Marathi Bhutkatha

Heaven Enclave Complex

d4donkadon@gmail.com (Unknown) — Sun, 24 May 2026 02:13:27 -0700

Heaven Enclave Complex

लेखक :- मोहन नारायण गवंडे

कथेचे सर्व हक्क लेखकाकडे अबाधित आहेत कोणीही कॉपी करण्याचा प्रयत्न करू नये.

सुमसान रस्ता. आजूबाजूला पसरलेलं उघडं माळरान. रात्रीच्या वेळी घोंगावणारा वारा इतका तीव्र की वाटायचं, जणू एखादी अदृश्य शक्ती आपल्याशी बोलत आहे. दूरवर फक्त काही दिव्यांचे ठिपके दिसायचे. त्या दिव्यांमधून उभी राहिलेली नवी नागरी वसाहत — Heaven Enclave Complex

शहरापासून पन्नास किलोमीटर दूर, रेल्वे स्टेशन, बस स्टँड, मुख्य बाजारपेठ यांच्यापासून पूर्णपणे अलग. तरीही आतमध्ये सर्व काही होतं. आधुनिक फ्लॅट्स, विलासिता बंगले, शाळा, कॉलेज, सुपरमार्केट, हॉस्पिटल, क्लब हाउस, अगदी सिनेमाहॉलसुद्धा. बाहेरून पाहिलं तर स्वर्गासारखं वाटायचं. आत शिरलं की मात्र... एक विचित्र शांतता.

राहुल आणि प्रिया हे नवे नवे दांपत्य इथे स्थायिक झाले होते. राहुल इंजिनिअर होता, कंपनीने नोकरीच्या बदलीत हा फ्लॅट दिला होता. प्रिया गर्भवती होती, सहा महिन्यांची. “इथे हवा शुद्ध आहे, मुलाला चांगलं वातावरण मिळेल,” राहुल म्हणाला होता.

पहिल्या आठवड्यात सर्व काही ठीक होतं. शेजारीपाजारी मैत्रीपूर्ण. रात्री उशिरापर्यंत दिवे लागलेले असायचे. पण हळूहळू छोट्या गोष्टी लक्षात येऊ लागल्या.

रात्री बाराच्या सुमारास वारा अचानक थांबायचा. पूर्ण शांतता पसरायची. मग दूरवरून कुणीतरी हाका मारल्यासारखं वाटायचं — “आ... आ... आले का?” प्रिया पहिल्यांदा म्हणाली, “कुणाची तरी आई आजारी असावी.” राहुल हसला.

दुसऱ्या रात्री प्रियाला स्वप्न पडलं. स्वप्नात ती माळरानात एकटी चालत होती. पायाखाली काही तरी खडबडीत होतं. जेव्हा तिने खाली पाहिलं तेव्हा ते हाडांचे तुकडे होते. हजारो वर्षांपूर्वी इथे काही तरी दफन केलं गेलं होतं. तिने जेव्हा वर पाहिलं तेव्हा समोर एक स्त्री उभी होती — चेहरा नव्हता, फक्त रक्तबंबाळ खोबणी. ती स्त्री हसली आणि म्हणाली, “स्वागत आहे... आमच्या घरी.”

प्रिया ओरडत जागी झाली. तिच्या कपाळावर घाम होता. राहुल झोपला होता. पण त्याच्या गालावर तीन ओरखडे होते, जणू कुणीतरी नखांनी ओरबाडलं होतं.

दुसऱ्या दिवशी सकाळी शेजारच्या फ्लॅटमध्ये राहणारे मिस्टर शर्मा गायब झाले. त्यांची पत्नी म्हणाली, “रात्री तो म्हणाला, ‘बाहेर कुणीतरी मला बोलावतंय.’ आणि तो गेला.” पोलिस आले. शोध घेतला. माळरानात काहीच सापडलं नाही.

त्यानंतर घटना वेगाने घडू लागल्या.

रात्रीच्या वेळी लिफ्ट आपोआप वर-खाली होऊ लागली. आत कोणी नसताना बेल वाजायची. बाल्कनीत उभं राहिलं की वाटायचं, माळरानातून शेकडो डोळे आपल्याकडे पाहत आहेत. शाळेतल्या मुलांना शिक्षक विचारायचे, “तुम्ही रात्री कोणाशी बोलता?” मुलं म्हणायची, “आमच्या नव्या मैत्रिणीशी. तिचं नाव ‘माया’ आहे. ती म्हणते, आम्ही सगळे इथे कायमचे राहणार.”

प्रियाच्या पोटातल्या बाळाला हालचाल कमी व्हायला लागली. डॉक्टर म्हणाले, “स्ट्रेस आहे.” पण प्रियाला माहित होतं — हे स्ट्रेस नव्हतं. रात्री तिला जाणवायचं, की कुणीतरी तिच्या पोटावर हात फिरवत आहे. थंड, मृत हात.

एक रात्र. राहुल ऑफिसमधून उशिरा आला. फ्लॅटमध्ये प्रवेश केला तेव्हा सर्व दिवे बंद होते. फक्त बेडरूममधून हलकीशी लालसर प्रकाश येत होता. तो आत गेला.

प्रिया बेडवर बसली होती. डोळे मिटलेले. तिच्या समोर एक जुनी, कुजलेली साडी घातलेली स्त्री उभी होती. स्त्रीचा चेहरा प्रियाच्या चेहऱ्यासारखा होता. फक्त डोळे नव्हते.

स्त्री हळू आवाजात म्हणाली, “आता तुझी पाळी आहे...”

राहुल ओरडला. पण त्याची आरोळी माळरानात विरली.

दुसऱ्या दिवशी सकाळी संपूर्ण वसाहत भयग्रस्त झाली होती. राहुल गायब. प्रिया रक्तबंबाळ अवस्थेत बेडवर पडलेली. तिच्या पोटावर तीन खोल जखमा. डॉक्टरांनी तिला हॉस्पिटलमध्ये नेलं. पण रात्री दहाच्या सुमारास हॉस्पिटलची सर्व लाईट्स गेल्या. जेव्हा लाईट आली तेव्हा प्रियाचा बेड रिकामा होता. फक्त भिंतीवर रक्ताने लिहिलेलं एक वाक्य — “आम्ही इथेच आहोत.”

वसाहतीचे रहिवासी आता एकत्र जमू लागले. त्यांनी निर्णय घेतला — रात्री सर्वजण क्लब हाउसमध्ये एकत्र राहतील. पण रात्री अकरा वाजता क्लब हाउसची मुख्य दारे आपोआप बंद झाली. बाहेरून कुणी तरी कुलूप लावल्यासारखं.

आतल्या लोकांनी पाहिलं — भिंतींवरुन रक्त ओघळू लागलं होतं. टीव्ही स्क्रीनवर आपोआप चित्र येऊ लागलं. जुना, काळा-पांढरा व्हिडिओ. १९८७ सालचा. त्यात एका मोठ्या कंपनीचे अधिकारी माळरानात उभे होते. समोर शेकडो आदिवासी लोक उभे होते.

“या जमिनीखाली प्राचीन देवता आहे. आम्ही तिला जागं करणार आहोत,” अधिकारी म्हणत होता. “प्रगतीसाठी काही बलिदान द्यावंच लागतं.”

मग स्क्रीनवर दृश्य बदललं. रात्रीचे. आगीच्या भोवती नाचणारे लोक. मध्यभागी एका गर्भवती स्त्रीला बांधलं होतं. तिच्या पोटात चाकू खुपसला जात होता. स्त्री ओरडत होती — “माझ्या मुलाला सोडा!”

स्क्रीन ब्लॅक झाली. मग एका आवाजाने सांगितलं, “Heaven Enclave Complex... आमच्या देवतेसाठी नवं घर.”

क्लब हाउसच्या आत पॅनिक सुरू झालं. लोक दारं तोडण्याचा प्रयत्न करू लागले. पण दारे लोखंडी नव्हते — ते मांसाचे होते. जिवंत, धडधडणारे.

बाहेर माळरानातून हजारो आवाज एकत्रितपणे उठले — “आता... आमचं घर... आमचं बाळ...”

एका मुलाने खिडकीतून बाहेर पाहिलं आणि किंचाळला. संपूर्ण वसाहत माळरानात बुडत होती. इमारती हळूहळू जमिनीत खोल जात होत्या. जणू जमीन स्वतः गिळंकृत करत होती.

काही लोकांनी आत्महत्या केली. काहींना अदृश्य शक्तींनी उचलून माळरानात नेलं. फक्त एक जुन्या गार्डने सांगितलं होतं (जो आता गायब होता), “ही वसाहत कधीच नवीन नव्हती. ही जमीन कधीच मोकळी नव्हती. इथे जे काही पुरलंय, ते पुन्हा जागं होतंय.”

राहुल प्रियाला शोधत होता. तो आता माळरानात भटकत होता. त्याच्या हातात प्रियाचा मोबाईल होता. त्यात एक व्हिडिओ रेकॉर्डिंग होतं. प्रियाने शेवटच्या क्षणी रेकॉर्ड केलं होतं.

“राहुल... हे आपल मूल नाही... हे त्यांचं आहे. ते १९८७ पासून इथे थांबलंय... ते आता जन्म घेणार आहे... मला सोडून दे...”

व्हिडिओ संपला. राहुलने वर पाहिलं.

समोर प्रिया उभी होती. पोट फुगलेलं. डोळे पूर्ण काळे. ती हसली. तिच्या मागे शेकडो आकृत्या उभ्या होत्या — जुनी रहिवासी, आदिवासी, गायब झालेले लोक — सर्व एकत्र.

“ये... तुझं कुटुंब पूर्ण होईल,” प्रिया म्हणाली. तिचा आवाज दोन आवाजात मिसळला होता.

राहुल पळाला. पण माळरान संपत नव्हतं. रस्ता संपत नव्हता. दिवे दूर जात होते.

Heaven Enclave Complex अजूनही उभा आहे. दिवसा ते शांत असते. रात्री मात्र... लुकलुकणारे दिवे , घोंगावणारा वारा आणि अधूनमधून येणारी हाक —

“आ... आ... आले का?”

जर कधी तुम्हाला ही वसाहत दिसली, तर वळण घ्या. कारण एकदा आत शिरलात... तर बाहेर येण्याचा रस्ता कधीच नव्हता.

**समाप्त.**

हडळ

d4donkadon@gmail.com (Unknown) — Mon, 11 May 2026 23:19:00 -0700

( लिखाणात कुठे चूका असल्यास किंवा काही बदल असल्यास अवश्य सुचवा )

#हडळ…..

माझ्या लहान पण वात्र्य मुलाला थोडी भीती बसावी म्हणून आमच्या बिल्डिंग च्या समोर असलेल्या चिंचेच्या झाडावर खूप विद्रुप…. भयानक……हडळ राहते ही गोष्ट अगदी रंगवून सांगितली…. रात्री पाणी प्यायला उठलो….पाणी पीत पीत गॅलरी मध्ये आलो…..आता त्या चिंचेच्या झाडावरची तीच विद्रुप…. भयानक…..हडळ माझ्या कडे बघत बसली आहे…..

#उतारा…..

अस म्हणतात उतारा टाकला की मागे वळून पाहू नये…. ती ब्याद पाठीमागे येते म्हणे….. त्या विशिष्ट दिवशी उतारा ठेवायला सांगितला होता…. मी उतारा ठेवायला जाणार आहे ….. त्या शेतात चिंचेच्या झाडाजवळ मी उतारा ठेवला…. उतारा ठेवल्या ठेवल्या त्या वर कोणी तरी झडप घातली…. आणि तो उतारा मच मच खाल्याचा आवाज येतोय…. सहज म्हणून अर्धवट पाठीमागे पाहिले…. आता माझ्या पाठीमागून काही तरी केसाळ…. धूड येत आहे…. शेतातून बाहेर पडायची वाटच सापडत नाही आहे…..ब्याद खरंच पाठीमागे येते …

#अलवण….

स्वभावाने अतिशय मत्सरी…. मनात डुख धरून बसणाऱ्या…. पण चेहऱ्यावरून अतिशय सालस… सोज्वळ वाटणाऱ्या नमा च एकदा लग्न झालं…. बरीच वर्ष झाली तीच लग्न होत न्हवत…सगळी घोड नवरी बोलत…. अंगात अनेक गुण…. हाताला तर अप्रतिम चव… वाड्यातील आणि शेजारी पाजारी असणाऱ्या सगळ्या छोट्या चिल्या पिल्याना नमा खूप सुरेख बाहुल्या बनवून द्यायची…. पण नशीब येवढ वाईट की नवऱ्याच्या घरी जाऊन एक आठवडा पण झाला न्हवता की नमा चा नवरा देवाघरी गेला,.... नमा पांढऱ्या पायाची म्हणून परत माहेरी आली…. केस कापले…. अलवण नेसायला लागलं…. आता नमा फक्त राबणारी एक मोलकरीण झाली…. घरात फक्त रबाव लागत होतं… मान मिळत न्हवता….. शुभ कार्यात कोणी मिसळून घेत न्हवत……मनात राग…. मत्सर…. माझ्या नशिबात सुख नाही तर ह्या घरातील कुठल्याच बाईला संसार सुख मिळायला नको….. नमा च्या खोलीत सगळ्या बायकांच्या छोट्या छोट्या बाहुल्या आहेत…. नमा त्या बाहुल्या घेऊन कसलीतरी पूजा घालते……कुठल्याच बाई ला संसार सुख लाभले नाही.., हळू हळू त्या वाड्यातील सगळे पुरुष वारले…. सगळ्या बायका अलवण घालून असतात त्या वाड्यात…. त्या वाड्याला आता अलवण वाडा म्हणतात……..

Written By - सायली कुलकर्णी

बिल्डिंग…

d4donkadon@gmail.com (Unknown) — Mon, 11 May 2026 23:16:00 -0700

लिखाणात कुठे चूका असल्यास किंवा काही बदल असल्यास अवश्य सुचवा )

# वाचलास…..

त्या घाटात अमावस्येला हडळ दिसते म्हणे…. आणि अमावस्येला एक बळी घेते म्हणे…. काही पण काय…. जग कुठे जात आहे…. लोकांचे विचार अजून बुरसटलेले….. आज अमावस्या आहे… खरं खोटं करणारच…. रात्री 12 वाजायच्या आधी घाटा कडे जाण्यासाठी निघालो …पण घाटाच्या जरा अलीकडे बाईक बंद पडली…. 5-10 मिनिटाच्या प्रयत्नां नंतर चालू झाली…. शीट यार 12 चा मुहूर्त चुकला…. त्या घाटामधून निवांत बाईक चालवायला लागलो…. कसली हडळ…कसल भूत…. साध काळ कुत्र पण दिसलं नाही….मी गाडी थांबवली…. गाडीचे हेड लाईट चालू…..सिगरेट ओढणार होतो…..समोर च्या रस्त्यावरून माझ्या सारखाच माझ्या वयाचा एक मुलगा बाईक वरून येतोय… स्पीड एकदम कमी आहे गाडीचा….. त्याच्या मागे कुणी लेडीज बसल्या आहेत…. त्या लेडीज ला बघून परत डोक्यात हडळीचा विचार आला…. कुठे असेल बिचारी हडळ…. मला बघायचं होतं तुला…… त्या मुलाची गाडी हळू स्पीड मध्ये पास झाली…. त्या पाठीमागच्या लेडीज ने तिची मान पूर्ण उलटी फिरवली…. गाडीच्या हेड लाईट च्या उजेडात दिसला तो अतिशय विद्रुप आणि भयानक चेहरा.,... तोंडात सुळे…..डोळ्याच्या ठिकाणी पोकळ काळी जागा…..आणि ती म्हणाली…. मलाच बघायची हौस होती ना….. बरोबर 12 वाजता हा आला….. नाही तर तुझा नंबर होता….

आज वाचलास….

#बिल्डिंग…..

त्या अर्धवट बांधकाम राहिलेल्या 8 मजली बिल्डिंग मध्ये भूत आहे म्हणे…. मी विजय आणि मंदार आम्ही त्रिकुट …. कायम एकत्र…..मंदार विरुद्ध विजय व मी आमची पैज लागली आज रात्री त्या अर्धवट बांधकाम राहिलेल्या बिल्डिंग मध्ये रात्री 12 ते 1 फक्त 1 तास थांबून दाखवायचं…. 1000-1000 रुपये मंदार देणार होता आम्हाला …. रात्री 11.45 ला तिघे त्या बिल्डिंग च्या आवारात आलो…. मंदार बिल्डिंग पासून जवळच असलेल्या झाडाच्या पारावर आमची वाट बघत बसणार होता…. मी आणि विजय बिल्डिंग मध्ये 12 वाजता जाऊन 1 ला परत येणार…12 वाजता सातव्या मजल्यावर जाऊन मोबाईल ची फ्लॅश लाईट चालू करून मंदार ला सिग्नल द्यायचा….डन…मी आणि विजय बिल्डिंग च्या आवारात आलो…. किर्रर्र अंधार…. भकास…गूढ वातावरण…. वातावरणात एक प्रकारचा दबाव…. मोबाईल ची टॉर्च चालू करून…गप्पा मारत मी आणि विजय पायऱ्या चढत होतो…. आमच्या टॉर्च चा तेवढाच काय तो उजेड….. बोलत बोलत कधी सातव्या मजल्यावर आलो ते समजलंच नाही….. मोबाईल ची फ्लॅश लाईट चालू करून मंदार ला सिग्नल दिला…. त्यानी पण त्या पारा वरून मोबाईल ची फ्लॅश लाईट चालू करून आम्हाला दाखवली…. मी आणि विजय तिथंच गप्पा मारत बसलो…. ½ तास कसा गेला कळलंच नाही…. इतक्यात तिथे 2 माणसं आली…. त्यांच्या पायाचा आवाज आला नाही…. दोन मिनिट मी आणि विजय दचकलोच…. ती दोघ आमच्या समोर आली… त्यातील एक वॉचमन होता…. दुसरा त्याचा मित्र असेल….जरा विचित्र दिसत होता…..आमचे निम्मे टेन्शन गेले…. मला माहितीय अशा रिकाम्या बिल्डिंग मध्ये नको ते कारभार चालतात म्हणून नाईट साठी पण वॉचमन असतात…वॉचमननी आम्हाला ओरडण्या आधी आणि तिथून हकलून देण्याआधी आम्ही त्यांना ह्या बिल्डिंग मध्ये यायच कारण सांगितलं…..ठीक आहे म्हणून ते पण आमच्या बरोबर गप्पा मारत बसले…. आम्ही त्यांना विचारलं नक्की ह्या बिल्डिंग मध्ये काय झालं होतं???? त्यानी बोलायला सुरु केल…. रात्रीचा वॉचमन नेहमीप्रमाणे बिल्डिंग वर लक्ष देत होता…. बिल्डिंग अजून अंडर कन्स्ट्रकशन होती…. वॉचमन नेहमीप्रमाणे बिल्डिंग मध्ये चक्कर टाकत होता…. पायऱ्या चढत चढत सातव्या मजल्यावर आला….. अचानक त्याला एका कोपऱ्यात खुडबुड ऐकू आली…. टॉर्च घेऊन तो त्या दिशेने गेला…. इथे एक माणूस गांजा ओढत बसला होता….तो तिथे कधी आला कसा आला त्या वॉचमन ला माहिती न्हवत…..एकंदरीत त्याचा अवतार जरा भयानक दिसत होता…. लाल झालेले तारवटलेले डोळे…विस्कटलेले केस…. गबाळा अवतार…...वॉचमन आणि त्याची झाटापट सुरु झाली….. भांडता भांडता दोघ एकदम कडेला आली…. त्या गांजा ओढलेल्या माणसाने एकदम चाकू काढला आणि त्या वॉचमन च्या पाठीत खुपसला…. पण वॉचमन ने त्याला घट्ट पकडून ठेवले असल्याने त्या गांजा ओढलेल्या माणसाला सुटता येईना त्यातच वॉचमन चा पाय घसरला…. आणि दोघे सातव्या मजल्यावरून खाली पडले…. ऑन द स्पॉट गेले दोघे…. त्यांच्या डोक्याचा चेंदामेंदा झाला होता… आणि त्या दिवसा पासून ह्या बिल्डिंग च बांधकाम असंच अर्धवट पडल…. मी आणि विजय कान देऊन ती गोष्ट ऐकत होतो…. 1 तास संपायला 10 मिनिट बाकी होते…. चला निघूया आपण सगळी…. खाली जास्त पर्यंत 10 मिनिट लागतीलच…. विजय म्हणाला…..वॉचमन आणि त्याचा मित्र पुढे होते मी आणि विजय पाठीमागे होतो… मोबाईल च्या फ्लॅश लाईटमध्ये जमिनीवर उजेड टाकून चालायला लागलो…. खूप साहित्य पडलं होतं…. जिना उतरत असताना सहज मोबाईल चा उजेड वॉचमन वर पडला…. मी आणि विजय इथेच थिजलो….. वॉचमन च्या पाठीत चाकू होता…. वॉचमन आणि त्याच्या बरोबर असलेल्या माणसाच्या डोक्याचा चेंदामेंदा झाला होता…

Written By - सायली कुलकर्णी

माझे_कल्पनाविश्व

d4donkadon@gmail.com (Unknown) — Mon, 11 May 2026 23:11:00 -0700

#माझे_कल्पनाविश्व

#Flat_No_1303

लेखक :- मोहन नारायण गवंडे

कथेचे सर्व हक्क लेखकाकडे अबाधित आहेत कोणीही कॉपी करण्याचा प्रयत्न करू नये.

गजबजलेल्या शहराच्या मध्यभागी उभा असलेला एक प्रचंड Residential Complex—उंचच उंच इमारती, सतत चालणारी लोकांची वर्दळ, दिवसभर गोंगाट आणि रात्रीही न झोपणारे जीवन. बाहेरून पाहताना सगळं अगदी सामान्य वाटायचं. पण त्या कॉम्प्लेक्सच्या E Wing मध्ये एक असा कोपरा होता, जिथे अंधाराने आपलं घर केलं होतं…

१३ वा मजला. रूम नंबर १३०३.

या फ्लॅटचं नाव कुणी मोठ्याने घेत नसे. पण प्रत्येक रहिवाशाच्या मनात त्याची भीती खोलवर बसलेली होती. हा फ्लॅट “Haunted” आहे, ही गोष्ट सगळ्यांना माहिती होती… पण कोणीच त्याबद्दल उघड बोलत नव्हतं.

पहिल्यांदा जे लोक त्या फ्लॅटमध्ये राहायला आले, ते फक्त चार दिवसांतच घर सोडून गेले. त्यांनी सांगितलं—रात्री २ वाजता कुणीतरी घरात चालत असल्याचा आवाज येतो. दरवाजे आपोआप उघडतात, आणि आरशात स्वतःशिवाय अजून कुणीतरी दिसतं. त्यांनी हे सांगितलं, पण कोणी त्यावर विश्वास ठेवला नाही… जोपर्यंत पुढचं कुटुंब तिथे आलं नाही.

दुसऱ्या कुटुंबाने तर काहीही न सांगता एका रात्रीत फ्लॅट रिकामा केला. त्यांनी त्यांच्या वस्तू सुद्धा तशाच सोडून दिल्या. त्या दिवसानंतर फ्लॅट ३०३ कायमचा बंद राहिला…

पण बंद दरवाज्यांमागे जे काही होत होतं, त्याचे परिणाम आजूबाजूच्या फ्लॅटमध्ये राहणाऱ्यांवर दिसायला लागले.

फ्लॅट १२०३ मधील कुलकर्णी कुटुंब—त्यांना दररोज रात्री छतावरून ठकठक आवाज यायचा, जणू कुणीतरी जोरात चालत आहे. एकदा त्यांनी वर जाऊन पाहण्याचा प्रयत्न केला, पण १३ व्या मजल्यावर पोहोचल्यावर अचानक लिफ्ट बंद पडली. कॉरिडॉरमध्ये अंधार पसरला… आणि त्यांना स्पष्टपणे कुणीतरी श्वास घेत असल्याचा आवाज ऐकू आला.

फ्लॅट १३०४ मधील एक लहान मुलगा—तो नेहमी म्हणायचा, “आई, त्या बंद फ्लॅटमध्ये एक बाई आहे… ती मला बघते.” सुरुवातीला सगळ्यांनी त्याला दुर्लक्ष केलं. पण एक रात्री त्याने जे सांगितलं, ते ऐकून सगळ्यांच्या अंगावर काटा आला—
“ती बाई आता आपल्या घरात आली आहे… ती माझ्या बेडच्या बाजूला उभी आहे.”

त्या रात्रीपासून त्या मुलाचं वागणं पूर्ण बदललं.

कॉम्प्लेक्समधील सिक्युरिटी गार्ड्सनी देखील काही विचित्र गोष्टी पाहिल्या. CCTV फुटेज मध्ये अनेकदा १३ व्या मजल्यावर हालचाल दिसायची—एक सावली, जी कॉरिडॉरमध्ये फिरत असायची. पण प्रत्यक्षात तिथे कोणीच नसायचं. एकदा तर कॅमेरामध्ये स्पष्ट दिसलं—फ्लॅट १३०३ चा दरवाजा हळूहळू उघडतोय… आणि पुन्हा स्वतःच बंद होतोय.

रात्री २:१३ वाजता, E Wing च्या १३ व्या मजल्यावर एक विचित्र शांतता पसरते. जणू वेळ थांबलेला असतो. त्या वेळी जर कुणी तिथे गेलं, तर त्यांना थंड वाऱ्याची झुळूक जाणवते… आणि एक हलका कुजबुजण्याचा आवाज—
जणू कुणीतरी हळू आवाजात बोलतंय… पण शब्द समजत नाहीत.

आजही तो फ्लॅट तसाच बंद आहे.

कोणी तिथे राहायला येत नाही. कोणी त्याच्या जवळ जाण्याची हिंमत करत नाही.

पण तरीही…

कधी कधी, रात्री उशिरा, त्या कॉम्प्लेक्सच्या अंगणातून वर पाहिलं तर—
१३ व्या मजल्यावरील रूम नंबर १३०३ मध्ये एक दिवा लुकलुकताना दिसतो…

आणि खिडकीत—
कोणीतरी उभं असतं.

“कर्माचा वरवंटा” (एक सामाजिक कर्म कथा)

d4donkadon@gmail.com (Unknown) — Mon, 11 May 2026 23:04:00 -0700

“कर्माचा वरवंटा” (एक सामाजिक कर्म कथा)

मुंबईसारख्या चमचमत्या दुनियेत वावरताना अनुभवास आलेला एक सत्य प्रसंग मला सामाजिक जाणीव म्हणून तुमच्या सर्वांच्या दृष्टिक्षेपात लेख रूपात मांडण्याचा हा माझा अल्पसा प्रयत्न आहे.

“करोना काळानंतर माझ्या बिझनेस मधील अपडाउन्स मुळे मुंबईत मी नुकतच एका प्रोजेक्ट साइट वर MEP ऑपरेशन्स मॅनेजर म्हणून कामावर रुजू झालो होत. तसेच माझ्या दुसऱ्या एका साइटवर माझ्यासोबत दक्षिण कोकणातील एक मुलगा साइट इंजिनिअर म्हणून कार्यरत होता, थोडा शांत पण बरेचदा विचित्र वागायचा.

तर सदर विषय असा होता की तो प्रत्येक महिन्याला दोन - तीन दिवस सुट्टी घेऊन न चुकता गावी जायचा ज्यामुळे बरेचदा इमर्जेन्सी कामाच्यावेळी अनुपस्थित असल्याने शिफ्ट शेड्युल बिघडून गैरसोयी होतं त्यामुळे सततच्या साइट स्टाफ आणि मॅनेजमेंट तक्रारी नुसार ऑपरेशन्स लीड म्हणून हे प्रकरण माझ्याकडे निराकरण करण्यासाठी आलेलं.

तसेच, त्याला साइट ट्रान्स्फर करण्यासाठी मलाही वरून प्रेशर होत. त्यामुळे, पार्ट ऑफ इन्व्हिस्टिगेशन मी साइट स्टाफ सोबत यासंदर्भात चर्चा केल्यावर मला त्याच्याबद्दल काही माहिती मिळाली तसेच त्याची मागील काही महिन्यांपासून ची अटेंडन्स रजिस्टर कॅलेंडर सोबत सिक्वेन्स चेक केले तेव्हा काही धागेदोरे सदर विषयाबद्दल निष्कर्षाप्रत पोहोचण्यास मदत झाली. जे तो प्रत्येक अमावस्येला न चुकता गावी जावून करत असे.

म्हणून त्या अनुषंगाने विषय गांभीर्य ओळखून तसेच, कोकणातील या अनिष्ट प्रथा विषयी माहिती असल्यामुळे त्यानुसार त्याला बाजूला घेऊन मी सदर विषयाबद्दल आपल्या कोकणातील मुलगा म्हणून स्नेह-भावणेने स्पष्टच विचारलं.

परंतु माझ्या अशा सरळ विचारण्यानं तो थोडा गोंधळला, पण माझ्या स्वभाव गुणा नुसार विश्वासात घेतल्यावर त्याने आपली कर्म-कहानी मला सांगायला सुरुवात केली.

विजय नाव त्याचं कुटुंब पूर्वी खूप गरीब परिस्थितीत होतं. घरात सतत आजारपण, आर्थिक अडचणी आणि तणाव होते. त्यामुळे त्या काळात वडिलांच्या मित्राच्या सांगण्यावरून त्यांनी काही उग्र (कोकणात त्याला चेटूक, बाईंग, चाळा, अबाईत कलमदारी या स्वरूपात भजतात) श्रद्धेशी जोडलेले विधी आणि काही खास प्रथा सुरू केल्या. अमावस्येला विशिष्ट पूजापाठ आणि काही “मान देण्याचे” प्रकार घरात सुरू झाले.

काही वर्षांनी परिस्थिती सुधारू लागली. आर्थिक स्थैर्य आलं, घरात प्रगती दिसू लागली. सर्व नातेवाईक त्यांच्या शब्दांमध्ये हा मिळवत त्यांच्या अनिष्ट गोष्टीमध्ये साथ देऊ लागले. जस की तो म्हणेल ती पूर्व दिशा त्यामुळे त्या प्रथांवर घराचा विश्वास वाढत गेला.

खूप पैसा मान सन्मान मिळत गेला अस बरीच वर्ष चालल वडील वार्धक्याकडे झुकत चाललेले. त्यांच्या वडिलांच्या वडिलांचा या सर्व गोष्टीना नकार असतानाही स्व:महत्वकांशेने क्षणिक सुखासाठी ते त्यांच्या बोलण्याला न जुमानता आपली नीतिमत्ता विसरत चाललेले.

पुढे काही वर्षांनी आजोबांचा निधन झालं, विजय मोठा झाला, शिकून इंजिनिअर झाला आणि मुंबईत नोकरीला लागला. पण हळूहळू घरात जुन्या श्रद्धा आणि आधुनिक विचार यात तणाव निर्माण होऊ लागला. कुटुंबात मतभेद वाढले.

आणि आता खऱ्या अर्थाने दुसऱ्या पिढीचा कर्म -भोग सुरू झाला. पुढे काही वैयक्तिक अडचणीही सुरू झाल्या. लग्नानंतरही अपेक्षित स्थैर्य मिळालं नाही.लग्न झाली परंतु दोन्ही भावंडांना संतान प्राप्ती नव्हती. पत्नी प्रेग्नंट राहायची परंतु 2/3 महिन्यात गर्भस्तलन होऊ लागलं.

कुटुंबात मानसिक तणाव वाढत गेला. हळूहळू घरातील वातावरण अधिक कठीण होत गेलं. आई-वडिलांचे निधन झाले, आणि कुटुंब विखुरले गेले. मोठा भाऊ वेडा झाला आणि आणि दुर्दैवाने आताच फेब्रुवारी मध्ये विजयच ही अपघाती निधन झालं.

या सगळ्या घटनांकडे दोन सामाजिक मतप्रवाह असू शकतात, एक विज्ञानवादी दृष्टिकोनातून पाहता एक श्रद्धेचा दृष्टिकोन, जिथे लोक काही घटनांना अध्यात्मिक कारणांशी जोडतात.

दुसरा म्हणजे वास्तववादी दृष्टिकोन, जिथे अशा परिस्थिती मागे मानसिक तणाव, आर्थिक दबाव, आरोग्य समस्या, कौटुंबिक संघर्ष आणि जीवनातील अनिश्चितता ही कारणं असू शकतात.

परंतु माझ्या आतापर्यंतच्या अभ्यासातून आणि अशा विविध सामाजिक प्रसंगातून एक गोष्ट सुनिश्चित होते जेव्हा माणूस अडचणीत असतो, तेव्हा तो कोणत्याही परिणामांची पर्वा न करता या रीतीने शॉर्टकट शोधतो.

काही वेळा तो उपाय श्रद्धेच्या रूपात असतो, पण तोच उपाय जर काळया अंधविश्वासात बदलला, तर तो त्रासदायक ठरू शकतो.

म्हणून माझा या लेखामागचा उद्देश एवढाच आहे की,गौड सारस्वतानी आकार दिलेल्या या कुळाचार रुपी शक्तीसोबत एकरूप होऊन त्यावेळची आपल्या भागातील 12/5 राठी पद्धती रचना नीट महत्त्व समजून घ्या जी आपल्याला इतर देवतां पेक्षा जलद फलप्राप्ती देते.

उगाचच स्मशान कांड, पंचाक्षरी, बंगाली काळया विद्येच्या तामसी पटलावर अजाणतेपणे उद्ध्वस्त होऊ नका.

तसेच, कोणत्याही उग्र-शक्तीच्या तामसी आहारी जावून आपण आपल्या कुलदेवता, ग्रामदेवता आणि सात्विक परंपरा नाकारून विवेक सोडू नका.

जसे की कोणत्याही भीतीवर आधारित किंवा गोंधळ निर्माण करणाऱ्या गोष्टींच्या मागे न लागता विचारपूर्वक निर्णय घ्या. कारण जे आज तुमची भरभराट करत ते उद्या तुमचं वंश वृध्दी खुंटून संपुष्टान देखील करत.

त्यामुळे कौटुंबिक व सामाजिक जीवनात वावरताना आपण एक गोष्ट लक्षात घेतली पाहिजे, मान-सन्मान,धन -संपत्ती महत्त्वाची आहेच, पण त्यासोबत समज, शांतता आणि वास्तव समजून घेणंही तितकंच आवश्यक आहे.

कारण काही निर्णय फक्त आपलं आजचं जीवन बदलत नाहीत, तर पुढच्या पिढ्यांच्या भविष्यावर ही परिणाम करतात.

आणि सर्वात महत्त्वाचं म्हणजे अडचणीत असलेल्या माणसाला दोष न देता त्याला समजून घेणं, आधार देणं आणि योग्य मार्ग दाखवणं हीच खरी माणुसकी आहे.

समारोप:
हा लेख-प्रपंच मी फक्त सध्या कोकणातील काही भागात दिसून येणाऱ्या सामाजिक पटलावर बदलत्या, स्वार्थी आणि अति-महत्त्वाकांक्षी कौटुंबिक, व्यक्ति-सापेक्ष दृष्ट प्रवृत्तीवर प्रकाशझोत टाकण्यासाठी आणि त्यातून सकारात्मक बोध मिळावा या उद्देशाने लिहिला आहे.

यामागे माझा हेतू कुणाच्याही भावना दुखावण्याचा नाही.
तर सामाजिक परिस्थिती आणि व्यक्ती अनुभवातून मिळालेल्या नकारात्मक परिणामांचे विश्लेषण दर्शविन्याचा आहे.

जर कुणाला या कथेत स्वतःचे प्रतिबिंब दिसल असेल, तर त्यांनी वाईट वाटुन घेऊन दोष शोधण्यापेक्षा स्वतःमध्ये सकारात्मक बदल करण्याचा प्रयत्न करावा, ज्यामुळे विजय सारख वाईट दृष्टचक्रात न गुरफटता यातून सकारात्मक मार्ग काढून स्वतःसोबत कुटुंबियांना उद्ध्वस्त होण्यापासून वाचवता येतील.

Cab-horror story

d4donkadon@gmail.com (Unknown) — Mon, 11 May 2026 23:02:00 -0700

कॅब!'

-डिसेंबर महिन्यातली ती एक सर्वसाधारण संध्याकाळ होती. सुमारे साडेसहा सात वाजत आले होते.हिवाळ्याचे दिवस असल्याने दिवस लवकरच मावळतीला आला होता.
रूपाला फॅक्टरी सोडायला तसा आज काहीसा उशीरच झाला होता.
कुठल्याही मेट्रोपोलिटन सिटीत संध्याकाळचे 'सात'म्हणजे खरं तर मुळी सुद्धा उशीर नसतो.पण कुठल्याही निमशहरी गावाच्या दृष्टीनं 'सात' म्हणजे तसा ब-यापैकी उशीरच होता. त्यातही रूपा आणि तिचा नवरा ऋतुराज यांची एक फॅक्टरी घाटाच्या पश्चिमेला,घाट उतरून गेलं की,सुमारे दीडएक किलोमीटरवर असलेल्या इंडस्ट्रिअल एरियात उभारलेली होती आणि साधारणपणे साडेतीन चार किलोमीटरचा घाट चढून वर आलं की,सुमारे दीडदोन किलोमीटरवर त्यांच्या शहराची हद्द जिथे सुरू होते,त्याच भागातल्या लोकल इंडस्ट्रिअल एरियात,तिच्या नव-याची म्हणजे ऋतुराजची आणखी एक फॅक्टरी आधीच उभारलेली होती.
तर त्यांच्या दोन्ही फॅक्टरीज गावापासून तशा दूरच होत्या आणि ऋतुराज आज दिवसभर घाटा अलीकडच्या,म्हणजे गावाजवळच्या,इंडस्ट्रिअल एरियातल्या त्यांच्या फॅक्टरीत काही कामामुळे गुंतलेला असल्यानं,आज दिवसभर रूपाला एकटीलाच घाटा पलीकडच्या दुस-या फॅक्टरीत जावं लागलं होतं आणि आता संध्याकाळी उशीर झालेला असूनही ती एकटीच घरी परतत होती.
कधीकधी योगायोगही असे चमत्कारिक असतात की,त्यांवर विश्वासही बसू नये.आजही असंच काहीसं घडलं होतं.आज
ऋतुराज त्यांच्या गावाजवळच्या फॅक्टरीत दिवसभर गुंतून राहणार होता आणि हे माहीत असल्यानं त्यानं आपली कार चालका बरोबर सर्व्हिसिंगसाठी धाडली होती आणि नेमका आजच रूपालीच्या कारला काही प्रॉब्लेम आल्यानं तिलाही कार चालकाबरोबर तिची कार गराजला धाडावी लागली होती.म्हणून आता संध्याकाळी घरी परतताना तिनं फॅक्टरीच्या सिक्युरिटीकडून एक कॅब मागविली होती.
तिच्या सवयीनुसार तिनं त्या कॅबच्या नंबर प्लेटचा आपल्या मोबाईलमध्ये फोटो काढला आणि मगच ती त्या कॅब मधून त्यांच्या घाटमाथ्यावरच्या फॅक्टरीत परत निघाली होती.
एकतर आतापर्यन्त रूपाला तशी कॅबच्या प्रवासाची वेळ फारशी कधी आलीच नव्हती,त्यामुळे असा प्रवास आणि तोही एखाद्या अनोळखी वाहन चालका बरोबर करण्याची तिची ही,खूप काळानन्तर आलेली,पहिलीच वेळ होती.
साधारणपणे निम्माअर्धा घाट चढून झाला असतानाच कॅबचा अनोळखी चालक क्षणभर मागे वळून बघत म्हणाला मॅडम,डावी उजवीकडे वा मागं वळून मुळीच बघू नका.दोन मोटरसायकलस्वार आपला पाठलाग करताहेत आणि मला माहिती आहे की,ते वाटमारी करणारे लुटारू आहेत.
कॅब मधल्या त्या अंधुकशा प्रकाशातही रूपाला कॅब चालकाचा चेहरा सर्वस्वी वेगळा आणि काहीसा ॲबनॉर्मल वाटला.पण तिनं स्वत:ला कसंबसं सावरलं आणि ती कॅबचालकाच्या चमत्कारिक चेह-याकडे पाहण्याचं टाळून,कॅबच्या फ्रंट ग्लास(windshield/windscreen)
मधून समोरच्या अंधा-या रस्त्याकडे बघत राहिली.
घाटातला तो नागमोडी वळणावळणाचा रस्ता कॅब चालकाच्या चांगला परिचयाचा असावा.कारण तशा अंधारलेल्या वेळीही तो कॅब अतिशय आत्मविश्वासानं चालवित होता.तशा अवघड रस्त्यावरही तो ब-याच वेळा सहजतेनं मागे वळून पहात होता आणि रूपा जरी त्याची नजर टाळत असली तरीही तिला चालकाचा चमत्कारिक आणि काहीसा भेसूर म्हणावा असा चेहरा अधूनमधून थोडा का होईना पण दिसत होताच आणि ओझरता का होईना पण अनेक वेळेला दिसल्यामुळे तो चेहरा आता तिच्या आठवणीत चांगलाच ठसला होता.
शेवटी एकदाची ती त्यांच्या घाटमाथ्यावरच्या फॅक्टरीत पोचली.कॅब मधून खाली उतरली आणि चालकाला कॅबचं भाडं(fare)देण्यासाठी आपल्या मनीपर्स मध्ये हात घालत कॅबकडे वळली तो काय,तिथं कॅब नव्हतीच.एका क्षणात ती किंचितही आवाज न करता अंधारात विझून जाणा-या दिव्यासारखी अदृष्य झाली होती.
कसं काय जाणे,पण अगदी धीट असलेली रूपासुद्धा,आता बरीच घाबरली होती.तिनं ऋतुराजकडं धाव घेतली.
तिला घाबरलेलं आणि घामानं चिंब भिजलेलं बघून घाबरलेल्या ऋतुराजनं त्याच्या केबिन मधला A/C बराच वाढविला,प्यूनला गार पाणी आणायला सांगितलं आणि रूपा पाणी प्याल्यावरआणि थोडी सावरल्यावर,तिची हकीगत ऐकून ती दोघंही लगेच जवळच्याच पोलिस ठाण्यात तक्रार नोंदवायला धावली.
पोलिसठाण्यातल्या ठाणे इनचार्जनं त्यांना पहिला प्रश्न विचारला-
'तुम्ही कशातून प्रवास करीत होतात?'
त्यावर रूपानं ठाणे इनचार्जना सांगितलं-
'कॅब मधून.'
ठाणे इनचार्जनं कॅबचा नंबर विचारल्यावर,तिनं जो नंबर सांगितला,तो ऐकून ठाणे इनचार्ज चकित झाला आणि म्हणाला-
'शक्यच नाही.'
'का?'-
रूपानं विचारलं.
'अहो,सुमारे पंधरा दिवसापूर्वी संध्याकाळी याच सुमारास, याच कॅबला भीषण अपघात झाला आणि कॅब चालक तत्क्षणी ती कॅब उलटून,तिला आग लागून त्या आगीत जळून ठार झालाय.मग तो कॅब चालक आणि त्याची अपघातग्रस्त कॅब तुम्हाला आज मिळेलच कशी?'-
पूर्णपणे गोंधळलेला ठाणे इनचार्ज म्हणाला.
मग त्यानं रूपाला एका मृत व्यक्तीचं छायाचित्र दाखवून विचारलं-
'तुम्हाला घेऊन येणारी कॅब आणि कॅब चालक हेच तर नव्हते?'
आता केवळ चकित होण्याचीच नव्हे तर प्रचंड घाबरण्याची पाळी रूपा आणि ऋतुराज यांची होती,कारण कॅब चालक तर तो मघाचाच होता आणि कॅबही तीच होती.रूपानं याच कॅबच्या नंबर प्लेटचा फोटो काही वेळापूर्वी काढला होता आणि ती त्याच कॅब मध्ये बसली होती.
त्या उभयतांचे घाबरलेले चेहरे बघून,ठाणे इनचार्जनं ड्यूटी कॉन्स्टेबलला गरम चहा आणायला सांगितला.डिसेंबरच्या थंडीतही घामानं डबडबलेल्या त्या दोघांना तो वाफाळलेला चहा दिला.गरम चहा घेऊन थोडं सावरलेल्या त्या पतीपत्नीला मग ठाणे इनचार्ज पुढं सांगू लागले-
'पंधरा दिवसाखाली संध्याकाळी पॅसेंजर न मिळाल्यामुळं हीच रिकामी कॅब घेऊन,हाच चालक घाट चढून गावाकडे परतत होता.या घाटात गेले काही दिवस वाटमारी करणारी एक टोळी सक्रीय झाली आहे.त्या टोळीला अटक करण्या साठी आम्ही सक्रीय आहोतच.पण अद्याप आम्ही आमच्या कामात यशस्वी झालेलो नाही.तर त्याच वाटमा-यांनी ती रिकामी कॅब,पॅसेंजर असल्याचा बहाणा करीत,थांबविली आणि कॅब चालकाला कट्ट्याचा धाक दाखवित लुटण्याचा प्रयत्न केला.'
'कॅब चालकानं आपल्या बचावाचा प्रयत्न केला आणि त्या प्रयत्नात कॅब चालकाला गोळी लागली.कॅब उलटून तिला आग लागली आणि त्या भयंकर आगीत जखमी झालेला आणि प्रचंड भाजलेला तो कॅब चालक तडफडून तडकाफडकी ऑन द स्पॉट मेला.गेले दहाएक दिवस झालेत,हाच कॅब चालक विशेषत:संध्याकाळी एकट्या दुकट्या पॅसेंजरला,विशेषत: एकट्या स्त्री पॅसेंजरला त्या वाटमा-यांच्या कचाट्यातून वाचवितो,त्यांच्या मुक्कामावर सुखरूप सोडतो आणि येतो तसा लगेच नाहिसाही होतो. आज तोच अनुभव तुम्हालाही आलाय.'
'तेव्हा आता तुम्हा उभयतांच्या विनन्ती अर्जावरून त्या वाटमा-यांच्या विरोधात FIR नोन्दवितो आणि त्यांना लवकरात लवकर अटक करण्याचा विश्वास देतो.तेव्हा इथून पुढं तुम्ही उभयता घाटातून जाता येता काळजी घ्या.'
ठाणे इनचार्जनं तक्रार नोन्दवून घेतली आणि रूपा-ऋतुराज पोलिस ठाण्यातून बाहेर पडले.
आता ती दोघंही घाटातून अवेळी आणि विशेषत: एकटं जाण्याचं टाळतात.
पण कधी तशी वेळ आलीच तर आजही त्यांच्या अगदीAC कारमध्येही घाम पुसतच घाट उतरतात आणि चढतात. अगदी आजही!
('संपूर्ण.')
मकरन्द खेर.
------------------------------
('सोबतच्या छायाचित्रातील स्थळाचा आणि कथेचा संबंध नाही.' )

द लास्ट राईड - The last ride horror story - Part2

d4donkadon@gmail.com (Unknown) — Mon, 11 May 2026 22:57:00 -0700

द लास्ट राईड

भाग क्र :- २

लेखन :- शशांक सुर्वे

पहिल्या भागाची लिंक

https://www.facebook.com/share/p/1E819mGZYx/

इथून जाताना लोक बराच पैसा,सोनं घेऊन जात होते कुणी आपली शारीरिक भूक भागवत होते पण ह्या जागेच्या इतिहासातली पहिली घटना होती की कुणाला तर वर्ल्ड वॉर चा इतिहास जाणून घ्यायचा होता.....अशोकला वर्ल्ड वॉर वरील लिखाण खूप आवडायचे ह्यावर लिहलेली ओळ आन ओळ त्याने वाचून काढली होती.....त्याला इतिहासाची खूप आवड होती.....खास करून 1940 साली झालेल्या वर्ल्ड वॉर बद्दल जाऊन घ्यायला त्याला विशेष आवडे.....पण त्यावर जेवढी पुस्तके लिहली गेली होती ती एका लायब्ररी मध्ये ठेवली होती आता काही वर्षांपूर्वी विरोधकांनी त्या पूर्ण लायब्ररीला आग लावली होती....सगळा इतिहास सगळी पुस्तके जळून खाक झाली होती.....फ्रांस देशात जाऊन त्या लायब्ररी मध्ये प्रवेश घेऊन एक अन एक शब्द वाचून काढायचं अशोकच स्वप्न आता एक स्वप्नच राहील होतं.....पण आता इथे येऊन त्याच्या आशा परत एकदा पल्लवित झाल्या....अशोक आपल्या आयुष्यात खुश होता......त्याची बौद्धिक भूक थोडी जास्त होती..त्यात 1940 चे फिली किनाऱ्यावरचे युद्ध त्याला खूप रंजक वाटत होतं.....मित्र सेनेने फिली किनारा काबीज केला पण पुढे काय झालं???हे त्याला जाणून घ्यायचं होतं....कारण हे युद्ध खूप मोठं चाललं होतं.....अशोक रूम नंबर 44 मध्ये आला....रूम मध्ये येताच त्याच्या बोटापासून तो दिवा वेगळा झाला....तो दिवा अशोकने समोरच्या एका टेबलावर ठेवला आणि त्याने त्या खोलीत आपली इच्छा बोलू दाखवली

"मला 7 जून 1940 साली फिली किनाऱ्यावर झालेले पूर्ण युद्ध दाखवा....त्याचे परिणाम सुद्धा दाखवा"

एवढे बोलताच पूर्ण खोलीत धूर पसरला.....अशोक त्या धुरात हरवून गेला होता.....हाताचा पंखा करून अशोक तो धूर हटवू पाहत होता अचानक त्याला बंदुकांचे तसेच गाड्यांचे लोकांच्या विव्हळण्याचे आवाज ऐकू येऊ लागले.....त्याच्या बाजूने सैनिक पळत होते...कुणाला गोळी लागून मरून पडत होते... शेकडो गोळ्या झाडल्या जात होत्या.....सगळं काही अशोकच्या समोर होत होते....तो मोठ्या स्क्रीन वर सिनेमा बघावा ना तस ते युद्ध बघत होता....अगदी 3d मध्ये...सैनिक रणगाडे सगळं काही त्या छोट्या खोलीत धावत होतं....समुद्राच्या किनाऱ्यावर हे सगळं युद्ध सुरू होतं....अशोक तिथून त्या किनाऱ्यावरच पोहोचला होता सगळं बघत होता....शेकडो मृतदेह पाण्यावर तरंगत होते रक्तामुळे किनाऱ्यावर आदळणाऱ्या लाटा सुद्धा लाल भडक बनून येत होत्या..त्याने आता कॅप्टन फिलिपला पण बघितले होते ज्यांनी ह्या युद्धाची रणनीती आखली होती....हे सगळं प्रत्यक्ष बघून अशोक च्या डोळ्यात फक्त आनंदाश्रू होते.....जनरल फिलिपला तो अगदीच जवळून बघत होता....आपण जे जे बघत आहोत ते ते अशोक एका वहीत लिहून काढत होता....जास्त वर्णन करून लिहण्याची त्याला गरज भासली नाही कारण वर्णन समोर घडत होते.....वर खाली बघत बघत अशोक बेफाम पण लिहीत होता.....सैनिक लढत होते अचानक समोरचे दृश्य धूसर होऊ लागले.....सगळें सैनिक हवेत विरघळून जात होते....अशोकने आपल्या शरीराकडे बघितले ते सुद्धा हवेत विरघळत होते.....अशोक घाबरून धावू लागला.....पण त्याचे पूर्ण शरीर हवेत विरघळत होते.....अशोकला खाडकन जाग आली तेव्हा तो आपल्या खोलीत होता.....त्याने घड्याळाकडे बघितले त्या घड्याळामध्ये बरोबर एक तास झाला होता.....म्हणजे वेळ संपली होती....टेबलावर तो विझलेला दिवा होता.....अशोक परत आपल्या खऱ्या आयुष्यात आला होता.....एक कमालीचे समाधान त्याच्या चेहऱ्यावर होते....समोर एक वही होती.....त्याने ती वही उघडली त्यात खरोखरच अशोकने युद्धाचे वर्णन केले होते.....अशोकने आपल्या शरीराकडे बघितले त्याच्या अंगावर रक्ताचे काही डाग होते....साहाजिक ती लढाई अशोकच्या समोर होती आणि अगदी खरीखुरी होती....एक दोन सैनिकांचे रक्त अशोकच्या अंगावर होते.........

