..

नक्की काय झाले हे पाहण्यासाठी राजेशने डोळे उघडले, तेव्हाच ती स्त्री त्या वृद्धाकडे अत्यंत रागाने पाहत राजेशवर झेपावली होती... पण जशी तिने ओठ राजेशच्या मानेवर टेकवले तशी ती सुद्धा त्याच वेदनेने ओरडत त्या वृद्धाला जाऊन बिलगली...

राजेशला काहीच समजत नव्हते. त्याने आजूबाजूला पाहिले तेव्हा ती सुंदर खोली आता एका जीर्ण आणि पडक्या खोलीत बदलली होती..
खोलीभर उंदीर इकडे-तिकडे धावत होते आणि मातीचे ढिगारे साचलेले होते...
तो पलंग सुद्धा विद्रूप झाला होता आणि त्यावरील गादी कित्येक वर्षांपासून न धुतल्यामुळे मेणचट आणि रक्ताच्या डागांनी भरलेली होती...
राजेशने तातडीने उठून उभा राहिला...

"हे नक्की काय आहे? ती खोली कुठे गेली आणि मी नक्की कुठे अडकलो आहे? ते मला का मारू शकले नाहीत?" असे अनेक प्रश्न त्याच्या मनात गोंधळ घालत होते. .
त्याने हात स्वतःच्या माने जवळ नेला तेव्हा त्याच्या हाताला लॉकेट लागले...
त्याला आठवले की शहरात येण्यापूर्वी त्याच्या आईने श्री गुरुदेव दत्ताच्या मंदिरातून आणलेले रक्षणकवच त्याच्या गळ्यात बांधले होते...
त्या भयावह संकटातून वाचण्याचा हाच एकमेव मार्ग असल्याचे त्याला उमगले होते....
त्याने मनोमन दत्तात्रेयांचे नाव घ्यायला सुरुवात केली..

ते दोघे पुन्हा हल्ला करण्याची तयारी करत आहेत हे ओळखून राजेशने आपली बॅग उचलली आणि तो जीवाच्या आकांताने बाहेरच्या दिशेला पळू लागला...
ते दोघेही भयानक किंचाळ्या फोडत त्याच्या मागे धावत होते..
पण मनात असून आणि सर्व शक्ती एकवटून पण ते दोन्ही पिशाच्च राजेश ला स्पर्श करू शकत नव्हते..

सर्व मानवी मर्यादा पणाला लावत राजेश कसाबसा त्या वाड्याच्या बाहेर रस्त्यापर्यंत पोहोचला..
त्याने मागे वळून पाहिले तेव्हा ते दोन भयानक पिशाच्च दरवाजाच्या आतून त्याच्याकडे रागाने पाहत गुरगुरत उभे होते...
काही वेळा पूर्वी रोषणाईने चमकणारा तो वाडा आता केवळ एक पडकी आणि भयानक वास्तू दिसत होता...

राजेश क्षणभरही न थांबता, श्री गुरुदेव दत्तांचा जयघोष करत तिथून वेगाने निघून गेला....

राजेश दिसेनासा होताच, त्या वाड्यामध्ये सावज निसटल्यामुळे ते दोन अतृप्त पिशाच्च विभत्स आवाज करत चित्कारत होते..

राजेश गेल्यानंतर थोड्याच वेळात तो वाडा पुन्हा एकदा आपले खरे रूप पालटून दिव्यांच्या रोषणाईत लखलखू लागला होता...

एका नवीन सावजाची वाट पाहत...

©® लेखक: रूद्रदमन
8265077252

(कथा वाचल्यावर कशी वाटली याचा अभिप्राय नक्की द्या... तुमच्या कथारसिक मित्रांकडे कथा नक्की शेअर करा)

उतारा..

d4donkadon@gmail.com (Unknown) — Sun, 18 Jan 2026 20:08:00 -0800

उतारा..

©® लेखक: रूद्रदमन
8265077252

(कथेतील नावे आणि स्थळ काल्पनिक आहेत.. सार्धम्य आढळल्यास योगायोग समजावा..)

पुण्यातील सिंहगड रोड परिसरातील एका टोलेजंग इमारतीत राहणारे पिसाळ कुटुंब (अमोल आणि अनघा आणि दोन मुले ) तसे सुखात होते...
पण २१ ऑक्टोबरच्या त्या रात्री जे घडले त्याने त्यांच्या आयुष्यातील शांततेचा शेवट झाला आणि एका न संपणाऱ्या दहशतीचा थरार सुरू झाला...

रात्रीचे साधारण २.४० वाजले होते...
गाढ झोपेत असलेल्या अनघाला अचानक घराच्या पायऱ्यांवरून कोणीतरी जड पावलांनी वर येत असल्याचा आवाज आला...
टप... टप... टप... पावलांचा आवाज इतका स्पष्ट होता की जणू काही एखादा धिप्पाड माणूस पायऱ्या चढत आहे...
तिने बाजूला पाहिले, नवरा अमोल शांत झोपला होता...
अनघाला वाटले तिचा मोठा मुलगा सोहम पाणी पिण्यासाठी उठला असेल.. उठून तिने मुलांच्या खोलीत डोकावले, पण सोहम आणि धाकटा चिन्मय दोघेही गाढ झोपले होते...

कसला आवाज असेल हा विचार करत ती खाली आली..
घाबरत घाबरतच तिने हॉल आणि किचन पालथे घातले..
पण घर संपूर्ण रिकामे होते..
त्यांचा पाळलेला कुत्रा 'टायगर', हॉल च्या एका कोपऱ्यात किचन कडे बघत बसलेला होता..
तिने जवळ जात कुत्र्याला गोंजारले.. त्याच्या अंगाची होणारी थरथर तिच्या हाताला जाणवली..

"मग मघाशी पायऱ्यांवर कोण चालत होते आणि टायगर आज इतका थरथरत असेल?"
आजूबाजूला न्याहाळत तिने स्वतःला च प्रश्न विचारला..

मनात डोकावलेल्या प्रश्नांबरोबरच खोलीत विचित्र वास दरवळल्यासारखे तिला जाणवले.. तो वास तिला असह्य होत होता..

काहीतरी अघटित घडत आहे… या जाणिवेने अनघा थरथरू लागली होती... बोटे जड झाली होती, पण तरीही तिने मोबाईलवर घराच्या सीसीटीव्ही कॅमेऱ्याचे फुटेज उघडले...
श्वास रोखून धरत तिने फुटेज ची वेळ मागे नेली… २.३० वाजता स्क्रीनवर जे दिसले, ते पाहून तिच्या काळजाचा ठोका चुकला...
स्वयंपाकघराच्या उंबरठ्यावर एक उंच, धूसर आणि अमानवी सावली स्थिर उभी होती. तिचा चेहरा पूर्ण अंधारात गडप होता… पण त्या काळोखातसुद्धा निखाऱ्यासारखे लालसर दोन डोळे उठून दिसत होते..
अचानक ती आकृती हलली.
हळूच, पाय ओढत ती जिन्याकडे वळली... पुढच्याच क्षणी ती एकेक पायरी चढत होती…
अनघाचा श्वास अडकला होता..
अर्धा जिना चढून झाल्यावर काहीतरी बदलले.. ती आकृती थांबली…
आणि मग, अस्वस्थ करणाऱ्या शांततेत, हळूहळू मागे वळली...
तशीच सावकाश चालत ती पुन्हा स्वयंपाकघराच्या दिशेने गेली..
पण दरवाज्यात पाऊल टाकताच ती थांबली...
आणि तेव्हाच…तिने मान वळवली...
कॅमेऱ्याकडे...
त्या क्षणी त्या डोळ्यांनी.. त्या रक्तलाल, जळजळीत, अमानवी डोळ्यांनी.. कॅमेऱ्याकडे, थेट अनघाच्या दिशेने पाहिले...
त्या नजरेत एक थंडगार जाणीव होती..

‘मी तुला पाहतोय.'

अनघाने भीतीने डोळे घट्ट मिटले. छातीत धडधड उसळली.
क्षणभराने डोळे उघडले… पण ती आकृती अजूनही तिथेच होती...
अनघाने घाईने व्हिडिओ लाइव्ह वर घेतला..
लाइव्ह व्हिडिओ मधील दृश्य बघून अनघा च्या तोंडातून एक अस्पष्टशी किंकाळीच बाहेर पडली..
कारण ती आकृती अजूनही त्याच जागेवर उभी होती..
फक्त आता तिची नजर कॅमेऱ्याकडे नव्हती तर अनघा उभी असलेल्या दिशेला स्थिरावलेली होती..
अनघाने भीतीने स्वयंपाक घराकडे बघितले.. पण उघड्या नजरेला तिथे कोणीच दिसत नव्हते...
अनघाच्या अंगात भितीचा आगडोंब उसळला होता..
तिची नजर कधी मोबाईल मध्ये दिसणाऱ्या त्या आकृतीवर तर पुढच्याच क्षणी किचन च्या रिकाम्या दरवाजावर फिरत होती..

भयाने पछाडलेली ती वेगाने वर धावली..

"अहो उठा.. हे बघा.. आपल्या घरात नक्की काही तरी आहे.."

अमोलला उठवून तिने त्याला मोबाईल मधील सीसीटीव्ही फुटेज बघण्यास सांगितले..

"अगं, अर्ध्या रात्री का उठवलेस आणि हे का दाखवते आहेस?"
अमोल ने मोबाईल मध्ये बघत शंका विचारली..

"अमोल.. किचन च्या दरवाजात कोणीतरी उभे आहे.. बघा ना हे काय इथे.. भयानक डोळ्यांचे.."
घाबरलेल्या अनघा ने बोलत पुढे होत मोबाईल मध्ये अमोल ला आकृती दाखविण्यासाठी मोबाईल हातात घेतला....
मोबाईल मध्ये बघून ती स्वतःच काही क्षण गोंधळली..
कारण सीसीटीव्ही फूटेज मध्ये आता किचन च्या दरवाजात कोणीच नव्हते..
अनघा दोन्ही हाताने डोके गच्च पकडत जागेवरच खाली बसली... तिच्या मागे मागे पळत आलेला टायगर देखील बेडरूम चा एक कोपरा पकडून केविलवाणे रडत होता..

अमोल खाली बसलेल्या अनघाला बघून संभ्रमित झाला होता..

"अगं, काय होत आहे तुला.. काही त्रास होतो आहे का?" अमोल ने तिच्या जवळ जात तिला आधार देत विचारले..

तसे अनघाने थरथरत्या ओठांनी त्याला घडलेला सर्व प्रसंग सांगितला..

"काहीतरीच काय.. मी तुला कितीतरी वेळा सांगितले आहे ना..
त्या फेसबुक वर येणाऱ्या भूतांच्या कथा वाचणे जरा कमी कर.. बघ झाला ना भ्रम तुला.. या जगात भूत प्रेत काहीच नसते ग.. वाचतेस त्या फक्त भाकड कथा असतात.. " अमोल तिच्या केसात हात फिरवत थोड्याशा रागात पण समजावणीच्या सुरात बोलला....

त्याचे बोलणे ऐकून अनघाने देखील तो निव्वळ एक भ्रम असावा असे गृहीत धरण्याचे मनोमन ठरवले..
पण तिचे एक मन मात्र तिला तो भ्रम नाही तर सत्य आहे हे ओरडून सांगत होते.. तिने त्या कडे दुर्लक्ष करण्याचे ठरवले..
थोड्याच वेळात ती अमोल च्या मिठीत शांत चित्ताने झोपी गेली होती..

टायगर मात्र त्याच कोपऱ्यात बसून बेडरूमच्या दरवाजाकडे बघत नजर लावून बसलेला होता..
त्याच्या नजरेत राग आणि भीती असे संमिश्र भाव होते..

खरे तर...
ती रात्र फक्त एक सुरुवात होती...
त्यानंतर अनघाच्या बाबतीत हे प्रकार रोजच घडू लागले... तिला रात्री बेरात्री घराच्या कोपऱ्या-कोपऱ्यातून विचित्र कुजबुज ऐकू येऊ लागली.. जणू कोणतरी काही तरी बोलत असल्यासारखी... कधी कधी अर्ध्या रात्री बाथरूमला जाताना घराच्या एखाद्या अंधाऱ्या कोपऱ्यात कोणीतरी अचानक उभे राहिल्याचा भास व्हायचा... कधी एखादी सावली जमिनीवर सरपटत असल्यासारखे भासायचे..
अनघाने लाइट लावला की तिथे कोणीच नसायचे....

पहिल्या अनुभवा वेळी अमोल ने दिलेला प्रतिसाद आठवून तिने त्याला घडणाऱ्या घटनांविषयी पुन्हा सांगणे टाळले होते..

पहिला प्रसंग घडल्यानंतर चौथ्या दिवशी सोहमला प्रचंड ताप भरला...
सोहम अनघा चा मोठा मुलगा..
अमोल ला डॉक्टरांना आणण्यास पाठवून अनघा त्याच्या जवळच बसून होती..
त्याचा देह आगीसारखा तापत होता.. तोच अचानक तो तापात बरळू लागला,
"मला सोडा... मला सोडा... मी नाही देणार... कुठून आणू? मला मारू नका..!" अर्धग्लनीत असलेला सोहम प्रचंड घाबरला होता...

तो प्रकार बघून अनघा मनातून पूर्ण हादरली होती..
तेवढ्यात अमोल डॉक्टरांना घेऊन आला..
इंजेक्शन दिल्यानंतर बराच वेळाने सोहम चा ताप पूर्ण पने उतरला..

त्याने हळहळू डोळे उघडले.. त्याचे डोळे अतिशय कृश वाटत होते..
अमोल आणि अनघा त्याच्या जवळच बसलेले होते..
सोहम ला काही वेळ स्थिर होण्यास अवकाश देऊन अनघाने त्याला तो बरळत असलेल्या वाक्याविषयी विचारले..

ते वाक्य अमोल ने ऐकताच त्याने पुन्हा अनघा कडे रागाने बघितले..
अमोल काही बोलणार तोच अनघाने एक जळजळीत नजर त्याच्या दिशेने टाकली..
तसे अमोल तोंडाला कुलुप लावून काय घडते हे बघू लागला होता..

"बोल, सोहम.. कोण त्रास देत आहे तुला.. कोण काय मागत आहे.." अनघा ने सोहमच्या कपाळावर हात फिरवत ममता पूर्ण आवाजात विचारले..

ताप पूर्णतः कमी झाल्यामुळे सोहम बराच स्थिर झाला होता..

त्याने रडत सांगितले की, रात्री एक काळी धिप्पाड आकृती त्याच्या पलंगापाशी उभी होती... तिचे डोळे निखाऱ्यांसारखे लाल होते आणि ती त्याच्यावर वाकून ओरडत होती..

"मला रक्त हवे आहे... रक्त दे... मला घरी का घेऊन आला.... आता मला रक्त पाहिजे आहे.. येत्या अमावस्येला मला जर ताजे ताजे रक्त नाही मिळाले तर मी तुम्हाला कोणालाच जिवंत सोडणार नाही! मी तुमच्या रक्ताने माझी भूक भागवणार..
मम्मी मम्मी.. मी त्याला रक्त नाही दिले तर तो मला मारून टाकेल.... मला सोडणार नाही.. मी त्याला खरच घरी आणले नाही.. तो काय बोलतो आहे.. मला काहीच समजत नाहीये.."

"घाबरू नको सोहम.. मम्मा आणि पप्पा आहेत ना तुझ्याजवळ.. तुला कोणी काहीच करू शकणार नाही.." सोहमच्या डोक्यावर ओठ टेकवत अनघा उत्तरली..

पुन्हा सरळ होताना अनघाने एक अर्थपूर्ण नजर अमोल कडे टाकली..

सोहमने सांगितलेली घटना आणि चार दिवसापूर्वी अनघाने सांगितलेली घटना दोन्ही मधील आकृतीचे रूप एक समान असल्याचे अमोल च्या लक्षात आले..
अनघावर त्या रात्री अविश्वास दाखविल्या मुळे तो मनातल्या मनात खजिल झाला होता..
तो काही तरी बोलणार तोच अनघाने त्याला बोटाने शांत राहण्याचे सांगितले..

डॉक्टरांनी दिलेली औषधे सोहम ला दिल्यानंतर त्याला पुन्हा झोप लागली..
तसे अनघाने अमोल बाहेर येण्यास खुणावले..

"माफ कर अनु... मला... त्या रात्री मी तुझ्या वर विश्वास ठेवायला हवा होता.. पण अनु हे नक्की काय घडतंय.. माझ्या तर बुद्धीच्या पलीकडचे आहे.. काय करायचं आपण?" बाहेर येताच अमोल विनवणीच्या सुरात बोलू लागला..

"अहो.. मागचे जाऊ द्या.. तसा पण कोणीच विश्वास ठेवला नसता.. पण एक आहे.. त्या रात्री नंतर देखील, मला घरात बऱ्याच वेळा कोणीतरी वावरत असल्यासारखे जाणवत होते... एक आकृती अंधारात, आपल्या घरात सर्वत्र फिरत असल्याचे दिसत होते.. मी माझ्या एका मैत्रिणीकडे या गोष्टी सांगितल्या तर तिने इथून तीस किलोमीटर वर असलेल्या महादेवाच्या प्राचीन मंदिरातील पुजाऱ्यांची भेट घेण्यास सांगितले.. मी पत्ता लिहून घेतला होता.. आता तुम्हाला खात्री पटलीच आहे तर तुम्ही तातडीने तिकडे जाऊन भेट घ्या.." डायरीत लिहिलेला पत्त्याचा कागद फाडून अमोल कडे देत अनघा बोलली..

सोहमची झालेली अवस्था पाहून अमोलने लगोलग जाऊन त्या सिद्ध पुजाऱ्यांची भेट घेतली... पुजारी काकांनी सर्व घटना ऐकल्यावर लगेच अमोल बरोबर येण्याचे मान्य केले..

अमोल आणि पुजारी काका अमोल च्या घरी पोहोचायला सायंकाळचे सहा वाजले होते....

घरात पाऊल ठेवताच पुजारी काकांना अस्वस्थ वाटू लागले...

"घरात काहीतरी अश्लाघ्य आणि अत्यंत अपवित्र गोष्ट शिरली आहे," पुजारी काका गंभीर आवाजात बोलले..

त्यांनी घराच्या कानाकोपऱ्यात शोध घेतला आणि शेवटी ते सोहमच्या खोलीत येऊन थांबले...

बाहेर अंधार भरून आला होता.. त्यामुळे उशीर न करता पुजारी काका सरळ सोहम जवळ जाऊन उभे राहिले..

त्यांनी सोहमला विश्वासात घेऊन अगदी शांत आवाजात विचारले, "बाळा, बाहेरून काही आणले आहेस का? खरे सांग, नाहीतर हे संकट तुला तुझ्या कुटुंबाला संपवून टाकेल.."

पुजारी काकांच्या त्या प्रश्नाने खोलीतली हवा जणू गोठून गेली होती.. सोहमचा चेहरा भीतीने पांढरा फटक पडला होता. त्याचे ओठ थरथरत होते, पण शब्द फुटत नव्हते...

"सांग बाळा... वेळ निघून चालली आहे," पुजारी काकांचा आवाज आता अधिक गंभीर झाला होता...

सोहमने एकदा अनघाकडे पाहिले आणि मग गदगदल्या आवाजात बोलायला सुरुवात केली, "मम्मी... पप्पा... पाच दिवसांपूर्वी मी क्लासवरून येत होतो. रस्त्याच्या मधोमध कुणीतरी उताऱ्याचं एक कुंकू लावलेले लिंबू आणि एक काळी कापडी बाहुली ठेवली होती... सोहम अडखळत बोलू लागला, त्याचे शब्द भीतीमुळे अस्पष्ट होत होते...

"मी ' मी विज्ञानाचा अभ्यास करणारा विद्यार्थी असून असल्या अंधश्रद्धा मानत नाही' हा तोरा मिरवण्यासाठी... अतिशहाणपणा केला." त्याने डोळे मिटून घेतले, जणू काही पाप तो कबूल करत होता...
"मी 'बघा काहीच होत नाही' असं मित्रांना दाखवण्यासाठी ते लिंबू उचलून माझ्या खिशात टाकून घरी घेऊन आलो..."
सोहम बोलायचे थांबला..

"बाळा!" पुजारी काका जोरात ओरडले, "ते निव्वळ लिंबू नव्हतं! कोणत्या तरी तांत्रिकाने अघोरी विद्या वापरून एका 'अतृप्त पिशाच्चाला' त्या लिंबात कैद केलं होतं. तू ते उचललंस आणि त्या भयावह शक्तीला स्वतःच आमंत्रण देऊन या घरात आणलंस!"

ते ऐकून अनघाच्या तोंडातून एक अस्पष्ट किंकाळी बाहेर पडली. अमोल तिच्या खांद्यावर हात ठेवून तिला सावरण्याचा प्रयत्न करत होता, पण त्याचेही ओठ भीतीने थरथरत होते...

टायगरने देखील एका कोपऱ्यात जाऊन आपली शेपूट दोन्ही पायांमध्ये दाबून घेतली होती आणि तो केविलवाण्या नजरेने प्रत्येकाकडे पाहत होता, भीतीने पूर्णपणे गारठून गेला होता..

"ती वस्तू अजूनही तुझ्याकडे आहे का?" पुजारी काकांनी त्याला दिलासा देत विचारले, त्यांचा आवाज आता थंड आणि गंभीर होता...

"ते... ते माझ्या कपाटातल्या एका जुन्या बॉक्समध्ये आहे," सोहम रडत रडत भिंतीजवळ उभ्या केलेल्या कपाटाकडे बोट दाखवत म्हणाला...

पुजारी काकांनी घाईने सोहमने दाखविलेले कपाट उघडले...

कपाट उघडताच एक कुबट, सडलेल्या मांसासारखा वास संपूर्ण खोलीत पसरला...
जसा त्यांनी तो बॉक्स बाहेर काढला, आणि त्यातील लिंबू हातात घेतले.. ते लिंबू पिवळे नव्हते, तर कोळशासारखे काळे पडले होते आणि त्यातून रक्तासारखा लाल द्राव निघत होता..

त्याच क्षणी खोलीतील लाईट जोरात आवाज करत फुटला.... काचेचे तुकडे सर्वत्र पसरले आणि संपूर्ण खोलीत अंधार दाटला... फक्त खिडकीतून येणारा चंद्राचा फिकट प्रकाश खोलीत पडत होता...

अनघा आणि अमोल भीतीने एकमेकांना बिलगले. त्याच क्षणी,
अचानक, खाली हॉल कडून एक अमानवी, घोगरा हसण्याचा आवाज आला... 'ही... ही... ही...'

सर्व जण जागेवरच स्तब्ध झाले होते..
थोड्याच वेळात कोणीतरी जिना चढत वर येत असल्याचा आवाज घरभर घुमू लागला..
त्या मागोमाग घशातून निघणारी एक घरघर कानावर पडू लागली होती..

सोहम च्या खोलीत उभ्या सर्वांच्या नजरा दरवाजावर खिळल्या होत्या..
पावलांचा आवाज हळू हळू जवळ येऊ लागला.. तसे सर्वांनी शरीर आखडून घेण्यास सुरुवात केली..

काही क्षण कमालीचे तणावात गेले असतील तोच भीतीने परमोच्च बिंदू गाठावा असा तो क्षण आला..
त्या काळया धूसर आकृतीने हळुवार पाऊले टाकत खोलीत प्रवेश केला.. यावेळेस ती पूर्वीपेक्षा अधिक भयावह दिसत होती, तिच्या डोळ्यांतील लालसर निखारे अधिक तेजस्वी झाले होते, जणू काही तिचा क्रोध आता शिगेला पोहोचला होता...

"सगळे एकमेकांचा हात धरा!" पुजारी काका त्या आकृतीकडे बघून जागेवर खाली बसत बोलले..

पुढच्याच क्षणी पुजारी काकांच्या मुखातून मंत्रोच्चार सुरू होता..

मंत्रोच्चारात खंड न पडू देता.. त्यांनी आपल्या पिशवीतून पवित्र भस्म काढले... एका हातात भस्म आणि एका हातात ते लिंबू पकडून पुजारी काका मंत्र म्हणत होते..

दरवाजात उभी असलेली ती काळी सावली पापणी लावण्याच्या आत सोहमच्या मागच्या बाजूला पोहोचली..
तिचे रूप क्षणाक्षणाला अक्राळविक्राळ होत होते...

"मला रक्त हवे आहे.. तुम्ही याला इथे बोलावून खूप मोठी चूक केली आहे.. आता मी तुम्हाला कोणालाच जिवंत सोडणार नाही.. सर्वांचे ताजे ताजे रक्त पिऊन माझी भूक भागवणार.." तिच्या घशातून निघणारे कर्कश शब्द सर्व घरभर घुमत होते..

सर्व जण वळून तिचे ते रौद्र रूप बघत जागेवर थरथरत होते..

पण पुजारी काकांचे मंत्रोच्चार अव्याहत सुरू होते..
क्षणाक्षणाला त्यांच्या मुखातून निघणाऱ्या मंत्रांच्या आवाजात फरक पडत होता.. स्वर हळू हळू उच्च होऊ लागला होता..

मंत्रोच्चारच्या प्रत्येक शब्दबरोबर त्या आकृतीचा राग वाढत होता..
एका क्षणी एक भयानक किंचाळी मारून तिने रागाने बेभान होत, मागून सोहमची मान पकडली.....
सोहम हवेत टांगला गेला... त्याचे पाय जमिनीपासून दोन फूट वर उचलले गेले...

"सोहम!" अनघा किंचाळली. तिने त्याला वाचवण्यासाठी हात पुढे करत धाव घेतली, पण एका अदृश्य धक्क्याने ती भिंतीवर फेकली गेली...

संपूर्ण खोलीत हाहाकार मजला होता..

त्याच वेळी "ॐ नमः चामुंडाय!" शेवटचा मंत्र अती उच्च स्वरात म्हणत पुजारी काकांनी डोळे उघडले..
त्यांनी एक जळजळीत नजर त्या भयावह सावली कडे टाकली..

"सोड त्याला.. हे दुष्ट शक्ती, कारण तुझा अंत अटळ आहे!"
बोलत पुजारी काकांनी ते काळे लिंबू जमिनीवर ठेवले आणि त्यावर दुसऱ्या हातातील भस्म टाकत त्यांच्या जवळचा एक लोखंडी खिळा जोरात ठोकला...

जसा खिळा लिंबाच्या आरपार गेला, तशी सर्व इमारत हादरली. खिडक्यांच्या काचा तडतडून फुटल्या... त्या काळ्या सावलीने एक कानठळ्या बसवणारी किंकाळी फोडली... एक काळया धुराचा लोळ वेगाने खोलीमधून बाहेर पडत खालच्या दिशेने पसार झाला.. त्याच बरोबर सोहम जमिनीवर जोरात कोसळला...

"अमोल, समोरच्या पात्रातील कापूर पेटवा! लवकर!" पुजारी काका ओरडले...

अमोलने पुढे होत थरथरत्या हाताने कापूर पेटवला... पुजाऱ्यांनी ते खिळा ठोकलेले लिंबू त्या अग्निमध्ये अर्पण केले.. . जसे ते लिंबू जळू लागले, तसे घरातील खालच्या खोल्यांमधून किंचाळ्या ऐकू येऊ लागल्या..
त्या धुराच्या मागे पळालेला टायगर खोलीच्या दरवाजात उभे राहून खालच्या बाजूला बघत जोरात भुंकू लागला होता...

त्याच्या मागोमाग अमोल आणि अनघा देखील धावले..

वरून खाली वाकून बघणाऱ्या अनघाला किचनच्या दरवाजाबाहेर तेच दोन लाल डोळे पुन्हा दिसले, पण आता त्या डोळ्यांत जरब नव्हती, तर एक भयानक तडफड होती...
क्षणार्धात, एक काळा धूर त्या डोळ्यांमधून बाहेर पडला आणि खिडकीतून बाहेर निघून गेला... संपूर्ण घरात अचानक शांतता पसरली. जड झालेली हवा हलकी झाली होती...

दोघेही पुन्हा खोलीत परत आले..

पुजारी काकांच्या पूजा समाप्त झाली होती.. ते खाली मांडलेले साहित्य पिशवीत भरत होते..

काही वेळ कुणीच काही बोलले नाही... फक्त सोहमच्या हुंदक्यांचा आवाज येत होता.
अनघाने त्याला मिठीत घट्ट दाबून घेतले होते..

पुजारी काका उठून उभे राहिले , त्यांनी कपाळावरचा घाम पुसला आणि म्हणाले, "विज्ञानावर विश्वास ठेवणं चांगलं आहे, पण ज्या गोष्टी आपण समजू शकत नाही, त्यांना आव्हान देणं हा मूर्खपणा असतो. आज सोहमचा जीव वाचला.. तुमच्या जीवावरच संकट टळले, पण हे घर शुद्ध व्हायला वेळ लागेल.. एक शुभ मुहूर्त काढून वास्तू शुद्धीकरणाची पूजा करून घेऊ.. तो पर्यंत काळजी घ्या.."

"तुम्ही आमचे प्राण वाचवले, महाराज!" अमोल पुजारी काकांच्या पाया पडत बोलला... अनघाही त्यांच्याजवळ येऊन उभी राहिली, डोळ्यात कृतज्ञतेचे अश्रू होते...

"मी फक्त माझ्या धर्माचे कर्तव्य केले, बाळांनो," पुजारी काका शांतपणे म्हणाले...

आज त्या घटनेला सहा महिने झाले आहेत. सोहम आता रात्री एकटा झोपत नाही... अनघा पण अर्ध्यरात्री एकटी कधीच कुठे जात नाही..

आजही कधी चुकून सिंहगड रोडवर रस्त्यात लिंबू किंवा उतारा दिसला, तर पिसाळ कुटुंब रस्ता बदलून जाते.. कारण त्यांना ठाऊक आहे...काही दरवाजे एकदा उघडले की, ते कधीच पूर्णपणे बंद होत नाहीत...

समाप्त..

©® लेखक: रूद्रदमन

सहल : अदृश्य हाताची पकड..

d4donkadon@gmail.com (Unknown) — Sun, 18 Jan 2026 20:05:00 -0800

सहल : अदृश्य हाताची पकड..

©® लेखक: रूद्रदमन
8265077252

आज जी घटना मी सांगणार आहे…
ती माझ्या आयुष्यातील अशी आठवण आहे, जी आठवली की आजही मनाच्या तळाशी कुठेतरी थंडगार लहर उठते...
तेव्हा मी नववीत होते. पहिल्यांदाच शाळेची सहल जाणार अशी घोषणा झाली आणि जणू संपूर्ण वर्गात आनंदाचे तुफानच आले! त्यानंतर सहलीच्या दिवसा पर्यंत डोळ्याला डोळा लागला नाही. कधी एकदा ती पहाट उजाडते आणि कधी मी बॅग घेऊन घराबाहेर पडते, असे झाले होते..

त्या दिवशी..

पहाटेचे चार वाजले होते... आसमंतात दाट धुक्याची चादर पसरलेली होती, जणू निसर्गाने पांढरेशुभ्र मखमली पांघरूण ओढले होते... कडाक्याची थंडी असूनही आमच्या उत्साहाचा पारा मात्र चढलेला होता... आम्ही शाळेच्या पटांगणात पोहोचलो तेव्हा धुक्यातून केवळ टॉर्चचे प्रकाशझोत इकडून तिकडे फिरताना दिसत होते... थंडी इतकी होती की, बोलताना तोंडावाटे येणारी वाफ पाहून आम्ही मुले एकमेकांवर धुराच्या फुंकरी मारत होतो...
तो खेळ, तो निरागस हसण्याचा आवाज आजही माझ्या कानात घुमतोय...
आम्ही शाळेच्या प्रांगणात पोहोचण्याच्या अगोदरच मैदानावर महाराष्ट्र शासनाच्या दोन दिमाखदार लाल-पिवळ्या एसटी बसेस उभ्या होत्या... ज्याला आपण प्रेमाने लालपरी म्हणतो. काळोखात त्या बसचे दिवे चमकत होते...

शिक्षक आणि शिक्षिकांनी आम्हाला ग्रुप नुसार बस मध्ये बसवले..
बरोबर पाच वाजता, ड्रायव्हर काकांनी चावी फिरवली आणि शांततेचा भंग करत इंजिनचा तो परिचित घरघर आवाज घुमला...
त्या आवाजाबरोबरच आमची काळजाची धडधडही वाढली!
सोबत बॅगांचा लवाजमा, आईने दिलेले आवडीचे खाऊचे डबे आणि संगतीला जिवलग मित्र-मैत्रिणी... बसने वेग धरला आणि खिडकीतून येणाऱ्या थंड वाऱ्याच्या झुळकीने जणू साद घातली, "चला, एका स्वप्नवत प्रवासाला सुरुवात करूया!"

आई-वडिलांच्या मायेचे पंख सोडून मी पहिल्यांदाच अशी घराबाहेर पडत होते... बस निघाल्यावर खिडकीतून बाहेर बघताना, धुक्यात पुसटसे होत चाललेले आई-बाबांचे चेहरे पाहून मन पार खट्टू झाले... निरोप देण्यासाठी हलणारा त्यांचा हात दिसेनासा झाला आणि माझ्या डोळ्यांच्या कडा कधी पाणावल्या हे कळलेच नाही... गळ्यात एक दाट हुंदका अडकला होता...

पण म्हणतात ना, बालपण हे दुःखाला फार काळ टिकू देत नाही... थोड्याच वेळात बसमध्ये ओरडाओरडा सुरू झाला... कुणीतरी गाण्यांची पहिली भेंडी घातली, कुणीतरी मोठ्याने शिट्टी वाजवली, तर कुठे चिप्सच्या पाकिटांचा तो 'कर्र-कुर्र' आवाज केला... त्या गोंगाटात आणि मित्र-मैत्रिणींच्या खळाळून हसण्यात माझे ते नैराश्य कापूर हवेत विरघळावा तसे विरघळून गेले... मी सुद्धा माझे अश्रू पुसले आणि त्या मस्तीच्या प्रवाहात स्वतःला झोकून दिले होते..

सकाळचे साधारण ९ वाजले असतील आणि आमची लालपरी वळणावळणाचा घाट चढून महाबळेश्वरच्या माथ्यावर पोहोचली.. बस थांबली आणि जसा दरवाजा उघडला, तसा गारव्याचा एक झोत लहरीप्रमाणे आत आला... त्या थंडगार वाऱ्याच्या झुळुकीने जणू आमचे प्रेमळ स्वागत केले होते... बसमधून खाली उतरताच समोरचे दृश्य पाहून क्षणभर श्वास रोखला गेला...
असे वाटले जणू आपण जमिनीवर नसून पृथ्वीवरच्या स्वर्गात पाऊल ठेवले आहे..

डोळ्यांच्या टप्प्यात मावेल तितकी हिरवीगार झाडी आणि त्यातून डोकावणारे धुक्याचे लोट!
समोरच वेण्णा लेकचा अथांग पाणीसाठा सूर्याच्या कोवळ्या प्रकाशात हिऱ्यासारखा चमकत होता... लाटांवर स्वार झालेले ते निळेभोर पाणी आणि काठावर उभे असलेले उंचच उंच वृक्ष... हे सर्व पाहताना मन हरखून गेले... धुक्यात अर्धे अधिक हरवलेले ते डोंगर पाहून असे वाटत होते की, ते डोंगर आभाळाशी काहीतरी गुपिते बोलत आहेत...
बराच वेळ आम्ही सर्व मैत्रिणी मनसोक्त बागडलो..
तसे महाबळेश्वरला आलो आणि तिथल्या लालचुटूक स्ट्रॉबेरीचा आस्वाद घेतला नाही तर नवलच! शिक्षकांनी आमच्या साठी आणलेल्या त्या रसाळ आणि आंबट-गोड स्ट्रॉबेरीवर सर्वांनी यथेच्छ ताव मारला..
त्यानंतर तिथे थोडाफार नाश्ता करून आम्ही पुन्हा बसमध्ये चढलो... आता वातावरणात एक वेगळीच गंभीरता आणि ओढ होती... कारण आमची बस आता निसर्गाच्या कुशीतून निघून एका ऐतिहासिक पराक्रमाच्या साक्षीदाराकडे अर्थात... आपल्या राजांचा इतिहास बुलंद करणाऱ्या...
'किल्ले प्रतापगडा'
कडे झेपावणार होती... इंजिन पुन्हा धडाडले आणि आमचा प्रवास एका रोमांचक इतिहासाच्या दिशेने सुरू झाला!

