Marcin i jego ciężarówka

Bułgaria, Rumunia, majstersztyk

2018-01-29T12:03:00.001+01:00

Gdańsk-Warszawa-Cascada Calior-Tulcea-Warna-Warszawa

Ja jestem Włóczykij. Pisze jak mnie wena najdzie i chęć naleci. Ostatnio mnie naleciało ale jakieś lenistwo bo w domu siedziałem dwa tygodnie a tu zaległa trasa nadal nie opisana. Jednak po 6tygodniach ciężkiej tyry i jazdy po godzinach, mimo weekendów w domu dopiero siedząc ten tydzień w domu czujesz się oderwany i odpocząłeś. Nie samą trasą człowiek żyje, są też inne pasje. Pisanie traktuje jako wypełniacz czasu jeśli jest wolny w nadmiarze a tego nadmiaru nam kierowcom zawsze brakuje..
Tak btw. Na prawdę podziwiam pary, małżeństwa, które mimo tylu nieudogodnień i naszych delegacji nadal tworzą związek i wychowują dzieci. Szczęśliwi panowie! Macie kobiety ze stali i szanujcie je bo gatunek tych wiernych i wyrozumiałych jest na wymarciu:). Ja chyba zasiadłem gdzieś na rogu życiowego stołu i do tej pory tyle szczęścia nie miałem albo poprzez bierność nie chciałem mieć.. No nie zrozumiesz. Są kierowcy 'tirów' i ci, którzy wchodzą na Nanga Parbat zimą. Wrzuciłbym nas do jednego wora.. Mamy podobnie zryte berety..
Po 6tygodniach idealnie zgranych ładunków nastał tydzień styczniowej posuchy i nie było co wybrać. Drugi tydzień mojego lenistwa polegał na tym, że w trasę poleciał nowy kierowca ale spadająca deska rozcięła mu łuk brwiowy także trzeba samemu siadać za stery i za pi r dalać bo auto jeszcze nie jest zdalnie sterowane.. Słowem wstępu byłoby tyle. Przenosimy się w czasie i jedziemy.:

To była jedna z tych tras, które tygryski lubią najbardziej czyli majstersztyk z trzema doładunkami.
5 stycznia, piątek. Pierwsze dwa doładunki zabieramy z Gdańska. Jeden to maszyna do opisywanej już przeze mnie w poprzednich postach Tulcei, drugi to jedna paleta z klimatyzatorami do pensjonatu w górach. Trzeci doładunek z odprawą celną zabieram z Warszawy do Warny i jest to 200pudełek jak po butach wrzuconych luzem. Łącznie zaledwie 7 ton na całą naczepę.
W trasę z domu ruszam w niedziele po 45 godzinach pauzy.

Poniedziałek 8 stycznia raczy nas pięknymi widokami i trasą nr 18, która nieoficjalnie jest niedostępna dla ciężarówek w zimę. Jednak tutaj po fali śniegów w listopadzie przyszły roztopy i mimo, iż mówili, że nie da się tam wjechać w zimę udałem głuchego i wjechałem:).

Chłopaki z pensjonatu po klimatyzatory przyjechali busem a mi przyszło robić pauze obok pięknego klasyka; Scanii V8, dwuosiowa, na resorze i z hdsem. Wydaje się, że to nadal pracujący klasyk.
We wtorek o świcie jedziemy na rozładunek nr 2. Tulcea. 530km poszło gładko jako, że teren tutaj już płaski a na pace lekko.

W stoczni Tulcea meldujemy się po południu, do zdjęcia tylko jedna maszyna więc w
miare szybko poszło. Zestaw jeszcze nigdy nie był tak brudny po zaledwie dwóch
dniach w trasie..