भन्नाट होतं हे सगळं.....आपलं स्वप्न पूर्ण झाल्यासारखं अशोकला वाटत होतं...ज्या प्रश्नांची उत्तरे शोधण्यात अशोकने पूर्ण आयुष्य घालवले ते सगळं आता अशोकच्या समोर घडत होते.....पण त्याने ती लढाई पूर्ण कुठे बघितली होती??? 1 तास होता त्याच्याकडे त्यातले फक्त 15 मिनिटे तो ही लढाई बघू शकला होता......म्हणजे दीपक जे बोलत होता ते खरे होतं......हा दिवा आणि ती जागा आपल्याला आयुष्यात सगळं काही देऊ शकते.....अशोकला धनाची कधीच आस नव्हती....तो आहे त्यात अगदीच खुश होता.....आता दिवा हाती आलाच आहे तर आधी तो सगळा इतिहास लिहून काढू.....कारण हा महत्वाचा दस्तऐवज ठरेल सगळं काही फिक्स होत.. .अशोकने सकाळची लेक्चर्स वैगेरे आवरती घेतली आणि कधी एकदा रात्र होते अस त्याला झालं होतं.....तो इथे एकटा राहत होता आता मध्यरात्र व्हायची वाट अशोक बघू लागला....त्याने गजर सेट केला....मध्यरात्र झाली होती.....गजर वाजला तसा अशोक जागा झाला....पहिल्या वेळेस त्याने ४४ नंबर पोहोचण्यास वेळ लावला होता कारण अशोक तेव्हा खूप घाबरला होता पण त्यानंतर त्याने जे बघितलं होत ते विलक्षण होतं....ह्यावेळी मात्र अशोकमध्ये भीतीचा लवलेश नव्हता उलट एक वेगळाच उत्साह त्याच्या चेहऱ्यावर होता......डाव्या हातात वही उजव्या हातात तो दिवा....अशोकने उजव्या हातात तो दिवा पकडला आणि आपला अंगठा त्या नक्षी वर ठेवला.....अंगात एक करंट संचारला अशोकच्या तोंडून हलकेच आआह असे शब्द आले जेव्हा त्याने डोळे उघडले तेव्हा तो त्या गडद अंधारात होता......अशोक त्या अंधारात चाचपडू लागला.....हाताला वाळलेल्या झाडांची पाने आणि मानवी त्वचे सारखी मऊसर जमीन लागली.....अशोक वेगाने चाचपडत होता.....अखेर त्याला त्या अंधारात तो दिवा सापडला....अशोक लगबगीने सगळं करत होता....त्याने त्या नक्षीवर आपला अंगठा लावला तो दिवा पेटता झाला....अशोकच्या सभोवती प्रकाश झाला आणि त्याच्या मागे ती त्याची हलती सावली......अशोक चालू लागला आता वाटेत पडलेले लोक त्याला अस्वस्थ करत नव्हते....तो आपल्या रूम नंबर ४४ कडे वेगाने चालला होता....त्या लाल दगडी इमारती मध्ये येताच आतून येणारे मादक स्त्रियांचे आवाज तसेच अशक्त होऊन धापा टाकीत वाटेत पडलेल्या लोकांचे आवाज अशोकला जराही अस्वस्थ करत नव्हते दिव्याच्या उजेडात तो आपली रूम नंबर ४४ शोधू लागला अखेर त्याला ती रूम सापडली तो झटकन त्या रूम मध्ये गेला आत जाताच तो दिवा हातापासून वेगळा झाला....पेटता दिवा अशोकने समोरच्या टेबलावर ठेवून दिला....त्याने आजही त्या फिली किनाऱ्यावरचे युद्ध दाखवण्यास विनंती केली.....अशोकच्या विनंती नुसार त्या दिव्याच्या उजेडात त्या ४४ नंबर खोलीने अशोकला युद्धाच्या मधोमध उभे केले....सगळं युद्ध तो अनुभवत होता.....आपल्या वही मध्ये सगळी नोंद करत होता....त्या सैनिकांच्या बरोबर तो ही चालत होता.....फिली किनाऱ्यावर चे युद्ध वर्ल्ड वॉर मधील सगळ्यात महत्वाचे युद्ध होते....जे तब्बल 10 दिवस रंगले होते.....अशोक जवळपास 8 दिवस रूम नंबर ४४ मध्ये येऊन हे युद्ध बघत होता......एक विचित्र अशी ओढ होती ह्या लाल जागेत म्हणजे 8 दिवस अशोकने स्वतःला खऱ्या आयुष्यापासून दूर ठेवले होते म्हणजे 8 दिवस तो घरातून बाहेर पडला नव्हता.....एका वेगळ्याच धुंदीत त्याने हे 8 दिवस काढले होते......अशोक कमालीचा अशक्त झाला होता त्याच वजन 80 किलो वरून आता 38 किलो वर आले होते....ती जागा आपल्याला आतून कुरतडत आहे ह्याचे काहीच भान अशोकला नव्हते....4,5 दिवस तो घरातून बाहेर सुद्धा पडला नव्हता....त्याला सगळ्या गोष्टींचा विसर पडत चालला होता....कदाचित हा त्या जागेचा प्रभाव असावा.....अशोकला आता नीट उभं सुद्धा राहता येतं नव्हतं.....तरीही तो ह्या युद्धाच्या 10 व्या दिवशी काय झालं हे जाणून घेण्यास उत्सुक होता......5 व्या दिवसानंतरच अशोक त्या जागेत लडखडत चालला होता....अगदी तिथे खाली पडलेल्या लोकांच्या अंगावर पाय देऊन धडपडत तो रूम नंबर ४४ पर्यंत पोहोचत होता...आता तर त्याच्या दिव्याची ज्योत सुद्धा मंद झाली होती.....तरीही तो 10 व्या दिवशी मध्यरात्री त्या लाल घरात जायला तयार होता

रात्र झाली होती.....आज अशोकला कमालीचे अशक्त वाटत होते...त्याला आपली दैनंदिन जीवनातील कामे सुद्धा नीट करता येत नव्हती....2 दिवस तो बरा होता.....त्याला आवश्यक तो किराणा माल सुद्धा घेऊन आला होता पण 10 व्या दिवशी हातापायात मुंग्या आल्यावर तो अवयव कसा बधिर झाल्या सारखा भासतो तसे अशोकचे शरीर भासत होते....आज त्याने दिवसभर वेदनेत काढले होते....आजूबाजूला पडलेले रक्त तो पुसत होता..ते पुसताना त्याचे हात थरथरत होते खाली बघितल्या वर सुद्धा त्याला चक्कर मारत होती....10 वाजत आले होते....अचानक दरवाज्यावरची बेल वाजली....अशोक घाबरला.....कोण असेल??दार उघडताना तो 2 वेळेस धडपडला.....अखेर कसे बसे त्याने दार उघडले....समोर दीपक उभा होता.....अशोकला अस अशक्त बघून दीपक घाबरला....

"अरे अशोक काय हे??? केवढा बारीक झाला आहेस तू?? तुझी तब्बेत ठीक आहे ना??....."

अशोक धापा टाकत बोलत होता त्याला श्वास लागला होता

"अरे काही नाही थोडा आजारी होतो....तब्बेत ठीक नव्हती"

"तेच म्हंटलं जरा विचारपूस करावी.....त्या दिव्याचा वापर करून काही फायदा करून घेतलास की नाही??"

दीपकच्या ह्या प्रश्नाला अशोककडे उत्तर नव्हते.....आता ह्याला काय सांगावे?? तिथून सोने नाणे न आणता आपण इतिहास बघायला जातोय हे सांगणे म्हणजे आपला कुठे तरी पराभव झाल्या सारखं अशोकला वाटत होतं......

"अरे नाही रे प्रयत्न चालू आहेत ती जागा मी समजून घेत आहे आधी बघू आता पुढे.....तू काय घेणार चहा की कॉफी??.....अरे हो तुला कॉफी आवडते ना....घेऊन येतो थांब"

"अरे अशोक तुला नीट उभं राहता येईना.....चल बर आधी आपण डॉक्टर कडे जाऊ"

दवाखाना डॉक्टर हे शब्द ऐकून अशोकने आपली सगळी शक्ती एकवटली

"अरे नाही ठीक आहे मी.....तू बस बघू आधी....मी कॉफी बनवून आणतो"

अशोक लडखडत होता...त्याचा सूर जरा नाराजीचा होता कारण अजून 2 तासांनी त्याला तिकडे जायचं होतं ना.....पण हा दीपक येऊन बसला होता.....ह्याला कसतरी करून इथून घालवले पाहिजे होतं.... म्हणून अशोक लगबगीने कॉफी बनवू लागला....दीपक टेबलावर बसला होता....टेबलावरच दिवा ठेवला होता.....अशोक थरथरत धापा टाकीत कॉफी चे दोन मग घेऊन येत होता.....त्याचे हात थरथरत होते....त्यामुळे थोडी कॉफी खाली सांडत होती.....टेबलावर कॉफी चे दोन मग ठेवून अशोक दिपकच्या समोरच्या खुर्चीवर बसला....थरथरत्या हातांनी त्याने कॉफीचा मग उचलला आणि कॉफी चे घोट घेऊ लागला.....तिकडे दीपक सुद्धा कॉफी पिऊ लागला दीपकची करडी नजर अशोकवर होती.....अशोक कमालीचा विचित्र वागत होता.....लूज कपड्यात गुंडाळलेले त्याचे शरीर बघून दीपकने अशोकची आतापर्यंत 10 वेळा चौकशी केली असेल पण अशोकने दर वेळी उडवाउडवीची उत्तरे दिली होती.....मध्यरात्र व्हायला अजून अर्धा तास बाकी होता.....अशोक सतत घड्याळात बघत होता....कॉफीचा मग बाजूला ठेवून अशोक दीपकला म्हणाला

"तू माझ्या लास्ट राईडला आला आहेस ना??"

अशोकच्या तोंडून अस वाक्य ऐकून दीपक थोडा दचकला.....

"क.....क.....काय बोलतो आहेस हे.....कसली लास्ट राईड"

अशोक हसत हसत म्हणाला

"अरे आज मी मरणार.....मग माझ्या जिवाच्या बदल्यात तुला मोठं गिफ्ट मिळणार"

दीपकच्या चेहऱ्याचा रंग उडाला....तो उठून उभा राहिला.....तो काही बोलणार इतक्यात त्याची जीभ त्याला जडजड वाटू लागली.....दीपक बधिर झाला होता म्हणजे त्याला बोलता येत नव्हती....त्याचे हातपाय काम करत नव्हते....अचानक दीपक जमिनीवर कोसळला.....तोंडातुन त्याच्या शब्दा ऐवजी फक्त गरम वाफ बाहेर पडत होती......तो जमिनीवर कोसळला होता

हाडांचा सांगाडा बनलेला अशोक जोरजोरात हसत होता....त्याने आपल्या अशक्त अंगातली सगळी ताकत एकवटली आणि दीपक ला उचलून परत खुर्चीवर बसवले.....दिपकची जीभ बाहेर आली होती तोंडातून लाळ गळत होती.....एखाद्या लकवा मारलेल्या माणसाप्रमाणे तो फक्त मान हलवत अशोक कडे बघत होता.....अशोक त्याच्याकडे बघून परत हसू लागला.....दीपकचे फक्त डोळे हलत होते....आपल्या अंगातील सगळं बळ एकवून दीपक अशोकचा हात धरू पाहत होता पण तो हात अशोकने झटकला आणि दीपक कडे बघत म्हणाला

"घोडा शांत व्हावा म्हणून त्याला जे औषध देतात ना.....त्यात थोडे बेकायदेशीर केमिकल मिसळून मी तुझ्या कॉफीत घातले होते....त्यामुळे काही तास तू कोणतीही हालचाल करू शकणार नाहीस...म्हणजे तू लॉक झाला आहेस एका जागी...हे मला करावं लागलं कारण माझ्या ह्या हालतीला तू जबाबदार आहे.....आता मी एवढा अशक्त आहे की तुझा प्रतिकार करू शकत नाही...आता मी काय सांगतो ते ऐकावं लागेल......अरे हो माझ्या लास्ट राईडला आला आहेस ना तू???........पण तस नाही होणार आता"

दीपकच्या अंगातील ते कंपन वाढू लागला........तो अशोक कडे बघत रागाने थरथरत आहे हे सगळं बघून अशोक म्हणाला

"हे सगळं व्यर्थ आहे दीपक....मला मारून त्या सैतानाला खुश करणार होता ना......त्यानेच तुला हे वैभव दिल आहे ना.......पण तुझ्यासाठी बॅड न्यूज आहे मी आता मरणार नाही...मी आता सावरलो आहे"

अस बोलून अशोक समोरच्या गणपतीच्या फोटोला नमस्कार करू लागला.......

"तुझ्या ह्या दिव्याचा खेळाचा आज शेवट दिवस होता ना??.....पण तुझ्या ह्या सगळ्या दिव्याच्या खेळाची हकीकत मी कालच 9 व्या दिवशी जाणून घेतली होती.....अरे हो 9 हा लकी नंबर आहे....आठव्या रात्री मी त्या स्वप्नातून बाहेर आलो.....खूपच अशक्त होतो.....इतकं की मला चालताही येत नव्हतं.....अरे हो तुझा हा दिवा मानवी रक्तावर चालतो ना?? मानवी रक्त त्याचे इंधन आहे......"

"आता तुला प्रश्न पडला असेल की हा अशोक ह्या चक्रातून बाहेर कसा पडला असेल??......मला ही प्रश्न पडला आहे म्हणजे मला त्या 9 दिवशी स्वतःचे भान नव्हते सतत मी रात्रीची वाट बघत होतो......एका अश्या मृगजळात अडकलो होतो जिथे तुमची शिकार होते......तिथून मी बाहेर कसा पडलो???......तर आठव्या दिवशी सकाळी मी माझ्या डोक्यात त्या दिव्याच्या उजेडात दिसणारे युद्ध बघत आठवत चाललो होतो.....मला रात्रीची ओढ लागली..4,6 दिवसांनी मी घरातून बाहेर पडलो होतो...एक दोन जण येऊन माझ्याशी बोलत होते "एवढे अशक्त कसे झाला" अस विचारत होता पण माझं कश्याकडे लक्ष नव्हतं........मी थोडं समान घेण्यासाठी बाजारात चाललो होतो.....रोज गणपतीच्या दर्शनाने माझ्या दिवसाची सुरुवात होत होती पण मी ह्या दिवसात गणपतीला जणू विसरलो होतो.....रस्त्याने चालताना बाजूला गणपती मंदिर होतं पण लहानपणी पासून गणेशभक्त असलेला मी.....गणपती हे नाव लक्षात सुद्धा राहिलं नाही....मी त्या गणपती कडे बघितलं सुद्धा नाही......मी चालत असताना कुणीतरी समोरून चालत येत होतं.....मी माझ्या धुंदीत होतो....अचानक कुणीतरी माझ्या कपाळाला शेंदूर लावला आणि कानात म्हणाला "सावर आता स्वतःला".......एक तीव्र करंट शरीरात संचारला.....झटक्यात मी भानावर आलो.....इकडं तिकडं बघितलं कुणीच दिसलं नाही...पण त्याची एक झलक मी बघितली तो एका साधूच्या वेशात होता...त्याच्या चेहऱ्यावर एक वेगळेच तेज होते..त्याचा हस्तस्पर्श माझ्या कपाळावर लागला आणि मी भानावर आलो......समोरच्या आरश्यात स्वतःला बघितलं.....खूपच शोषले होते मला.....अशक्त,दुबळा झालो होतो मी......कुणीतरी झटक्यात मला खऱ्या आयुष्यात परत आणलं होतं.......तू दिलेला दिवा कसा मला गिळंकृत करत आहे हे मला जाणवले.....मी माझ्या शरीराकडे बघत होतो.....कुणीतरी पिळून काढत होतं......पण कोण????तू तर मित्र माझा.....तू मला सधन होण्यासाठी मदत करत आहेस.....पण तो दिवा मला अशक्त करत होता......न जाणो कसा पण त्या संमोहना मधून बाहेर आलो होतो.....पण माझं जिज्ञासू मन मला शांत बसू देत नव्हतं......हा सगळा प्रकार मला जाणून घ्यायचा होता.....त्यासाठी एकच उपाय होता तिथे जाण्याचा.......

त्या दिवशी मध्यरात्री मी मी त्या अंधाऱ्या जागेत गेलो.....ह्या वेळी मात्र एक उग्र वास येत होता.....सडका.....आजूबाजूला मरून पडलेले लोक मला अस्वस्थ करत होतो.....उद्या परवा मी ह्या मृतदेहाच्या ढिगाऱ्यात असेन का???मी स्वतःला सावरत सावरत त्या रूम नंबर ४४ मध्ये गेलो हाताच्या अंगठ्याला तो दिवा चिटकलेला होताच त्याला मी हा प्रश्न केला

"ह्या जागेचा इतिहास काय?? आणि इथून बाहेर कसं पडायचं??"

मला विश्वास बसत नाही दीपक स्वतः मोठं होण्यासाठी तू मला एका निद्रिस्त सैतानाच्या पोटात पाठवलंस???.....अरे हो तुला कुठं माहीत ना की ती जागा काय आहे?? काय होत तिथे??तर ऐकून घे.....ती अंधारी जागा म्हणजे एका मायावी सैतानाचे पोट आहे.......तो आता अशक्त होऊन पाताळात पडला आहे.....कधी तरी जिवंत होईल तो.....पण शेकडो वर्षांपासून तो निद्रिस्त आहे.....त्याला जिवंत ठेवते ते म्हणजे मानवी रक्त...तुझ्यासारखे सैतानाला मानणारे अजूनही त्याला रक्त पुरवतात आमच्या स्वरूपात...तो दिवा जेव्हा अंगठ्याचा चिटकतो तेव्हा हळूहळू करत रक्त शोषून घेतो आणि आपल्या मालकाला जिवंत ठेवतो....बदल्यात तो मायावी सैतान ज्याने ही जिवंत ब्लडबँक इथे पोहचवली आहे त्याचे नशीब बदलून टाकतो....जसे तुझे आता बदलले आहे.....काय माहित माझ्या आधी सुद्धा तू किती लोकांना ह्या दृष्टचक्रात अडकवले असशील.....सगळं सगळं मी दिव्याच्या उजेडात वाचत होतो.....मी सुद्धा आता एक ब्लड बँक होतो.....मनात एक विचार येऊन गेला "किती दृष्ट असतात ना माणसं" पण शेवटी लोभ हा सुद्धा एक मानवी स्वभाव आहे हा......सोबत अजून एक मानवी स्वभाव आहे तो म्हणजे सूड घेणे"

दीपकच्या शरीरात अशोकने दिलेले विष पूर्णपणे भिनले होते त्याच्या फक्त डोळ्यांची हालचाल होत होती....जीभ जड झाल्याने तोंडातून फक्त ऊऊ ऊऊ उऊउमह असे आवाज येत होते.....मोबाईल मध्ये गजर होताच अशोक हसला आणि टेबलाच्या दुसऱ्या बाजूला खुर्चीवर बसला.....अशक्त अशोक अजूनही स्मितहास्य करत होता......मध्यरात्र झाली होती.....टेबलावर दोघांच्या मधोमध तो दिवा होता....आज अशोकचा शेवटचा दिवस होता.....दीपक कडे बघत अशोक हसला आणि म्हणाला......

"मी ह्या चक्रातून बाहेर पडण्याचा मार्ग शोधून काढला आहे म्हणजे ह्या दिव्यानेच मला तो मार्ग दाखवला आहे"

अस बोलून अशोकने आपला उजवा हात टेबलावर ठेवला....तो हात बघून दीपकचे डोळे विस्फारले....त्याच्या तोंडून तो उऊउ उऊउ हा आवाज वाढला होता कारण अशोकने आपल्या उजव्या हाताचा अंगठा कापून टाकला होता.....त्या दुसऱ्या दुनियेत जाण्याचे माध्यम अशोकने कापून टाकले होते.....दीपकची बेचैनी बघून अशोक जोर जोरात हसू लागला

"मी.....मी....हे बोट कापून त्या जगात जाण्याचा रस्ता तोडून टाकला आहे......पण तुला हे सगळं लक्षात नसेल कारण ती जागा 10 दिवस माणसाला भ्रमित ठेवते.....त्याला ह्या आयुष्यातले काहीच लक्षात नसते........"

अस बोलून अशोकने दीपकचा उजवा हात पकडला....आणि त्याचा अंगठा पकडून त्या दिव्याच्या जिथे ते मंत्र कोरले होते त्या जागी दीपकचा अंगठा ठेवला....दिपकच्या अंगात जोरदार करंट संचारला.....आणि तो टेबलावर बेशुद्ध झाला.....दिपकच्या बोटाला तो कंदील दिवा चिटकला होता....अशोक समजून चुकला की दीपक आता त्या पाताळात त्या लाल जागेत गेला आहे आता तो एका तासाने भ्रमित होऊन बाहेर पडेल...अशोकने दीपकला उचलले आणि तो ज्या गाडीने आला होता त्या गाडीत खाली नेऊन बसवले.....एका तासाने जेव्हा दीपक जागा झाला तेव्हा गाडी घेऊन घरी गेला..त्याला काहीच लक्षात नव्हतं ..अशोक नावाचा कुणी मित्र आहे हे सुद्धा दीपक च्या लक्षात नव्हतं...चार पाच दिवस अशोकने दीपकवर नजर ठेवली.....आता तो अशक्त बनला होता....तो चोरून दिपकच्या घरी सुद्धा गेला....त्याच्या खोलीत त्याने तिथून बरेच सोने आणले होते.....6,7 दिवसांनी दीपक प्रचंड अशक्त झाला.....त्याचे वजन निम्म्याहून कमी झाले होते.....क्षणभर अशोकला वाटले की दिपकचा अंगठा कापून त्याला मुक्त करावे पण परत अशोकच्या मनात आले ह्याने किती जणांनी आयुष्य बरबाद केली असतील स्वतःच्या स्वार्थासाठी.....10 व्या दिवशी अशोक दिपकच्या लास्ट राईड ला तिथे उपस्थित होता....दीपक इकडून तिकडे गेला खरा पण परत आलाच नाही....अशोक समजून चुकला होता की दीपक आता परत कधीच येणार नाही....

11 व्या दिवशीपासून अशोकच्या डोक्यात निरनिराळे विचार दाटू लागले....त्या रूम नंबर ४४ च्या वर्णनावरून अशोकने एक फॅन्टसी पुस्तक लिहले जे प्रचंड चालले.....खूप सारा पैसा,प्रसिद्धी अशोकच्या चरणी लोटांगण घालत होती.....अशोक आता एक यशस्वी लेखक बनला होता.......हे त्याचे नशीब होते की दीपक रुपी एक ब्लड बँक पोहचवल्याचे बक्षीस???......(समाप्त)

द लास्ट राईड - The last ride horror story

d4donkadon@gmail.com (Unknown) — Mon, 11 May 2026 22:53:00 -0700

द लास्ट राईड

भाग क्र :- १

लेखन :- शशांक सुर्वे

तो परत तिथे अगदीच वरून धप्पकन कोसळला....आता ह्या 7 दिवसांत ह्या वातावरणाची त्याला जवळपास सवय झाली होती.....अगदीच मिट्ट काळोख....स्वतःचा हात देखील दिसत नसे इतका काळोख तिथे होता....रातकिड्यांची किरकिर,पानांचा सळसळाट अधून मधून एखाद्या प्राण्यांचे रडणे ह्यावरून त्याला अंदाज आला होता की तो कुठल्यातरी जंगलाच्या मध्यभागी पोहोचतो....पण हे सगळं विचार करायला वेळ आहे कुणाला??? इथं त्याला फक्त एक तास मिळतो ह्या एका तासातच त्याला आपलं काम पूर्ण करावं लागतं.....त्यामुळे इथे वेळ वाया घालवणे त्याच्या जीवावर येत असे....धप्पकन खाली कोसळल्यावर तो उठून उभं न राहता...जमिनीला चाचपडू लागला...वाळलेल्या पानांचा तो खडखड आवाज त्यात त्या मिट्ट अंधारात आपले हात चालवत त्याने अखेर तो दिवा मिळवला....दिवा हाताला लागताच त्याच्या तोंडातून "वाह" असे शब्द आले....त्या दिव्याचा आकार एखाद्या चहाच्या कपासारखा होता....अलादिनचा तो चिराग असतो ना?? हा अगदी तसाच आकार....फक्त त्या चिरागला रगडावे लागत असे पण ह्या दिव्याच्या दांड्यावर एक कसले तरी चिन्ह बनले होते त्या खडबडीत चिन्हावर आपल्या उजव्या हाताचा अंगठा ठेवला की हा दिवा पेट घेत असे.....त्याने तसच केलं त्या खडबडीत चिन्हावर त्याने आपला अंगठा ठेवला आणि हळूहळू तो दिवा पेटू लागला.....त्याला जाणवले की आता ह्या दिव्याचा प्रकाश थोडा मंद मंद होत आहे.....पण जास्तीचा विचार न करता त्या दिव्याच्या मर्यादित उजेडात तो चालू लागला....चिखलासारखं मऊ काहीतरी पायाला लागत होतं पाय रुतत होते पण तो चिखल नव्हता...स्वतःला सावरत तो चालत होता....दगडी बांधकाम सुरू झाले होते....कसली तरी चिरेबंदी भव्य वास्तू ह्या अंधारात उभी होती पण ही वास्तू काय आहे हे मात्र त्याला अजूनही कळलं नव्हतं....एक विचित्र अशी ओढ त्याला लागली होती....त्यामुळे आता तो ह्या दगडी वास्तूत आत शिरला ह्या दिव्याचा उजेड आता थोडा मंद झाला होता त्यामुळे उजेड मर्यादित होता हा पण त्याची सावली मात्र मोठी बनली होती.....त्याने त्या दगडी भिंतीच्या कडेने चालायला सुरवात केली....हातातील दिव्याचा मर्यादित प्रकाश होता त्यामुळे आता त्याची स्वतःची सावली गडद झाली होती....त्याला अस वाटत होतं की ही सावली आता जिवंत झाली आहे म्हणजे ती सावली अगदी विचित्र पद्धतीने हलत होती जणू त्याच्या शरीराची ती काळी सावली नसून एक वेगळीच उंच सावली त्याच्या मागून चालत होती.....त्या सावलीत आता थोडं वजन जाणवत होतं....म्हणजे कुणीतरी उंच असं काळ्या कपड्यात आपल्या मागून चालून येत आहे असा काहीसा भास त्याला झाला पण हे सगळं विचार करायला त्याला वेळ नव्हता....एक तासातली 15 मिनिटे चालण्यात वाया गेली होती....अरे हो त्याची चाल सुद्धा आता मंद झाली होती....थोडं चालल्यावर त्याला दरदरून घाम फुटला होता....तो हळूहळू अशक्त होत चालला होता.....धाप लागत होती....पण जडजड पावले टाकत तो आपल्या 44 नंबरच्या खोलीपर्यंत पोहचू पाहत होता....अच्छा इथे एकाच लाईनीत शेकडो दगडी बांधणीच्या खोल्या होत्या...त्याच्या प्रमाणे हातात दिवा घेऊन अनेक जण इथे आले होते.....कमी वेळ होता तरीही सुरवातीच्या दिवसात त्याने ही जागा बरीच फिरून काढली होती.....एखादी बाजारपेठ असते ना??त्यात कस ज्याला जी गोष्ट हवी असते त्या त्या दुकानात जाऊन तो खरेदी करत असतो तस तस प्रत्येक जण हातात दिवा घेऊन ठराविक खोलीत चाललं होतं.....सुरवातीला त्याला हे सगळं चमत्कारिक वाटलं होतं कारण त्या रिकाम्या खोलीत त्या व्यक्तीच्या हातातील दिव्याचा उजेड गेला की चमत्कार व्हायचा अचानक वेगवेगळ्या गोष्टी त्या दिव्याच्या उजेडात प्रकट व्हायच्या जस की कुणाच्या हाताला पैसे लागत होते.... कुणी त्या दिव्याच्या उजेडात खाली पडलेले सोनं लुटून घेत होता.....त्याने जवळपास सगळ्याच खोल्या बघून काढल्या होता....कुणाचा त्या दिव्याच्या उजेडात प्रणय रंगला असायचा त्याचे मादक स्वर त्याच्या कानावर पडायचे.....कुणी त्या दिव्याच्या उजेडात आपल्या मृत झालेल्या पण आवडत्या व्यक्ती सोबत बोलत मन मोकळं करत असताना सुद्धा त्याने बघितले होते....कुणी समोर 5,6 दारूच्या बाटल्या संपवून बसलेले सुद्धा लोक बघितले होते...एकुणच पैसे,सोनं नाणे मिळाल्याचा आनंद...प्रणयात रंगलेले मादक सूर....बोलण्याची कुजबुज ह्याने ती वास्तू गजबजून गेली होती.....एक दोन व्यक्ती वाटेत निपचित पडलेली सुद्धा त्याने बघितली होती..त्यांच्या हातातला दिवा विझलेला असायचा...नंतर दोन उंच काळा पोशाख घातलेले चेहरा नसलेले लोक त्या दिवा विझून पडलेल्या लोकांना फरफटत नेताना सुद्धा त्याने बघितले होते.......प्रत्येक वेळी तो जेव्हा जेव्हा इथे यायचा तेव्हा एखादं दुसरी खोली रिकामी असायची किंवा त्या खोलीत दिव्याच्या मोठ्या उजेडात एखादा नवीन व्यक्ती आपलं स्वप्न प्रत्यक्षात जगताना दिसत असे.....त्या दिव्याच्या उजेडात आनंद घेत असताना दिसे.....सगळं काही चमत्कारिक होत....इथे आलं की लोकांत चमत्कारिक बदल व्हायचे....लोक एकमेकांना घासून जायचे पण कुणी कुणाशी बोलत नसत आपल्या नेमून दिलेल्या खोलीत ते आपला ठरलेला आनंद घ्यायला जात असत....तो सुद्धा आता ह्या काळ्याशार दुनियेचा हिस्सा होता....त्यामुळे तो लगबगीने रूम नंबर 44 कडे दिव्याच्या उजेडात चालत होता....काळाकुट्ट अंधार असलेल्या त्या खोलीत आल्यावर त्याने आपल्या हातातील दिवा त्या अंधाराला दाखवला आणि म्हणाला

"7 जून 1940 मध्ये फिली किनाऱ्यावर जी लढाई झाली तीचा 7 वा दिवस मला दाखव"

आणि आश्चर्य.....एखादया 3D सिनेमा प्रमाणे सगळं काही त्याच्या डोळ्यासमोर तरंगू लागलं.....डोळे विस्फारून तो समोरचे युद्ध बघत होता...आपल्याला हव्या असलेल्या नोट्स वहीत लिहून काढत होता....एखाद्या लहान मुलाला समोर खेळण्याचे दुकान बघून जसा आनंद होतो ना....तसा काहीसा आनंद त्याच्या चेहऱ्यावर उमटला होता

एका तासाने अशोकने डोळे उघडले....तेव्हा तो आपल्या खोलीत होता.....त्याचे अंग घामाने भिजले होते....अंग थरथरत होते....लडखडत तो टॉयलेट जवळ गेला....त्याला उलटी झाली होती....आज ह्या प्रवासाने त्याला प्रचंड गरगरले होते....आज त्याला अशक्त वाटत होते...थकत चालला होता तो....आतून कुणीतरी कुरतडत होत त्याला....धापा टाकीत....अशोक तसाच काही वेळ बेड वर पडला आणि त्याला कधी झोप लागली त्याला कळलंच नाही.....

अशोक हा एक 45 वर्षीय प्रोफेसर होता.....इतिहास त्याचा प्रचंड आवडीचा विषय....त्यावर त्याची पकड कमालीची मजबूत होती म्हणून तर कॉलेज मध्ये हातात पुस्तक न घेता तो मुलांना इतिहास शिकवत असे.....खूपच जिज्ञासू होता अशोक....एखादा विषय निवडला की पूर्ण जाणून घेतल्या शिवाय त्याला चैनच पडत नसे....असाच वर्ल्ड वॉर हा त्याच्या आवडीचा विषय होता.....फिली किनाऱ्यावर जो मित्र राष्ट्रांनी हल्ला केला आणि युद्ध जिंकलं हे सगळं अशोकला जाणून घ्यायचं होतं...त्याच्या मते जगातील सगळ्यात उत्कृष्ठ लढाई होती ती....पण त्याच झालं असं की त्या घटनेबद्दल जेवढं सविस्तर लिहल होत ते त्या देशाच्या लायब्ररी मध्ये सुरक्षित होत....आता त्या देशाचा झालेला पराभव जगासमोर येऊ नये म्हणून त्या देशाने ती लायब्ररी लॉक केली होती.....गंमत म्हणजे फिली किनाऱ्यावर जे युद्ध झालं त्याचा इतिहास फक्त ह्या लायब्ररी मध्ये होता त्या लायब्ररीला 10 वर्षांपूर्वी आग लागून सगळे पुरावे,फोटो नष्ट झाले होते....अशोक अगदी तेव्हापासून अस्वस्थ होता....त्याला ह्या लढाई बद्दल जरा जास्तच आकर्षक होत कारण ऐकीव माहिती प्रमाणे ह्या लढाईत कुशल आखणी केली होती.....अशोक आता प्रोफेसर झाला तरी त्यांनी ह्या युद्ध घटनेवर रिसर्च चालूच होती......

एकेदिवशी त्याला आपला जुना कॉलेज मधील मित्र दीपक भेटला....क्षणभर दीपक कडे बघून अशोक ला हेवा वाटू लागला....कारण दीपक मध्ये प्रचंड बदल झाला होता...महागडी गाडी,कपडे वैगेरे घालून दीपक हा अशोक ला अचानक भेटायला आला होता ह्या अचानक भेटीचा अर्थ अशोकला काही केल्या लागतात नव्हता....तरी अशोकने दीपकचे स्वागत केले....इकडं तिकडच्या गप्पा झाल्यावर अशोकने स्वतःच विचारलं

"काय रे दिप्या एवढा मोठा कसा काय झालास??म्हणजे अचानक एवढी श्रीमंती वैगेरे"

अपेक्षित प्रश्न होता पण ह्याला दीपकने हसून उत्तर दिले

"हे बघ अशोक तू माझा खास मित्र आहे.....आता तुझ्यापासून काय लपवायच??? नाही का.....अस समज की एक चमत्कार झाला आणि माझं सगळं आयुष्य बदलून गेलं"

"चमत्कार???"

अशोकच्या ह्या प्रश्नार्थी चमत्काराला दीपकने उत्तर दिलं

"हो बाबा....फक्त शब्द म्हणून वापरत नाहीय......खरा चमत्कार....अस समज की एक जादुई दिवा हाती लागला आहे.....जो माझ्या सगळ्या इच्छा पूर्ण करतो"

दिपकच्या चेहऱ्यावरील गंभीर भाव बघून अशोकला विश्वास ठेवणे भाग होते कारण दीपकच्या चेहऱ्यावर एक वेगळाच आत्मविश्वास दिसत होता....ह्याच आधी नीट ऐकून घेतलं पाहिजे म्हणून अशोकने त्याचं सगळं बोलणे नीट ऐकायचे ठरवले.....आपणही थोडे सिरीयस आहोत हे दाखवण्यासाठी अशोक थोडा पुढे आला.........."आता नीट सांग मला काय प्रकार आहे"

दीपक सुद्धा थोडं पुढे झाला आणि म्हणाला

"माझ्याकडे एक असा दिवा आहे ज्याच्या प्रकाशात आपण आपली स्वप्ने पूर्ण करू शकतो.....हे बघ हा दिवा माझ्याजवळ कसा आला?? हे सगळं महत्वाचं नाही......तो दिवा तुला एका जुन्या घरात घेऊन जातो जिथे फक्त आणि फक्त अंधार आहे....त्यात त्या दिव्याच्या उजेडात तू तुझी मनातली इच्छा बोलून दाखवली तर ती पूर्ण होते....मी तिथून अमाप पैसा सोनं नाणे घेऊन आलोय....तुझ्या मनात जी इच्छा आहे ती तू त्या दिव्याच्या उजेडात पूर्ण करू शकतोस"

अशोक अजूनही संभ्रमित होता.....हे सगळं शक्य नव्हतं......अशोक एक प्रोफेसर होता....त्याची तार्किक बुद्धी अजूनही हे मान्य करायला तयार नव्हती....मनोमन तो दिपकला मूर्ख ठरवत होता.....

"मला माहित नाही तू हे काय सांगत आहेस?? आणि ह्या गोष्टीवर मी विश्वास कसा ठेवायचा???"

आता मात्र दिपकच्या इगो वर गोष्ट आली....त्याने एकही शब्द न बोलता आपल्या कोटाच्या खिशात हात घातला आणि एक छोट्या दगडाच्या आकाराची वस्तू अशोक पुढे ठेवली....ती वस्तू बघून अशोक चे डोळे विस्फारले....त्याने ती वस्तू हातात घेतली....सोन्याचा एक दगड होता तो....चमकदार सोनं....

"सर्वात आधी तिथून त्या जागेतून हा दगड मी उचलला होता....त्यामुळे हा दगड मी नेहमी खिश्यात ठेवतो गुडलक म्हणून"

अशोक ते सोनं न्याहाळत होता....त्याला बघून दीपक म्हणाला

"हे बघ अशोक तू माझा बालपणीचा मित्र आहेस......मला तुझी काळजी वाटत होती.....माझ्याप्रमाणे तू सुद्धा आयुष्यात काही तरी मिळवावे म्हणून तुझा पत्ता शोधत मी इथवर आलो आहे.....बाकी तुझी मर्जी"

दीपकचे हे बोलणे अशोकला खूपच आश्वासक वाटले...दीपक अगदीच स्पष्ट बोलत होता......दिपक एक चांगल्या भावनेने इथपर्यंत आला आहे......त्यामुळे त्याच्यावर एकदा विश्वास ठेवणे भाग होते

"मला काय करावे लागेल दीपक??"

"हे बघ अशोक एक दिवा तुला त्या वेगळ्या जगात पोहचवेल....तिथे गेल्यावर तुला कोणती गोष्ट हवी आहे ते तू इथे मागू शकतोस....तू तिकडून इकडे गोष्टी घेऊन येऊ शकतोस.....हा खेळ जास्त दिवस चालतो...म्हणजे तुला जे सुख हवं आहे तू ते तिथे उपभोगू शकतोस......"

"पण हा दिवा आहे कुठे नेमका???"

अशोकच्या ह्या प्रश्नावर दीपक हसला....त्याने आपल्या कोटाच्या खिशातून एक दिवा बाहेर काढला....एक रत्नजडित सोन्याचा दिवा होता तो.....त्याला बघून अशोकचे डोळे विस्फारले....त्याने तो दिवा हातात घेऊन न्याहाळायला सुरवात केली

"अरे पण हा दिवा काम कसा करतो??"

दीपकने तो दिवा आपल्या हातात घेतला आणि त्या दिव्याच्या दांड्यावर एक गोलाकार नक्षी होती तिथे बोट दाखवले

"हे बघ अशोक हो जी नक्षी आहे ना....त्यावर तू आपल्या उजव्या हाताचा अंगठा ठेवायचा....तू इथून बेशुद्ध होऊन त्या दुनियेत जाशील.....तिथे आपल्या इच्छा पूर्ण करायला तुला फक्त एक तास असेल....त्या एक तासानंतर तू परत ह्या दुनियेत येशील....एवढं सोप्प आहे हे.....मी एकदा जाऊन आलोय त्यामुळे मला परत तिथे जाता येत नाही....सो"

हे सगळं ऐकून अशोकने परत तो दिवा आपल्या हातात घेतला

"ओके म्हणजे मला एक तास आहे.....आणि माझं इथलं शरीर इथेच राहील आणि मी स्वप्नवत जगात जाईन....ते ही ह्या दिव्याच्या मदतीने"

"अगदी बरोबर आहे अशोक.....पण हे स फक्त स्वप्न नसेल तू तिथून काहीही घेऊन येऊ शकतोस.....अगदी काहीही"

दीपक ने हात पकडून अशोकला दिलासा दिला

"हे बघ अशोक.....आपण गरिबी बघितली आहे....लहानपणी तू मदत करत होतास आता मदत करायची जबाबदारी माझ्यावर आहे...."