सह्याद्रीच्या कुशीत दिमाखात उभा असलेला हा किल्ला म्हणजे छत्रपती शिवाजी महाराजांच्या शौर्याची जिवंत साक्षच... जसजशी आमची बस गडाच्या दिशेने जाऊ लागली, तसतसे आजूबाजूचे जंगल अधिकच गडद होऊ लागले...
आमचे लक्ष मात्र बाहेरील निसर्गात कमी आणि शिक्षकांच्या बोलण्याकडे जास्त होते..
कारण,
शिक्षकांनी आम्हाला अफझलखानाच्या वधाची गोष्ट सांगायला सुरुवात केली होती... तो इतिहास पुन्हा ऐकताना अंगावर काटा येत होता...
वेळेचे भानच राहिले नव्हते.. आम्ही प्रतापगडाच्या पायथ्याशी पोहोचलो...

आम्ही सर्व मुलांनी,
"छत्रपती शिवाजी महाराज की जय"
घोषणा देत गडावर चढायला सुरुवात केल्यावर सगळीकडे उत्साहाचे वातावरण पसरले....
प्रतापगड म्हणजे केवळ एक दगडी बांधकाम नाही, तर तो एक जिवंत इतिहास आहे, हे त्या गडाच्या भव्य प्रवेशद्वाराकडे बघूनच जाणवत होते...

पायऱ्या चढताना रस्त्यात खोडकर माकडे भेटत होती. काही मुले घाबरून पळत होती, तर काही त्यांना बिस्किटे दाखवून चिडवत होती.....
साधारण दोन तास आम्ही गडावर होतो... भवानी मातेचे दर्शन घेतले, ती कडेलोट ची जागा पाहिली... गडावर असलेल्या एका छोट्या पाला सारख्या हॉटेल मध्ये आम्ही सर्वांनी पिठले भाकरीवर ताव मारला.. आणि त्यानंतर महाराजांच्या पराक्रमाच्या गप्पा मारत पुन्हा पायथ्याला आलो...

आता दिवस मावळतीला लागला होता... आमची बस मुक्कामाच्या जागेकडे निघाली... ते ठिकाण प्रतापगडापासून साधारण ४८ किलोमीटर अंतरावर असलेल्या एका गावात होते... आम्हाला दुसऱ्या दिवशी पहाटेच तिथून जंजिरा किल्ला आणि समुद्र बघण्यासाठी मुरूड च्या दिशेने निघायचे होते... प्रवास थकवणारा होता... बाहेर अंधार दाटून आला होता..आम्ही सर्वच पेंगत होतो.. अधूनमधून डोळा उघडला की बसच्या हेडलाईटच्या प्रकाशात फक्त रस्ता दिसत होता...

मुक्कामाच्या ठिकाणी पोहोचायला आम्हाला रात्रीचे आठ वाजले. ते ठिकाण जुन्या धाटणीचे, कौलारू संकुल होते... आमच्या अगोदर तिथे एक दुसऱ्या शाळेची बस पोहोचलेली होती... आम्ही हात-पाय धुवून घेतले... तिथेही आमची आणि दुसऱ्या शाळेच्या मुलांची
दंगा-मस्ती सुरूच होती... जेवणाची तयारी झाल्यावर साधारण दहाच्या सुमारास आमची जेवणे आटोपली... शिक्षिकेने आम्हा मुलींना एकत्र केले आणि आमच्या बॅगा ठेवलेल्या मोठ्या खोलीकडे नेले... शिक्षिका देखील आमच्या सोबतच झोपायला होत्या, त्यामुळे भीतीचे काही कारण नव्हते... दिवसभरच्या प्रवासाने सर्वजण खूप थकले होते... दिवे मालवताच काही वेळातच खोलीत सामसूम झाली...

महाबळेश्वर आणि प्रतापगड दिवसभर फिरून थकलेलो आम्ही रात्री गाढ झोपलो होतो... पण खरी भीती तर आता अंधाराच्या कुशीतून बाहेर येणार होती....
शांततेचा तो भेदक आवाज...
मध्यरात्री कधीतरी अचानक माझी झोप मोडली... खोलीत मृत्यूसारखी शांतता पसरली होती, फक्त मुलींच्या संथ श्वासोच्छवासाचा आवाज त्या शांततेला छेदत होता... पण त्या आवाजा व्यतिरिक्त मला काहीतरी वेगळे ऐकू आले... काळजाचा ठोका चुकवणारा एक क्षीण आवाज..
कुणीतरी हुंदके देऊन रडत होते!
मी दचकून उठून बसले, खोलीत नजर फिरवली, तर आमच्या मॅडम आणि सर्व मुली कुंभकर्णासारख्या गाढ झोपेत होत्या...

मी कान देऊन पुन्हा तो आवाज टिपण्याचा प्रयत्न केला.. तो आवाज खोलीच्या मागच्या भागातून येत होता... एका लहान मुलीचा मनाला आर्त साद घालणारा तो रडण्याचा आवाज होता... मनात विचार आला, 'कदाचित दुसऱ्या शाळेची एखादी मुलगी बाहेर गेली असेल आणि अंधाराला घाबरून रडत असेल.' याच काळजीपोटी, भीतीवर धीर मिळवत मी कोणालाही न उठवता पाऊल न वाजवता मागचा दरवाजा उघडला...

समोर माथ्यावर आलेल्या पौर्णिमेच्या चंद्राचा पांढरा शुभ्र प्रकाश पसरला होता... त्या उजेडात समोरचे दृश्य स्पष्ट दिसत होते, पण ते दृश्य पाहून माझ्या अंगावर सरसरून काटा आला... साधारण पन्नास फूट अंतरावर एक गोलाकार दगडी कट्टा होता...
त्या कट्ट्यावर शाळेचा गणवेश घातलेली एक मुलगी पाय खाली सोडून, खाली मान घालून बसली होती... तिचे शरीर रडण्याने लटलट कापत होते, आणि तिच्या हुंदक्यांचा आवाज त्या रात्रीच्या शांततेत अधिकच भीषण वाटत होता... मान खाली वाकवलेली असल्यामुळे तिच्या चेहऱ्यावर विखुरलेल्या केसांच्या बटा वाऱ्यावर उडत होत्या...

"अगं ए, तू कोण आहेस? इथे एकटी काय करतेयस?" माझा थरथरणारा आवाज त्या शांततेत घुमला...

माझा आवाज कानावर पडताच, त्या मुलीचे हुंदके थांबले... जणू काळाचे चक्रच क्षणभर थांबले होते... आजूबाजूचा वारा अचानक स्तब्ध झाला, झाडांच्या पानांची सळसळ थांबली आणि त्या मुलीने हळूहळू आपली मान वर करायला सुरुवात केली... तिची हालचाल एखाद्या यंत्रासारखी संथ आणि भयावह होती...

ठीक त्याच क्षणी, काहीतरी जड वस्तू पाण्यात पडल्याचा मोठा आवाज झाला! तो आवाज इतका अनपेक्षित आणि भीषण होता की भीतीने माझ्या काळजाचा ठोका चुकला... मी किंचाळणार होते, पण भीतीने माझा आवाजच फुटला नाही... मी डोळे घट्ट मिटून घेतले आणि स्वतःला सावरण्याचा प्रयत्न केला...
काही सेकंदांनी जेव्हा मी धाडस करून डोळे उघडले, तेव्हा समोरचे दृश्य पाहून माझ्या मेंदूची नस सुन्न झाली... समोरचा तो दगडी कट्टा आता रिकामा होता! ती मुलगी तिथे नव्हती... मी आजूबाजूला नजर फिरवली, पण सगळीकडे सामसूम होती... फक्त चंद्राचा तो थंड प्रकाश जमिनीवर सांडला होता... जणू ती मुलगी हवेत विरून गेली होती...

पण भीती संपली नव्हती... त्या मुलीच्या रडण्याचा तो क्षीण, कासावीस करणारा आवाज अजूनही येत होता... आणि सर्वात धक्कादायक गोष्ट म्हणजे, तो आवाज त्याच कट्ट्याकडून येत होता!

मी थरथरत्या पावलांनी, ओढल्यासारखी त्या कट्ट्याजवळ पोहोचले... तिथे पोहोचताच माझ्या पायाखालची जमीनच सरकली... तो साधा कट्टा नव्हता, तर ते एका अत्यंत जुन्या, शेवाळलेल्या दगडी विहिरीचे गोलाकार कडे होते! मी विहिरीत वाकून पाहिले, तर समोर फक्त काळोखाचा अथांग डोह होता... ती विहीर इतकी खोल आणि काळीकुट्ट होती की तिचा तळ दिसत नव्हता..

विहिरीच्या त्या अथांग आणि काळ्याशार डोहातून ती आर्त हाक, ते मन हेलावणारे हुंदके ऐकू येत होते....

मी थरथरत्या हातांनी विहिरीच्या काठाला पकडले आणि खाली वाकून पाहिले.. विहिरीतील पाणी शिशासारखे संथ होते... पौर्णिमेचा चंद्र डोक्यावर असताना त्याचे प्रतिबिंब पाण्यात स्पष्ट दिसायला हवे होते, पण जेव्हा मी पाण्यात पाहिले, तेव्हा माझे सर्वांग थरथरले.. त्या पाण्यात चंद्राचे प्रतिबिंब नव्हते!

पाण्याच्या खोल थरातून हळूहळू एक आकृती विहिरीच्या भिंतीवर एखाद्या कोळ्यासारखी चालत वर येऊ लागली... ती एक मुलगी होती, पण तिचे रूप काळजाचा ठोका चुकवणारे होते. तिचे डोळे पूर्णपणे पांढरे पडले होते, त्यात बाहुल्यांचा मागमूसही नव्हता... तिचे लांब, काळेभोर केस पाण्यात एखाद्या विषारी काळ्या सापासारखे वळवळत होते... तिने माझ्यावर नजर रोखली आणि तिचे ते पांढरे डोळे थेट माझ्या डोळ्यांत भिडले... तिच्या फाटलेल्या ओठांवर एक असे अमानवी हास्य उमटले, ज्याने माझ्या शरीरातील रक्ताचे जणू बर्फ झाले!

आणि मग, अगदी माझ्या कानापाशी, कोणाचा तरी श्वास जाणवला... एक बर्फासारखा थंड, चिरका आवाज कुजबुजला..
“खूप वर्षापासून मी इथे एकटीच आहे.. माझाशी खेळायला इथे कोणीच नाही ग... तू येतेस का माझ्याबरोबर खाली?”

मी दहशतीने मागे सरकण्याचा प्रयत्न केला, पण माझे पाय जणू जमिनीने चिकटले होते... मी ओरडण्यासाठी तोंड उघडले, पण घशात कोरड पडली होती आणि आवाज जणू कुणीतरी दाबून धरला होता...
मी अत्यंत भयाने पुन्हा विहिरीत बघितले... आत ती मुलगी कुठेच नव्हती.. मनाने एक निःश्वास सोडला..
आणि अचानक, विहिरीचे ते निळसर पाणी रक्तासारख्या गडद लाल रंगात बदलू लागले... त्या रक्ताच्या थराखालून एक हात बाहेर आला...
तो हात नव्हता, तर कुजलेले मांस लटकणारा एक हाडांचा सांगाडा होता! तो हाडांचा पंजा नखांनी हवा फाडत माझ्या दिशेने झेपावला.. क्षणार्धात त्याची पकड माझ्या मनगटावर बसली..

"ये ना... खूप मजा येईल खाली... आपण खूप खूप खेळू.." तो आवाज आता कानात नाही, तर माझ्या मेंदूच्या आत एखाद्या किंचाळीसारखा घुमत होता...

मृत्यू समोर उभा असल्याचे पाहून मी माझ्या अस्तित्वाची सर्व शक्ती एकवटली आणि एक काळजाला पीळ पाडणारी किंकाळी फोडली!

त्याच क्षणी, कोणाच्या तरी स्पर्शाने मी जोरात हादरले...
"काय झालं? का ओरडतेस?" मॅडमचा काळजीत पडलेला आवाज माझ्या कानावर पडला...

मी डोळे उघडले, तर मी खोलीतच होते. भोवती सर्व मुली घाबरलेल्या अवस्थेत माझ्याकडे पाहत होत्या... मी घामाघूम झाले होते, माझे हृदय छाती फोडून बाहेर येईल इतक्या वेगाने धडधडत होते...

"मॅडम... बाहेर मागच्या अंगणात ती... ती मुलगी... ती विहीर..." मी धापा टाकत कसेबसे शब्द बाहेर काढले.

मॅडमनी माझ्या डोक्यावरून हात फिरवला आणि मायेने म्हणाल्या, "अगं वेडे, स्वप्न पडलं असेल तुला! मागे कुठे आलीये कोणती मुलगी आणि विहीर? शांत हो, हे बघ बाहेर फक्त बाग आहे." त्यांनी मागच्या बाजूच्या खिडकीचा पडदा बाजूला केला...

बाहेर खरेच चंद्रप्रकाशात न्हालेली एक साधी, शांत बाग दिसत होती... तिथे ना तो कट्टा होता, ना ती विहीर. मी सुटकेचा निश्वास सोडला...

'कदाचित प्रवासाच्या थकव्यामुळे मनाचा तो खेळ असावा', असे स्वतःला समजावत मी पुन्हा डोळे मिटले.. पण त्या उरलेल्या रात्री मला क्षणभरही झोप लागली नाही...

दुसऱ्या दिवशी सूर्यप्रकाशात सर्व काही बदलले होते... रात्रीची ती भीती आता धुक्यासारखी विरली होती... आम्ही सर्वजण बसमध्ये चढलो आणि बस मुरूड च्या दिशेने चालू लागली... इमारतीला विळखा घालताना मी सहज मागे वळून त्या जागेकडे पाहिले...
तिथे फक्त काही फुलांची झाडे आणि हिरवेगार गवत डोलत होते...

'खरंच तो भास होता' असे म्हणून मी स्वतःशीच हसले, पण तेव्हाच बस गेट जवळ क्षणभर थांबली...

माझे लक्ष तिथे असलेल्या एका जुन्या, गंजलेल्या आणि धुळीने माखलेल्या माहिती फलकाकडे गेले.. रात्री अंधारात आल्यामुळे तो फलक आमच्या वाचण्यात आला नव्हता... त्यावरील अक्षरे वाचताच माझ्या अंगातून एक थंड लहर आरपार गेली...

त्यावर लिहिले होते...

"सावधान! सन १९८० मध्ये इमारतीच्या मागच्या परिसरातील एका खोल विहिरीत पडून एका शाळकरी मुलीचा करुण अंत झाला होता. त्यानंतर सुरक्षेसाठी ती विहीर दगड-मातीने बुजवून त्यावर बाग तयार करण्यात आली आहे... कृपया कोणीही रात्री मागील भागात फिरू नये."

वाचताच माझ्या काळजाचा ठोका चुकला...
माझ्या उजव्या मनगटावर अचानक एक विचित्र जडपणा जाणवला…
क्षणातच तिथे चिखलाने माखलेल्या एका लहानशा हाताच्या पाच बोटांचे गडद निळसर ठसे उमटले....
ते ठसे इतके स्पष्ट होते की, जणू कुणीतरी आत्ताच माझा हात घट्ट पकडून सोडला होता....
त्या थंडगार स्पर्शाने माझ्या अंगावर काटा आला… श्वास क्षणभर अडखळला…
आणि डोळ्यांसमोर अंधार दाटून आला… पण ज्या वेगाने ते ठसे उमटले होते, त्याच वेगाने.. अगदी एका श्वासाच्या आत..
ते हळूहळू विरघळत गेले…
आणि पुढच्याच क्षणी,
माझ्या मनगटावर काहीच नव्हते…
जणू काही ते सगळे… फक्त मला सत्य काय होते ते दाखवण्यासाठीच घडले होते..

त्याच क्षणात, बसच्या इंजिनच्या आवाजात मला तोच चिरका, अमानवी आवाज अगदी स्पष्टपणे ऐकू आला..

"आज वाचलीस... पण विसरू नकोस, आपला खेळ अजून संपलेला नाही. पुढच्या वेळी नक्की खेळूया..."

बाहेर लख्ख सूर्यप्रकाश होता, पण माझ्या मनात मात्र त्या काळोख्या विहिरीचे अथांग भय कायमचे घर करून बसणार होते...

समाप्त...

©® लेखक: रूद्रदमन
8265077252

इलाज -Treatment a marathi horror story

d4donkadon@gmail.com (Unknown) — Sun, 18 Jan 2026 20:01:00 -0800

इलाज

भाग क्र :- १

(ह्या कथेचे एकूण ३ भाग आहेत...तिन्ही लिहून तयार आहेत...रोज रात्री 8 वाजता एक एक भाग पोस्ट होईल)

त्या रात्री पावसाने नुसते थैमान घातले होते थैमान.....कुणीतरी पाण्याची कळशी डोक्यावर ओतावी ना तसा तो त्या आधीच जीर्ण असलेल्या वृद्धावर बरसत होता....पाठीतून वाकलेला हा 60-65 वर्षाचा म्हातारा थंडीने कुडकुडत फक्त आणि फक्त चालत होता....समोरची वाट मात्र काहीच दिसत नव्हती....एखादी वीज चमकली की तिच्या उजेडात हा जीर्ण देह तोंडवरचे पाणी पुसत चालत होता....पायातले चप्पल चिखलात रुतून तुटून कधीच वाहून गायब झाले होते...आधीच ब्लड कॅन्सरने त्रस्त असलेला हा म्हातारा...आजची रात्र आपली शेवटची रात्र आहे हा धो धो पाऊस आणि वादळी वारे आपल्याला वाहून घेऊन जाणार अस समजून जीवाच्या आकांताने चप चप आवाज करत चालत होता....आजूबाजूला एकही घर नव्हतं....एका तासापूर्वी रेल्वे स्टेशन वरून वाट विचारत विचारत तो दवाखाण्याकडे चालला खरा पण वाटेत पावसाने गाठले...असा भयानक पाऊस त्याने प्रथमच बघितला असावा....वादळी वाऱ्याने विद्युत वाहिन्या तुटल्याने लाईट सुद्धा गेली होती सगळीकडे मिट्ट काळोख होता....त्यात चालत चालत कुठला तरी आडोसा मिळेल ह्या आशेने हा म्हातारा चालत होता पण मुख्य रस्त्यावरून भटकून तो कधी ह्या माळरानावर आला हे त्याचं त्याला समजलं नाही....कदाचित तो उतारावर होता कारण वरून वाहत येणाऱ्या पाण्याचा लोट म्हाताऱ्याच्या पायाला लागत होता आपला तोल सावरत तो एखादे झाड वैगेरे शोधू लागला पण त्या माळरानावर एकही झाड दिसत नव्हतं.....म्हातारा प्रचंड घाबरला....वादळी वारे,पाऊस,कडाडत्या विजा ह्याचा एकत्रित आवाज त्या माळरानावर एखाद्या राक्षसी आवाजासारखा भासत होता सोबत हा मिट्ट काळोख.....तरी म्हातारा चिवाट होता....तोंडावरचे पाणी पुसत पुसत तो त्या अंधारात चौफेर नजर मारत होता....एखादी दिवाबत्ती किंवा प्रकाश दिसला की त्या दिशेने जायचं अस त्याने ठरवलं होतं...पण तो काळा काळोख इतका मिट्ट होता की कधी तो आपल्याला गिळंकृत करून ढेकर देईल सांगता येत नव्हतं....भीतीचं एक वादळ म्हाताऱ्याच्या मनात घोंघावत होते.....अचानक एक मोठा आवाज झाला....वीज पडली होती अगदी 100 मीटर अंतरावर.....सगळीकडे नुसता लख्ख प्रकाश पडला....काही सेकंद तो उजेड होता आणि त्या उजेडात त्या म्हाताऱ्याला दिसलं एक घर.....त्याच्यावरच वीज पडली होती.....म्हातारा आता ह..ह..ह...ह...ह असा जोर लावीत त्या घराच्या दिशेने जाऊ लागला.....

आनंदा हे तसे एका मोठ्या शहरात एकटेच रहायचे...सगळं काही निवांत चालू होतं...पण अचानक त्यांना ह्या ब्लड कॅन्सरने ग्रासले....त्याच्या गावात उपचार नव्हता....एकाच्या सल्ल्याने तो ह्या शहरात आला होता....इथे स्वस्तात कॅन्सरवर उपचार होतात म्हणून जेमतेम सगळेच पैसे घेऊन आनंदा ह्या शहरात आला पण आता ह्या पावसात सापडला होता....शेवटी त्याला हे ह्या माळरानावर एकटेच उभे असलेले घर दिसले आणि त्या घराच्या दिशेने आनंदा चालू लागला

पावसापासून वाचण्यासाठी आनंदा त्या घराच्या दिशेने चालू लागला खरा पण तिथून परत येईल का??...ह्या वाक्याचे एक वेगळेच कारण होते ..इथे आजूबाजूला वस्ती ह्या कारणास्तव नव्हती कारण ही 40-50 एकर जागा शापित आहे असं इथले लोक मानतात....म्हणून इथे आजूबाजूला एक साधे चिटपाखरू सुद्धा नव्हते....कसला तरी जबरदस्त श्राप होता ह्या जागेला म्हणून तर ह्या एवढ्या जागेत एकही झाड उगवत नव्हतं....भयानक श्राप होता ह्या जागेला.....म्हणजे कथा अशी सांगितली जाते की 1940 च्या काळात इथे एक मांत्रिक राहत होता....तंत्र विद्येने त्याने खूप सारा पैसा सोने-नाणे,हिरे मानके कमावले....सगळं काही आपल्या अघोरी शक्तीच्या जोरावर....त्याची शक्ती एवढी भयानक होती की लोक घरातील सोने नाणे आणून त्याच्या ह्या वाड्यात आणून ठेवत.....हा वाडा अगदी सोन्याने भरला होता.....धान्याची पोती रचून ठेवावी तस सोनं ह्या वाड्यात भरलं होतं.....लोक भ्रमिष्ट होऊन इथे आपले सोने ठेवून जात अशी मांत्रिक शक्ती असलेला हरिबा इथे राहत होता.....एक चांगले आयुष्य त्याने इथे घालवले....त्याचे वय वाढत चालले होते....मृत्यू घटिका आता त्याला समोर दिसत होती पण आपण कमावलेल्या सोन्या वरून त्याचा मोह सुटत नव्हता.....म्हणून त्याने एक शेवटची साधना केली.....तो स्वतःला ह्या वाड्यात कैद करवून कायमचा इथे राहणार होता.....आपल्या शक्ती ह्या वाड्यात गुंतवून ठेवणार होता....म्हणून त्याने अखेरची पूजा मांडली......आधी त्याने आजूबाजूच्या असंख्य आत्म्यांना आपल्या मंत्र शक्तीच्या जोरावर इथे ह्या वाड्यात बोलावून घेतले....नंतर आपल्या तंत्र विद्येने ह्या आत्म्यांना इथे बंदिस्त केले.....हरिबा आता त्या असंख्य आत्म्यांचा मालक होता....अनेक हजारो तृप्त,अतृप्त,अघोरी,पिशाच्च आत्मे ह्या वाड्यात कैद झाले....आता हरिबा ह्या असंख्य आत्म्यांचा मालक होता....त्याने आधी ह्या आत्म्यांचा कडून ह्या वाड्याच्या मधोमध एक खड्डा खणला आणि त्या खड्ड्यात सगळे सोने पुरून टाकले.....नंतर त्या पुरलेल्या जागेवर त्याने एक यज्ञ मांडला आजूबाजूला काळेकुट्ट आत्मे फिरत होते....सगळा विधी पूर्ण झाला...यज्ञ जळत होता....हरिबा अघोरी मंत्र म्हणत होता त्याने एका आत्म्याला इशारा केला तशी ती काळीकुट्ट उंच आकृती समोर आली आणि बाजूला पडलेल्या कोयत्याने हरिबाचा शिरच्छेद केला....ते मुंडके त्या काळ्या सावलीने हरीबाने दिलेल्या आदेशानुसार यज्ञात टाकले.....तसा तो उग्र जळत असलेला यज्ञ शांत झाला...हरिबाने स्वतःचा बळी दिला पण हा त्याग नव्हता तर सुरवात होती....त्या सोन्याच्या खजिन्यामध्ये हरिबाचा जीव अडकला होता त्याच्या सुरक्षेसाठी हरिबा आता त्या असंख्य आत्म्यांचा गर्दीत सामील झाला होता....पण अजूनही तो त्या आत्म्यांचा मालक होता....आपल्या मर्जीप्रमाणे त्यांना वागवत होता...हे अतृप्त आत्मे हरिबाचे गुलाम होते,सैन्य होते....अस म्हणतात की हरिबाचा आत्मा अजूनही त्या वाड्यात आहे त्या सोन्याच्या खजिन्याची रक्षा करत आहे....जो कुणी जाईल तो परत कधीच आला नाही तिथून....तिथला खजिना शोधून काढण्याचा अनेकांनी प्रयत्न केला पण नंतर त्यांचे हाड सुद्धा कुणाला सापडले नाही....अस म्हणतात हा वाडा म्हणजे एक राक्षस आहे हा वाडा लोकांना गिळंकृत करतो....स्थानिक तर ह्या अपशकुनी वाड्याकडे बघत सुद्धा नाहीत...आसपास भटकत सुद्धा नाहीत...ज्यांनी ह्या वाड्यात प्रवेश केला ते परत आलेच नाहीत म्हणून तर सरकारने ही जागा निषिद्ध यादीत टाकली होती....आजूबाजूला काटेरी तारा लावल्या होत्या पण न जाणो आजच्या वादळाने ह्या तारा उखडून गेल्या होत्या...एवढ्या मोठ्या पावसाने माती वाहून गेल्याने खांब उखडून पडल्या होत्या....सगळं काही विचित्र अनपेक्षित घडलं होतं आणि वाड्याजवळ पोहोचला आनंदा.....वाड्याला आत्मा रुपी नवीन सेवेकरी मिळणार होता....पण ह्या सगळ्याची कल्पना आनंदाला नव्हती....तो एक रोगी होता....रोगी माणसाला स्वतःचे भान कधीच नसते....दुखण्याने त्याचे शरीर खंगुण गेले असते तरी जगण्याची एक आशा मनात असतेच....

आनंदा हळूहळू त्या वाड्याजवळ जाऊ लागला....वाड्याजवळ जाताना त्याची नजर त्या वाड्याकडे होती....आनंदा जवळ जाताच विजांचा कडकडाट वाढला काही सेकंद पूर्ण आकाश लख्ख प्रकाशने उजळून जायचं तेव्हा तो काळा दगडी वाडा स्पष्ट दिसत असे....पाऊस थांबला होता पण पायजवळून जणू ओढा वाहत होता.... पाऊस बंद झाल्याने पाण्याचा खळ खळ आवाज कानावर पडत होता....अचानक त्या वाहत्या पाण्यात कुणी चालण्याचा आवाज करत होत....हा आवाज जिथून येत असे त्या दिशेने आनंदाची मान वळत असे....आधीच ह्या पावसाने तो गारठला होता म्हणून त्याची पावले वाड्याच्या दिशेने चालत होती....आनंदा सावधपणे पाऊल टाकत होता कारण त्याच्या पायात चप्पल नव्हते....पण ह्या अंधारात हा सावधपणा काहीच कामाचा नव्हता सर्रर्रर्रर्र कण एक कळ त्याच्या मस्तकात घुसली.....पायाला काहीतरी कापले होते....आ...आ...आ....आई ग.....एक पाय काहीवेळ हवेत उचलून आनंदा परत आपला जीर्ण देह त्या वाड्याच्या दिशेने नेऊ लागला....अधून मधून विजा चमकत होत्या भिजलेला वाडा उजळून निघत होता.....आता सगळं पाणी सुद्धा वाहून गेले होते त्यामुळे एक भयानक शांतता वातावरणात होती....ओल्या गवतावरून कुणीतरी सर्रर्रर्रर्र सर्रर्रर्रर्र आवाज करत आनंदाच्या बाजूने जात होतं....आनंदा थोडा शहराला होता...जेव्हा वीज चमकत होती तेव्हा त्याला दिसायचं की आजूबाजूला तर कुणीच नाही....परत थोडं मनाला सावरत आनंदा चालू लागायचा.....वाडा आता जवळ येत होता....वरती बघत बघत आनंदा चालला होता....अचानक तो जागेवरच थबकला....त्या वाड्याची जी कमान होती त्यावर कुणीतरी बसलं होतं. ..चमकलेल्या विजेच्या उजेडात आनंदाने स्पष्ट बघितलं होत....डोळे अंधारात चमकत होते रोखून आनंदाकडे बघत होते....एक शेपटी सारखा भाग खाली लोम्बत होता....हे दर्शन फक्त काही सेकंदाचे होते....पुढच्या वेळी जेव्हा वीज चमकली तेव्हा तिथे कुणीच नव्हते....आत जावे की नाही???.....आनंदाला प्रश्न पडला पण पुढच्या क्षणी त्याला दिसले की त्या वाड्यात कसला तरी दिवा लागला आहे....म्हणजे ह्या वाड्यात कुणीतरी आहे....आनंदा परत एका आशेने वाड्याच्या दिशेने चालू लागला....कुडकुडत होता तो...त्याचे पहिले पाऊल वाड्याच्या दगडी फरशीवर पडले....आता तो त्या उजेडाच्या दिशेने जाऊ लागला.....पायऱ्या चढत चढत तो ह्या मोठ्या चिरेबंदी वाड्याच्या मुख्य दरवाज्याजवळ आला....दारातच एक जुना चमकदार कंदील ठेवला होता.....आनंदा दारातच उभा राहिला....डावीकडे उजवीकडे मान फिरवीत फिरवीत तो आत नजर फिरवू लागला.....कसलीतरी कुजबुज त्याला ऐकू येत होती.....शेवटी त्याला राहवलं नाही आपल्या कापर्या आवाजात त्याने हाळी मारली

"कुणी हाय का घरात???"

आतून काहीच उत्तर येत नव्हतं....एक दोन वेळा हाच प्रश्न करून झाल्यावर मात्र आनंदाचा धीर सुटला आणि दारात ठेवलेला कंदील घेऊन तो ह्या वाड्यात शिरला....वाड्यात शिरताच एक थंड हवेचा झोका त्याला चाटून गेला....दातावर दात आपटत होते...."कुणी....कुणी हाय का घरात??" अश्या आरोळ्या देतच आनंदा वाड्यात शिरला....वाड्याच्या मधोमध व्हरांड्यात एक शेकोटी जळत होती...आधीच कॅन्सरने जीर्ण देह आणि त्यात ही थंडी....आनंदा मटकन खाली शेकोटीजवळ बसला....आपलं अंग गरम करत करत तो आजूबाजूला नजर मारत होता.....त्या शेकोटीचा उजेड काही ठराविक भाग प्रकाशित करत होता....बाकी सगळीकडे कुट्ट अंधार होता....त्या उजेडात त्या वाड्याचा काही भाग दिसत होता....तो भाग अगदीच नीटनेटका होता....म्हणजे इथे कुणीतरी राहत आहे अशी समजूत आनंदाची झाली.....बसल्या बसल्या तो "वाट चुकलेला वाटसरु तुमच्या दारी आलाय जी".....अस त्या अंधारात ऐकू जाईल असे बोलत होता पण उत्तर काही येत नव्हतं....पण आनंदाला अस जाणवत होतं की ह्या शेकोटीच्या गोलाकार मर्यादित उजेडाच्या पलीकडे कुणीतरी उभं आहे आणि आपल्याला बघत आहे...हलकीशी कुजबुज त्याला ऐकू येत होती....इतका वेळ एवढ्या हाका मारून कुणीच कसं बाहेर येत नाही??....आनंदा थोडा गोंधळला.....त्या जळत्या शेकोटीमुळे आनंदा आता जरा गरम झाला होता त्यामुळे आता आनंदा उठून उभा राहिला....ज्या दिशेने कुजबुज ऐकू येत होती त्या दिशेने आनंदा हातात कंदील घेऊन चालू लागला....ह्या अंधारात असंख्य लोक गच्च भरले आहेत असं आनंदाला जाणवत होतं....त्याचा सिक्स सेन्स त्याला काहीतरी सांगत होता....त्याचे दबके पाऊल पडत होते....हातातला कंदील वर धरून तो त्या अंधारात चालू लागला....त्या शांततेत असंख्य श्वासांचा आवाज येत होता कुणीतरी त्या अंधारातुन चालत येत होतं....अगदी उंचीपूरी आकृती वाटत होती.....त्याला बघण्यासाठी आनंदाने आपल्या हातातला कंदील वर उचलला.....तो आता समोर आला होता.....त्याला बघून आनंदाचा आवाज गळ्यातच अडकला.....हातपाय थरथरू लागले....दबक्या आवाजात आनंदा किंचाळला....एक बीभत्स चेहऱ्याचा माणूस.....ज्याचा अर्धा चेहरा डाव्या बाजूला लटकत होता....डोक्यात एक कुदळ घुसली होती....अर्धा चेहरा रक्ताने माखला होता....त्याचे डोळे चमकत होते....त्याला बघून आनंदा किंचाळला...."भ...भ...भ....भूत" एवढेच कापरे शब्द त्याच्या तोंडून बाहेर पडले...आणि तो मागे फिरला....तो बीभत्स चेहऱ्याचा माणूस आनंदाच्या दिशेने पुढे सरकत होता...त्याला तस बघून आनंदाने आपली दिशा बदलली....तो त्या अंधारात दुसरीकडे धावू लागला....तेव्हा त्याला जाणवलं की कुणीतरी त्याचा पाय घट्ट पकडला आहे....आनंदाने घाबरत घाबरत कंदिलचा उजेड खाली नेला....आता मात्र आनंदा प्रचंड घाबरला....एक तुटलेल्या हाताच्या पंज्याने त्याचा पाय पकडला होता....आनंदा सर्व ताकतीनिशी आपली सोडवणूक करण्याचा प्रयत्न करत होता पण ती पकड कमालीची मजबूत होती....आनंदाला हलताही येत नव्हता....अचानक आनंदाच्या ह्रदयाची धडधड वाढली....कारण त्या अंधारातून लोक बाहेर येत होते....समोर जे काही होतं ते सगळं अमानवी होतं....असंख्य छिन्नविच्छिन्न देह त्या अंधारातून बाहेर पडत होते त्याची त्वचा पांढरीफेक होती त्यामुळे कंदिलाच्या मंद उजेडात सुद्धा त्यांचे शुभ्र अस्तित्व आनंदाला दिसत होते....आनंदाने चौफेर नजर फिरवली....डोकं गरगरू लागलं.....छिन्नविच्छिन्न देह चारी बाजूने चालत येत होते....अनेकांच्या डोक्यात कुदळ मारून त्यांच्या डोक्याचे दोन भाग केल्यासारखे भासत होते....अस्थाव्यस्त देह होते ते अस वाटत होते कुणीतरी भयानक पद्धतीने ह्यांना संपवले आहे....कुणाची आतडी बाहेर आली होती कुणाच्या धडावर शीर नव्हते....कुणी दोन तुकड्यात फरफटत आनंदाजवळ येऊ पाहत होते...आनंदा हे सगळं बघून जिवाच्या आकांताने ओरडू लागला....तो सगळा हॉल गच्च भरला होता अश्या भुतांनी....अचानक उजवा कोपरा रिकामा होऊ लागला....एक आगीचा लोट त्या रिकाम्या जागेतून येत असल्याचे भासत होते....आनंदा पुरता गोठला होता....त्याच्या ह्रदयाची धडधड एवढी वाढली होती की समोरचं हे जे काही आहे ते बघून कोणत्याही क्षणी त्याच ह्रदय फुटू शकणार होतं....समोरून एका काळ्या वेशात एक आकृती येत होती....ती येत असताना ह्या बाजूच्या चित्रविचित्र भयानक आकृत्या बाजूला सरकत होत्या....जणू ह्या काळ्या वेशातल्या व्यक्तीचे ते गुलाम असावेत ती आकृती येताच सगळ्या आकृत्या बाजूला सरकल्या.....काळी आकार बदलणारी धिप्पाड आकृती जी एक प्रकारे हवेत तरंगतच इथे येत होती....पण आनंदाला समोरची ती आकृती भयानक वाटत होती....एखाद्याचा जीव गेला असता बघून.....ती आकृती मानवी वाटत होती पण तिच्या मानेवर शीर नव्हते....ते शीर बाजूला तरंगत होते आणि एखाद्या विस्तवा सारखे पेटत होते.....आनंदा हे सगळं बघून प्रचंड घाबरला....त्याची शुद्ध हरपत चालली होती....अचानक तो खाली कोसळला....तोंडातून रक्ताची उलटी होऊन तो बेशुद्ध पडला...त्याचं अंग थरथरत शांत झालं....बेशुद्ध झाला होता तो