By kręcić pauze po rozładunku wyjechałem z firmy i stanąłem kilkaset metrów dalej. Okolica na pozór spokojna lecz gdy zapadł zmrok a ja spałem jakaś patologia z pobliskich bloków spuściła mi na oko około 60-80litrów paliwa. Zabrali dodatkowo oryginalny korek, na szczęście miałem ze sobą zapasowy. Niech ich szlak.. No trudno zawsze musi być ten pierwszy raz.. Dobrze, że nie wyssali wszystkiego. Kiedys w Bułgarii też już mi spuszczali paliwo ale w porę się obudziłem i złodzieje uciekając zostawili kilkadziesiąt litrów paliwa w bańkach..
W środę ruszyłem do Warny na rozładunek numer 3 i tu zaczęły się schody.. Nie zgadzała im się waga ładunku w dokumentach bo mieli podaną inną a towar był z odprawą celna, jakaś chińszczyzna. Pojechaliśmy na dwie wagi w pobliżu do innych firm i na jednej z nich spotkaliśmy kolejnego klasyka. Jedna z pierwszych wersji Kamaza KAMA3, też dwuosiówka na resorze. Ten na pewno był pracujący bo załadowany i gotowy do drogi. Piękny widok.. Z chęcią bym się przeniósł w te czasy bez wspomagania i wrzucania biegu z podwójnym sprzęgłem..
Niestety w środę mnie nie rozładowali. Dopiero po licznych telefonach, wyjaśnianiach, sprawdzaniu kartonów wyjeżdżam stąd pusty w czwartek wieczorem wykręcając na rozładunku pauze 24godziny.. W sumie nic nie straciłem bo i tak 24godziny musiałbym kręcić gdzieś po drodze. Załadunek powrotny mamy 30km dalej w porcie Devnya Varna. Są to dwie skrzynie o łącznej wadze 7ton, tu również odprawa celna bo towar leciał dalej na Kazachstan.. Sam by poleciał:). Do załadunku było nas trzech. Razem dojechaliśmy do granicy rumuńskiej i dalej nasze drogi się rozjechały..

Na przejściu granicznym w Ruse pusto, żadnej kolejki. Może dlatego, że styczeń i robota lekko zamarła. Na Borsie to samo, bez problemów i bez kolejki. Do Barwinka dojeżdżamy na dwa strzały po drodze zaliczając pauze 11 godzin w rumuńskim hotelu. I za to szanuje Rumunie i jazdę landami. Hotelów, motelów, restauracji pod dostatkiem a i ceny przystępne. Drzwi od domu otwieram niedzielnym popołudniem. Zrzutkę tych skrzyń miałem we wtorek w Warszawie. Po rozładunku zjechałem już pusto do domu bo nic nowego ciekawego do załadowania nie było. Dopiero pod koniec tygodnia w piątek wspomniany na początku nowy kierowca poleciał na jedno kółko na Rumunie. Niestety doznał kontuzji łuku brwiowego no i narazie nie wiemy co dalej.. Dobrze, że wrócił cały..
Dzis tzn. w poniedziałek 29stycznia ładuje w Gdańsku kolejny raz stały ładunek do Tulcei. Tym razem to FTL 1/1.
Do relacji na bieżąco zapraszam na www.instagram.com/mgebczyk .
Pozdrawiam ciepło !
Gdańsk-Warszawa-GuraLalei-Tulcea-Warna-Warszawa
około 3900km
spalanie 29.5l/100km.

Trasa po świętach 'szybka Rumunia' i podsumowanie roku

2018-01-11T14:21:00.000+01:00

INSTAGRAM. Tam relacje zdjęciowe z tras.
Kontynuując ciągłość wpisu, ostatnią grudniową trasę zaczynamy już w drugi dzień świat o godzinie 17. Tak, tak wiem, do 22 był zakaz ruchu pow.3.5tony ale ciemno już się zrobiło i nikt nie widział :D. Podjąłem takie ryzyko by wrócić na długi weekend sylwestrowy a w tym wyjeździe liczy się każda godzina.
Przyzwyczaiłem się już do tych lekkich ładunków:), nie inaczej jest tym razem bo na pace łącznie tylko 6 ton i 33europalety. Dostawy mamy aż w 4 miejsca(1x Jassy, 1x Suceava i 2x Targu Mures) i co najlepsze są to markety. Tak, dostawy do marketów; tu zawsze pojawia się obawa jak to tam będzie bo tam zawsze jest młyn..
Pierwsza nocka przebiegła spokojnie. Pojedli, pospali to i siły na maraton były. Gdy minąłem Rzeszów ruch całkowicie zamarł, osobówek znikoma ilość, parkingi puste a ciężarówki żadnej! No może kilka. Tak by mogło być codziennie..