अशोकने न काही बोलता मान डोलावली....दीपकने सगळे नियम सांगितले....मध्यरात्रीनंतर ह्या दिव्याच्या दांड्यावर जी खरवरीत लाल नक्षी आहे त्यावर आपल्या उजव्या हाताचा अंगठा ठेवायचा....तिथे गेल्यावर त्या दिव्याच्या प्रकाशात त्या खोलीत आपले स्वप्न बोलून दाखवायचे आणि तासाभरात परत यायचे असा साधा सोप्प विधी होता.....हे सगळं समजावून दीपक निघून गेला....अजूनही अशोकचे मन साशंक होते....."असलं काही असत का??....हा दिप्या मला वेड्यात काढून तर नाही गेला??....prank वैगेरे तर नसेल ना??" अस काहीसं अशोकचं डोकं चालत होत.....पण अशोकचा स्वतःच्या बुद्धीवर खूप विश्वास होता त्याला माणसं ओळखता येत होती....समोरच्याचा चेहरा त्याचे बोलणे बघून अशोक ओळखू शकत होता की हा खर बोलतोय की खोटं......पण दीपकच्या बाबतीत अशोक ठाम होता....त्याच्या एकूण बोलण्यावरून तरी वाटत होतं की तो खर बोलत आहे....शेवटी अशोक ने हे सगळं करायचं ठरवलं.....अजूनही त्याचा ह्या सगळ्यावर विश्वास नव्हताच.....त्याने ह्या सगळ्या गोष्टीवर विश्वास ठेवल्याबद्दल हसत हसत मध्यरात्रीचा अलार्म सेट केला आणि अशोक झोपी गेला

रात्री अचानक अलार्म वाजला तसे अशोक डोळे चोळत उठला.....बाजूच्या टेबलावर तो दिवा होता....डोळ्यात झोप असलेल्या जड डोळ्यांनी त्याने तो दिवा उचलला आणि दिव्याच्या दांड्यावरच्या खडबडीत नक्षी वर आपल्या उजव्या हाताचा अंगठा ठेवला.....एखादा दंश व्हावा ना....तशी तीव्र कल अशोकच्या डोक्यात गेली...वेदना खूप तीव्र होती.....पहिली प्रतिक्रिया म्हणून अशोकने हात झटकला....पण तो दिवा अशोकच्या बोटांना चिटकून बसला होता...तीव्र कल अशोकच्या अंगात पोहोचली होती...तो उभं राहून हात झटकून तो दिवा हातातून सोडवण्याचे प्रयत्न करू लागला..त्याने तो दिवा ओढून काढण्याचा प्रयत्न केला पण तो दिवा आता अशोकच्या शरीराचा एक अंग बनला होता....एक करंट लागल्याप्रमाणे अशोक तळमळत होता....अखेर एखादी उभी आलेली काठी खाली कोसळावी ना तसा अशोक धाडकन खाली कोसळला.....त्याने जेव्हा डोळे उघडले तेव्हा सगळीकडे मिट्ट काळोख होता....एवढा गडग की समोरचे काहीच दिसत नव्हते.....अशोक घामाने भिजला होता....तो लाईटचे स्विच शोधू लागला पण लांब लांब पर्यंत काहीच हाताला लागत नव्हतं....तो जसा चालत होता तेव्हा वाळलेल्या पानांची ती खर्रर्रर्रर्रर्र खर्रर्रर्रर्रर पायात वाजत होती शिवाय पानांची सळसळ आणि रातकिड्यांची किर किर दुरून येणारा तो प्राण्यांच्या पक्ष्याचा ओरडण्याचा आवाज हे सगळं ऐकून त्याला समजलं होत की तो आपल्या रूम मध्ये नाहीय......अशोक आता अजून घाबरला गडद अंधारात तो एखाद्या आंधळ्याप्रमाणे इकडे तिकडे फिरत होता.....धापा टाकत टाकत चालत असताना तो थोडा घाबरला त्याचे अंग थरथरत होते......तो त्या अंधारात
"कुणी आहे का इथे??? दीपक??? दीपक???"

अस ओरडत होता.....दूर कुठून तरी स्त्रियांचे मादक आवाज काही नाचगण्याचे आवाज येत होते.....अचानक अशोकच्या शरीरात करंट लागल्या प्रमाणे एक तीव्र वेदना झाली....शरीर ओढून उजव्या हातात एकवटल्यासारखं अशोकला वाटत होतं.....अचानक त्याच्या हाताला चिटकलेला तो दिवा पेटला.....उजेड झाला..... ह उजेड मर्यादित होता काळ्याकुट्ट अंधारात एखाद्या छोट्या दिव्याचा उजेड जेवढं दिसणे अपेक्षित होत तेवढंच दिसत होतं....अशोकने तो दिवा सगळीकडे फिरवून बघितला......काही झाडे पायात पालापाचोळा एवढंच काहीसं दिसत होतं.....बाकी सगळीकडे तो भडक अंधार होता.....आता इथून पुढे जायचं कुठे आणि कसं?? हा विचार अशोकच्या मनात येतच होता इतक्यात अचानक त्या दिव्याची जी ज्योत जळत होती ती थोडी उजव्या बाजूला झाली....अशोकने जेव्हा जेव्हा तो दिवा वेगवेगळ्या दिशेला फिरवला तेव्हा तेव्हा ती दिव्याची ज्योती एकाच बाजूला कलत होती....अशोक आता त्याच दिशेने चालू लागला.....ती ज्योत एकच साईडला झुकली होती ती एखाद्या कम्पस प्रमाणे अशोकला पुढचा रस्ता दाखवत होती.....जस जसे अशोक जवळ जात होता तस तसे मंद संगीत आणि स्त्रियांचे मादक सूर ऐकू येऊ लागले.....अशोक त्या दिव्याच्या ज्योतीचा झुकावाचा पाठलाग करत पुढे चालला होता.....गारठा वाढला होता.....समोर धुके दाटले होते....दिव्याच्या उजेडात ते धुके अजून गूढ वाटत होते.....एका ठिकाणी येऊन अशोक थबकला.....समोर एक दगडी मजबूत बांधणीचे गेट होते.....भिंत उंच होती......अशोकच्या हाताला जो दिवा चिटकलेला होता तो त्याने उंच केला जिथपर्यंत प्रकाश जात होता तिथपर्यंत उभी आडवी ती भिंत पसरली होती.....पण हा दगड काळा नव्हता लाल होता....एखाद्या मौल्यवान लाल दगडावर उजेड पडल्यावर जसा चमकतो तसा तो लाल दगड चमकत होता....अशोक त्या दगडी भिंतीच्या दरवाज्यातून आत जाऊ लागला......विचित्र होती ही जागा.....एखाद्या दुसऱ्या दुनियेत असल्यासारखी.....इथली जमीन थोडी लालसर होती....जमीन थोडी मऊ होती म्हणजे पाय ठेवल्यावर ही जमीन हलकीशी दबत होती....अशोक थोडासा घाबरला होता....इथे येऊन त्याला 20-25 मिनिटे तर झाली होती....अजून 40 मिनिटे त्याच्याजवळ होती.....अशोक चालत होता एका ठिकाणी त्याने अंधारात दिवा फिरवला आणि तो दचकला.....प्रेतांची रास लावली होतो तिथे....आणि मुख्य म्हणजे प्रत्येकाच्या हाताला अशोकच्या हाताप्रमाणे दिवा चिटकलेला होता..पण ते सगळे दिवे विझले होते...एकमेकांवर लाकडे रचून ठेवतात ना तशी ती प्रेते एकमेकांवर रचून ठेवली होती.....ते दृश्य बघून अशोक पुरता किंचाळला.....स्वतःविषयी त्याला भीती वाटली......तो घाबरत त्या दिव्याच्या उजेडात चालू लागला......समोर एक दरवाजा दिसत होता त्यातून उजेड दिसत होता....त्या दरवाज्यातून आत जावे का?? अशोक प्रचंड घाबरला होता....अशोक च्या मागे त्या दिव्याच्या उजेडाची त्याचीच सावली त्याच्या मागे चालत होती.....अचानक त्या सावलीची हालचाल अशोकला जाणवली.....ती सावली आकार घेत होती......हे बघून अशोक अजून घाबरला.......तो जवळपास धावत धावत त्या दरवाज्या जवळ जाऊ लागला....अचानक त्याच्या कानात ऐकू येऊ लागला एक आवाज "४४" हा आवाज सतत ऐकू येऊ लागला....सोबत त्या समोर दिसणाऱ्या घरातून माणसाचे आवाज येत होते.....अशोक जवळपास धावतच त्या मोठ्या दगडी वाड्यात शिरला.....लहान लहान 10×10 च्या खोल्या होत्या त्या.....तिथून वेगवेगळे आवाज येत होते.....त्या व्हरांड्यात हाताला दिवा चिटकलेली चालत आपल्या रूम शोधत चालत होती......काहींची अवस्था अशक्त त्यांना चालता सुद्धा येत नव्हतं....एखाद्या झोंबी प्रमाणे ते दिव्याच्या उजेडात रूम शोधत चालले होते.....काही लोक खाली कोसळले होते आणि ते झोंबी सारखे चालणारे लोक त्यांच्या अंगावर पाय देऊन चालत होते.....आजूबाजूचे ते लाल वातावरण एखाद्या नरका सारखे होते.....पण आत दरवाजे नसलेल्या खोलीत खरा स्वर्ग होता.....सोन्याची नाणी वेचणारे तरुण.....काही खोल्यात सुंदर नग्न स्त्रिया....काहींचे चेहरे एखाद्या अभिनेत्रीशी मिळते जुळते.....काहीजण रंगीत खोलीत उंची दारू पीत होते......म्हणजे ज्या ज्या गोष्टी ते खऱ्या आयुष्यात भोगू शकत नव्हते त्या त्या गोष्टी ते लोक इथे पूर्ण करत होते.....मंद दिव्याच्या उजेडात अशोक ही दुनिया बघून घेत होता....प्रत्येक खोलीत प्रत्येक जण अशी अशी स्वप्ने पूर्ण करून घेत होते की जी फक्त स्वप्नवत होती....अशोक जस जसा पुढे जात होता तस तस त्याच्या मनातील लोभ वाढत होता....त्या सुंदर स्त्रिया,ते अमाप सोनेणाने बघून अशोक पुरता भारावून गेला होता.....त्याच्या हे लक्षात येत नव्हतं की खाली निपचित पडलेल्या मानवी देहावरून तो चालत जात आहे.....अखेर चालत चालत तो पोहोचला रूम नंबर ४४ जवळ.....एक लाल भडक दगडांची छोटी खोली... .अशोक त्या खोलीत पोहोचला त्याने एकवार आपल्या अंगठ्याच्या चिटकलेल्या दिव्याकडे बघितलं.....आता तो आपल्या आयुष्यातील इच्छा पूर्ण करू शकणार होता......त्याने आधीच काहीतरी ठरवलं होतं......त्यानुसार त्याने तो दिवा समोर धरला आणि डोळे बंद करून मनातील इच्छा बोलू लागला..........(क्रमशः)

लेखन :- शशांक सुर्वे

Marathi horror story -Kasara Ghat,Maharashtra

d4donkadon@gmail.com (Unknown) — Wed, 29 Apr 2026 03:28:00 -0700

Marathi horror story -Kasara Ghat,Maharashtra

सह्याद्रीच्या कुशीत वसलेला... दिवसा निसर्गसौंदर्याने नटलेला कसारा घाट... रात्रीच्या वेळी मात्र एखाद्या अजस्त्र अजगरा समान भासतो...

संपूर्ण आयुष्यात एकदाच अनुभवलेली ती रात्र आठवली की आज पण माझ्या मनात धडकी भरते..

शुक्रवारचा संपूर्ण दिवस ऑफिसच्या कामात घालवल्यानंतर, शनिवार आणि रविवार गोव्यात मनसोक्त आनंद लुटण्याचे आम्ही निश्चित केले होते.... रात्रीचा प्रवास करून पहाटेपर्यंत गोव्यात पोहोचलो, तर मजामस्तीसाठी पूर्ण दोन दिवस आणि एक रात्र मिळणार होती.... सर्व मित्र गोळा होता होता रात्रीचे दहा वाजून गेले... ट्रिप साठी आवश्यक असलेल्या साहित्याची खरेदी आटोपल्यानंतर, मी, राजेश, किरण आणि संदेश हे आम्ही चार जिवलग मित्र ३१ डिसेंबरचा उत्सव गोव्यात साजरा करण्याच्या इराद्याने टाटा नेक्सॉन मधून गोव्याच्या दिशेने रवाना झालो...

आकाशात ढगांची दाटी झालेली होती, त्यामुळे चंद्राचा प्रकाशही जमिनीपर्यंत पोहोचत नव्हता...

आम्ही गोव्याच्या स्वप्नात दंग होतो.. गाडीच्या काचा बंद होत्या, आत गाणी सुरू होती आणि बाहेर घनघोर अंधार आपले साम्राज्य पसरवत होता...

गाडीचे Steering माझ्या हातात होते... रात्रीचे बारा होते.. आणि आम्ही इगतपुरी मागे टाकून घाटाच्या त्या सर्पाकृती वळणांना भिडलो... तो रस्ता म्हणजे जणू मृत्यूशी चाललेला लपाछपीचा खेळच...

डाव्या हाताला आकाशाला भिडणारे अक्राळविक्राळ पहाड आणि उजव्या बाजूला काळजाचा ठोका चुकवणारी पाताळा पर्यंत जाणारी खोल दरी...

एक गोष्ट मात्र मनाला अस्वस्थ करत होती.. घाटातील तो संपूर्ण रस्ता धुक्याच्या एका गूढ, धूसर आणि थंडगार आच्छादनाने वेढलेला होता... ते धुके केवळ निसर्गाचा भाग वाटत नव्हते, तर जणू एखाद्या अमानवी शक्तीने संपूर्ण परिसराला कवेत घेण्यासाठी पसरवलेले जाळे भासत होते...

हेडलाईटचा प्रकाश त्या धुक्याला छेदत वेगाने पुढे सरकत होता..

आम्ही अर्ध्याहून अधिक घाट ओलांडला असेल..

अचानक, एका तीव्र वळणावर गाडीच्या मागच्या बाजूला एक आवाज झाला आणि गाडी एकाएकी व्हायबल झाली....

स्टिअरिंग माझ्या हातातून निसटता निसटता राहिले...

"अरे बापरे! काय झालं?" संदेश ओरडला...

"काही नाही, टायर बर्स्ट झालंय वाटतं," मी वैतागून म्हणालो...

मी अत्यंत सावधगिरीने गाडी रस्त्याच्या डाव्या कडेला उभी केली. मध्यरात्रीचे साडेबारा वाजून गेले होते... गाडीतून खाली उतरताच आजूबाजूचा निबीड अंधार आणि रातकिड्यांचा कर्कश आवाज जणू अंगावर धावून येत असल्याचा भास होऊ लागला... वातावरणात एक अनामिक भीती दाटलेली होती... दरम्यान, टायर बदलण्यासाठी माझ्या तिन्ही मित्रांनी पुढाकार घेतला आणि ते कामाला लागले...

"ठीक आहे, तुम्ही बघा टायरचं... माझं डोकं फिरलंय," मी म्हणालो...

ट्रिपच्या सुरुवातीलाच असे काही घडल्यामुळे मी चिडलो होतो... मला कशाची तरी ओढ लागली होती....

डिकीमधून मी व्हिस्कीची बाटली आणि ग्लास बाहेर काढला...

मी गाडीपासून काही अंतरावर, रस्त्याच्या उजव्या बाजूला असलेल्या दरीच्या जुन्या दगडी कठड्यावर जाऊन विसावलो... सभोवताली अथांग काळाकुट्ट अंधार साम्राज्य पसरवून होता... माझ्या अगदी लगत हजारो फूट खोल दरी आ वासून उभी होती.. तिथून येणारा वाऱ्याचा सुसाट आवाज एखाद्या रडणाऱ्या स्त्रीच्या आक्रोशासारखा भासत होता... चंद्र पूर्णपणे ढगांच्या आड दडल्यामुळे दृष्टीपथात काहीच येत नव्हते...

मी पुन्हा गाडीच्या दिशेने नजर वळवली... पार्किंग लाईटचा तो मंद प्रकाश आजूबाजूला पसरलेल्या दाट धुक्याला अधिकच रहस्यमय बनवत होता... गाडीच्या मागील बाजूस मोबाईलच्या प्रकाशात त्या तिघांची टायर बदलण्याची घाई सुरू होती... त्यांच्या हसण्या खिदळण्याचे आवाज शांतता भेदत माझ्या कानावर पडत होते...

अंगाला टोचणारा गार वारा झोंबू लागला, तसे मी बाटलीचे टोपण उघडले.... स्कॉचचा तो हवाहवासा वाटणारा सुगंध वातावरणात दरवळला.... मी घाईघाईने पहिला पेग तयार करून त्याचा एक घोट घेतला.... दारूचा तो घोट घशाखाली उतरताच शरीरात उबदारपणा जाणवू लागला आणि मनाला थोडा आधार मिळाला... एक एक घोट घेत मी सभोवतालचा कानोसा घेऊ लागलो.... मधूनच एखादा अवजड ट्रक रस्त्यावरून धडधडत निघून जात होता, मात्र तो गेल्यानंतर पुन्हा तोच भयाण सन्नाटा सर्वत्र पसरत होता....

पाहता पाहता मी दुसरा पेग संपवून तिसरा भरला... इतक्यात दरीच्या बाजूने खालून काहीतरी आवाज आल्याचा मला भास झाला.... मी लगेच मोबाईलचा फ्लॅश सुरू करून त्या दिशेने प्रकाश टाकला, परंतु त्या अंधुक प्रकाशात काहीच दिसणे शक्य नव्हते.... कदाचित निसर्गानेच माझ्या मनातील अस्वस्थता ओळखली असावी... कारण त्याच क्षणी चंद्राला झाकणाऱ्या ढगांनी आपली जागा सोडली आणि चंद्र पुन्हा लख्ख प्रकाशाने उजळून निघाला...

त्या शीतल चांदण्यात आता खालील दरी स्पष्ट दिसू लागली होती. तिथे फक्त दाट झाडी पसरलेली होती.... मी वाकून खाली नीट न्याहाळण्याचा प्रयत्न करत होतो, तेवढ्यात अचानक कोणातरी माझ्या खांद्यावर हात ठेवला...

मी दचकून मागे पाहिले, तर तो राजेश होता....

"काय रे, आटोपलं का काम?" मी स्वतःला सावरत हातातील ग्लास एका घोटात रिकामा केला आणि बाजूला ठेवत त्याला विचारले...

"चाललंय त्यांचं काम... मलाही मद्यपानाची तीव्र इच्छा झाली, म्हणून तुझ्याकडे आलो," तो माझ्या शेजारी बसला. त्याचा आवाज विलक्षण जड आणि थकलेला वाटत होता...

"काय? मद्यपानाची इच्छा झाली? हा हा हा... कुठून सुचतात तुला असे शब्द? अन् असा धापा का टाकतोयस? एका टायरच्या कामातच दमलास की काय?" टायरचे नट काढताना तो थकला असावा, असा तर्क करून मी हसत हसत त्याला विचारले...

"हम्म्म... लवकर एक पेग बनवून दे, घशाला कोरड पडली आहे," तो अतिशय कोरड्या आवाजात म्हणाला...

मी आश्चर्याने त्याच्याकडे पाहत आम्हा दोघांसाठी एकेक पेग तयार केला. त्याने समोरचा पेग एका दमात रिकामा केला...

"अजून एक..." रिकामा ग्लास पुढे करत तो म्हणाला...

दुसरा पेग हातात घेताना त्याने चुकूनही माझ्या नजरेला नजर दिली नाही... ग्लास घेताना जेव्हा आमचे हात एकमेकांना स्पर्शले, तेव्हा माझ्या अंगावर सरसरून काटा आला... त्याचे हात बर्फासारखे थंडगार पडले होते.. तो एकटक दरीतील त्या गडद अंधाराकडे न्याहाळत होता... दरम्यान, चंद्राला ढगांनी पुन्हा एकदा आपल्या दाट आच्छादनाखाली घेतले होते... नशेत मी त्याच्या या विचित्र वागण्याकडे फारसे गांभीर्याने पाहिले नाही...

माझे चार पेग होत आले होते, त्याचे दोन....

अचानक गाडीकडून संदेशचा आवाज आला, "अरे निघायचं का? झालंय काम"

"चल राजेश... निघू आता.. उद्या आणि परवा गोव्यात हेच करायचे आहे.." बोलत मी चौथा पेग संपवून सर्व लवाजमा उचलला...

राजेश मात्र हातात रिकामा ग्लास पकडून दरीकडे बघत तिथेच बसून होता...

"राजेश आवर पटकन... गाडी तुलाच चालवायची आहे.. माझे चार पेग झालेत त्यामुळे मी आता मस्त झोपणार आहे.." बोलत मी त्याला गाडीकडे लवकर येण्याची खूण केली आणि स्वतः गाडीपाशी आलो...

किरण आणि संदेश मागच्या सीट वर बसून आमच्या येण्याचीच वाट बघत होते...

मी पुढच्या सीट वर जाऊन बसलो...

गाडीच्या आजूबाजूला धुके वाढायला लागले होते.. मी डोळे बंद करून डोके मागच्या बाजूला टेकवले आणि राजेशची वाट बघत पडून राहिलो..

"राजेश ची कशी मजा आली ना.. घोड्यावर बसवून सगळे काम त्याच्याकडूनच करून घेतले.." मागे दोघे जण एकमेकांच्या हातावर टाळ्या देत बोलत होते..

दोन मिनिट झाले असतील..

"राजेश ला आवाज द्या रे.. अजून का येत नाहीय.. एक तर आजूबाजूला सगळीकडे धुके दाटून आले आहे..काहीच दिसत नाहीय..." मी वैतागत बोललो...

"येईल रे लघवीला गेला आहे तो... त्याला घोड्यावर चढवून त्याची चांगली हौस केली आम्ही.." संदेश म्हणाला आणि किरण कडे बघत दात काढू लागला..

तेवढ्यात माझ्या शेजारच्या खिडकीवर टकटक झाली... बाहेर राजेश उभा होता...

"काय रे, तू नाही चालवणार का गाडी?" राजेशने विचारले...

"नाही रे, मला चढलीये थोडी... तुला बोललो होतो ना कि तूच बस ड्रायव्हिंगला," मी त्याच्याकडे बघत बोललो...

राजेश ड्रायव्हिंग सीटवर जाऊन बसला आणि त्याने गाडी सुरू केली...

थोड्याच वेळात आम्ही घाट उतरून खाली आलो, समोर काही अंतरावरच पोलिसांनी नाकाबंदी केलेली होती...

चेकपोस्टवर पोलीस प्रत्येक गाडी थांबवून ब्रीथ अनालायझर ने तपासणी करत होते...

माझे धाबे दणाणले...

"राजेश, आता आपण गेलो.. चांगलाच फाईन लागणार आहे आज... मी तर फुल आहेच आणि तू पण दोन लार्ज पेग मारलेत.. त्यात मागच्या एकालाही गाडी चालवता येत नाही.. " मी घाबरून त्याला म्हणालो...

राजेशने माझ्याकडे वळून एक विचित्र स्मितहास्य केले...

त्याचे डोळे एकदम स्थिर होते...

"तू झोप आता.. तुला खरंच जास्त झाली आहे.." तो माझ्याकडे बघत म्हणाला..

तेवढ्यात गाडी बे्रिकेट्स जवळ पोहोचली होती...

पोलीस जवळ आले...

एका हवालदाराने राजेशच्या तोंडासमोर मशीन पकडले...

"फुंका यात," तो जरा कडक आवाजात बोलला...

राजेशने मशीनमध्ये जोरात फुंकर मारली... मी श्वास रोखून धरला होता....

पण मशीनवर 0.00 रीडिंग आले.... हवालदाराने तीच कृती मशीन बदलून अजून दोनदा करण्यास सांगितले.. पण प्रत्येक वेळी रीडिंग झीरो च येत होते...

"आयला, मुलं मुलं निघालात.. काच खाली केल्या केल्या आतून दारूचा वास आला पण ड्राइवर मात्र नील... अरे अभिमन्यू कुठे या कौरवामध्ये अडकला आहेस..पुढे जाऊन तू पण पिऊ नकोस.. सगळीकडेच चेकिंग सुरू आहे..." पोलीस हवालदार राजेश कडे बघत हसत हसत बोलला आणि त्याने आम्हाला जाण्याची खूण केली...

गाडी थोडी पुढे गेल्यावर मी सुटकेचा नि:श्वास टाकला, पण माझ्या डोक्यात चक्रावून टाकणारे विचार सुरू झाले...

"काय कमाल आहे... राजेश, तू आत्ता माझ्यासोबत बसून दोन लार्ज पेग प्यायलास, तरी मशीनमध्ये कसं काय आलं नाही? माझी तर आपण ड्रंक अँड ड्राइव्ह मध्ये पकडले जाणार या भीतीनेच उतरून गेली होती.." मी विचारले..

गाडीत शांतता पसरली. राजेशने गाडी अचानक रस्त्याच्या कडेला थांबवली... त्याने माझ्याकडे बघितले, त्याचा चेहरा पांढरा पडला होता..

"काय बोलतोयस तू? मी कधी पिलो तुझ्या बरोबर?" राजेशने विचारले...

माझे डोके सुन्न झाले होते...

"अरे, असे काय विचारतो आहेस... टायर बदलताना तू आला होतास ना माझ्याकडे कठड्यावर? आपण दोघं सोबत प्यायलो.."

माझे बोलणे ऐकून मागे बसलेले किरण आणि संदेशही चमकले....

संदेश ओरडला, "वेडा झालास का? आम्ही तिघे पण टायर बदलत होतो... राजेश आमच्यासोबतच होता.... खरे तर तोच टायर बदलत होता.. आम्ही फक्त उभे होतो.... त्यामुळे तो एकदाही गाडीपासून लांब जाण्याचा प्रश्नच नाही.."

"तुम्ही तिघे मिळून माझी टिंगल करत आहात का?" मी त्यांच्या वर चिडत विचारले...

"नाही रे.. खरंच सांगत आहोत.. तू बाटली घेऊन गेला आणि आम्ही राजेश ला तो कसा गाडी चालवण्यात तुझ्या पेक्षा जास्त हुशार आहे असे म्हणून हरभऱ्याच्या झाडावर बसवले... तेव्हा त्यानेच टायर बदलले.. आम्ही फक्त त्याला जे हवे ते देत होतो.." किरण दात काढत म्हणाला..

माझ्या पायाखालची जमीन सरकली... शरीरातून एक थंड लहर धावून गेली.... जर राजेश माझ्यासोबत नव्हता, तर मग तो कोण होता? तो हुबेहूब राजेशसारखाच दिसत होता, त्याचे कपडे, त्याची शरीरयष्टी... पण त्याचे हात बर्फासारखे गार होते...

मी ज्याला दारू पाजत होतो, जो माझ्या शेजारी बसून दरीकडे बघत होता, तो राजेश नव्हता... मग तो कोण होता? घाटातल्या त्या भीषण काळोखात माझ्यासोबत बसून कोणीतरी दुसरेच दारू पित होते....

खरेतर विचाराने माझे डोके सुन्न झाले होते.. मी राजेश ला निघण्याची खुण केली.. तिघेही मला जरा जास्तच झाली या आविर्भावात एकमेकांना टाळ्या देऊन हसत होते..

गाडी वेगाने गोव्याच्या दिशेने निघाली होती..

मी घाबरून मागे वळून पाहिले.. ज्या घाटातून आम्ही खाली आलो होतो, तिथे फक्त दाट धुके आणि भयाण शांतता होती...

त्या रात्री कसारा घाटाने मला त्याच्या एका अतृप्त रहिवाशाची ओळख करून दिली होती...

समाप्त...

©® लेखक: रूद्रदमन

झोपडी... -Jhopadi -Marathi horror story

d4donkadon@gmail.com (Unknown) — Wed, 29 Apr 2026 03:15:00 -0700

झोपडी... -Jhopadi -Marathi horror story

©® लेखक: रूद्रदमन

8265077252

आज जी कथा मी तुमच्या समोर सादर करत आहे... ही गोष्ट आहे शिवापूर गावाची..
ब्रिटिश काळा मध्ये गावा जवळून वाहणाऱ्या नदीवर मातीचे मोठे धरण बांधले गेले होते.. धरण क्षेत्रात येत असल्यामुळे गाव स्थलांतरीत करण्यात आले.. पहिल्या जागे पासून जवळच असलेल्या पडीक जमिनीवर गाव पुन्हा वसवले गेले होते.. त्याच गावातील ही एक घटना आहे..
नवीन गावा तून शहरात जायचे असेल तर धरणा वरून जावे लागत असे.. धरणा वरून दोन गाड्या जातील असा रस्ता होता..
धरण ओलांडले की एक किलोमीटर पडीक जमीन होती.. कायम च्या दलदली मुळे त्या परिसरात काटेरी झाडा चे जंगल माजले होते..... रस्त्याच्या कडेने काही जुनी झाडे होती... तो जुन्या गावाच्या बाजूचा परिसर होता.. ते काटवन ओलांडले की लगेच स्टेट हायवे लागत होता.. तिथून शहर फक्त तीन किलोमीटर होते....

"अहो उठा आता, दिवस उजाडला आहे केव्हाच.. तुम्हाला आज गहू घेऊन मार्केट ला जायचय.." समाधानची बायको त्याला हलवत बोलत होती..
रात्री उशिरा पर्यंत कांद्याला पाणी भरून आलेला समाधान,"थांब उठतो ग, तसाही धान्याचा लिलाव पार एक वाजता सुरू होतो.."
म्हणत परत अंगावर गोदढी ओढून झोपला होता..
"कालच सोनू च्या शाळेतून निरोप आला आहे, परवा पर्यंत फी भरा नाही तर सोनूला परीक्षेला नाही बसू देणार, एव्हढे लक्षात ठेवा फक्त," म्हणत समाधान ची बायको घर कामात मग्न झाली..
सूर्य बराच वर आल्यावर समाधान ने उठून सकाळचे कार्यक्रम उरकून घेतले.. आणि चहा घेत, " स्वयंपाक आवर पटकन अजून गाडीत गोण्या टाकायच्या आहेत.. मी बैलांना अजून एक वैरण टाकून येतो." असे म्हणत गोठया कडे निघून गेला..

बरोबर दहा वाजता न्याहारी करून समाधान शहराच्या दिशेने धाण्याने भरलेली बैलगाडी घेऊन निघायच्या तयारीतच होता, की समोरून जाणारा एक टमटम वाला त्याला बघून म्हणाला," कोणत्या तरी व्यापाऱ्याच्या घरी मयत झाले आहे.. मार्केट सकाळी बंद आहे, दुपारी चार नंतर सुरू होईल.. आता जाऊन काही फायदा नाही उगाच अडकून पडशील.."

शहर काही जास्त दूर नव्हते.. मोजून सहा किलोमीटर चा रस्ता.. धरण ओलांडले की चार किलोमीटर.. दुपारून जायचे निश्चित करून त्याने बैल सोडले...
दुपारी तीन च्या दरम्यान त्याने गाडी गळा घातली आणि निघाला.. चार च्या आस पास तो मार्केट ला पोहोचला.. मार्केट पूर्ण भरलेले होते.. मुंगी घुसायला जागा शिल्लक नव्हती.... सकाळी बंद चा परिणाम..
बैलगाडीच्या लाईनीत सर्वात शेवटी कशी तरी जागा करून त्याने गाडी लावली.... बैलं सोडून गाडीत बरोबर आणलेली वैरण बैलांना टाकली आणि लिलाव काय संध्याकाळ शिवाय येत नाही म्हणून घोंगडी आंथरून गाडी खालीच पडला..

लिलाव त्याच्या गाडी पर्यंत येण्यात संध्याकाळ झाली.. भाव पण चांगला भेटला म्हणून तो खूश होता.. व्यापाऱ्याला माल मोजून द्यायला आणि पैसे घ्यायला नऊ वाजले होते... पैसे आणि सोनू साठी खायला घेऊन त्याने बैलांना गावाच्या दिशेला हाकले... मार्केट च्या बाहेर आल्यावर अंधार अजूनच जाणवू लागला होता.. बैलांना रस्ता ओळखीचा असल्या मुळे अंधारात ही ते त्यांच्या गतीने पळत होते.. त्या शांत वातावरणात बैलांच्या गळ्यातील घुंगरांचा आवाज चहुदिशेला जात होता...

"अजून चंद्र कसा निघाला नाही" , स्वतःशीच बोलत आजूबाजूला बघत समाधान लवकरात लवकर घरी पोहोचण्या साठी बैलांना अजून हाकायला लागला.. म्हणता म्हणता हाइवे संपला आणि सवयी प्रमाणे बैल काट वणा मधल्या रस्त्याला लागले होते..
"सोनू मी खायला घेऊन येईल ही वाट बघत जागीच असल, ती झोपण्याच्या आत घरी पोहोचले पाहिजे" याच विचारात तो गाडी हाकत होता.. काटवनाचा अर्धा रस्ता त्याने पार केला होता तेव्हढ्यात बैल कशाला तरी दचकले आणि जागेवर थांबले.. काही साप वगैरे असेल असा विचार करून त्याने परत बैलांना दटवण्याचा प्रयत्न केला.. पण बैल काही हालत नव्हते.. पुढे जू धरून त्यांना पुढे ओढण्यासाठी तो खाली उतरला आणि गाडीच्या पुढच्या बाजूला निघाला. तोच त्याची नजर.. रस्त्याच्या कडेला असलेल्या झाडा जवळ गेली.. तिथे एक जुनाट झोपडी सारखे काही तरी दिसत होते..
" अरे ही झोपडी इथे कधी उभी राहिली.. माझ्या पाहण्यात तर इथे कधीच झोपडी नाही आली" स्वतः शिच बोलत त्याने अजून निरखून बघितले... तर त्याला झोपडी च्या शेजारी कोणी तरी बसलेले दिसले... कोण आहे हे बघण्यासाठी तो अजून थोडासा पुढे गेला.. त्याने बघितले की ती एक म्हातारी असल्यासारखी दिसत होती..अंधार खूप असल्यामुळे तिचा चेहेरा दिसत नव्हता.. फक्त खाली बसून गुढग्यावर हनुवटी टेकवून ती तिचे लालसर डोळे त्याच्यावरच रोखून बघत होती.. तेव्हढ्यात धरणाच्या दिशेने एक मरतुकडे कुत्रे धावत आले आणि त्या झोपडी कडे बघून भयंकर भुंकायला लागले होते... समाधान च्या मनात संशयाची पाल चुकचुकली होती..तो गाडीच्या पुढे गेला आणि बैलांना ओढू लागला.. मालक पुढे आल्याने बैलांना धीर आला ते पण चालू लागले.. कुत्र्याच्या भुंकण्याचा आवाज अजूनच वाढला होता.. त्याचे मन अस्वस्थ झाले होते.. त्याला लवकरात लवकर तिथून दूर जायचे होते.. ती म्हातारी आणि झोपडी ओलांडून थोडा पुढे गेल्यावर त्याला हायसे वाटले.. पण त्याचे ते समाधान जास्त वेळ टिकले नाही.. पुढच्या क्षणात त्याला त्याच्या मागे पाय खरकत कोणी तरी चालत असल्याचा आवाज यायला लागला.. त्याची जवळ पास बोबडीच वळली होती..त्याचे हृदय जोरात धडधडत होते, आता त्याच्या पावलांचा वेग वाढला होता...
"थांब, मागे ये.. इथे माझ्या समोर." मागून ती म्हातारी घोगऱ्या आवाजात त्याला म्हणाली .. तिचा आवाज इतका थंड होता की समाधान च्या अंगावर काटा आला होता.. त्याचे पाय जागेवरच थिजले.. प्रयत्न करून ही तो पुढे जाऊ शकत नव्हता..
" कोण आहे तू नक्की आणि इथे काय करते आहेस?" समाधान मोठ्या मेहनतीने उसने आवसान आणत बोलला..
"कळेल सर्व कळेल, मागे बघ, इकडे ये, तू कितीही प्रयत्न केला तरी पुढे जाऊ शकत नाही." त्या म्हातारीने त्याला आदेश वजा सूचना केली होती....

समाधान कडे इतर कोणताच पर्याय नसल्याने बैलांच्या समोरून बाजूला होत तो मागे जाण्यासाठी वळला.. म्हातारी बैलगाडीच्या अगदी मागेच उभी होती..पाठीवर कुबड निघालेली ती म्हातारी वाकून भयानक नजरेने त्याच्या कडे बघत होती.. तिचे केस पूर्णपणे पांढरे होते, चेहेऱ्यावरील त्वचा थेट हाडांना चिकटलेली होती.. तिच्या चेहऱ्यावर असलेले भयानक भाव तिच्यातील अमानवी अस्तित्वाचे संकेत देत होते. तिच्या लालसर डोळ्यांतून एक प्रकारची क्रूरता आणि भय व्यक्त होत होते. तिने एक जीर्ण, फाटलेली साडी घातलेली होती.. तिच्या हातात एक मोठी लाकडी काठी होती.. जिच्यावर बरेच नक्षीकाम केले ले दिसत होते.. तिच्या भोवती पसरलेला धूर तिच्या अस्तित्वाचे भयानक रूप आणखी ठळक करत होता.
समाधान ची दातखिळी बसते की काय अशी परिस्थिती झाली होती.. इकडे बैल गाडी घेऊन गावाकडे पसार झाले होते.. तो घाबऱ्या नजरेने बैलगाडी गेलेल्या दिशेला बघत, इच्छा नसताना ही तिच्या समोर जाऊन उभा होता..
"विकले का धान्य?" ती घोगऱ्या आवाजात बोलली.. बोलता बोलता तिच्या तोंडातून लाळ उडून समाधानच्या चेहऱ्यापर्यंत आली होती..

ती हाताने पुसत तो कसा बसा बोलला,"होय विकले, मला घरी जाऊ दे माझी मुलगी माझी वाट पाहत असेल, अगोदरच मला खूप उशीर झाला आहे....."
"तुझे घर?" म्हातारीने हसत विचारले. त्या हसण्यात एक छद्मीपना होता.."तू तिथे परत कधीच जाणार नाहीस. आता तू कायम इथेच राहणार माझ्यासारखाच..."

समाधानला असे वाटले जणू त्याचे पाय जमिनीला घट्ट बांधले गेले आहेत. "मला जाऊ दे," त्याने विनवणी केली. "मला माझ्या कुटुंबाकडे जायचे आहे, तू आहेस कोण आणि मी काय केले आहे तुझे..."
त्याच्या शब्दांकडे दुर्लक्ष करत म्हातारीने त्याचा हात पकडला आणि त्याला झोपडी कडे घेऊन निघाली...
"खूप दशकानंतर आज ही रात्र आली आहे.. तुला माझ्या देवानेच पाठवले आहे माझ्या सुटके साठी.. आता फक्त थोडा च वेळ, माझी जागा तू घेणार आणि मग मी मुक्त होवून अमर होणार.." म्हातारी चालता चालता भेसूर हास्य करत बोलत होती..

समाधान भीतीने गोठून गेला होता.. आजूबाजूला काळोख आणखी गडद झाला होता. पण त्याला म्हातारीचा चेहरा स्पष्ट दिसत होता. "मला सोड मी तुझ्या पाया पडतो." असे म्हणत समाधान ने हाताला हिसका देत मागे पळायचा प्रयत्न केला, पण त्याचे पाय जड झाले होते. तो धावण्याचा प्रयत्न करत होता, पण जणू त्याच्या पायात बेड्या पडल्या होत्या. त्याच वेळी त्याच्या मनात त्याच्या कुटुंबाची आठवण आली. त्याच्या मुलीचा गोड हसरा चेहरा, त्याच्या बायकोचे प्रेमळ हास्य... हे सर्व तो गमावनार होता...
"नाही, नाही!" तो हताश होऊन ओरडत राहिला, पण त्या म्हातारीच्या हसण्याच्या आवाजा पुढे त्याचा आवाज दाबून गेला होता..
ते आता झोपडीच्या समोर पोहोचले होते.. ती तसाच हात पकडुन त्याला ओढत झोपडीत शिरली, तिला कुबड असल्यामुळे ती विनासायास मध्ये गेली.. पण झोपडीच्या वरचा भाग समाधान च्या डोक्याला फटकन लागला होता.. तो त्या फटक्याने कळवळला....
झोपडीत प्रवेश करताच समाधानच्या हृदयाची धडधड वेगाने वाढू लागली होती. झोपडीच्या आतला अंधार त्याच्या भोवतालचा काळोख अधिक गडद करत होता. त्या अमानवी काळोखाला डोळे सरावले तेव्हा त्याने आजूबाजूला बघितले.. ती जुनी, पडीक झोपडी होती, जिच्या भिंतींवर शेवाळ पसरलेले होते आणि तिथे एक विचित्र उग्र वास पसरलेला होता, जो ओली माती आणि कुजलेल्या झाडांच्या मिश्रणासारखा होता.

"समोर बस इथे, आता तुझ्या आयुष्याची खरी सुरवात होणार आहे.. इतके दिवस मनुष्याचे व्यर्थ जिने जगलास.. इतके आयुष्य फुकट खर्ची घातले, आता तुझे नशीब पालटले आहे . आता तू अंधाराच्या राजाचा उपासक होणार आहेस.. तुला आता इथून पुढे इथेच राहून याला खुश ठेवायचे आहे.. हा जर तुझ्यावर खुश झाला तर.. परत तुझ्या सारखेच कोणाला तरी पाठवून देईल.. आणि मग तू पण माझ्यासरखा मुक्त होशील कायम स्वरुपी अमर होऊन.." म्हातारीने बोलत बोलत एका मूर्ती वरून कपडा हटवला आणि जोर जोरात हसायला लागली..
समाधान ने पाहिले, समोर एक जुनी काळया पाषाणात कोरलेली मूर्ती ठेवलेली होती. मूर्तीचे डोळे जणू काही थेट त्याच्यावरच रोखले होते, ती एक भयानक दृष्टि ने पाहणारी शैतानाची मूर्ती होती.. जिचे दात धारदार आणि चेहरा विकृत होता. त्या मूर्तीच्या भोवती विळखा मारून बसलेले साप दिसत होते, आणि तिच्या खाली रक्ताचे थिजलेले थारोळे जमा झालेले होते.
मूर्ती बघून समाधान ची पाचावर धारण बसली..
त्याने म्हातारी कडे बघितले..
म्हातारीच्या डोळ्यांमध्ये एक प्रकारचा वेडेपणा झलक होती. ती अजूनही तेच भेसूर हसत होती, जणू तिच्या चेहऱ्यावरून एक भयानक सत्य प्रकट होत होते.

समाधान डोके गच्च पकडुन बसला , त्याला अजूनही वाटत होते की हे स्वप्न असावे... म्हातारीने तिच्या हातातील काठी त्या मूर्ती समोर ठेवली.. आणि एक हात त्याला लावत आणि दुसरा हात मूर्तीला लावत मंत्र म्हणायला सुरुवात केली होती ...तिच्या ओठातून बाहेर पडणाऱ्या शब्दांत एक दुष्ट जादू दडलेली होती. झोपडीतील वातावरण थंडगार झाले होते, इतके की समाधानच्या अंगावर काटा आला होता. एका क्षणी म्हातारीचा आवाज अजून वाढला, तिने हात आकाशात उंचावले, आणि तेव्हा एक विचित्र प्रकाश मूर्तीभोवती दिसू लागला होता. झोपडीच्या कोपऱ्यां मध्ये इतका वेळ लपून बसलेल्या काळ्या सावल्या आता त्याच्या भोवती नाचू लागल्या होत्या..
त्याला थोडे थोडे समजत होते की आता जे काही म्हातारी करत आहे, ते सर्व त्याला इथे अडकवण्यासाठी होते.. पण मनात असूनही तो तिथून हालु शकत नव्हता..
म्हातारीचे मंत्र पठण चालू होते..
तेवढ्यात त्या मंत्रांच्या आवाजात हाकांचा आवाज यायला लागला.. हाका ऐकून समाधान ला शंका आली होती , कदाचित बैलगाडी रिकामी आलेली बघून सोनू च्या आई ने कोणाला तरी शोधायला पाठवले असेल.. म्हातारीने पण तो आवाज ऐकला होता.. तिने मंत्रांचा वेग वाढविला.... एक वेळ अशी आली की हाकांचा आवाज अगदी झोपडी जवळ आल्या सारखा वाटला.. आणि त्याच वेळी म्हातारीने मंत्र थांबवून समाधान ला खर्जातील आवाजात आदेश दिला,"उचल ती काठी.. आणि हो या अंधाराचा राजा.." बोलतांना तिच्या डोळ्यांतील क्रौर्य आणि खूनशीपणा स्पष्ट दिसत होता.

समाधान ला कळले होते की हा म्हातारीच्या विधी चा शेवटचा अंक होता.. एकदा का आपण ती काठी उचलली की सर्व संपणार होते.. तो उठायचा प्रयत्न करू लागला .. पण त्या म्हातारीची शक्ती त्याला उठू देत नव्हती.. समाधान चे हात हळूहळू काठीच्या दिशेने सरकू लागले होते, त्याचे त्यावर काहीच नियंत्रण राहिले नव्हते. त्याचे मन विरोध करण्याचा प्रयत्न करत होते.. त्यामुळे त्याच्या शरीरात अनपेक्षित थरकाप जाणवू लागला होता.. त्याच्या हाताच्या बोटांनी त्या काठीला स्पर्श करायचा अवकाश आणि धाडकन आवाज आला.. झोपडीची चौकट कसल्या तरी तीव्र धडकेने कोसळली होती.. झोपडी ने बाहेरून पेट घेतला होता.. त्यामुळे म्हातारीचे लक्ष विचलित झाले, तिची समाधान वरची पकड ढील्ली झाली.. त्याचा फायदा घेऊन समाधान उठून बाहेर पळाला..
काय घडले हे लक्षात आल्यावर म्हातारीने एक भेसूर किंचाळी मारली आणि ती समाधान ला पकडण्यासाठी धावली, क्षणात झोपडी ने भीषण पेट घेतला.. म्हातारी आगीच्या पलीकडे जाऊ शकत नव्हती..

समाधान तो पर्यंत त्याला शोधण्यास आलेल्या गावातील लोकां पर्यंत पोहोचला होता..
झोपडी पूर्णपणे आगीच्या ज्वाळांमध्ये वेढली गेली होती. समाधानच्या डोळ्यासमोरच ती म्हातारी अक्राळविक्राळ रूप धारण करत आगीच्या ज्वाळां मध्ये जळू लागली होती. तिच्या किंचाळण्याचा भयानक आवाज वातावरणाला भेदत होता, पण आता ती काहीच करू शकत नव्हती. समाधानची धडधड वाढली होती.. तो थरथरत्या हातांनी त्याच्या गावातील माणसांचा आधार घेत उभा होता...
"हे सगळे काय होते?" गावातील लोक घाबरलेल्या आवाजात विचारत होते..
समाधान ला स्वतःलाच त्या विषयी काहीच माहीत नव्हते.. तो थरथरत ढिम्म पने उभा होता .
समाधान कशाचाही उलगडा करू शकत नसला तरी तो जिवंत होता, हाच सर्वांसाठी मोठा दिलासा होता. त्याच्या डोळ्यासमोर अजूनही त्या म्हातारीची भयानक छबी, ती ज्वालामय झोपडी आणि अंधारात गडद झालेला काळोख होता..
ते नक्की काय होते? कुठून आले होते? आणि कुठे गेले? हे तिथे उपस्थित कोणालाच माहीत नव्हते.. ते समाधान वाचल्याच्या आनंदात त्याला घेऊन गावात आले..

रात्री घडलेली घटना सकाळी गावभर पसरली.. सर्व गाव काटवनात आता हे काय घातकी उपजले आहे म्हणून घाबरून गेले होते... सगळी कडे त्याचीच चर्चा सुरू होती.. कोणाला काहीच माहीत नव्हते...
त्या दिवसा पासून गावकऱ्यांचे रात्रीचे त्या रस्त्याने येणे जाणे पूर्ण बंद झाले....

झपाटलेली बाहुली (Haunted Doll)

d4donkadon@gmail.com (Unknown) — Wed, 29 Apr 2026 03:12:00 -0700

'झपाटलेली बाहुली' (Haunted Doll)

========================

पुरातन आणि ऐतिहासिक बाहुल्या (Vintage & Antique Dolls)

जुन्या काळातील, मातीच्या किंवा कापडी बाहुल्या ज्या पिढ्यानपिढ्या जतन केल्या गेल्या आहेत.