आनंदाला काहीच कल्पना नव्हती की हा वाडा शापित आहे....ज्यांच्या ज्यांच्या डोक्यात कुदळ घुसली होती ते सर्व जण इथे सोन्याचा खजाना शोधायला आले होते आणि हरिबाच्या अधीन ज्या काळ्या शक्ती होत्या त्यांनी मोठ्या निर्दयी पण ह्या लोकांना ठार केले होते....इथे मरून पडलेल्या व्यक्तींच्या आत्म्यांना हरिबाने इथेच ह्या वाड्यात कैद करून ठेवले होते सेवेकरी म्हणून....आणि ती शीर नसलेल्या व्यक्तीची आकृती प्रत्यक्ष हरिबाची होती....आपलं शीर त्याने यज्ञात अर्पण करून ह्या वाड्याला बाधित केलं होतं.....अजूनही त्याचा सोन्यावरचा मोह संपला नव्हता....तो अजूनही ह्या सोन्याची रखवाली करत होता.....आनंदाला सुद्धा ठार करून इथे बंदीस्त करण्याचे ठरले होते पण तसं काही झालं नाही कारण आनंदाच्या मनात इथल्या सोन्याबद्दल कोणताच वाईट विचार नव्हता....त्याला इथल्या सोन्याबद्दल माहिती सुद्धा नव्हते....त्यामुळे कदाचित हरिबाने त्याला ठार केले नव्हते...रक्ताची उलटी करून आनंदा बेशुद्ध कोसळला होता....अधून मधून आनंदाचे डोळे उघडत होते....कसलीतरी कुजबुज त्याला ऐकू येत होती.....आज आपला शेवटचा दिवस आहे असं समजून त्याच्या डोळ्यांतून अश्रू सुद्धा वाहत होते....अखेर त्याचे डोळे मिटले

एक तीव्र सूर्यप्रकाश आनंदाच्या डोळ्यांवर पडला....त्यानेच त्याला जाग आली....ताडकन तो उठून बसला....त्याने जी रक्ताची उलटी केली होती त्यातच तो लोळत होता....त्याने आजूबाजूला बघितलं सुंदर दगडी भक्कम वाडा.....आनंदा कॅन्सरच्या लास्ट स्टेजला होता....अंगात अगदी थोडेच त्राण होते....त्याचा आधार घेत तो उभा राहिला....आपले कपडे सावरत त्याने एकवार नजर सगळीकडे फिरवली....अजूनही तिथलं वातावरण जडजड वाटत होतं...कुणीतरी आपल्यावर नजर ठेवून आहे असं भासत होतं.....डोकं बधिर झालं होतं....अचानक त्याला रात्रीची दृशे ते भयानक चेहरे आठवले.....ते चेहरे आठवतच आनंदा तार तार चालू लागला....त्याचं अंग थरथरत होतं....कधी एकदा ह्या वाड्यातून बाहेर पडतो अस त्याला झालं होतं....अंगातले सगळे बळ एकवटून तो मुख्य दाराच्या दिशेने चालत होता....अचानक तो त्या दाराजवळ थबकला.....10 वाजले होते ऊन पडले होते....त्या उन्हात समोरचे विस्तीर्ण मैदान दिसत होते....बाहेर पडणारे पाय अचानक गोठले कारण उंबऱ्यावर काहीतरी चमकदार होतं.....सोन्याचा हार होता तो.....तो हार बघूनच आनंदा जागेवर थांबला होता....क्षणभर तो सगळं काही विसरला....त्याने आजूबाजूला बघितलं....तो सोन्याचा हार हातात घेतला....आजूबाजूला कुणीच नव्हतं....त्याने एक दोनदा हाक मारून बोलावण्याचा प्रयत्नही केला त्या शांत वातावरणात त्याचा आवाज घुमत होता पण एकदाही प्रतिसाद आला नाही....तो घाबरून आधी वाड्याच्या बाहेर आला....आणि वाड्याच्या आजूबाजूला फिरून कुणी दिसत का ते बघत होता पण आजूबाजूला कुणीच नव्हतं....अचानक त्याच लक्ष आपल्या कंबरेला गेलं....त्याचा बटवा कुठे पडला होता....आनंदा ह्या शहरात कॅन्सरच्या इलाज साठी आला होता....त्याने साठवलेली रक्कम इथे येईपर्यंत त्याच्याजवळ होती....कुठे पडली?? कुणी चोरली?? की पावसात वाहून गेली काहीच कल्पना नव्हती....आता आपला इलाज कसा होणार?? आपण बरं कसं होणार???बरे करणारे पैसे तर गेले.....आनंदा हवालदिल झाला....त्याला आता रडू कोसळत होतं....अचानक त्याच्या लक्षात आलं की आपल्या हातात हा सोन्याचा हार आहे....डोळे पुसून त्याने त्या सोन्याच्या हारावरची माती झटकली....बाजूच्या एका डबक्यात तो हार स्वच्छ धुतला आणि ह्या वाड्यापासून लांब जाऊ लागला....मागे बघत इकडे तिकडे बघत हार छातीला घट्ट आवळून आनंदा चालत होता....2,3 किलोमीटर चालल्यावर मुख्य रस्ता आला.....एक व्यक्तीकडे लिफ्ट मागून आनंदा आता शहरात आला....त्याचं काळीज धडधड उडत होतं...पैशाची सोय नाही झाली तर??.....आनंदा आता एका सोन्याच्या दुकानात आला त्याने सोनारासमोर तो हार ठेवला तो हार बघून सोनाराने आश्चर्याने आनंदाकडे बघितले कारण तो हार 200 वर्ष तरी जुना होता....त्याकडे निरखून बघत असताना आनंदा थोडा अस्वस्थ झाला...उगाच अपराधी भावना येऊन त्याने सोनारापुढे आपले दवाखान्याचे रिपोर्ट ठेवले

"आमच्या पूर्वजांचा हार हाय ह्यो....मला उपचार घ्यायला पैशे पाहिजेत म्हणून ईकायला काढलाय"

सोनाराने ते रिपोर्ट एकवार बघितले आणि कोणते प्रश्न केले नाहीत.....5 लाख आनंदाच्या हातावर ठेवले...आनंदा ती रक्कम घेऊन भलताच खुश झाला...आधी तो एका चांगल्या दवाखान्यात ऍडमिट झाला....थोडी रक्कम तिथे भरली.....डॉक्टरने तुम्ही बरे व्हाल अस सांगताच आनंदाच्या डोळ्यातून अश्रू आले....एक वेगळंच बळ त्याच्यात आलं....चार पाच दिवस तो ह्या दवाखान्यात ऍडमिट होता....त्याला थोडं बर वाटत होतं....पैसा अमाप खर्च होत होता.....पाच लाख जवळपास संपत आले होते.....आनंदा कॅन्सर मधून अचानक पणे बरा होऊ लागला पण न जाणो त्याला त्या वाड्याकडे जायची ओढ लागली....हे अस का होतंय त्याला कल्पना नव्हती पण सतत त्याला वाटत होते की त्या वाड्यात परत जावे....आणि रात्री झोपेत त्याला त्या वाड्याची स्वप्ने पडू लागली....कुणीतरी रात्री त्याच्या कानात कसलेसे मंत्र पुटपुटत असे....कदाचित त्यामुळे त्या शापित वाड्या विषयी ओढ निर्माण झाली असावी....आनंदाच्या तब्बेतीत चमत्कारिक रित्या बदल होत होते तो चालू फिरू शकत होता....कदाचित त्या वाड्याची इच्छा असावी की आनंदाने इथे परत यावे....आनंदाचे सगळे पैसे संपले होते....डॉक्टरांनी त्याला सांगितले होते की पूर्ण महिना एक दिवस आड चेकअप साठी यावे लागेल....आनंदाचे तर सगळे पैसे संपले होते....औषधांचा आणि पुढील ट्रीटमेंटचा अजून 4 लाख तरी खर्च होणार होता.....त्या भयानक वाड्यात परत जावे का?? एकवार ते कुदळीने फोडलेली डोकी आनंदासमोर आली तो शहारला....पण पुढच्या क्षणी त्याने स्वतःला सावरले....

"जर मारून टाकायचे असते तर केव्हाच त्या वाड्याने मला खाऊन टाकलं असतं....पण तसं झालं नाही....उलट त्या वाड्यानं आपली पैसे देऊन मदतच केली"

असा एक विचार करून आनंदा परत त्या वाड्याच्या दिशेने निघाला....तब्बेतीत थोडी सुधारणा झाली होती....आनंदा माळरान तुडवीत त्या वाड्यासमोर परत पोहोचला....त्याला गरज होती पैशाची....दुसऱ्या वेळी हा वाडा आपली मदत करेल का?? ह्या प्रश्नाचं वादळ घेऊन आनंदा त्या वाड्याच्या दारात उभा होता....आणि वाड्याच्या आतून अंधारातून त्या काळ्या शक्ती आनंदा आत येण्याची वाटच बघत होत्या.....जेवढे जास्त आत्मे इथे वाड्यात कैद होतील तितकाच मजबूत नीटनेटका हा वाडा टिकून राहणार होता....ह्या वेळी आनंदाला गिळंकृत करण्यास हा वाडा तयार होता.....(क्रमशः)

लेखन :- शशांक सुर्वे

लेखन :- शशांक सुर्वे

THE OTHER ME-Horror story in marathi

d4donkadon@gmail.com (Unknown) — Tue, 2 Dec 2025 23:07:00 -0800

THE OTHER ME

माझे नाव रुद्र...

ही घटना शब्दांत व्यक्त करत असतांना आजही माझ्या बोटांत कंप आणि छातीत धडधड वाढत आहे... कारण तो केवळ भास नव्हता… तर माझ्यासोबत घडलेले एक विक्राळ वास्तव होते...

कधी कधी मानवी आकलना पलीकडच्या गोष्टी जेव्हा स्वतःच्या डोळ्यांसमोर घडतात, तेव्हा आपण जगतो त्या अस्तित्वाचीच व्याख्या बदलून जाते...

ती मागच्या नोव्हेंबरची, हाडे गोठवणारी रात्र होती.. कामावरून निघायला मला खूप उशीर झाला होता... हायवेवर धुक्याची इतकी दाट चादर पसरली होती की, हेडलाईटचा प्रकाशही काही फुटांवरच थिजल्यासारखा वाटत होता... गाडी चालवताना आजूबाजूला जग आहे की नाही, याचा विसर पडावा इतकी भयानक शांतता होती... फक्त इंजिनचा आवाज आणि काचेवर आदळणारे पांढरे शुभ्र धुके...

अचानक, हेडलाईटच्या अंधुक प्रकाशात रस्त्याच्या मधोमध एक आकृती चमकली... मी करकचून ब्रेक दाबले... टायरच्या किंचाळण्याने आजूबाजूला पसरलेली शांतता भंग पावली...

गाडी थांबली, अवेळी रस्त्यावर वाट अडवून कोण उभे असेल.. मनात हजारो शंका डोकावून गेल्या..

रस्त्यावर उभ्या असलेल्या त्या आकृतीवर नजर स्थिरावताच माझ्या काळजात लख्ख वीज चमकली.. कारण ती आकृती दुसरी-तिसरी कुणी नसून... मी स्वतः होतो—रुद्र!

तोच चेहरा, तीच देहयष्टी. पण एकच फरक होता.. तो सुद्धा भयानक...

त्याचे डोळे... तिथे बुबुळे नव्हतीच.. डोळ्यांच्या जागी दोन अंतहीन, काळोख्या पोकळ्या होत्या. जीव गिळून टाकणारी ती विवरे!

त्या पोकळ्यांकडे पाहताच माझ्या अंगावर शेकडो सुया टोचल्या सारखा काटा उभा राहिला...

मी अनाहूतपणे ताठ होत मागे टेकलो.... कारण ते काळोखे डोळे.. माझ्या शरीराकडे नाही, तर माझ्या आत डोकावत होते.. माझ्या अस्तित्वाच्या गाभ्यापर्यंत पोहोचणारी एक भयावह शक्ती त्यांच्यात होती...

क्षणभर माझ्या छातीत जड दबाव जाणवला.. जणू त्या पोकळीने माझ्या आत्म्याला जखडण्यास सुरुवात केली होती...

शुद्ध हरपलेल्या अवस्थेत मी गाडीतून खाली उतरलो. पाय लटपटत होते... मी घाबरून पुन्हा मागे सरकलो.. आणि तेवढ्यात त्या आकृतीने तोंड उघडले...

आवाज माझाच होता. पण तो कोरडा, रखरखीत, खोल विहिरीतून घुमत आला होता..

"तुला शोधणे सोपे नव्हते... रुद्र..."

त्या आवाजातील ओढ माझ्या मज्जारज्जूत भीतीची थंड लाट पसरवत गेली..

मी थरथरत्या स्वरात पुटपुटलो, "कोण... कोण आहेस तू? आणि माझ्यासारखा का दिसतोयस? तुझे डोळे कुठे आहेत? काय पाहिजे आहे तुला? "

तो एका झटक्यात माझ्या दिशेने सरकला..चालला नाही, तर हवेत तरंगल्यासारखा सरकला. "रुद्र..मी 'तू'च आहे... पण या जगातला नाही. मी एका समांतर विश्वातून (Parallel Universe) आलोय."

त्याचा तो मनावर भीतीचा प्रचंड आघात करणारा आवाज.. तो ऐकून माझ्या घशाला कोरड पडली होती...

"समांतर विश्व?", मी थरथरत कापऱ्या आवाजात प्रश्न केला..

तो हसला, पण ते हास्य विकृत होते.. भयानक होते...

"तुला काय वाटले? हे एकच जग अस्तित्वात आहे? नाही रुद्र, अशी अनंत विश्वं आहेत... पाण्याच्या बुडबुड्यांसारखी. एकमेकांच्या शेजारी, पण एकमेकांना स्पर्श न करणारी. त्या प्रत्येक विश्वात एक वेगळे जग आहे, आणि त्या प्रत्येक जगात एक वेगळा 'रुद्र' आहे.. अगदी तुझ्या सारखाच.. जसा मी आहे.."

माझ्या मेंदूत झिणझिण्या आल्या.. तो पुढे बोलतच राहिला, "एखाद्या विश्वात तू करोडपती आहेस, तर दुसऱ्यात भिकारी. एका विश्वात तू वैज्ञानिक आहेस , तर दुसऱ्यात तुझा जन्मतःच मृत्यू झालाय... अश्याच एका विश्वातील मी आहे.. अगदी तुझ्यासारखा.. तूच.. पण माझे जग... माझे जग आता नष्ट होण्याच्या मार्गावर आहे... तिथे ऊर्जा देणारी शक्ती आता लोप पावत चालली आहे.. जसे जसे दिवस जात आहेत.. अंधार अधिक गडद होऊ लागला आहे.. थोड्याच कालावधीत एक वेळ अशी येणार आहे की तिथे फक्त काळोखाचे साम्राज्य उरेल."

काही क्षण तो थांबला. त्याच्या डोळ्यांच्या जागी असलेल्या त्या पोकळ्या अधिक गडद, अधिक विशाल झाल्या...

चेहऱ्यावर एक क्रूर, भयावह हास्य आणत तो पुढे सरकला..

"रुद्र, म्हणूनच मला जगण्यासाठी एका नवीन विश्वाची आणि एका सक्षम शरीराची गरज होती... आणि त्यासाठी मी हा प्रवास सुरू केला. असंख्य विश्वांतल्या असंख्य 'रुद्रांना' मी न्याहाळले."

तो बोलत बोलत माझ्या अगदी जवळ आला. त्याच्या शरीरातून कुजलेल्या मांसासारखा दुर्गंधीयुक्त वास येत होता...

"काही रुद्र इतके शक्तिशाली होते की त्यांचा ताबा घेणे केवळ अशक्य होते. काही मात्र इतके कमकुवत होते की माझ्या आत्म्याचा भार ते क्षणभरही सोसू शकले नसते. पण मग... मला तू सापडलास.."

त्याने स्वतःचे बोट माझ्या छातीवर रोखले. बोट जिथे टेकले, तिथे मला थंडगार वेदना झाली...

"तू... तू अगदी योग्य आहेस. ना जास्त शूर, ना जास्त भित्रा. तुझ्या मनाची चौकट आता अशी मोडकळीस आली आहे की, मी त्यात सहज प्रवेश करू शकतो."

"या कोट्यवधी विश्वांमधल्या रुद्रांच्या गर्दीतून, मला सामावून घेण्यासाठी... माझे नवीन शरीर बनण्यासाठी... फक्त तुझी निवड झाली आहे! रुद्र.. "

हे ऐकताच, मी केवळ संकटात नाही, तर अस्तित्वाच्या अखेरच्या टोकावर उभा असल्याचे मला उमजले... तेवढ्यात तो वेगाने माझ्याकडे झुकला... त्याचा चेहरा धुक्यासारखा विरघळून पुन्हा जुळत होता...

"तुझे अस्तित्व आता माझे होणार आहे..." त्याची कुजबूज माझ्या कानात नाही, तर थेट माझ्या आत्म्यात घुमली...

"दूर हो!" मी ओरडलो.

त्यावर तो थांबला नाही. उलट, एक भयानक आवाज झाला 'कटकट'...

जणू काहीतरी तडकत होते.. अचानक त्याच्या चेहऱ्याच्या मधोमध एक तडा गेला. जणू एखादा आरसाच फुटत होता आणि त्यातून रक्तवर्णी धूर बाहेर पडू लागला.. त्यातून निघणारी दुर्गंधी माझ्या नाकाला झोंबू लागली होती..

माझ्या अंगात होते नव्हते तेवढा त्राण एकवटून मी गाडीत घुसलो आणि सुसाट गाडी पळवली. आरशात पाहिले, तर तो तिथेच उभा होता… हात हलवत, जणू त्याला माहित होते की मी कुठेही पळालो तरी सुटका नाही... बघता बघता माझ्या डोळ्यासमोर आरश्यात दिसणारी त्याची आकृती हवेत विरघळली..

मी घरी पोहोचलो, पण ती रात्र तिथेच संपली नाही... दोन दिवस भीतीपोटी मी घराबाहेर पडलो नाही.. माझ्या आत मध्ये काही तरी होत होते.. काहीतरी बदलत होते.. अगदी हळुवार पने.. शरीरात मनात एक वेगळीच शांतता पसरली होती.. पण ती शांतता वादळापूर्वीची शांतता होती... हे मला लवकरच उमगले...

तिसऱ्या रात्री… बाथरूममध्ये चेहरा धुतल्यावर मी आरशात पाहिले आणि पुढच्या क्षणी माझा श्वास अडखळला....

रक्तातली उष्णता तिथेच गोठली.

आरशात मी होतो, पण माझी हालचाल होत नव्हती... आरशातला 'रुद्र' स्थिर होता. त्याचे डोळे पुन्हा तेच… काळेभोर पोकळ खड्डे...

"मी सांगितले होते ना... कोट्यवधी रुद्रांमधून तुझी निवड मी केली आहे,"

त्याचा आवाज आता थेट माझ्या मेंदूत घुमत होता. "पळायचा प्रयत्न करू नकोस. तुझे शरीरच आता माझे घर आहे."

त्याच क्षणी आरशावर कोळ्याच्या जाळ्यासारखे तडे गेले... त्या तड्यांमधून मला त्या इतर विश्वांचे दर्शन झाले.. वेगवेगळी जग असलेली.. असंख्य रंगाने भरलेली.. मानवी ज्ञानाच्या पलीकडे असलेली ती विश्वे.. त्यातीलच एका जगामध्ये अंधार पसरलेला होता.. आग लागलेली शहरे होती.. अती प्रगत भीमकाय इमारती कोसळत होत्या... गडद अंधारातही आगीच्या प्रकाशामुळे, कोसळणाऱ्या इमारतींचे धुळीचे प्रचंड लोळ स्पष्ट दिसत होते...

आणि त्या सर्वांच्या केंद्रस्थानी तो होता... तो दुसरा रुद्र...

अचानक आरशाच्या त्या प्रत्येक तुकड्यात तोच दिसू लागला.. प्रत्येक तुकड्यात त्याचे रूप बदलत होते.. क्षणाक्षणाला अधिक भयावह होत होते..

"आपण दोघे आता एक आहोत.. रुद्र.. मी तुझ्यात आणि तू माझ्यात.." अचानक माझ्या मनात एक घोगरा आवाज उमटला..

एक वेगळीच दुर्गंधी नाकात शिरली.. त्या रात्री अनुभवली होती अगदी तशीच..

मी जीवाच्या आकांताने आरडाओरडा करत बाहेर धावलो...

आज या घटनेला वर्ष झाले आहे...

वरकरणी सगळे शांत आहे... आज पण मी मीच आहे.. लोक पण मला रुद्र म्हणूनच ओळखतात... पण आरशात पाहताना मला आता भीती वाटते... कारण कधीकधी… अगदी क्षणापुरते… आरशातल्या माझ्या प्रतिमेच्या ओठांवर एक असे क्रूर स्मित दिसते, जे मी केलेलेच नसते... बऱ्याच वेळी मी बोलतो तेव्हा शब्द माझे असतात, पण आवाजाचा पोत बदललेला असतो.. जरा जास्तच जड, जरा जास्तच परका..

रोज रात्री जेव्हा मी डोळे मिटून झोपण्याचा प्रयत्न करतो, तेव्हा शांतता नसते... माझ्या आतून, माझ्याच आवाजाचा एक थंड, खोल कुजबुजणारा स्वर ऐकू येतो.. "आपले... आपले हे नवीन जग... किती शांत आणि सुंदर आहे, नाही का, रुद्र?"

त्या कुजबुजीत तो माझा उल्लेख ‘रुद्र’ म्हणून करतो... जणू मी कोणी वेगळी व्यक्ती आहे.

सर्वात भयानक गोष्ट म्हणजे, आता ही शंका फक्त बाहेरच्या जगावर नाही, तर माझ्या स्वतःच्या अस्तित्वावर आहे. मला आठवतंय, मी हायवेवरून पळून आलो होतो. पण प्रश्न हा आहे.. पळून आलेला 'मी' कोण होता?

मला खरे काय आहे, ते माहित नाही. पण एक गोष्ट मात्र नक्की कळते.. जेव्हा मी आरशात बघून हसतो, तेव्हा ते स्मित माझे नसते. ते त्या दुसऱ्या रुद्रचे असते.. क्रूर समाधानाने ओतप्रेत भरलेले..

त्यामुळे, जर तुम्ही कधी रात्री बेरात्री एकटे प्रवास करत असाल, रस्त्यावर दाट धुके पसरलेले असेल आणि हेडलाईटच्या प्रकाशात अचानक तुम्हाला तुमचाच चेहरा असलेली तुमचीच प्रतिकृती समोर उभी दिसली..... तर सावध व्हा!

कदाचित, कुठल्यातरी अंधाऱ्या समांतर विश्वातल्या 'तुम्ही'ने तुमच्या शरीराची निवड केली असेल, आणि तो आता तुमच्या आत येऊन, तुमच्याच अस्तित्वावर शांतपणे हसण्याची तयारी करत असेल!

भरपाई..

d4donkadon@gmail.com (Unknown) — Tue, 2 Dec 2025 23:04:00 -0800

भरपाई..

लेखन : रुद्रदमन

8265077252

त्या रात्रीबद्दल मी सहसा कुणाशीच बोलत नाही… कारण जे मी त्या रात्री पाहिले, ते कुणाला सांगितले तर लोक त्याला माझा भ्रम किंवा मनाचा खेळ समजतील... पण आजही माझ्या मनाच्या एका कोपऱ्यात एकच प्रश्न सापासारखा वळवळत राहतो..

“आयुष्यात फक्त एकदाच.. त्या रात्री माझ्या बरोबर ती घटना का घडली?”

मी गौरी…

‘विभक्त होणे’ किंवा ‘घटस्फोट’ हे शब्द समजण्याचे माझे वयही नव्हते, तेव्हाच आई-बाबांना पाश्चिमात्य संस्कृतीच्या विंचवाने दंश केला... त्या दोघांनीही आपापले वेगळे संसार थाटले, स्वतःच्या सुखाचा मार्ग निवडला, पण यात माझी जबाबदारी मात्र कुणालाच नको होती...

ती उचलली माझ्या आजोबांनी... माझ्या वडिलांचे वडील..

त्यांच्याच मायेच्या छत्राखाली मी वाढले, त्यांच्याकडेच शिकले, मोठी झाले..... पण ते गेल्यावर मात्र काही दिवसातच मला नाइलाजाने शहराची वाट धरावी लागली...

कारण? कारण माझ्या आई आणि बाबांना त्यांच्या नव्या संसारात आता नवी मुले झाली होती... त्यांच्या लेखी मी नकोशी होते… किंवा स्पष्टच सांगायचे तर, त्यांच्या आयुष्यातील एका जुन्या चुकीतून जन्माला आलेल्या या मुलीविषयी त्यांच्या मनात प्रेमाचा ओलावाही उरला नव्हता...

अरेच्चा… माफ करा हं! मी तुम्हाला माझा तो भयावह अनुभव सांगायचे सोडून, माझ्या आयुष्याचीच रडगाणी गात बसले. तुमचा वेळ न घालवता मी मूळ विषयाकडे वळते...

माझ्या जीवनात आजोबांचे स्थान खूप महत्त्वाचे होते. त्यांनी माझ्या जाण्यापूर्वीच, गावाकडील, आमच्या दोघांच्या आठवणींनी भरलेले तो वाडा आणि त्याच्या आजूबाजूची सर्व जमीन माझ्या नावावर केली होती...

आजोबांच्या निधनानंतर, त्यांनी तयार केलेल्या मृत्युपत्राची माहिती लगेचच वकिलांनी मला दिली. खरे सांगायचे तर, संपत्तीची ओढ मला कधीच नव्हती; पण आजोबांनी प्रेमाने दिलेले ते दान मी त्यांची आठवण म्हणून मोठ्या आनंदाने स्वीकारले.

आजोबा गेल्यावर, गावात त्या घरात मी पूर्णपणे एकटी पडले. एकटीचे तिथे अजिबात मन रमत नव्हते. शेवटी, आजोबांचे सर्व कार्य झाल्यावर, मी गाव सोडून शहरात जाण्याचा विचार केला. माझे शिक्षण चांगले झाल्यामुळे मला शहरात सहजपणे नोकरी मिळेल याची मला खात्री होती..

शहरात पाऊल ठेवल्यावर, खऱ्या अर्थाने माझे भाग्य बलवान ठरले. मला काही दिवसांतच एका चांगल्या ठिकाणी रिसेप्शनिस्ट चे काम मिळाले. सुरुवातीची दोन वर्षे तर अगदी स्वप्नांसारखी गेली. माझ्यातील क्षमता ओळखून माझ्या वरिष्ठांनी मला बढतीही दिली. एकटीचे आयुष्य, भरपूर वेतन आणि एक सुरक्षित व आनंदी जीवन मी जगत होते...

मधूनमधून आजोबांची, गावाकडची आणि वाड्याची आठवण येत असे.. पण माझ्या कामाच्या धावपळीत ती लगेच दूर होत असे...

परंतु, अचानक माझ्या त्या सुखाला कोणाची तरी वाईट दृष्ट कधी लागली ते कळलेच नाही...

अचानक सर्व काही पालटले. मागच्या दोन वर्षांत एकही चूक न करणाऱ्या माझ्या हातून नंतर अनेक चुका होऊ लागल्या...

मनात नसतानाही काही निर्णय मी अनिच्छेने घेऊ लागले...

हे नक्की मी करत होते की कोणी माझ्याकडून करवून घेत होते, हे मला तेव्हा कधीच समजले नाही..

पण त्यानंतर माझे शहरातील जीवन खूप कठीण झाले... शहरातील त्या त्रासदायक गोंधळाने आणि सततच्या धावपळीने मन अगदी थकून गेले होते...

मागच्या दोन वर्षांतील आयुष्य आणि प्रगती बघता मला वाटले होते की लहानपणापासून माझ्या वाट्याला आलेला संघर्ष आता संपला आहे... पण त्याने पुन्हा भयंकर रूप धारण केले आणि माझ्यासमोर उभा राहिला होता... गोष्टी सहन करण्याच्या पलीकडे जाऊ लागल्या, तसा मी शहर सोडून पुन्हा गावी, आजोबांच्या सहवासात घालवलेल्या घरात परत येण्याचा निर्णय घेतला...

मला खात्री होती की, जिथे आजोबांच्या प्रेमाच्या छायेत माझे बालपण गेले, तिथे तरी माझ्या मनाला थोडी शांतता मिळेल...

पण छे! जणू ‘माझे भाग्य’ आणि ‘शांतता’ यांचे जुने वैर होते..

आजोबांचे ते जुने घर… खतेतर त्याला नुसते घर म्हणण्यापेक्षा ‘वाडा’ म्हणणेच जास्त शोभून दिसेल... आजोबांनी त्यांच्या ऐन तारुण्यात, मोठ्या उमेदीने आणि आवडीने बांधलेला वाडा.. त्याला लागूनच उभे असलेले देऊळ आणि त्या देवळाच्या अगदी पाठीशी पसरलेली ती घनदाट झाडी… माझे संपूर्ण बालपण याच परिसरात गेले होते.. त्या वेळी ना कशाची भीती होती, ना कशाची चिंता; दिवस कसे अगदी निश्चिंत आणि मनमोकळे जायचे...

पण आजोबा गेल्यानंतर मी जसे गाव सोडले..त्यानंतर दोन वर्षांनी पहिल्यांदाच मी त्या वाड्यात पाऊल टाकत होते. आजोबा गेल्यापासून तो वाडा तसा पोरकाच पडला होता. त्या निर्मनुष्य अंगणात प्रवेश करताच नाकात तोच बंद घराचा, कुबट आणि ओलसर मातीचा वास शिरला. एकेकाळी माझ्या हसण्या-खेळण्याने गजबजलेल्या त्या अंगणात आता फक्त भयाण शांतता होती… आणि त्या शांततेला अधिकच गडद करणारी, त्या निर्जन जागी भल्या दुपारी सुद्धा अखंड चाललेली किड्यांची ती अस्वस्थ करणारी किरकिर मनाला अजूनच विचलित करत होती..…

वाड्याची सफाई करण्यात संध्याकाळ मला सायंकाळ झाली.. काम आवारल्यानंतर मी सहज म्हणून देवळामागच्या पायवाटेने एक चक्कर मारायला निघाले... लहान असताना किती तरी वर्ष पायाखाली तुडवलेली वाट होती ती..

समोर पसरलेल्या गावात सगळीकडे स्मशानवत शांतता पसरली होती...

एका टॉर्च च्या आधाराने त्या निर्मनुष्य पायवाटेवरून चालताना एका क्षणी अचानक मला जाणीव झाली की माझ्या मागून कुणीतरी अगदी पावलावर पाऊल टाकून चालते आहे..

मी दोन-तीनदा थबकले.. त्या अगोदर कधी असे झालेले मला आठवत नव्हते.. सुरुवातीला मी भास म्हणून दुर्लक्ष करत होते.. पण सलग दोन तीन वेळा तीच अनुभूती आल्यानंतर मी एकदा झटकन मागे वळून पाहिले.. पण कुणीच नव्हते... फक्त उभी झाडे आणि त्यांच्या भोवती पसरलेला अंधार... मी हातातील टॉर्च चा फोकस सर्वत्र मारून बघितला.. पण कुठेच काही नव्हते..

“गौरी, तुझा मेंदूच तुला फसवतोय,” मी स्वतःचीच समजूत काढली आणि पुन्हा चालू लागले...

पण पुढच्याच क्षणी मागून येणारा पावलांचा आवाज अधिक स्पष्ट, अधिक जवळून आला...

सुक्या पानांवर वजनदार पाय पडल्याचा तो आवाज... तो आवाज साधा नव्हता... त्यात एक विचित्र लय होती.. अगदी माझ्या पावलांवर पाऊल टाकण्याची लय..

मी जागीच खिळले.

तसा आवाजही थांबला..

मी पुन्हा पाऊल उचलले.. आणि चालू लागले..

आवाज पुन्हा माझ्या गतीशी जुळवून घेत सुरू झाला...

खरेतर मी मनातून हादरले होते.. मनात हजारो शंका निर्माण झाल्या होत्या.. न्यूज चॅनेल वर रोजच येणाऱ्या बलात्काराच्या बातम्या डोळ्यासमोर दिसू लागल्या होत्या..

मनात उठलेले भयानक विचारांचे वादळ कमी होते की तोच

तो क्षण आला..…

माझ्या मानेवर कुणाचा तरी गरम, दुर्गंधीयुक्त श्वास रेंगाळल्यासारखे वाटले. अंगावर सर्रकन काटा आला... हात पाय लटलट कापायला लागले होते..

पुढे देवळाच्या भिंतीला लागून एक वळण होते, जिथून घर अगदी जवळ होते... मनावर ताबा मिळवू बघणाऱ्या भीतीवर नियंत्रण मिळवत मी वेगात, अगदी धावतच वळणावर पोहोचले.. तेव्हा मागून येणारा पावलांचा आवाज बंद झाला होता..

तिथे पोहोचल्यावर न राहवून मी शेवटचे मागे वळून पाहिले...

मागचे दृश्य बघून.. भीतीने माझे हृदय बंद पडते की काय अशी परिस्थिती निर्माण झाली होती..

माझ्यापासून अगदी वीस फुटाच्या अंतरावर झाडांच्या त्या दाट सावल्यांमध्ये..

एक भीतीदायक, अमानवीय आकृती उभी होती...

तिचे ते रूप बघून माझा थरकाप उडाला... डोळे विस्फारून बाहेर येतात की काय अशी परिस्थिती निर्माण झाली होती..

तिचा चेहरा चुन्याचे अनेक थर दिलेल्या जुन्या पोपडे पकडलेल्या भिंती सारखा पांढराफटक होता... कपाळ विचित्रपणे मोठे आणि वर पर्यंत पसरलेले होते.... पण सर्वात भयंकर होते डोळे... ते माणसाचे डोळे नव्हतेच… अंधारात दोन जळत्या निखाऱ्यांसारखे चमकणारे, पिवळसर-नारंगी रंगाचे ते भयानक डोळे थेट माझ्याकडे रोखलेले होते...

तिच्या ओठांच्या कोपऱ्यातून निघालेल्या रक्तासारख्या लाल रेषा, तिच्या त्या जळत्या डोळ्यांना भेदून वर कपाळापर्यंत गेल्या होत्या. चेहऱ्यावर एक विकृत, हिंस्र हास्य होते, ज्यात तिचे पुढचे दोन मोठे, एखाद्या प्राण्यासारखे दात विचित्रपणे बाहेर आलेले दिसत होते... गळ्याभोवती एखाद्या जुन्या काळातल्या विदूषकासारखा मळकट झालर असलेला पट्टा होता...

ती भेसूर आकृती कोणतीही हालचाल करत नव्हती..

जागेवरूनच विकृत हसत... त्या जळत्या पिवळ्या डोळ्यांनी माझ्याकडे बघत होती.. तिच्या त्या नजरेत.. हास्यात आणि ओठांच्या आणि जिभेच्या हालचालीत असलेली विकृत लालसा माझ्या मनापर्यंत पोहोचली होती..

न बोलताही तिच्या मनातील विचार माझ्या पर्यंत पोहोचत होते..

मी तिथेच गोठून गेले...

“हे काय आहे? कधीपासून हे माझ्या मागावर आहे?” या प्रश्नांनी डोके बधीर झाले होते..