Środa, dojechaliśmy do Rumunii, jeszcze było ciemno gdy szedłem spać. W nocy na odcinku przed rumuńską granicą wpadłem w dziurę.. tu często wpada się w dziury, zwłaszcza gdy jest ciemno, leje deszcz a na jezdni kałuże i nie widzisz. Nie zauważyłem tego w nocy, dopiero po pauzie obchodząc auto dla sprawdzenia to dojrzałem. Od razu włos jeży się na głowie gdy widzisz coś takiego na przedniej osi i jesteś na parkingu. Pierwsza myśl to zapas, mamy zapas, najwyżej wymienimy, dawno tego nie grali, z rok nie wymieniałem zapasu w drodze a na przodzie tylko raz. Druga myśl

to; a może dojedziemy do najbliższej wulkanizacji? Guma ma 1,5roku, w każdej chwili może być bum ale jesteśmy w Rumunii, tu co 30km jest wulkanizacja. Pytając na stacji powiedzieli mniej więcej gdzie i wyszło 10km. Ryzyk fizyk. Dygając się dalszej jazdy poszedłem, jeszcze spróbować odkręcić zapas. Zawsze szło lekko, jednak gdy nie ruszane było przez rok, ubłocone, usolone, nie szło w żaden sposób odkręcić śruby od kosza do zapasu. Bez pneumatu nie było opcji. Decyzja jest prosta, musimy jechać. 10km wytrzyma.. przygotowany na najgorsze trzymam mocno kierownice i spokojnie dojeżdżamy do serwisu. Pneumat mają, zapas wymieniony, wszystko w porządku. Obiad już na spokojnie i jedziemy dalej, do celu. Dzień niestety krótki i najlepsze górskie odcinki przejechałem nocą.

Późną nocą meldujemy się w Iasi. Rozładunek jest w centrum gdzie mieliśmy zakaz ruchu ciężarówek. Śmiało jednak wjeżdżamy pod sam market i kręcimy pauze by rano ruszyć bez stratu cennego czasu pracy.

Czwartek.

Jak to zwykle bywa najpierw biorą małe busiki bo to małe i niby szybko ale ja też miałem tutaj zostawić tylko 9palet. Koniec końców wyjeżdżam stąd około południa. Wyjazd z pod tego marketu też dość ciekawy bo osobówki mijamy na żyletki. Na szczęście przeciskamy się i odcinka dalej. Auchan numer 2 jest w Suceawie, tutaj jesteśmy około godz. 15, sam szczyt poświątecznego szaleństwa zakupów.. Meksyk jednym słowem. Cały parking pod centrum handlowym zatkany, jedni muszą wyjechać żeby drudzy zaparkowali a ciężarówki z dostawą jadą tą samą drogą i to na koniec.. Mija 1,5h nim dojeżdżamy przez zaj...ny parking do celu. Cofamy, ruszamy do przodu i jesteśmy. Sam rozładunek zaś błyskawicznie. Nikogo nie ma. Uff. Najgorsze za nami, jeszcze tylko 2 miejsca w Targu Mures. Po wszystkim przychodzi czas na zasłużony obiad w uroczej scenerii przy rzece za tyłami budynku. Jeszcze tylko godzina w korku do wyjazdu i odcinka na Targu Mures.

Tu już nie tak odcinka,
raczej spokój bo droga wilgotna i śliska, my prawie pusto a w dodatku testujemy nową drogę którą nigdy jeszcze nie jechałem. Nr 15C, 15B i 15. Z Suceawy do Targu Mures. Teren górzysty, kręty, i dużo miejscowości. Stan jezdni jednak zadowalający. Trasę jedziemy nocą, zdjęć stąd nie ma.

Piątek, decydujący dzień naszego wrócę czy nie wrócę. Dwa rozładunki i załadunek w jednym mieście. Pociesza nas to, że wszystkie firmy otwarte do 22.
Po pauzie budzimy się pod pierwszym auchanem. 5 palet, tutaj poszło gładko. Na śniadanie świeża świeża ciepła pizza z piekarni obok i zaczynamy.
Auchan numer 2 w Targu Mures wita mnie nieciekawym widokiem. Młyn. Ja jednak ze swoim towarem po godzinie negocjacji wjeżdżam pod osobną rampe i misja dostawy auchan zakończona sukcesem. Jeszcze tylko załadunek powrotny granulatu i do domu. Wielkie kominy, gejzery z parą, mistyczne miejsce. Przed nami nie ma nikogo w kolejce. Po meldunku na bramie prowadzą mnie między wagony.

Towar załadowany i spięty, nic tylko spokojnie jechać do domu. 1000km robimy na dwa razy i w sobotę po południu jesteśmy szczęśliwie w domu. Ruch znikomy, nikt nam nie przeszkadzał. Plan wykonany miesiąc udany.