===========================================

जुन्या पेटीतील कापडी बाहुली-

सावलीतलं खेळणं: एका झपाटलेल्या बाहुलीची गोष्ट-

कोकणातल्या पावस गावातलं ते जुनं 'देशमुख वाडा' आजही आपल्या भिंतींमध्ये अनेक रहस्ये जपून उभं होतं. शहरात राहणारा समीर आपल्या कुटुंबासह, म्हणजे पत्नी अनघा आणि सहा वर्षांची मुलगी सईसोबत, सुट्ट्या घालवण्यासाठी तिथे आला होता. वाडा मोठा होता, पण तिथल्या हवामानात एक प्रकारचा जडपणा होता.

पेटीचं रहस्य

वाड्याच्या माळ्यावर साफसफाई करत असताना समीरला एक जुनी, लाकडी पेटी सापडली. पेटीवर नक्षीकाम होतं, पण त्यावर एक मोठं कुलूप होतं जे गंजलेलं होतं. कुतूहलापोटी समीरने ते कुलूप तोडलं. आत काही जुनी कागदपत्रं आणि कापडाच्या बोचक्यात गुंडाळलेली एक कापडी बाहुली होती.

ती बाहुली साधी नव्हती. तिचे डोळे काचेचे होते, जे प्रकाशात चमकत होते. तिचा चेहरा हाताने शिवलेला होता, पण त्यावरचे हावभाव थोडे विचित्र होते—जणू ती हसतेय की कोणाकडे तरी टक लावून पाहतेय, हे समजणं कठीण होतं. सईने ती बाहुली पाहताच हट्ट धरला, "बाबा, मला ही बाहुली हवी!" समीरने हसून ती बाहुली सईला देऊन टाकली.

विचित्र घटनांची सुरुवात

सईने त्या बाहुलीचं नाव 'चित्रा' ठेवलं. पहिल्या दोन दिवसांत सगळं ठीक होतं, पण हळूहळू वाड्यातलं वातावरण बदलू लागलं. रात्रीच्या शांततेत कोणाच्या तरी चालण्याचा आवाज येऊ लागला. अनघाला किचनमध्ये काम करताना असं वाटायचं की कोणीतरी तिच्याकडे पाहतंय, पण मागे वळून पाहिलं की तिथे फक्त ती बाहुली खुर्चीवर बसलेली असायची.

एके रात्री समीरला जाग आली. त्याने पाहिलं की सई आपल्या अंथरुणावर नाहीये. तो घाबरून बाहेर आला, तेव्हा त्याला दिसलं की सई अंधारात जिना चढून माळ्याकडे चालली आहे. तिच्या एका हातात ती कापडी बाहुली होती. "सई! कुठे चालली आहेस?" समीरने ओरडून विचारलं.

सई थांबली, वळली आणि म्हणाली, "बाबा, चित्राला भूक लागली आहे. ती म्हणतेय तिला जुन्या विहिरीपाशी जायचंय." सईचा आवाज तिचा वाटतच नव्हता; तो अत्यंत घोगरा आणि थंड होता. समीरने धावत जाऊन तिला उचललं आणि खाली आणलं.

बाहुलीचा भयानक अवतार

दुसऱ्या दिवशी समीरने ती बाहुली पुन्हा त्या पेटीत बंद करून ठेवली. पण चमत्कार म्हणजे, अर्ध्या तासानंतर ती बाहुली सईच्या हातात परत दिसली. सई आता कोणाशीही बोलत नव्हती, ती फक्त त्या बाहुलीशी पुटपुटत असायची.

रात्रीच्या वेळी वाड्यात पाऊस पडू लागला. विजांच्या कडकडाटात अनघाला सईच्या खोलीतून रडण्याचा आवाज आला. तिने धावत जाऊन पाहिलं, तर सई जमिनीवर पडली होती आणि ती कापडी बाहुली तिच्या उरावर बसली होती. बाहुलीचे काचेचे डोळे आता रक्तासारखे लाल झाले होते. भिंतीवर बाहुलीची सावली एखाद्या राक्षसासारखी मोठी दिसत होती.

समीरने ती बाहुली खेचून घेण्याचा प्रयत्न केला, पण बाहुलीचे कापडी हात समीरच्या हाताला एखाद्या लोखंडी पकडीसारखे घट्ट टोचू लागले. बाहुलीच्या शिवलेल्या ओठांमधून एक भेसूर हसू ऐकू आलं.

इतिहास आणि मुक्ती

समीरने तातडीने गावातील एका जुन्या जाणकार व्यक्तीला, विनायक काकांना बोलावून आणलं. विनायक काकांनी बाहुली पाहताच ओळखलं. ते म्हणाले, "समीर, ही बाहुली साधी नाही. शंभर वर्षांपूर्वी या वाड्यात एका लहान मुलीचा अपघाती मृत्यू झाला होता. तिची आई मंत्र-तंत्रावर विश्वास ठेवायची. आपल्या मुलीचा आत्मा परत यावा म्हणून तिने या बाहुलीत तो बंद केला होता. तेव्हापासून ही बाहुली 'झपाटलेली' आहे. हिला जिवंत राहण्यासाठी एका लहान मुलीच्या शरीराची गरज असते."

विनायक काकांनी तातडीने मंत्रोपचार सुरू केले. वाड्यात धूर पसरला. बाहुली हवेत थरथरू लागली. सई बेशुद्ध पडली होती. विनायक काकांनी ओरडून सांगितलं, "समीर, या बाहुलीला अग्नी द्यावा लागेल, त्याशिवाय ही आत्मा मुक्त होणार नाही!"

समीरने हिंमत केली, बाहुलीला पकडलं आणि अंगणातल्या होळीत फेकून दिलं. बाहुली जळताना त्यातून एखाद्या प्राण्यासारखा किंचाळण्याचा आवाज आला. धूर आकाशात विरघळला आणि अचानक सगळीकडे शांतता पसरली.

शेवट

दुसऱ्या दिवशी सई शुद्धीवर आली. तिला आदल्या रात्रीचं काहीच आठवत नव्हतं. समीरने तो वाडा कायमचा सोडण्याचा निर्णय घेतला. जाताना त्याने पाहिलं, ज्या ठिकाणी बाहुली जाळली होती, तिथे फक्त थोडी राख उरली होती. पण गाडीत बसल्यावर समीरला आरशात मागे वळून पाहताना असं वाटलं की, माळ्याच्या खिडकीत आजही एक छोटी सावली उभी राहून त्यांना जाताना पाहत आहे.

काही गोष्टी कधीच संपत नाहीत, त्या फक्त पुढच्या शिकारिची वाट पाहत शांत बसून राहतात.

--संकलन

--अतुल परब

किरदुर्ग..

d4donkadon@gmail.com (Unknown) — Wed, 29 Apr 2026 03:09:00 -0700

किरदुर्ग..

(यशवर्धनचा भूतकाळ आणि त्याच्या आध्यात्मिक आयुष्याची सुरुवात..)

©® लेखक: रूद्रदमन

8265077252

सकाळच्या कोवळ्या उन्हाने सृष्टीला स्पर्श केला होता... पानापानांवर साचलेले दव त्या प्रकाशात मोत्यांसारखे चमकत होते....

वातावरणात एक विलक्षण स्तब्धता होती... आठ वाजले तरी शहराच्या धावपळीचा आवाज त्या परिसरात अजून पोहोचला नव्हता...

आणि अचानक...

“ट्रर्रर्र… ट्रर्रर्र…!”

दारावरच्या बेलने त्या शांततेचा भंग केला...

तो आवाज इतका कर्कश होता की पहाटेच एका महत्त्वाच्या बातमीचे रिपोर्टिंग उरकून गाढ झोपलेला यशवर्धन राजे दचकून जागा झाला... त्याच्या कपाळावर आठ्या उमटल्या... रात्रभर केलेल्या त्या धावपळीनंतर शरीराला विश्रांतीची नितांत गरज होती, पण त्या आवाजाने त्याच्या झोपेला पूर्ण चक्काचूर केले होते....

“या वेळी कोण आले असेल?”

विचार करत त्याने कूस बदलून खिडकीबाहेर पाहिले..

तेवढ्यात पुन्हा एकदा बेल वाजली...

आता मात्र न राहवून तो अनिच्छेने अंथरुणातून उठला...

दाराकडे जाताना मनात धाकधूक आणि उत्सुकता अशा दोन्ही भावना दाटून आल्या होत्या...

यशवर्धनने सावकाश दरवाजा उघडला....

समोर पोस्टमन उभा होता... पण त्याचा नेहमीचा हसरा चेहरा आज कुठेतरी हरवला होता... कपाळावर आठ्या, चेहऱ्यावर एक विचित्र ताण स्पष्ट जाणवत होता... तो अस्वस्थपणे इकडे-तिकडे बघत होता...

“साहेब… हे घ्या, लवकर सही करा बघू. मला आज अर्जेन्ट बाहेर जायचंय, म्हणून तर एवढ्या सकाळी आलोय,”

तो घाईघाईत रजिस्टर पुढे करत म्हणाला...

यशवर्धनने काहीही न बोलता रजिस्टरवर पटकन सही केली आणि पोस्टमनच्या हातातून लिफाफा घेतला...

पोस्टमन निघून गेल्यावर यशवर्धन लिफाफा घेऊन पलंगावर येऊन बसला...

लिफाफ्याला न्याहाळत असताना त्यावर असलेल्या शिक्क्याकडे त्याची नजर गेली..

“किरदुर्ग”

ते नाव वाचताच त्याच्या मनात आठवणींचा बांध फुटला... कॉलेजचे ते आनंदी दिवस पुन्हा डोळ्यासमोर तरळले…

आणि त्या आठवणींच्या गर्दीतून एक चेहरा स्पष्टपणे नजरेसमोर उभा राहिला...

सुधाकरचा....

एक जिवलग मित्र, ज्याच्याशी जोडलेल्या काही आठवणी आजवर यशवर्धनला विसरता आल्या नव्हत्या... सुधाकरचे गाव होते किरदुर्ग... सुट्टीमध्ये त्याच्याबरोबर एक दोन वेळा किरदुर्गची सहल झालेली होती....

त्याने हळुवार लिफाफा फोडला.... आत एक कागद होता... त्यावर सुधाकरने लिहिलेला मजकूर स्पष्ट दिसत होता... एवढ्या वर्षांनंतर आलेले ते पत्र… सुधाकरची हॅण्ड रायटिंग पाहून यशवर्धनला गहिवरून आले... ते पत्र उलगडून समोर धरताच यशवर्धनच्या मनात दोन विरुद्ध भावना एकाच वेळी उसळल्या..

आश्चर्य… आणि आनंद...

पण त्या आनंदाच्या पृष्ठभागाखाली कुठेतरी एक सूक्ष्म, अनामिक भीती हालचाल करू लागली होती... जणू एखादी सावली प्रकाशात लपण्याचा प्रयत्न करत होती...

तो क्षणभर स्तब्ध राहिला... मग सावकाश, जपून…

त्याने पत्र वाचण्यास सुरुवात केली....

पत्रातील अक्षराअक्षरांतून सुधाकरची अस्वस्थता जाणवत होती... किरदुर्ग गावाविषयी त्याने तीव्र चिंता व्यक्त केली होती...

गेल्या काही काळापासून गावात विचित्र, भयावह घटना घडत आहेत...

काही लोक अचानक बेपत्ता झाले आहेत... ना शोध, ना मागमूस.

काहींना वेड लागले आहे....

ते लोक रात्री अंधारात गावभर भटकत असतात... अस्पष्ट शब्द पुटपुटत, एखाद्या हालचाल करणाऱ्या जिवंत पुतळ्यासारखे...

आणि दिवसा… तेच लोक किरदुर्ग डोंगराच्या दाट, काळोख असलेल्या झाडीत शिरून गायब होतात....

पत्रात अधूनमधून जुन्या आठवणींचे उल्लेख होते...

कॉलेजचे दिवस, हसरे क्षण.... पण त्या ओळीही भयावह काळजीच्या सावलीखाली दबलेल्या जाणवत होत्या....

शेवटच्या ओळीत भीती स्पष्ट जाणवत होती....

ती विनंती नव्हती…

ती होती आर्त साद...

“यश… प्लीज तू गावात ये… परिस्थिती हाताबाहेर जात आहे…”

यशवर्धनने पत्र वाचून पूर्ण होताच ते घडी करून बेडवर ठेवले...

तो उठला आणि किचनकडे गेला....

कॉफी बनवताना उकळणाऱ्या पाण्याचा आवाजसुद्धा वेगळाच वाटत होता.... कॉफीचा कप हातात घेऊन तो खिडकीजवळ उभा राहिला.... घोटाघोटाने कॉफी पीत असताना त्याचे मन मात्र किरदुर्गमध्ये अडकले होते..... त्या बेपत्ता लोकांत… त्या वेडसर भटक्यांत… आणि त्या दाट, भयाण जंगलात…

कॉफी थंड होत होती, पण यशवर्धनच्या मनात काहीतरी गरम होऊ लागले होते....

त्याला आता खात्री झाली होती... ते पत्र म्हणजे फक्त आमंत्रण नव्हते... ते होते अंधाराकडून आलेले एक आव्हान...

खिडकीतून बाहेर पाहत तो मनातल्या मनात किरदुर्ग आठवू लागला...

किरदुर्ग…

घनदाट, काळसर जंगलांनी वेढलेल्या किरदुर्ग डोंगराच्या पायथ्याशी शांतपणे विसावलेले छोटेसे गाव... त्यामुळेच त्याचे नाव किरदुर्ग पडले होते… किंवा ज्या राजा-महाराजाने ते वसवले असेल त्याने ठेवले होते...

जवळून वाहणारी तुपगंगा नदी...

स्वच्छ, शांत, निसर्गाची अनमोल देणगी... जिच्या पाण्याचा खळखळाट गावाला जिवंतपणा देत असे...

चार-पाच हजारांची लोकवस्ती...

लहानसे पण आपुलकीने वागणारे गावकरी, एक निसर्गसंपन्न गाव...

सुधाकरने लिहिल्याप्रमाणे अलीकडच्या काळात त्या गावाच्या वातावरणात काहीतरी बदल झालेला होता....

तो बदल दिसणारा नव्हता... तो जाणवणारा होता...हवेतील दडपण… रात्रीची वाढलेली अमानवी वर्दळ…

आणि लोकांच्या डोळ्यांत दडलेली न बोलली जाणारी भीती…

काय घडत होते तिथे?

नेमके काय चालू होते किरदुर्गमध्ये?

हे प्रश्न फक्त विचार करून सुटणारे नव्हते... तिथे गेल्याशिवाय त्या रहस्याच्या गर्भात घुसता येणार नव्हते... त्या मातीला हात लावल्याशिवाय, त्यात मिसळलेल्या भीषणतेची व्याप्ती कळणार नव्हती... त्या जंगलाच्या गाभ्यात हात घातल्याशिवाय तिथे नक्की काय अमानवी घडते आहे याची माहिती समजणार नाही...

किरदुर्ग वर विचार करतानाच यशवर्धनला याची पूर्ण जाणीव झाली होती...

तसेही, अलीकडच्या काळात त्याला रोजच्या त्याच त्याच रिपोर्टिंगचा कंटाळा आला होता...

तेच अपघात, तेच राजकारण, तीच खोटी विधाने…

आयुष्यात काहीतरी बदल हवा होता.... खराखुरा… धोकादायक…

कॉफीचा शेवटचा घोट घेताना त्याने मनाशी निर्णय घेतला...

“किरदुर्गला जायचं.”

तो निर्णय अचानक घेतलेला नव्हता... तो हळूहळू, आत खोल मनातून आलेला होता... खाजगी रिपोर्टर असल्यामुळे त्याला कुणाचीही परवानगी घ्यायची गरज नव्हती...

त्या पूर्ण दिवसात त्याने आपली सगळी कामे आवरून घेतली... अर्धवट गोष्टी पूर्ण केल्या, काही फाइल्स कंप्लीट करून बाजूला ठेवल्या...

जणू काही परतीची खात्रीच नव्हती... आणि दुसऱ्या दिवशी सकाळी... थोडेसे जुजबी सामान, त्याचा कॅमेरा, परवानाधारक बंदूक, आणि एक छोटीशी लाकडी पेटी... हे सगळे एका बॅग मध्ये भरून त्याने घराच्या बाहेर पाऊल टाकले...

घराचे दार बंद करून गेट बाहेर पाऊल टाकताना यशवर्धन क्षणभर थांबला... त्याने मागे वळून पाहिले..

आणि मग...

तो निघाला... किरदुर्गच्या दिशेने… जिथे निसर्ग सौंदर्याचा मुखवटा लेवून उभा होता... पण त्या झाडाझुडपांच्या सावलीत अन् काळोखाच्या गर्भात काहीतरी भयंकर शिजत होते... तिथे अंधार शांत नव्हता, तो भयाने गच्च भरलेला होता...

यशवर्धनने पांढऱ्या जिप्सीचा दरवाजा उघडला... सीटवर बसताच त्याने गुगल मॅपवर बोट फिरवली आणि नाव टाकले...

‘किरदुर्ग’...

क्षणार्धात स्क्रीनवर आकडा उमटला, ६०० किलोमीटर...

यशवर्धन राजे: एक गूढ व्यक्तिमत्त्व...

व्यवसायाने एक फ्रीलान्स रिपोर्टर, पण त्याच्या व्यक्तिमत्त्वात सामान्य पत्रकाराचा साधेपणा नसून एका योद्ध्याची शिस्त होती... उंच पुरा देह, तीक्ष्ण नजर असलेले टपोरे डोळे आणि चेहऱ्यावर कायमची वसलेली एक गूढ, गंभीर शांतता ही त्याच्या व्यक्तिमत्वाला अजूनच भारदस्त बनवत होती..

दैनंदिन धावपळीच्या आणि अनिश्चिततेच्या या क्षेत्रात असूनही, त्याने स्वत:च्या शरीराबाबत कधीही तडजोड केली नव्हती... काटेकोर आहारनियंत्रण आणि कठोर व्यायामाच्या जोरावर त्याने कमावलेला पिळदार, बांधेसूद बांधा पहिल्याच नजरेत कोणाचेही लक्ष वेधून घेई... एखाद्या नामांकित मॉडेललाही लाजवेल असे त्याचे बाह्यरूप असले, तरी त्या देखण्या चेहऱ्यामागे एक कसलेला आणि धाडसी वार्ताहर दडलेला होता, जो सत्याचा शोध घेण्यासाठी कोणत्याही थराला जाण्यास सज्ज असे...

त्याचे आई-वडील गावात राहत होते, पण यशवर्धन मात्र कामानिमित्त शहरात एकटाच... या एकाकीपणातच त्याच्या विचारांना धार येत गेली...

अत्यंत आध्यात्मिक वातावरणात वाढलेल्या यशवर्धनला लहानपणापासूनच धार्मिक आणि गूढ ग्रंथांची ओढ होती... वयाच्या लहानशा टप्प्यातच त्याने वेद, उपनिषदं, तंत्रग्रंथ आणि अगदी निषिद्ध समजले जाणारे ग्रंथही वाचून काढले.

जसजसा तो मोठा होत गेला, तसतसे त्याचे विचार अधिकच खोल, अधिकच भेदक होत गेले... त्याचा देवावर ठाम विश्वास होता… पण त्याचा तर्कही तितकाच धारदार होता...

“जर या पृथ्वीवर ईश्वरी चैतन्य आणि प्रकाश अस्तित्वात असेल, तर अंधाराचे अस्तित्व नाकारता येणार नाही. जिथे देव आहेत, तिथे भुते, अतृप्त शक्ती आणि अपशक्तीही असायलाच हव्यात.”

हा विचारच त्याच्या आयुष्याला वेगळ्या वळणावर घेऊन गेला.

फक्त विश्वास ठेवून थांबायचे नाही...

त्याने त्या अदृश्य शक्तींचा मागोवा घ्यायचे ठरवले...

संपूर्ण इच्छाशक्ती पणाला लावून त्याने संशोधन सुरू केले...

ग्रंथांमागून ग्रंथ, मंत्रांमागून मंत्र…

आणि अखेरीस तो पोहोचला त्या मार्गावर..

जिथे सामान्य माणूस पाऊल ठेवायलाही घाबरतो...

मनात उत्पन्न होणाऱ्या प्रश्नांची उत्तरे शोधण्यासाठी त्याने थेट हिमालय गाठला... तिथे एका अघोरी साधूंच्या मठात त्याने मोठ्या मुश्किलीने प्रवेश मिळविला...

अघोरी साधू…

साक्षात काळ्या शक्तींशी खेळणारे, समाजापासून खूप दूर, पण सत्याच्या अत्यंत जवळ असलेले...

महिनो महिने तो त्यांच्या सहवासात राहिला...

राखेने माखलेली शरीरे, मृत्यूची उपासना आणि भयालाही भय वाटेल अशा साधना...

त्यांच्यातीलच एका अघोरीने यशवर्धनमध्ये काहीतरी वेगळे असल्याचे ओळखले... त्याने त्याला शिष्य करून घेतले आणि काळ्या शक्तींना सामोरे जाण्याचे, त्यांच्याशी झुंज देण्याचे अनेक गूढ मार्ग शिकवले...

घनदाट जंगले, भयाण डोंगर, स्मशानभूमींच्या छायेत घालवलेले दिवस रात्र…

कधी मृत्यू अगदी जवळ येऊन परत गेला, पण त्याने कधी योजलेले लक्ष्य दूर जाऊ दिले नाही... तो कधीही मागे हटला नाही..

तेथील शिक्षण पूर्ण झाल्यानंतरही काही काळ यशवर्धनने आपल्या गुरूंची निष्ठेने सेवा केली... त्या काळात त्याने संयम, मौन आणि भयावर विजय मिळवण्याचे धडे गिरवले...

कालांतराने त्याचे स्वच्छंदी, अस्वस्थ मन पुन्हा शहराकडे ओढ घेऊ लागले होते... जणू अघोरींच्या सहवासात शिकलेले ज्ञान आता प्रत्यक्षात उतरवायची वेळ आलेली होती...

अखेरीस तो शहरात परतला...

आधीच मिळवलेल्या जर्नालिझमच्या पदवीमुळे त्याला एका नामांकित वृत्तपत्रात काम मिळाले...

पण यशवर्धनचा स्वभाव

स्वच्छंदी, निर्भीड आणि प्रश्न विचारणारा होता...

तो एका विशिष्ट चौकटीत अडकून राहू शकणार नव्हता... सत्तेला प्रश्न विचारणे, लपवलेली सत्ये बाहेर काढणे, आणि जे दिसत नाही तेही शोधण्याची त्याची वृत्ती…

यामुळे तो फार काळ नोकरीत टिकू शकला नाही.

आणि मग…

तो झाला खाजगी रिपोर्टर...

पण यशवर्धनसाठी पत्रकारिता म्हणजे फक्त एक काम नव्हते... त्याच्यासाठी ती होती सत्य शोधण्याची साधना... आपल्या कामासोबतच त्याने अध्यात्मिक कार्यही अखंड सुरू ठेवले...

जिथे-जिथे काळ्या शक्तींचा वास येई, जिथे लोक भीतीने भेदरलेले असत...

तिथे यशवर्धन उभा राहत असे... निर्भयपणे...

त्याने अनेक लोकांवर आलेले अमानवी संकट दूर केले, पण कधीच कोणाकडून मोबदला मागितला नाही... कारण पैशाला त्याच्या आयुष्यात कधीच महत्त्व नव्हते...

न मागता ही त्याला संपत्ती मिळत होती… आणि तीही तो उदार मनाने सामाजिक कार्यासाठी दान करत होता...

त्याच्या या शक्तीची तसेच कार्याची माहिती जवळपास त्याच्या सर्वच आप्तेष्टांना होती.. त्यामुळेच कदाचित सुधाकर ने त्याला किरदुर्ग मध्ये येण्याचे पाचारण केले होते..

आणि सुधाकरच्या आमंत्रनाला स्वीकारून यशवर्धन तातडीने निघाला होता..

क्रमशः...

©® लेखक: रूद्रदमन

8265077252

Ranu Kaka -Marathi Horror stories

d4donkadon@gmail.com (Unknown) — Wed, 29 Apr 2026 02:27:00 -0700

Ranu Kaka -Marathi Horror stories

ही घटना घडली तेव्हा मी कॉलेजला होतो... उन्हाळ्याची सुट्टी घालवण्यासाठी मामाच्या गावी गेलो होतो...

गाव लहान आणि शांत होते...

तिथे रात्री नऊनंतर रस्त्यावर सामसूम व्हायची, फक्त कुत्र्यांचे रडणे किंवा झाडातून येणारा रातकिड्यांचा आवाज ऐकू यायचा...

मामा गावाबाहेरील दूध संकलन केंद्रात कामाला होता...

त्याला पहाटे चारला उठावे लागायचे, त्यामुळे तो रात्री लवकर झोपायचा...

त्या दिवशी वीज गेलेली होती आणि उकाडा असह्य होता...

मी बाहेर झोपू असे म्हणत असतानाही, सुरक्षिततेची सवय म्हणून मामाने त्यास नकार दिला...

आम्ही हॉलमध्येच जमिनीवर अंथरुण टाकून झोपलो होतो...

रात्री साधारण अडीच च्या सुमारास कसल्या तरी आवाजाने मला अचानक जाग आली... मी डोळे उघडून कानोसा घेतला..

बाहेरून कोणीतरी अगदी स्पष्टपणे हाक मारत होते..

“अरे... ऐकतोयस का?”

तो आवाज मला ओळखीचा वाटत होता...

मी आवाज नक्की कोणाचा आहे ते आठवू लागलो..

अजून एकदा आवाज कानावर पडला तसे मला आठवले की तो आवाज नक्की कोणाचा आहे.. तो आवाज होता गणू काकांचा..

मामाचे शेजारी गणू काका...

मी उठून बसलो...

“काय झालं काका?” मी जागेवरूनच विचारले...

काही क्षण शांतता पसरली... पुन्हा आवाज आला, यावेळी थोडा अधिक काकुळतीला आलेला...

“अरे, जरा दार उघड रे... मदतीची गरज आहे.”

गणू काकांचे असे अवेळी येणे तसे माझ्या साठी नवीन नव्हते, पण मध्यरात्री अडीच वाजता? मनात शंका आली...

मी मामाला हलवून उठवत बाहेर कोणीतरी आवाज देत असल्याविषयी सांगितले.....

मामा झोपेतच पुटपुटला, “अरे, झोप आता. कुणीही असलं तरी सकाळी दार उघडू. उगाच मध्यरात्री दार उघडण्याच्या भानगडीत पडू नकोस.”

मी मामाकडे बघतच राहिलो..

मामा मात्र पुन्हा घोरायला लागला...

पण तेवढ्यात पुन्हा आवाज घुमला..

“दार उघड... आता फार वेळ नाहीये माझ्याकडे.”

आवाजात कमालीची घाई होती, पण तो आवाज घाबरलेला नव्हता; उलट त्यात एक प्रकारची आर्तता होती... मी टॉर्च घेऊन खिडकीपाशी गेलो आणि बाहेर उजेड टाकला...

अंगणात कोणीच दिसत नव्हते... कडुनिंबाच्या झाडाच्या सावल्या हलत होत्या, पण माणूस कुठेच नव्हता....

माझ्या अंगावर सरसरून काटा आला... मी परत अंथरुणावर येऊन बसलो.., तेवढ्यात अगदी दरवाजाला लागूनच आवाज आला...

“मी इथेच आहे रे, दरवाजापाशी....”

आता मात्र माझ्या छातीची धडधड वाढली... आवाज गणू काकांचाच होता, पण बोलण्याची ढब थोडी विस्कटलेली वाटत होती... काही वेळ मी पुन्हा मामाला उठवण्याचा निष्फळ प्रयत्न केला..

शेवटी मी हिंमत करून उठलो आणि दिवा लावून घराचे मुख्य दार उघडले....

दरवाजात कुणीच नव्हते... मी बाहेरच्या दिशेने अंगणात टॉर्च फिरवला... कोणीही नव्हते...

पण मागे फिरताना जेव्हा मी पायरीजवळ टॉर्चचा प्रकाश टाकला, तेव्हा माझे पाय लटपटले... अंगणात मातीवर पायाचे ओले ठसे होते... जणू काही एखादा माणूस पाण्यातून चालत येऊन तिथे उभा राहिला असावा... ते ठसे घराच्या दिशेने आलेले होते, पण आत शिरण्याचा त्यांनी प्रयत्न केला नव्हता...

मी घाबरून दरवाजा बंद केला आणि अंथरुणात येऊन पडलो..

सकाळी गावात बातमी समजली... गणू काका रात्री शेतात पाणी भरण्यासाठी गेलेले असताना, पाय घसरून विहिरीत पडले... पडताना दगडावर डोके आपटल्यामुळे त्यांची काही वेळातच प्राणज्योत मालवली होती..

सगळ्यात महत्वाची गोष्ट म्हणजे त्यांच्या शेता कडून गावात येताना पाहिले घर मामाचे होते..

माझ्या पायाखालची जमीन सरकली... मी मामाला रात्रीचा सगळा प्रकार सांगितला... मामा बराच वेळ गप्प बसला... शेवटी तो शांतपणे म्हणाला, “मनुष्याचा आत्मा देह सोडण्याआधी, कधी कधी त्याची ओढ किंवा चेतना ओळखीच्या माणसांकडे धाव घेते... तसेच काही तरी रात्री झाले असावे.. किंवा तुझा भास असावा.."

आजही मला माहित नाही की तो माझ्या मेंदूचा खेळ होता की खरोखर गणू काकांचा आत्मा मदत मागण्यासाठी आला होता... पण त्या दिवसापासून एक गोष्ट मात्र मी पाळतो... रात्री ओळखीचा आवाज आला, की अगोदर देवाचा दिवा लावतो..

पण दार मात्र उघडतोच. मग मी कुठे ही असलो तरी......

समाप्त..

कलावंतीण - भाग ४

d4donkadon@gmail.com (Unknown) — Wed, 29 Apr 2026 01:33:00 -0700

कलावंतीण - भाग ४

पुढे असेच तीन-चार दिवस उलटून गेले, यशवंतला नेमके काय करावे हे सुचत नव्हते, रात्री व्यवस्थित झोप सुद्धा लागत नव्हती; आबासाहेबांनी त्याच्याशी बोलणे बंद केले होते, रत्नाची आठवण पण पिच्छा सोडत नव्हती, तीची मनस्थिती कशी झाली असेल याचा तो अंदाज लावण्याचा प्रयत्न करत होता. जे काही झाले ते योग्य नव्हते, एवढेच त्याला समजत होते, आणि आपली चूक दुरुस्त करण्याची गरज आता त्याला वाटू लागली होती.

'प्रिय रत्ने! घडलेल्या परसंगामुळ तु नाराज झालीस हे खरं आहे, पण मी माझ्यापरीन जेवढे करता येणे शक्य होतं; ते समद केले. अजूनबी जेवढे काही करता येईल ते समद करील, पण तु राग धरू नगस. पिरेम होणं किती सोपं असते ना? पण तितकेच अवघड ते टिकवणं असतं, हे आता समजत आहे.
आपल्या भवतालची परिस्थिती आपल्याला सहजपणे एकत्र येवू देणार नाही. आपल्या पिरमासाठी अनेक बाबतीत तु त्याग केलेला आहे, याची जाणीव मला आहे. आता काही बाबतीत मलाही त्याग करावा लागणार आहे. कदाचित माझ्या घरा दाराचा आणि प्रियजनांचा सुद्धा!
मला माहित आहे, गेले तीन रात्री तु सुध्दा माझ्यासारख्याच जागून काढल्या असतील, आणि तु माझी वाट सुद्धा पाहत असशील. लवकरच तुला समक्ष भेटून मी तुझे समदे गैरसमज दुर करेल, तु सुध्दा थोडा धीर धर, आपण दोघं मिळून ह्या संकटातून बाहेर पडायचा मार्ग नक्कीच शोधून काढू, आणि मग नंतर आपले सुद्धा चांगले दिस नक्की येतील बघं.'

त्यादिवशी बराच वेळ विचार करून एका वेगळ्या उत्साहाने यशवंत घराबाहेर पडून तमाशाच्या फडाच्या दिशेने गेला. रामालाही त्याने सोबत घेतले होते. आज तो आपल्या प्रेम प्रकरणाचा सोक्षमोक्ष लावण्याच्या निर्धाराने निघाला होता, रत्नाला अडचणीच्या वाटणार्या सर्व समस्यांचे निराकरण करण्यासाठी वाटेल ते करायचे; ह्याचा निश्चय त्याने केला होता.

पण नियतीला ते मान्य नव्हते. ते दोघे फडा जवळ पोहोचण्याच्या आधीच काही अंतरावर त्यांना तमासगीर बायकांचा घोळका दिसला. त्या सगळ्या जणी घाईने कुठेतरी निघाल्या होत्या, त्या जवळून जात असताना काही विशेष शब्द यशवंतच्या कानावर पडले, कानामध्ये गरम शिसे ओतल्या सारखे ते शब्द यशवंतच्या काळजाला यातना देऊ लागले.
रामाला तेथेच सोडून तो रस्त्याने धावत त्या सर्व महिलांच्या आधी वेगाने नदी किनार्याच्या दिशेने गेला.
तो डेरेदार महावृक्ष, जेथे नेहमीच येसू आणि रत्ना एकांतात भेटत असायचे, त्या वृक्षाच्या जवळ जाऊन तो थांबला. समोरील दृश्य त्याच्या मनाच्या चिंधड्या उडवणारे होते. त्याच्या मागोमाग फडावरील महिलांचा घोळका तेथे गोळा झाला, त्या झाडाच्या एका उंच फांदीला घट्ट बांधलेल्या साडीच्या साहाय्याने गळफास घेतलेल्या रत्नाचा निष्प्राण देह तेथे लटकत होता.
जमलेल्या बायकांचा आरडाओरडा सुरु झाला, काही जणी रडू लागल्या, तर काही जणी शिव्याशाप देऊ लागल्या.

त्या सर्वांपासून काही अंतर राखून यशवंत त्याच्या जागेवर स्तब्धपणे उभा होता. एवढ्यात रामासूद्धा धापा टाकत तेथे पोहोचला, समोरील प्रसंग पाहून त्याचाही थरकाप उडाला.
"ये..येसुदादा! चल ना लवकर माघारी" त्याने यशवंतच्या हाताला पकडून विनंती केली. यशवंतची नजर अजूनही समोरच रोखलेली होती आणि त्याच्या चेहऱ्यावर निराशा, उद्वेग आणि पश्चात्ताप दाटुन आला होता, त्याने मान खाली घातली, त्या दिवसानंतर यशवंत परत कोणाला कधीही ताठ मानेने वावरताना किंवा हसताना दिसलाच नाही.
★★★★★★★★★★★★★★★

"काय सांगता! म्हणजे ह्याच झाडाला लटकून रत्नाने सुसाईड केले होते का?" हिमांशू आता घाबरला असावा.
"हंम्म..! जे व्हायला नको होतं ते झालं. रत्ना आणि यशवंतच्या भोवतालची न सुधारता येणारी परिस्थिती आणि त्यांच्यामधील काही समज-गैरसमज यामुळे रत्नाने ते पाऊल उचलले असावे, यशवंतने ही त्याच्या वडीलधाऱ्यांच्या विरोधापुढे वेळेवर योग्य हालचाली केल्या असत्या तरी त्याला हे रोखता आले असते. असं व्हायला नको होतं; पण जाऊदे; नियती पुढे कोणाचा काही इलाज चालत नाही.
ही घटना घडली आणि थोड्याच दिवसात मी अण्णांसोबत गाव सोडून शहरामध्ये राहायला आलो. सुरुवातीला गावाकडची आठवण येत असली तरी इकडे येणे क्वचित प्रसंगीच व्हायचे.

सुमारे तीन वर्षांनंतर जेव्हा काही कामानिमित्त परत आलो होतो तेव्हा मला आमच्या शेजारच्या वाड्यामध्ये यशवंत भेटला नव्हता, चौकशी केल्यावर समजले तो वाडा सोडून शेतामध्ये राहायला गेलेला होता. मी एका जोडीदाराला सोबत घेऊन त्याला भेटायला गेलो. शेतात एक छोटे घर बांधून तो एकटाच तेथे राहत होता.
रात्रंदिवस त्याने स्वताला कामात गुंतवून ठेवलेले होते. व्यायाम आणि तालिम सोडुन दिल्याचे त्याच्या उतरलेल्या शरीरयष्टी वरून समजत होते. मला तेथे आल्याचे पाहून त्याला आनंद झाला. बराचवेळ गप्पा गोष्टी करत आम्ही त्या दिवशी तेथे बसलो होतो. आम्ही तेथून निघालो तेव्हा त्याचा चेहरा उतरला होता.
त्यानंतरही काही वर्षांनी पुन्हा गावाकडे गेलो, तेव्हाही तो एकटाच राहत होता. घरातील सगळ्यांचा आग्रह असला तरी त्याने अखेरपर्यंत लग्न केले नव्हते; त्याबाबतित रत्नाला दिलेले वचन त्याने अखेरपर्यंत पाळले.

त्यानंतर यशवंतची अखेरची भेट झाली ती त्याच्या अंतयात्रेलाच.
बातमी समजताच लगेचच मी गावाकडे आलो होतो.
यशवंतच्या आयुष्या सारखे त्याच्या अकाली मृत्युचे कारणही अस्पष्टच राहिले. कोणी म्हणत होते, त्याने त्याच झाडाखाली आत्महत्या केली जेथे रत्नाने केली होती, तर कोणी म्हणत होते त्याला पोर्णिमेच्या रात्री रत्नाच्या आत्म्याने झपाटले होते, त्यामुळे त्याचा मृत्यू झाला. खरे काय आणि खोटे काय हे त्याचे त्यालाच माहिती. पण तो रात्रीच्या वेळी त्या झाडाजवळ जायला नको होता, यावर मात्र मी आजही ठाम आहे." मी माझी कथा पुर्ण केली.

"नाना! अंधार पडत चाललाय, लवकर येथून चला, मला थोडी भिती वाटायला लागलीय" हिमांशू घाबरला होता.

"ओह; स्वॉरी बेटा; मी भुतकाळात रमल्यामुळे बोलण्याच्या ओघात तुला जे सांगायला नको होते, ते पण सांगितले. डोन्ट वरी, आपण लवकरच घरी पोहोचु" मी त्याच्या डोक्यावरून हात फिरवला.

आम्ही घराच्या दिशेने चालत होतो, दरम्यान नुकताच चंद्रोदय झाला होता. पोर्णिमेचा पुर्ण चंद्र आकाशात मोहक वाटत होता.
"नाना! आज सुद्धा पोर्णिमेची रात्र आहे वाटतेय, आपण आता त्या झाडाजवळ गेलो तर आपल्याला आज सुद्धा 'रत्ना कलावंती' तेथे दिसेल का ?" हिमांशूच्या प्रश्नाने आता मी भांबावलो होतो.

"गप रे! आणि जरी असली तरी तुला काय करायचंय तिला पाहून?"
"मला ते झाड जवळून बघायचय ; तुम्ही सोबत असल्यावर मला भिती वाटणार नाही. एकदा जाऊन यायला काय हरकत आहे नाना?"

"तु आता शांत बस! ज्या गोष्टीबद्दल जास्त माहिती नसती तिथे जास्त खोलात शिरायचं नसतं; आणि आता चार दिवस झालेत आपल्याला येथे येऊन, उद्या सकाळी लवकर उठून आवर; आपल्याला आपल्या शहरातल्या घरी जायचय उद्याच"
माझा आवाज चढलेला पाहून हिमांशू शांत बसला, पण त्याची वाढलेली चुळबुळ मला अस्वस्थ करणारी होती.
★★★★★★★★★★★★★

दिवसभर दमल्यामुळे त्या रात्री जेवण झाल्यावर आम्हाला जरा लवकरच झोप लागलेली होती पण काही वेळाने मध्यरात्रीच्या सुमारास मला अचानक पणे जाग आली, खोलीतल्या अंधुक प्रकाशात पाहिले तर, रात्री शेजारी झोपलेला हिमांशू त्याच्या अंथरूणावर नव्हता.
जरावेळ वाट पाहिली आणि मग खोलीबाहेर येवून पाहिले पण घरात आणि अंगणातही तो कुठे दिसत नव्हता. मी तसाच डोळे चोळत रस्त्यावर गेलो, अंधारात दुरवर त्याच्यासारखी एक आकृती दुर जाताना दिसत होती.

'हिमांशु? हो, तोच आहे; पण एवढ्या रात्री एकटाच तो चाललाय तरी कुठे?' मी घरातल्या लोकांना उठवण्यासाठी गेलो असतो तर ती आकृती नजरेआड झाली असती, मी आहे तसाच घाईघाईने त्याच्या मागे चालू लागलो. तो सुद्धा वेगाने पाऊले टाकत पुढे कुठेतरी निघाला होता. मारुती मंदीराच्या बाजुच्या रस्त्याने तो नदीच्या दिशेने वळाला, आणि माझी छाती धडधडायला लागली.

"बापरे! हा तिकडे तर चालला नाही ना?, दिवसा मी त्याला अनेक वेळा नकार दिला म्हणून एवढ्या रात्री एकटाच चाललाय"
मी त्याला आवाज देऊन थांबण्यास सांगितले, पण त्याला माझा आवाज ऐकू गेला नाही, किंवा गेला असला तरी ऐकुनही तो थांबला नाही आणि त्या निर्मनुष्य रस्त्यावर माझा आवाज ऐकणारा त्यावेळी त्याच्याशिवाय दुसरे कोणी मला दिसत पण नव्हते.
अंधार्या रस्त्यावरून झपझप पाऊले टाकत तो काही वेळातच नदीच्या जवळ त्या मोठ्या पण शुष्क वृक्षाजवळ पोहोचला. मी धापा टाकत त्याच्या मागावरच होतो. जवळ येताच मी त्याच्या हाताला धरले,

"हिमांशू! कुठे चाललाय?" मी त्याला विचारले,पण तो काहीही ऐकून घेण्याच्या मनस्थितीत वाटत नव्हता. त्याने माझ्याकडे पाहिले सुद्धा नाही. हिमांशूच्या मागोमाग त्या शुष्क झाडाच्या जवळ जाताच मला काही तरी चित्र विचित्र आभास होत असल्यासारखे वाटले. एक क्षणभर डोळ्यासमोर अंधारी आली, मी समोरील अंधारात डोळे वासून पाहून लागलो.
गेले काही दिवस जो वृक्ष दुरून सुकलेला, फांद्यांचा सांगाडा असल्यासारखा वाटत होता, पण जवळ आल्यानंतर तो आज वेगळाच वाटत होता. सगळ्या फांद्या दाट हिरव्या पानांनी बहरलेल्या होत्या, वरुन लोंबणार्या पारंब्या हवेत झुलत होत्या.
वातावरणात कमालीची शांतता होती, रात्र फुलांचा मंद सुवास मनाला धुंद करणारा होता.

हिमांशू अखेर झाडाखाली पोहोचलाच, आणि त्याच्या सोबत मी पण. वर आकाशात पाहिले असता,चंद्र आणि चांदण्याचा मंद प्रकाश झाडाच्या फांद्या आणि पानां मधून झिरपत जमीनीपर्यंत येत होता. तो प्रकाश माझ्याही अंगावर पडला होता, माझे लक्ष स्वतःकडे गेले आणि.. काय आश्चर्य!!
वार्धक्याने थकलेल्या माझ्या शरीरात अचानक उर्जेचा संचार झाला, मी स्वतालाच निरखत होतो. मी पुन्हा बालवयात प्रवेश केला होता. साठी ओलांडलेल्या माझे वय जेमतेम बारा असल्यासारखेच वाटत होते. मी आनंदाने फक्त उड्या मारायच्याच बाकी राहिलो होतो.

तेवढ्यात माझे लक्ष झाडाच्या खोडाजवळ गेले. ती निवांतपणे तिथे बसलेली होती. होय तीच. फिक्कट लाल रंगाची नऊवारी, पायात पैंजण, अंगावर विविध दागदागिने, डोळ्यात काजळ, नाकात नथ, केसात गजरा, ओठांवर मधूर हास्य. तिची नजर पण आमच्या कडेच होती.

"कलावंतीण" माझ्या तोंडातून अस्पष्ट पणे निघाले.
"रामा! लई वरसानं आलास की, पण बरं झालं! आधीपण तु माज्याकडं येसुला सोबत घेवून यायचासं, आज पण घेवून आलास"

"येसु! कुठे?" मी चमकून बाजुला उभ्या असणाऱ्या हिमांशू कडे बघितले, पण तेथे हिमांशू नव्हताच, तिथे चक्क यशवंत उभा होता. अंगावर सफेद सदरा, डोक्यावर फेटा बांधलेला, मिशीवर ताव देणारा तरणाबांड गडी.
"येसू दादा!!" माझे डोळे विस्फारले होते.

"व्हयं रामा! कुणाला सांगणार तर न्हाईस ना? आपण हित रत्नाला भेटायला आलोय म्हणून " तो हसत म्हणाला.
माझे डोके गरगरायला लागले होते.
त्याने पुढे होऊन रत्नाला हात देऊन उठवले, एकमेकांच्या घट्ट बाहुपाशात बराच वेळ हरवलेले होते ते प्रेमीयुगुल; त्यांच्या शेजारी असणाऱ्या माझी उपस्थिती विसरून गेले होते.

त्या अंधुक प्रकाशात बालवयीन मी त्यांच्या अवतीभवती बागडत होतो, पारंब्याना लटकून झोके घेत होतो, झाडाच्या खोडाभोवती गिरक्या मारत होतो, त्यां दोघांचे काय चालले होते, त्याच्याशी मला काय देणे घेणे?
"रत्ने! येवढ्या वर्षांनी भेटलो आपण; आता तुला सोडून हितून जायची अजिबात इच्छा होत नाही बघ" यशवंत तिला म्हणाला.

"असं कसं? मगं काय हिथंच राहणार हायेस व्हंय? तसीबी मी आज रातीला हाये, उद्या सकाळी नसेल तर मगं? आणि तुझ्यासोबत रामाबी हाये; तुला घेतल्याबिगर एकटा माघारी कसा जाईल तो?"
"मगं आता मी काय करु म्हणतेस?"

"आता तु परत माघारी जा येसु; परत कदी आठवण आली, वाटलंच तुला तर परत ये भेटायला ह्या झाडाखाली, तुला नक्की भेटनं मी"

"बरं ठिक हाये जातो, पण लई दिस झाले रातीला झोपच लागत न्हाई; आजची रात तुझ्या मांडीवर झोपु दे की"
यशवंत ने इच्छा व्यक्त केली. रत्ना झाडाच्या खोडाला टेकून बसली. यशवंत तिच्या मांडीवर अलगद डोके टेकवून खाली झोपला.
मी अजूनही माझ्या खेळात दंग होतो, रत्नाने हाताने इशारा करुन मला सुद्धा जवळ बोलावून घेतले. मी पण त्यांच्या शेजारी जाऊन खाली गवत मातीमध्येच अंग पसरुन झोपलो.
मंद चंद्रप्रकाश, गार वारा, पानांची सळसळ, बांगड्यांची किणकिण, अधूनमधून ऐकू येणारे त्या दोघांचे अस्पष्ट बोलणे या सगळ्यांच्या प्रभावामध्ये मला अगदी गाढ झोप कधी लागली हे समजलेच नाही..