तेवढ्यात… त्या आकृतीचे पाय हलू लागले...

एक...

दोन...

कोणतीही घाई नाही... ती आकृती एखाद्या निर्जीव बाहुल्याप्रमाणे संथगतीने माझ्याकडे सरकू लागली...

देवाची शपथ सांगते...

तिच्या हालचाली माणसासारख्या नव्हत्या...

माणूस धावतो तेव्हा त्यात एक लय असते... यात लय नव्हती… यात फक्त मृत्यूची थंड शांतता होती...

मृत्यूचा साक्षात्कार बघून.. माझ्या मनाने उचल खाल्ली..

माझ्या पायात जणू वारे भरले... मी धावत सुटले.. वेड्यासारखी, घशात अडकलेला श्वास गिळत...

अंगणाचा दरवाजा दिसला आणि मी जवळजवळ त्यावर आदळलेच...

वाड्यात शिरले... धाडकन दरवाजा लावला... कडी घातली...

पाठ दाराला टेकवून तशीच खाली बसले... कपाळावरून घामाच्या धारा वाहत होत्या... छाती वेगाने खालीवर होत होती..

“शांत, गौरी… शांत… काही नाहीये बाहेर,” मी स्वतःलाच समजावत होते...

पण माझे हात थरथरत होते...

आणि तेवढ्यात..

दाराच्या अगदी पलीकडून एक मंद आवाज आला...

खर्… खर्… खर्…

जणू कुणीतरी लांब, तीक्ष्ण नखांनी लाकडी दरवाजा हळुवार ओरबडत आहे...

रागाने नाही...

हक्काने...

त्या बरोबर एक कर्णकर्कश गुणगुण ऐकू येऊ लागली..

मी श्वास रोखून कान लावला...

ओरबडण्याचा आवाज थांबला…

गुणगुणने बंद झाले..

आणि मग जे ऐकू आले.. त्याने माझ्या काळजाचा ठोकाच चुकवला..

दाराबाहेरून, अगदी फटीजवळून कुणीतरी कुजबुजल्यासारखे म्हणाले....

“…गौ… री… दरवाजा उघड.. मी तुझ्यासाठीच आलो आहे.. उघड दरवाजा...”

तो आवाज माणसाचा नव्हता... हे मात्र निश्चित...

जागेवरच माझे भान हरपले..

ते दुसऱ्या दिवशी सकाळीच मी शुद्धीवर आले..

त्याच दिवशी मी ते गाव सोडले.. ते आजतागायत तिथे पाऊल ठेवले नाही..

तसे ठेवण्याचे कारण किंवा हक्क मला उरलाच नाही..

कारण त्या घटने नंतर अवघ्या दोन तीन दिवसातच माझे वडील मी शहरात राहत असलेल्या ठिकाणी आले होते.. त्यांनी आजोबांच्या वाड्यावरील हक्क मी सोडत असल्याच्या कागदपत्रांवर माझ्या सह्या मागितल्या.. दहा लाख रुपये रोख मोबदला देऊ केला..

अवघ्या दोन तीन दिवसापूर्वी माझ्या जीवावर बेतलेली ती गावातील रात्र बघता.. मी उभ्या आयुष्यात तिकडे जाणार नाही हे मला स्वतःलाच उमगले होते.. मी कोणतेही आढेवेढे न घेता व्यवहार पूर्ण केला..

आज तो वाडा अस्तित्वातच नाही.. कारण मी वडिलांच्या नावावर केल्यानंतर काही महिन्यातच वाडा तसेच त्याच्या अवती भोवती असलेली जागा सरकारने विकत घेतली..

महामार्गासाठी... दीड कोटींची भरपाई देऊन...

कधी कधी असे वाटते की त्या दिवशी मी तिथे गेले नसते तर कदाचित त्या भरपाई ची मालकीण मी असते..

पण त्याच बरोबर हा पण विचार येतो की वडिलांनी दिलेल्या दहा लाख रुपयात माझे आयुष्य बदलले..

कारण त्या आधी माझ्या आयुष्यात सुरू असलेल्या सर्व त्रासदायक घटना एकाएकी बंद झाल्या..

श्रीमंती नाही पण एक आनंदी जीवन मी जगू लागले..

पुनवेला तो येतो...

d4donkadon@gmail.com (Unknown) — Tue, 2 Dec 2025 23:03:00 -0800

पुनवेला तो येतो...

ती एकटक चंद्राकडे पाहत होती. जुन्या आठवणी डोळ्यासमोरून एखाद्या चित्रपटाप्रमाणे सरकत होत्या. अशीच एक सुंदर रात्र होती. निळंभोर आकाश चांदण्यांनी भरलेलं होतं. माथ्यावरला पूर्णचंद्र त्या दोघांवर प्रेमाची शीतल बरसात करत होता. गच्चीच्या कट्याला रेलून दोघं उभे होते. मल्हारच्या विशाल छातीवर डोकं टेकवून सारिका ते चांदणं डोळ्यात साठवून घेत होती.

थांब ना मल्हार अजून काही दिवस... सारिका त्याला गळ घालत होती.

मला थांबणं शक्य असतं तर मी थांबलो नसतो का? मल्हार सारिकाचं दीर्घ चुंबन घेत बोलत होता.

पण मी इथे भारतात, तू दुसऱ्या देशात... आपली काही वरचेवर भेट होणार आहे का? सारिकाची तक्रार सुरूच होती.

वरचेवर तर शक्य नाही पण मला जमेल तसं मी येईनच तुला भेटायला. मल्हार सारिकाच्या केसातून हात फिरवत बोलत होता.

आता डोळे पूस बरं. मला हसून निरोप नाही का देणार? मल्हार तीला बळेबळे समजावत होता. खरं तर सारिकाला सोडून जाणं त्याला पण कठीणच जात होतं.

तुला एक गंमत सांगू? पूर्वीच्या काळी जेव्हा मोबाईल किंवा इतर कुठली संपर्क साधनं नव्हती त्यावेळी दोन प्रेमी जीव म्हणे एकमेकांना सांगायचे, आकाशात जेव्हा चंद्र उगवेल ना तेव्हा तू त्याच्याकडे बघ, मी त्याच्या मार्फत तुझ्यासाठी प्रेमाचे संदेश पाठवेन. आपण सुद्धा असंच करू. मी इथून गेल्यावर आपण एकमेकांना अजिबात कॉल किंवा मॅसेज करायचा नाही. व्हिडीओ कॉल वर सुद्धा बघायचं नाही. डायरेक्ट पुढल्या पौर्णिमेला तू गच्चीवर ये, मी सुद्धा असेन तिथून चंद्राकडे बघेन. मला नक्की खात्री आहे हा चंद्र आपली भेट नक्कीच घडवून आणेल. मल्हारने सारिकासमोर भलताच प्रस्ताव ठेवला.

नाही हा, हे अजिबात शक्य नाही, तुला कॉल करायचा नाही, मॅसेजसुद्धा करायचा नाही असलं मला अजिबात जमणार नाही. सारिका मल्हारवर उखडलीच.

बरं बरं ती नंतरची गोष्ट आहे. आता तरी मला निरोप दे. एवढं बोलून मल्हार गच्चीचं दार उघडून चालता झाला. जाताना पाठी वळून बघणं त्याने कटाक्षाने टाळलं. आपल्या चेहऱ्यावरचे भाव सारिकापासून लपवणं त्याला अवघड गेलं असतं.

एकमेकांना अजिबात कॉन्टॅक्ट करायचा नाही हे सारिकाला पटलं नव्हतं पण मल्हारने त्याचा शब्द पाळला. मल्हार गेल्यापासून सारिकाने त्याला किती कॉल केले, मॅसेज केले पण मल्हारचा नंबर बंदच येत होता.

मल्हार आणि तीची अलीकडेच ओळख झालेली असल्यामुळे तो नक्की कुठे राहतो? त्याच्या घरी कोण कोण आहे? ह्याबद्दल फार बोलणंसुद्धा झालं नव्हतं. त्यामुळे मल्हार कुठे गायब आहे ह्याबद्दल तीला माहिती मिळवणं अशक्य होतं. पुढल्या पौर्णिमेपर्यंत वाट बघण्यापलीकडे तीच्याजवळ पर्यायच उरला नव्हता.

फायनली आज ती रात्र आली. पौर्णिमेचं चंद्रबिंब आकाशात दिसू लागलं. गच्चीला कडी लावून सारिका आशेने चंद्राकडे बघत होती. त्या चंद्रामध्ये मल्हारचा चेहरा पाहत होती. जुने क्षण आठवत तीने डोळे मिटून घेतले आणि तीला मानेवर मल्हारचा उष्ण श्वास जाणवला.

मल्हार तू आलास? ती पाठी वळून बघतच होती इतक्यात मल्हारने तीचे डोळे झाकून घेतले. शुss डोळे मिटून ह्या क्षणाची फक्त अनुभूती घे. एवढं बोलून मल्हारने सारिकाच्या मानेवर हलकंसं किस केलं.

मल्हार तू खरंच आला आहेस? सारिकाचा अजूनही विश्वास बसत नव्हता.

मी म्हटलं होतं ना हा चंद्रच आपली भेट घडवून आणेल असं. सारिकाला घट्ट मिठीत घेऊन मल्हार बोलत होता. गेल्या महिन्याभरातला विरह त्या एका स्पर्शाने पुसल्यासारखं सारिकाला आता जाणवत होतं. पहाट होईपर्यंत दोघांनी एकमेकांसोबत वेळ घालवला, भरपूर गप्पा मारल्या. मला आता निघायला हवं म्हणत मल्हार घाईघाईने जायला निघाला. निघण्याअगोदर सारिकाला बोलला, आता आपली भेट पुढल्या पौर्णिमेला.

खरंच तू मला लगेच भेटायला येणार? सारिकाचा आनंद तीच्या बोलण्यातून नुसता ओसंडून वाहत होता.

हो पण त्या अगोदर मला एक वचन दे, मी इथून जाईपर्यंत तू डोळे उघडणार नाहीस. नाहीतर आपण एकत्र घालवलेला हा सुंदर वेळ केवळ एक स्वप्नं ठरेल. सारिकासोबत बोलता बोलता मल्हार आला तसा अचानक गायब झाला.

काही वेळाने सारिकाने डोळे उघडून पाहिलं, गच्चीवर ती एकटीच होती, गच्चीला आतून कडी होती. याचा अर्थ मल्हार आला, आपल्या सोबत एवढा वेळ थांबला, हा केवळ एक भास होता? भासच असेल हा, मल्हारची वाट बघता बघता आपला डोळा लागला आणि आपण त्याचं स्वप्नं बघत होतो एवढा वेळ.

पण जर का हे स्वप्नं होतं तर आपल्या शरीरावर अजूनही त्याच्या स्पर्शाचे रोमांच उमटलेले आहेत, ओठावर त्याच्या सिगारेटची चव रेंगाळते आहे त्याचं काय? म्हणजे मल्हार खरंच येऊन गेला आणि जाताना पुढल्या पौर्णिमेला भेटण्याचं वचन देऊन गेला.

सारिकाला तर काही समजेनासंच झालं होतं. त्याच मनःस्थितीमध्ये ती घरात आली आणि मल्हारचा विचार करत गादीवर विसावली. विचार करून डोकं फुटायची वेळ आली, पण काही केल्या मल्हारचं गूढ काही तीला उलगडलं नाही.स्वतःच्याही नकळत सारिकाने मल्हारबद्दल विचार करणं सोडून दिलं.

पण मल्हार मात्र सारिकाच्याच विचारात गर्क असतो. त्या रात्री सुद्धा असंच झालं होतं. सारिकाला भेटायला म्हणून मल्हार बाईक वरून निघाला. बाईकने एवढं लांब येण्यापेक्षा बसने ये असं सारिका बजावून सांगत होती. पण मल्हारने तीचं म्हणणं धुडकावून लावलं. त्याच्यासाठी दोन तास बाईक चालवणं काही मोठी गोष्ट नव्हती.

रस्ता बऱ्यापैकी सुनसान होता. पौर्णिमा असल्यामुळे वाट मस्त उजळून निघाली होती. मल्हारच्या डोक्यात सारिकाचे विचार सुरु होते. सारिकाचा चेहरा ह्या चंद्रासारखा नितळ गोरापान आणि गोलाकार आहे. त्याला कुणाची दृष्ट लागू नये म्हणून हनुवटीवर छोटासा तीळ सुद्धा आहे. त्यामुळे ती अधिकच सुंदर दिसते. सारिका आणि ह्या चंद्रामध्ये तुलना करायची झाली तर उजवं कोण ठरेल? अर्थातच माझी सारिका. मल्हार स्वतःशीच हसला. त्याने सहजच चंद्राकडे बघितलं, ह्या क्षणी त्याला त्या चंद्राच्या जागी सारिका दिसत होती. भान हरपून तो चंद्राकडे बघत होता. त्या भरात आपला गाडीवरचा कंट्रोल सुटल्याचं त्याच्या लक्षात सुद्धा आलं नाही.

मल्हारची बाईक रस्ता सोडून खोल दरीत कोसळली तेव्हा तो भानावर आला पण तोपर्यंत खूप उशीर झाला होता. आपण आता सारिकाला कधीच भेटू शकणार नाही ह्या जाणीवेने तो कासावीस झाला. चंद्राकडे बघत बघत त्याने शेवटचा श्वास घेतला. त्या क्षणी सुद्धा त्याला चंद्राच्या जागी सारिकाच दिसत होती. ठरवल्या प्रमाणे मी तुला भेटायला नक्की येणार सारिका...

त्या रात्री मेल्यावरदेखील मल्हार सारिकाला भेटायला आला आणि नंतर सुद्धा येतच राहिला.

समाप्त

राजेंद्र भट

©®

९ नोव्हेंबर २०२५

मोक्षधाम रोडची भुताची गोष्ट

d4donkadon@gmail.com (Unknown) — Mon, 29 Sep 2025 01:03:00 -0700

मोक्षधाम रोडची भुताची गोष्ट

तो रात्रीचा प्रसंग आजही माझ्या लक्षात आहे. साधारणपणे बारा-दीड वाजले असतील. मी माझ्या मित्राच्या घरी, वर्धा रोडवर थांबलो होतो. परतताना सर्वात जवळचा रस्ता म्हणजे मोक्षधाम रोड.

मित्राने मला निघताना थोड्या गंमतीत, थोड्या गंभीरपणे सांगितलं –
“अरे, या वेळी मोक्षधाम रोडने जाऊ नकोस. लोक म्हणतात, तिथे विचित्र गोष्टी घडतात.”

मी हसून दुर्लक्ष केलं. “अरे, हे सगळं अंधश्रद्धा आहे. काही होत नाही.”

पण बाइक सुरू करून पुढे गेलो तसं पोटात एक विचित्र धाकधुक सुरू झाली.

मोक्षधाम रोड रात्री अगदी सुनसान होता. एका बाजूला स्मशानभूमीचं गडद अंधारातलं प्रवेशद्वार दिसत होतं, आणि दुसऱ्या बाजूला वाकलेल्या झाडांच्या सावल्या रस्त्यावर पसरल्या होत्या.

आजूबाजूला ना माणूस, ना प्राणी, ना आवाज. फक्त माझ्या इंजिनचा घरघराट आणि माझ्या हृदयाचे ठोके.

तेव्हाच मला ती दिसली.

रस्त्याच्या कडेला, स्मशानभूमीजवळ, एक बाई उभी होती. पांढऱ्या साडीत. केस विस्कटलेले, चेहरा झाकलेला.

सुरुवातीला मला वाटलं तिला कदाचित मदत हवी असेल. पण ती अगदी बधिर उभी होती—ना हात हलवले, ना नजर वर केली.

मी थरथरत होतो, पण गती वाढवली.

आणि तेव्हा माझ्या आरशात पाहिलं—

ती आता रस्त्याच्या कडेला नव्हती. ती माझ्या बाईकवर मागे बसली होती.

पिलियन सीटवरचं वजन मला स्पष्ट जाणवलं. थंडगार हवा अंगातून भेदून गेली. हात थरथरत होते, पण मी बाइक थांबवली नाही.

रस्ता संपतच नव्हता. डोळ्यांपुढे सगळं धूसर होत होतं.

तेव्हाच कानाशी एक कुजबुज ऐकू आली.
“मला घरी घेऊन चल…”

मी जीवाच्या आकांताने बाइक पळवली. मनातल्या मनात मंत्र म्हणत होतो. शेवटी जेव्हा सिग्नल पार करून मुख्य रस्त्यावर पोहोचलो, तेव्हा अचानक वजन नाहीसं झालं. थंडी ओसरली.

मी धापा टाकत थांबलो. मागचं सीट रिकामं होतं. पण तिथं पाणी सांडल्यासारखा एक ओलसर डाग दिसत होता—जणू कुणाचे केस टपकत होते.

दुसऱ्या दिवशी मी हे माझ्या मित्राला सांगितलं. तो शांतपणे ऐकत राहिला आणि म्हणाला—

“तू पहिलाच नाहीयेस. अनेकांनी तिला पाहिलंय. काही म्हणतात, अपघातात मेलेली एक स्त्री आहे, काही म्हणतात स्मशानातील अस्वस्थ आत्मा आहे. पण एक गोष्ट खरी—मोक्षधाम रोडवर मध्यरात्रीनंतर कोणीही एकटा प्रवास करत नाही.”

काळीरात्र..अन् ती अपरिचित स्त्री

d4donkadon@gmail.com (Unknown) — Mon, 29 Sep 2025 01:01:00 -0700

"काळीरात्र..अन् ती अपरिचित स्त्री.."

नमस्कार मित्रांनो मी अशोक सुरनर बीड जिल्ह्यातील एका खेडेगावचा मुलगा,

मित्रांनो खुप दिवस झाले मी या ग्रुप मध्ये आहे.आजवर खुप जनांच्या गोष्टी वाचल्या आहेत.लहान पानांपासूनच वाचण्याची आवड आहे.

काही दिवसांपूर्वी आपल्या ग्रुप मधील एका व्यक्तीने एक पोस्ट केली होती. त्या पोस्ट मध्ये त्याव्यक्तीने त्याचा सोबत घडलेल्या घटना आपल्या समोर मांडली होती.अन त्यांची पोस्ट हुबेहुब माझा सोबत घडलेल्या घटने सारखीच होती.मी ते सगळं लिखाण वाचून त्यावर कमेंट केली "लोक म्हणतात कि भुत-बीत काही नसतं भ्रम असत..पन खरं तर ह्या सगळ्यात ते म्हणतात ना की ज्याची जळती त्यालाच कळतं..माझा सोबत पन असंच काहीसं घडलेलय पण त्यावर कोणी विश्र्वास नाही ठेवला.."

त्या कमेंट मध्ये मला खुप जनांचे रिप्लाय आले होते कि तुमचा सोबत घडलेल्या घटना बदल सांगा मिञांनो खरंतर या दैनंदिनी जिवनात एवढा वेळ भेटत नाही कि मराठी मधे आपल्या सोबत घडलेल्या घटना बदल टाईप करुन सांगता येईल.

पन तरीही एक छोटासा प्रयत्न म्हणून मी आपला समोर माझा सोबत घडलेल्या घटना बदल आपनास सांगुईछीतो.पहिल्यांदाच एवढं सगळं लिखाण टाईप करतोय जर काही चुकलं तर समजून घ्या.

मित्रांनो ही गोष्ट आहे २०१५-१६ची उन्हाळ्याचे दिवस होते,अन् त्या वर्षी मी दहावीची परीक्षा दिली अन् मला सुट्या लागल्या होत्या.मग सुट्यात काय करायचे तर मग मी म्हणालो चला गावाकड घरच्याणी मला गावाकड जायला सांगितले ठरलेल्या प्रमाणे गावाकडून मोठा चुलत भाऊ मला घेऊन जायला आला अन् मी गावात राहायला गेलो.मोठा भाऊ शेती करायचा आणि सोबतच गावातील एका व्यक्तीच्या ट्रॅक्टर वर ड्रायव्हर होता.दिवस भर शेतात काम करून रात्री तो नांगरट करायला ट्रॅक्टर वर जायचा. मला ट्रॅक्टर शिकण्याची खुप आवड होती मस्त पैकी रात्री चा त्या काळोख्यात ट्रॅक्टर वर जुने हिंदी गाणी लाऊन नांगरट करायची मजाच वेगळी.तो रोज रात्री नांगरणी करायला जायचा मला पन ट्रॅक्टर चालवायला शिकायचे होते त्यामुळे तो मला पण सोबत घेऊन जात असे.काही दिवसात मी पन ट्रॅक्टर चालवायला शिकलो.आम्ही दोघे रात्रभर ट्रॅक्टर एका पाठोपाठ चालवायचो त्याला झोप आली की मी चालवायचो अन् मला आली की तो..!

एक दिवस आम्ही एका आडराणात एका व्यक्तीच्या शेतात नांगरणी करायला गेलो. खरतर त्या दिवशी आमचा दिवस खराब होता अन् खुप वेळा नांगराने आम्हाला बेजार केलत अचानक आधुन मधुन नांगराची काॅटरपिन तुटायची त्यामुळ नांगर एक बाजुला कलायचा अन् आम्ही त्याला एका बाजुने उचलुन मोठ्या दगडाच टोचन लावून कसातरी उभा करून नवीन पिन बसवायचो असं आमचा सोबत ४ वेळेस घडल त्या मुळ दोघेही दमलो होतो.रात्रीचा आठ वाजल्यापासून आम्ही नांगरट करत होतो आता जवळपास साडेबारा वाजून गेले होते.दोघाना पन खुप तहान लागलेली होती जवळच बाटलीतल पाणी ही संपलं होतं.त्या शेतकर्यांचा शेतात जवळपास कुठेच पाणी नव्हते. तेव्हड्यात भाऊ म्हणला "जाऊदे थोडच तर नांगरायच राहिलय २तासाचा आत उरकुन घेऊ मग जाऊ ३ वाजेपर्यंत घरी "असं बोलून आम्ही परत कामाला लागलो अन् थोड्या वेळाने मला झोप येयला लागली होती .मी भावाला बोललो "आता तु चालव मी आराम करतो शेताता बांदाचा कडला जाऊन मी झोपतो नांगरट झाल्यावर मला ऊठव"असं बोलून मी ट्रॅक्टर चा खाली उतरनारच होतो की , तेवढ्यात एक थोडी थोडी हिरवी कलरची साडी घातलेली बाई समोरून बांधावरून पळत आली.मी परत ट्रॅक्टर मधे भावाचा बाजुला जाऊन बसलो.ती बाई पळत आली अन् ट्रॅक्टर च्या समोर काही अंतरावर समोरच येऊन बसली .खरंतर त्या दिवशी ना अमावस्या होती ना पोर्णिमा मला अजुन पन लक्षात आहे त्यादिवशी मंगळवार होता. ट्रॅक्टर चा समोर चा लाईट चालू होता ती आम्हाला स्पष्ट दिसत होती.तेवढ्यात मी भावाला म्हणलो "कोण आहे वावराची मालकीन आहे का?"भाऊ म्हनला येडाय का एवढ्या रात्रीच मालकीन कशी येईल."भावाने त्या बाईला आवाज दिला तो म्हनला "कोन आहेत ओ.."मी पन म्हनलो कोन आहात ओ..."तरी ही ती बाई काहीच बोलली नाही.आम्ही ट्रॅक्टर चा लाईट तिचा डोळ्यावर दोनदा चमकवला ती बाई उठली अन् ट्रॅक्टर चा थोड्या अंतरावर येऊन उभं राहिली,अन् बौलली कि,'पोरोहो कुठले आहात ? भाऊ म्हनला 'ईथलेच कारी गावचे..ती-ईथ काय करायलात? आम्ही म्हनलो नांगरणी चालू आहे ,पन तुम्ही कोण? तीने आम्हाला शेवटपर्यंत नाही सांगितलं नाही की ती कोण आहे.ती म्हणली मला पाणी द्या, भाऊ म्हनला आमच्या नाही ओ..मग ती बाई म्हणली बर जेवन द्या आम्ही म्हणलो सोबत डबा नाही ठेवत येतानीच जेवन करुन आलेलो आम्ही..! एवढ्या वर पण ती नाही थांबली तिने माझ्या भावाला शेवट तंबाखू पन मागितली, भावाकडे तंबाखू होती.टेप चा बाॅक्स मधे त्याने गायछाप ठेवलेली होती तो देणारच होता पन मी त्याला डवचल अन् म्हनलो देऊ नको. त्या बाईने माझ्या हातात घडी बघीतली होती बोलत बोलत ती ट्रॅक्टर चा मागे गेली मागचा लाईट चालू होता ती बाई मला म्हणाली 'ये पोरा किती वाजले रे'त्या वेळेस मी घडी मध्ये बघितलं तर बरोबर १२:५३ झालेले होते म्हनजे एक वाजणार होता.हवा पन खुप सुटलेली होती.खरतर एवढं सगळं होईपर्यंत माझा म्हनीना ध्यानी कि ती बाई भुत असलं.मला वाटलं पन नाही कि ती बाई म्हनजे कोण भुतं असलं. तेवढ बोलून ती बाई परत समोर जाऊन बसली.त्याक्षणी भावाचा मनात धाकधुक झालं त्याला आधिच भनक लागलेली होती. ज्या वेळेस ती समोर जाऊन बसली की त्या पक्क कळुन चुकलं होतं कि हे दुसच काहीतरी आहे.पन त्यान मला काही बोलला नाही.तेवढ्यात त्याने ट्रॅक्टर चालू केलं अन् नांगर वर ऊचलला अन् पटकन रिव्हर्स गियर टाकून ट्रॅक्टर रिव्हर्स घेऊन जायला लागला. तो खुप घाबरलेला दिसत होता . मी त्याला विचारलं आर काय झालं राहिलेलं नांगरायचसोडुन ईकड कुठं ? तो म्हणाला तु गप बस ही बाई नाही दुसरच काही तरी दिसतंय एवढ्या रात्री आडराणात एकटी बाई कशाला येईल.त्या वेळेस त्याचे शब्द ऐकून मला पन धसकी बसली मी पन घाबरलो... काही सुचेनासे झाले डोक्यात फक्त एकच विचार ऐत होता मला भुतं दिसलय...आता ते आपल्या ला लागत की काय... खरतर त्या वेळेस एक चुक केली मी ते म्हनतात ना की भुतांचे पाय उलटे असतात मी त्या वेळेस त्या बाईचे पाय बघितले पाहिजे होते पन आम्ही दोघांनी पन फारसं लक्ष नाही दिलं दोघेही घाबरलेले होतो तसंच भावाने कसाबसा ट्रॅक्टर तेथेन लांब आनला आम्ही आमचा गावापासून ४-५किमी लांब होतो. कच्या रस्त्याने भाऊ आदळत आदळत तसाच ट्रॅक्टर पळवत होता.थोड्या वेळाने आम्ही भावाचा ओळखीच्या व्यक्तिचा शेतात पोहोचलो एक वयस्कर तेथे बाज टाकून झोपलेला होता.ट्रॅक्टर चा आवाज ऐकून ते बाबा उठले आणि म्हनले 'कोण आहेत पोरांनौ 'भाऊ म्हनला मी बाळु..! आधी आम्हाला पाणी द्या ..बाबांकड पाण्याणे भरलेला एक हांडा होता. आम्ही पाणी डचा डचा पाणी पिलोत ... दोघांकडे बघत बाबा म्हनले काय झालय..?एवढे का भिलात...त्या वेळेस आमचा सोबत घडलेल्या घटना बदल त्यां बाबाना आम्ही सांगितल... बाबा म्हनले त्या बाईचे बोलन कसं होतं ती बाई कशी होती आम्ही म्हणालो एकदम साधी होती थोडी थोडी हिरवी कलरची साडी घातलेली होती.. आणि ती आम्हाला खुप वेळ बोलली पन, तिने तिच्या बद्दल काहीच नाही सांगितलं.त्यावर बाबांना पन वाटलं की ती एखादी येडी बाई असलं. दुसऱ्या दिवशी गावात पण सांगितले पण कोणालाच आमच्यावर विश्वास नाही आला. उलट घरचाणी आमचं रात्री नांगरणी करायला जायच बंद केलं. खरंतर माझा भाऊ चांगला धडधाकट आहे पण माझा आधी तो घाबरला..त्या वेळेस तरी मी त्याचा सोबत होतो नाहीतर तो नेहमी एकटाच जात असतो नांगरणी करायला कधीच न भिणारा तो.पण त्यावेळस मी त्याचा चेहर्यावर भय पाहिले.

आज पन मला प्रश्न पडतो की ती बाई कोन असलं? अन् ती एवढ्या रात्री आडराणात एकटी कशी फिरत होती?जर आपण ट्रॅक्टर पासून खाली उतरलो असतो तर ?

जाऊद्या काही का असेना तिने आम्हाला काही नुकसान तर नाही पोहचवल. आजही ते सगळं आठल्यावर अंगावर काटा येतो. असो रात गयी बात गयी..!

मित्रांनो माझ्या सोबत घडलेला अनुभव मी माझ्या शब्दात मांडला आहे, पहिल्यांदा च मी एवढं मराठी टायपिंग केलं अपेक्षा आहे की आपणास माझे शब्द समजले असतील.

लिखाण-अशोक सुरनर

कोजागिरी पौर्णिमेची रात्र – आजीची थरारक गोष्ट

d4donkadon@gmail.com (Unknown) — Mon, 29 Sep 2025 00:57:00 -0700

कोजागिरी पौर्णिमेची रात्र – आजीची थरारक गोष्ट

टीप: ही गोष्ट माझ्या अनुभवाच्या रूपात सांगितली आहे, पण ती पूर्णतः काल्पनिक आहे. फक्त थरारक आणि मनोरंजनासाठी लिहिलेली.

तो दिवस कोजागिरी पौर्णिमेचा होता.

आम्ही सगळे मित्र वाड्याच्या अंगणात बसलो होतो.

मोठ्या भांड्यात गोड दूध उकळत होतं. वेलची, बदामाचा वास सगळीकडे पसरला होता.

वर आकाशात मोठा पांढरा चंद्र लखलखत होता.

पेट्रोमॅक्सचा उजेड अंगणात पडला होता, पण चांदणं इतकं गडद होतं की पेट्रोमॅक्सही फिक्कट वाटत होता.

दूध प्यायलो, हसतखेळत गाणी म्हटली. थोड्याच वेळात एक मित्र म्हणाला:

मित्र १: "आजी, एक गोष्ट सांगा ना! भूताची गोष्ट!"
आजी: (हसत) "अगं, तुम्हाला झोप येणार नाही मग."
मित्र २: "काय होतंय! आज तर चंद्ररात्री आहे, गोष्टीशिवाय मजाच नाही."
मी: "हो आजी, कृपा करा! आम्हाला खरंच गोष्ट ऐकायचीय."

आजीने थोडं विचारात डोकं हलवलं. मग आवाज थोडा हळवा केला:

आजी: "ठीक आहे… पण ही खरी गोष्ट आहे बरं का. नागपूरजवळ घडलेली."

आम्ही सगळे थबकलो. एकदम शांतता पसरली. फक्त क्रिकेटचे आवाज आणि पेट्रोमॅक्सचा हलका आवाज ऐकू येत होता.

आजी:
"गावात रामेश्वर नावाचा मुलगा होता. हुशार, सगळ्यांचा आवडता. पण एके दिवशी विहिरीत पडून मेला. गावकऱ्यांनी त्याचं दहन केलं.

तीन दिवस गेले. चौथ्या दिवशी रात्री, त्याच्या आईच्या घराचं दार ठोठावलं. आईने दार उघडलं तर समोर रामेश्वर उभा होता!"

मित्र ३: (घाबरून) "पण आजी, तो मेला होता ना?"
आजी: (गंभीरपणे) "हो बाळा… पण तो उभा होता. चेहरा पांढरट, डोळ्यांत खोल पोकळी, कपडे ओले. आई रडायला लागली — 'माझा बाळ परत आलाय.' पण… तो आपला रामेश्वर राहिला नव्हता."

आजी पुढे म्हणाली:
"त्याचा आवाज बदलला होता. जड, परका वाटायचा. जो त्याच्याजवळ गेला त्याला ताप यायचा. मुलं त्याच्याकडे बघून रडायची.

एकदा रात्री त्याची आई उठली, तर रामेश्वर आरशासमोर उभा होता. पण… आरशात त्याचं प्रतिबिंब नव्हतं!"

आमच्यातल्या एका मित्राने पटकन विचारलं:

मित्र ४: "आजी, खरंच असं होतं का? प्रतिबिंब दिसत नाही असं?"
आजी: (डोळे मोठे करून) "हो रे. भूतं कधी कधी आरशात दिसत नाहीत. आरसा खरं दाखवतो… शरीर नसलेलं तिथे दिसतच नाही."

आजी:
"मग गावकऱ्यांनी पुरोहित बोलावले. त्यांनी होम–हवन करून मंत्रोच्चार केले. तेव्हा रामेश्वर किंचाळत बाहेर पळाला. नदीकाठी जाऊन म्हणाला —
‘मी जातोय… पण परत येईन. तुमच्यातल्याच एखाद्याला घेऊन!’

आणि नदीत बुडून गायब झाला."

आजी थांबली. आम्ही सारेच एकमेकांकडे पाहत होतो.

मी: "आजी, मग परत आला का तो?"
आजी: (गंभीर आवाजात) "कुणी सांगणार? पण… त्या रात्रीनंतर गावातला एक तरुण अचानक गायब झाला. आजवर सापडला नाही."

तेवढ्यात वर ढगांनी चंद्र लपवला. पेट्रोमॅक्सचा उजेड अधिक ठळक झाला.
सगळ्यांच्या अंगावर काटा आला. दूध जरी गोड होतं, तरी घशाखाली उतरत नव्हतं.

त्या रात्री आम्ही एकमेकांच्या शेजारी झोपलो. आणि खरं सांगायचं तर — डोळे मिटण्याची हिंमत कोणाची झाली नाही.

@ Milind M. Annadate

नवीन भय कथा…..

d4donkadon@gmail.com (Unknown) — Mon, 29 Sep 2025 00:53:00 -0700

नमस्कार

मी सायली कुलकर्णी सादर करते नवीन भय कथा…..

#राखण….