Miesiąc Grudzień kończymy z wynikiem 10900km. 1 tydzień to trasa do Danii(2500km) drugi tydzień to daleka Rumunia(3400km) trzeci tydzień to Szwecja(2400km) i czwarty tydzień to Rumunia(2600km). W trasie wyszło łącznie 22dni. Jedna pauza niedzielna 24h spędzona w Gdańsku, reszta weekendów w domu. Tylko jeden ładunek 24tonowy, jeden 14tonowy a reszta poniżej 10ton. Tak by mogło być zawsze.

Nowy rok zaczynamy od dostaczenia tego granulatu na Pomorze. Dojazd do gospodarstwa rolnego po jednokierunkowej wąskiej drodze, załadowany 24 ma tonami był sporym wyzwaniem ale towar zrucony i zlecenie zakończone. Uf chyba nikt nie lubi ciągnąć 24 ton po górach ale Renia dała świetnie rade. Po rozładunku udajemy się do Gdańska i w piątek 5 stycznia ładujemy kolejny raz do Tulcei w Rumunii. Do miłego. Pozdrawiam !

Trasa do Szwecji

2017-12-25T17:30:00.004+01:00

Grudzień, Grudzień, Grudzień. Od dobrych kilku lat nie widać w tym miesiącu prawdziwej zimy. Mikołaj bez śniegu musi mieć przerąbane.. Za to my transportowcy pływający po asfaltowych rzekach cieszymy się. Wiemy co to znaczy jazda po śniegu kiedy ruszenie spod świateł staje się wyzwaniem nie wspominając o wzniesieniach i hamowaniu. Trudno mi nie wspomnieć o tym, że będzie to dla mnie najlepszy miesiąc transportowy pod względem stawek, lekkich ładunków, małej ilości pustych kilometrów i dobraniem sobie tras przez dom. Miesiąc jeszcze się nie skończył a trasa do Nowego Roku już zaplanowana. Oczywiście wszystko jest dobrze jak jest dobrze, jak będzie źle to też o tym napisze. Na podsumowanie przyjdzie czas w następnym poście.
Tymczasem nie da się ukryć, że zestaw bez włóczykija z tyłu naczepy już nie prezentuje się tak fotogenicznie. Oczywiście jest plan go namalować ale to dłuższa robota bo trzeba wyczyścić i podkład zrobić, dopiero malunek. Nie wiem kiedy trafi się ładna pogoda i tak bym na bazie był pusty, póki co trzymamy tempo i bez poważnego powodu nie zwalniamy.
Zmieniły nam się czasy przez te kilka lat.. w sensie dostęp do technologii, 75% polaków ma smartfona. Relacje live możemy prowadzić o każdej porze i z dowolnego miejsca. Internet za granicą kosztuje grosze. Dystans się skraca. Każdy może dzielić się tym co przeżywa i to jest fajne. W taki sposób, że inspiruje, dodaje kontrastu do tego co robimy bo każdy robi co innego i pokazuje to na swój sposób. Jednych inspiruje u innych wzbudza zazdrość bo zawsze znajdzie się ktoś kto ma lepsze życie. Kwestia podejścia i kto czego szuka.
Jestem zwolennikiem ilustracji i książki bardziej niż filmu. Czytając książkę pobudzamy wyobraźnie i tworzymy swoje sceny i wizje. Film nam to wyjaśnia rozwiązuje tajemnice, zaspokaja naszą wyobraźnie a nie ją pobudza. Dlatego zostaje przy starej formie przekazu zdjęć i tekstu. Gdy przyjdzie to znowu rzucić fajnie będzie wrócić, przeczytać i przypomnieć sobie dlaczego tak to lubiłem.

Poniedziałek 18grudnia. O godzinie 18 zaczynamy nowy tydzień pracy. Zrobiliśmy skróconą pauzę weekendową bo długa trasa na Rumunie zajęła nam 6dni. Zestaw wyglądał jakby wrócił z Woodstoku, pierwsze co to przed trasą pojechaliśmy na myjnie by na Szwecji kulturalnie się pokazać;). Z Radomia do Świnoujścia mamy niecałe 700km a prom odpływa o 9 rano we wtorek.
Po kąpieli ruszamy. DK7 do Wiskitek, dalej A2 i A1 do Torunia, potem DK10 do Szczecina i Świnoujścia.