सकाळी केव्हातरी डोळ्यांना उन्हाचा चटका बसल्याने जाग आली.
कसेबसे डोळे उघडण्याचा प्रयत्न केला पण डोके भयानक ठणकत होते. पर्णविहीण सुकलेल्या फांद्या मधून उन्हाचा चटका बसु लागल्याने अजून जास्त वेळ झोपणे शक्य नव्हते.
मी उठून बसलो, मातीने मळलेले कपडे झटकत बाजूला झोपलेल्या हिमांशू कडे पाहिले. तो अजूनही गाढ झोपेत होता.
मी त्याला उठवण्याचा प्रयत्न केला, पण त्याचे शरीर तापाने फणफणलेले जाणवले, डोळे मिटलेल्या अवस्थेमध्येच तो वेदनेने कण्हत होता. उठून चालणे त्याला आता शक्य नाही हे समजल्याने मी त्याला उचलून नदीच्या कडेकडेने चालत गावात घेऊन आलो.
तेथे एका छोट्या दवाखान्यात ॲडमिट केले. डॉक्टरांनी एक दिवस सलाईन आणि औषध उपचार करुन त्याला काहीसे बरे केले.
मला लवकरात लवकर गाव सोडून शहरात जायचे असल्याने हिमांशूचा पुढील उपचार शहरात करायचे असे ठरवून माझ्या नातलगांचा आणि गावाचा निरोप घेतला.

कारमध्ये बसलेला हिमांशू मोठ्या आजारपणातून बाहेर आल्यासारखा खंगलेला वाटत होता. एव्हाना आमची गाडी नदीवरील पुल ओलांडून पुढे सरकत असताना, हिमांशूने किलकिल्या नजरेने त्या शुष्क झाडाकडे पाहिले. वाळलेल्या फांद्यांचा सांगाडा आज जास्तच भेसूर वाटत होता.
"नाना! तुम्ही मला सगळं गाव दाखवलं, पण ह्या झाडाच्या जवळ नेलच नाही, मला जवळून पाहायचं होतं, चला ना जाऊन येवू आपण आत्ता, लगेचच परत येऊ.'
हिमांशू त्याच्या बसलेल्या हळू आवाजात म्हणाला.

"आता नको रे, आपल्याला घरी पोहोचायला उशीर होईल. पुढच्या वेळेला गावाकडे आलो की नक्की जावू आपण तिकडे, ओके बेटा!" मी त्याची समजूत काढली आणि गाडीचा स्पीड वाढवला.
काही वेळातच कच्चा रस्ता संपून हायवे लागला आणि मी सुटकेचा निःश्वास टाकला.

आमच्यासोबत नक्की काय झाले होते? कसे झाले होते? तो अनुभव आम्हालाच का आला? या प्रश्नांचे उत्तरे शोधण्यापेक्षा आम्ही त्या विचित्र प्रसंगातून सुखरूप बाहेर आलो होतो, याचा आनंद होत होता. आता यापुढे परत संग्रामपुरला येण्याची कधी वेळ आलीच तर मी एकटाच येणार हे नक्की . हिमांशूला परत कधीही गावाकडे आणणार नाही याचा ठाम निश्चय मनोमन केला होता.

समाप्त.
लेखक- Dnyanesh Waghunde

सूड आणि काळी जादू (Revenge & Dark Arts)

d4donkadon@gmail.com (Unknown) — Wed, 29 Apr 2026 01:26:00 -0700

'जारण-मारण' KATHA-

================

सूड आणि काळी जादू (Revenge & Dark Arts)

जेव्हा माणूस रागाच्या किंवा द्वेषाच्या भरात अघोरी मार्गाचा अवलंब करतो.

============================================

पिढ्यानपिढ्या चाललेला जमीन जुमला आणि जारण विधी-

अतृप्त आत्म्याचा अघोरी वारसा : सूडाची जारणकथा-

प्रस्तावना

कोकणातील एका घनदाट झाडीने वेढलेल्या 'वाड्याच्या' मागे केवळ संपत्तीचा इतिहास नसतो, तर कधीकधी द्वेषाची काळोखी पानेही दडलेली असतात. जमीन, सत्ता आणि अहंकार यातून जन्मलेला सूड जेव्हा माणसाला ईश्वरापासून तोडून अघोरी विद्येकडे नेतो, तेव्हा त्याचे परिणाम पिढ्यानपिढ्या भोगावे लागतात. ही कथा आहे अशाच एका घराण्याची, जिथे जमिनीच्या तुकड्यासाठी माणुसकीचा बळी दिला गेला.

जमिनीचा वाद आणि संघर्षाची ठिणगी

रत्नागिरी जिल्ह्यातील एका लहानशा गावात 'देशमुख' आणि 'पाटील' ही दोन मातब्बर घराणी. यांच्यात पिढ्यानपिढ्या जमिनीवरून वाद चालत आले होते. 'काळ्या कातळाची' म्हणून ओळखली जाणारी १० एकर जमीन या वादाचे मूळ होती. ती जमीन सुपीक नव्हती, पण तिथे देशमुखांचे कुलदैवत होते, तर पाटलांच्या मते ती त्यांच्या पूर्वजांची हक्काची जागा होती.

दहा वर्षांपूर्वी, सयाजीराव पाटलांनी कोर्टात केस जिंकली आणि ती जमीन आपल्या नावावर केली. हे अपमान पचवणे रघुनाथराव देशमुखांना शक्य नव्हते. रागाच्या भरात रघुनाथरावांनी पाटलांना भर चौकात बजावले होते, "जमीन तर घेतली, पण आता तिथे पीक उगवणार नाही आणि तुमच्या घरात दिवा लागणार नाही!"

अघोरी मार्गाचा अवलंब

रघुनाथरावांनी सूडाने पेटून 'जारण-मारण' विद्येचा आधार घेण्याचे ठरवले. त्यांनी गावाबाहेरच्या स्मशानाजवळ राहणाऱ्या एका तांत्रिकाची भेट घेतली. जारण विधी म्हणजे दुसऱ्याच्या प्रगतीवर खिळ घालणे आणि मारण विधी म्हणजे समोरच्या व्यक्तीचा नाश करणे.

त्या रात्री, अमावस्येच्या काळोखात, त्या तांत्रिकाने अघोरी पूजा मांडली. पाटलांच्या जमिनीतील थोडी माती आणि त्यांच्या घराच्या उंबरठ्याचा खिळा मागवण्यात आला. रक्ताचे अर्ध्य दिले गेले आणि मंत्रोच्चारांनी वातावरण भारून गेले. रघुनाथरावांच्या मनात केवळ एकच विचार होता— "पाटलांचे वाटोळे झाले पाहिजे."

संकटांची मालिका

विधी झाल्याच्या काही दिवसांनंतर पाटलांच्या घरात विचित्र घटना घडू लागल्या. सयाजीराव पाटलांचा धट्टाकट्टा मुलगा, जो शहरात शिकत होता, अचानक आजारी पडला. डॉक्टरांना आजाराचे निदान होईना. जमिनीवर पेरलेले बियाणे उगवण्यापूर्वीच सडून जाऊ लागले. रात्रीच्या वेळी वाड्याच्या गच्चीवर कोणीतरी चालत असल्याचा आवाज येऊ लागला, पण तिथे कोणीच नसायचे.

घरातील पाळीव जनावरे एकामागून एक दगावू लागली. सयाजीरावांना स्वप्नात भयानक सावल्या दिसू लागल्या. घराची भरभराट अचानक रसातळाला गेली. गावात कुजबुज सुरू झाली, "देशमुखांनी पाटलांवर 'काहीतरी' केलंय."

सूडाचा उलटलेला फास

पण जारण-मारण विद्या ही दुधारी तलवार असते. तांत्रिकाने रघुनाथरावांना बजावले होते, "हा विधी पूर्ण होईपर्यंत कोणाबद्दलही मनात दया आणू नकोस, अन्यथा हे संकट तुझ्याकडे वळेल."

सयाजीराव पाटलांच्या मुलाची तब्येत जास्त बिघडली तेव्हा रघुनाथरावांच्या मनात थोडी चलबिचल झाली. त्यांच्या स्वतःच्या नातवालाही त्याच रात्री अचानक ताप भरला. त्यांना भीती वाटू लागली की आपण जे पेरले ते आपल्याच वाट्याला तर येणार नाही ना?

एका रात्री, तोच अघोरी विधी उलटला. असे म्हणतात की, ज्या घराण्यावर जारण केले जाते, तिथल्या कुलदैवताची शक्ती जर प्रबळ असेल, तर ते संकट कर्त्याकडेच परतते. देशमुखांच्या घरातही आगीच्या घटना घडू लागल्या. ज्या जमिनीसाठी हा प्रपंच केला, तिथे रघुनाथरावांना स्वतःच्याच पूर्वजांच्या किंकाळ्या ऐकू येऊ लागल्या.

पाश्चात्ताप आणि शेवट

शेवटी, आपल्या नातवाचा जीव वाचवण्यासाठी रघुनाथराव धावत पाटलांच्या वाड्यावर गेले. त्यांनी आपली चूक कबूल केली. दोघांनाही उमजले की जमिनीच्या एका तुकड्यासाठी त्यांनी स्वतःचे आयुष्य आणि शांतता पणाला लावली होती.

त्यांनी पुन्हा त्या तांत्रिकाकडे जाऊन विधी थांबवण्याची विनंती केली, पण तांत्रिकाने हसून सांगितले, "निसर्गाचा नियम आहे, जे सोडले ते पूर्ण वर्तुळ करून परत येतेच. आता फक्त प्रार्थनाच तुम्हाला वाचवू शकते."

दोन्ही कुटुंबांनी मिळून कुलदैवताची शांती केली. जमीन दान केली गेली, पण त्या अघोरी विद्येचे वण (डाग) आजही त्या घराण्यांच्या आठवणीत शिल्लक आहेत.

तात्पर्य

माणसाचा द्वेष त्याला अघोरी मार्गाकडे नेऊ शकतो, पण वाईट कर्माचे फळ हे कधी ना कधी स्वतःलाच भोगावे लागते. 'जारण-मारण' सारख्या कुप्रथा केवळ विनाशाला कारणीभूत ठरतात.

भुताटकीचा फॉरेस्ट बंगला' (The Haunted Forest Guest House)

d4donkadon@gmail.com (Unknown) — Wed, 29 Apr 2026 01:23:00 -0700

'भुताटकीचा फॉरेस्ट बंगला' (The Haunted Forest Guest House)

=================================================

वनविभागाचे जुने सरकारी विश्रामगृह (The Old Government Rest House)

सरकारी नोकरीत असताना जंगलातील जुन्या बंगल्यावर वास्तव्यास जाणाऱ्या अधिकाऱ्यांच्या अनुभवांवर आधारित.

===================================================================

बदली झालेला नवीन रेंजर आणि रात्रीचे पाऊल उमटणे-

मृत्यूची सावली: तो शापित फॉरेस्ट बंगला-

सह्याद्रीच्या दाट रांगांमध्ये वसलेलं 'कोयनापूर' हे एक असं ठिकाण होतं, जिथे सूर्याची किरणं जमिनीपर्यंत पोहोचायलाही धजावत असत. याच भागात 'ब्लॅक हिल्स' नावाचा एक परिसर होता आणि तिथेच होता तो ब्रिटीशकालीन 'फॉरेस्ट बंगला नं. ४'. नुकतीच वनपरिक्षेत्र अधिकारी (Ranger) म्हणून नियुक्ती झालेला तरुण आणि धाडसी अधिकारी अजय, या बंगल्यावर वास्तव्यास आला होता.

स्थानिक लोक सांगायचे की, हा बंगला शापित आहे. १९ व्या शतकात एका ब्रिटीश अधिकार्‍याने आपल्या पत्नीची तिथे हत्या केली होती आणि तेव्हापासून तो बंगला सरकारी रेकॉर्डवर असला तरी तिथे मुक्कामास जाण्याची कोणाची हिंमत होत नसे. पण विज्ञानावर विश्वास असणाऱ्या अजयला या अफवा वाटल्या.

पहिली रात्र: संशयाची पाल

अजय आपल्या जिपमधून रात्री आठच्या सुमारास बंगल्यावर पोहोचला. बंगल्याचा वॉचमन, सखाराम, याने त्याचं स्वागत केलं, पण सखारामच्या डोळ्यात एक अनामिक भीती होती. "साहेब, रात्रीचे बाहेर पडू नका आणि काही आवाज आला तर खिडकी उघडून पाहू नका," सखारामने हळू आवाजात बजावलं.

अजय हसला आणि आपल्या खोलीत गेला. जेवण उरकून तो फायली वाचत बसला होता. मध्यरात्री दोनच्या सुमारास, बाहेर मुसळधार पाऊस सुरू झाला. अचानक, अजयला वरच्या मजल्यावर कोणाच्या तरी चालण्याचा आवाज आला. 'ठक... ठक... ठक...' जणू कोणीतरी जड बूट घालून लाकडी फ्लोअरिंगवर फेऱ्या मारत होतं.

तो वर गेला, पण तिथे कोणीच नव्हतं. फक्त एक जुनं, धुळीने माखलेलं पियानो तिथे होतं. त्याने विचार केला की कदाचित उंदरांचा आवाज असावा.

दुसरी रात्र: ओल्या पावलांचे ठसे

दुसऱ्या दिवशी दिवसभर अजय जंगलाच्या सर्वेक्षणात व्यस्त होता. रात्री तो परतला तेव्हा बंगला कमालीचा शांत होता. त्याने अंघोळ उरकली आणि बेडवर पडला. पावसाची संततधार सुरूच होती.

अचानक त्याला आपल्या खोलीच्या बाहेरच्या कॉरिडॉरमध्ये कोणाच्या तरी ओरडण्याचा आवाज आला. तो धावत बाहेर आला. टॉर्चच्या प्रकाशात त्याला जे दिसलं, त्याने त्याच्या अंगावर काटा आला. कॉरिडॉरच्या जमिनीवर ओल्या पावलांचे ठसे उमटले होते. हे ठसे मानवी पावलांसारखेच होते, पण ते एका जागी थांबलेले नव्हते. ते वेगाने अजयच्या खोलीच्या दिशेने येत होते आणि जसे ते अजयच्या जवळ पोहोचले, तसे ते अदृश्य झाले.

"कोण आहे तिथे?" अजय ओरडला, पण उत्तर मिळालं फक्त वाऱ्याच्या घोंघावण्याचं. त्या रात्री त्याला झोप लागली नाही. त्याला सतत असं वाटत होतं की कोणीतरी त्याच्या कानापाशी थंड श्वास टाकतंय.

बंगल्याचं भयानक सत्य

तिसऱ्या दिवशी अजयने बंगल्याच्या जुन्या फाइल्स उघडल्या. त्याला समजलं की, गेल्या १० वर्षात तिथे आलेल्या तिन्ही अधिकाऱ्यांनी मानसिक संतुलन गमावलं होतं किंवा त्यांचा गूढ मृत्यू झाला होता. एका फाईलमध्ये फोटो होता—तोच ब्रिटीश अधिकारी ज्याने आत्महत्या केली होती. त्या फोटोत त्याच्या गळ्यात एक विशिष्ट पदक होतं.

रात्री अजयने ठरवलं की आज या रहस्याचा सोक्षमोक्ष लावायचा. त्याने खोलीत कॅमेरे लावले आणि स्वतः हातात टॉर्च घेऊन दबा धरून बसला.

मध्यरात्री १२ वाजता, अचानक बंगल्यातील सर्व दिवे मालवले. वातावरणातला गारवा इतका वाढला की अजयला स्वतःचा श्वासही धुरासारखा दिसू लागला. वरच्या मजल्यावरील तो जुना पियानो आपोआप वाजू लागला. एक विषण्ण, करुण सूर संपूर्ण बंगल्यात घुमू लागला.

अजय वरच्या मजल्यावर धावला. तिथे त्याला अंधारात एक आकृती दिसली. एक उंच माणूस, अंगात जुना युनिफॉर्म आणि डोक्यावर ब्रिटीश हॅट. त्याचं शरीर अर्धपारदर्शक होतं. त्याच्या गळ्यात तेच पदक होतं जे अजयने फोटोत पाहिलं होतं. तो अधिकारी रडत होता, पण त्याच्या रडण्याचा आवाज एखाद्या जनावराच्या ओरडण्यासारखा होता.

अंतिम संघर्ष

ती आकृती अचानक अजयच्या दिशेने वळली. त्याचे डोळे नव्हते, फक्त दोन काळे खोल खड्डे होते. त्याने अजयचा गळा पकडण्याचा प्रयत्न केला. अजयला श्वास घेणं कठीण होऊ लागलं. त्या आत्म्याच्या स्पर्शाने अजयचं शरीर बर्फासारखं थंड पडू लागलं.

अजयने मोठ्या कष्टाने खिशातून माचिस काढली आणि जवळच असलेल्या त्या जुन्या पियानोच्या पडद्यांना आग लावली. आग लागताच तो आत्मा जोराने किंचाळला. आगीच्या प्रकाशात त्या आत्म्याची शक्ती कमी पडू लागली. विनायक काकांसारख्या जाणकाराने सांगितलेले शब्द अजयला आठवले, "अशा शक्तींना अग्नी किंवा शुद्ध प्रकाशाची भीती वाटते."

अजयने कसाबसा बंगल्याबाहेर धाव घेतली. तो बाहेर येताच बंगल्याच्या खिडकीतून त्याला दिसलं की, ती आकृती आगीच्या ज्वाळांमध्ये वेढलेली आहे आणि खिडकीच्या काचेवर आपले हात मारत आहे. काही क्षणातच तो जोराचा आवाज झाला आणि संपूर्ण वरचा मजला शांत झाला.

निष्कर्ष

सकाळ होताच अजयने आपली बॅग भरली. त्याने शासनाला अहवाल पाठवला की 'बंगला नं. ४' राहण्यायोग्य नाही. तो बंगला आता कायमचा सील करण्यात आला आहे. आजही तिथून जाणाऱ्या प्रवाशांना रात्रीच्या वेळी पियानोचे सूर ऐकू येतात असं म्हणतात. अजय आता शहरातल्या ऑफिसमध्ये काम करतो, पण आजही रात्री पावसाचा आवाज आला की, त्याला त्या ओल्या पावलांच्या ठशांची आठवण येते.

काही जागा या माणसांसाठी नसतात, त्या फक्त स्मृती आणि सावळ्यांसाठीच राखून ठेवलेल्या असतात.

--संकलन

--अतुल परब

वाडा ~ ते वाट बघत आहेत...

d4donkadon@gmail.com (Unknown) — Sun, 26 Apr 2026 23:34:00 -0700

8265077252

राजेशने आपल्या शिक्षणासाठी...
गावातील परिचित मातीचा सुगंध मागे सोडून... दूर शहराकडे जाण्याचा निर्णय घेतला होता.
त्याच्या आयुष्यातील हा प्रवास केवळ एका ठिकाणाहून दुसऱ्या ठिकाणी जाणारा नव्हता, तर ते त्याच्या स्वप्नांच्या, भविष्याच्या दिशेने टाकलेले पहिले पाऊल होते. घरची परिस्थिती बेताचीच असल्यामुळे, शिक्षणासाठी अवास्तव खर्च करणे त्याला परवडणारे नव्हते.
शहरात पोहोचताच त्याने कॉलेजमधील प्रवेशाचे सोपस्कार कसेबसे उरकून घेतले. दुपारनंतर, डोक्यावर वाढत जाणाऱ्या चिंतेच्या भारासह तो निवाऱ्याच्या शोधात बाहेर पडला. आज त्याला राहण्यासाठी रूम शोधून पुन्हा गावी जाऊन सामान आणायचे होते. पण शहराच्या या गर्दीत... बराच वेळ पायपीट केल्यानंतर परवडणारी जागा शोधणे हे त्याला एखाद्या महादिव्यासारखे वाटू लागले...

“कुठे कुठे फिरून आलो मी? या सिमेंटच्या जंगलात मला कधी रूम मिळेल की नाही?”
शहराच्या अरुंद, गोंगाटलेल्या गल्ल्या पायाखाली पालथ्या घालताना त्याने स्वतःशीच हताशपणे विचार केला..

संध्याकाळची गडद सावली आता शहरावर पसरू लागली होती... दिवस मावळत होता आणि आकाशात केशरी-लाल रंगाची एक उदास छटा उमटली होती...
तो शहराच्या एका जुन्या, विस्मृतीत गेलेल्या भागामध्ये पोहोचला...

तिथे एका अंधाऱ्या कोपऱ्यात असलेल्या दुकानात चौकशी केल्यावर, दुकानदाराने जीर्ण झालेल्या इमारतींच्या दिशेने बोट दाखवत सांगितले की, "पुढील गल्लीत काही ठिकाणी कमी भाड्यात खोल्या मिळू शकतात."

राजेश एका बारीक आशेच्या किरणासह सांगितलेल्या दिशेने निघाला...
आजूबाजूला नजर फिरवत तो पुढे सरकत होता. तिथल्या बऱ्याच इमारती पडझड झालेल्या होत्या, त्यांची खिळखिळी अवस्था पाहून त्या कधीही कोसळतील असे वाटत होते. काही इमारती तर जवळपास निर्मनुष्यच होत्या, त्यांची दारे आणि खिडक्या तुटून आतून काळोख डोकावत होता... पण काही ठिकाणी अजूनही जीवनाची अस्पष्ट हालचाल दिसत होती. तो एक-एक करून प्रत्येक इमारतीत गेला आणि विचारपूस करू लागला...

“भाऊ, इथे कमी भाड्यात रूम आहे का?” प्रत्येक जीर्ण दरवाजासमोर उभे राहून त्याचा हा प्रश्न ठरलेला होता...

“नाही रे बाबा, इथे एकही रूम नाही. ऑलरेडी दिलेल्या आहेत,” आणि हे उत्तरही तितकेच ठरलेले होते.
प्रत्येक नाही सोबत त्याची आशा अधिकच धुळीस मिळत होती...

राजेश निराश झाला...
"खरंच, मला आज रूम मिळणार नाही का?" त्याच्या मनात भीती आणि चिंतेचा कल्लोळ माजला...
दिवस पूर्णपणे मावळला होता, रस्त्यावरचे दिवे परिसरात अंधुक पिवळा प्रकाश टाकत होते... त्याला लवकरात लवकर रूम शोधणे गरजेचे होते, कारण गावी जायची शेवटची गाडी नऊ वाजता होती. त्या आत जर आवरले, तरच त्याला गावी जाऊन उद्या त्याला सामान आणून कॉलेज सुरू करता येणार होते...

विचारांच्या तंद्रीत चालत असताना थोड्याच अंतरावर... त्याची नजर एका जुन्या, पण दिमाखदार वाड्याकडे गेली...
त्याचा भव्य आकार आणि कलाकुसर डोळ्यांत भरत होती. वाड्यावर लावलेल्या अनेक दिव्यांमुळे तो दूरूनच चमकत होता, जणू काही तो आपली जुनी शान अजूनही मिरवत होता...
त्याच्या मनात एक क्षीण आशा चमकली. त्याने हिम्मत करून दारावर टकटक केली...
थोड्या वेळाने... एक वृद्ध माणूस दार उघडून बाहेर आला. त्याच्या चेहऱ्यावर एक अविश्वासाचा भाव होता, जणू त्याला इतक्या रात्री कुणीतरी येणार याची अपेक्षा नव्हती...

“इथे रूम मिळेल का?” राजेशने उत्सुकतेने विचारले...
“तुला रूम पाहिजे?” वृद्धाने त्याच्याकडे संशयाने पाहत विचारले...

“हो... छोटीशी असली तरी चालेल. फक्त रेंट कमी असावा," राजेशने त्याची अडचण नम्रपणे सांगितली.

"ठीक आहे, आहे एक रूम आमच्याकडे. आणि भाड्याचे म्हणशील तर तुला परवडेल ते दे. चल, मी तुला दाखवतो," वृद्धाने सांगितले आणि ते राजेशला आत येण्याची खूण करत, वाड्याच्या मागच्या भागाकडे निघाले...

वाड्यात प्रवेश केल्यानंतर राजेश सगळीकडे निरखून बघत त्या वृद्धामागे जात होता. वाडा खूप जुन्या घडणीतील होता. त्याच्या प्रत्येक कोपऱ्यात ऐतिहासिक खुणा दिसत होत्या.... आतल्या सजावटीच्या सर्व वस्तू कित्येक शतकांपासून तिथेच असाव्यात असे वाटत होते... पण तरीही त्यांची सुंदरता आणि आकर्षकता कमी झालेली नव्हती... त्या पुरातन सौंदर्याची मोहिनी जणू राजेशला पडली होती... तो पुढे जात असताना त्याची नजर भिंतीवर लटकवलेल्या एका मोठ्या पेंटिंगकडे गेली... ती एका अति सुंदर स्त्री-पुरुषाच्या जोड्याची होती... स्त्रीने लाल रंगाची साडी परिधान केली होती. तिचे डोळे खूपच आकर्षक होते... जणू त्यात एक वेगळीच ओढ होती... दोन मिनिटे राजेश त्या डोळ्यांमध्ये हरवून तिथेच थबकला... वृद्धाच्या खोखल्याच्या आवाजाने त्याची मोहिनी तुटली... वृद्धाने आपले मन ओळखले की काय असे वाटून तो ओशाळला आणि त्यांच्या मागे चालू लागला...

वाड्याच्या सर्वात शेवटच्या भागात, उजव्या हाताला एका दरवाजाकडे बोट दाखवत वृद्धाने राजेशला आत जाऊन खोली बघायला सांगितली...
राजेशने खोली पाहिली... ती छोटी होती, पण स्वच्छ आणि व्यवस्थित होती. भिंतीला लागून एक जुन्या पद्धतीचा सागवानी पलंग होता, त्यावर पांढरे शुभ्र बेडशीट अंथरलेली गादी होती. पांघरण्यासाठी छान मऊमऊ लाल रंगाची रग होती. जसे काही ती खोली त्याला लगेच झोपण्यासाठीच सज्ज केलेली होती. आतल्या आत एका कोपऱ्यात अंघोळीसाठी मोरी होती आणि पाण्याची सोयही दिसत होती. त्याने तातडीने तीच खोली घेण्याचा निर्णय घेतला...
त्या वृद्धासोबत बाहेर येत, त्याने भाडे ठरवून घेतले. आणि मी उद्या सकाळी सामान घेऊन राहायला येतो असे सांगून, खोली बुक करण्यासाठी वृद्धा नाही म्हणत असतानाही थोडीफार पगडी देऊन तो वाड्यातून निघाला...

वाड्याच्या बाहेर रस्त्यावर आल्यावर त्याने एकदा मागे वळून पाहिले... तो वृद्ध त्याच्याकडे बघत हसत हसत दरवाजा बंद करत होता. तो जाण्यासाठी वळला... वळताना त्याची नजर वाड्याच्या वरच्या बाजूच्या खिडकीत गेली... तिथे एक अति सुंदर स्त्री, सफेद साडी घालून त्याच्याकडेच बघत उभी होती...
राजेश ने डोळे बारीक करून तिचे निरीक्षण केले.. तेच डोळे, तेच मोहित करणारे रूप... ती त्या फोटो मध्ये असलेली स्त्री असल्याचे त्याच्या लगेच लक्षात आले.. पण आता तिने सफेद साडी परिधान केलेली होती...
तिचे ते रूप फोटोतील तिचा नवरा मरण पावला आहे हेच सूचित करत होता... ती स्त्री हळूच आतल्या बाजूला वळली... आणि परत एकदा तिच्या रूपाची मोहिनी पडलेला राजेश भानावर आला...

"अरे, साडे नऊ झालेत!" मन थाऱ्यावर आल्यावर घड्याळात बघत तो स्वतःशीच पुटपुटला...

"आता कुठून गावी जायला गाडी मिळणार?",
असा विचार करत तो तिथेच वाड्याकडे बघत उभा राहिला...
"आज इथेच थांबायचे का? तसे पण आपण पगडी आजच दिली आहे म्हणजे आपण रीतसर भाडेकरू झालोच आहोत या वाड्याचे," मनाची समजूत घालत तो स्वतःशीच बोलत होता...

नक्की कारण काय होते, काय माहीत... त्याला जर गावी जायचेच असते, तर कोणत्याही गाड्यांना लिफ्ट मागत तो थेट गावाच्या जवळ पोहोचू शकला असता... पण कदाचित मघाशी खिडकीतून झालेली ती नजरानजर... त्या नजरेने कदाचित त्याला मोहिनी घातली होती...

त्याने थांबण्याचा निर्णय पक्का केला आणि पुन्हा वाड्याच्या दरवाजाकडे निघाला...
दारावर टक टक करणार तोच एका क्षणात दरवाजा उघडला... जसे काही उघडणाऱ्याला माहीत असावे की आता कोणीतरी येणार आहे...
समोर तीच अति सुंदर, हा शब्दही तोकडा पडावा असे रूप असलेली लावण्यवती सफेद साडीमध्ये उभी होती... तिचे ते निळेशार डोळे त्याच्या मनाचा वेध घेत होते... ती मंद हसत होती. “या, आत या,” तिने नम्रतेने म्हटले. तो परत भानावर आला...

"काय होते आहे आपल्याला आज? आज पहिल्यांदाच एका स्त्रीला बघितल्यावर आपण असे सैरभैर का होतोय?" स्वतःलाच प्रश्न विचारत त्याने त्या वाड्यात पाऊल टाकले...

हॉलमध्ये असलेल्या आलिशान सोफ्यावर ते वृद्ध गृहस्थ बसले होते... त्यांना आपली अडचण सांगून राजेशने आजपासूनच खोली ताब्यात देण्याची विनंती केली... बोलत असताना, त्या वृद्धाच्या चेहऱ्यातील आणि त्या फोटोतील तरुणाच्या चेहऱ्यातील साम्यावरून त्याला समजले की ते या स्त्रीचे सासरे आहेत...
त्यांनी त्या स्त्रीकडे एक नजर टाकली...
तिने मानेनेच होकार दर्शविला...
तिच्या चेहऱ्यावर एक वेगळाच आनंद झळकत होता....

राजेश कडे वळत त्यांनी त्याला परवानगी दिली आणि खोलीची चावी त्याच्या हातावर ठेवली...
त्या स्त्रीकडे एक कटाक्ष टाकत राजेश खोलीकडे गेला... कुलूप उघडताना ते किती जुने असावे याचा अंदाजच लागत नव्हता... त्यावर खूपच सुरेख आकृत्यांचे कोरीव काम केलेले होते, पण त्या कसल्या आकृत्या आहेत याचा राजेशला काहीही संदर्भ लागत नव्हता...

तो रूममध्ये आला, लाईट लावली आणि थोडी साफसफाई केली. नंतर बाहेर जाऊन काहीतरी खाऊन यावे म्हणून निघाला... हॉलमध्ये ती स्त्री बसलेली होती... ते वृद्ध आजूबाजूला कुठेही दिसत नव्हते... तिला जेवण करून येतो असे सांगून बाहेर जाण्यास निघाला...

"या वेळी या भागात कुठे जेवण भेटणार नाही, तुम्हाला काही अडचण नसेल तर घरात थोडेफार जेवण आहे... इथेच जेवा, मी वाढून आणते." ती बोलली..

काय तो मधुर आवाज...

राजेश त्या आवाजातील गोडव्याने भारावून गेला...
नाही म्हणण्याचा प्रश्नच नव्हता...
तो तिथेच जेवला.. भाजी म्हणून रस्सा शिल्लक होता फक्त... कोणत्या भाजीचा होता माहीत नाही, पण खाताना सुद्धा त्याच्या तोंडातून पाणी गळत होते...
जेवताना ती समोरच असावी अशी भावना मनात उफाळून येत होती... एक मन त्याला हे चूक असल्याचे सांगत होते, पण तिच्या रूपाची मोहिनी त्याला तिच्याकडे वारंवार आकृष्ट करत होती... कसेबसे मनावर ताबा मिळवून त्याने जेवण उरकले आणि रूममध्ये आला...

मऊशार गादीवर त्याने अंग टाकले... त्याचे मन मात्र तिच्या अवती भोवतीच फिरत होते. तिची सुवर्णकाया, रेखीव शरीर त्याला स्वस्थ झोप येऊ देत नव्हते... बराच वेळ तळमळत पडल्यानंतर त्याला झोप लागली...
स्वप्नातही तीच स्त्री त्याच्या आजूबाजूला रुंजी घालत होती...

रात्री अचानक काही आवाजांनी त्याची झोप मोडली...
बघत असलेल्या मधुर स्वप्नातून त्याला बाहेर यायचे नव्हते म्हणून तो आवाजाकडे दुर्लक्ष करत तसाच डोळे बंद करून पडून राहिला... पण स्वप्न एकदा भंगले की पुन्हा त्याची सांगड घालता येत नाही हे त्याला माहीत नव्हते...
सर्वत्र भयाण शांतता पसरलेली होती... त्यात तो आवाज पुन्हा त्याच्या कानावर पडला...
एखादे श्वापद जिभल्या चाटत असताना जसा आवाज येतो, तसा तो आवाज होता... त्याला नक्की काय होते आहे हे कळेना...
काहीतरी भास आहे म्हणून त्याने उशी कानावर दाबून परत झोपण्याचा प्रयत्न केला... पण तो आवाज अजूनही येत होता.
त्याने डोळे उघडले. समोरच्या भिंतीवर एक पाल कर्रकुईई आवाज करत वरच्या दिशेने सरपटत नाहीशी झाली...
कटाक्षात काहीतरी वेगळे जाणवले म्हणून त्याने नजर हळूहळू खाली आणली...
समोरील दृश्य बघून त्याचे डोळे खाडकन उघडले!

ती पांढऱ्या साडीतली स्त्री मोरीमध्ये बसली होती. तिचे निळेशार डोळे आता गारगोटीसारखे झाले होते... त्या गारगोटीमध्ये एक काळी उभी रेघ इकडे तिकडे हालत होती...
रक्तासारखी लाल, लांब आणि पुढे टोक निघालेली जीभ ओठांवर फिरवत, ती त्याच्याकडेच बघत जिभल्या चाटत होती...
तिचा चेहरा पूर्वीसारखा मनमोहक नव्हता... त्यावर भीतीदायक सुरकुत्या होत्या... जसे काही तिची त्वचा आत मांसच नसल्यासारखी लटकत होती...
घशातून एखाद्या भुकेल्या श्वापदा सारखा घुर्रर्र घुर्रर्र आवाज येत होता...
आजूबाजूची खोली बरळण्याच्या आणि हेल काढून रडण्याच्या अस्पष्ट आवाजांनी व्यापून टाकली होती!

“क... कोण आहेस तू? काय चालले आहे इथे?” राजेश घाबरून विचारत म्हणाला आणि त्याने उठण्याचा प्रयत्न केला, पण तेवढ्यात त्याचे लक्ष पलंगाच्या कडेला उभ्या असलेल्या त्या वृद्धाकडे गेले...

मघाशी सर्वसामान्य दिसणाऱ्या वृद्धाचे शरीर आता लिबलिबीत झालेले होते, वर्ण काळवंडला होता, शरीरावर ठीक ठिकाणी काळे पांढरे केस वर आले होते... पलंगाशेजारीच उभा असल्यामुळे त्याच्या त्वचेतून येणारा उग्र दर्प राजेशला सहन होत नव्हता...

“हे काय चालले आहे?” त्याने भीतीने विचारले.

वृद्धाचा चेहरा आता भयंकर दिसत होता...

“तू आलास... खूप आनंद झाला... खूप दिवसापासून कोणी या बाजूला फिरकतच नाही," सुरकुतलेले, आक्रसलेले ओठ हलवत वृद्धाने म्हटले...
त्याचा आवाज चिरकत होता, जणू गळ्यात असलेल्या हजारो वर्ष जुन्या पडद्यातून येत असल्यासारखा...

राजेश कडे क्रूर, भेदक, पाशवी नजरेने बघत दोघेही हळूहळू जवळ येऊ लागले....
ते बघून निखशिकांत घाबरलेला राजेश मागे सरकण्याचा प्रयत्न करू लागला... तोच मागे टेकण्यासाठी असलेली पलंगाची फळी त्याच्या पाठीला लागली...
राजेशकडे समोर जाण्याशिवाय दुसरा पर्याय नव्हता... पण समोर, दोन्ही दिशांना ते दोघे होते... तो कधी तिच्याकडे तर कधी त्याच्याकडे भीतीने भरलेली नजर टाकत होता.
एकदम सर्व वातावरण स्तब्ध झाले होते.....

ते दृश्य पाहून नखशिकांत हादरलेला राजेश भीतीने मागे सरकण्याचा प्रयत्न करू लागला.... मागे सरकता सरकता पलंगाची ती लाकडी फळी त्याच्या पाठीला लागली... आता समोर जाण्याशिवाय त्याच्याकडे दुसरा कोणताही पर्याय उरला नव्हता... त्याच्यासमोर दोन्ही बाजूंनी ते दोघे उभे होते... तो कधी त्या स्त्रीकडे, तर कधी त्या वृद्धाकडे भयाण नजरेने पाहत होता... अचानक तिथले संपूर्ण वातावरण स्तब्ध झाले...

त्या वृद्ध व्यक्तीने स्त्रीकडे पाहत तिला आधी जाण्याचा इशारा केला, तेव्हा ती स्त्री आपल्या कर्कश आणि भयानक आवाजात म्हणाली होती की, "नाही, आधी तू जा. तुला याची जास्त गरज आहे. कित्येक दिवसांनी आज तुला जिवंत शिकार मिळाली आहे... जा!"

तिचे ते शब्द ऐकून तो वृद्ध माणूस पुढे सरसावला...
त्याच्या तोंडातून आता दोन टोकदार सुळे बाहेर आले....
राजेश थरथर कापत त्या वृद्धाकडे पाहत होता...
राजेशला स्वतःचा अंत समोर स्पष्ट दिसू लागला होता.. त्याने किंचाळत डोळे मिटून घेतले... मरताना सुद्धा त्या भयानक चेहऱ्याकडे पाहण्याची हिंमत त्याच्यात उरली नव्हती...
तेवढ्यात त्याला मानेजवळ कोणाच्या तरी गरम श्वासांची जाणीव झाली होती... सडलेल्या मांसाच्या उग्र दुर्गंधीने त्याला मळमळून येऊ लागले....
त्या वृद्धाने राजेशच्या खांद्यावर आपला हात ठेवला आणि आपले ओठ त्याच्या मानेकडे नेले.... राजेश स्वतःला सोडवण्यासाठी धडपडत होता, पण त्या वृद्ध शरीरातील अमानवी शक्तीपुढे त्याची ती धडपड व्यर्थ ठरत होती...

जिभेने ओठांना चाटत त्याने सुळ्याची टोके राजेशच्या मानेवर टेकवली..
त्याच क्षणी अचानक विजेचा तीव्र झटका बसल्याप्रमाणे तो वृद्ध ओरडत चित्कारत बाजूला झाला.. त्याच्या डोळ्यात भीतीचे एक वादळ उठले होते... राजेश पासून जास्तीत जास्त दूर जाण्याच्या हेतूने त्याने खोलीचा एक कोपरा पकडला..

नक्की काय झाले हे पाहण्यासाठी राजेशने डोळे उघडले, तेव्हाच ती स्त्री त्या वृद्धाकडे अत्यंत रागाने पाहत राजेशवर झेपावली होती... पण जशी तिने ओठ राजेशच्या मानेवर टेकवले तशी ती सुद्धा त्याच वेदनेने ओरडत त्या वृद्धाला जाऊन बिलगली...

राजेशला काहीच समजत नव्हते. त्याने आजूबाजूला पाहिले तेव्हा ती सुंदर खोली आता एका जीर्ण आणि पडक्या खोलीत बदलली होती..
खोलीभर उंदीर इकडे-तिकडे धावत होते आणि मातीचे ढिगारे साचलेले होते...
तो पलंग सुद्धा विद्रूप झाला होता आणि त्यावरील गादी कित्येक वर्षांपासून न धुतल्यामुळे मेणचट आणि रक्ताच्या डागांनी भरलेली होती...
राजेशने तातडीने उठून उभा राहिला...

"हे नक्की काय आहे? ती खोली कुठे गेली आणि मी नक्की कुठे अडकलो आहे? ते मला का मारू शकले नाहीत?" असे अनेक प्रश्न त्याच्या मनात गोंधळ घालत होते. .
त्याने हात स्वतःच्या माने जवळ नेला तेव्हा त्याच्या हाताला लॉकेट लागले...
त्याला आठवले की शहरात येण्यापूर्वी त्याच्या आईने श्री गुरुदेव दत्ताच्या मंदिरातून आणलेले रक्षणकवच त्याच्या गळ्यात बांधले होते...
त्या भयावह संकटातून वाचण्याचा हाच एकमेव मार्ग असल्याचे त्याला उमगले होते....
त्याने मनोमन दत्तात्रेयांचे नाव घ्यायला सुरुवात केली..

ते दोघे पुन्हा हल्ला करण्याची तयारी करत आहेत हे ओळखून राजेशने आपली बॅग उचलली आणि तो जीवाच्या आकांताने बाहेरच्या दिशेला पळू लागला...
ते दोघेही भयानक किंचाळ्या फोडत त्याच्या मागे धावत होते..
पण मनात असून आणि सर्व शक्ती एकवटून पण ते दोन्ही पिशाच्च राजेश ला स्पर्श करू शकत नव्हते..

सर्व मानवी मर्यादा पणाला लावत राजेश कसाबसा त्या वाड्याच्या बाहेर रस्त्यापर्यंत पोहोचला..
त्याने मागे वळून पाहिले तेव्हा ते दोन भयानक पिशाच्च दरवाजाच्या आतून त्याच्याकडे रागाने पाहत गुरगुरत उभे होते...
काही वेळा पूर्वी रोषणाईने चमकणारा तो वाडा आता केवळ एक पडकी आणि भयानक वास्तू दिसत होता...

राजेश क्षणभरही न थांबता, श्री गुरुदेव दत्तांचा जयघोष करत तिथून वेगाने निघून गेला....

राजेश दिसेनासा होताच, त्या वाड्यामध्ये सावज निसटल्यामुळे ते दोन अतृप्त पिशाच्च विभत्स आवाज करत चित्कारत होते..

राजेश गेल्यानंतर थोड्याच वेळात तो वाडा पुन्हा एकदा आपले खरे रूप पालटून दिव्यांच्या रोषणाईत लखलखू लागला होता...

एका नवीन सावजाची वाट पाहत...

©® लेखक: रूद्रदमन
8265077252

(कथा वाचल्यावर कशी वाटली याचा अभिप्राय नक्की द्या... तुमच्या कथारसिक मित्रांकडे कथा नक्की शेअर करा)

कलावंतीण -३

d4donkadon@gmail.com (Unknown) — Sun, 26 Apr 2026 21:56:00 -0700

कलावंतीण -३

पुढे असेच काही दिवस गेले. यशवंत वेळ मिळेल तेव्हा कधी रामा सोबत तर कधी एकटाच तमाशा बघायला जात होता. त्याच्या ठराविक जागेवर बसून समोरील कलाकारांना दाद देत असायचा, आपली नृत्य कला सादर करताना 'ती' सुद्धा त्याच्या कडे विशेष लक्ष ठेवून असायची,दोघांची नजरानजर आणि खाणाखुणा सुद्धा सुरु असायच्या.

घरी परत आल्यानंतर सुद्धा यशवंत आजकाल बैचेन दिसत होता. मागील काही दिवस तो एका वेगळ्या विचारात गुंतला होता, अखेर त्या दिवशी सकाळीच तो वाड्यातून बाहेर पडला.

वेशी जवळच्या महादेव मंदिरात दर्शन घेऊन मंदीराच्या मागे जाऊन थांबला, तेथून रस्ता नदीच्या काठाकडे जात होता. नदीवर स्नान करण्यासाठी आणि कपडे धुण्यासाठी सर्व तमासगीर बायका त्या रस्त्याने नेहमी दररोज ये जा करत असत.

हास्यविनोद आणि गलका करत त्या बायकांचा घोळका तेथे आला. रत्ना ने काही अंतरावरूनच यशवंतला तेथे उभे असलेले पाहिले होते, त्यामुळे ती इतरांपेक्षा थोडी मागेच राहिली. जवळ गेल्यानंतर तो आपल्याशी काहीतरी बोलेल, अशी अपेक्षा तिला होती. पण तो काहीही बोलला नाही, ती पण न पाहिल्या सारखे करुन पुढे निघालीच पण तेवढ्यात त्याने अचानक तिचा हात पकडला. पुढे काही अंतरावर गेलेला बायकांचा घोळका जागेवरच थांबला.

"पाटील हात सोड; सख्या बघतायेत."
तिने हात सोडवण्याचा प्रयत्न केला, पण त्याची पकड घट्ट होती.
"येवढी घाबरतीस व्हयं सख्यांना?"
"तुज्या नादाला लागले तर माजी बदनामी होईल, लोकं वाईट नजरेनं बघतील, कोणी लगीन सुद्धा करणार नाही माज्याबरं"
बायकांच्या कुजबुजण्याचा अस्पष्ट आवाज त्यांच्या पर्यंत पोहोचत होता.

"दुसरं कुणी करणार नाही; पण मीच तुझ्या बरं लगीन केलं तर?"
"आपलं लगीन समाजाला मान्य होणार नाई, तुझा आन माझा मेळ बसत नाई."
"तुज्या पिरेमापुढं मी समाजाला मानत नाही, एकदा ईस्वास ठेव, धरलेला हात सोडणार नाही. फडाच्या पालावर नाही तर वाड्यात राणी बनुन राहशील. तुला पायात चाळ बांधून सगळ्यांसमोर नाचावं लागणार नाही, दोघजण आपल्याच शेतात राबू आपण. . कदी नाचायची इच्छा झालीच तर बंद खोलीत नाचत जा, तुला बघणारा तिथं फक्त मी एकटाच असल.. समाजात कायम मान वर करुन चालशील, आणि तवा पण ह्या तुज्या सख्या अशाच दुरुन तुला पाहत राहतील.."

रत्नाने दोन क्षण यशवंतच्या डोळ्यात पाहिले, एकदा दुरवर उभ्या असणाऱ्या सख्याकडे मान वळवून पाहिले आणि पुढच्या क्षणाला अलगदपणे यशवंतला मिठी मारली.

★★★★★★★★★★★★★★★

"ओह! ही त्या यशवंत आणि रत्नाची लव्हस्टोरी आहे का?" हिमांशू ने मला प्रश्न विचारला.
"तसं पण म्हणता येईल; तुम्हा आजकालच्या मुलांना पटत नसल्या तरी आमच्या काळात अशाच साध्या सुध्या लव्हस्टोरीज रंगत असायच्या"

"नाना! चला आपण त्या झाडाजवळ जावून यायचे का एकदा? मला एकदा जवळून पाहायचयं" हिमांशू उठून उभा राहिला.
"नको रे, आता अंधार पडेल. आपल्याला घरी परत जायचय ना? चल मग" आम्ही परत चालत गावाच्या दिशेने निघालो.
"नाना! पण मग पुढे काय झाले? यशवंत आणि रत्नाचे मॅरेज झाले होते का?"