लग्न झाल्यावर काही वर्षातच तिचा नवरा मेला… पदरात 3 मुलं… ती खूप खमकी…. माहेरी गेली नाही की कुणासमोर हात पसरले नाहीत….ती तिच्या मुलांच्या भवितव्यासाठी राब राब राबली…पडेल ते काम केले… तिने पै पै साठवला… घर बांधल… घरामागची मोठी जागा विकत घेऊन आमराई केली…मुलांना चांगल शिक्षण दिले… मुलं मोठी होत होती…पुढच्या शिक्षणासाठी शहरात गेली… आणि तिकडचीच झाली…. ती खमकी असल्यामुळे एकटी त्या गावात काबाड कष्ट करत राहिली… बरीच संपत्ती साठवली… भरपूर सोन केलं……. जेव्हा परिस्थिती न्हवती तेव्हा खूप मन मारून जगली होती…. त्यामुळे जेव्हा परिस्थिती पालटली तेव्हा तिने स्वतःच्या हौसेसाठी पैसा खर्च केला… चांगल्या भारीतल्या जरी काठाच्या साड्या घेतल्या….. सोन्याने स्वतः ला मढवून घेतलं…. ती कायम अंगावर जरी काठाची भारी साडी आणि अंगावर सोन्याचे दागिने….घालून असायची…. मुलांना आईच्या सोन्या बद्दल आधीच माहिती होती…. आणि जागेच्या वाढत्या किमती बद्दल त्यांना कल्पना होतीच…. आईचे सर्व सोन… आमराई ची जागा…हे सर्व विकून ते रातोरात मालामाल व्हायची स्वप्ने बघत होते…..आईच वय झालाय.. ती कधी पण स्वर्गवासी होईल त्या आधी वाटणी करून घेऊ असा विचार करून तिन्ही मुलं गावाकडे आली… एकाने पण तिच्या तब्येतीची चौकशी केली नाही किंवा चार दिवस माझ्या कडे राहायला ये म्हणून बोलावले नाही… तिला मुलांचे वागणे समजले… मोठया मुलाने तर वाटाघाटिचेच बोलणे चालू केले… तीला समजलं मुलं प्रेमा पोटी नाही तर संप्पतीच्या हव्यासा पोटी इथं आली आहेत… त्या दिवसापासून पूर्ण ठरवलं की जीव गेला तरी बेहत्तर पण आपल्या एकाही स्वार्थी मुलाला आपली संपत्ती द्यायची नाही,.. मुलांना त्यांची व्यवस्थित लायकी दाखवून तिने घराबाहेर काढले… माझ्या कष्टाची संपत्ती माझ्या मरणानंतर तुमचीच होती… पण तुम्ही तर मला जिवंतपणीच मारायला निघालाय… एकाला पण आईची काळजी वाटली नाही की आईसाठी प्रेम वाटलं नाही… इकडे आलात ते सुद्धा या संपत्ती पायी… आईच्या प्रेमासाठी नाही… माझा जीव गेला तरी चालेल पण माझ्या कष्टाची कमाई तुमच्यासारख्या स्वार्थी मुलांच्या घशात उतरून देणार नाही… मुलांना आईचा प्रचंड राग आला… मुले निघून गेली…. त्यानंतर न मुलांनी आईशी संपर्क साधला आईने मुलांशी… ती एकटी तिच्या संपत्तीची राखण करत राहिली… वयोमानाप्रमाणे थकल्यानंतर सुद्धा तिने मुलांना बोलवले नाही… शेवटी तिला देवाज्ञा झालीच…. गावकऱ्यांनी मुलांना फोन करून सांगितले असता एक सुद्धा मुलगा तिच्या अंत्य दर्शनासाठी आला नाही… अंत्यविधी सुद्धा गावकऱ्यांनीच केले… दिवस कार्य संपल्यानंतर तिन्ही मुलं संपत्तीचा हक्क सांगण्यासाठी गावाकडे आली… हे सगळं विकायचं समान वाटणी करायची आणि आपापला गाव गाठायचं… ठरलं होतं त्यांचं… गावच्या घरात…. अंगणात पाऊल टाकायच्या आधीच समोर ती उभी होती….जरी काठाची साडी आणि अंगभर सोन्याच्या दागिन्यानी मढलेली त्यांची मेलेली आई…..तिने स्व कष्टाने कमावलेल्या संपत्तीची राखण करत उभी होती… 15 दिवसापूर्वी वारलेल्या स्वतःच्या आईला अंगणात असे उभे राहिलेले पहिल्यानंतर कुठल्याही मुलाचे अंगणातून आत जायचे धाडस झाले नाही… मुले दोन-तीन दिवस गावातच राहिले… पण जेव्हा जेव्हा स्वतःच्या घराकडे गेली तेव्हा तेव्हा त्यांना त्यांची आई तिथे राखण करताना आढळली… मुलांनी नाद सोडून दिला… ते घर…ती आमराई… ती जागा.. घरात असलेल्या सामान…..सोन…सर्व काही …..असच ओसाड पडून आहे….तिच्या आमराई मधील आंबा…तिच्या घरातील एक वस्तू चोरायची कुणाची टाप नाहीये…. कारण…. अजून ही ती स्वतः च्या संप्पतीची राखण करत आहे…

--------------------------------------------

#खानावळ

( कथेची गरज म्हणून नॉन व्हेज बद्दल लिहले आहे कुणाला आवडलं नसल्यास सॉरी )

सुशीला बाईंची खानावळ… अख्या पंचक्रोशीत प्रसिद्ध… कितीबी मोट हॉटेल असू द्या… आमच्या सुशीला बाईंच्या हाताची चव यायची नाही…सातवी पिढी हाय त्यांची ह्या धंद्यात…. खोटं कशाला बोलायचं मी स्वतःच आमच्या गावात खानावळ टाकली होती… शहरातनी जाऊन आचारी आणले…. त्या पट्ट्यांच्या हाताला पण चव होती… पण माझ्या खानावळीत जास्त गिर्हाईक आलं नाही…. शेवटी खानावळ बंद केली… मीच नाही तर असं किती तर जण आहेत ज्यानी सुशीला बाईंना हरवायचं ठरवलं.. पण आम्हीच खड्ड्यात गेलो… सगळ्यांच्या खानावळी बंद पडल्या… हे मात्र खरं हाय की त्यांच्यासारख्या जेवणाची चव कुठे चाखायला मिळणार नाही…. कधी बघेल तेव्हा रात्री खानावळ गर्दी हायच… हा आता खानावळ जरा आडवळणाला हाय… दूर दूर पर्यंत नुसतं माळरान… कडेला जरा झाडी… झाडी जवळ विहीर… खानावळ फक्त रात्रीच चालू असते…. तिथे फक्त मटण आणि चिकन मिळतं म्हणजे तुमचं व्हेज जेवन नाय तिथं….. मोठ्या हॉलमध्ये लोक जेवायला असतात… काय मोठा तामझाम नाय…. नुसतं टेबल आणि खुर्च्या…. गावाबाहेर असल्याने मस्त उनाड वारा…. थंडीच्या दिवसात तर गार वारा…थंडीत मटन खायला असली मजा येते राव… आणि मटणाची चव तर काय विचारू नका…. मी स्वतःच महिन्यातनं दहा ते बारा वेळा तिथे जेवायला जातो… लोक लई लांबून लांबून जेवायला येतात… आज अमावस्या… खिशात जास्त पैसे पण नाही… नॉनव्हेज खायची जाम इच्छा झाली…. मटन थाळी परवडणार नाही पण चिकन तर नक्कीच खाऊन यायचं… थोडी दारू पिली…. गाडी थेट सुशीला बाईंच्या खानावळ जवळ येऊन थांबली…. आज बरोबर किश्या नाही… खानावळीत नेहमी प्रमाणे गर्दी… माझा नंबर यायला 11 वाजले…. मी नेहमीचा गिराहीक असल्यामुळे सुशीलाबाई पण आग्रहाने जेवण वाढवत होत्या… माझ्या तांबडा रस्सा च्या वाटीत कोंबड्याची मुंडी आली…. मी लगेच सुशीला बाईंना सांगितलं.. त्यांनी लगेच माफी मागितली… आजच्या जेवणाचे पैसे देऊ नका असं पण सांगितलं… मी स्वतः या धंद्यात काही वेळ असल्यामुळे मला कल्पना आहे गडबडीच्या वेळी काहीतरी चुका होतात… तसच झालं असेल… गडबडीत होतं असं कधी तर… चुकून कोंबड्याची मुंडी आली असेल… आजचा दिवस भारी फुकट मध्ये जेवण मिळालं… सुशीला बाईंचा मुलगा विकास पण माझी माफी मागायला आला… सुशिलाबाई ची मुलगी कविता पण येऊन माफी मागून गेली… कविता लय भारी हाय… मला जाम आवडते… सुशिलाबाईंच्या खानावळीमध्ये सारखं सारखं घ्यायचं हे पण एक कारण आहे… कविता…. दारूची धुंदी… चिकनची चव… बोचणारी थंडी… गाडी काढायला गेलो कविता माझ्या जवळ आली… परत एकदा माफी मागत होती… माफी मागताना तिने माझा हात हातात घेऊन माफी मागितली… मी तर ढगात… त्याच धुंदीत… घड्याळात पाहिलं तर 12 वाजत आले होते… जरा साईड ला जाऊन बाथरूम करून येऊ आणि तिच्या शी जरा गप्पा मारू असं ठरवून विहिरी जवळ आलो.,... गार वारा… विहरीजवळ अंधार… वाऱ्यामुळे हलणारी झाडी… मला जरा गरगरू लागले… दारू मुळे असेल असं वाटल… इतक्यात मागून कुणी तरी मला धरलं… माझ्या तोंडात कसली तरी मुळी घातली आणि तोंडात रुमाल कोंबला…. माझे हातपाय बांधले…. विकास होता… मागून कविता कसले तरी ताट आणि कंदील घेऊन आली…. ती मुळी जशी जशी खाली उतरत होती तशी तशी शुद्ध हरपत होती… “ चेटक्यासाठी ओवाळून टाकलेल्या कोंबड्याची मुंडी ह्या कुत्र्याला आली होय… बरं झालं ह्या ह****** ची लय दिवसापासून माझ्यावर वाईट नजर होती…बर झालं ह्याचच नंबर लागला…. ” कविता विकास ला म्हणत होती….

“ चेटक्या, सालाबादप्रमाणे यावर्षीचा बळी देत आहे, कबूल करून घे आणि यावर्षी धंद्यात अशीच बरकत राहू दे… ” विकास म्हणाला…. विहरीमधून आवाज येऊ लागले… काहीतरी वर येत होतं.,... विकास आणि कविताने मला विहिरीच्या काठावर उभं केलं…. हळूहळू शुद्ध हरपत होती…. आणि समोर ते ध्यान दिसलं… विहिरीतून बाहेर आलेल…. सडकी हिरवी त्वचा…. अंगावर चिकटलेले शेवाळ… तोंडात बाहेर आलेले सुळे… आता समजलं गावातील काही माणसं अचानक कशी गायब झाली होती….आणि सुशीला बाईंच्या धंद्यात एवढी बरकत कशी आली… त्या धुडाने माझ्या मानेत त्याचे सुळे घुसवले… उरली सुरली शुद्ध पण कायमची हरवली…..आता वर्ष भर खानावळ तेजीत चालणार होती…

--------------------------------------------

#नोकरी

संध्याकाळ ची वेळ…. तो माणूस विचारात दिसत होता … कधी बस स्टॅन्ड वर येऊन पोहोचले त्याच त्यालाच कळलं नाही… कोणी पण त्याच्या चेहऱ्याकडे बघून सांगू शकेल की हा माणूस कसल्यातरी संकटात आहे…. बस स्टॅन्ड वर येऊन तो त्या झाडाजवळ बसला …. गहन विचार चालू होता… मी पण या शहरात नवीनच… मी पण दुपार पासून बस स्टॅन्ड च्या बकाड्या वर बसलो होतो….माझे पण विचार चालू होते…. स्वतःचं गाव सोडून या नवीन गावात पोटापाण्यासाठी नोकरी शोधायला आलो होतो ……ह्या गावात स्वतःच नशीब आजमावायला आलो होतो… आता तुम्ही विचारणार आधीच गाव का सोडलं… खरं सांगू का मला चोरी करायची सवय आहे… आधीच्या गावात ज्या घरी काम करत होतो तिथून भरपूर पैसे चोरले… आणि त्या गावापासून लांब या गावात येऊन पोहोचलो… कस आहे मला झटपट श्रीमंत बनायचं आहे… त्यासाठी चांगली नोकरी??? किंवा श्रीमंत माणसाच्या घरी मला काम हव आहे… जेणेकरून मला झटपट श्रीमंत होता येईल( चोरी करून )… मला कष्ट करायचा प्रचंड कंटाळा आहे…. सो मी कायम शॉर्टकट हुडकत असतो… हे चोरलेले पैसे मला जास्त दिवस पुरणार नाहीत त्यामुळे नवीन नोकरी हुडकलीच पाहिजे…. हे गाव नवीन या गावातील माणसे नवीन… नवीन बकरा हुडकलाच पाहिजे… मी मगासपासून त्या झाडाजवळ बसलेल्या माणसाकडे बघत आहे तो कसल्या तरी टेन्शनमध्ये दिसत आहे…. जाऊन विचारून येतो म्हणजे माझ्या नोकरीसाठी काहीतरी हात पाय मारता येतील…. त्यांना जाऊन विचारलं… ते गुणा मोहिते… गावातील बड प्रस्थ….भरपूर शेतीवाडी….भरपूर उद्योग एकूण एक काय मला हवा तसाच बकरा… भरपूर पैसे आहेत त्यांच्या कडे… त्यांच्याकडे कामाला असलेला माणूस अचानक गायब झाला… माझ्यासारखाच असेल बहुदा…. त्यांना सांगितलं मला ही नोकरीची गरज आहे मी तुमच्याकडे आजपासून कामाला येतो… डोळ्यात पाणी तरळल त्यांच्या… माझ्या पाया पडू लागले…. माझ्या डोक्यात प्लॅन शिजू लागला थोडे दिवस प्रामाणिक पणे काम करायचं.. त्यांना व्यवस्थित विश्वासात घ्यायचं…. त्यांच्या एकूण एक संपत्तीचा अंदाज घ्यायचा यांच्या इथे डल्ला मारायचा आणि नवीन गाव गाठायच…. त्यांनी मला सांगितलं इथून पुढच्या रस्त्यावर चालायला लाग ते दहा मिनिटात ते त्यांची राहिलेली काम करून येतील … मी त्या रस्त्यावर चालायला लागलो थोड्या वेळातच ते गाडीत बसून आले… गाडीतून जाताना त्यांच्या सगळ्या संपत्तीचा अंदाज मला देत होते…त्यांची किती शेती वाडी…. कुठले कुठले धंदे…. त्या धंद्यांचे किती इन्कम ते सर्व मला बोलता बोलता सांगत होते… माझ्या डोक्यात प्लॅन चालू होता कशी चोरी करायची किती दिवसांनी चोरी करायची…. पण आधी यांचा विश्वास संपादन केला पाहिजे…. त्यांचं घर मूळ गावापासून बरंच लांब… घरी जास्त पर्यंत जवळजवळ रात्रच झाली…. घर आल त्यांचं…. घर काय मोठाचा मोठा वाडा…. आज त्यांच्या पाहुण्यांकडे काहीतरी फंक्शन असल्यामुळे घरातली माणसे तिकडे गेली होती असं त्यानी मला सांगितलं …. बरं झालं मला वाडा नीट बघता आला असता… आत्तापासूनच अंदाज घ्यायला चालू करतो…. आत वाड्यात गेलो…. अचानक मनावर मळभ दाटून आले… जणू मन सांगत होतं तिथे थांबू नकोस परत जा परत जा…. मोहिते वाडा दाखवत होते…. झोपळ्यावर मोहिते बाई रागानं माझ्या कडे बघत मान हलवत होत्या…. जणू त्या मला कशा साठी तरी नकार देत असल्यासारखा वाटल्या…. काहीतरी वेगळं जाणवलं… पण समजत नव्हतं नक्की काय वेगळे आहे… काहीतरी नक्कीच खटकलं होतं…. तोपर्यंत मोहिते माझ्याजवळ आले…. काहीतरी सांगत होते… माझ्या डोक्यात मोहिते बाईंचा विचार चालू होता. काहीतरी वेगळ जाणवत होतं… पण काय ते समजत नव्हतं…. बहुतेक बायकांना पुरुषाची नियत पहिल्या नजरेत कळते… एखाद्या वेळेस त्यांना माझ्याबद्दल तसंच जाणवलं असेल… मी जास्त विचार केला नाही आणि मोहित्यांच्या मागून आत घरात गेलो…. मोहितेंनी येताना मोठी दारूची बाटली आणि चिकन ताट घेतले होते….किती तरी दिवसांनी उंची दारू पिली…. पोटभर चिकन वर ताव मारला…. मोहिते वाडा दाखवू लागले.. .. आत आत बऱ्याच खोल्या होत्या… वाडा जणू रेल्वे असल्यासारखा वाटत होता… मोठ्या मोठ्या खोल्या आणि पिवळे पिवळे मंद दिवे…. ,.. जरा जरा कुबट… दमट हवा…. खोल्यांच्या खिडक्या बंद… अतिशय नकारात्मक वाटत होतं…. असं करता करता शेवटची खोली आली…. खोलीला बाहेरून एक कुलूप… मोहिते म्हणाले आमचा सर्व ऐवज सर्व पैसा अडका याच खोलीत आहे…. या सर्वाच्या हिशोबाचे काम मला देणार आहे…. त्यानी खिशातून एक मोठं पदक असलेली सोन्याची चेन मला घालायला दिली…. त्यांना जर माझं काम आवडलं तर मला एक घर पण बांधून देणार होते…. एकूण एक काय माझ्या साधेपणावर त्यांचा पूर्ण विश्वास बसला होता…. आम्ही परत आलो…. त्यांनी मला झोपायची खोली दाखवली…. आणि ते त्यांच्या झोपायच्या खोलीत निघून गेले…. माझा सगळ्या गोष्टींचा विचार चालू होता…. डोळ्यासमोर तो दरवाजा आणि त्याच्या पाठीमागची अमाप संपत्ती दिसत होती…. माझ्या डोळ्यात घातलेली चेनच जवळजवळ सहा ते सात तोळ्याची होती…. माझ्या डोक्यात विचार चालू झाले त्या दरवाज्याच्या पाठीमागे किती सोन असेल किती पैसा असेल याचा…. रात्री निजानिज झाली की मी त्या खोलीत जाणार होतो… किती संपत्ती आहे याचा अंदाज घेणार होतो… रात्र झाली…. मी हळूच उठून मोहित्यांच्या खोली जवळ गेलो…. कानोसा घेतला… ते झोपले होते…. आवाज न करता चोर पावलाने त्या खोल्यातून चालू लागलो..,.. त्या शेवटच्या दारापाशी आलो …. कुलूप तकलादुच होतं… पण दार भक्कम होते… हळूच दार उघडून आत गेलो…. आत फक्त अंधार होता…. तसाच पुढे चालू लागलो…. पाठीमागून दार लावल्याचा आवाज आला,.. काहीच समजलं नाही….. मी पळत दाराजवळ जाऊ लागलो… दार बडवू लागलो…. भिंत चाचपडताना दिव्याचे बटण सापडलं…. बटण चालू केल…. पिवळा उजेड पडला….अचानक तिकडच्या कोपऱ्यात लक्ष गेलं…. मोहिते बाई तिथे उभ्या होत्या…. आणि आत्ता लक्षात आलं की मला मोहिते बाईंच्या बद्दल काय खटकलं होत.. त्यांना पायच नव्हते… त्या अजूनही नकारार्थी मान हलवत होत्या….. “ तू इथं येऊन खूप मोठी चूक केली आहेस…. पण आता काही उपयोग नाही…. हा मोहिते पैशासाठी अतिशय हापापलेला माणूस आहे…अमाप पैसा संपत्ती आणि तारुण्य मिळवण्यासाठी त्याने सैतानाला ह्या खोलीत आणून ठेवले आहे…. . दरवर्षी सैतानाला एक नरबळी देतो… आणि सैतान त्याच्यावर खुश होऊन त्याला हवे ते देतो… एक वर्ष त्याला नरबळी देण्यासाठी कोणीच मिळाले नाही…. म्हणून त्यांनी माझा बळी दिला…. आज त्याला बळीसाठी कोणीच मिळत नव्हते म्हणूनच तो चिंतेत होता….आणि तू त्यांना भेटलास….त्यांनी ही खोली तुला मुद्दाम दाखवली…. तुझ्या गळ्यात असणारी सोन्याची चेन त्यांनी तुला मुद्दाम दिली… जेणेकरून तुला अधिक हाव सुटवी आणि तू ह्या खोलीत यावं…. पण आता काही उपयोग नाही मोहित्यांनी बाहेरून दार बंद करून घेतले आहे….” अचानक मानेजवळ कसलेसे गरम श्वास जाणवू लागले…. तो सैतान….ते हिडीस रूप नक्की काय आहे हे समजायच्या आधीच त्यांनी माझ्यावर झडप घडली होती

ही नोकरीं मला चांगलीच महागात पडली….

--------------------------------------------

मृत्युचा पाठलाग

d4donkadon@gmail.com (Unknown) — Mon, 29 Sep 2025 00:49:00 -0700

मृत्युचा पाठलाग

(भाग १ – अमावस्येची रात्र)

मुसळधार पावसाने रात्र गडद केली होती. आकाशात काळे ढग गर्जत होते. कधी विजा चमकत होत्या आणि त्या क्षणभरासाठी रस्त्याला उजळवून पुन्हा काळोख फेकून देत होत्या. गाडी घाटाच्या वळणावरून हळूहळू पुढे सरकत होती. आत सहा मित्र – प्रत्येकाच्या चेहऱ्यावर वेगळ्या भावना.

महेश – सगळ्यात शांत. आयटी इंजिनियर म्हणून तो थोडा तर्कशुद्ध विचार करणारा, पण डोळ्यांत नेहमी एक वेगळं गांभीर्य असायचं. त्याने स्टेअरिंग घट्ट पकडलं होतं. बाहेरच्या अंधाराकडे एकटक पाहत तो गाडी चालवत होता.
सुमित – शिक्षक. बोलण्यात नेहमी शहाणपण, पण भीती पटकन दाखवायचा. पावसाचा गडगडाट ऐकूनच त्याच्या चेहऱ्यावर घामाचे थेंब आलेले.
अनिकेत – बीकॉम झालेला, पण नेहमी हसतखेळत. प्रत्येक गंभीर प्रसंगी एखादा विनोद करून वातावरण हलकं करण्याचा प्रयत्न करणारा. तो मागच्या सीटवर बसून चिप्स खात होता.
विनय – एमबीए, आत्मविश्वासाचा सागर. "माझ्या मॅनेजमेंट स्किल्सने काहीही हाताळू शकतो" असं नेहमी म्हणणारा. पण थोडासा अहंकारी.
गणेश – सरकारी नोकरीत. नियम, शिस्त याला महत्त्व देणारा. स्वतःवर विश्वास असणारा.
नितीन – सरकारी नोकरीचाच अजून एक माणूस. थोडा हट्टी, पण मित्रांसाठी काहीही करायला तयार.

गाडीच्या आत मित्रांच्या बोलण्याने कधी हशा होत होता, तर कधी पावसाच्या गडगडाटाने वातावरण गंभीर होत होतं.

"अरे महेश, आपण खरंच बरोबर चाललोय ना?" सुमितने खिडकीबाहेर पाहत विचारलं.
महेशने जीपीएसकडे पाहिलं. "हो रे, पुढे गाव आहे असं दाखवतंय. काळजी करू नकोस."
"काळजी नाही कशी करू? हा पाऊस, हा अंधार... मनात काहीतरी विचित्र वाटतंय," सुमितने आवाज खाली केला.
अनिकेत लगेच मध्ये पडला, "अरे गुरू, तू तर सतत भूतकथा सांगतोस वर्गात, आता खरोखर भूत दिसलं तर?" आणि तो मोठ्याने हसला.
सगळे थोडावेळ हसले, पण लगेच बाहेरचा गडगडाट कानावर पडला आणि हास्य थांबलं.

विनय खिडकीतून बाहेर बघत म्हणाला, "हे सगळं वातावरणच असं आहे. पाऊस आहे म्हणून आपण घाबरतोय. भूतं-वुतं काही नसतात."
गणेशही मान डोलावली. "हो, मला कधीच विश्वास बसत नाही. मी सरकारी कर्मचारी आहे, मी फक्त तथ्यांवर विश्वास ठेवतो."
नितीन हसत म्हणाला, "अरे गण्या, भूतांना काय फरक पडतो तुझ्या नोकरीला? ते सरकारच्या यादीत नाहीत."

थोडा वेळ गाडी शांत गेली. बाहेर काळोख वाढत गेला. धुके इतकं दाटलं की रस्ता दिसेना. महेशने वेग कमी केला. इंजिन गुरगुरू लागलं. फ्युएल इंडिकेटर लाल झोनमध्ये आला.

"साला, पेट्रोल संपत आलंय," महेश कुजबुजला.
"काय?" विनय जोरात ओरडला. "अरे आधी सांगायला नको होतं का? कुठे पेट्रोल पंप दिसतोय?"
"या डोंगरात कुठला पंप?" अनिकेतने हसत म्हटलं, "चल, आता भूतं पेट्रोल आणायला जातील आपल्यासाठी."
"बस्स! जास्त बोलू नकोस," सुमित चिडून म्हणाला.

गाडीने आणखी दोन वळणं घेतली आणि अचानक झाडांच्या आडून काही धूसर दिसलं. पावसाच्या पडद्यामधून एक गाव.
गाव म्हणजे – तुटलेल्या घरांचे ढीग, पडकी वाडे, शून्यात बघणाऱ्या खिडक्या. कुठेच दिवा नाही. कुठेही माणूस दिसत नाही. सगळं काही मृतप्राय.

गाडी गावाच्या चौकात थांबली. चौकाच्या मध्यभागी एक जुनं मंदिर. छप्पर अर्धवट कोसळलेलं, मूर्तीवर शेवाळ आणि वेलींनी कब्जा घेतलेला.
पाऊस चौकात पाण्याचे डबके करीत होता.

"हेच ते गाव बहुतेक," महेश म्हणाला.
"इथे काहीतरी बरोबर नाही," सुमितच्या आवाजात भीती स्पष्ट होती.
"अरे बाबा, पाऊस आटला की निघू. तात्पुरता आसरा शोधूया," गणेशने ठामपणे सांगितलं.
सर्वांनी मान्य केलं.

तेवढ्यात थंड वाऱ्याची एक जोरदार झुळूक आली. अंगावर शहारे आले. पावसाच्या आवाजात मिसळून एक मंद हास्य कानावर आलं – स्त्रीचा हास्य.
सर्वांनी एकदम एकमेकांकडे पाहिलं.

"कुणी ऐकलंत का?" नितीन घाबरून म्हणाला.
"हो... कोणीतरी हसतंय..." सुमितच्या आवाजात थरथर होती.
"कसलं हसणं? तुझा भ्रम असेल," विनयने दुर्लक्ष करत म्हटलं.
पण अनिकेत थरथरत म्हणाला, "नाही रे... खरंच ऐकलं मी. आणि तो आवाज... अगदी जवळून आला."

मित्रांनी डोळे वाड्याकडे लावले. जुन्या वाड्याच्या खिडकीत एक पांढरी सावली हलताना दिसली.

त्युचा पाठलाग
भाग २ – सावल्यांचा वाडा

गाडी चौकात थांबलेली. बाहेर अजूनही मुसळधार पाऊस कोसळत होता. वाऱ्याच्या झुळुका कधी जोरात, कधी हलक्या, पण प्रत्येकवेळी काटा आणणाऱ्या. आणि चौकाच्या टोकाला दिसत होता तो जुना वाडा – खिडकीत दिसलेली पांढरी सावली.

सहा मित्रांनी एकमेकांकडे गोंधळून पाहिलं.

भीतीचा पहिला ठसा

“मी तर सांगतोय… इथे काहीतरी आहे,” सुमितचा आवाज थरथरत होता.
“कसलं काय… हा पाऊस, हे धुके… आणि आपलं थकलंलेलं मन. म्हणून भास होतोय,” गणेश अजूनही तर्कशुद्ध राहायचा प्रयत्न करत होता.
“गण्या, पण भास सगळ्यांना एकदम कसा दिसतो? खिडकीतली ती पांढरी सावली फक्त मलाच दिसली असं नाही,” अनिकेतने घाबरत कुजबुजलं.
विनय डोकं हलवत म्हणाला, “शांत बसा रे सगळे! महेश, गाडी वळव. दुसऱ्या रस्त्याने जाऊया.”

महेशने पेट्रोलचा इंडिकेटर दाखवला – लाल.
“आता गाडी जास्त लांब नेणं धोक्याचं आहे. इथेच आसरा शोधू, नाहीतर पावसातच रस्त्यात अडकू.”

सगळ्यांनी नाईलाजाने मान्य केलं.

वाड्याकडे पावलं

पावसात ओलेचिंब झालेले ते सहा मित्र, वाड्याकडे चालू लागले. प्रत्येक पावलागणिक चिखलात पाय रुतत होता. वाऱ्याच्या झुळुकींनी झाडांच्या फांद्या एकमेकांवर आपटून भयानक आवाज काढत होत्या.

अनिकेत हळू आवाजात बोलला,
“अरे… हे अगदी तुझ्या क्लासमधल्या भुतांच्या गोष्टींसारखं वाटतंय सुम्या. पण आता हसू येत नाहीये.”
सुमितने डोळे वाड्याकडे खिळवले, “कारण आता गोष्ट खरी आहे.”

त्यांनी वाड्याचं दार ढकललं.
दार कुरकुरत उघडलं. आत काळोख पसरलेला.

वाड्यातील अंधार

आत शिरताच थंड वाऱ्याची झुळूक अंगावर आली. जणू शेकडो वर्षं बंद असलेल्या वाड्याने अचानक श्वास घेतला होता. भिंतींवर शैवाळ, जमिनीवर कोळ्यांची जाळी. कुठे कुठे जुनी चित्रं भिंतींवर लटकलेली.

गणेशने टॉर्च लावली. प्रकाशाच्या झोताने धुळीच्या कणांना उडवलं.
“पहा… ही जागा फार जुनी आहे. पण आपल्याला रात्र काढायला तरी आसरा मिळाला.”

“रात्र काढायची? अरे बावळटा, मला इथं एक मिनिटही थांबायचं नाही,” नितीन चिडून म्हणाला.

तेवढ्यात वरच्या मजल्यावरून ठक…ठक…ठक… पावलांचा आवाज आला.
सगळे थबकले.

“वर कोणी आहे का?” विनयने जोरात विचारलं.
उत्तर नाही.

पहिलं प्रकट होणं

महेशने हिम्मत दाखवून जिन्याकडे टॉर्च टाकला.
वरच्या रेलिंगजवळ ती उभी होती – पांढऱ्या झग्यातली स्त्री. तिचे केस ओलेसर, डोळे लालसर, चेहऱ्यावर हास्य आणि हातात पेटलेला कंदील.

ती खाली बघून हसत होती.
हास्य – जे ऐकताच अंगावर शहारे उठले.

“देवा… ती खरी आहे…” सुमित जवळजवळ किंचाळलाच.

ती सावली अचानक हवेत विरघळली.

“चला, पळूया इथून!” अनिकेत ओरडला.
“पळायचं कुठं? बाहेर मुसळधार पाऊस आहे आणि गाडीत पेट्रोल नाही. थांबून परिस्थिती समजून घेणं हाच उपाय आहे,” महेशने कणखर आवाजात सांगितलं.

वाड्यातलं मंदिर

वाड्याच्या मागच्या खोलीत ते गेले. तिथं एक छोटं मंदिर होतं. भग्न झालेलं, पण देवळाचा आकार ओळखता येत होता. मूर्तीवर धूळ, शेवाळं. पण त्या क्षणी महेशच्या मनात गुरुमाऊलींचं नाव आलं.

त्याने ओठांतून मंद स्वरात उच्चारलं,
“ॐ श्री गुरुमाऊली नमः…”

त्या मंत्रोच्चाराने हवेत काहीतरी बदललं. जणू खोलीतील अंधार थोडा मागे सरकला.
बाकीचे मित्र स्तब्ध होऊन बघत राहिले.

विनय कुजबुजला, “महेश… हे काय म्हणतोस?”
महेश गंभीरपणे म्हणाला, “ही फक्त भुतांची जागा नाही. इथे काही शक्ती आहे… आणि आपल्याला वाचवायला गुरुमाऊलींचेच नाव उपयोगी पडेल.”

पहिला हल्ला

तेवढ्यात खिडकी आपोआप धाडकन बंद झाली.
सगळ्या दिव्यांचा प्रकाश एकदम विझला.
फक्त महेशाच्या ओठांवरचा मंत्र ऐकू येत होता.

आणि अचानक – त्या स्त्रीचा आकृतीभास पुन्हा समोर उभा राहिला.
यावेळी तिच्या डोळ्यांतून रक्त गळत होतं. तिने हात वर करून ओरडलं,
“इथून कुणीही जिवंत जाणार नाही!”

वाऱ्याच्या झोतासह धुळीचा वादळात सगळे मित्र मागे फेकले गेले.

सुमित किंचाळला, “महेश, थांबू नकोस! मंत्र म्हणत राहा!”

महेश जोरजोरात म्हणू लागला.
भुतांचा हल्ला जणू तीव्र होत होता – वस्तू हवेत उडायला लागल्या, भिंतींवर रक्ताचे ठसे उमटू लागले.

थोडक्यात सुटका

अचानक महेशाच्या मोबाईलचा स्क्रीन चमकला.
नेटवर्क नसतानाही एक WhatsApp मेसेज दिसला – “घाबरू नकोस, मी आहे. मंत्र म्हणत राहा.”
खाली सही होती – गुरुमाऊली.

महेशाने डोळे मिटून अधिक जोरात मंत्रोच्चार केले.
त्याक्षणी ती स्त्री किंचाळली आणि धुक्यासारखी नाहीशी झाली.
सगळं शांत झालं.

मित्र थकून जमिनीवर बसले.
सगळ्यांच्या डोळ्यांत एकच प्रश्न – “हे अजून किती काळ चालणार आहे?”

लहान माझी बाहुली...

d4donkadon@gmail.com (Unknown) — Mon, 29 Sep 2025 00:47:00 -0700

लहान माझी बाहुली...

आज चिंगीचा वाढदिवस किती मस्त झाला ना राहुल! बोलावलेले सर्व पाहुणे येऊन गेले.

हो ना मधू . मुख्य म्हणजे चिंगी देखील कंटाळली किंवा रडली वगैरे नाही एवढी माणसं बघून..

अरे राहुल आता ती पाच वर्षाची झाली... तीला देखील आता ह्या गोष्टी आवडू लागल्यात.

चिंगी आता सर्व गिफ्ट्स उघडून बसायचं नाही हं... राहुल उगाच दटावत होता. खरं तर कोणी काय काय प्रेझेंट आणली आहेत ह्याची त्याला सुद्धा उत्सुकता होती.

चिंगी एकेक कव्हर उघडून बाजूला ठेवत होती. किती डॉल्स, टेडी आलेले.. पण ती कशालाच हात लावत नव्हती... सर्वात खाली तीला ती बाहुली मिळाली. तसं पाहायला गेलं तर त्या बाहुलीत विशेष असं काहीच नव्हतं. खरं सांगायचं तर ती बाहुली नवीन वाटतच नव्हती. अंगावरचा फ्रॉक विटलेला, चेहऱ्यावर एखादा डाग, केसांच्या जटा. पण वाढदिवसाला कोण का देईल अशी जुनी बाहुली?

मधू ही बाहुली चिंगीची तर नाही वाटत.. कोण घेऊन आलं असेल? आपल्याकडे काम करणाऱ्या शांताबाईंनी दिली आहे का?

राहुल काही काय बोलतोय? शांताबाईंची परिस्थिती नसली तरी त्या जुनी बाहुली देतील का! त्यांनी माझ्या पुढ्यात चिंगीच्या हातावर शंभर रुपये ठेवले, मी त्यांना बोलले देखील की तुम्ही आजपासूनच आमच्याकडे कामाला आलेला आहात त्यामुळे काही नाही दिलं तरी चालेल. मधू नवऱ्याला सांगत होती.

पण ही एवढी जुनी बाहुली आली कुठून? चिंगी कोणी दिली तुला ही बाहुली? राहुल लेकीला विचारत होता. वास्तविक चिंगी ह्या प्रश्नाचं उत्तर देऊ नाही शकणार खात्री होतीच राहुल आणि मधूला. त्याप्रमाणे चिंगीने साफ दुर्लक्ष केलं त्यांच्याकडे आणि ती त्या बाहुलीसोबत खेळत बसली.

झोपायला जाताना सुद्धा चिंगी बाहुलीला सोबत घेऊन गेली.

नेहमीप्रमाणे सकाळी मधू उठवायला आली चिंगीला. चिंगी बाळ उठ बरं. शाळेला जायचं ना नवा नवा फ्रॉक घालून. शाळेत फ्रेंड्सना चॉकलेट वाटायची.. मग सगळे तुला परत विश करणार... हैप्पी बर्थडे चिंगी...

चला चला पटापट ब्रश करा.. मधू चिंगीला लाडीगोडी लावून उठवत होती. एरवी फ्रेश दिसणारा तीचा चेहरा ओढलेला दिसत होता. काल दमलं माझं बाळ अशी मधूने स्वतःची समजूत घालून घेतली.

चिंगीला बेडवरून उतरूच नये असं वाटत होतं. झोपून राहावंसं वाटत होतं. पण शाळेत चॉकलेट वाटायची, हैप्पी बर्थडे साजरा करायची ओढ जास्त होती... कसं बसं ब्रश करून ती टेबलवर बसली. ती बाहुली चिंगीसोबत होतीच.. मम्माने बोर्नविटा रेडी ठेवला होता. जेमतेम अर्धा ग्लास पिऊन झाला की बास म्हणणारी चिंगी कुठलेही आढेवेढे न घेता एका घोटात बोर्नविटा संपवून मोकळी झाली. मम्मा अजून पाहिजे म्हणत तीने ग्लास टेबलवर आपटला.