"लग्न? ते एवढे सोपे होते का? त्या दोघांची कितीही इच्छा असली तरी, समाजातील दोन वेगवेगळ्या स्तरांतील लोकांनी एकमेकांशी लग्न संबंध जोडणे हे त्याकाळी कोणालाही मान्य नव्हते."
"का पण? जर ते दोघे एकमेकांना लाईक करीत असतील तर मगं त्यांचे लग्न व्हायला काय हरकत होती?"
नव्या पिढीतील हिमांशूच्या प्रश्नावर माझ्याकडे उत्तर नव्हते.

"सांगा की नाना, मगं पुढं काय झालं? यशवंत ने रत्नाला फसवले होते का?"
हिमांशूची उत्सुकता वाढली होती, त्यामुळे परत एकदा माझ्या स्मरणशक्ती वर ताण देऊन मी माझ्या बालवयात अनुभवलेली ती कथा पुढे सांगण्यास सुरुवात केली.

"काहीजण असे म्हणतील सुद्धा की, यशवंतने रत्नाला प्रेमामध्ये धोका दिला होता; पण मी असे म्हणणार नाही, कारण एकंदरीत बराचसा घटनाक्रम मी स्वतः पाहिलेला होता."

★★★★★★★★★★★★★★★★★

यशवंतने आता तमाशाला जाण्याचे बंद केले होते. कारण जिच्यासाठी तो तमाशाला जात होता, ती काही ना काही कारण काढून अधेमधे स्वतःहून त्याला भेटण्यासाठी येत होती. स्वयंपाकासाठी लागणारे सरपण गोळा करण्यासाठी रानात जाणाऱ्या रत्नाला आता आधीपेक्षा जास्त वेळ लागत होता, याकडे कोणाचे लक्ष गेले नाही, किंवा लक्ष गेले असले तरी कोणी तिला त्याबद्दल विचारणा केली नाही. तिच्या तमासगीर सख्यांच्या सततच्या कुजबुजी ला तितकेसे महत्त्व देण्याची गरज तिला वाटत नव्हती. आजकाल तिच्या वागण्यात आणि बोलण्यात एक वेगळीच तरतरी आली होती.

कुठल्या न कुठल्या निमित्ताने दर तीन -चार दिवसाआड त्यांची भेट नदीच्या काठावरील त्या मोठ्या वडाच्या झाडाखाली होत असायची, तेथे तासनतास त्यांच्या प्रेमाच्या गप्पा गोष्टी चालायच्या. येसू आणि रत्ना यांच्यातील प्रेम प्रसंगांचे आणि खाजगी क्षणांचे एकमेव साक्षीदार म्हणजे ते नदीकाठचे वडाचे झाड असे म्हणले तरी चालेल. बरेच दिवस हे सगळे निर्वेधपणे चालू होते, पण अजून किती दिवस चालणार होते?

"ऐ येसू! अजून किती दिस मला फडावरच ठेवणार हायेस? अजून किती दिस असा लपून भेटायला येणार हायेस? तुज्या वाड्यात कधी नेतोस लगीन करुन?" एके दिवशी रत्नाने त्याला विचारले.
"आताच चल की माज्याबरं"
"व्हयं? आणि तुज्या घरचे मंडळी, त्यांची परवानगी हाये का तुला लगीन करायला?"
"मायला, हे तर माज्या डोक्यातच नाही आलं; थांब थोडं दिस, आबांचा स्वभाव तापट हाये, त्या़ंना कसतरी पटवावं लागेल."

"कधी सांगणार हायेस तु घरी येसू? पुढच्या काहि दिसात दुसर्या गावची यात्रा येईल, आम्हा समद्यांना हिथला फड आवरून तिकडं निघून जावं लागलं, तवा मी काय करु?"
रत्नाच्या बोलण्यामुळे यशवंत आता भानावर आला होता, आजवरचा घटनाक्रम हा जरी त्याच्या हातात असला तरी येथून पुढील प्रकरण हे तितकेसे सोपे नव्हते, याची कल्पना त्याला आली होती.

यशवंत चे वडील 'आबासाहेब' हे गावातील एक बडे प्रस्थ होते. वंशपरंपरागत देशमुखी संपलेली असली तरी गावाच्या निर्णय प्रक्रियेत त्यांचा विशिष्ट मान आणि समाजात एक प्रकारचा रुबाब अजूनही कायम होता.
आजकाल यशवंत त्यांच्या पुढे पूढे करायला लागला होता, लहान सहान गोष्टींमध्ये त्यांची मर्जी सांभाळण्यासाठी प्रयत्न करत होता. अनेक दिवस वाट पाहूनही त्याला मनातली गोष्ट सांगण्यासाठी योग्य ती वेळ येत नव्हती, अखेर त्या दिवशी यशवंतने एकांतात असताना आबासाहेबांना रत्ना विषयी सांगितले तसेच आपण तिच्याशी विवाह करण्याचे वचन दिले असल्याचे सुद्धा सांगितले. पण यशवंतला ज्याची अपेक्षा होती, त्यापेक्षा अगदी वेगळी परिस्थिती निर्माण झाली.

आबासाहेबांनी मोठा गोंधळ घालून वाड्यातील सर्वच सदस्यांना तेथे गोळा केले.
"बघा! हा हxxxर काय म्हणतोय? थोबाड रंगवून तमाशात नाचणारी ती कोलाटीण ह्या वाड्यात सून बनून येणार हाये म्हणून!"
आबासाहेबांचा संतापाने लाल झालेला चेहरा पाहून सर्वजण स्तब्ध झाले होते. पण यशवंत अजूनही त्याच्या निर्णयावर ठाम होता.

"होय आबा! मी निर्णय घेतला हाये, लगीन करीन तर फक्त रत्नासोबतच नायतर करणार नाही."
यशवंत च्या उत्तराने उपस्थित सर्वजण स्तब्ध झाले. त्यांनी यशवंत ची समजूत घालण्याचा प्रयत्न केला.
पण बराचवेळ समजावून सांगूनही यशवंत त्याच्या निर्णयावर ठाम होता. .

"सोपान! ह्याला सांग, त्या तमासगीरी बरोबर लगीन करायचं असलं तर आत्ताच तोंड काळं कर ह्या वाड्यातून" आबासाहेब रागाने थरथरत होते.
"तसं असलं तर जातो मी; जिथं माजी किम्मत नाही, तिथं मला पण राहायच नाही. तमाशाच्या फडात जाऊन राहीन मी; त्याशिवाय लोकांच्या नजरेमधला 'रत्ना' आणि माज्यातला फरक संपणार नाही"

यशवंतने प्रत्त्युत्तर दिले आणि आबासाहेबांचा पारा सुटला, ते धावत आतल्या खोलीत गेले आणि भिंतीवर टांगलेली बंदूक घेऊन आले. जनावरांच्या शिकारीसाठी उपयोगी पडणारी ती बंदूक गेली कित्येक वर्षे वापरलेली नसली तरी वेळप्रसंगी उपयोगी पडेल अशी सुस्थितीत ठेवलेली होती.
संतापलेल्या आबासाहेबांनी बंदुकीची नळी यशवंतच्या दिशेने रोखली तसे सगळ्यांच्या हातात पायातील त्राण गेले. यशवंतने डोळे बंद केले आणि निमुटपणे जागेवर उभा राहिला.

आबासाहेबांनी चाप ओढला, गोळी सुटल्याचा मोठा आवाजही झाला, पण गोळी यशवंतला लागली नाही, त्याने डोळे उघडले, सोपान तात्याने आबांचा हात धरला होता, बंदुकीची गोळी वर कौलामध्ये घुसली होती.

"आबा! काय येडेपणा लावलाय तुम्ही? एका तमासगीर पोरीसाठी पोटच्या मुलाला गोळी मारणारं तुम्ही?" तात्यांनी आबांना सुनावले.

"त्या तमासगीरीनीनी ह्या वाड्याची पायरी चढली तर, पुढल्या येळेला मी स्वताच्या डोसक्यात गोळी घालून घेईल; बघा मगं तुम्हाला काय करायचंय ते"
आबासाहेबांचा राग अजूनही शांत होत नव्हता.

त्या रात्री वाड्यात चूल पेटली नाही. सर्व मंडळी चिंताग्रस्त दिसत होते, आपले प्रेम प्रकरण एवढे पेट घेईल याची यशवंतला कल्पना पण नव्हती. तो मुकाट्याने ओसरीवर डोक्याला हात लावून बसला होता. आतमध्ये आबासाहेबांच्या खोलीत बराचवेळ सोपान तात्या बसून काहीतरी चर्चा करत होता, काहीवेळाने त्याने बाहेर येवून यशवंतला आवाज दिला, आणि त्याला घेवून तो आबासाहेबांच्या खोलीत गेला.

★★★★★★★★★★★★★

दुसर्या दिवशी दुपारी ठरल्याप्रमाणे यशवंत तमाशाच्या फडावर गेला. रत्ना तिच्या दैनंदिन कामात व्यस्त होती, तिला सोबत घेवून तो शेताच्या दिशेने गेला.

"रत्ने! हे बघ आपलं शेत. हिथ ज्वारी लावलीय, तिकडं उसाचा मळा हाये, त्या लिंबाच्या झाडापाशी विहीर हाये"

"बरं! चांगलं हाये की, पण हे तु मला आज का दाखवत हायेस" तिने विचारले.

"हितं राहायला आवडलं का तुला?" त्याने थेट विचारले.

"म्हंजे! हितं मळ्यात? का पण?"

"आता तुला कसं सांगू, काल रातच्याला मी आबांना आपल्याबद्दल समद सांगितलं, आणि.."

यशवंतने रत्नाला काल घडलेले सर्व प्रकरण सांगितले.

"तु वाड्याची पायरी चढली तर जीव देईल म्हणतं होते आबा, त्यांना माझ्यापेक्षाबी आणि सवताच्या जीवापेक्षाबी त्यांची इज्जत प्यारी हाये. सोपान तात्यांनी रातभर बोलून आबांची कशीतरी समजूत घातली, तवा कुठ आबा तयार झाले; पण त्यांची अट हाये की तु वाड्यात राहायचं नाही, तुज्या साठी हितंच ह्या शेतात एक घर बांधून दे, असे म्हणाले ते"

यशवंत ने रत्नाला सर्व प्रकार सांगितला आणि रत्नाच्या डोळ्यांतून अश्रुंची धार लागली.

"अन तु...तु तयार झालासं? तुला येक सांगु? गेल्या कित्येक रातीला मला वाड्यात राहायला जायचं स्वप्न पडत हाये. सकाळी लवकर उठून अंगण सारवायचे, तुळशी वृंदावन पुजायचे माजे स्वप्न होते; सांजच्याला घुंगरू आणि तुणतुण्याचा नाही तर टाळ-मृदंगांचा आवाज ऐकण्याचे माजे स्वप्न होते, चारचौघीत ताठ मानेने उठ बस करणारी कारभारीन होण्याचे माजे स्वप्न होते.

पण तु..तु माझ्या स्वप्नांची राखरांगोळी केलीस येसू! आता मी काय करु? माझ्या सख्या मला कायम सावध करत होत्या, पण मी त्यांना जुमानल नाही, आता मी सख्यांना कुठल्या तोंडाने सामोरे जाऊ; त्यांना काय सांगू, मी यशवंतरावांची कारभारीण नाही तर रखेल बनणार हाये म्हणून!!"

यशवंतचा सदरा दोन्ही हातांनी घट्ट पकडून ती मोठ्याने त्याला जाब विचारत होती, आणि सध्यातरी तिचे समाधान करण्यामध्ये यशवंत असमर्थ होता असेच दिसत होते.

"तसं नाही रत्ने! तु वाड्यात राहणार नसलीस तरी माज्या मनात तुझ्याशिवाय कोणतीच स्री बसणार नाही; मी दुसऱ्या कोणत्याच स्त्रीसोबत लगीन सुद्धा करणार नाही. तसंच मी आणि सोपानतात्या आबांचे मन वळवण्याचे प्रयत्न पण सुरू ठेवणार हाये; आज जरी ते रागात असले तरी पुडील वर्षभरात ते तुझा स्वीकार करतील असं मला वाटतंय; इस्वास ठेव माझ्यावर? दुसर कुणीच मला समजून घेत नाही, तु तरी समजून घे.."

यशवंत ने तिची समजूत घातली. पण रत्ना ऐकायला तयार नव्हती.

"नाही! मला नाय राहायच इथं, मी तमाशाच्या फडावरच राहील, माझ्या सख्यांसोबत; तुला कवा माझी आठवण आली तर तवा तुच येत जा मला भेटायला तिथं "

येसूचा हात झिडकारून ती शेतातून पळत माघारी निघून गेली, यशवंतने तिला अडवण्याचा जास्त प्रयत्न केला नाही.

क्रमशः:

कलावंतीण - 2

d4donkadon@gmail.com (Unknown) — Sun, 26 Apr 2026 21:52:00 -0700

कलावंतीण - भाग - २

त्या दिवशी सकाळी हिमांशू नेहमीपेक्षा लवकरच व्यवस्थित आवरून तयार झाला होता, गावाकडे जाण्यासाठी माझ्यापेक्षा तो जास्त उत्साही वाटत होता. मी काल वॉशिंग करुन आणलेल्या गाडीमध्ये आमच्या बॅग्स भरल्या, आणि सुहासचा निरोप घेवून आम्ही निघालो. दोनशे किलोमीटरचा प्रवास होता तो. शहराचे ट्रॅफिक मागे पडताच गाडी मोकळ्या रस्त्यावर वेगाने धावू लागली.
हिमांशू कारच्या म्युजिक सिस्टम वर त्याच्या आवडीची गाणी ऐकत बसला होता.
एका वळणावर गाडी हायवे सोडून एका कच्या डांबरी रोडवर वळवली, आणि तेथून पुढे माझ्या गाडीचा वेग चांगलाच मंदावला. आज अनेक वर्षांनंतर मी त्या रोडवरून चाललो होतो, वाटेतल्या ओळखीच्या खुणा निरखून पाहत मी हळूहळू 'संग्रामपुर' जवळ पोहोचलो. हिमांशू पण खिडकीच्या काचेतून बाहेरील दृश्य न्याहाळत होता.

गावाबाहेरच्या नदीवर आता एक छोटा पुल बनवलेला दिसत होता.
"नाना! तिकडे बघा, ते झाडं." हिमांशूने आवाज दिला.
हिमांशूने दाखवलेले ते झाड पाहताच काळजात कसे तरी झाले.
नदीपात्रा पासून काही अंतरावर असणारे ते सर्वात मोठे झाड आता फक्त उंचीनेच मोठे राहिले होते. एकही पान आणि पारंबी शिल्लक न राहिलेल्या, पुर्णपणे सुकलेल्या व वाळवी लागलेल्या त्या झाडाच्या वाकड्या तिकड्या पसरलेल्या काळ्या कुट्ट फांद्या पाहणाऱ्यांच्या मनात भय उत्पन्न करत होत्या.
"आजूबाजूची सगळे झाडे हिरवीगार आहेत, मग हे एकच झाड का असे झालेय नाना?" हिमांशूला प्रश्न पडला.
"त्याला कलावंतीणीचा शाप लागला असेल" अगदी सहजपणे माझ्या तोंडातून वाक्य निघून गेले. माझे मन एका क्षणातच त्या भुतकाळातून फिरून आले होते. गेले अनेक वर्षे ज्या घटनेची साधी आठवणही आलेली नव्हती, ती अचानकच कशी ध्यानात आली ते समजले नाही.
"कलावंतीण म्हणजे काय हो नाना?"
"अं..! लेडी डान्सर म्हणता येईल तिला, ठिक आहे, ते बघ पुढे मंदीराचे शिखर, आपण लवकरच गावात पोहोचतोय."
आमची गाडी आता वेशीच्या कमानी मधून आत गेली होती.
गाव आधीपेक्षा बरेच बदललेले दिसले, एकेकाळी गजबजलेले जुने वाडे आता पडीक भकास दिसत होते. काही मंडळी शहरात स्थायिक झाले होते, काहीजण आपापल्या शेतामध्ये बंगले बांधून राहत होते, एकंदरीत गावातली वर्दळ आता कमी झालेली होती.
आमचे भाऊबंद सुद्धा असेच शेताजवळच्या वस्तीवर नवीन घरात राहायला गेलेले होते.
आम्हाला पुढील काही दिवस आता त्यांच्या घरी मुक्काम करावा लागणार होता.
★★★★★★★★★★★★

"आपल्या संग्रामपुर गावचे भूषण यशस्वी उद्योजक 'रामराव उर्फ नानासाहेब देशमुख' यांचा आज आपण सत्कार करणार आहोत. त्यांनी लहान असतानाच शहरामध्ये जाऊन त्यांचे उच्च शिक्षण पुर्ण केले, आणि त्यानंतर उद्योग धंद्यामध्ये त्यांचा ठसा उमटवला."
पुढे आणखी दहा पंधरा मिनिटे चाललेल्या भाषणामध्ये सरपंच आणि इतर पाहुणे उपस्थित गावकऱ्यांना माझ्याविषयी आणि गावातील इतर विकास कामाबद्दल माहिती देत होते,
त्यानंतर माझे आभाराचे भाषण होवून अखेर टाळ्यांच्या कडकडाटात माझा सत्कार समारंभ पार पडला.
सर्वांचे आभार व्यक्त करत मी पण घराकडे परत आलो.

हिमांशू गावाकडील वातावरणात चांगलाच रमला होता, त्याला त्याच्या वयाचे काही मित्र मंडळी पण भेटली होती, तसेच अनेक वर्षांनंतर आल्याने नातलगांचाही आग्रह असल्याने आम्ही गावातील आमचा मुक्काम आणखी काही दिवस वाढवायचे ठरवले.
हिमांशू वेळ मिळेल तेव्हा मला बाहेर जाण्याचा आग्रह करत असे. आम्ही शेतामध्ये, रान माळावर भटकायचो. माझ्या लहानपणी गावाच्या आसपास जी लहान सहान मंदिरे होती, ते पुन्हा पाहण्यासाठी मी उत्सुक होतो. त्यादिवशी सकाळीच मी भटकंती साठी बाहेर पडलो, हिमांशू पण सोबत निघाला होता. फिरता फिरता आम्ही नदीच्या काठावर पोहोचलो, हिमांशूची नजर तिराच्या पलीकडे असणाऱ्या त्या सुकलेल्या झाडावर पडली, तो एकटक तिकडेच पाहु लागला.
"नाना! तुम्ही त्यादिवशी काहीतरी सांगत होतात, त्या पलीकडच्या झाडाविषयी, त्याला कुठल्यातरी कलावंतीणीचा शाप लागला की असच काहीतरी म्हणाले होते, ते सांगा ना!"
हिमांशूचा प्रश्न ऐकून मी पुन्हा भुतकाळात गेलो.

"आता मला तितकेसे नेमके आठवत नाही बाळ! पण मी जेव्हा तुझ्या एवढा होतो ना, तेव्हा हे झाड असे नव्हते. हिरवेगार, टवटवीत, उन्हाच्या वेळी दाट सावली देणारे होते. जमीनीपर्यंत पोहोचणाऱ्या पारंब्या होत्या त्याच्या. पण नंतर तेथे एक घटना घडली आणि त्यानंतर हे झाड कायमचे सुकून गेले बघ"
मी माझ्या स्मरणशक्तीला ताण देऊ लागलो.
"काय झाले होते नेमके नाना? मी गावात आल्यापासून त्या झाडाबद्दल विचार करत आहे, गावातील काही मुलांना पण मी त्याबद्दल विचारले, पण कोणालाही त्याबद्दल माहिती नाही"
"आजकालच्या मुलांना त्याबद्दल कसे माहित असणार हिमांशू? ती घटना तेव्हाची आहे जेव्हा मी तुझ्या पेक्षाही लहान होतो."

★★★★★★★★★★★★★★★★

"रामा! आज संध्याकाळी काय करतोय रे?" वसंताने विचारले.
"काही नाही मळ्यात जाणार होतो "
"मळ्यातून आल्यावर माझ्याबर येतोस का? गावात तमाशा येणार हाये आज?"
"तमाशा? पण तिथं आपल्या सारखे लहान मुलं जात नसतात, मोठी माणसं जातात, कोणी आपल्याला तिथं पाहिलं तर?"
"अरे काय नाही व्हतं, चल तु फक्त, सहा वाजता जाऊ, आठच्या आत परत येऊ घरी, मी पण कधी बघितला नाही तमाशा कसा असतोय ते"
"बरं! येतो मी संध्याकाळी तुझ्या घरी, जाऊ आपण."
राम ने वसंतला होकार दिला.

संध्याकाळी मळ्यातून परत यायला रामला जरा उशीरच झाला होता, ठरल्याप्रमाणे राम वसंताच्या घरी गेला, पण वसंत कुठेतरी बाहेर गेला असल्याची माहिती त्याला मिळाली.तो कुठे गेला होता हे फक्त रामलाच माहिती होते.
पण ते ठिकाण गावाच्या बाहेर मोकळ्या पटांगणात होते, तेथे आपण एकट्याने कसे जावे? असा प्रश्न त्याला पडला.
शेवटी हताश होऊन घरी परत आल्यानंतर त्याला यशवंतची आठवण आली. यशवंत हा त्याच्या शेजारच्या वाड्यात राहणारा, त्याच्याच भावकी मधला. भारदस्त पैलवान गडी असणारा यशवंत वयाने रामपेक्षा बराच मोठा असला तरी दोघांचे चांगले जमायचे. थोडावेळ विचार करून तो त्याच्या घरी गेला.
"येसूदादा! माझ्याबर येतोस का?"
"कुठं जायचंय?"
"गावाबाहेर, तिकडं तमाशा आलाय आज. वसंताबी गेलाय तिकडं"
"हटं! उद्या शाळेपाशी कुस्तीचा आघाडा हाये. तिथं जाऊ आपण; यंदाच्याला भाग घेतोच मी आखाड्यात" यशवंताने दंड फुगवला.
"तिकडबी जावू उद्या, पण आज माझ्याबर चल की, तमाशा कसा असतोय मी बघितला नाही कधी"
"असं म्हणतोस, चल मगं..मी पण लहान असताना कधीतरी बघितला होता, आता काय नेमकं आठवत नाही त्यात काय असतं ते; पर आपण दोघेच जावू, अजुन कोणाला बरोबर घेवू नकोस"
यशवंत राम सोबत येण्यास तयार झाला. त्याने सदऱ्यावर कोट चढवला, डोक्यावर फेटा बांधून कपाळावर गंध लावलाआणि रामला घेवून चालत चालत निघाला.

अर्धा तास चालल्यानंतर ते गावाबाहेरच्या त्या मोकळ्या पटांगणात पोहोचले जेथे एक तात्पुरता मांडव उभारून तमाशाचा कार्यक्रम भरवण्यात आलेला होता.
गावातील अनेक हौशी मंडळी तेथे जमलेली होती. तसेच आजुबाजुच्या गावातील काही रसिक मंडळीसुद्धा तेथे तमाशाचे मनोरंजन पाहण्याच्या हेतूने जमलेले होते.
यशवंत आणि राम पोहोचले तेव्हा गण-गौळण रंगात आलेली होती.
"जरा उशीरचं झाला वाटतं राम्या आपल्याला" गर्दीतून वाट काढत ते दोघे रंगभुमीच्या समोरच जावून बसले.
गौळण संपली आता पुढील कार्यक्रम लावणीचा होणार होता. ढोलकीचा आवाज खणखणू लागला, हलगी तुणतूणे वाजु लागले. पेटी आणि इतर अनेकविध वाद्यांच्या साथीने सुरु असलेल्या ठसकेबाज गाण्यांच्या तालावर नऊवारी नेसलेल्या आणि भडक शृंगार केलेल्या दहा बारा तरुण नृत्यांगना त्यांची अदाकारी सादर करु लागल्या. त्यांच्या पायात बांधलेल्या चाळांचा आवाज वाद्य संगीतामध्ये वेगळाच रंग भरत होता. एका पाठोपाठ एक गाण्यांच्या चालीवर रसिक ठेका धरू लागले. टाळ्या, शिट्ट्या आणि हवेत भिरकणारे फेटे यांनी वातावरण भारावून गेले, रंगमंचावर पैशांचा वर्षाव सुरु झाला.

राम आणि यशवंतपण त्या सर्वांसोबत कार्यक्रमामध्ये रंगून गेले होते. बहुतेक प्रेक्षकांची नजर रंगमंचाच्या मधोमध असणाऱ्या प्रमुख नर्तकीवर खिळलेली होती, पण यशवंतची नजर मात्र तिच्या पाठीमागे कोपऱ्यात असणाऱ्या एका सहकलाकार नर्तकीवर होती, जिचे नृत्य कौशल्य आणि अदाकारी इतर नर्तकींच्या मानाने तितकेसे प्रभावी वाटत नव्हते. तिचे हावभाव इतर कलाकारांसारखे उत्तेजित नव्हते, जी इतर कलाकारांच्या तुलनेत नवीन असल्यासारखी जाणवत होती, आणि त्यामुळेच तिच्यावर विशेष कोणाचे लक्षही जात नव्हते; फक्त यशवंतला सोडून.

लावणी गीते संपली, वगनाट्य सुरु झाले. काही वेळ त्याने वाट पाहिली, ती आता पडद्याच्या मागे गेलेली होती.
"चल रामा!" ते दोघे गर्दीतून वाट काढत तेथून बाहेर आले आणि आपल्या वाटेला लागले.
"अजून किती दिस आहे रे हा तमाशा गावात?" यशवंत ने रामला विचारले.
"मला काय माहित"
"उद्याला पण येवू आपणं बघायला, दुसर्या कोणाला सांगू नको"
"उद्या? पण मला काय एवढा खास नाही वाटला तमाशा"
"अरं, दररोज नवनवीन कला असत्यात. उद्या येवून बघ तु" त्याने रामला पटवले.

दुसर्या दिवशी सायंकाळी पुन्हा ठरल्याप्रमाणे ते दोघे तमाशाकडे गेले. तेथे गेल्यावर यशवंतने चौकशी केली असता. पुढील गावाची यात्रा येईपर्यंत म्हणजे अजून किमान दोन महिने तमाशाचा फड त्यांच्या गावातच राहणार होता. तोपर्यंत दर आठवड्यातून तीन दिवस तमाशाचे प्रयोग होणार होते. ही सर्व माहिती समजल्यावर यशवंतला जरा बरे वाटले.

आज ते दोघे काल प्रमाणे रंगमंचाच्या अगदी समोर न बसता एका बाजुला बसले होते. जेथून त्याला सर्व नृत्यांगना मधून 'ती' व्यवस्थित दिसणार होती.
कार्यक्रम सुरु असताना अधूनमधून राम सोबत गप्पा गोष्टी करत यशवंत त्याला कंटाळा येणार नाही याची पण काळजी घेत होता. गण गौळण संपली आणि प्रमुख आकर्षण अर्थात लावणीचा कार्यक्रम सुरु झाला, आज लावणीचे गीते काल पेक्षा वेगळी होती. नाचणारे आणि वाजवणारे कलाकार आणि समोरील प्रेक्षक रंगात आले होते. आज यशवंत तिला कालच्या पेक्षा जास्त जवळून आणि निरखून पाहत होता. तिच्या व्यतिरिक्त इतर कोणत्याही कलाकारावर आणि नर्तकींवर त्याची नजर पण पडत नव्हती. आणि विशेष म्हणजे आज तिला सुद्धा त्याची न हलणारी नजर जाणवली होती, आधीच नवशिकी ती, त्याच्या नजरेने अजूनच बावरली, पण काही वेळच..
समोरील प्रेक्षकांमध्ये बसलेला, डोक्यावर फेटा बांधलेला, आणि अधूनमधून नवीन उगवलेल्या मिशीच्या आकड्यांवर बोटे फिरवत असणारा तो रुबाबदार तरुण आपल्यावर नजर रोखून आहे, हे समजताच तिचे हावभाव आता किंचीतसे बदलले होते आणि हालचाली आता आधीपेक्षा जास्त डौलदार वाटत होत्या.
★★★★★★★★★★★★★★★

दुपारची वेळ होती. पारावर एकटाच बसलेला यशवंत काहीतरी विचार करत होता, तेवढ्यात राम त्याला कुठेतरी जाताना दिसला.
"ऐ रामा! हिकडं ये की, कुठं चाललास?"
"पोहायला चाललोय विहीरीवर, सिध्या वाट पाहतोय माझी तिकडं"
"उद्या जा पोहायला, आता माझ्या बरं चल, तमाशाच्या फडाकडं"
"आत्ता? ते कशाला? आज तर शनिवार हाये, तमाशा फक्त तीनच दिवस असतो ना? तो आता सोमवारी संध्याकाळी असलं! मग आज दुपारी तिकडं कशाला?" रामाने त्याची शंका विचारली.

"अरे माझ काम हाये जरा तिकडं, अंधार पडायच्या आत माघारी येऊ आपणं"
"हे बघ येसुदादा; पहिल्या दिवशी मी तुला तमाशाला घेवून गेलो होतो, पण त्यानंतर सात-आठ वेळा तु मला घेऊन गेलास. पण आता मला कंटाळा यायला लागलाय, यापुढं तुला जायचं असेल तर तु एकटाच जात जा. मी नाही येणार तुझ्याबरं" रामा कंटाळला होता.
"बरं! मग अप्पांना सांगू का? तु एवढ्या वेळा तमाशा बघाया गेला होतास म्हणून?"
"नको नको; मी येतो तुझ्या बरं. पण फक्त एवढ्या वेळेसच बरं का." अखेर रामा यशवंत सोबत येण्यासाठी तयार झाला. पण आज तिकडे कशासाठी जायचे आहे हे त्याला समजत नव्हते.

ते दोघे गावाबाहेर जेथे तमाशाचा फड होता तिकडे चालत निघाले. रमत गमत गप्पा मारत अर्धातास ते चालले असतील, फड अजुनही पंधरा मिनिटांच्या अंतरावर होता, पण त्या वाटेवरच यशवंतला त्यांचे फडाच्या दिशेने जाण्याचे कारण, म्हणजेच 'ती' पाठमोरी दिसली.
डोक्यावर सरपणाची मोळी घेवून झपझप पाऊले टाकत ती फडाच्या दिशेने निघाली होती. आज तिने कोणताही विशेष साजशृंगार केलेला नव्हता. अंगावर साधे जरीचे लुगडे होते, हातात चार काचेच्या बांगड्या,पायात छोटे पैंजण होते, गळ्यामध्ये धातुचा एकही दागिना नव्हता, फक्त एक जाडसर काळा धागा बांधलेला होता. बर्याच अंतरावरून डोक्यावर ओझे घेवून येत असावी, म्हणुनच चेहर्यावर घामाची धार दिसत होती.
मागुन पाहुनच त्याने तिला ओळखले होते, तरी जवळ जाऊन खात्री करुन घेतली.
"अगं ऐ कलावती! एवढ्या उन्हातून फिरु नगस; आजारी पडलीस तर तमाशाचा समदा रंग निघून जाईल."
आवाज ऐकून तिने चमकून बाजूला पाहिले. रामाचा हात हातात घेतलेला यशवंत तिला दिसला, हाच तो, कार्यक्रमात आपल्याकडे एकटक पाहणारा, तिने त्याला ओळखले.

"तुला कारं माजी एवढी काळजी? आणि तमाशाचा रंग जायला मी काय नायिका नाही. समजलं का?"
"नायिका नाही हे मला माहित हाये, पण मी तर तमाशाला फक्त तुझा नाच बघण्यासाठीच येतो; आणि तुम्ही आमच्या गावात पाव्हणं बनुन आलात मगं तुमची काळजी आम्हालाच कराया लागलं नव्हं."

"व्हयं का? मगं माज्या डोसक्यावरचं वझं घेऊन चालतोस का फडा पर्यंत?" ती उपरोधाने म्हणाली.
"दे की, मी तयार हाये; फक्त तुज्यासाठी"
"राहु दे पाटील; माजं वझं मला जड नाही; तु एक दिसं उचलशील, पण रोज तर मलाच उचलायचय ना"
असे बोलून ती पुन्हा तरातरा पुढे निघाली. पण आज यशवंत मागे हटणार नव्हता. त्याच्या सोबत असणार्या रामाला काय बोलावे हे सुचत नव्हते, तो फक्त मुकाटपणे त्यांच्या सोबत चालत होता.
"ऐ कलावते! अगं ऐक की, नाव काय हाये तुझं?"
"रत्ना!" तिने चालता चालता उत्तर दिले.

"रत्ना! नाव तर चांगलं हाये; देवानं रुप पण ठिकठाक दिलंय. तमाशात पण अजून मुरलेली वाटत नाही; दुसर्या नर्तकीं सारखा तुला अजून ताल पण धरता येत नाही. कशासाठी आलीस फडामंदी? का नाचतेस पायात चाळ बांधून तमाशाच्या मंचावर लोकांसमोर? एकदा सांग की?"
त्याने सहजपणे विचारले, सुरुवातीला जरी तिला त्याचा किंचीत राग आलेला असला तरी तो आता मावळला होता.

"तीन छोट्या बहिणी हायेत पाठीशी; एक लहान भाऊ, बाप सदा नशेत असतो, काम धंदा काही करत नाही. माय दुसर्यांच्या शेतात राबते. सगळ्यांचं जीवन साधं-सरळ नसतं, तुम्हाला एवढं समजलं तरी पुरेसं हाये! चला, माजा फड आला; सांजच्या स्वयपाका साठी सरपाण गोळा करायला रानात गेले होते, माजी वाट पाहत हायेत माज्या सख्या"
फडाच्या मागे काही अंतरावर दहा-बारा पालं रोवून मुक्काम थाटला होता सगळ्या तमासगिरांनी. तेथे जावून डोक्यावरील ओझे खाली टाकून, आत कुठेतरी ती गायब झाली. यशवंत आणि रामा काहीवेळ जागेवरच थांबून तेथील लगबग पाहत होते. पण थोड्यावेळाने ते पण माघारी गावाच्या दिशेने माघारी फिरले.

क्रमशः

कलावंतीण - १

d4donkadon@gmail.com (Unknown) — Sun, 26 Apr 2026 21:50:00 -0700

कलावंतीण - १

यशवंतने अखेर नाईलाजाने बैलांच्या पाठीवर सपकन आसुड ओढला. पाठीवर पडणाऱ्या फटक्यांच्या भितीने गाड्याला जुंपलेले बैल पायाखालच्या कच्च्या व ओबडधोबड रस्त्याची पर्वा न करता सुसाट धावत सुटले.
आठवडी बाजारा निमित्त आज सकाळीच तालुक्याच्या ठिकाणी गेलेला तो.. गावाकडे परतण्यास एवढा उशीर होईल असे त्याला वाटले नव्हते. आज कित्येक वर्षानंतर तो संध्याकाळ उलटून गेल्यानंतर त्या रस्त्याने परत येत होता.

सुर्य मावळल्या मुळे आता वातावरण अंधारून आले होते पण आकाशातील पोर्णिमेचा चंद्र आणि अंधुकपणे उगवलेल्या चांदण्या लवकरच सुर्याची कमतरता भरुन काढतील अशी चिन्हे दिसत होती. वाटेच्या दुतर्फा दुरवर पसरलेले बाभळी आणि इतर खुरट्या झाडांचे वन मागे टाकत त्याची बैलगाडी गावाच्या दिशेने वेगाने सरकत होती. काही वेळातच त्याला गावातील चमकणारे मंदिराचे शिखर दिसू लागले होते, गुडघाभर पाणी असलेले नदीचे पात्र ओलांडून पुढे गेले की गावाची वेस लागणारच होती, इतक्यात त्याचे लक्ष डाव्या बाजूला गेले. रस्त्यापासून काही अंतरावर असणारा तो भलामोठा,भरदार बहरलेला वटवृक्ष भोवतालच्या अंधारातही चमकताना त्याला दिसले. त्याने बैलगाडी जागेवर थांबवून कपाळाला हात लावला.

"येस्या! काय केलंस हे? तुला म्हणल होतं की रं, सरळ रस्त्याने चल, इकड तिकडं पाहू नको म्हणून..अजूनबी येळ हाये, बघं इचार कर.." तो स्वतःशीच पुटपुटला.

काही क्षण जागेवरच विचार करत असलेल्या त्याने त्याची बैलगाडी आता नदीच्या अलीकडेच डाव्या बाजूला गेलेल्या पायवाटेच्या दिशेने आत वळवली.
हळूहळू तो त्या महावृक्षाच्या दिशेने गेला, त्या झाडामध्ये काहीतरी आकर्षण असावे असे वाटत होते. जवळ गेल्यानंतर हातातील कासरा सोडून त्याने बैलगाडीतून खाली उडी मारली, आणि चालत तो झाडाच्या जवळ पोहोचला.
पोर्णिमेच्या चंद्राच्या प्रकाशाने न्हाऊन निघालेल्या त्या वृक्षाच्या समोर उभा राहिला, वार्यामुळे फांद्या व पाणांची होणारी सळसळ, हवेत लोबंणार्या लहान मोठ्या पारंब्याची होत असणारी हालचाल तो न्याहाळत होता.

अचानक कुठूनतरी पायातील घुंगरांचा आवाज त्याच्या कानात घुमला, आणि तो दचकला. भिती आणि आश्चर्य यांच्या मिश्रणाने त्याच्या अंगावर शहारे उमटले..इकडे तिकडे पाहू लागला.
पारब्यांच्या मागे लालसर रंगाच्या नऊवारी साडीचा पदर वार्यावर उडत असल्या सारखा त्याला दिसला आणि तो आपसूकच त्या दिशेने गेला.

"रत्ना..!!" तो खोडाच्या मागे लपलेल्या त्या सौंदर्यवतीच्या जवळ पोहोचला होता. अनेकविध दागिने परिधान केलेल्या, नऊवारी साडी नेसलेल्या, केसामध्ये गजरा माळलेल्या व साजशृंगाराने नटलेल्या त्या तरुणी कडे तो पाहातच राहिला.

"आलासं व्हंय माज्या येसू? लई दिस लावलेसं की, कवापासून तुझी वाट पाहातेय मी" तिच्या मधुर स्वरात तिने संवादाची सुरुवात केली.

"होय रत्ना! उशीरच झाला खरा! अनेक वेळा वाटलं, तुला भेटायला यावं, तुझी खुशाली इचारावी..दिसाच्या वेळेस तर कैकवेळा नदीच्या वाटेनं गेलो होतो, पण कदी हिकडं वळायची हिंमत झाली नाही. पण आज अंधारात झाडाकडं पाहिलं आणि असं वाटलं, कोणीतरी आपल्याला हिकडं बोलावतयं. ह्या झाडाच्या ओढीनं हिकडं आलो आणि आपसूकच तुझी भेट झाली.. ते पण आज एवढ्या वर्षानंतर.."
यशवंताच्या आवाजात तिला भेटून झालेला आनंद दिसून येत होता.

"व्हंय का! तुला आठवणंच येत नव्हती म्हणून सांग की; बरं ते जाऊदे, परं येवढा सुकून का गेलाय माजा पैलवान गडी? आन हे डोसक्यावरचे केसं पण पातळ झालेत वाटतं" यशवंताच्या डोक्यावरचे पागोटे काढत ती म्हणाली.
"दहा वरीस झाले असतील ना आपल्याला शेवटचं भेटून, त्यामुळं वाढलेल्या वयाचा परिणाम जाणवत असलं तुला माझ्यात..तसंबी माझं मन कुठच रमत नाही. कसतरी जगायचं म्हणून जगतोय बघं, अन्न गोड लागत नसल तरी दोन घास खातो, रातनदिस शेतातच राबत असतो, कवातरी काही काम निघालं तरच गावात येत असतो. रुपाकडं, शरिराकडं बघायला कुठं येळ राहिला आता? पणं तु मातर धा वर्षापुर्वी जसी होतीस तशीच आजही हायेस, तेवढीच देखणी, रुपवान.."

"बरं बरं! तुझं आपलं कायतरीच! मगं झाली आता आपली भेट; जा आता घरला परत.. रात पण वाढत चाललीय, घरच लोकं काळजी करत असतील ना?"
"तुला सोडून जाऊ? तेवढं आता सांगू नको..जगात तुझ्या खेरीज मला कुणाशीच भेटाव वाटत नाही गं, मला माहित हाये येवढ्या वर्षांनंतर पण तुझा माझ्यावरला राग कमी झाला नसल, तरीपण तु मला समजून घे. तु नाही घेणार तर कोण घेणार?"
यशवंत चे बोलणे ऐकून रत्नाच्या चेहर्यावर हास्याची लकेर उमटली.

"नाही रं, माझ्या राजा! तुझ्यावर रागावून मी काय करू? आणि राग धरणारी मी हाये तरी कोण तुझी? तेवढा अधिकार मला कोणी दिला? मी एकटी हितं खुष हाये, जा तु घरला आणि परत हिकडं येऊ पण नगंस"
"ठिक हाये; जातो मी, पण फक्त एकदा तुझ्या मांडीवर डोकं ठेवून एक घटकाभर झोपायची इच्छा हाये. नाही म्हणू नगंस.. उठलो की मग मी घरला जातो; आणि परत कदी माघारी येणार पण नाही."

यशवंताने आग्रह केला, आणि रत्ना झाडाच्या खोडाजवळ खाली गवतामाती मध्ये निवांतपणे बसली. यशवंताने तिच्या कमरेभोवती आपल्या हातांचा विळखा घालून आपले डोके तिच्या मांडीवर टेकवले.
आपल्या प्रियतमाच्या स्पर्शाने रत्नाचेही अंग शहारले असेलचं.
"रत्ने! घटकाभराने नक्की उठव बरका मला.."
रत्नाने मान हलवली, लाल मेहदींने रंगलेल्या तिच्या सुगंधीत हाताची बोटे अलगदपणे त्याच्या डोक्यावरील केसातून फिरु लागली. निरनिराळ्या विचारांमध्ये गुंगलेल्या यशवंताला झोप कधी लागली हे समजलेच नाही.

मालक कासरा सोडून गाडीतून उडी मारून कुठेतरी निघून गेला, आता बराच वेळ झाला होता, एकाच जागेवर उभे राहून बैलजोडी कंटाळून गेली होती, मालकाची कुठलीही चाहूल न लागल्याने त्यांची चुळबुळ वाढली होती. अखेर मध्यरात्रीच्या सुमारास नाईलाजाने ते आल्या रस्त्यावरून माघारी फिरले. नदीमध्ये उतरल्यावर पुढील रस्ता त्यांच्या नेहमीच्या सरावाचाच होता. मोकळी गाडी ओढत ती बैलजोडी गावाच्या वेशीतून आत शिरली आणि रस्त्यावर वरून पुढे जाऊ लागली, वेशीवरच्या पहारेकऱ्यांना मोकळी बैलगाडी जाताना पाहून आश्चर्य वाटले. त्यांनी आपसात चर्चा करुन काही गावकऱ्यांना याबद्दल माहिती दिली. यशवंतच्या नातेवाईकांना ही गोष्ट समजल्यानंतर एकच गोंधळ उडाला. गावातील काही तरुण मंडळी हातात मशाली घेऊन ताबडतोब यशवंताच्या शोधार्थ निघाले. गावाच्या आजूबाजूला बराच वेळ शोधून पण त्यांना काहीच सुगावा लागला नाही. अखेर पहाटेच्या सुमारास अंधार कमी झाल्यानंतर ती मंडळी नदीच्या कडेकडेने शोधत निघाली आणि त्यांचा शोध त्या वटवृक्षाच्या खाली जाऊन थांबला.

त्या झाडाखाली त्यांना यशवंत झोपलेला दिसलेला. जमीनीतून वर आलेली एक दणकट मुळी त्याच्या डोक्याखाली उशाशी होती. गावकऱ्यांनी आवाज देऊन आणि हलवून त्याला झोपेतून उठवण्याचा प्रयत्न केला. पण तो उठला नाही, गाढ झोपेत असताना रात्रीच केव्हातरी त्याचा श्वास थांबला होता, हे काही वेळातच गावकऱ्यांना कळून चुकले होते.

★★★★★★★★★★★★

"नाना! ही पहा निमंत्रण पत्रिका, आताच पोस्टाने आली आहे"
सुहासने एक पत्रिका हातात दिली. मी चहाचा कप बाजूला ठेवून ती वाचुन काढली.

"हंम्म! काल फोन पण आला होता सरपंचाचा. ग्रामभुषण पुरस्कारासाठी माझे नाव घोषित केले आहे, असे म्हणत होता"
"बर्याच वर्षांनंतर गावकऱ्यांनी आठवण काढली तुमची नाना, तुम्हाला जायलाच पाहिजे " सुहास म्हणाला.
"हा, आता सगळे आग्रह करतच आहेत तर जाऊन येतो, तु पण सोबत आला असता तर.."
"मी आलो असतो, पण त्या दिवशी नेमकी माझी क्लाइंट मिटींग आहे, नंतर एखादे दिवशी जाऊ आपण वेळ काढून "

"पप्पा नाही आले तरी मी येणार तुमच्या सोबत नाना! मला पण आपले गाव बघायचेय, आजवर तुम्ही कधी मला तिकडे नेली नाही" अचानक हिमांशू मागून गळ्यात येऊन लटकला.
हिमांशू हा सूहासचा मोठा मुलगा म्हणजेच माझा नातु. वय वर्षे तेरा, वयाने अजून लहान असला तरी बुद्धीने तल्लख. स्कुलमध्ये नेहमी टॉपर असणारा तो बाकी ॲक्टिविटी मध्ये पण नेहमी पूढेच असतो.

"हा बरोबर! याला घेऊन जावा; या विकमध्ये एक्जाम पण संपत आहे त्याची, मूड फ्रेश होऊन जाईल".
"ठिक आहे चल, नाही तरी अजून तु गावाकडे कधी गेलेलाच नाहीस, या निमित्ताने तरी बघता येईल."
मी पत्रिका खाली ठेवून पुन्हा चहाचा कप घेतला.

पुढील आठवडाभर मला व्यवस्थित झोप सुद्धा लागत नव्हती. सतत गावाचाच विचार डोक्यात घोळायचा, सुमारे पन्नास वर्षांपूर्वीच आम्ही 'संग्रामपुर' सोडून शहरामध्ये येऊन स्थायिक झालो होतो. सुरुवातीची काही वर्षे सुट्टी मिळाली की गावाकडे जायचो पण नंतर शिक्षण, नोकरी , बिझनेस अशा वेगवेगळ्या गोष्टी मध्ये रमल्यानंतर गावाची आठवण सुद्धा राहिली नव्हती. आता अचानक एवढ्या वर्षानंतर जायचे म्हणाल्यावर एक वेगळेच दडपण जाणवायला लागले होते.

डाग-Daag horror story in marathi

d4donkadon@gmail.com (Unknown) — Sun, 26 Apr 2026 21:46:00 -0700

डाग-

लेखन :- शशांक सुर्वे

नुकताच विजय आपली 8 वर्षाची सक्तमजुरीची शिक्षा भोगून बाहेर पडला होता.....जन्मापासून अनाथ असलेल्या विजय वर चुकीच्या संगतीमुळे गुन्हेगारीचा डाग लागला होता अनेक छोटेमोठे गुन्हे करून अनेक वेळा त्याची जेलवारी घडली होती पण त्याने 8 वर्षांपूर्वी केलेला गुन्हा खूप मोठा होता....बंदुकीच्या जोरावर त्याने एक ज्वेलर्स दुकान लुटण्याचा प्रयत्न केला होता त्यात तिथे असलेल्या सुरक्षारक्षकाशी झालेल्या झटापटीत त्याच्याकडून चुकून गोळी सुटून तो सुरक्षारक्षक जखमी झाला होता..... जबरी दरोडाच होता तो....आधीचे गुन्हेगारीचे रेकॉर्ड बघता कोर्टाने विजयला 8 वर्षे सक्तजुरीची शिक्षा सुनावली होती ह्या शिक्षेत विजय मधे बराच बदल झाला होता....लहानपणापासून गटाराच्या बाजूला राहून आपण कुणीतरी वेगळे आहोत आणि हा समाज आपल्याला स्वीकारणार नाही अश्या आंतरिक भावनेने विजय गुन्हेगारी कडे वळला होता पण ह्या 8 वर्ष्याच्या कैदेत त्याला तिथले जेलर महादेव कांबळे साहेब भेटले त्यांच्या समुपदेशाने त्याला गुन्हेगारी सोडून दुसरं चांगले जग आहे आणि कांबळे साहेबांच्यासारखी चांगली माणसं सुद्धा ह्या जगात आहेत हा साक्षात्कार त्याला त्या कैदेत झाला आणि 8 वर्ष्याच्या कैदेनंतर त्याने कष्ठाने जगायचं ठरवले पण सुरवात अशी अचानक होणार नव्हती.....त्याचं या जगात कुणीच नव्हतं गुन्हेगारी मध्ये पैसा होता पण आता त्याने ती वाट कायमची बंद केली होती त्यामुळे आता सुरवातीपासून सगळी जमवाजमव करावी लागणार होती.....कैदेत असताना तिथे एक त्याचा मित्र झाला होता त्याची शिक्षा अजून बाकी होती.....त्याने विजयला आपल्या फ्लॅट मध्ये राहायची परवानगी दिली त्यानुसार तो गोल्डन अपार्टमेंट जवळ पोहोचला

गोल्डन अपार्टमेंट पूर्ण शहरात बदनाम होते.....शहरातले जवळपास सगळेच दोन नंबरवाले तिथे रहायला होते....विजयचा मित्र सुद्धा त्याच क्षेत्रात होता त्यामुळे तो गोल्डन अपार्टमेंट मध्ये राहत होता....विजयला तिथली सगळी परिस्थिती माहीत होती पण पर्याय नव्हता.....सेटल होईपर्यंत तरी त्याला तिथे राहणे भाग होते.....आणि ह्या 8 वर्षात तो बरच दुर्लक्ष करायला शिकला होता त्यामुळे गोल्डन आपर्टमेंट मध्ये जातानाच त्याने ठरवले होते की आपण तिथल्या त्या लोकांच्याकडे दुर्लक्ष करून आपल्या कामाशी काम ठेवायचे.....गोल्डन आपर्टमेंट 10 मजली होते आणि 9 व्या मजल्यावरची त्याची रूम होती.....ते आपर्टमेंट एका मोठ्या गँगस्टर ने बांधले होते त्यामुळे साहजिक तिथे गुन्हेगारी लोकांची वर्दळ जास्त होती जर सामान्य शहराला स्वर्ग म्हणायचे झाले तर हे आपर्टमेंट एक नरक होते पण विजयला काही फरक पडणार नव्हता कारण त्याला फक्त एक आसरा हवा होता.....जेल मधल्या मित्राच्या सांगण्याप्रमाणे तो आधी ज्याने गोल्डन आपर्टमेंट बांधले होते त्याच्या मुलाला जाऊन भेटला....आपल्या वडिलांच्या नंतर बॉबीने शहरातले सगळे काळे धंदे आपल्या ताब्यात घेतले होते विजय बॉबीला जाऊन भेटला आणि जेल मधील आपला मित्र सुधीरबद्दल सांगितलं आणि 50 हजार बॉबीच्या हातात ठेवून तिथे राहायची परवानगी मिळवली आणि तो गोल्डन आपर्टमेंट मध्ये आला.....

अपेक्षेप्रमाणे तिथे वातावरण होतं....खाली काही मुली शॉर्ट कपडे घालून खुणावत होत्या कुणी कुणाच्या गळ्यात पडुन मोलभाव करत होते.....खाली सिगरेट ओढत खिशातून कसल्यातरी हिरव्या पुड्या दुसऱ्याच्या हातात टेकवणारे लोक होते....विजयकडे एकटक बघत काहीजण आपल्या तोंडात भरलेला गुटख्याचा तोबरा खाली थुकुन त्याच्याकडे रागाने बघून त्याला जणू आव्हानच देत होते.....एक अनोळखी माणूस समान घेऊन आपर्टमेंट मध्ये शिरतो आहे हे बघून सगळ्यांच्या नजरा विजयवर खिळल्या होत्या पण त्या भेदक नजराशी हुज्जत न घालता विजय खाली मान घालून निमूटपणे चालू लागला आत जाता जाता कुणी आजूबाजूला दारू पिऊन पडलं होतं कुणी तिथल्या एका मुलीच्या अंगावर हात फिरवत तिथल्या रूम मध्ये घेऊन जात होतं एकदोघांनी विजयची वाट आडवली पण तिथल्या एका मॅनेजरने सगळ्यांना तंबी दिली

"अरे बॉबी भाई का आदमी है वो.....समझा क्या??"

बॉबी भाई नाव ऐकताच त्या भेदक नजरा खाली झाल्या आणि सेकंदात लोक तिथून चालते झाले.....गोल्डन आपर्टमेंट तसे 40 वर्षे जुने होते....थोडे जुन्या पद्धतीचे बांधकाम होते काळवंढलेली ती इमारत फक्त तिथल्या गुन्हेगारांना ऊन वारा पावसापासून वाचवण्याचे काम करत होती त्यामुळे त्या बिल्डिंगची अवस्था जैसे थे होती....लिफ्ट मधून विजय 9 व्या मजल्यावर पोहोचला व्हरांड्यात उभं राहून तो आपली रूम शोधू लागला.....तिथे काही कॉलगर्ल राहत होत्या त्या आपल्या गिर्हाईकाबरोबर चाळे करत उभ्या होत्या दारू सिगारेट च्या सततच्या वापराने एक कुबटसा वास त्या तिथे पसरला होता.....भिंतीवर स्प्रे पेंटने कुणाची नावे,शिव्या,अश्लील चित्रे काढली होती त्याच्याकडे एक चोरटी नजर मारत विजय आपल्या रूम जवळ पोहोचला रूमला कुलूप होत जे चावीने विजयने उघडलं आणि तो आत शिरला....गोल्डन आपर्टमेंट बांधताना 80 च्या काळात बॉबीच्या वडिलांनी ते खास आपल्यासाठी काम करणाऱ्या लोकांसाठी बांधले होते त्यामुळे ते एखाद्या सुरक्षित किल्ल्यासारखे मजबूत बांधले होते दारे खिडक्या मजबूत लोखंडी होत्या एकप्रकारे प्रत्येक खोली म्हणजे एक बंकर होते....खोलीचे दार उघडताच कित्येक वर्षे बंद असल्याने कोंडलेला सगळा वास बाहेर आला आपल्या नाकावर हात ठेवत विजय आत शिरला....जुने बांधकाम असल्याने फक्त 1bhk टाइप ती रूम होती.....भिंतीला पोपडे धरले होते भिंतीला ओल आल्यामुळे थोडासा गारवा खोलीत जाणवत होता.....विजयने एकनजर त्या खोलीकडे बघितले आधी दिलेला लाईट आईस्क्रीम कलर आता मातकट झाला होता विजय ने आत येताच लाईट ऑन केली....अंधुक उजेडात ती खोली थोडी भयानकच वाटत होती....भिंतीला आलेली ओल आणि निघत चाललेले भिंतीचे पोपडे थोडेसे नकारात्मक वाटत होते पण विजयला सगळ्याची सवय होती.....तसा तो त्याच्या झोपडपट्टी मधील घरात राहू शकला असता पण ते वातावरण त्याला नको होतं पण इथे आल्यावर तर चित्र वेगळं होतं.....हिटलिस्ट वरचे आरोपी,वेश्या,स्मगलर हे तर त्या झोपडपट्टी मधल्या भुरट्या चोरांच्या पेक्षा भयानक होते पण विजय ने इथे राहून स्वतःला आजमवायचे ठरवले जेलात कांबळे साहेबांच्या शिकवणीची ही परीक्षाच समजून विजयने आपले समान खाली ठेवले आणि दार बंद करून थोडी साफसफाई करू लागला.....तस तर त्याच्याजवळ काही काम नव्हतं त्यामुळे त्याने एक आणि एक कोपरा स्वच्छ करून घेतला पण बेडरूम मधील सिलिंग वरचा काळा डाग काही केल्या निघत नव्हता.....त्याने खूप प्रयत्न केले पण तो डाग काही हटेना..त्या डागातून एक सडका वास येत होता...शेवटी विजयने सगळे प्रयत्न सोडून दिले.....त्याच्याजवळ काही पैसे शिल्लक होते त्यामुळे त्याच्या जेलवारी नंतर थोडा निदान आठवडा भर तरी आराम करून तो कामाच्या शोधत निघणार होता.....कांबळे साहेबांनी एक दोन कॉन्टॅक्ट दिले होते तिथे त्याच्या कामाची गॅरंटी होतीच त्यामुळे विजय आठवडाभर तरी निर्धास्त होता.....दुसऱ्या दिवशी सकाळी जो विजय बाहेर निघाला तो पूर्ण शहर फिरून आला....वेगवेगळ्या जेवणावर त्याने ताव मारला मस्त सिनेमा वैगेरे बघून तो रात्री गोल्डन आपर्टमेंट मध्ये आला.....रात्री ह्या आपर्टमेंटमध्ये वातावरण काही औरच होत.....ड्रग्स,बाई,बाटली ह्यांचे मुख्य केंद्र हे आपर्टमेंट असायचं वाटेत दारू पिऊन पडलेले लोक,लाल निळ्या लाईटी,दारुड्या लोकांच्या मारामारी,शिवीगाळ करणारे गुन्हेगार कपडे खाली घेऊन खुनावणार्या वेश्या ह्यातून वाट काढत विजय आपल्या रूम मध्ये आला....व्हरांड्यात तोच गोंगाट सुरू होता सिगरेट चे धूर सगळं वातावरण अंधुक करत होते विजयने ते लोखंडी दार ढकलले तसे सगळे आवाज बंद झाले.....खोलीत कमालीची शांती होती....खोलीतल्या त्या अंधुक उजेडात तो आपल्या बेडरूम मध्ये आला आणि बेडवर आडवा झाला....सिलिंगवर जो काळा डाग होता तो कालपेक्षा अजून मोठा दिसत होता....एक मंद कुबट सडका वास त्यातून येत होता.....तो डाग घालवण्याचे सगळे प्रयत्न विजय करून बसला होता त्यामुळे त्या डागाकडे विजयने दुर्लक्ष केले दिवसभर इकडे तिकडे फिरता प्रवास केल्याने विजय कमालीचा थकला होता त्यामुळे बेड वर पडताच त्याला झोप लागली.....बाहेरून ते हसण्याखिदळण्याचे ओरडण्याचे मंद आवाज येत होतेच.....अचानक भिंतीवर काहीतरी पडल्याचा आवाज आला विजय खडबडून जागा झाला.....ठक ठक असा आवाज येत होता कुणीतरी काहीतरी आवाज करत होत विजयला राग आला रात्रीचे 2 वाजले होते विजय दार उघडून बाहेर आला बाहेर तर कुणीच नव्हतं तरी तो ठक ठक असा आवाज येत होताच विजयने सगळं घर फिरून बघितलं पण तो आवाज कुठून येत आहे ह्याचा अंदाज विजयला येत नव्हता.....कदाचित तो आवाज बाजूला असलेल्या कॉल गर्लच्या घरातून येत असावा ह्या विचाराने विजयने भिंतीला कान लावले पण तो सततचा ठक ठक आवाज दुसरीकडूनच येत होता आता दुसऱ्यांदा हार मानून विजय परत बेडवर येऊन पडला....त्याची नजर वर गेली आणि त्याचे डोळे विस्फारले सिलिंगवर असलेला तो काळा डाग अचानक गायब झाला होता.....विजय ताडकन उठून बसला त्याने बेडरूममध्ये नजर फिरवली तर तो डाग कुठेच दिसत नव्हता.....शेवटी खूप विचार करून तर्क लावून अखेर त्याने मेंदूची कसरत थांबवली आणि तो झोपी गेला......सकाळी त्याला जाग आली सकाळचे जवळपास 10 वाजत आले होते....पण त्या बंकर स्वरूपाच्या खोलीत उजेड नव्हताच......काळ्या लोकांची अंधारी खोली होती ती.....विजय उठण्याचा प्रयत्न करू लागला त्याच्या पायत हलक्याश्या मुंग्या जाणवू लागल्या....उठून तो अंघोळीला गेला अंघोळ करता करता परत त्याला दुसऱ्या धक्का बसला.....त्या सिलिंगवर जसा डाग होता तसाच डाग आता त्याच्या पायावर उमटला होता....विजय चपापला त्याने पाय रगडायला सुरवात केली कदाचित काहीतरी लागले असेल पण तो डाग काही हटत नव्हता.....कित्येकवेळा घासून झाले तरी तो डाग जागचा हलत नव्हता....विजय ताडकन दवाखान्यात गेला डॉक्टरांनी चेक करून इन्फेक्शन सांगून गोळ्या,मलम असे प्रथमोपचार केले तेव्हा कुठे विजय थोडा सामान्य झाला......परत त्याने काहीवेळ फेरफटका मारून बाहेर जेवून थोडा एन्जॉय करून रात्री गोल्डन आपर्टमेंटकडे पाय वळवले दिवसभर त्या डागाची सूद त्याला नव्हती पण जसा तो त्याच्या रूम मध्ये आला आणि दार लावले खोलीत येताच परत त्याचा तो पाय जडजड वाटू लागला.....पायात मुंग्या आल्यासारखं भासू लागलं विजयने खिशातील गोळ्या खाल्ल्या आणि त्या डागावर मलम फासले....मोठासा लेप लावून त्याला आता बरं वाटू लागलं.....विजय परत बेड वर आडवा झाला....तो सिलिंग वरचा डाग गायब झाला होता.....रात्री परत कसलातरी जोरदार आवाज झाला.....विजय खडबडून जागा झाला.....आता त्याला प्रचंड राग आला होता बाहेर जो कुणी असेल त्याला सोडायच नाही ह्या विचाराने तो उठणार इतक्यात त्याला कांबळे साहेबांची शिकवण आठवली परत तो शांत झाला त्याला घाम फुटला होता.....पाणी पिण्यासाठी तो उठायला निघाला पण त्याचा तो पाय जागचा हलेना त्याने घाबरून पायावरची चादर बाजूला केली.....त्याचा श्वास वाढला त्याचा पाय पूर्णपणे काळा झाला होता....सकाळी बारीक असलेला तो काळा डाग त्याच्या पूर्ण पायावर पसरला होता....विजयला अजिबात हलता येत नव्हते...खोलीत सगळीकडे कुबट सडका वास पसरला होता..तो काळा डाग हळूहळू वर सरकत होता विजयचे गुडघ्यापर्यंतचे शरीर काळे पडले होते सडत होते त्यातून आळ्या बाहेर पडून पूर्ण बेडभर पसरल्या होत्या....तो डाग हळूहळू विजयच्या छाती पर्यंत आला होता त्याच्या पोटात जाम दुखत होतं....त्या आळ्या त्याची आतडी आतून कुरतडत आहेत अस त्याला वाटत होतं.....प्रचंड वेदनेने विजय तडफडत होता....समोरच्या भिंतीवरचे पोपडे आकार बदलत होते.....विजयच्या अंगावर चढलेला डाग तसाच एक डाग भिंतीवर चढला होता.....तो डाग त्या मातकट भिंतीवर आकार घेत होता.....विजयचे छातीच्या खालचे सगळे शरीर जणू सडून मृतच झाले होते.....त्याचे फक्त मुंडकेच हलत होते....बेडवरच्या काही आळ्या त्याच्या नाकातोंडात जाऊन त्याला नरक यातना देत होत्या.....आपली मान फिरवून तो त्या आळ्या झटकत होता त्याची नजर समोर खिळली होती....त्या डागातून काही मजकूर त्या भिंतीवर उमटत होता....विजयच्या डोळ्यातुन वेदनेने पाणी येत होते दोन दिवसात त्याने खूप सारे अमानवी प्रकार इथे बघितले होते.....भिंतीवर त्या काळ्या डागातून काहीतरी मजकूर उमटत होता त्या नरक वेदनेतूनही विजय तो मजकूर वाचत होता....त्या मजकुराने पूर्ण भिंत रंगली होती तो उग्र वास तीव्र झाला होता अखेर तो डाग वर वर सरकू लागला आणि त्याने विजयला पूर्ण गिळून टाकले....त्याचे डोळे मिटले.....पूर्ण सडून त्याच्या हाडाचा सांगाडा बेडवर होता आपली ही अवस्था बघून तो जवळपास ओरडतच उठला.....त्याने आधी स्वतःला चाचपले.....तो अगदी ठीकठाक होता....भयानक स्वप्न होते ते.....विजयची छाती धडधड उडत होती....त्याने आपल्या पायाकडे बघितलं तो काळा डाग तेवढाच होता.....आपले सगळे विधी आवरून तो खुर्चीत बसला....रात्रीच्या स्वप्नात त्या काळ्या डागातून त्याने जो मजकूर वाचला होता त्यावर विचार करत करत तो रूम मधून बाहेर पडला आणि पायऱ्या चढून वरती 10 व्या मजल्याकडे जाऊ लागला.....10 व्या मजल्यावर जाण्याचे मुख्य द्वार एक मोठं कुलूप लावून बंद केलं होतं.....तो मजला 3,4 वर्षे पूर्णपणे बंदच होता अशी माहिती विजयने मॅनेजर कडून मिळवली होती.....कुलूप बघून विजयने आपल्या खिशातील एक स्टीलची पिन काढली विजयने आधीपासूनच सगळी तयारी केली होती त्याने त्या पिनचा आकडा करून ते कुलूप उघडलं.....ह्या कामात तो तरबेज होताच पण आताच्या कुलूप उघडण्याचा उद्देश तसा वाईट नव्हता.....विजय त्या मजल्यावर पोहोचला 10 व्या मजल्याच्या व्हरांड्यात सगळीकडे कचरा,धूळ आणि कोळ्यांची असंख्य जाळी वाढली होती त्यातून वाट काढत तो त्या रूम जवळ पोहोचला...ती रूम बरोबर त्याच्या रूम वरती होती.....एक दीर्घ श्वास घेऊन त्याने त्या खोलीचा दरवाजा उघडला आत शिरताच एक उग्र दर्प त्याच्या नाकात शिरला .....असाच कुबट वास त्याच्या खोलीच्या डागातून येत होता आपल्या नाकावर हाताचा पंखा घेत विजय त्या रूमच्या बेडरूम जवळ पोहोचला ती बेडरूम बरोबर विजयच्या बेडरूमच्या वरती होती तिथले दृश्य बघून त्याला जराही आश्चर्य वाटलं नाही कारण इथे काय घडलं आहे हे त्याला माहीतच होते त्याने ते वाचले होते विजय समोरच दृश्य बघून सुन्न झाला आणि तावातावाने चालू लागला बाहेर पडताच तो एका फोन बूथ वर पोहोचला आणि त्याने तिथून फोन लावला

"हॅलो बॉबी भाई.....मी विजय बोलतोय.....हो हो तोच विजय तुम्हाला दोन दिवसांपूर्वी भेटलेला.....हा...हा बरोबर ओळखलं......काही नाही एक डील होती......म्हणजे माझ्याकडे थोडा माल आहे त्याच्यापासून मला सुटका हवी आहे......20 लाखाचे ड्रग्स आहे पण 5 लाखात देईन.....हो हो कडक आहे एकदम.....तुम्हाला फसवून कस चालेल भाई......नाही नाही.....मी नाही येऊ शकत......मला परत जेल मध्ये नाही जायचं......परफेक्ट तुम्ही पेमेंट घेऊन या......मी फक्त तुमच्या हातात माल देईन हा.....बाकी कुणावर विश्वास नाहीय माझा.....ठीक....ठीक आज रात्री 2 वाजता या......नाही नाही.....मला परत अडकायचे नाही....समजून घ्या......आणि तुम्ही सुध्दा कुणाला न कळू देता या.....ठीक"

रात्रीचे जेवण वैगेरे करून विजय रूम मध्ये आला.....बेड वर पडून शांत झोपी गेला....रात्रीच्या त्या ठक ठक आवाजाने त्याला जाग आली.....पण ह्यावेळी तो दचकला नाही कारण हा आवाज दारातून येत होता....विजय दाराजवळ पोहोचला आणि त्याने दार उघडले....तसा बॉबी धावतच घरात आला....विजयने दार लावले....विजय कडे बघत बॉबी म्हणाला

"म...म....माल कुठेय??"

विजय त्याच्याकडे बघत स्मितहास्य करू लागला....त्याने आपला हात पुढे केला त्याचा पुढे आलेला हात बघून शेक हॅन्ड करण्यासाठी बॉबीने हात पुढे केला....बॉबीचा हात घट्ट पकडून विजय म्हणाला

"फिल्मलाईन मध्ये काम देतो म्हणून त्या गरीब कावेरीवर अत्याचार करून तूच मारलं ना वरती??"

कावेरीचे नाव ऐकून बॉबी चपापला ते नाव त्याला कित्येक वर्षांनी आता आठवलं आणि हात सोडवून घेऊ लागला.....पण विजयची पकड मजबूत होती.....अचानक विजयच्या पायावरचा डाग हळूहळू सरकत सरकत विजयच्या हातावरून बॉबीच्या हातावर आला बॉबीच्या हातावर तो डाग येताच बॉबी जागेवर स्तब्ध झाला एखाद्या स्तब्ध पुतळ्या सारखा तो उभा होता विजयने आपला हात सोडवून घेतला

"तिच्यावर अत्याचार करून तिला तिथेच मारायला सोडून तू निघून आलास....तुला ती आठवते तरी का??.....नसेल कदाचित.....जा वरती आहे ती....भेटून ये तिला.....तुझी डील आता तिच्याबरोबर आहे "

बॉबीचे डोळे सताड उघडे होते.....तो काहीच न बोलता यांत्रिक पद्धतीने चालू लागला.....विजय त्याच्या मागे चालू लागला अखेर बॉबी आणि मागे चालणारा विजय 10 व्या मजल्यावर त्या खोलीत आले......बॉबी त्या बेडरूम मध्ये उभा होता.....बेडवर एक हाडाचा सांगाडा पडला होता....त्यावरचे स्त्री देहाचे कपडे सडून गळत चालले होते.....किड्या मुंग्यांनी खाल्लेला तो देह सडून खाक झाला होता त्याची काळी राख पूर्ण खोलीत पसरली होती त्या फरशीवर सगळीकडे काळे डाग पसरले होते तेच डाग खाली पाझरून विजयला आपली करुण कहाणी सांगून गेले होते.....विजयने बॉबीला तिथे आणले होते त्याचे काम झाले होते एका वेगळ्या समाधानाने विजय त्या बेडरूम मधून चालू लागला बॉबी अजूनही तिथेच स्तब्ध उभा होता कावेरीच्या देहाची जी राख झाली होती ती हळूहळू बॉबीच्या देहाभोवती जमू लागली.....विजयने त्या खोलीचे लोखंडी दार बंद केले गेटला कुलूप लावले आणि त्या गोल्डन आपर्टमेंटमधून तो समान घेऊन बाहेर पडला.........(समाप्त)

लेखन :- शशांक सुर्वे

निरोप-पूर्ण कथा

d4donkadon@gmail.com (Unknown) — Sun, 26 Apr 2026 21:42:00 -0700

#निरोप

पूर्ण कथा

रात्रीचे साडेनऊ होऊन गेले होते. प्रकाश आपल्या बंगलोच्या समोरील पोर्चमधील रिक्लायनर चेअरवर रेलून बसला होता. अंधार दाटु लागला होता.हवेत छान गारवा जाणवत होता.....जवळच कुठेतरी पाऊस पडला असावा. प्रकाशची नजर शून्यात होती. बंगलोच्या समोरील रस्त्यावरून तुरळक वाहनांची ये-जा सुरु होती. गाडी येताना काही क्षण प्रकाशाचा झोत दिसे अन पुन्हा तोच मिट्ट काळोख. पण प्रकाशला या काळोखाची आता सवय झाली होती. गेली दहा-बारा वर्ष तो इथं एकटाच राहात होता......गावापासून एक-दीड किलोमीटर दूर....या बंगलोमध्ये.....इथला एकटेपणाच जणू त्याचा सोबती बनला होता.....अन रात्रीचं असं बाहेर पोर्चमध्ये बसून ये-जा करणारी वाहने बघणं, हा त्याचा नवीन पासटाईम होता. आकाशात अचानक विजेचा लखलखाट झाला......प्रकाशनं आकाशाकडे नजर वळवली......काळे ढग दाटू लागले होते.....वारा आता नुकतंच जन्मलेल्या वासरासारखा चोहीकडे दौडू लागला होता.......हलकेच धुळीचे लोटही उठू लागले........पाऊस येणार बहुतेक.....प्रकाश उठला अन आत गेला.

****

साडेदहा वाजत आले होते.....एव्हाना बाहेर धो-धो पाऊस कोसळत होता.....वाऱ्याने तर ताळाच सोडला होता....... एखाद्या मस्तवाल हत्तीसारखं रौद्र रूप त्यानं धारण केलं होतं......अन त्याच्या नादी लागून पावसाच्या सरीही पिसाटल्यासारख्या झाल्या होत्या.....

हॉलच्या मध्यावर असलेल्या गोलाकार झुंबराखाली ठेवलेल्या शिसवी लाकडाच्या आरामखुर्चीवर प्रकाश बसला होता....हलकेच हेलकावे खात तो समोरच्या खिडकीतून वळवाच्या पावसाचा हा धुमाकुळं पाहत होता....गेटबाहेरील रस्त्यावरून क्वचितच एखादं वाहन जात होत.....

वळवाचा पाऊस.....!!! अशाच पावसात एके सायंकाळी त्यानं अन शुभ्रानं मस्त धमाल केली होती.....शुभ्रा ....त्याची सहा वर्षाची मुलगी......तिच्या आठवणीने त्याच्या डोळ्यात नकळत पाणी दाटलं .....समोरच्या मेजवर ठेवलेला तिचा फोटो हातात घेऊन त्यानं हलकेच उराशी कवठाळला.

पुढच्याच क्षणाला स्वतःला सावरत तो परत खुर्चीकडे वळला....अन त्याला बंगलोच्या लोखंडी गेटचा आवाज आला....कुणीतरी गेट उघडलं बहुतेक....

कोण आलंय एवढ्या रात्री मरायला ....फुकटची डोकेदुखी.....प्रकाश काहीसा वैतागला. ह्या एकटेपणाची त्याला इतकी सवय होती कि त्याला आता कुणाशीच संपर्क.....संबंध नको होता......त्यात कुणी असं आगंतुक येणं म्हणजे त्याच्या सहनशीलतेचा अंतच.....!!!

एवढ्यात डोअरबेल वाजली......उघडावा का डोअर .....का नकोच.....!! एवढ्या रात्री कोण असेल....?? कुणी चोर वगैरे तर नसेल.....??? पण खरंच कुणाला मदत हवी असेल तर....??

तो पुढं झाला आणि डोअरच्या लेन्समधून बाहेर पाहू लागला..... पोर्चमधील दिव्याच्या मंद प्रकाशात त्यानं पाहिलं....कुणी स्त्री उभी होती....पस्तिशीच्या आसपासच वय असावं.....पावसात भिजली असावी.....थंडीनं कुडकुडत होती बिचारी.....

घ्यावं का नको आत.....?? खरंच गरजू आहे का काही फार्स असेल.....???

मनाचा हिय्या करत त्यानं डोअर उघडला....

"माफ करा हं .....तुम्हाला त्रास देतीये....पण हा पाऊस बघा ना.....थांबतच नाहीये.....रेनकोट पण नेमका आजच विसरला.....स्कुटर चालवणं शक्यच होत नाहीये....अन तुमचा बंगला दिसला.....वाटलं - थांबावं थोडावेळ....आत येऊन थांबले तर चालेल ना....??? पाऊस ओसरला कि जाईन मी....प्लिज....!!!"

आवाज एवढा मधाळ......प्रकाश ऐकतच राहिला....कुण्या बाईचा आवाज ऐकून दहा-बारा वर्ष होऊन गेली होती....

"तुम्हाला आवडणार नसेल तर जाते मी....त्रास दिल्याबद्दल सॉरी हं .....!!" अन ती जायला निघाली.

"माफ करा....मी तुम्हाला ताटकळतच ठेवलं बाहेर....या ना....आत या....!!" प्रकाश बाजूला सरकला आणि तिला घरात घेत त्यानं डोअर बंद केला.

हॉलमध्ये आत आल्यावर त्यानं तिला निरखून पाहिलं....बाई खरंच सुंदर होती....तीनं साडी नेसली होती...कसल्याश्या ड्रेसकोड सारखी.....लांब केसांची वेणी कमरेपर्यंत आली होती.....पावसात भिजल्याने ती स्त्री अजूनच मादक दिसत होती.....तिला सोफ्यावर बसण्याचा इशारा करत तो पटकन बाजूच्या बेडरूममध्ये गेला अन एक टॉवेल अन ड्रेस घेऊन आला.....

"त्या समोरच्या बेडरूममध्ये जा....केस नीट पुसून घ्या....अन हा ड्रेस घाला....माझ्या बायकोचा ड्रेस आहे....स्वच्छ आहे..."

ती उठली अन ड्रेस व टॉवेल घेऊन बेडरूमकडे वळली.....तिच्या पाठमोऱ्या आकृतीकडे तो पाहताच राहिला...पुढची पंधरा मिनिट जणू तो आरामखुर्चीत बसून तिची वाटच पाहत होता....अन ती बाहेर आली....पांढरा रंग तिच्या अंगावर अजूनच खुलून दिसत होता....ती येऊन काहीसं अंग चोरून सोफ्यावर बसली.....अन काहीतरी बोलायचं म्हणून बोलली-

"माफ करा हं ....मी ओळख करून द्यायला विसरले....मी मीना.....आपल्या गावच्या पुढं - संग्रामपूर गावात आरोग्य केंद्रात नर्स आहे......दोन महिन्यांपूर्वीच बदली झाली आहे इथं...... माझं गाव केळघर -तुम्हाला माहीतच असेल....रोज संग्रामपूरला अप-डाऊन करते स्कुटरवर....आज उपकेंद्रातून निघायला उशीर झाला...एका पेशंटला IV लावावं लागलं....अन ते संपायलाच साडेनऊ झाले.....त्यामुळे उशिरा निघाले अन पावसान गाठलं ...!!"

म्हणजे तिच्या अंगावरील साडी हा ड्रेस कोडच होता.

" माफ करा पण माझ्याकडे खायला काहीही नाहीये....म्हणजे मी बनवतच नाही.....!!"

प्रकाश काहीसा संकोचाने म्हणाला.

"नको...नको.....त्याची काही गरजही नाही....मी तुच्या गावातल्या त्या इराण्याच्या हॉटेलमध्ये चहा -सामोसा घेतला आहे, घरी पोहोचायला उशीर लागणार म्हणून....आणि तुम्ही इथे एकटेच राहता.....?? घरी दुसरं कुणी दिसत नाहीये...!!"

"हो....मी एकटाच राहतो.....बायको अन मुलगी बारा वर्षांपूर्वी कार ऍक्सिडेंटमध्ये गेले.....नंतर दुसरं लग्न वगैरे केले नाही......चाळीशी गाठली.....अन तसही मला त्या गोष्टीत काही इंटरेस्ट राहिला नाहीये.....!!"

भावनांना आवर घालत प्रकाश म्हणाला.

"ओह ...सो सॉरी.....!!" मीना उद्गारली.

अन काहीवेळ शांतता. बाहेर फक्त धो-धो पावसाचा आवाज येत होता. कोपऱ्यातल्या फायर प्लेसकडे मीनाचं लक्ष गेलं....

"तुमची हरकत नसेल तर थोडं शेकूयात का....?? थंडी फारच आहे....नाही....??" ती म्हणाली.

"प्लिज नको.....मला धुराची ऍलर्जी आहे...!!" ठाम नकार देत प्रकाश उठला आणि त्यानं टीव्ही सुरु केला.

"तुमच्या घरी कोण-कोण असतं ....??" परत खुर्चीवर येऊन बसत त्यानं विचारलं.

"सध्या मी आईकडे माहेरी राहते.....आई आणि मी....बाबा सहा वर्षांपूर्वी गेले......माझं लग्न झालं होतं ....पण लग्न कसलं- फसवणूकच म्हणा. नवरा पक्का दारुडा होता..तरीही आईच्या सांगण्यावरून संसार करत राहिले. प्रेग्नन्ट होते मी अन एक दिवस त्या दारुड्याच्या मारहाणीत गर्भपात करावा लागला.....मग सोडून दिलं त्याला....आईकडे असते आता..."

डोळे पुसत मीना म्हणाली. तिची कहाणी ऐकून प्रकाशही भावुक झाला.

"पोटच्या मुलाला गमावणे किती क्लेशदायक असतं - मी समजू शकतो." आपल्या मुलीच्या आठवणीने व्याकुळ होत प्रकाश म्हणाला.

पावसाचं तांडव अजूनही सुरुच होतं. बंद होण्याऐवजी त्याचा जोर वाढतच चालला होता. बारा वाजून गेले असतील. मीना टीव्हीवर सुरु असलेलं न्यूज चॅनेल पाहत होती.

प्रकाश उठला....

"मी झोपायला चाललोय.....पाऊस थांबेल असं वाटत नाही.....तुम्ही सकाळीच निघा.....या बाजूच्या बेडरूममध्ये झोपू शकता.....पाणी वगैरे हवं असेल तर किचनमधून घ्या. तिथे वरती माझी बेडरूम आहे. काही गरज पडल्यास आवाज द्या. आणि हो......माझं नाव-प्रकाश...!!"

प्रकाश जिना चढून झोपायला गेला.

मीना सोफ्यावर आडवी होऊन न्यूज बघत होती. तिलाही पेंग आला अन तिने डोळे मिटले.

*****

सकाळी साडेसहा -सात झाले असतील. मीना उठून बसली. रात्रभर ती सोफ्यावरच झोपली होती. अंग काहीसं अवघडलं होतं . घरात हालचाल नव्हती.....प्रकाश अजूनही झोपला असावा. तीन पर्स उचलली.....ती जिन्यातून वरती गेली. प्रकाशच्या रूमचा दरवाजा ढकलला. पण तो आतून बंद असावा. तीनं दरवाज्याला कान दिला......आत कसलीच हालचाल नव्हती. तो अजूनही झोपला होता. ती जिना उतरून खाली आली अन पर्समधून कागद काढून नोट लिहिली-

"कालच्या पाहुणचाराबद्दल धन्यवाद- मीना " अन खाली आपला मोबाइल नंबरही लिहिला.ती नोट टीपॉयवरील पॉटखाली सरकवून ओली साडी तशीच हातात घेत ती घरातून बाहेर पडली.

स्कुटरच्या डिक्कीत साडी ठेवून ती स्कुटर घेऊन बंगलोबाहेरच्या रस्त्याला लागली. शंभरएक मीटर पुढे गेली असता सायकलवरून जाणाऱ्या एका दुधवाल्याने तिला हात केला. ती थांबली.

"तुम्ही त्या संग्रामपूरच्या दवाखान्यातल्या नर्सबाई ना....??"

दुधवाल्याने विचारलं.

"हो.....काय काम आहे....??"- मीना वैतागलेल्या सुरात म्हणाली.

"अहो त्या बंगल्यात का गेला होता....?? तुम्हाला माहिती आहे का....प्रकाश सरपोतदारांचा बांगला आहे तो....!!"

"माहित आहे मला....मग काय...??? निघू का मी...??" मीना म्हणाली.

"अहो बाई....तिथं जात जाऊ नका....बारा वर्षापूर्वी त्या प्रकाशन आपल्या बायकोचा खून केलाय त्या घरात.....अहो बायको फार लफडेबाज होती त्याची....अन हा प्रकाश सदैव पैश्याच्या मागे.....त्या बाईनं आपल्या यारासोबत पळून जाण्यासाठी पोटच्या पोरीला मारलं अन पळाली यारासोबत......पण प्रकाशन तिला अन तिच्या याराला एक महिन्याच्या आत शोधून काढलं अन त्या बंगल्यात आणून दोघांनाही पिस्तुलाच्या गोळ्या झाडून ठार केलं...."

"शॉकिंगचं आहे.....पण मला हे सारं माहिती नव्हतं......माहिती असतं तर गेलेच नसते त्या घरात. पण माणूस तर चांगला वाटला मला....!!!" मीना म्हणाली.

"कोण माणूस बाई....?? ते दोन खून केल्यावर प्रकाशनं स्वतःला झुंबराला लटकऊन जीव दिला...तो बंगला आता रिकामाच असतो....कुणी राहत नाही तिथं....!!"
असं बोलून तो दूधवाला निघून गेला.

आता मीनाचे हात-पाय लटलट कापू लागले.....कालची ती रात्र आठवून तिचं अंग शहारलं.....ओठ कोरडे पडले....डोळ्यापुढं अंधारी आल्यासारखं वाटलं.....इतक्यात फोन वाजला......भांबावलेल्या अवस्थेत तीनं फोन कानाला लावला.....खूपच खरखर ऐकू येत होती.....अन त्या खरखरीतही तीनं तो आवाज ओळखला-
"अहो....निरोप न घेताच गेलात....?? या पुन्हा अशाच केव्हातरी...!!!" आवाज प्रकाशचा होता.
(समाप्त)

- दीपक पाटील

कर्माचा वरवंटा” (एक सामाजिक कर्म कथा)

d4donkadon@gmail.com (Unknown) — Sun, 26 Apr 2026 21:40:00 -0700

“कर्माचा वरवंटा” (एक सामाजिक कर्म कथा)

इलाज भाग क्र :- ३

d4donkadon@gmail.com (Unknown) — Mon, 23 Feb 2026 22:20:00 -0800

इलाज भाग क्र :- ३

लेखन :- शशांक सुर्वे

(ह्या कथेचे आधीचे भाग वाचायचे असेल तर वरती माझ्या नावावर क्लिक करून वाचू शकता)

(काही दिवसांपूर्वी...........)

उन्हाळ्याचे दिवस होते....आनंदा त्या सुनसान जंगलात एकटाच चालत होता....तरी दुपारचे 2 वाजले असतील....30 वर्षाचा तरुण आनंदा त्या जंगलात एकटाच चालला होता..ऊन अगदीच रणरणते होते...पण आनंदाला रोखू शकत नव्हते कारण धिप्पाड देहाचा आनंदा जणू अश्या बिकट परिस्थितीसाठीच बनला होता.....जिज्ञासू लोकांना त्यांची जिज्ञासा स्वस्थ बसू देत नाही असं म्हणतात....आनंदा सुद्धा ह्याच जिज्ञासू स्वभावाचा होता....तो जॉब साठी एका मोठ्या सिटीमध्ये आला होता....चांगला पगार स्वतःच घर...घरात तो एकटाच राहत होता त्याची फॅमिली गावाकडे होती आता त्याने ह्या घराचा आता त्याने बंगला केला होता त्यात तो फॅमिलीला शिफ्ट करून त्यांना सरप्राईज देणार होता.....झालं असं की आनंदाची एक फॉरेन ट्रिप कॅन्सल झाली त्यामुळे आता काही दिवस तो फ्री होता....त्याला अलौकिक गोष्टी जाणून घेण्याचा खूप छंद होता आता तो भूत ह्या विषयांवर रिसर्च करत होता म्हणजे हे त्याचे प्रोफेशन नव्हते पण हा छंद आनंदाने जोपासला होता....तो भारतातील अनेक हॉंटेड जागी भेट देऊन आला होता तिथल्या काही नोट्स सुद्धा बनवल्या होत्या....काही शॉर्ट व्हिडीओ सुद्धा तयार केले होते.....आनंदाला जेव्हा जेव्हा वेळ मिळायचा तेव्हा तेव्हा तो अश्या हॉंटेड जागी जायचा.....त्याला इथला एकांत आवडायचा.....त्याच्याकडे पॅरानॉर्मल ऍक्टिव्हिटी कॅपचर करणारी काही उपकरणे सुद्धा होती हॉंटेड जागी त्यावर रिडींग मिळाले की आनंदा जाम खुश व्हायचा...आता आता तर आनंदाला ह्या सगळ्या गोष्टींची आवड जास्त निर्माण झाली कारण मागच्या महिन्यात तो संगमेश्वरच्या घाटावर गेला होता...त्याला कळलं होतं की आमावस्येच्या रात्री इथे काही अघोरी लोक साधना करून सिद्धी करून ताकत वाढवतात....वास्तविक आनंदाला ह्या गोष्टींवर विश्वास नव्हता....ह्या सगळ्या अंधश्रद्धा आहेत असं तो मानत असे.....आनंदाचा भुतांच्या वर थोडा विश्वास होता त्याचे मत असे होते की पॉझिटिव्ह दैवी शक्ती बरोबर ह्या जगात निघेटिव्ह शक्ती सुद्धा अस्तित्वात आहे.....तरी आनंदाला नवनवीन गोष्टी बघायला खुप आवडत असे....तो हे अघोरी विधी बघायला संगमेश्वर घाटावर पोहोचला....मध्यरात्री हे विधी होत असत.....तेव्हा कुणीही तिथं आसपास भटकत नसे.....कारण लोकांना माहीत होतं की हे अघोरी साधू थोडे सनकी असतात पण आनंदा तिथे पोहोचला....सगळीकडे अंधार पडला होता वातावरण खूपच गंभीर होतं.......संगमेश्वर तसा खूप पवित्र घाट होता.....इथे दहन केलेल्या व्यक्तीला मोक्ष लवकर मिळतो अशी काहीशी लोकांची धारणा होती....त्यामुळे त्या घाटावर 5,6 प्रेते जळत होती.....वास्तविक इथे जाणे म्हणजे धाडसाचे काम होते कारण अस म्हणत की हे साधना करायला आलेले अघोरी जळती प्रेते जळत्या चितेवरून ओढून खातात....म्हणजे काही साधना चांगल्या असतात पण रात्री इथे जास्तकरून वाईट शक्तींची साधना होत असे....आनंदा सुद्धा हे ऐकून होता....आणि झालं तसच एक अंगाला प्रेताची राख लावलेला अघोरी हातात भाजलेल्या मासाचा तुकडा घेऊन खात बसला होता...आनंदा हे बघून दचकला नाही....आनंदा त्या घाटावर अगदी आरामात चालू लागला....घाटावर सरकारी दिवाबत्तीची सोय होती त्यामुळे तो घाट उजळून निघाला होता....आनंदा त्या चितेजवळ बसलेल्या अघोरीकडे एकटक बघत चालू लागला....त्या अघोरीने सुद्धा आनंदाकडे एकटक बघायला सुरवात केली....आतापर्यंत आमवस्येचं इथं कुणीच आलं नव्हतं....एवढंच काय तर आमवस्येच्या रात्री अघोरीच्या भीतीने इथे प्रेत सुद्धा जाळायला लोक आणत नसत.....पण जिज्ञासू आनंदा इथे पोहोचला तो सगळं काही बघत होता अगदी जवळून जाऊन पण कुणाला त्रास देत नव्हता....एक चिता जळत होती त्याच्या बाजूला आनंदाला एक अघोरी दिसला इतर साधूंच्या पेक्षा हा अघोरी खूपच कृश आणि खंगलेला होता....बाकीचे अघोरी साधू त्या चितांच्या धुरात आरामात साधना करत बसले होते पण हा अघोरी मात्र सतत खोकत चालला होता.....अचानक त्या अघोरीची नजर आनंदावर गेली....तो अघोरी आता आनंदाकडे एकटक बघतच राहिला....तो अगदी पापणी सुद्धा हलवत नव्हता....त्याची ती करडी नजर आनंदाला अस्वस्थ करत होती.....तो कसले तरी मंत्र पुटपुटत होता....त्याने त्या चितेवर आगीत काहीतरी फेकले तसा आगीचा एक मोठा लोट उठला तो अघोरी आता तिथून गायब झाला होता....आनंदा थोडा चक्रावला....आता क्षणभरापूर्वी तो अघोरी इथे बसला होता....आनंदा त्याला इकडे तिकडे शोधू लागला....मागून त्याच्या हात कुणीतरी ओढून पकडला...आनंदा चपापला....त्याने झटकन मागे बघितले.....मागे तोच गायब झालेला अघोरी होता....तो आनंदाचा हात पकडून वास घेत होता......आनंदा घाबरला अचानक झालेल्या बेसावध हल्ल्याने त्याने हात मागे ओढण्याचा प्रयत्न केला पण तो अघोरी आनंदाचा हात घट्ट पकडून वास घेत होता....शेवटी कसबस आनंदाने आपला हात सोडवून घेतला.....पण तो अघोरी एकटक आणि खुनशी नजरेने आनंदाकडे बघत होता....ही नजर थोडी विचित्र होती त्याच्या चेहऱ्यावरचे स्मितहास्य असे होते की आनंदाविषयी त्याला बरच काही माहिती आहे....आनंदा त्या नजरेला घाबरला होता....आनंदाने तिथून काढता पाय घेतला....तो वळून वळून त्या अघोरी कडे बघत होता पण अघोरीची भेदक नजर अजूनही आनंदावर होती.....