माझं बाळ शहाणं झालं म्हणत मधूने अजून एक ग्लास बोर्नविटा दिला.

सहा वर्षांची रत्ना आपल्या घरी एकटीच खेळत होती. तीचा बाप कामावर गेला होता. तीची आई सुद्धा लोकांकडे घरकाम करायला जाते. तेवढाच फाटक्या संसाराला आधार. लहानग्या पोरीला शेजार्यांच्या भरवशावर ठेवून जायला धीर होत नाही. पण दुसरा कुठला पर्याय सुद्धा नसतो.

नवीन कुणाकडे गेल्यावर असं हावरटासारखं दुध प्यायला मागायचं नसतं अजून. बाहुलीचं तोंड आपल्या फ्रॉकला पुसत रत्ना बोलत होती.

अंघोळ वगैरे आटपून चिंगी शाळेसाठी रेडी झाली खरी. पण तीचा चेहरा मलूल दिसत होता. चिंगी बरं वाटत नाही का तुला? काही होतं आहे का? पोट दुखतंय का? हवं तर नको जाऊस शाळेत. आपण डॉक्टर आंटीकडे जाऊ. मधूला काळजी वाटत होती.

नको मम्मा चल जाऊ शाळेला. चिंगीला आज शाळा बुडवून बर्थडे सेलिब्रेशन मिस करायचं नव्हतं.

चिंगीला शाळेत सोडून मधू घरी आली. घरभर नुसता पसारा होता चिंगीच्या खेळण्यांचा. मधूसाठी ही रोजच्या सवयीची गोष्ट होती. सगळी खेळणी खोक्यात भरून ठेवताना ती जुनी बाहुली सुद्धा हाताला आली. पण का कुणास ठाऊक मधूला त्या बाहुलीला हात लावावसंच वाटत नव्हतं. तीने त्या बाहुलीला एका कोपऱ्यात ठेऊन दिलं आणि ती तीच्या कामाला लागली.

आज मधूला घरात उत्साहच जाणवत नव्हता. कदाचित कालचा थकवा असेल म्हणून तीने दुर्लक्ष केलं. टीव्हीवर डेली सोप बघत एकीकडे ती कामं करत होती.

थोडया वेळाने आपलं आटपून ती चिंगीला आणायला शाळेत गेली. तीला वाटलेलं आपल्याला पाहून नेहमीसारखं चिंगी धावत धावत येईल. शाळेत चॉकलेट वाटली ते सांगेल. पण चिंगी खूप थकलेली दिसत होती. घरी आल्याआल्या ती झोपून गेली. झोपेतच मधूने तीचे कपडे बदलले.

झोपून उठल्यावर ममा भूक लागली म्हणत ती रडू लागली. मधूने तीला पोळी भाजी भरवली. एरवी तीच्या मागे लागून तीला एकेक घास भरवावा लागतो. पण आज तीने अजून एक जास्तीची पोळी संपवली. मधूला थोडं वेगळं जाणवत होतं पण नेमकं काय ते कळत नव्हतं. मुलगी पोटभर जेवली ह्या आनंदात तीने चिंगीचं तोंड पुसलं. पण त्याचवेळी त्या अभद्र बाहुलीच्या तोंडाला लागलेलं उष्टं तीच्या नजरेतून सुटलं नाही.

पोटभर जेवण झालेलं आहे. त्यामुळे शहाण्या बाळासारखं पटकन झोपा बरं आता. रत्ना आपल्या बाहुलीला सांगत होती. थोड्याच वेळात रत्ना बाहुलीला कुशीत घेऊन जमिनीवरच आडवी झाली.

पुढील दोन दिवस मधूला वेगळाच अनुभव येत होता, भूक लागली म्हणून चिंगी आपण होऊन खात पीत होती, ते सुद्धा नेहमीपेक्षा जास्तच. पण टवटवीत दिसण्याऐवजी ती अधिकच मलूल दिसत होती.

त्या दिवशी चिंगी शाळेतून घरी आली. आणि आल्या आल्या चक्कर येऊन पडली. सुदैवाने राहुल घरीच होता त्यामुळे मधू आणि राहुल चिंगीला घेऊन फॅमिली डॉक्टरकडे घेऊन आले.

व्यवस्थित जेवत नाही का चिंगी? किती अशक्त दिसते आहे! डॉक्टरनी राहुलला विचारलं. राहुलने मधूकडे बघितलं.

डॉक्टर खरं तर असं बोलणं योग्य नाही, पण गेले काही दिवस ती रोजच्यापेक्षा जास्त जेवते आहे. मधू बोलली.

मग तीला उलट्या, जुलाब वगैरे काही त्रास होतो आहे का? डॉक्टर चिंगीबद्दल जाणून घेत होते.

नाही हॊ डॉक्टर असलं काहीच होत नाही आहे तीला. व्यवस्थित खाते पिते तरी मलूल झाल्यासारखी का दिसते आहे तेच कळत नाही आहे. बोलता बोलता मधूचा कंठ दाटून आला. राहुलने तीला जवळ घेऊन थोपटलं.

डॉक्टरांनी चिंगीला सलाईनमधून एक इंजेक्शन दिलं. काही औषधं लिहून दिली आणि दोन दिवसांनी परत भेटायला बोलावलं.

घरी आल्यावर चिंगी बाहुलीला जवळ घेऊन बसली व भूक लागली म्हणू लागली. मधूने तीला डाळ तांदुळाची खिचडी आणि टोमॅटो सार भरवलं. नेहमीपेक्षा जास्त जेवण भरवून झाल्यावर मधूने तीला ब्रश करून दिलं, औषधं दिली आणि झोपायला बेडरूममध्ये घेऊन आली. ती बाहुली होतीच चिंगीसोबत. मधूने चिंगीला झोपवल्यावर त्या बाहुलीला जरा रागातच बाजूला टाकलं. पण बाहुलीच्या तोंडाला लागलेलं टोमॅटो सार पाहून मधूच्या काळजात चर्र झालं.

आहह त्या टोमॅटोचं सार किती तिखट लागत होतं. थांब साखर देते हं तुला. रत्ना बाहुलीला समजावत होती. दोन चमचे साखर खाल्यावर रत्नाला बरं वाटलं. सांडलीस ना साखर! आई घरी आल्यावर तुला ओरडणार. जमिनीवर पडलेली साखर उचलताना रत्ना आपल्या बाहुलीला दटावत होती.

दिवसेंदिवस चिंगी अशक्त दिसू लागली होती. डॉक्टर बदलून बघितले पण चिंगीची तब्येत खालावतच होती. कणाकणाने पोटची पोर झीजतांना बघून मधू आणि राहुलच्या काळजाचं पाणी होत होतं. अखेर खंगून खंगून एक दिवस चिंगीने प्राण सोडले.

बाईसाहेब मी आजपासून कामावर येणार नाही. मधू आपल्या लेकीचे दिवसवार जड अंत:करणाने करत होती आणि अशा वेळी शांताबाई अचानक काम सोडून निघून आल्या.

शांताबाईंच्या पाठोपाठ ती अभद्र बाहुली घरातून गायब झाल्याचं मात्र राहुल किंवा मधू कुणाच्याच लक्षात आलं नाही.

शांताबाई घरी आल्या. घरात रत्ना एकटीच खेळत होती. आईला आलेलं पाहून रत्ना धावत येऊन बिलगली. शांताबाईंनी सोबत आणलेली ती बाहुली बाजूला ठेवून दिली. चिंगीच्या घरी राहायला गेल्यापासून ती बाहुली चांगली धष्टपुष्ट दिसू लागली होती.

आई आज बासुंदी मस्त होती. उद्या काय असेल खायला? रत्नाने निरागसपणे विचारलं.

आता काही दिवस तुला घरातलंच जेवावं लागेल रत्ना. चिंगीचं आज तेरावं होतं म्हणून तीच्या आवडीची बासुंदी पुरी बनवली होती. नवीन काम मिळायला दोन तीन दिवस तर लागतीलच ना! शांताबाई जड मनाने बोलत होत्या.

बरं आई चालेल... रत्ना समंजसपणे हॊ बोलली. पण आता काही दिवस आपल्या पोरीला आपण चांगलं चुंगलं खाऊ घालू शकत नाही म्हणून शांताबाईंच्या मनाला रुखरुख लागून राहिली.

पुढल्याच आठवड्यात शांताबाईंना बाजारात शर्मा आंटी भेटल्या. त्यांचा मुलगा फॉरेनवरून आपल्या बायकोला आणि दोन वर्षाच्या हरजीतला घेऊन पहाटे येणार होता त्यामुळे घरकामात मदत करायला येण्यासाठी आंटीनी शांताबाईंना गळ घातली.

दुसऱ्या दिवशी शांताबाई शर्मा आंटीच्या घरी रुजू झाल्या. घरभर हरजीतच्या खेळण्यांचा नुसता पसारा होता. शांताबाईंनी सोबत आणलेली बाहुली त्या खेळण्यात ठेवलेली कुणाला समजलं सुद्धा नाही.

आता पुढील काही दिवस रत्नाच्या खाण्यापिण्याची ददात मिटली ह्या आनंदात शांताबाईंनी घरकामाला सुरुवात केली.

समाप्त

राजेंद्र भट

©®

११ सप्टेंबर २०२५

Navin Bhaykatha Marathi

d4donkadon@gmail.com (Unknown) — Thu, 18 Sep 2025 03:36:00 -0700

मी सायली कुलकर्णी.. परत नवीन भयकथा….

( कथेत काही चुका असतील किंवा सुधारणा करायच्या असतील तर अवश्य सांगा…. )

#वर्षश्राद्ध

घरात सणवार असो किंवा कुणाच वर्षश्राद्ध मला बाहेरून आणलेला स्वयंपाक अजिबात आवडत नाही…. घरात पंगती बसायला हव्यात… ताटात सुग्रास…. भरपूर अन्नपदार्थांची रेलचेल हवी.. नुसतेच भरपूर अन्नपदार्थ असून उपयोग नाहीत ते चवीला आणि दिसायला सुद्धा सुंदर असायला हवेत…कस तरी करायचं म्हणून उरका नको…. भात मऊ लुसलुशीत पण मोकळा हवा…. वरण व्यवस्थित शिजलेल असाव… नुसती डाळ डाळ नको…. मसाले भाताचा दरवळ पूर्ण घरभर पसरला पाहिजे…. आमटीला चांगली लसणाची आणि कडीपत्याची चरचरीत फोडणी पाहिजे… जी कुठली भाजी केली आहे ती व्यवस्थित शिजली पाहिजे… कोशिंबीर खमंग असायला पाहिजे…. चटणीत मिरचीचा ठसका असायलाच पाहिजे…. चपाती

(पोळी ) ला चांगले पदर सुटले पाहिजेत…चपाती टम्म फुगली पाहिजे…..जो काही गोडाचा पदार्थ केला आहे तो व्यवस्थित गोड झालाच पाहिजे…. म्हणजे जेवायला आलेल्या व्यक्तीने मनापासून जेवणाचे कौतुक केले पाहिजे… आणि आलेला अतिथी मनसोक्त पोटभर जेवला पाहिजे…. काही जणांना वाटेल हे अतिशयोक्ती…. पण माझा हा हट्टच आहे…. आता काहीजण म्हणजे कोण सांगू का आमच्या सुनबाई… अजिबात कामांचा उरक नाही…. हाताला अजिबात चव नाही… कसं काय माझा मुलगा तिच्या हातचं जेवतो देवाला माहित….. बिचाऱ्याच्या पोटाचे हाल होत असणार हे नक्की ….तरी बरं ते दोघे तिकडे शहरात राहतात…नाही तर आम्हाला पण तिच्या हाताचं खायला लागलं असत…. बेचव अन्न…..सून आणि मुलगा सणासुदीला किंवा वर्षश्राद्धासाठी म्हणूनच गावाकडे येतात…. पण मला मात्र अन्नपूर्णा प्रसन्न हो …. माझ्या हाताला एवढी सुंदर चव आहे की मी जर हॉटेल काढल असत ना तर मी बक्कळ पैसा कमावला असता…. आमच्या सुनबाई इकडे आल्या की मला फक्त वरवरची तयारी करून देणार… फोडण्या घालायच काम नेहमीप्रमाणे माझ्या कडेच … जरा माझ्या सारखा स्वयंपाक करायला शिक म्हंटल की लगेच कारण द्यायला चालू…. जरा म्हणून शिकायची हौस नाही… पण आता मला स्वयंपाक करणं जरा अवघड जातंय… रोज आमचे हेच जेवण करतात…. त्यात आज वर्ष श्राद्ध… सगळे पाहुणे आहेत आज जेवायला… जास्त माणसं सांगितली नाहीत….. आणि मला बाहेर आचाराच्या हातचं जेवण अजिबात आवडत नाही…. आता सगळ्यांना सुनबाईच्या हातच खायला लागते का काय,.... आल्यात बघा महाराणी स्वयंपाक घरात…. सकाळ चे 6 वाजलेत… सगळा स्वयंपाक करायचा आहे…. मी कोपऱ्यात उभी आहे माझं बारीक लक्ष आहे तिच्यावर…. सगळी कच्ची तयारी करून घेऊ दे…. फोडणी द्यायच्या वेळी तिला धरते ( पछाडते )..... नेहमीप्रमाणे फोडणी मीच देणार आहे.,... आलेल्या पाहुण्यांनी पोटभर जेवायला नको का….. सांगायचं राहिलं तुम्हाला आज माझच वर्षश्राद्ध आहे…. मला जाऊन आज बरोबर एक वर्ष पूर्ण झालं…. अजून मुक्ती नाही मिळाली मला…. ( आमचे हे पण वरवरची तयारी करतात आणि फोडणी द्यायच्या वेळी मी ह्यांना पछाडते…. फोडणी मात्र अजूनही मीच देते… )

--------------------------------------------

#राखी…

माणसाची परिस्थिती माणसाला काय काय करायला भाग पाडते ना… सुधा ची पण तशीच अवस्था होती….. घरी ती व तिची आई दोघीच … घरची परिस्थिती बेतास बात असल्यामुळे बिचारीला दवाखान्यात कामाला जावं लागायचं… दवाखान्यात कामाचा जास्त लोड न्हवता आणि पगार पण तसा बरा होता…. पण दवाखाना तिच्या घरा पासून जरा लांब होता …. दवाखान्याला वळसा घालून घरी जावं लागायचं…. घरा कडे नेणारे 2 रस्ते… रात्रीच्या वेळी दोन्ही रस्ते जरा सामसूम च…. आणि त्या रस्त्यावर वस्ती पण तुरळकच…. दवाखान्यातुन 7.30 वाजता निघाल की लांबच्या रस्त्याने घरी जायला 8.30 आणि दुसऱ्या रस्त्याने 8 पर्यंत पोहचता येत असे… पण लांबच्या रस्त्यावर गावातील गुंड प्रवृत्ती ची लोक टाईमपास करत बसायची… वस्तीतील लोक पण ह्या मुलांच्या हुल्लडबाजीला वैतागलेले…. पण त्यांच्या विरुद्ध कोण जाणार ….दारू पिऊन हुल्लड बाजी करत बसायची….लांबच्या रस्त्यावर गुंडाची भीती….. आणि जवळच्या रस्त्यावरून जाताना मनात अनामिक भीती साठायची…. सुधा 1-2 दा जवळच्या रस्त्याने गेली पण त्या रस्त्यावरून जाताना तीला खूप भीती वाटायची…. सुनसान रस्ता…लांब लांब अंतरावर असलेले दिवे…2 दिव्यांच्या मधले अंतर अंधारामय…. दुतर्फा झाडी… निरव शांतता…. मनात नेमके भूतांचे विषय यायचे आणि कधी एकदा आपल्या घरी जातो असं सुधाला वाटायचं… जेव्हा जेव्हा ती लांबच्या रस्त्याने जायची तेव्हा ती टपोरी मुले तिला छेडायची…. टॉन्ट मारायची… तिला बघून मुद्दाम मोठ्याने गाणी म्हण…. मुद्दाम वाटेत अडव… तिची चेष्टा कर… असं काहीस करायची…. एकदा तर हद्द झाली एका टपोरी मुलांन तिची ओढणी पकडली….तो मुलगा अंगचटीला येऊ लागला…. अंगात आहे नाही तेवढी ताकद लावून तिने त्याला ढकलले आणि ती तिकडून पळून आली…. त्या मुलांना माहिती होत ती आज ना उदया त्यांच्या तावडीत सापडणार…. त्या मुलांच्या भीतीने 3-4 दिवस कामावर पण गेली नाही…. पण असं घरी किती दिवस थांबणार??? कामावर तर जायलाच हवं…. शेवटी एक ठरल… त्या जिवंत माणसाच्या भूतांन पेक्षा तो सुनसान रोड बरा… आता रोज त्याच रस्त्यावरून यायच…. त्यादिवशी पासून किंवा त्या रस्त्याने यायच चालू केलं…गरीब परिस्थितीचे भूत हे खऱ्या भूतापेक्षा पण अतिशय भयानक असतं…. आज तिला त्या रोडवर अचानक एक मुलगा उभा दिसला…. रोडवरच्या लाईट पासून जरासा लांबच उभा होता… तिला आता भीती वाटू लागली…. आता आपलं काही खरं नाही… चेहरा घाबरा घुबरा झाला …..इतक्यात त्या मुलाने हाक मारली “ ताई कसलं टेन्शन नको घेऊस हा भाऊ आहे पाठीशी ”.... क्षणात चेहऱ्यावर सुंदर असे हास्य आले…. आपण पूर्ण सुरक्षित आहोत याची भावना झाली…. “ ताई कसली काळजी करू नकोस तुझं घर व्यवस्थित मी पाठीमागे आहे तुझ्या…. तुला सोबत देतो ”.... तिचा तो भाऊ खरच तिचा पाठीराखा झाला… ती तिच्या गल्लीत जास्त पर्यंत त्यानी तिला सोबत दिली… आता हे रोजच झालं होतं रोज तिचा हा मानलेला भाऊ तिला घरा पर्यंत सोबत देत होता …. त्या गाव गुंडाना समजलं सुधा दुसऱ्या रोड ने जाते… आज तिचा बाजार उठवायचा…. ठरल त्यांच…. प्रत्येक जण आधीच त्या रोड वर येऊन लपून बसला… ती त्या रोड वरून चालत आली की तिला घाबरवायच… आणि तिच्या वर **** करायचा…. आणि तिला मारून झाडीत फेकून द्यायचे…. प्रत्येक जण वेगवेगळ्या ठिकाणी लपून बसला… सुधा त्या रोड वरून आली…. अचानक त्या गावागुंडाच्या पैकी एक जण तिच्या पायाजवळ मरणासन्न अवस्थेत पडला… सुधा खूप घाबरली…. तिला आवाज आला “ ताई घाबरू नकोस मी आहे तुझ्यासोबत ”... सुधा निर्धास्त झाली फक्त आज तिला तिचा भाऊ कुठे दिसत नव्हता…. सुधा जशी जशी पुढे जात होती तसा तसा प्रत्येक गावगुंड तिच्या पायाशी मरणासन्न अवस्थेत येऊन पडत होता… ज्या मुलाने तिची ओढणी पकडली होती तो मुलगा तिच्या पायाशी आला “ दीदी माफ कर परत अशी चूक करणार नाही…” समोर तिला तिचा भाऊ दिसला…. आणि आता तिचं लक्ष तिच्या भावाच्या पायाकडे गेले… त्याला पायच नव्हते…. ते बघून सुधा खूप घाबरली…. तो म्हणाला “ ताई घाबरू नकोस मी तुला माझी बहीण मानतो…. खरं आहे मी जिवंत नाहीये…. याच रोड वरून मी जात असताना मला एका मुलीच्या ओरडण्याचा आवाज आला…. हीच सर्व मुलं तिच्यावर अतिप्रसंग करत होते करत…. मी कस बस त्या मुलीला पळून जायला मदत केली पण मी त्यांच्या तावडीत सापडलो…. मी एकटा होतो… त्यांनी माझे पाय मोडले माझा जीव घेतला आणि इकडेच झाडीत फेकून दिलं….,, पण समाधान होतं की त्या ताईची इज्जत मी वाचवली… बरेच दिवसा पासून यांचा बदला मला घ्यायचा होता…. तू अजिबात मला घाबरू नकोस….. मी कायम तुझ्या आणि तुझ्या सारख्या सर्व बहिणीच्या पाठीशी आहे…. ”

राखी न बांधता पण एक भाऊ त्याचं कर्तव्य चोखपणे बजावत होता….

समाजातील आया बहिणींचा आदर करणाऱ्या… त्यांची रक्षा करणाऱ्या…. अडिअडचणीत त्यांच्या पाठीशी भक्कम पणे उभ राहणाऱ्या सर्व भावांना मानाचा मुजरा….

--------------------------------------------

#लपाछपी….

लहानपण किती छान असतं ना… सर्वजण तुम्हाला सांभाळून घेतात तुमच्यावर प्रेम करतात….तुम्हाला चांगलं माणूस म्हणून घडवायच्या दृष्टीने प्रयत्न करतात… जिथे गरज आहे तिथे तुम्हाला ओरडतात देखील… जेणेकरून तुम्हाला मोठेपणी चूक किंवा बरोबर या गोष्टी समजाव्यात.. पण माझ्या बाबतीत मला कोणी ओरडलंच नाही…माझ्या सर्व चुका पदरात घेतल्या गेल्या… मला कोणी योग्य अयोग्य शिकवलंच नाही… माझी आई मी झाल्या नंतर थोडे दिवसात वारली… माझा बाप खूप श्रीमंत… त्यामुळे माझे नको एवढे लाड झाले… आमच्या घरी नाथा नावाचा एक नोकर होता… गिड्डा… जाड…. काळा…. दोन्ही हाताला 6-6 बोट असणारा…. अतिशय विक्षिप्त आणि खुनशी होता…. पण माझ्यावर अतिशय जीव होता… मला लाडाने “ मालकानू ” बोलायचा……(“मालकानू ”म्हणून हाक मारायचा ) आम्ही लहानपणी लपाछपी खेळायचो…. मी कुठे जरी लपलो तरी तो मला व्यवस्थित हुडकून काढायचा….

“मालकानू तुम्ही कुठं भी लपा…. मी शोधून काढणारच तुम्हास्नी ….” …. आणि तो खरंच मला शोधून काढायचाच…..मला समजायचं नाही त्याला माझ्या लपण्याच्या जागा कशा माहिती होतात….. एकदा लहानपणी माझ्या अंगावर एक कुत्रा धावून आला…. नशीब चांगल म्हणून वाचलो मी नाही तर तो मला चावलाच असता…नाथा ला समजल्यावर त्यानं तो कुत्रा हुडकून त्याला यमसदनी पाठवला….माझ्या सर्व चुका तो लपवून ठेवत असे… मला फार लहानपणापासूनच वाईट संगत लागल्या… मी खूप लहानपणापासूनच वाया गेलो…. जस कळत वय झालं तशी व्यसन चालू केली… दारू….गांजा…सिगरेट….मुली….. माझ्या सगळ्यात चुकांची…. बेताल वागण्याची….लपवाछपवी नाथा करत होता …. आमच्या अप्पाना माझं वागण खटकत होत… पण नाथा वेळ मारून नेत होता… एकदा मी गावातल्या एका मुलीची छेड काढली…. तिचा बाप आमच्या घरी येऊन आमच्या आप्पांना खूप वाईट बोलून गेला…. आप्पांनी मला दोन मुस्काटीत लावून दिल्या… नाथा रागाने धुमसत होता… त्याला अजिबात आवडलं नव्हतं आमच्या आप्पानी मला मारलेलं…. मला पण आमच्या आप्पांचा प्रचंड राग आला होता…. आमच्या घराच्या मागच्या बागेत बायोगॅस प्रकल्प होता…. मी रागाच्या घरात आमच्या आप्पांच्या अंगावर धावून गेले…. आणि पूर्ण ताकतीने त्यांच्या गळा आवळला…. मदतीला नाथा होताच…. आप्पांना आम्ही यमसदनी पाठवलं…… आप्पांच्या बॉडीचे छोटे छोटे तुकडे करून बायोगॅस च्या खड्ड्यात फेकून दिले….. आप्पा आणि मी माझ्या पुढील शिक्षणासाठी शहरात काकांकडे गेलो असं नाथांनी गावभर केले…. नाथा रोज न चुकता मला फोन करत होता….दिवस जात होते…. नाथानी लग्न केल….. नाथा आमचे घर सांभाळत होता…..आज बरेच वर्षांनी गावात परत आलो…. घराच्या मागे दुसरा बायोगॅस प्रकल्पासाठी खड्डा उकरून ठेवला होता…. विजा जोरदार होत होत्या…. मुसळधार पाऊस पडणार हे नक्कीच होतं…. मी मस्त दारू आणि चकणा घेऊन बसलो…. दारूची नशा व्यवस्थित चढत होती…. नाथाची बायको आमच्या घरी स्वयंपाक करायला आली होती… माझ्यातील सैतान जागा झाला…. मी तिच्यावर अतिप्रसंग करताना नाथाने पाहिले …. नाथा माझ्या अंगावर धावून यायच्या आधी मीच नाथाच्या अंगावर धावून गेलो त्याला जोरात मारू लागलो…. त्याच्या दोन्ही पायावर मी गोळी चालवली….. नाथाच्या बायकोने जवळ पडलेला चाकू स्वतःच्या पोटात खूपसून स्वतःची जीवन यात्रा संपवली…. स्वतःच्या बायकोवर अतिप्रसंग झालेला…आणि तीन स्वतः चा अखेर चा श्वास घेतलेला नाथाने पाहिले… तसाच घसरत घसरत बायको जवळ जाऊन….तो तिच्या प्रेताला कवटाळून रडू लागला…. माझ्या डोक्यात अजून सुद्धा दारूची नशा होतिच…. आता मला नाथाचा पण काटा काढायलाच हवा होता नाहीतर त्यांनी गावभर केलं असतं आणि मला जेलची हवा खायला लागली असती…. नाथाच्या डोळ्यात देखत मी नाथाच्या बायकोचे तुकडे केले…. ते बायोगॅस प्रकल्पात टाकून आलो…. नाथाला पण तसेच फरफटत मागच्या खड्ड्यात फेकून दिले…. “ मालकानु चांगलं नाही वागलासा तुम्ही… तुम्ही कुठे बी जाऊन लपा मी तुम्हाला शोधणारच…. ” त्याची टिवटिव जास्तच चालू होती… जवळचा एक मोठा दगड उचलला आणि त्याच्या डोक्यावर टाकला…. खड्यात सगळी कडे रक्ताचा चिखल झाला…. त्याच्या अंगावर माती टाकत होतो… खड्डा मुजवला एकदाचा…. जोरात पाऊस चालू झाला…. मी घरी येऊन बसलो.,.. आणखी दारू प्यायला बसलो…. माझ्याकडून नक्की काय झालं याचा विचार चालू होता…. कसं बाहेर पडायचं हे विचार करत होतो…. सरळ जाऊन झोपलो…. जेव्हा जाग आली तेव्हा तिन्हीसांज झाली होती ….अंगणातला लाईट चालू केला…. आता लक्षात आलं आपण दारू च्या नशेत नक्की काय केल…. खिडकीतून खालती खड्ड्याकडे पाहिलं…. पाऊस पडून गेल्यामुळे सगळीकडे चिखल चिखल झाला होता…. आणि खड्ड्यातली माती साईडला पडली होती… खड्डा रिकामा होता… चिखलात हाताचे ठसे उमटले होते….सहा बोट असलेले ठसे घराच्या आतल्या दिशेने येताना दिसत होते…. घरात नाथा आला होता…. आणि आवाज ऐकू आला….. मेलेल्या नाथाचा “मालकानू चांगलं नाही वागलासा तुम्ही…” ही… ही… ही… चिरक हसत म्हणत होता “मालकानू तुम्ही कुठं भी लपा…. मी शोधून काढणारच तुम्हास्नी ….” मी घाबरून लपून बसलोय…. पण आता तो खरंच मला शोधून काढणार….आमचा लपाछपी चा खेळ परत चालू झालाय…..

Written By - सायली कुलकर्णी

माझ्या लघु भयकथा…

d4donkadon@gmail.com (Unknown) — Thu, 28 Aug 2025 02:54:00 -0700

मी सायली कुलकर्णी…माझ्या लघु भयकथा…

#भावली…..

मी बायजाबाईचा किश्या…. आम्ही दूर… बाराबा वाडीच्या जंगलात राहतो…. मी आणि बायजा बाई आम्ही दोघेच राहतो…. बायोजबाई माय हाय माझी…. मी तिला बायजा बाईच म्हणतो…. बायजा बाईने मला ह्या वर्षी गावातल्या शाळेला धाडलं… मला जायचंच न्हवत…. मला जंगल लई आवडत…. मी दिवसभर नुसतं हुंदडत असतो… पण बायोजबाई ने मला पैक दिल.. मी गावातून दप्तर… पाटी…पेन्सिल आणली… मी स्वतः च शाळेत गेलो…. मास्तराना भेटलो…. मास्तर म्हणाले…. उद्या पासून ये… दुसऱ्या दिवशी शाळेत गेलो… माझ्या वर्गात 3-4 वांड पोर हाईत… मला चिडवत होती… मी तब्येतीन हडकुळा.. काळा…. माझे माने पर्यत चे केस…. त्यात माझा नाजूक… चिरका आवाज…. ती पोर मला खूप चिडवत होती… तसच गप्प बसून राहिलो… कारण बायजाला मला मोठं साहेब करायचं आहे… तिच्या साठी म्हणून सहन केल… पण हा प्रकार रोजच होऊ लागला… ती पोर मला रोजच त्रास देऊ लागली.. त्या दिवशी तर मला त्यानी साडी नेसवली… तसच रडत रडत बायांजाकडं आलो… मला तस बघून बायजाचे डोळे लाल झाले… बायजान डोळे बंद केले…. बायजा बसल्या जागी मंत्र म्हणतं घुमू लागली…बायजान डोळे उघडले…..बायजा माझ्याकडे बघून गूढ हसली… कसल्या तरी चिंध्या बनवून एक बाहुली तयार करून दिली… दुसऱ्या दिवशी ती भावली घेऊन मी शाळेत आलो… मी चिंचेच्या झाडाखाली एकटाच होतो….ती वांड पोर मला एकट बघून मला त्रास द्यायला माझ्यासमोर आली…. त्यांचा म्होरक्या माझ्या समोर येऊन उभा…. मला काही बोलणार इतक्यात मी शांतपणे बायजाने तयार करून दिलेली भावली समोर काढली…. त्या भावली च्या पायात सुईने जोरात टोचले… समोर त्या म्होरक्या च्या पायात जोरात कळ आली…. परत ती सुई त्या भावली च्या हातात टोचली… त्या म्होरक्या च्या हातात जोरात कळ आली… त्याला आणि त्याच्या साथीदारांना एकच सांगितलं परत जर मला नडला तर भावलीची मुंडीच मुरगळून टाकेन… ती पोर मला घाबरून पळून गेली…. बायजा झाडाच्या मागून हसत हसत बाहेर आली… बायजा मला म्हणाली… आता तुला जो नडल त्याला हलक्यात नाही सोडायचं… तुला कोण त्रास दिला तर सांग मी त्यांच्या भावल्या बनवून देते… आता मला शाळेत कोणच त्रास देत नाही… मला चिडवत भी नाहीत….. बायजा मला पण शिकवणार हाय भावली करायला….

--------------------------------------------

#टाळ्या….

वेळ काळ कधीच कुणावर सांगून येत नाही…. दुसऱ्यांच्या परिस्थितीवर कधीच हसू नये…. चार समजुतीच्या गोष्टी सांगायला… चांगले संस्कार करायला….माणुसकीने कसं राहायचं हे सांगायला…. माझ्याजवळ आईच न्हवती…. तोंडात चांदीचा चमचा घेऊन जन्माला आलो…. पण आईचं छत्र नव्हतं…. मी खरं तर भिकारीच होतो…. कारण आईच न्हवती माझ्याकड,....लहानपणापासून वडिलांना पैशाच्या जोरावर कायम दुसऱ्यांशी मस्तीने….मगरूरी ने वागताना पाहिलं… दुसऱ्यांच्या परिस्थितीची चेष्टा करताना पाहिलं…. माझ्यावर पण तसेच संस्कार झाले… मी कायम दुसऱ्याच्या परिस्थितीची …. रंग… रूप…. सगळ्याची खिल्ली उडवत आलो… आर्थिक स्थिती खूप चांगली असल्याने मी अतिशय लाडाकोडांनी वाढलो…. सगळं चांगलं चांगलं खाऊन ब्रँडेड कपडे घालून….जिम मध्ये जाऊन करसदार.. पिळदार शरीर बनवून… माझ्या चार फालतू मित्रांच्यात बसून गरीब लोकांच्या टवाळक्या करत होतो… दिसायला सुंदर….श्रीमंतीच तेज…. खिशात कायम पैसा… मुलीच काय मुलं पण माझ्याकडे वळून वळून बघायची… तेव्हा स्वतःबद्दल अतिशय प्राऊड फील व्हायचं…. त्यादिवशी त्या हॉटेलमध्ये बसून आमचा चार मित्रांचा दंगा चालू होता…. मला त्या सिग्नलवर तो तृतीयपंथी दिसला…. मला चिडवण्यासाठी नवीन सावज मिळालं होतं.,.. मग काय त्या दिवशी पासून त्यालाच टार्गेट केला…. रोज येता जाता त्याला चिडवत होतो…. तो बिचारा आधीच त्याच्या या शारीरिक, मानसिक आणि आर्थिक परिस्थिती ला बेजार झालेला होता …. बिचारा ट्रॅफिक मध्ये टाळ्या वाजवून लोकांकडून चार पैसे मिळत होता….हडकुळा…. काळा सावळा… बाई सारखा नाजूक आवाज असणारा…. मला त्याची चेष्टा करायला फार आवडत होतं…. त्या दिवशी तर मी कहरच केला…. डायरेक्ट त्याच्या साडीलाच हात घातला…. असं म्हणतात की तृतीयपंथीयांची हाय ( बद्दूवा ) घेऊ नये…. डोळ्यात राग आणून टाळ्या वाजवत त्यांनी मला बद्दूवा दिली की तुला पण लवकरच याच रोडवर टाळ्या वाजवत फिरायला लागेल….. मला प्रचंड राग आला मी त्याला जोरात धक्का दिला…. आणि तो पाठीमागून येणाऱ्या ट्रकच्या खाली आला.,... त्याचा विषय तिथेच संपला होता…. बापाने पोलिसांना भरपूर पैसा चारला आणि मला सही सलामत सोडवलं…. पण आता मला तो रोज दिसतो…. टाळ्या वाजवत माझ्या मागे मागे फिरतो…. त्याचात रक्तानं माखलेलं शरीर…. सुटलेली साडी…. विखुरलेले केस…. अशा भयानक अवतारात तो माझ्या मागे लागतो…. माझा पिच्छा करत त्याच रोडवर आणतो ज्या रोडवर तो टाळ्या वाजवून पैसे गोळा करत असायचा…. मला तो त्याच रोडवर टाळ्या वाजवून पैसे गोळा करायला लावतो…. माझ्यासारखा हँडसम…श्रीमंत… हट्टकट्टा मुलगा …. साडी नेसून टाळ्या वाजवत पैसे मागतो.,... मुलीच काय मुलं पण माझ्याकडे वळून वळून बघातात …मला हसतात.. खरं आहे वेळ काळ कधीच कुणावर सांगून येत नाही…. कधीच दुसऱ्यांच्या परिस्थितीवर हसू नये…. आता पटतय… पण आता उशीर झालाय…. आता रोज मी त्या रोड वर साडी नेसून टाळ्या वाजवत…. पैसे मागत फिरतो… त्या शिवाय तो माझा पिच्छाच सोडत नाही…

--------------------------------------------

#बुजगावणं….

गेल्या 5 वर्षांपासून हे सगळं चालू झालाय…. आणि हे सगळं होत ते पण संपत राव पाटालाच्या वावरा कडे…. म्हणजे दर सर्वपित्री अमावस्येला गावातील एक माणूस अचानक गायब होतो…. बर पाटलांच्या विहरीत पण कुणी पडत नाही कारण जर कुणी विहरीत पडत असते तर 1-2 दिवसांनी त्याच प्रेत सापडलं असते… पण तस काही होत नाही… पाटलांच्या वावराचं वैशिष्ट्य म्हणजे…. कितीही निसर्ग कोपु दे…. आभाळ फाटू दे…. उन्ह रापू दे….पण पाटलांचा पिक जोमातच…. प्रमाणापेक्षा जास्तच पिकत पाटलांच्या वावरात…. जणू पाटलांवर कोणाचातरी वरदहस्त आहे….. पण हल्ली पाटलांचे वावर जरा गूढ वाटत…. कारण त्या शेतात उभ केलेल बुजगावणं…. ते बुजगावणं बघूनच अंगावर काटा मारतो…. त्या लाल भडक मडक्यावर कोरलेले वेडेवाकडे त्याचे ते विकृत दात…. भयानक रेखाटलेले डोळे…. ते वाळलेल्या गवताचे हात… पाय… त्याच्या अंगावर घातलेले ते जुनकट कपडे… एकूणच त्याच अस्तित्वच भयानक…नकारात्मक…. यावेळी पण सर्वपित्री अमावस्येला गजाबाचा कीशा गायब झाला… आदल्या दिवशी दारू पिऊन एकटाच पाटलांच्या वावराकडून येत होता.,.. कारण गावात जाण्यासाठी पाटलाच्या वावरा वरूनच यावं लागतं…. तर झालं असं किशा आणि मी तमाशा बघून रात्रीच येत होतो…. पाटलांच्या वावरा ला लागूनच कीशाच वावर आहे… किशा मला म्हणाला तू पुढे हो मी वावरात चक्कर टाकून येतो… मी कीशाला सोडलं आणि पुढे गावात निघून आलो….दारू ची धुंदी होती…. घरी येऊन लगेच झोपलो…. दुसऱ्या दिवशी उठल्यावर लक्षात आलं काल सर्वपित्री अमावस्या होती…. एक दिवस पूर्ण कीशाची वाट बघितली… किशा काही आला नाही… पोलीस ठाण्यात जाऊन कंप्लेंट नोंदवली….पोलीस पाटलाच्या वावरात हुडकण्यासाठी आले,..... पोलिसांनी अख्खा वावर पालथा घातला… पाटलांची गूढ आणि बेरकी नजर व छद्मी हास्य पोलिसांच्या नजरेतून सुटले… आणि त्या बुजगावण्याच्या तोंडाला लागलेले रक्त पोलिसांना दिसलेच नाही…. आणि मागच्या पाच प्रेता प्रमाणे कीशाच प्रेत पण कधीच मिळणार न्हवत… किशा पाटलांच्या विहरीजवळ 20 फूट खाली निवांत कायमचा झोपला होता…. कारण किशाचा बळी देऊन पाटलांनी ह्या वर्षीचे विपुल पीक पदरात पाडून घेतलं होत…. बुजगावण्याला त्याचा ह्या वर्षीचा बळी मिळाला होता….

--------------------------------------------

Written By - सायली कुलकर्णी

marathi bhaykatha

marathi bhutkatha

marathi bhaykatha pdf marathi bhaykatha book

marathi bhaykatha narayan dharap marathi bhaykatha maayboli marathi bhaykatha pdf download marathi bhaykatha pratilipi marathi bhaykatha free marathi bhaykatha lekhak marathi bodh katha marathi story bodh katha marathi super bodhkatha marathi bodh katha small marathi bodh katha simple marathi bodh katha short marathi katha marathi bhutkathan marathi bhutkatha song marathi bhaykatha story marathi kadambari bhaykatha khamrah dukhan indo western lehnga choli lehenga choli for mehndi best indian lehnga choli owijarka do paczek hindi bhajan nepali khukuri khmarah nepali bhajn mehukatti marathi clothing marathi nose ring marathi necklace marathi jewellery om marathi shirt marathon nail drill marathi jewellery marathi nose pin marathi nath marathi marathi bindi marathon wall clocks marathon audio equipment parts and accessories marathi bhaykatha anubhav marathi bhaykatha sangrah marathi bhaykatha kathakathan marathi alphabet chart marathi alphabets marathi actress marathi actors marathi ank akshar 1 to 100 marathi association of minnesota marathi abhang marathi aarti sangrah pdf marathi application format marathi akshar bharati class 9 solutions marathi bhutkatha app marathi bhutkatha actress marathi bhutkatha aarti marathi bhutkatha actor marathi bhutkatha abhang marathi bhutkatha aahe marathi bhutkatha adhikari sac a main jacquemus hindi afsoomali main khushi quality wali sac a main enfant presentoir sac a main nepali bhajan choker for woman marathi style marathi tshirt kashti marathi wear nath marathi design nose ring marathi marathi bodh katha marathi bodh katha video marathi bodh katha sanga athshrimahabharatkatha a marathi bhutkatha song hawan samagri bhakti song a matter of time vinyl a matter of time cd a man called ove a man called ove book a man and his car a man and his watch a maze n grill cookware marathi bhaykatha bagul bua marathi biodata maker marathi barakhadi marathi biodata for marriage marathi barakhadi chart marathi birthday wishes marathi books online reading free marathi batmya marathi bhakti geet marathi breaking news marathi beach marathi bhutkatha book marathi bhutkatha books marathi bhutkatha bhajan marathi bhutkatha bible bhoot katha marathi bodh katha marathi bhoot katha marathi bhoot marathi bhoot marathi marathi bhutachi gosht mhabharatkatha marathi bhutkatha bhut marathi bhutkatha bhutto marathi bhutkatha bhutacha marathi bhutkatha banu bha bharara 2% bha bhajan bhara bhagwan kharad machine bha\/bht b a marathi book bhaykatha marathi pratilipi bhaykatha marathi story bhaykatha marathi b.a. marathi books marathi bodh katha sopi marathi bodh katha marathi language b marathi bhutkathan b marathi bhutkathat b marathi bhutkatha song b marathi bhaykatha b marathi bhaykatha lyrics b marathi bhaykatha pdf choti elaichi b mug bss telepathy bsked beans whole bean bsked beans medium chili bsth towels coastal bsked beans organic bsck to school target bsck to school t shirts bsck to school round rings marathi bhaykatha chakwa marathi bhaykatha channel marathi bhaykatha chetan ghanekar marathi bhaykatha konkan marathi calendar 2024 kalnirnay marathi calendar 2025 marathi calligraphy font free download marathi changathi marathi converter marathi calligraphy fonts marathi comedy movies marathi corner marathi chawat katha marathi chavat katha marathi bhutkatha calendar marathi bhutkatha class marathi bhutkatha class 10 marathi bhutkatha comedy marathi c marathi bhutkatha cartoon marathi bhutkatha chi marathi bhutkatha chi goshta marathi bhutkatha com afan oromo and english language original khamrah wholesale supplier afan oromoo and english language oro macizo dubai chery borkha #bhaykathainmarathi #marathibhaykatha भय मराठी चित्रपट #भयकथा c marathi bhutkatha song c marathi bhutkathan c marathi bhaykatha c marathi bhaykatha pdf c marathi bhaykatha lyrics encolleuse des livres educational learning kids toy marathi marathi earrings marathi noth marathi nuth c mug cs lewis cs lewis books cs lewis screwtape letters marathi drama in mumbai marathi dj song marathi dictionary marathi dj songs download mp3 marathi dance marathi digest class 10 marathi different font styles marathi directions marathi disha diagram marathi devotional songs marathi bhutkatha download marathi bhutkatha daily marathi bhutkatha dictionary marathi bhutkatha dj dmha dorika maszyna do dymu sechage d\ lalka do dymania maszyna do haftu do jachtu hugo chou d marathi shabd dev marathi bhajan dd marathi stories katha marathi devachi dilmeradhatkatha d marathi bhutkathan d marathi bhutkatha song d marathi bhutkathat d marathi bhaykatha d marathi bhaykatha lyrics d marathi bhaykatha pdf d marathi bhaykatha lyrics in marathi d marathi bhaykatha pdf download banc d\ lohat marathi idur marathi d mannose d mannose pills d mannose capsules for uti d mannose powder d mannose cranberry d mannose capsules d mannose urinary d mannose supplement marathi bhaykatha marathi voice marathi english translation marathi engagement invitation card marathi essay marathi epaper loksatta mumbai marathi english input marathi english dictionary marathi editor marathi essay in marathi language marathi engagement invitation template free marathi english typing marathi bhutkatha epaper marathi bhutkatha english marathi bhutkatha essay marathi bhoot story marathi bhoot story marathi bhutachi gosht marathi marathi bhutacha story marathi bhutkatha exam marathi bhutkatha essay in marathi marathi bhutkatha english pdf birthday banar ewg verified ewon aphmau birthday e46 dinan ezek majoon e khaas forma e funzione e marathi book e marathi books e marathi sahitya e marathi books to read e marathi ek marathi bodh katha e marathi bhutkatha song e marathi bhutkathan e marathi bhutkathat e marathi bhaykatha e marathi bhaykatha pdf maszyna do piana party maszyna do piany party e mastercard e man press llc books es lotion es robbins floor mats marathi font free download marathi font marathi font converter marathi font style marathi font for microsoft word marathi font generator marathi food marathi film full movie marathi film industry marathi film marathi bhutkatha full marathi bhutkatha font marathi bhutkatha full movie marathi bhutkatha free marathi story bhoot katha marathi bhutacha goshti marathi marathi bhutkatha full song marathi bhutkatha film guidi khamrah dukhan original letest. burkha weding chear f y b a marathi katha fy marathi book pdf f y b a marathi kavita fy ba marathi book f marathi bhutkathan f marathi bhutkatha song f marathi bhutkathara f marathi bhutkathat f marathi bhaykatha f marathi bhaykatha pdf f marathi bhaykatha lyrics f marathi bhaykatha lyrics in marathi f marathi bhaykatha pdf download mebel ilgaklari f mug fsa hsa eligible products only fsa fsa eligible items fsa eligible items only fsa hsa fsu seminoles fsu shirt fsa hsa eligible products only baby marathi bhaykatha gb storyteller marathi bhaykatha gb story trailer marathi google input marathi goshti marathi google typing marathi gani marathi grammar pdf free download marathi grammar marathi gosht marathi girl names marathi grammar question paper marathi gudi padwa wishes marathi bhutkatha gujarati marathi bhutkatha girls marathi bhutkatha geet marathi bhutkatha grammar marathi bhutkatha gana marathi bhutkatha gane marathi bhutkatha ganpati marathi bhutkatha gatha marathi bhutkatha ganpati atharvashirsha ghagra choli indo western lehnga pearl choli ghagra chaniya choli sac a main pas cher pas cher sac main makkah whatch do ghazal saeed ghani mehndi मराठी bhaykatha marathi bodh katha marathi bodh katha marathi bodh katha navin g marathi bhutkathan g marathi bhutkatha song g marathi bhaykatha g marathi bhaykatha lyrics g marathi bhaykatha pdf lila shyam exports zamish makas le sac en main g mug g miller books gs hard ginger beer beer marathi bhaykatha hadal marathi bhaykatha horror story marathi horror movies marathi handwriting practice sheets pdf marathi hasya jatra new episode marathi hit songs marathi housewarming invitation cards free marathi heroines image and names marathi happy birthday marathi hot web zavazavi online marathi history in marathi language marathi heroine marathi bhutkatha hindi marathi bhutkatha hd marathi bhutkatha hona marathi bhutkatha hai marathi bhutkatha ha marathi bhutkatha hindi song marathi bhutkatha hamipatra marathi bhutkatha hamipatra pdf marathi bhutkatha hanuman dress for mehndi haj and umrah ehram bangle hindi meharan kandang jemur ayam hindisong marathi katta h marathi bhutkathan h marathi bhutkatha song h marathi bhutkathat h marathi bhaykatha h marathi bhaykatha pdf h marathi bhaykatha lyrics h marathi bhaykatha lyrics in marathi h marathi bhaykatha pdf download machine for business in india h mug hs press books hs herm. sprenger germany pet collar bhutkatha in marathi marathi bhaykatha storyteller marathi input marathi invitation card marathi invites marathi in english translation marathi input sadhane marathi india typing marathi invitations online free marathi indic input download marathi invitation templates marathi in marathi marathi bhutkatha in hindi marathi bhutkatha in english marathi bhutkatha in india marathi bhutkatha invitation card marathi bodh katha lekhan marathi bhutkatha in marathi i say sofia q geely ukay machine i alati maklaud sisha alati i masine igf1 des aai marathi bhajan aai marathi bhashan आई मराठी भाषण aai marathi barakhadi aai marathi bio i marathi bhutkathan i marathi bhutkatha song i marathi bhutkathat i marathi bhaykatha i marathi bhaykatha lyrics i marathi bhaykatha pdf marathi machine choda chodi video sac d\ masine i alati i miss you card i mei i medusa i must betray you i mei puffs i mos i mei boba ice bar marathi bhaykatha kajwa marathi jokes marathi jhavajhavi online video dakhva marathi janma kundali marathi juni gani marathi janam kundali online free marathi jod shabd marathi jahirat lekhan marathi jodakshar marathi jagali bf marathi bhutkatha jokes marathi bhutkatha ji marathi bhutkatha jai marathi bhutkatha jay bhim marathi bhutkatha jhumur marathi bhutkatha jhumur song marathi bhutkatha jain marathi bhutkatha jayanti marathi bhutkatha jayanti 2024 j j b exports jh mech hue minh jsc makhadzi song nepali jwelleries khemah murah jhootha jhaj leshao leshao new song jhutha jay marathi batmya झी मराठी भारुड ji marathi bhajan r j marathi katha marathi story marathi bodh katha marathi bodh katha dakhva j marathi bhutkathan j marathi bhutkatha song j marathi bhutkathat j marathi bhaykatha j marathi bhaykatha pdf j marathi bhaykatha lyrics khorgos 2025 byd song j mug j merrill publishing inc books jsut for men jstu devotional jstu jstoon binoculars jsamanbooks books marathi bhaykatha tk storyteller marathi bhaykatha tk storyteller new marathi bhaykatha trip marathi bhaykatha khavis marathi keyboard marathi kavita marathi kalnirnay 2025 marathi keyboard typing english keyboard marathi keyboard download for laptop marathi kadambari marathi kruti dev 055 online typing marathi kirtan marathi kalnirnay calendar 2024 marathi bhutkatha katha marathi bhutkatha keyboard bhoot ki kahani marathi marathi bhutkatha ka marathi bhutkatha kay karave marathi bhutkatha kayo marathi bhutkatha kavita marathi bhutkatha kendra marathi bhutkatha kavach marathi bhutkatha kalyan khamrah lataffa khamrah kha khau khara latafa khamrah khushi khushi kjv new testament kk marathi band kk marathi story kk marathi songs kk marathi song kk marathi gane marathi katha lahan mulansathi k marathi bhutkathan k marathi bhutkatha song k marathi bhutkathat k marathi bhaykatha k marathi bhaykatha lyrics k marathi bhaykatha pdf k marathi bhaykatha lyrics in marathi k marathi bhaykatha pdf download original khamrah k mini go k mini mate keurig k mini plus k mug k mini go keurig k mini keurig k mini single serve coffee maker k mini target keurig k mini go coffee maker मराठी भयकथा लेखक marathi bhaykatha latest marathi language marathi live news marathi letters marathi letter format marathi learning for beginners marathi lagna patrika maker free marathi love shayari marathi lekhani font download marathi lagna patrika format download marathi lavani songs marathi bhutkatha live marathi bhutkatha latest marathi bhutkatha live today marathi bhutkatha latest news marathi bhutkatha lyrics marathi bhutkatha love song marathi bhutkatha love story marathi bhutkatha lagna lattafa khamrah dukhan bout\ dulhan chunri latest marathi bhaykatha lahan marathi bodh katha lata marathi bhakti geet l marathi bhutkathan l marathi bhutkatha song l marathi bhutkathat l marathi bhaykatha l marathi bhaykatha pdf l marathi bhaykatha lyrics l marathi bhaykatha lyrics in marathi l marathi bhaykatha pdf download ready made lehenga choli qty 1 l maxi pads l maxi pads overnight ls roche posay moisturizer ls roche posay ls roche posay cleanser ls vintage polo goodfellow ls vintage polo large ls vintage polo short ls vintage polo white ls vintage polo collared marathi bhaykatha marathi bhaykatha marathi movies marathi movie download marathi matrimony marathi mulakshare marathi movies watch online marathi movie downloading sites marathi marriage biodata template free marathi months marathi moggu in english marathi mahine marathi bhutkatha mp3 marathi bhutkatha movie marathi bhutkatha meaning marathi bhutkatha maharashtra bhoot katha marathi madhe bhoot katha marathi mein marathi m marathi bhutkatha marathi marathi bhutkatha music marathi bhutkatha marathi song marathi bhutkatha marathi goshti marathi bhutkatha marathi madhe mehndi dress in pakistan patungan ng kalan mesch simone rocha dress nepali lok bhaga gita m marathi bhutkathan m marathi bhutkatha song m marathi bhutkathala mashine za saloon machete sam bfer ms meyers m made in italy pants m made in italy shirts ms meyers hand soap ms meyers dish soap ms meyers hand soap refill ms meyers cleaning spray ms meyers laundry detergent ms myers cleaning spray bhaykatha marathi new marathi bhaykatha navin मराठी भयकथा नारायण धारप marathi news marathi news live marathi numbers marathi numbers 1 to 100 marathi new song marathi natak marathi nibandh mala in marathi marathi new movies marathi nath nose ring marathi bhutkatha new marathi bhutkatha newspaper marathi bhutkatha news marathi bhutkatha names marathi bhutkatha new song marathi bhutkatha na marathi bhutkatha navin marathi bhutkatha nata marathi bhutkatha naka saloon equiment metraton mectizan inj new marathi bhaykatha navin marathi bhaykatha short marathi bodh katha in marathi story in marathi n marathi bhutkathan n marathi bhutkatha song n marathi bhutkathat n marathi bhaykatha n marathi bhaykatha lyrics n marathi bhaykatha pdf mecardimals n mug ns rachel ns perkins books ns design guitars and basses marathi bhay katha on pratilipi marathi online typing marathi old songs marathi opposite words marathi online keyboard marathi online converter marathi online books for reading free marathi old movies marathi online typing test marathi old woman's name marathi output marathi bhutkatha online marathi bhutkatha old marathi bhutkatha old song marathi bhutkatha original marathi bhutkatha on marathi bhutkatha ovi marathi bhutkatha osho marathi bhutkatha osho pdf भयकथा मराठी o marathi bhutkatha song o marathi bhutkathan o marathi bhutkathat o marathi bhaykatha o marathi bhaykatha lyrics o marathi bhaykatha pdf o mug o meno o my spices and herbs marathi bhaykatha pravas marathi pdf to word converter marathi people marathi paragraph marathi phonetic keyboard for windows 10 marathi picture marathi poem marathi pdf editor online free marathi paper marathi patra lekhan marathi paragraph for typing practice marathi bhutkatha pdf marathi bhutkatha patra marathi bhutkatha paper marathi bhutkatha poem marathi bhutkatha picture marathi bhutkatha pan marathi bhutkatha premachi marathi bhutkatha panna marathi bhutkatha premacha sepeda listrik murah wasmo hindi mesin listrik alat tulis sekolah murah meja makan jati p marathi bhutkathan p marathi bhutkatha song p marathi bhutkathat p marathi bhaykatha p marathi bhaykatha pdf p marathi bhaykatha lyrics hindi git p mug ps gift card ps card ps 5 controller ps gift card digital ps five ps 5 console ps controller ps 5 games marathi quotes marathi question papers marathi question paper and answers marathi quotes for relationships marathi quotes on life marathi quizzes online marathi quiz questions marathi question answer marathi quotes on habits with images marathi question bank ssc marathi bhutkatha quotes marathi bhutkatha question paper marathi bhutacha goshti dakhva marathi bhutkatha qawwali marathi bhutkatha question answer marathi bhutkatha questions qwad noritsu qss qab qaca qdi eve mb31 qso elekdron qelyan qarxis somali qawan qdidas masin qelyan q marathi bhannat wadi q marathi stories q marathi horror story q marathi mukkampost bhannatwadi q marathi marathi marathi bodh katha shortcut marathi bodh katha natyancha sparsh q marathi bhutkathan q marathi bhutkathat q marathi bhutkatha song q marathi bhaykatha q marathi bhaykatha pdf q marathi bhaykatha lyrics q mixers q mixers ginger beer q mixers tonic water q mug q mixers hibiscus ginger beer q mixers club soda q mixers soft drinks q mixers cocktail mixes and mixers marathi bhaykatha real story marathi rajbhasha input tools marathi romantic songs marathi ringtone download marathi recipes marathi rashi bhavishya 2025 marathi reading paragraph for beginners marathi restaurants near me marathi ringtone marathi restaurant marathi remix dj song marathi bhutkatha recipe marathi bhutkatha restaurant marathi bhutkatha recipes marathi bhutkatha romantic marathi bodh katha romantic radha marathi bodh katha rutuja marathi bodh katha marathi bodh katha marathi marathi katha marathi bodh katha marathi bhutkatha ringtone marathi bhutkatha re marathi bhutkatha ringtone download mehndi dress mehndi dress for girl choti ilaichi dress mehndi hindi dress for girl omahlay song read marathi book bodh+katha+marathi katha marathi bodh katha r marathi bhutkathan r marathi bhutkatha song r marathi bhutkathat r marathi bhaykatha r marathi bhaykatha lyrics r marathi bhaykatha pdf r marathi bhaykatha lyrics in marathi r marathi bhaykatha pdf free download hindi dress r mug rs meyers hand soap rs meyers marathi song marathi saree marathi suvichar marathi story marathi stories for kids marathi shala marathi sexy beast film marathi song video marathi song download marathi shayari love marathi bhutkatha songs marathi bhutkatha story marathi bhutkatha serial chhoti si bahut katha marathi marathi bhutkatha shabd marathi bhutkatha song dj marathi bhutkatha song marathi samdi elektron samakat elektra samakat samha elektir samakat sahitya marathi katha s marathi bhutkathan s marathi bhutkatha song s marathi bhutkathat s marathi bhaykatha s marathi bhaykatha pdf s marathi bhaykatha lyrics eveelutions eve saint lorent s massery s massery paperback ss card ss comfort polo ss card reader ss vintage polo ss simon and schuster books marathi to english translation marathi typing marathi typing keyboard marathi translation marathi typing test marathi typing practice marathi to hindi marathi transliteration marathi to english converter marathi typing software free download marathi bhutkatha to english marathi bhutkatha typing marathi bhutkatha tv marathi bhutkatha text bhoot katha marathi tatparya marathi bhutkatha tu marathi bhutkatha top marathi bhutkatha tana marathi bhutkatha topi marathi bhutkatha tk marathi bhutkatha tkb marathi bhutkatha tkg meja makan mewah ehram hajj and umrah towel bordadeira brother dhaka ko choli mesin pallert makanan haiwan tait marathi bhaykatha bhaykatha tk त्या भाकरीवर t marathi bhutkatha song t marathi bhutkathan t marathi bhutkatha gana t marathi bhaykatha t marathi bhaykatha pdf t marathi bhaykatha lyrics patek philippe-1-1-clone t marzetti ts calculator ts faith entertainment books marathi ukhane maharashtra marathi ukhane marathi unicode font download marathi unlimited marathi unseen passage with questions marathi ukhane for marriage marathi ukhane in marathi language marathi unicode typing marathi ujalani marathi unicode fonts marathi bhutkatha unicode marathi bhutkatha unseen marathi bhoot story real marathi bhutkatha ukhane marathi bhutkatha udyog marathi bhutkatha utpanna dakhla marathi bhutkatha udise plus dona pattal aur gilas wali machine jas ujan hastmaithun saman ugaasada gira uova maszynka do makaronu marathi bodh katha ani tatparya hrudaysparshi marathi bodh katha u marathi bhutkatha song u marathi bhutkathan u brands u by kotex u brand pens u by kotex pads u lock u brands binder u brands locker accessories u kotex panty liners u by kotex pantiliners marathi voice typing marathi vishwa marathi video songs marathi vyakaran test in marathi marathi varnamala marathi vishwakosh marathi video marathi vyakaran marathi vowels marathi vyanjan marathi bhutkatha video maquina de afeitar vgr alat tulis murah v marathi v marathi song v marathi bhutkatha song v marathi bhutkathan v marathi bhutkathat v marathi bhutkatha status v marathi bhaykatha v marathi bhaykatha lyrics v marathi bhaykatha pdf v marathi bhaykatha lyrics in marathi v marathi bhaykatha pdf download v mug vsop vssl stereo receivers and amplifiers marathi wedding invitation card free template marathi word to pdf converter online marathi words marathi web series marathi wikipedia marathi wedding invitation marathi writing marathi wedding marathi webdunia marathi word fonts download marathi bhutkatha with english marathi bhutkatha with meaning marathi bhutkatha words marathi bhutkatha word marathi bhutkatha wala marathi bhutkatha wala song marathi bhutkatha writing marathi bhutkatha wala gana marathi bhutkatha wali marathi bhutkatha website marathi bhutkatha web concasseur des pierres maison des enfants marathi bodh katha writing w marathi bhutkatha song w marathi bhutkathan w marathi bhutkathat w marathi bhaykatha w marathi bhaykatha lyrics w marathi bhaykatha pdf w marathi bhaykatha pdf download w marathi bhaykatha lyrics in marathi presentoir en bois afan oromo and english w mug w model no ws game company board games ws press books marathi xixix marathi bhutkatha xx marathi bhutkatha xyz marathi bhutkatha xml marathi bhutkatha xt x bangladeshi sarari whatook lether choes x men x men action figures x men lego x men funko x men omnibus x men shirt x men epic collection x men t shirt x men toys marathi youtube channel profile photo ideas marathi ya muguka english marathi yatra sunkar nind 2002 marathi ya miraa marathi youtube songs marathi youtube marathi years marathi youtube channel marathi youtube channel name ideas marathi bhutkatha youtube marathi bhutkatha yoga marathi bhutkatha yojana marathi bhutkatha yesterday marathi bhutkatha yeshu marathi bhutkatha ye marathi bhutkatha youtube channel marathi bhutkatha yadi marathi bhutkatha yatra marathi bhutkatha yatha yha nay habesha kda masai song what is the most expensive bow that you sell yayati marathi book y marathi bhutkatha song y marathi bhutkathan y marathi bhutkathat y marathi bhaykatha y marathi bhaykatha lyrics y marathi bhaykatha pdf y marathi bhaykatha lyrics in marathi y marathi bhaykatha pdf download suruali za kiume jinzi makhazi all songs maszyna do pakowania paczek y mug ysl libre ysl perfume ysl cologne ysl mascara ysa hat discount ysa hat eligible ysa shirt cotton ysa hat hats marathi zavazavi video marathi zavazavi marathi zodiac signs in english marathi zavazavichya katha marathi zavazavi katha in marathi font marathi zavazavi marathi picture indian marathi zee news live marathi zavazavi katha marathi zavazavi sir bro video marathi zawanyacha katha marathi bhutkatha zee marathi bhutkatha za marathi bhutkatha zala marathi bhutkatha zomato marathi bhutkatha zoho whatsapp whatsapp zhaga zha zordai shan zha zhara zhauns machine list price mecha zords zingha z marathi bas bhai bas z marathi batmya z मराठी बातम्या zee marathi bhau kadam z marathi batmya live zee marathi bhutkatha z marathi bhutkathan z marathi bhutkatha song z marathi bhutkathat z marathi bhaykatha z marathi bhaykatha pdf z marathi bhaykatha lyrics whatsapp marketing whatsapp chat chat whatsapp alibaba whatsapp z man games carcassonne z man games board games z man games card games

गूढ

d4donkadon@gmail.com (Unknown) — Wed, 13 Aug 2025 20:49:00 -0700

गूढ

कातरवेळ सरून गेली होती, चांगलाच अंधार झाला होता, पडणाऱ्या पावसाने त्याला नकोसं केलं होतं, कधी एकदा कामाच्या ठिकाणी पोहचेन असं झालं होतं, पाठ अवघडली होती, बसून बसून असेल,असं लांब लांब जायचं ,फिरतीचं हे असलं काम,ऊन,पाऊस कसलीच तमा नाही,फक्त नवीन गावं पाहायला मिळतात एवढंच, कामाचा कंटाळा करून तरी कसं चालेल,पोटाचा प्रश्न आहे, जॉब बदलावा का? तसं पण एकाच पोटाचा प्रश्न आहे त्याचं त्यालाच हसू आलं, पाठीत बारीकशी कळ आली, तो कळवळला गाडी पण हलली, निर्मनुष्य रस्ता,दूर कुठेतरी येणारा कुत्र्यांच्या भुंकण्याचा आवाज, मधूनच बाजूने पाण्याचे तुषार उडवत जाणारा एखादा भरधाव ट्रक, पावसाने गारठा वाढला होता, हवेत एक वेगळा गुढपणा होता, एकदा करून झालं होतं तरी निसर्गनियमा नुसार परत गाडी बाजूला घ्यावी लागणारच होती, याने गाडीचा वेग कमी केला, का कोण जाणे इथे नको थोडं पुढे थांबू म्हणून पुन्हा वेग वाढवला, गाडी बाजूला लावून, थोडं पुढे तो निघाला, आड बाजूला एका मोठ्या झाडाखाली, अंधारात झाड कोणतं ते ही कळत नव्हतं, पण ते त्या मिट्ट काळोखात त्याला फारच गूढ भासत होत,आपलं काम उरकून तो निघाला. आता हवेत चांगलाच गारवा जाणवू लागला होता,गाडीचा वेग वाढवत तो निघाला, आणि त्याच्या कामाच्या गावची पाटी एकदाची दिसली त्याला तेव्हा कुठं हायस वाटलं, गावात आला तेंव्हा निरव शांतता होती, कुठे एखाद्या दूर ओरडणाऱ्या कुत्र्याचा भेसूर आवाज येत होता, बहुतेक जेवणं झालेली असावीत लोकांची, बाहेर पाऊस असल्याने बाहेर माणसं दिसत नव्हतीच, याला उगाच चलबिचल झालं, त्या गावात नेमून दिलेल्या याच्या कामाच्या माणसाला याने फोन लावला, रेंज खूप कमी होती, कसतरी फोन लागला, आणि हा त्याची वाट बघत थांबला, आताशा याच डोकं कमालीचं ठणकायला लागलं होतं, खूप थकवा जाणवत होता, लांबून काहीतरी बारीक चमकत होतं, याने डोळे किलकिले करत पाहिलं, ते जवळपास च दिसत होतं, याला वाटलं कामाचा माणूस येत असावा,तेवढ्यात डोळ्यात काहीतरी गेलं म्हणून याने डोळे चोळले आणि याला मागून कोणतरी हात लावला, याने दचकून मागे पाहिलं, साहेब मीच आहे, सखाराम, तुम्ही मला कसं ओळखलत याने चमकून विचारलं, सखाराम हसला, अहो इकडं आजूबाजूला कोण दिसतंय काय? आणि एवढी छान गाडी, रेनकोट, माग बॅग मग कस नाही ओळखणार? तो हसला.

गावातल्या छोट्या शाळेची एक रूम सखाराम ने त्याला उघडून दिली, पिवळ्या बल्ब च्या प्रकाशात ती चमकली, तिकडे दोन खुर्च्या ,पाण्याचा एक मग, आणि गुंडाळलेली गादी ठेवलेलीच होती, पण खोलीभर कुबट वास होता, एक बंद खिडकी, आणि बाजूला छोटी मोरी होती, मी जेवण आणतो म्हणून सखाराम निघाला, नको जेवण नको, मला एक कप चहा मिळेल का? याने विचारलं बरं आणतो म्हणून तो गेला, याने दार लावलं, भिजलेले कपडे बदलून ,तो मोरीजवळ गेला, तिकडे पाण्याची बादली ठेवलेलीच होती, तोंडावर पाण्याचा हबका मारल्यावर त्याला बरं वाटलं, आता अंग खूप दुखत होतं, बाहेर पावसाचा जोर वाढला होता, याने ती बंद खिडकी उघडली आणि तेव्हाच मोठा आवाज होऊन वीज गेली, उगाच एक भीतीची अनामिक कळ याच्या छातीतून गेली, त्या खिडकीतून चमकत्या विजांच्या प्रकाशात मागे मोठं मैदान दिसत होतं , लांबलचक, बाहेर झोंबणारा वारा, सोसाट्याच्या पाऊस, तेवढ्यात जोरात दार वाजलं, हा दचकला, मोबाईल च्या उजेडात दार उघडलं तर समोर सखाराम, साहेब चहा घ्या बिस्कीट आहे, मी जातो, मला लवकर जायला हवं, सखाराम आवाज कसला आला? आणि लाईट कधी येतील, अहो ते डी पी फुटला आता माहिती नाही लाईटच काय, ही एक तिकडं कोनाड्यात एक मेणबत्ती आणि माचीस हाय मी जातो म्हणून गडबडीत सखाराम निघाला सुद्धा, याला उगाच हसू आलं, नशीब मोबाईल ची बॅटरी थोडी शिल्लक होती, त्या उजेडात याने कसतरी सगळं शोधून मेणबत्ती पेटवली, किटली तुन चहा कपात ओतून घेतला, चहा पोटात गेल्यावर याला जरा बरं वाटलं, आधीच अर्धी झालेली मेणबत्ती आता नामनेश व्हायच्या मार्गावर होती, पाणी आत येत असल्याने खिडकी सुद्धा लावावी लागली, आता त्या कुबट खोलीत याला कसंच व्हायला लागलं, त्यात बाहेर प्रचंड पडणारा पाऊस..

त्या ओलसर गादीवर अंग टाकल्यावर याला थोडं बरं वाटलं, डोळे मिटले जात होते, डोळ्यासमोर प्रवास करून आलेला रस्ता, बाजूने जाणारी वाहने, पाऊस सगळं दिसत होतं आणि सगळ्यात शेवटी ते झाड, गोल फिरणारं, गूढ, मोठं, जणू काही कोणाला आपल्यात सामावून घेण्यासाठी पसरलेलं, याने पटकन डोळे उघडले, तर वरती,अढ्यावर त्याला काहीतरी चमकल्या सारखं दिसलं, लालसर, दोन बटणं आजूबाजूला ठेवलेली लाल, की डोळे आहेत कोणाचे, आता ते हळूहळू मोठे होत होते, याला उठण्याची हिम्मत होत नव्हती, तेवढ्यात आभाळ गरजलं,आणि कडकडाट करत जवळपास कुठेतरी वीज पडली, आता मात्र याला प्रचंड भीती वाटत होती, आता तसेच डोळे शेजारच्या भिंतीवर, दिसत होते, भिंतीवरून पुन्हा नजर वरती जाईपर्यंत काहीतरी विचित्र असं, सरकत बाजूला गेलं, आता मात्र याला दरदरून घाम फुटला, आणि पट्कन दार वाजल्याचा आवाज आला, त्याने हळूच आपलं रेडियम वालं घड्याळ पाहिलं, पाऊण वाजत आला होता, अंतर्मन सांगत होतं दार उघडू नकोस, त्याने वरती पाहिलं आता डोळे दिसत नव्हते, याला जरा हायसं वाटलं, याने थरथरत्या आवाजात विचारलं कोण? मी सखाराम साहेब, याला खूप बरं वाटलं, घाईघाईने हा उठला, आणि याने दार उघडलं, बाहेर एक मोठी वीज चमकली, एक प्रचंड मोठं धूड बाहेर उभं होतं, ओंगळवाण, हातापायचा चेंदामेंदा झालेलं, नुसतं धड.... याच्या छातीत बारीक कळ उमटली, काही कळायच्या आत ते धूड त्याच्यावर कोसळले... आता याचे श्वास मंद झाले होते, भीती, दुःख, याचं मिश्रण आता याच्या शरीरात पसरत चाललं होतं, ते शरीर शांत करण्यासाठी...