मागच्या महिन्यातली ही संगमेश्वर घाटावरची गोष्ट सांगण्याचे कारण म्हणजे....आनंदा ह्या जंगलात एका हॉंटेड जागेवर आला होता निघेटिव्ह एनर्जी शोधण्यासाठी.....त्याचा पॉईंट होता व्हील्सन पॅलेस.....एका इंग्रजाने शहरी वस्तीपासून दूर निसर्गाच्या सानिध्यात बनवलेला सुंदर दगडी बंगला.....पण आता हा बंगला पडीक झाला होता....कारण सुद्धा तसच होतं....100 वर्षांपूर्वी व्हील्सन साहेब आपल्या कुटुंबासह वस्तीला असताना काही डाकूंनी ह्या बंगल्यावर हल्ला केला....सगळी संपत्ती लुटून व्हील्सन त्याचे चार पाच गार्ड आणि व्हील्सनची पूर्ण फॅमिली ह्यांना एकत्रित रित्या ठार केले....नंतर पूर्ण बंगला जाळून टाकला....अस म्हणतात की अजूनही ह्या व्हील्सन पॅलेस मध्ये त्या अतृप्त आत्म्यांचे वास्तव आहे.....अजूनही तिथून रडण्याचे ओरडण्याचे आवाज येतात....म्हणून थोडा रिसर्च करण्यासाठी आनंदा इथे आला होता.....जंगल पार करत करत अखेर आनंदा आता त्या जळक्या पडीक झालेल्या व्हील्सन पॅलेस जवळ आला....पूर्णपणे भकास अशी वास्तू होती ती....तिच्याकडे बघूनच मनातून एक किळस वाटत होता....आनंदाला तिथे आल्यावर थोडं बेचैन वाटत होतं...अस हे पहिल्यांदाच होत होते.....तो एवढ्या हॉंटेड जागी जाऊन आला पण न जाणो त्याला आता खूप अस्वस्थ वाटत होतं....तरी थोडं धाडस करून आनंदा त्या पडक्या बंगल्यात गेला.....दगडी बांधकाम होते....आग लागल्याने सगळं काही जळून खाक झालं होतं फक्त दगडी अवशेष शिल्लक होते....आनंदा आत पोहोचला....पडझड बरीच झाली होती त्यामुळे तो बंगला एक भुलभुलैय्या झाला होता....आनंदा सगळीकडे नजर फिरवत होता....जुनी वास्तू होती....निघेटिव्ह एनर्जी चेक करण्यासाठी त्याने आपलं गॅझेट बाहेर काढलं.....तो रिडींग घेत होता....अचानक आनंदा दचकला.....कारण तिथल्या कुठल्या तरी भिंतीच्या मागून खोकण्याचा आवाज येत होता.....आनंदाने स्वतःला सावरले....कुणीतरी टुरिस्ट असेल अशी स्वतःची समजूत काढून तो जिथून हा खोकण्याचा आवाज येतोय त्या दिशेने चालू लागला....आनंदा थोडा घाबरला होता कारण ह्या जागेचे वातावरणच तसे होते....दबक्या पावलांनी चालत चालत तो एका पडक्या खोलीजवळ पोहोचला...आणि समोर एक दृश्य बघून भिंतीला टेकला.....समोर तोच महिन्यापूर्वी संगमेश्वर घाटावरचा विचित्र अघोरी ज्याने आनंदाचा हात पकडला होता...तोच बसला होता..अंगावर एक मळकट सदरा मळकट विजार...त्याचे हात रक्ताने लाल झाले होते..त्याने समोर एक कवटी ठेवली होती....त्या भोवती रांगोळीने कसले तरी कडे बनवले होते....चारी बाजूला चार बकर्यांची मुंडकी ठेवली होती....तो कसले तरी मंत्र पुटपुटत होता....आनंदा तिथे येताच त्या अघोरीने तिरप्या नजरेने आनंदाकडे बघितले....परत तीच भेदक नजर....आनंदा घाबरला....तिथून पळणार इतक्यात आवाज आला

"घाबरू नको.....मी इथे फक्त साधना करायला आलो आहे"

आनंदाला हा आवाज बराच मधुर आणि विश्वासार्ह वाटला....तो तिथेच थांबला....ते जे समोर मांडले होते त्याकडे बघू लागला....पक्ष्यांची पिसे,कसलीशी हाडे वैगेरे वैगेरे समान अगदी रचून ठेवले होते....आनंदा हे सगळं निरखून बघत होता...

"खूपच जिज्ञासू मुलगा आहेस तू....अलौकिक आणि ज्या गोष्टी डोक्या बाहेरच्या आहेत त्या जाणून घ्यायला आवडते.....बरोबर??"

आनंदा ह्या अचानक आलेल्या प्रश्नाने गोंधळा आणि म्हणाला......."हो....ब....ब....बरोबर....पण हे तुम्हाला कस कळलं??"

अघोरी हसला आणि म्हणाला

"अरे आम्ही काळ्या शक्तीचे साधक आहोत....समोरच्या बद्दल सगळं जाणून असतो....आम्ही कित्येक वर्षे उपाशी राहू शकतो आणि आपल्या शक्तीच्या जोरावर एका जागेवरून क्षणात दुसऱ्या जागी प्रकट होऊ शकतो"

आनंदा गप्प होता.....त्याच्या चेहऱ्यावर एक स्मितहास्य होते....ह्या अघोरीने जे काही सांगितलं होतं त्यावर तो हसला होता....अघोरीने त्याच्या मनातले भाव बरोबर टिपले होते...त्याच्याकडे बघत तो म्हणाला

"तुला ह्या सगळ्या गोष्टीच्या वर विश्वास नसेलच....मला माहित आहे....आणि अशी आव्हाने मी नेहमी स्वीकारतो....."

अस बोलून अघोरीची समोर असलेल्या मानवी कवटीवर आपला हात ठेवला आणि मंत्र म्हणू लागला.अधून मधून त्याला जोराचा खोकला सुद्धा लागत होता..आनंदा लक्ष देऊन बघत होता कारण त्याला माहित होते हे लोक हातचलाखी करतात....डोळ्यांची पापणी सुद्धा न लवता आनंदा बघत होता....क्षणात ती कवटी गायब झाली होती....आनंदा हे बघून घाबरला.....त्याच्या चेहऱ्यावरचे ते भाव बघून तो अघोरी हसला आणि म्हणाला

"आता तुझी ही बॅग चेक कर"

आनंदाने आपली बॅग खाली ठेवली आणि बॅग ची चेन उघडली....त्याचे हात थरथरत होते कारण ती कवटी त्याच्या बंद असलेल्या बॅगेत आली होती.....आनंदाने पहिल्यांदा असलं काहीसं बघितलं होत....त्या अघोरीला जोराचा ठसका लागला होता....स्वतःला सावरत सावरत तो आनंदाला म्हणाला

"क...क....काय मग पटली का खात्री??"

आनंदाने होकारार्थी मान डोलावली.....लगेच तो अघोरी म्हणाला

"हे बघ बाळ मी काही जास्त काळ जगणार नाही....मला एक दुर्धर आजार जडला आहे....मी माझ्या विद्या वारसा म्हणून तुला देऊ इच्छितो....तू तयार आहेस का??...तुझ्या मनाला पडलेल्या सगळ्या प्रश्नांची उत्तरे तुला माझ्या विद्येने मिळतील....सोबत तू अनेक शक्तींचा मालक होशील जस की काळी तंत्र विद्या...एका जागेवरून दुसऱ्या जागी क्षणात पोहोचणे...समोरच्याच्या मनातले जाणून घेणे अश्या अनेक शक्ती....बोल स्वीकारशील?? मला जाणवतंय की तू ह्या शक्ती पेलू शकशील""₹

आनंदा डोळे विस्फारून त्या अघोरीचे शब्द ऐकत होता....न जाणो कस पण आनंदाला त्या अघोरीच्या बोलण्यात सत्यता वाटू लागली....आणि अश्या ह्या विद्येचा नमुना त्यानं प्रत्यक्ष बघितला होता....आपल्याकडे अश्या शक्ती असल्या तरी किती मज्जा येईल....शिवाय आयत्या मिळत आहेत ह्या शक्ती म्हंटल्यावर आनंदाने मान हलवून अघोरीला क्षणात होकार दिला....तसा अघोरी हसला....त्याने ती कवटी परत मागितली कवटी घेऊन अघोरीने ती कवटी आहे त्या जागी ठेवली....तो सतत खोकत होता आपला चेहरा पुसत होता....तो आता खोकत खोकत मंत्र म्हणू लागला....समोर एक गोल रिंगण आखले होते.....अघोरीने इशारा करून आनंदाला त्या पिठाच्या रिंगणात बसायला लावले.....खोकत खोकत तो कसले तरी मंत्र म्हणत होता वातावरणात एक कंपन निर्माण झाले.....अघोरीचा आवाज वाढत चालला होता....आनंदाचे डोळे विस्फारले करणं समोरची कवटी आणि बकर्यांची चार मुंडकी हवेत तरंगू लागली....हे बघताच अघोरी आनंदाकडे बघून जोरात ओरडला.....माझं नाव आहे सुधाकर.....माझं हे नाव तू तीन वेळा जोरात उच्चार...आनंदा गोंधळला आणि ताडकन बोलला

"सुधाकर.....सुधाकर.....सुधाकर"

तिकडे तो अघोरी सुद्धा जोरात ओरडला

"आनंदा.....आनंदा.....आनंदा"

त्याच बरोबर समोर ठेवलेल्या सगळ्या वस्तू पेट घेऊ लागल्या.....अचानक आनंदा आणि अघोरी दोघेही जोरात उडून मागच्या बाजूला फेकले गेले.....आनंदा मागच्या एका दगडाला डोके जोरात आपटल्याने बेशुद्ध झाला होता....त्याचे डोळे हळूहळू बंद होत होते....किर्रर्रर्रर्र असा आवाज वातावरणात पसरला होता

काही वेळाने आनंदाला जाग आली....त्याने आपल्या डोक्याला हात लावला....त्याचं अंग अशक्त झालं होतं....त्याला नीट उभं सुद्धा राहता येत नव्हतं....आनंदाने समोर बघितलं....समोरचे वातावरण एकदम शांत होत....त्याचं डोकं जाम ठणकत होत....आनंदाने एकवार आपल्या शरीराकडे नजर फिरवली.....आश्चर्याचा धक्का....कारण त्याचे शरीर हलके झाले होते अंगावर सुरकुत्या होत्या....आनंदा गोंधळला......त्याने स्वतःला चाचपले....मळकट शर्ट मळकट विजार.....त्याने डोक्यावर चेहऱ्यावर हात फिरवला तो सुद्धा सुरकूतलेला होता....डोक्यावर टक्कल पडले होते....आनंदाला काय करावे सुचेना....त्याला अस वाटत होते की त्याला अनेक विद्या येतात....आता इथे असलेल्या आत्म्यांचा आवाज सुद्धा आनंदाला ऐकू येऊ लागला होता..काही क्षण गोंधळल्यावर आनंदाला सगळं काही समजलं...आनंदाच्या लक्षात आलं की अघोरी सुधाकरने मायावी काळ्या शक्तीच्या जोरावर माझे तरुण शरीर घेतले आहे आणि त्याने आपले वृद्ध रोगट शरीर मला दिले आहे....सुधाकरने सांगितल्या प्रमाणे आता आनंदाला अनेक विद्या येत तरी होत्या पण त्या विद्येबरोबर सुधाकरने त्याला आपले वृद्ध शरीर सुद्धा दिले होते आणि आनंदाचे तरुण शरीर घेऊन तो निघून गेला होता..."परकाया प्रवेश विद्या"....आनंदाला हे सगळं जाणवत होते...तो हताश होऊन खाली बसला....आता त्याच्यासाठी सगळं संपलं होतं....सुधाकर त्याचं सगळं काही घेऊन गेला होता त्याने फक्त आनंदाच्या खिशात त्याच्या सिगरचे एक पाकीट ठेवले होते....आनंदा पूर्णपणे संपला होता....सुधाकरचा हा वृद्ध देह अजून किती काळ टिकणार होता....मधून मधून त्याला रक्ताच्या उलट्या सुद्धा होत होत्या....लडखडत लडखडत आनंदा त्या व्हील्सन पॅलेस मधून बाहेर पडला....अंधार पडला होता....समोरचं काहीच दिसत नव्हतं....वाट मिळेल तिथे आनंदा ठेचकळत ठेचकळत चालत होता....रडत होता....त्याने जे काही कमावले होते ते सुधाकर घेऊन गेला होता....आनंदाच्या डोळ्यासमोर त्याचे आईवडील येत होते....चालून चालून आनंदा दमला होता....धापा टाकत होता त्या जंगलात वेड्यासारखं किंचाळत होता.....आता जगून तरी काय फायदा?? असा विचार करून त्या जंगलातल्या झाडांच्या वर डोकं आपटून आपटून घेत होता....एका मोठ्या झाडाजवळ येऊन त्याची शुद्ध हरपली....डोकं आपटल्याने डोक्यातून रक्त वाहत होते...आनंदा बेशुद्ध झाला होता.....किती वेळ?? काहीच कल्पना नाही

उन्हाची कोवळी किरणे आनंदाच्या चेहऱ्यावर पडली तसा तो जागा झाला.....वरती भल मोठं वडाचे झाड होते.....त्या पानातून कोवळे किरण त्याच्या अंगावर पडत होते त्याने आपल्या डोक्याला हात लावला...कुणीतरी त्याच्या डोक्याला झाडपाल्याचा लेप लावला होता..आनंदा आजूबाजूला बघून गोष्टी समजून घेण्याचा प्रयत्न करत होता.....एका बाजूने गुरगुरण्याचा आवाज येत होता त्या गुरगुरण्याला सुद्धा एक लयबद्धता होती....आता मात्र नवीन काही बघण्याचं आनंदाचे धाडस होत नव्हते पण त्याने समोर जे बघितलं ते बघून आनंदाच्या रोगट शरीरावर शहारे उमटले....एक मोठी शिवपिंडी होती त्यावर एक कमीत कमी 10 फुटाचा धिप्पाड केसाळ त्याच्या डोक्यावर दोन शिंगे होती...काळा केसाळ देह...नक्कीच राक्षस होता तो....त्याने एकवार आनंदाकडे बघितलं...चमकदार लालभडक डोळे....भयानक चेहरा रान डुक्कराप्रमाणे दोन बाहेर आलेले सुळे.....पण त्याला राक्षस म्हणावे कस?? त्याने त्या गेंड्याच्या कातडी सारख्या कडक त्वचेवर जागोजागी भस्म लावले होते....जानवे परिधान केले होते....तो पिंडीवर एक एक फुल वाहत वाहत तो शिवस्तोत्र म्हणत होता....आनंदा शुद्धीवर आलाय हे पाहून त्याने शिवाला एकदा हात जोडले....आणि उभा राहिला....आनंदा घाबरला....एक भलामोठा राक्षस होता तो चालताना जमीन हलत होती...त्याची तीक्ष्ण नखे आनंदाला दिसत होती... पण अंगावर जानवे,भस्म बघून आनंदा थोडा शांत राहिला....तो राक्षस आता आनंदा समोर बसला आणि ध्यानस्थ मुद्रेत बसून त्याने डोळे बंद केले....एक कर्कश घोगरा आवाज त्या वातावरणात घुमला

"मी काय सांगतो ते नीट ऐक.....मला पृथ्वीवरच्या प्रत्येक गोष्टीची ज्ञान आहे....अस म्हणत त्याने आनंदाला जवळ येण्याचा इशारा केला....आनंदा घाबरत घाबरत त्याच्या जवळ आला....त्या राक्षसाने आनंदाचा हात घट्ट पकडला काही क्षण थांबून तो बोलू लागला

"अघोरी सुधाकरने आपल्या शक्तीचा परत गैरवापर केला आहे..त्याने मानवकल्याणाचे सगळे नियम मोडले आहेत.....त्याचा हा तिसरा परकाया प्रवेश आहे.....तुझं शरीर घेऊन तो उत्तरेकडे एका गुहेत साधना करून तो आपली शक्ती परत मिळवेल...तू...तू...गेल्या जन्मात माझा शिष्य होतास तू एक पवित्र आत्मा आहेस...मी तुला अंधकारात ढकलुन देणार नाही....मी तुझा गेल्या जन्मी गुरू होतो आताही तुला मार्ग दाखवेन...सुधाकर तिथं पोहोचण्याआधी तू सुधाकर ला रोखलं पाहिजेस.....आता काट्याने काटा काढला पाहिजे.....मी तुला फक्त साक्षात्कार देऊ शकतो....सुधाकरशी लढण्याची शक्ती तुला दुसरीकडून मिळवावी लागेल...ती शक्ती सुधाकरला तुझ्या जवळ आणून उभं करेल....इथून थोडं लांब शिवापूर गाव आहे तिथे सुधाकर पेक्षा शक्तिशाली अघोरी हरिबा होऊन गेला आहे....त्याने स्वतःला एका वाड्यात कैद करून घेतलं आहे....तो त्याच्या सोन्याचे रक्षण करत आहे...हरिबाने त्या वाड्यात अनेक घातक आणि शक्तिशाली आत्म्यांना कैद केले होते आणि अजूनही ते तिथेच कैद आहेत....हरिबाला आता काही काळानंतर मुक्ती मिळणार आहे त्यामुळे तो नियमानुसार कुणी सजीव उत्तराधिकारी शोधत आहे जो त्याच्या सोन्याचे रक्षण करील....हरिबाला लोभी,विलासी माणसे आवडत नाहीत....त्याला जर आपला वारस मिळाला तर आपली सगळी शक्ती,कैद केलेल्या आत्मा सगळं त्याला देईल.....तेव्हा तू हरिबाचा वारस हो.."

एवढं माफक मोजके बोलून त्या राक्षसाने आनंदाच्या डोक्यावर हाथ ठेवला आनंदाच्या डोळ्यासमोर सगळं चित्र फिरू लागलं तो भूतकाळात पोहोचला....हरिबा...त्याचं सोनं...तो वाडा तिथे कैद असलेल्या शक्ती हे सगळं आनंदाच्या डोळ्यासमोरून जाऊ लागलं...सगळं काही सत्य आनंदाच्या डोळ्यासमोरून फिरत होत....सुधाकर किती दृष्ट आहे हे ही त्यांना त्या हस्तस्पर्शाने कळलं होतं....काही वेळाने त्या राक्षसाने आनंदाच्या डोक्यावरून हात काढला आणि परत शंकराची साधना करू लागला...एक वेगळाच चमक्तारी स्पर्श होता तो....एक वेगळाच आत्मविश्वास आनंदाच्या त्या खंगलेल्या देहात आला

आता आनंदाकडे एका गावचे नाव होते....सोबत सुधाकरची शक्ती होती आणि एक योजना..एक आशेचा किरण त्याला दिसू लागला..आनंदाने आपल्या कंबरेला हात लावला....सुधाकरने आपल्या कंबरेला एक काळा दोरा गुंडाळला होता तो त्याने तोडून काढला आणि हातात घेऊन काहीतरी विचित्र भाषेत बडबडू लागला....एखादी कला शिकल्यावर जशी ती आयुष्यभर सोबत असते अस काहीसं आनंदाला वाटत होतं....सुधाकरने आनंदाला आपला वृद्ध देह दिला होता सोबत आपल्या काळ्या शक्ती सुद्धा दिल्या होत्या कारण तो आता एक सामान्य आयुष्य जगणार होता....आता त्याला ह्या तंत्र विद्या जड झाल्या होत्या त्याला ह्या विद्या आतून कुरतडत होत्या...आतून खात होत्या म्हणून आता तो ह्या विद्या आणि देह त्यागणार होता....तरुण झालेल्या सुधाकरला माहीत होतं की आपलं आयुष्य कमी आहे आणि आनंदा आपला पाठलाग करू शकत नाही पण इकडे आनंदा पूर्णपणे तयार होता आपला बदला घेण्यासाठी....आनंदाने तो काळा दोरा तोडून 3 तुकडे केले आपल्या पायात आपल्या हातात आणि एक दोरा आपल्या शेंडीला बांधला....हा अभिमंत्रित धागा आनंदाचे रक्षण करणार होता....कुणीही त्याच्या मनात काय चालू आहे हे वाचू शकत नव्हतं....अगदी कुणीही...ही सगळी तयारी करून आपल्या छातीवर हात ठेवून त्याने आपल्या शक्तीच्या जोरावर आपल्या छातीवर हात ठेवून व्हील्सन पॅलेस ते शिवापूर मधला हरिबाचा वाडा असा प्रवास अदृश्य होऊन काही सेकंदात पूर्ण केला होता

तो इथे आला तेंव्हापासून त्याने नाटक चालू केलं...त्याला स्वतःचा इलाज करून घ्यायचा होता.....आजारी तर तो होताच पण हरिबा ज्या ज्या परीक्षा घेत होता त्याला आमिष दाखवत होता त्या आमिषाला आनंदा जराही बळी पडत नव्हता.....दोन नग्न स्त्रिया जेव्हा त्याचा हात पकडून त्याला आकर्षित करत होत्या तेव्हा आनंदाचे डोके थोडे बधिर झालं होतं....त्या नग्न स्त्रियांना कुणीही भुलले असते पण आनंदाने मनावर ताबा ठेवला होता ..त्याला ह्या श्रापातून मुक्तता हवी होती...त्याला तेव्हा डोळ्यासमोर त्याचे आईवडील दिसत होते त्यामुळे त्याने हात आवरता घेतला....आनंदाला माहीत होतं की इथं त्याच्या मनात जराही लोभ आला तर हरिबा त्याचे चिथडे उडविला....आनंदाने स्वतःला भानावर ठेवले आणि तो झाला हरिबाचा वारस....

हरिबा इथून मुक्त झाल्यापासून आनंदा आता इथला मालक होता...आनंदाने लगेच दुसऱ्या दिवशी सगळ्या काळ्या शक्तींना त्या मुख्य हॉल मध्ये बोलावले....प्रत्येक काळ्या शक्तीला एक एक काम दिलं....हे सगळं तो डोळे बंद करून बोलत होता आणि त्या त्या बंदिस्त शक्तींना आदेश मिळत होता....त्याने दोन पिशाच्चाना आपला म्हणजे आनंदाचा फोटो दाखवला तो कुठे असेल हे ही आपल्या तंत्र विद्येने त्यांना सांगितलं....त्याबरोबर ते दोन पिशाच्च आनंदाचा आदेश पूर्ण करण्यासाठी निघाले....सोबत एक एक विधीसाठी लागणाऱ्या वस्तू जमा होत होत्या....मानवी कवटी,चार बकर्यांची मुंडकी,काही पक्षांची पिसे,अस काहीसं जमा झाले....आनंदाने ही सगळी पूजा मांडली...आणि दम लागल्याने तो तिथल्या एका आलिशान खुर्चीवर बसला....डोळे बंद करून त्याने एक आदेश सोडला त्याच बरोबर एक पिशच्चीनी एका सुंदर स्त्रीचे रूप घेऊन तिथे आली.....जगात नसेल इतकी सुंदर स्त्री होती ती....लाडिकपणे ती आनंदाच्या मांडीवर बसली आणि त्याला प्रेम करू लागली....आनंदा अधून मधून खोकत होता...आनंदाने खिशातून ती मोठी सिगार काढली जी सुधाकर त्याच्या खिशात कोंबून गेला होता...ती सिगार त्याने तोंडात ठेवली...आणि त्या सुंदर स्त्रीला जवळ ओढले....त्या सुंदर स्त्रीने ती सिगार पेटवली....आनंदा एका राजाच्या ऐटीत बसून ती सिगार ओढत त्या पाठवलेल्या दोन पिशाच्चाचीं वाट बघू लागला...आनंदाच्या तरुण देहात असलेल्या त्या पिशाच्चानीं हिमालयातून उचलले ते त्याला घेऊन येत होते....आनंदाला हे सगळं जाणवत होते आता काही क्षणात आनंदाला आपला तरुण देह परत मिळणार होता....सोबत आता त्याला ज्या दुसऱ्या दुनियेतल्या गोष्टी जाणून घ्यायची जिज्ञासा होती त्याचे पूर्ण भांडार आनंदाजवळ होते...इथे कैद असलेली एक एक आत्मा म्हणजे विद्वान होती आणि आनंदा आता आतापर्यंतच्या सगळ्यात श्रेष्ठ अश्या तांत्रिकाच्या म्हणजे हरिबाच्या पूर्ण शक्तीचा त्याच्या संपत्तीचा मालक होता..........(कथा समाप्त)

लेखन :- शशांक सुर्वे

इलाज भाग क्र :- २

d4donkadon@gmail.com (Unknown) — Mon, 23 Feb 2026 22:18:00 -0800

इलाज भाग क्र :- २

लेखन :- शशांक सुर्वे
(ह्या कथेचा पहिला भाग वरती माझ्या नावावर क्लिक करून वाचता येईल)

आनंदा वाड्याच्या बाहेर उभा होता....न जाणो कस पण त्याला ह्या वाड्याची आता भीती वाटत नव्हती....एखादा व्यक्ती कित्येक दिवस घरापासून दूर राहिला आहे त्याला जशी घराची ओढ लागते अस काही आनंदाला त्या वाड्याकडे बघून वाटत होतं....दुपारची वेळ होती....कडक ऊन पडलं होतं....आनंदा थोडा सावधपणे त्या वाड्यात पोहोचला.....मागच्या वेळी भीतीने त्याने ह्या वाड्यात आजूबाजूला बघितले नव्हते पण आता आनंदाने ह्या वाड्यात चौफेर नजर फिरवली....खूपच सुंदर वाडा होता अस वाटत होतं की नुकताच बांधला आहे....फर्निचर पितळेची भांडी अगदी जशीच्या तशी रचून ठेवली होती.....आनंदा प्रत्येक खोलीत डोकावून बघू लागला....सगळं काही सुस्थितीत होत जस की आताच इथली साफसफाई झाली आहे....आनंदाने पूर्ण वाडा फिरून काढला पण ह्या वाड्यात एकही व्यक्ती दिसत नव्हता....एवढा आलिशान वाडा आत एवढ्या महागड्या वस्तू पण आत कुणीच कस राहत नाही?? ह्या प्रश्नाने आनंदा काही काळ चक्रावला....त्याला कसलीतरी वेगळीच चिंता होती ती म्हणजे आपला पुढचा महागडा इलाज होईल तरी कसा?? कारण पैसे तर नव्हतेच....आनंदा सतत सतत त्या उंबऱ्याजवळ जाऊन बघत होता....त्याला पूर्णपणे कल्पना होती की मागे मिळालेला सोन्याचा हार त्याला कुठल्या तरी विचित्र शक्तीने आणून दिला आहे....का दिला?? काहीच कल्पना नाही....पण पैशासाठी आणि काही चमत्कारासाठी आनंदा परत इथे आला होता..पण पूर्ण वाडा फिरल्यावर सुद्धा काहीच मिळालं नाही...आता पुढचा इलाज कसा करायचा??....आता हतबल होऊन तो त्या प्रशस्त हॉल मध्ये खांबाला डोकं टेकून विचार करीत बसला होता....आता पैसे कुठून आणायचे??...आनंदा हात जोडून विनवणी करत होता..कदाचित त्याचं कुणीतरी ऐकत असावं आणि काही मदत मिळावी..हा विचार करत असताना कसला तरी बारीक खरखर असा आवाज झाला....आनंदा इकडे तिकडे नजर फिरवत होता....बारीक आवाज होता तो....अखेर त्याने आपल्या पायाजवळ बघितले आणि झटकन पाय मागे घेतला....पायाजवळ एक छोटासा सोन्याचा दागिना अचानक प्रकट झाला होता....आनंदाने तो हातात घेतला....मातीने माखला होता तो दागिना....आनंदाने परत इकडे तिकडे बघून तो दागिना उचलला आणि सगळ्या दिशेला हात जोडून जोडून वाड्याच्या बाहेर पडला..त्याच्या चेहऱ्यावर एक आनंदाचे भाव होते...परत त्याच सोनाराकडे तो दागिना विकून त्याने आपली औषधे खरेदी केली...थोडं फार चमचमीत जेवण सुद्धा केलं....रात्र झाली होती....वाड्यात जावे का?? तिथले एक एक क्षण आनंदाला आठवत होते....सगळं काही डोक्याच्या बाहेरचं होतं....एवढा टापटीप वाडा कसा असू शकतो....रात्री ऐकू येणारी ती कुजबुज परवा दिसलेले भयानक चेहरे हे सगळं आनंदा विसरू शकणार नव्हता पण न जाणो कसली तरी ओढ त्याच्या मनात होती शेवटी जे काही व्हायचं ते होऊ दे असा विचार करून एक मोठी टॉर्च खरेदी करून आनंदा परत त्या वाड्याच्या दिशेने चालू लागला....टॉर्चच्या उजेडात आनंदा त्या वाड्याजवळ पोहोचला...भयाण शांतता..क्षणभर थांबून त्याने त्या वाड्यावर टॉर्च मारून निरखून पाहिले....कसलीच हालचाल नव्हती....वाडा अगदी थंडगार होता....आनंदाने जशी पहिली पायरी चढली तसा एक थंड हवेचा झुळूक सोबत एक मंद मोगऱ्याचा सुवास त्याच्या नाकात शिरला....काही कळायच्या आत वाड्यात सगळीकडे लख्ख प्रकाश पसरला....वाडयात सगळीकडचे कंदील आपोआप पेटले सगळा वाडा उजळून निघाला.....हे काही नवनवीन होत होते....पण आनंदा घाबरला नाही....आपल्याला आर्थिक मदत करणारा हा वाडा आपल्याला मारुच शकत नाही असं आनंदाला वाटत होतं....पण हा वाडा आनंदाच्या एका चुकीसाठी टपून बसला होता त्याला गिळंकृत करायला...आनंदा आत आला हॉल मध्ये एक काळी लाकडी खुर्ची कुणीतरी आणून ठेवली होती....इथे येण्यासाठी कोणतेही वाहन नव्हतं त्यामुळे आनंदा चालत चालत आला होता त्यामुळे त्याचे पाय दुखत होते समोर ती आलिशान खुर्ची बघून आनंदा त्या खुर्चीवर आरामात बसला....त्याची गोळ्यांची वेळ झाली होती त्याचे अंग थरथरत होते आनंदाने बॅग मधून गोळी काढली आणि बॅग मधील बॉटल चे पाणी पिऊन टाकले....आनंदाला दरदरून घाम फुटला होता....अचानक त्याला कसला तरी आवाज येत होता....आवाज खूपच मधुर आणि लयबद्ध होता.....पैंजनाचा आवाज होता तो.....सोन्याचे पैंजण होते ते आणि तिचा देह सोन्याहून उजळ होता.....ती हळुवार चालत आनंदाच्या दिशेने येत होती....वातावरणात एक मादक सुगंध पसरला होता....समोरून जगात नसेल इतकी सुंदर स्त्री येत होती....पूर्णपणे नग्न,मोकळे केस तिच्या अंगावर पुरातन सोन्याचे दागिने होते ती चालताना त्या दागिन्यांवरचे मोती हलत होते...तिचे काळेभोर लांबसडक कुरळे केस हलकेच हवेवर उडत होते....आपल्या लालभडक ओठावर आपल्या हाताचा अंगठा फिरवत डोळ्यात मादकता आणून ती सुंदर स्त्री आनंदाच्या अगदीच समोर उभी होती आनंदा तिला न्याहाळत होता....आपला नाजूक गुलाबी हात आनंदाच्या मळकट सुरकूतलेल्या चेहऱ्यावर फिरवीत ती स्त्री आनंदाच्या मांडीवर बसली....त्या स्त्री देहातून इतका मादक सुवास येत होता की कितीही मनाचा पक्का मनुष्य असता तरी त्याचा तोल गेला असता....पण आनंदाने तिला बघून मान फिरवली...अचानक समोरून एक दुसरी सुंदर स्त्री आली ती सुद्धा नग्न होती ती पंचपक्वान्नांने भरलेले ताट घेऊन आनंदासमोर ठेवून आनंदाच्या दुसऱ्या बाजूला उभी राहिली.....आनंदाने त्या ताटाकडे बघितलं...आयुष्यात त्याने कधी इतकं सुंदर ताट बघितलं नसेल....जेवणाचा वास नाकाजवळ दरवळत होता....पण आनंदाने परत मान फिरवली....हे बघून मांडीवर बसलेल्या सुंदरीने आनंदाचा हात पकडून आपल्या कंबरेवर ठेवला....आनंदाने तो हात झटकला आणि ताडकन उठून तो बाजूच्या एका खोलीत जाऊन दार लावून बसला...त्या स्त्रिया एकमेकांकडे बघू लागल्या काहीसे हताश भाव त्यांच्या चेहऱ्यावर होते परत प्रयत्न..बाहेर त्या दोन सुंदर स्त्रिया आता एक विशिष्ट स्वरातले गाणे म्हणत होत्या क्षणभर आनंदा मोहित झाला पण त्याने उशी कानावर दाबून कान बंद केले....त्याच्या डोळ्यांसमोर त्या सुंदर नग्न स्त्रियांचा देह येत होता तरीही आनंदाने दार उघडले नाही....काही वेळानंतर त्या गाण्याचा सुमधुर आवाज येऊ लागला.....हे गाणं मोहित करणारे होते....खजिन्याच्या आशेने इथे वावरणाऱ्या काही लोकांनी हे गाणं ऐकूनच ह्या वाड्यात प्रवेश केला होता आणि आपला जीव गमावला होता पण आनंदाला हे गाणं ऐकून सुद्धा काहीच वाटत नव्हतं त्याने कानात बोटं घालून कान बंद केले....काही वेळानंतर हे गाणं बंद झालं होतं....सगळीकडे भयानक शांतता होती....आनंदाने परत दार उघडून बघितलं तर त्या हॉल मध्ये कुणीच नव्हतं....दाराच्या फटीतून आनंदा हे सगळं बघत होता....आनंदा हळूहळू त्या हॉल मध्ये पोहोचला तिथे बरोबर मध्ये एक मोत्याचा हार ठेवला होता त्यालाही माती लागली होती.....तो हार उचलून आनंदा चारी दिशांना नमस्कार करत करत परत त्या रूम मध्ये जाऊन झोपी गेला.....परत शहरात जाऊन त्याने स्वतःवर ट्रीटमेंट करून घेतली.....आता मात्र ह्या वाड्याकडे परत येण्याची ओढ त्याला सतावू लागली...दिवसेंदिवस तो वाडा आनंदाला स्वतःकडे आकर्षित करत होता..एक वेगळंच आकर्षण होतं हे....सुरवातीला भीती दाखवणारा हा वाडा आनंदाला मदत करत होता...आनंदाच्या तब्बेतीत सुद्धा सुधारणा होत होती....हे सगळं काय घडतंय ह्याची आनंदाला कल्पना नव्हती पण जे काही घडत होते ते चांगलं घडत होतं....रात्री परत आनंदा त्या वाड्यात आला...लांबूनच वाड्यात कंदीलाचा उजेड दिसत होता....आनंदा दाराजवळ आला तेव्हा त्याच्या परत लक्षात आलं की आपण इथं का आलोत.....इथे विचित्र प्रकार घडत आहेत कालच्या त्या नग्न सुंदर स्त्रिया??.....हे सगळं अमानवी आहे पण नंतर आणखी त्याच्या मनात विचार आला की हा वाडा तर आपल्याला पैशाची मदत करत आहे अजून उपचारासाठी खूप पैसे लागणार आहेत....आपला इलाज शेवट टप्पात आला आहे त्यामुळे आपण हा वाडा सोडता कामा नये....आनंदा परत त्या वाड्यात शिरला सावध पणे सगळीकडे नजर फिरवू लागला....वाड्यात शांतता होती....त्या मुख्य हॉल मध्ये ग्रामोफोन चालू होता...त्यावर मधुर संगीत चालू होतं....आता ह्या सगळ्या गोष्टीची आनंदाला सवय झाली होती हा वाडा आपल्याला हानी पोहचवणार नाही अशी काहीशी आनंदाची समजूत होती पण त्याला हे माहीत नव्हतं की हा वाडा आनंदाची परीक्षा घेत आहे.....ह्या वाड्याने 1,2 वेळेला आनंदाला गिळण्याचा प्रयत्न केला पण आनंदाने ती संधी येऊनच दिली नाही....मुळात आनंदा एवढा स्वार्थी नव्हताच की दिलेलं ओरबाडून खाइल असा....जे हा वाडा देईल ते तो घेत राहिला.....देणाऱ्या अदृश्य हाताचे आभार मानत राहिला.....

आनंदा आता मुख्य हॉल मध्ये आला....समोर जे काही दिसले ते बघून आनंदाचे डोळे विस्फारले....हॉल मध्ये एक पायरी उतरून जाण्याइतकी एक चौरस जागा होती....त्या जागेच्या खाली हरिबाने सगळा खजिना पुरला होता.....कालपर्यंत सामान्य असलेली ती जमीन एका काचेसारखी नितळ झाली होती म्हणजे खाली जो अमाप सोन्याचा खजिना पुरला होता तो खाली दिसत होता....ती दगडी जमीन काचेसारखी नितळ झाली होती....आतले अमाप सोने अगदी काही फुटावर दिसत होते....काही मिनिटे आनंदा त्या सोन्याची झळाळी अनुभवत होता डोळ्यात साठवत होता....काही मिनिटांनी परत ती जमीन पूर्ववत झाली परत तिथे दगडी फरशी आली.....एक दोन दगड काढले की अमाप खजिना आनंदाला मिळणार होता....तो कायमचा श्रीमंत होणार होता....ह्या वाड्यात आल्यापासून त्याचा कॅन्सर सुद्धा बरा होत चालला होता...आणि आता हा खजिना घेऊन आनंदा श्रीमंतीत जगू शकत होता.....काही वेळ थक्क राहिल्यानंतर आनंदा भानावर आला....एक दोन कंदील विझले गेले आणि डाव्या कोपऱ्यात अंधार झाला....डाव्या कोपऱ्यातून परत कुजबुज ऐकू येऊ लागली.....अचानक शांतता आणि डाव्या कोपऱ्यातून त्या अंधारातून एक कुदळ बरोबर आनंदाच्या समोर येऊन पडली....आनंदा क्षणभर विचार करू लागला....त्याच्या डोक्यातून ते अमाप सोने जात नव्हते.....थरथरता हात त्या कुदळी कडे जात होता अचानक आनंदाने सर्रर्रर्रर्र कन हात मागे ओढला

"न्हाई न्हाई......उपकार केलेल्याला लुटणार्याची जात न्हाई आमची....तुम्ही जो कुणी बी असशील....तुम्ही मला माझ्या इलाजाला पैस दिलाईसा तुम्ही माझं मालक हैसा....तुमच्या संपत्तीवर डोळा ठेवणं म्हणजे पाप हाय जी....त्यो माझा शंकर मला माफ करणार न्हाई....आयुष्यभर प्रमाणिक आयुष्य जगलो आता मरताना ह्यो बट्टा लागून न्हाई मरायचा मी....ही दौलत मला काय कामाची?? उभं आयुष्य रानात काम करून गेलं आता हे श्रीमंतीचं आयुष्य न्हाई झेपायचं मला....माफ करा तुम्ही जो कुणी असशील त्यांना माझं हेच सांगणं हाय....मी हे पाप न्हाई करू शकत....मला माफ करा"

आनंदा त्या अंधारात बघून बोलत होता....आनंदा त्या अंधारातून उत्तराची वाट बघत होता.....सर्रर्रर्रर्र कन ती कुदळ मागे अंधारात गायब झाली.....अंधार हळूहळू गायब होऊ लागला.....एक काळी आकृती त्या अंधारातून पुढे आली....म्हणजे ती आकृती हवेत तरंगत होती....5 फुटाच्या उंचीवरून आनंदाकडे बघत होती....आनंदा हे बघून घाबरला नाही....त्याने त्या आकृतीपुढे हात जोडले....त्या आकृतीचा चेहरा अस्पष्ट होता हवेच्या झोताने बदलत होता काळ्या धुराच्या रूपातील ती आकृती आनंदाकडे बघून म्हणाली कर्कश कापर्या आवाजात बोलू लागली

"मी इथला मालक आहे....माझं नाव हरिबा आहे...."

आनंदा गुडघ्यावर बसला तश्या त्याच्या आसपास अनेक काळ्या आकृती जमा झाल्या....आनंदाने आजूबाजूला बघितलं....चेहरा नसलेल्या पण मानवी आकार असलेल्या त्या आकृत्या अगदी दाटीवाटीने त्या हॉल मध्ये जमा झाल्या होत्या....परत तो करारी आवाज त्या हॉल मध्ये घुमला

"आयुष्यात माणसाला एक आशा असते ती म्हणजे धन दौलत....मी लहान असताना खुप कष्ट सोसले....उपाशी रात्री काढल्या..राबून काही मिळत नाही..नंतर मी भेटलेल्या एका साधूच्या उपदेशाने तंत्र साधना केली आणि मांत्रिक झालो....ह्या विद्येच्या जोरावर हे सगळं वैभव मिळवलं....पारलौकिक जगातून तंत्र विद्येच्या सहाय्याने अनेक दास दासी बनवल्या ज्या माझ्या शब्दखातर काहीही करतील....पण एका गोष्टीत माझा जीव अडकून होता ते म्हणजे सोनं.....काहीतरी होत सोन्यात ह्यासाठी मी एवढा का वेडा होतो कल्पना नाही....पण आयुष्य भर खूप सांभाळलं.....मेल्यानंतर सुद्धा मी आणि माझे हे नोकर मिळून ह्या सगळ्या सोन्याची रक्षा करत होतो....पण आता नाही माझा अंतिम क्षण जवळ आला...माझा इथला कार्यकाळ संपला....माझ्या आत्माला पुढच्या प्रवासाला निघालं पाहिजे.....कितिदिवस इथे गुंतून राहणार?? मुक्ती मिळालीच पाहिजे....पण मला माझ्या ह्या सोन्याच्या देखभालीसाठी एक वारस हवा होता...ज्याच्या मनात स्वार्थ नसेल तोच व्यक्ती मला ह्या सोन्याचा वारस म्हणून निवडायचा होता....आणि माझा शोध आता संपला आहे....तूच होणार इथला वारस"

"काय??....म्या....नाही जी नाही....मी आजारी म्हातारा किती दिवस ह्या तुमच्या सोन्याची देखभाल करणार??..."

हरिबा उडत उडत आनंदाजवळ आला

"तू जेवढं जगशील तेवढं माझ्या सोन्याचे रक्षण कर नंतर तू हा वारसा दुसऱ्याला दे.....मी माझ्या काही शक्ती ज्या मी खूप साधना करून कमावल्या आहेत...त्या शक्ती मी तुला देतो"

आनंदा गयावया करू लागला....हरिबा आनंदाच्या जवळ येऊ लागला....आनंदा आता काकुळतीला आला होता....तो एक सामान्य आयुष्य जगत होता ह्या शक्ती वैगेरे असलं त्याला काहीच नको होतं....हरिबाने आपले तोंड उघडले....त्याचा जबडा वाढत चालला होता...फूटभर तरी हरिबाचा जबडा लांबडा झाला होता हे बघून आनंदा घाबरला मागे सरकू लागला....हरिबाच्या सेवकांनी म्हणजेच त्या काळ्या आकृतींनी आनंदाला मागून पकडले....हरिबाच्या तोंडून एक काळा धूर निघू लागला.....तो हॉल त्या काळ्या धुराने गच्च भरला.....तो धूर आता आनंदाच्या भोवती गोळा झाला.....आनंदाचे तोंड उघडले गेले सगळा काळा धूर ती काळी विद्या जी हरिबाने आयुष्यभर साधना करून कमावली होती ती धुरात परावर्तित होऊन आनंदाच्या तोंडात जाऊ लागली....आनंदाचे डोळे विस्फारले होते....अचानक एवढी ऊर्जा अंगात घुसत असल्याने तो तळमळत होता पण त्या काळ्या आकृतींनी त्याला मागून घट्ट पकडले होते....आनंदाच्या नसा ताणल्या होत्या....डोळे सताड उघडे होते सगळा काळा धूर आनंदाच्या तोंडातून शरीरात समावू लागला....आनंदाला ही ताकत आता जाणवत होती....त्याचं शरीर काटक बनलं होतं....त्यांने आजूबाजूला बघितलं....आता समोर ते विद्रुप चेहरे नव्हते समोर एक लोकांचा समुह दिसत होता जो इथे हरिबाने बंदिस्त केला होता....समोर सगळ्या आत्मा होत्या पण आता त्या मनुष्यासारख्या आनंदाला वाटत होत्या....काही वेगवेगळी पिशाच्च हरीबाने आपल्या शक्तीने पकडून ठेवल्या होत्या त्यात पंख असलेले असुर,रूप बदलणाऱ्या सुंदर मोहिनी स्त्रिया अनेक अमानवी दिसणारे जीव सुद्धा समोर दिसत होते....ह्या सगळ्यांचा ताबा आता आपल्याकडे आहे असं आनंदाला जाणवलं होतं तो आता ह्या सगळ्या बंदिस्त शक्तींचा मालक होता.....आनंदाने स्वतःच्या हाताकडे बघितलं हाताच्या शिरा काळ्या पडल्या होत्या....काळ्या शक्ती शरीरात उतरल्या होत्या.....त्याने समोर तरंगणाऱ्या हरिबाच्या आकृतीकडे बघून नमस्कार केले आणि म्हणाला

"मालक मी तुम्हाला वचन देतो की शेवटच्या श्वास अस पर्यंत तुमच्या सोन्याच्या खजिन्याच रक्षण करीन"

हरिबाच्या चेहऱ्यावर स्मितहास्य फुलले आणि तो धूर स्वरूपात उडून हवेत विरून गेला पुढच्या प्रवासाला निघाला....हरिबाने आता स्वतःच्या आत्म्याला मुक्त केलं होतं.....

आता आनंदा ह्या वाड्याचा आणि अनेक अघोरी काळ्या शक्तींचा मालक होता....हरिबाच्या शक्तींचा वारस होता....आनंदा जमलेल्या सगळ्या आत्म्यांना इशारा केला.....हे आत्मे बंदिस्त होते आणि हरिबा नंतर आता आनंदाला जोडले गेले होते त्यामुळे हा संवाद आतून होत होता....आनंदाने इशारा केला तसे ते आत्मे इथून गायब झाले म्हणजे परत ह्या वाड्याचा एक भाग झाले....त्या हॉल मध्ये आनंदा एकटा होता....एक वेगळेच समाधान त्याच्या चेहऱ्यावर होते.....समोर ठेवलेल्या एका आलिशान खुर्चीवर तो आरामात बसला.....कसल्या तरी विचारात तो हरवून गेला होता....त्याने आपल्या खिशातून आपलं पाकीट काढलं त्या पाकिटाला काळ्या धाग्याने गुंडाळले होते....आनंदाने आपल्या हातातील काळा दोरा सुद्धा ओढून काढला....डाव्या पायातला काळा दोरा सुद्धा ओढून काढला....त्याने आपल्या शेंडीला सुद्धा एक छोटा काळा दोरा गुंडाळला होता तो सुद्धा काढून टाकला.....त्याने पाकीट उघडले....काही पैसे,atm कार्ड असा ऐवज त्या पाकिटात होता....त्याने एक पासपोर्ट साईझ फोटो आतल्या कप्प्यातुन बाहेर काढला आणि त्या पासपोर्ट साईझ फोटोकडे बघू लागला....एक 30-32 वर्ष्याच्या तरुणाचा फोटो होता तो.....तो फोटो बघताच आनंदाच्या चेहऱ्यावरचे भाव बदलू लागले....हातपाय थरथरू लागले....त्याने डोळे बंद केले आणि वाड्यातील दोन पिशाच्याना बोलावून घेतले....अमानवी काळेकुट्ट मानवी देह सोबत वटवाघळा सारखे पंख असलेले दोन विद्रुप पिशाच्च आनंदा समोर आले.....आनंदाने त्या दोन पिशाच्याना तो तरुणाचा फोटो दाखवा....आणि आंतरिक भाषेतून न बोलता आनंदा त्या दोन पिशाच्च सोबत संवाद साधू लागला.....ते पिशाच्च गुरगुरत होते....खट खट खट असे दात खात होते....आनंदाने डोळ्यांनी इशारा केला तसे ते पिशाच्च दारातून बाहेर उडाले आणि आनंदाने एक दीर्घ श्वास सोडला...........(क्रमशः)