चिखलातून ऍम्ब्युलन्स ला वाट काढून दिली जात होती, बाहेर गावकरी होते, सखाराम चा चेहरा रडवेला होता,गावचे पाटील डोक्याला हात लावून बसले होते, डॉक्टर म्हणाले अटॅक आलाय रात्री, सगळं घेऊन ऍम्ब्युलन्स गेली, जाता जाता कोणीतरी दोघे बोलत चालले होते येताना झाडाखाली थांबलेला वाटतं,तोडत का नाहीत ते झाड, हा हिम्मत आहे का कोणाची , पाटील आणि सखाराम चमकून एकमेकांकडे पाहत होते...

"याने गाडीचा वेग कमी केला, का कोण जाणे इथे नको थोडं पुढे थांबू म्हणून पुन्हा वेग वाढवला, गाडी बाजूला लावून, थोडं पुढे तो निघाला, आड बाजूला एका मोठ्या झाडाखाली"

पियू

PC: Google

ट्रान्सफर - Transfer full horror story in marathi

d4donkadon@gmail.com (Unknown) — Wed, 13 Aug 2025 20:47:00 -0700

ट्रान्सफर - Transfer full horror story in marathi

(पूर्ण कथा)

लेखन :- शशांक सुर्वे

डॉक्टर मी आता सु*साईड करणार आहे...हे आवाज ह्या काळ्या आकृत्या मला जगू देणार नाहीत....असह्य झालं आहे सगळं....कुणीतरी माझ्या मरणार उठलं आहे बहुतेक....त्याला मला ह्या जगात राहू द्यायचं नसेल....तसेही माझे हे वृद्ध शरीर फार काळ साथ देणार नाही....कुणीतरी भयानक काळी जादू केलीय माझ्यावर...हे आजूबाजूला सापासारखे फुत्कारत फिरणारे काळे अमानवी जीव मला ओरबाडून खाऊन टाकतील अस मला वाटत आहे.....तुम्ही माझी खूप काळजी घेतली अगदी स्वतःच्या वडिलांच्या प्रमाणे काळजी घेतली....त्याबद्दल मी तुम्हाला धन्यवाद देतो आणि मी माझी सगळी इस्टेट प्रॉपर्टी माझ्या पत्नीच्या सुमनच्या नावे "ट्रान्सफर" करत आहे....मी गेल्यावर तिची थोडी काळजी घ्या....माझं खूप प्रेम आहे तिच्यावर....मला जास्त बोलता येत नाही असं वाटतंय कुणीतरी माझ्याकडे रोखून बघत आहे आणि कोणत्याही क्षणी मला फरफटत अंधारात घेऊन जाईल....मला अस कुणाच्या हाती नाही मरायचं...तुम्ही जेव्हा घरी याल तेव्हा तळघरात माझे मृत शरीर दिसेल....तिथेच हे प्रॉपर्टी पेपर्स आणि काही सोने नाणे तुम्हाला मिळेल....गुड बाय डॉक्टर.......

विश्वासराव अस्वस्थ होऊन बोलून गेले....डोळ्याभोवती आलेली काळी वर्तुळे त्यावरून वाहणारे अश्रू स्पष्ट संकेत देत होते की त्यांनी आता ह्या जगातून निघून जायचा निर्णय घेतलाच आहे...त्यांच्या चेहऱ्यावर केविलवाणे भाव होते....डॉक्टर सुमित हातवारे करून त्यांना थांबवू पाहत होते पण विश्वासराव ऐकण्याच्या मनस्थिती मध्ये नव्हतेच तिकडून कॉल कट झाला तरी सुमित हॅलो....हॅलो....हॅलो करत बेचैन होत होते.....कॉल कट झाला आणि त्याने हसत हसत सुमनला जवळ ओढले....त्या फार्म हाऊस वर दोघेही त्या रूम मध्ये प्रणयरंग उधळून शांत झाले होते....इतक्यात विश्वासरावांचा हा कॉल आला आणि सुमितने सुमनला जवळ ओढले आणि दीर्घ चुंबन घेतले.....तिच्या नग्न देहावरून हात फिरवत फिरवत तिला जवळ ओढत सुमित आनंदाने ओरडला

"तुझा म्हातारा मेला.....मेला तुझा म्हातारा.....आता आपण त्याच्या इस्टेटचे मालक झाले आहोत....आपला प्लॅन सक्सेस झाला"

सुमन सुद्धा खूप खुश झाली....ह्या जबरदस्तीच्या पैशासाठी ठेवलेल्या नात्याच्या शेवट अखेर झाला होता....तिने सुद्धा सुमितला घट्ट मिठी मारली....

"चल चल आपण तिथे जाऊया....आपल्याला आता खूप नाटक केले पाहिजे ना?"

सुमितने तिच्या खांद्याला पकडून थोडं दूर केलं

"वेडी आहेस का ग तू??.....आधी तो म्हातारा विश्वासराव मेलाय की नाही ते चेक करून येतो ना मी....तिथे गेल्यावर कॉल करतो तुला....खूप खवाट म्हातारा आहे तो....तस तर त्याला महिन्यांपूर्वी मरायला हवं होतं पण अजून जगत राहिला....त्यामुळे मी आधी चेक करतो...चार लोकं जमवतो मग तुला कॉल करतो"

फार्म हाऊस वरून सुमितची कार विश्वासराव ह्यांच्या बंगल्याकडे निघाली....सुमितच्या चेहऱ्यावर एक वेगळाच आनंद होता....त्याने हे सगळं साध्य करायला 3 वर्षे घालवली होती....सुमित हा एक 32 वर्षीय प्रसिद्ध मानसोपचार तज्ञ होता...दिसायला आकर्षक आणि प्रभावी होता..त्याचे ते घारे डोळे खूप सुंदर आणि बोलके होते...अनेक मुली स्वतःहून त्याला प्रपोझ करायच्या पण सुमित सुमनच्या प्रेमात आकंठ बुडालेला होता अगदी कॉलेजपासून....त्याची स्वप्ने मोठी होती.....तो डॉक्टर होता क्लिनिक सुरू होते...पण मोठे यश काही केल्या त्याच्या हाती लागत नव्हते म्हणून त्याने हा अघोरी कट रचला होता.....

एकेदिवशी विश्वासराव काळे अचानकपणे सुमितच्या दवाखान्यात आले...त्यांना बघून सुमित चपापला कारण विश्वासराव काळे म्हणजे शहराचे काय पूर्ण जिल्ह्यातील प्रसिद्ध उद्योगपती.....सुमितला आधी कळलं नाही की एवढा श्रीमंत माणूस आपल्या ह्या छोट्याश्या क्लिनिक मध्ये आला कसा?? त्यावर विश्वासराव ह्यांनी खुलासा केला की त्यांच्या एका कुण्या ड्रायव्हरला सुमितच्या उपचारामुळे बरं वाटत आहे....त्यामुळे ते इथवर आले होते....त्यांना रात्री झोप लागत नसे....सुमितने आपले उपचार सुरू केले....विश्वासराव म्हणजे कसे दिलखुलास व्यक्तिमत्व....काही क्षणात समोरच्या व्यक्तीला आपलेसे करणारे प्रभावी रसायन होते ते....काही दिवस ट्रीटमेंट चालू होती आणि विश्वासरावांना फरक सुद्धा पडला बरे.....रात्र रात्र जागा राहणारा माणूस आता रात्री शांत झोपू लागला....विश्वासराव कमालीचे खुश होते....बाकी विश्वासराव काळे ह्यांची ख्याती होती की ते एकट्याने राहणे जास्त पसंद करत होते....त्यांनी लग्नही केलं नव्हतं....आपल्या एकटेपणा मध्ये ते जाम खुश होते....पण न जाणो आज कित्येक वर्षांनी त्यांना डॉक्टर सुमितच्या रुपात कुणी चांगला मित्र भेटला होता....त्यांना सुमितचा स्वभाव खूप आवडला होता....विश्वासरावांना सगळ्यात आवडलेली गोष्ट म्हणजे सुमितचे डोळे सुद्धा विश्वासराव ह्यांच्यासारखेच घारे होते....त्यामुळे विश्वासराव सुमितमध्ये आपलं तरुणपण बघत होते म्हणून तर विश्वासराव आपला आलिशान बंगला सोडून सुमितच्या छोट्याश्या क्लिनिक मध्ये सारखे येत असत मनमोकळ्या गप्पा मारत असत....बोलता बोलता विश्वासराव सहज बोलून गेले की ते 1000 कोटींचे मालक आहेत....ही हजार कोटींची गोष्ट सुमितच्या मनात घर करून गेली...सुमित जेवढा हुशार होता तेवढाच कपटी सुद्धा होता......सुमित स्वतः केमिकल प्रक्रिया करून औषध बनवू शकत होता.....विश्वासराव सतत सुमितला भेटायला येत असत त्यामुळे सुमितने एक कपटी योजना आखली त्याने मदतनीस म्हणून मुद्दाम आपल्या प्रेयसीला सुमनला ठेवले....सुमन जवळपास सुमितच्या वयाची होती....ती आता विश्वासरावांच्या ट्रीटमेंट मध्ये मदत करू लागली म्हणजे हे सगळं प्रीप्लॅन होत विश्वासरावांच्या जवळ जायचं...सुमन मुद्दाम हुन विश्वासरावांची अधिक काळजी घेत असे....सुमित सतत चर्चा करून विश्वासरावांना पटवून देण्यात यशस्वी झाला की "ह्या वयात तुम्हाला एका जोडीदाराची गरज आहे जी तुमची काळजी घेईल".....विश्वासरावांना सुद्धा ही गोष्ट पटू लागली.....पण 60 व्या वर्षी जोडीदार मिळणार कुठून?? आणि हे बर दिसेल का समाजात?......ह्या विचाराने लग्नाचा विचार मागे पडला....सुमितच्या हवे ते साध्य होत नव्हते....त्यामुळे तो थोडा अस्वस्थ होता

त्यादिवशी सुमितने असे औषध तयार केले जे कुणाचेही डोके खराब करू शकत होते...म्हणजे त्याने असं काहीसं रिव्हर्स रसायन तयार केलं ज्यामुळे एखादी व्यक्ती सतत भीतीच्या सावटाखाली राहील.....उच्चरक्तदाब वाढवनारे असे काहीसे औषध होते सोबत डोके बधिर करणारे.....ट्रीटमेंटच्या नावाखाली आता विश्वासरावांना ह्या विषारी गोळ्यांचा कोर्स सुरू झाला.....हळूहळू विश्वासरावांना आता ह्या गोळ्यांचा त्रास होऊ लागला म्हणजे आता ते रात्ररात्र जागू लागले...डोक्यात इतक्या वेदना की डोकं फुटते की काय अस काहीसं वाटत होतं....आता विश्वासराव रोजच सुमितच्या दवाखान्यात जाऊ लागले....त्या काळात सुमितने त्या विषारी गोळ्यांचे डोस अजून वाढवले....आता मात्र विश्वासरावांना आजूबाजूला काळ्या आकृत्या दिसू लागल्या.....त्यांना ते घाबरू लागले....भूत भूत म्हणून ओरडू लागले..त्यांचे ते एकटक छताकडे बघणे बोट दाखवून "हा मला घेऊन जाईल" असे ओरडणे सुमित समोर मला अमानवी गोष्टी दिसत आहेत हे सांगणे त्यांची मानसिक स्थिती स्पष्ट करत होते..ह्या गोळ्यांचा असाही प्रभाव होऊ शकतो ह्याची सुमितने कल्पना सुद्धा केली नव्हती....पण आता विश्वासराव घाबरून घाबरून राहू लागले.....आपल्या वेदना असह्य झाल्या आहेत असं सुमितला बोलून दाखवू लागले....आणि सुमित परत परत त्यांना जोडीदाराविषयी सांगू लागला.....त्यांनी विश्वासरावांना एक सल्ला सुद्धा दिला तो म्हणजे सुमन शी लग्न करण्याचा कारण खूप महिने झाले सुमन विश्वासरावांची काळजी घेत होती....विश्वासराव अजूनही आढेवेढे घेत होते....पण अखेर सुमितने त्यांना जबरदस्ती तयार केले....न जाणो विश्वासराव सुद्धा वाहवत गेल्यासारखे सुमितची प्रत्येक गोष्ट मान्य करू लागले....कदाचित त्या गोळ्यांचा प्रभाव असावा....विश्वासरावांना सुद्धा वाटू लागले की खरोखर आपल्याला शेवटच्या क्षणापर्यंत कुणीतरी जोडीदार असला पाहिजे.....त्यामुळे अखेर विश्वासराव लग्नाला तयार झाले 60 वर्षाच्या व्यक्तीचे 32 वर्षीय तरुणीशी लग्न लागत होते....सुमन सुद्धा आढेवेढे घेत नाटक करत लग्नाला तयार झाली......तिने सुद्धा एक मस्त भावनिक कारण दिले की "विश्वासरावांची इतके दिवस सेवा करून तिला त्यांच्याबद्दल सहानभूती तयार झाली आहे...." अखेर विश्वासराव आणि सुमनचे लग्न कायदेशीरपणे कोर्टात आणि मंदिरात पार पडले..एक नाते पक्के झाले...आणि खरोखरच विश्वासरावांची मानसिक स्थिती सुधारू लागली म्हणजे सुमनच्या रुपात त्यांना एक चांगला जोडीदार मिळाला होता.....आणि ते सामान्य होणारच होते कारण सुमितने काही दिवस त्या विषारी औषधांचा डोस बंद केला होता.....विश्वासरावांना खात्री पटली की सुमन बरोबर लग्न करून त्यांनी कोणतीच चूक केली नाही.....ते सुमन वर अखंड प्रेमाचा वर्षाव करू लागले तिला लागेल ते आणून देऊ लागले....महागड्या वस्तू,दागदागिन्यांनी सुमनची खोली भरून गेली होती....विश्वासराव दोन्ही हातांनी सुमनवर प्रेम उधळत होते.....सुमन सुद्धा नाटकी पद्धतीने प्रतिसाद देत होती कारण तिचं प्रेम सुमित होतं....ती फक्त पैशासाठी विश्वासरावांच्या सोबत होती.....पण चोरून चोरून सुमितला भेटत होती...."त्या म्हाताऱ्या बरोबर राहणे आता असह्य होतंय....त्याचा लवकरात लवकर काटा काढ" अश्या विनवण्या सुमितला सतत करत होती....सुमितसुद्धा आता काही महिन्यांची वाट बघणार होता त्यानंतर त्या विषारी गोळ्यांचा डोस डबल करून विश्वासरावांना एका वेगळ्या आभासी जगात जबरदस्ती ढकलून त्यांचा जीव घेणार होता....आणि झालं सुद्धा असच.....सुमितने त्या गोळ्यांचा डोस डबल केला....आता मात्र विश्वासरावांना हा त्रास अधिक होऊ लागला होता....त्यांनी एकदोनदा स्वतःचे डोके आपटून घेऊन स्वतःला जखमी सुद्धा करून घेतलं होतं...विश्वासराव परत परत सुमितला विनवण्या करू लागले की मला ह्या सगळ्या त्रासातून बाहेर काढ....त्यांच्या त्या घाऱ्या डोळ्यात एक कमालीची व्याकुळता होती....पण इथे तर कुंपनच शेत खात होत....सुमित हे डोस अजून अजून तीव्र करत होता....अखेर विश्वासरावांनी सुमितला तो व्हिडिओ कॉल केलाच....त्यात विश्वासरावांच्या डोक्यातून एक रक्ताचा ओघळ वाहत होता.....अखेर ते आपलं जीवन संपवणार होते.....

कॉल कट झाल्यावर सुमित मात्र खूप आनंदात होता कार चालवत असताना भविष्यातली स्वप्ने रंगवत होता....आता विश्वासरावांच्या सगळ्या इस्टेटीची मालकीण सुमन आणि पर्यायाने सुमित होणार होता.....विश्वासरावांच्या मेंटल स्टेटस बद्दल त्याने एक स्वतंत्र फाईल बनवली होती.....जेणेकरून कुणाला संशय येणार नव्हता....त्याने विश्वासरावांच्या मेंटल स्टेटस बद्दल मुद्दाम काही प्रतिष्ठित व्यक्तींना सांगून ठेवले होते एकप्रकारे साक्षीदार पेरले होते....सगळा प्लॅन सक्सेस झाला होता.....आता जाऊन विश्वासरावांची डे*डबॉडी बघायची होती आणि ते प्रॉपर्टी पेपर्स ज्याबद्दल ते कॉल वर बोलत होते

सुमित लगबगीने विश्वासरावांच्या बंगल्यात पोहोचला....विश्वासराव एकट्याने राहणारे व्यक्ती होते त्यामुळे त्यांच्या घरात एकही नोकर नव्हता.....दार उगडेच होते.....सुमितच्या नजर विश्वासरावांना शोधत होती....तो त्यांच्या रूम मध्ये,बाथरूम मध्ये सगळीकडे शोधू लागला...त्या आलिशान बंगल्यात त्यांना शोधता शोधता सुमितची दमछाक होत होती.....गेलं कुठं हे म्हातारं??? स्वतःला प्रश्न करीत सुमित दमून सोफ्यावर बसला....एका कोपऱ्यातून मंद संगीताचा आवाज येत होता.....किशोर कुमार ह्यांची गाणी चालू होती.....सुमित ताडकन उठला आणि त्या आवाजाचा पाठलाग करू लागला....मंद आवाज त्याला किचन मध्ये घेऊन आला....किचनचे एक सिक्रेट असे दार उघडे होते तिथून त्या गाण्याचा आवाज येत होता.....कपाट सदृश्य ते दार उघडे होते....बंद असते तर कुणाला कळलं सुद्धा नसत की ह्या कपाटाच्या मागे दरवाजा आहे....सुमित समजून चुकला की ह्या म्हाताऱ्याने ह्या सिक्रेट रूम मध्ये स्वतःला संपवलं.....सुमित हळूहळू हळूहळू पुढे जाऊ लागला....आधुनिक डिजिटल लाईट्सने आता त्याची साथ सोडली एक मंद उजेड त्याला रस्ता दाखवत होता....जुन्या लाईट्स च्या उजेडात समोर एक भिंत दिसत होती.....सुमित हळूहळू चालू लागला....त्या भिंतीपासून आत वळल्यावर तो एका मोठ्या खोलीत उभा होता....किशोर कुमार ह्यांची गाणी वातावरणात घुमत होती....सुमित चौफेर नजर फिरवत होता....आलिशान बंगल्याच्या तुलनेत ही रूम भलतीच कोंदट आणि गच्च भरल्यासारखी वाटत होती....मंद बल्बचा उजेड होता त्या उजेडात समोरच्या भिंतीवर काही ब्लॅक अँड व्हाइट मधले फोटो लावले होते....ते फोटो रोखून सुमितकडे बघत होते....सुमित सगळीकडे नजर मारत होता.....समोर खाली एक मोठा जवळपास 10 बाय 10 ची दगडी फारशी होती.....त्या फरशीवर एक वर्तुळ कोरले होते...एकप्रकारे दगडावर वर्तुळाकार खाच खोदली होते....त्या वर्तुळाच्या बरोबर मधे सुमितचा आणि विश्वासरावांचा फोटो एकत्र ठेवला होता....त्या वर्तुळाच्या बरोबर समोर एक लालसर दगड दिसत होता....बाजूला एक चमकदार आणि नक्षीदार चाकू ठेवला होता.....दगडाच्या खाली सुमनचा म्हणजे विश्वासरावांच्या पत्नीचा फोटो ठेवला होता....एखाद्या अघोरी तंत्र विद्येची तयारी केली असावी असं भासत होतं...आता मात्र सुमित थोडा सावध झाला.....त्या कोंदट वातावरणात त्याला थोडा घाम फुटला त्याचे डोळे तेव्हा विस्फारले जेव्हा त्याची नजर वरती गेली.....मानवी कवट्यांचे झुंबर बरोबर त्याच्या डोक्यावरती होते.....असंख्य मानवी कवट्या हळूहळू हेलकावे घेत होत्या..त्यांचा एकमेकांवर आपटन्याने खट खट खट आवाज येत होता...काहीतरी भयानक प्रकार होता हा.....त्या निघेटिव्ह वातावरणात सुमितच्या मनाचा थरकाप उडाला होता.....सुमित मागे वळणार इतक्यात त्याची नजर त्यांच्या पायाकडे गेली....त्याचे पाय त्याला दिसत नव्हते त्यावर आणि आजूबाजूच्या एक गडद काळा धूर साचलेला होता.....जणू त्या धुरातून त्याचे पाय कुणी घट्ट पकडले असावेत....त्याला आता हलताही येत नव्हते....सुमित धापा टाकत इकडे तिकडे बघू लागला....कवट्यांचे झुंबर हलू लागले....त्या कवट्या एकमेकांवर आपटू लागल्या....त्या आवाजाच्या दिशेने सुमितने वरती बघितले त्याच बरोबर एक काळ्या धुराचा लोट सुमितच्या नाकातोंडात जबरदस्ती शिरत होता....सुमितचे हातपाय थरथरत होते....त्याला आता हलताही येत नव्हतं....कुणीतरी घट्ट जखडून ठेवल्यासारख त्याला वाटत होतं.....सुमित एखाद्या मूर्तीसारखा स्तब्ध झाला होता....त्या काळ्या धुराने त्याला आतून जखडून ठेवले होते......एक विशिष्ट सुईईई असा आवाज कधी कानाच्या मागून कधी डोक्यावरून जाऊ लागला......सुमित अगदीच अंग आखडून उभा होता.....किशोर कुमार साहेबांचे गाणे अखंड वाजत होते....त्या गाण्यातील एका कडव्याला धरून एक परिचित आवाज एका अंधाऱ्या कोपऱ्यातुन बाहेर आला

"जिंदगी एक सफर है सुहाना....यहां कल क्या हो किसने जाना........"

विश्वासराव त्या अंधाऱ्या धुरातून बाहेर आले.....सुमितचे फक्त डोळे हलत होते....ते मोठे करून तो हे जे घडत आहे त्याचा विरोध करत होता.....समोरच्या त्या दगडावर विश्वासराव बसले.....ती एकप्रकारे गुहाच होती त्यात ह्या कोंदट वातावरणाने विश्वासरावांना प्रचंड घाम फुटला होता....त्यामुळे त्यांनी आपला शर्ट काढला.....त्याची छाती जवळपास काळी-निळी झाली होती....मोठमोठ्या फोड्या त्यावर उठल्या होत्या....त्यांना हातांनी खाजवत ते सुमितकडे बघू लागले....त्यांचा आवाज ह्या वातावरणात धीरगंभीर झाला होता....आता ते हसतखेळत राहणारे विश्वासराव वाटत नव्हते.....चेहऱ्यावर खुनशी भाव आणि मधेच भाव बदलून स्मितहास्य करत ते सुमितकडे बघत होते.....आता इथे ऐकायला एक आणि बोलायला एक असे दोन व्यक्ती होते.....विश्वासराव सुमितकडे बघत ती छातीवरची जखम खाजवत होते....त्याचा एक तो खर खर खर असा आवाज येत होता....जणू जाड कातडीवर कुणी तीक्ष्ण नखांनी खरवडत असावे

"हे सगळं तुझ्या त्या औषधामुळे झालं आहे.....नाहीतर अजून 5-6 वर्षे मी आरामात जगलो असतो....पण स्वार्थ हा असा राक्षस आहे ना की ज्याच्यावर तो हावी झाला त्याला आपला गुलाम करवूनच सोडतो.....तुला पैशाची लालसा आहे आणि मला...........

चल सोड.....माझं एक तत्व आहे मारायच्या आधी मी समोरच्याला सगळी हकीकत सांगून टाकतो....तू मला ना हवा होतास अगदी 4 वर्षांपासून तुझ्यावर पाळत ठेवून होतो....म्हणजे मला असं कुणाच्याही देहावर ताबा मिळवता येत नाही.....त्याची निवड ह्या तुला जखडल्या आहेत ना त्या काळ्या शक्ती करतात....आणि त्यांना तुला निवडलं आहे.....बाकी एकदा सिद्ध केलं की ह्या शक्ती आयुष्यभर साथ देतात....माझी साथ ह्या काळ्या शक्तींनी गेली 250 वर्ष सोडली नाही.....अमर राहणे किती कमालीचे असते हे तुला नाही कळायचं......एक साधू ते विलासी पुरुष हा प्रवास खरोखरच कमालीचा होता......ह्या काळ्या शक्तींची पूजा करत करत मी इथवर आलो आहे....आपल्या आवडत्या व्यक्तीची ब*ळी देऊन ह्या काळ्या शक्ती जागृत ठेवता येतात.....आपण ह्या शक्तींशी किती प्रामाणिक आहोत ही परीक्षा बघत असतील कदाचित.....आणि मी ह्या परीक्षेत सदैव यशस्वी झालो आहे. ... ..वर हे झुंबर बघत आहेस ना.....ह्यात कुणी माझी आई आहे कुणी वडील कुणी नातेवाईक कुणी मित्र सगळे सगळे माझ्या जवळचे कुणी माझे अत्यंत प्रिय.....पण.......हम्मम्म......आता पत्नी सुद्धा.......तुम्हा दोघांना काय वाटत होतं की म्हातारा सहज तुमच्या जाळ्यात अडकत आहे.....सगळं नाटकं होतं....खरा शिकारी तर मी आहे....तुमच्या सगळ्या कल्पना ह्या शक्ती आधीच माझ्या कानात येऊन सांगत होत्या.....तुमची सगळी लफडी मला माहित आहेत....तरीही मी सुमनवर जीवापाड प्रेम केलं....ते....ते ह्या क्षणासाठी......तुझा हा देह आता माझा होणार आहे......मी नव्याने उपभोग घ्यायला सिद्ध होणार आहे....."

हे सगळं ऐकून सुमितच्या डोळ्यातून पाणी येत होतं.....तो डोळ्यांची बुबुळे फिरवून विरोध करत होता.....विश्वासराव त्या दगडावरून उठून सुमित समोर आले.....ते तोंडात कसले तरी मंत्र पुटपुटत होते....त्याचे ते कंपन पूर्ण वातावरणात पसरले होते.....विश्वासराव जसजसे जवळ येत होते तेव्हा त्या काळ्या सावल्यानी सुमितला हवेत उचलले तो 8 फुटावर हवेत तरंगत होता.....खालून विश्वासराव मंत्र म्हणत होते तश्या त्या काळ्या धुराचा फास सुमितच्या देहभोवती आवळत चालला होता....सुमितचे डोळे जडजड होत होते.....अंग थरथरत होते....फास घट्ट आवळत होता.....विश्वासराव वर मान करून एकटक मंत्र म्हणत होते......अखेर सुमितचा तडफडता देह शांत झाला तो खाली कोसळला.....सुमित ठार झाला होता.....त्याचा मृतदेह खाली कोसळला होता. ...तशीही त्या गडद काळ्या शक्ती त्या मृतदेहाला घेरून होत्या.....त्याच्या नाकातोंडाजवळ घिरट्या घालत होत्या.....विश्वासराव अजूनही मंत्र म्हणत होते....अचानक सुमितच्या देहातून कसलासा पांढरा चमकदार धूर निघताना दिसत होता.....एखाद्या ब्रेडच्या तुकड्यावर पाण्यातील माश्यानी एकत्र चौफेर हल्ला करावा तश्या त्या काळ्या शक्ती सुमितच्या देहातून मुक्त होऊ पाहणारी त्याची आत्मा ओढून ओढून खाऊ लागल्या होत्या.....ते बघून विश्वासराव हसले....त्यांना आता एक शुद्ध देह समोर दिसत होता.....त्यांनी समोरच्या दगडावरचा तो चांदीचा चमकदार चाकू हातात घेतला आणि सुमितच्या मृतदेहाच्या हातावर त्यांनी तो चाकू फिरवला सुमितचे र*क्त त्या चाकूला लागले होते....तो र*क्ताळलेला चाकू त्यांनी आपल्या गळ्यावर सररकन फिरवला.....र*क्ताच्या चिळकांड्या उडू लागल्या....पण विश्वासरावांना जराही वेदना होत नव्हती....त्यांच्यासाठी तर हा आनंदाचा क्षण होता.....हे फक्त एक बॉडी "ट्रान्सफर" होते....एका सुदृढ तरुण देहात.....विश्वासराव जमिनीवर कोसळले होते.....रक्ताच्या थारोळ्यात पडले होते.....त्यांच्या देहातून सुद्धा तो चमकदार प्रकाशमान धूर बाहेर पडला....पण तो धूर आता सुमितच्या तोंडावाटे शरीरात प्रवेश करत होता........सुमितचा मृ*तदेह आता हालचाल करू लागला....त्या काळ्या शक्ती सुमितच्या देहभोवती फिरून एका विशिष्ट मंत्राचे चक्र बनवत होत्या.....थरथरता देह अखेर शांत झाला....सुमितने डोळे उघडले.....एकवार आपल्या तरुण देहाकडे बघितले....बाजूला आपलेच शरीर विश्वासरावांच्या रुपात र*क्ताच्या थारोळ्यात पडले होते....त्याकडे बघून सुमित म्हणजे नवीन देह धारण केलेले विश्वासराव.....नवीन देह बघून जोरात हसून आनंद साजरा करत होते.....विश्वासराव आपल्या देहावरचे सगळे कपडे काढत होते पूर्ण नग्न होऊन स्वतःला न्याहाळत होते.....सुमितला निवडून कोणती चूक केली नाही ह्याचा एक वेगळा अभिमान बाळगत ते आपल्या नवीन देहावर हात फिरवत होते.....स्वतःच्या आनंदाला सावरत आता त्यांना मुख्य कार्य पूर्ण करायचे होते......सुमितचा देह धारण केलेल्या विश्वासरावांनी सुमनला फोन लावला.....आपलं काम पूर्ण झालं आहे तू ताबडतोब तुझ्या घरी ये अस सांगितलं......समोरच्या दगडावर बसून अघोरी मंत्र पुटपुटत विश्वासराव बसले होते....त्यांच्या प्रत्येक मंत्रांनी त्या खोलीत असलेली काळी शक्ती त्यांच्या बाजूला गोळा झाली होती....पूर्ण खोली त्या काळ्या धुराने गच्च भरून गेली होती.....अचानक दारावरची बेल वाजली आणि विश्वासराव भानावर आले....लगबगीने ते दरवाज्याच्या दिशेने जाऊ लागले.....त्यांनी दरवाजा उघडला आणि सुमन त्यांना बघून हादरलीच.....कारण तिच्या समोर सुमित नग्न उभा होता......पण त्याच्या चेहऱ्यावर थोडे उग्र भाव होते.....सुमितला असे बघून सुमन गोंधळली

अरे सुमित काय प्रकार आहे हा.......????

एकही शब्द न बोलता त्याने सुमनला जवळ ओढले आणि चुंबनाचा वर्षाव सुरू केला.....सुमनला काहीच कळत नव्हतं....कारण आत विश्वासरावांची डे*डबॉडी पडली असावी आणि हा सुमित अस काय करतोय हे तिला कळत नव्हतं....ती सुमितला दूर करत होती पण सुमित तिच्यावर हावी झाला होता.....जबरदस्ती उपभोग घेत होता.....समोरच्या सोफ्यावरचा सुमनचा जबरदस्ती उपभोग घेऊन सुमित म्हणाला

"ह्या जवानीचा जोश काही वेगळाच असतो"

सुमनला ह्या वाक्याचा अर्थ लागला नव्हता....ती प्रश्नार्थी नजरेने सुमितकडे बघत होती....इतक्यात सुमितने तिला परत जवळ खेचले आणि चुंबन घेतले....हे त्याचे शेवटचे चुंबन होते.....विश्वासरावांनी आपल्या तोंडातून काही काळ्या शक्ती सुमनच्या तोंडात सोडल्या त्याबरोबर ती जाग्यावर स्तब्ध होऊन एखाद्या काठी सारखी सरळ रेषेत जमिनीवर कोसळली.....तिचे फक्त डोळेच हलत होते....त्या तळघरातील खोलीतून कसले तरी संकेत येत होते....त्यामुळे लगबगीने विश्वासरावांची सुमनचा पाय पकडला आणि आपल्या शक्तीने तिला फरफटत त्या खोलीत ओढून आणू लागले....फरफटत ओढून आणून त्यांनी सुमनला त्या मोठ्या दगडावर झोपवले.....कर्णकर्कश मंत्र वातावरणात घुमत होते.....ठरल्याप्रमाणे आपल्या आवडत्या व्यक्तीचा ब*ळी देऊन काळ्या शक्तींना प्रसन्न करवून घ्यायचे होते....एकप्रकारे कर्कश ढोलचा आवाज येत होता....विश्वासरावांनी समोरची चांदीचा चाकू उचलला आणि सुमनच्या गळ्यावर फिरवला.....सुमन आता तडफडू लागली होती....तिच्या छातीवर हात दाबून तिचं ते तडफडवणे थांबवत विश्वासराव मंत्र म्हणत होते....मध्ये हसत होते.....दगडावरून र*क्त ओघळत होत....ते र*क्त सुमनच्या फोटोवरून वाहत त्या दगडी गोलाकार खाचित पसरत होते.....सुमनच्या र*क्ताने ते वर्तुळ जेव्हा पूर्ण झाले तेव्हा विश्वासरावांचा त्या वर्तुळातील फोटो जळू लागला....ह्याचा अर्थ स्पष्ट होता की काळ्या शक्ती विश्वासरावांच्यावर खुश होत्या आणि त्यांनी सुमितचा तरुण देह त्यांना देऊ केला होता हे चक्र गेल्या 250 वर्षांपासून असच सुरू होते...एका वेगळ्या शक्तीचा अनुभव विश्वासरावांना झाला....खंगलेला वृद्ध देह गेल्याने आता त्यांना खूप जोश आला होता.....सुमनच्या देहातून र*क्ताचा एक अन एक थेंब वाहून गेला होता.....विश्वासरावांनी तिचे शीर धडापासून वेगळे केले.....कारण त्या वरच्या झुंबराची अजून एक प्रिय व्यक्तीची जागा भरायची होती.....

शीर नसलेल्या सुमनचा देह आणि आपला वृद्ध देह गाडीत घालून ते एका सुमसान जागी पोहोचले...आपल्याच वृद्ध मृत शरीराच्या हातात एक चाकू दिला....बाजूला शीर नसलेला सुमनचा देह.....दुसऱ्या दिवशी केस फाईल झाली की "प्रसिद्ध उद्योगपती विश्वासरावांनी पत्नीचा खू*न करून स्वतःलाही संपवले"

दुसऱ्या दिवशी ही बातमी वाचून तरुण विश्वासराव भलतेच खुश होऊन हसू लागले.....त्यांची आता ह्या तरुण देहाबरोबर एक नवीन सुरवात होती.....अमाप पैश्याच्या जीवावर आपली जुनी ओळख पुसून आता विश्वासराव सुमितच्या नावे एका दुसऱ्या जागी आरामात आपले तारुण्य साजरे करू शकणार होते..............(समाप्त)

लेखन:-शशांक सुर्वे

(ही कथा कशी वाटली???ह्याबद्दल आपले बहुमूल्य अभिप्राय कमेंट बॉक्स मध्ये जरूर नोंदवा......धन्यवाद)

Marathi Bhutkatha

इलाज भाग क्र :- ३

इलाज भाग क्र :- २

इलाज-भाग क्र :- १

भास्कर...

Together..(2025)

The Ring (2002) : विहिरीतून बाहेर आलेला शाप…

डिलिव्हरी बॉय : ७:४५ ची एक शेवटची ऑर्डर..

रखमा आजी.. एक अज्ञात जग...

वाडा ~ ते वाट बघत आहेत...

उतारा..

सहल : अदृश्य हाताची पकड..

इलाज -Treatment a marathi horror story

THE OTHER ME-Horror story in marathi

भरपाई..

पुनवेला तो येतो...

मोक्षधाम रोडची भुताची गोष्ट

काळीरात्र..अन् ती अपरिचित स्त्री

कोजागिरी पौर्णिमेची रात्र – आजीची थरारक गोष्ट

कोजागिरी पौर्णिमेची रात्र – आजीची थरारक गोष्ट

नवीन भय कथा…..

मृत्युचा पाठलाग

त्युचा पाठलागभाग २ – सावल्यांचा वाडा

लहान माझी बाहुली...

Navin Bhaykatha Marathi

माझ्या लघु भयकथा…

गूढ

गूढ

ट्रान्सफर - Transfer full horror story in marathi

त्युचा पाठलाग
भाग २ – सावल्यांचा वाडा