Wtorek. Wszystko szło jak po sznurku, towar lekki, odcinka na blacie. Do momentu gdy około 3 w nocy przyszło mi zrobić drugą krótką pauzę. Skusiło mnie. Chciałem się położyć dosłownie na 10minut i nie wiem, budzik wydawało mi się, że nastawiłem jednak obudziłem się dopiero po 1,5 godzinnej drzemce. Pierwsza myśl o hurwa! Zaspałem.. Nie zdążę na prom..
Ruszam szybko póki jeszcze na drodze mały ruch ale na 9 niestety nie zdążyłem. Całe szczęście, że prom załatwiłem z zaprzyjaźniona spedycją i mieli kilka bookingów na te ze Świnoujścia. To mnie uratowało bo nie wiem kiedy bym odpłynął, może w środę.. A ja po prostu popłynąłem następnym o 10.30. I mało tego podczas czekania udało się załatwić eksport z Polski na Rumunie w piątek przed świętami. 4 miejsca rozładunku to nasza specjalność. Pięknie pomyślałem, rozładujemy Szwecję w środę rano i możemy wracać pusto po kolejny eksport.

Do Trelleborga dopływamy wieczorem. Dokręcam kilka godzin pauzy i mam około 320km do celu w Szwecji.

Środa. Jesteśmy w Boras obok Goteborga. Rzesko i mglisto. Po 9 godzinach pauzy meldujemy się na pierwszym rozładunku. Mała firemka, dwie rampy, od razu kazali podstawić się pod jedną z nich. Rozładunek 30palet trwał może 20minut. Dokumenty podpisane, ale z trzema paletami jedziemy jeszcze do magazynu 20km od nas. Tam trwało to dosłownie 5minut. Godzina 11 rano a my już puści, możemy wracać i teraz chwila zastanowienia czym i o której płyniemy. Zabookowałem prom o 22 z Trelleborga do Świnoujścia żeby nigdzie się nie spieszyć. Po śniadaniu otwieram giełdę, a nóż się trafi się trafi ładunek na powrót. I co? Nawet czekał na mnie! Darmowy roaming jest bezcenny.. Dwa telefony, załadunek jest 30km ode mnie, puste palety, jedziemy! Powrót do Nowego Dworu Mazowieckiego czyli akurat tam gdzie mamy załadunek eksportowy na Rumunie. Lepiej się nie dało tego poskładać. O godzinie 15 wyjeżdżamy pospinani i załadowani. Do promu 320km, odcinka i nie ma miękkiej bo do portu trzeba dojść na 4,5godziny i kręcić już długą pauzę.

90 na liczniku mamy już od dobrych kilkunastu minut a na lewym pasie widzę mijające mnie białe Volvo z chłodnią. Pierwsza myśl Hiszpan albo Pastuch. Tak to był Hiszpan, zwolniłem mu o 2 ząbki niech wyprzedza jak tam mu spieszno. Jednak pierwszy podjazd pod górę wyjaśnił kto będzie pierwszy w porcie :). Miał pełno, ja tylko 14ton palet i już się nie spotkaliśmy.
Organizmu nie oszukasz, nie wytrzymałem do promu by coś zjeść a na truck stopie oczarowała nas urokiem piękna szwedzka Scania..

Wychodząc ze słynnej restauracji za moją naczepą zaparkował taki wóz.. trochę się przestraszyłem bo w środku nikogo nie było a szyby i maska były uchylone..
O 20 meldujemy się na terminalu. Wypadło na to, że wracamy dokładnie tym samym promem którym tu przypłynęliśmy. Galileusz. Pozdrawiam załogę!

Czwartek. Z promu zjeżdżamy około 6 nad ranem. Dokręcam pauzę do godziny 8 tak by wyszło jej 12h z wjazdem i zjazdem na prom.
Na drodze ruch spory jednak każdy jakoś trzyma tempo i droga upływa w miarę szybko. Trafia się tylko kilku maruderów których zostawiamy z tyłu. W Nowym Dworze Mazowieckim meldujemy się o 18 wieczorem. Na rozładunek czekamy 2 godziny i kończymy kolejne zlecenie. Pauza. Jakos nie mogłem usnąć, do późna słuchałem muzyki i coś czytałem..
Przed pójściem spać zapomniałem nastawić budzika i w piątek budzę się o godzinie 10..
Szczęście nam sprzyja i na firmie załadunkowej nie widać nikogo prócz nas. Towar zapakowany w godzinę, 100km do domu i wolne! W kolejną trasę ruszam we wtorek wieczorem. Kolejny raz jedziemy z lekkim eksportem bo około 6ton towaru na całej naczepie. Grafik będzie dość napięty bo mamy 4 miejsca rozładunku; Iasi, Suceava i 2x Targu Mures. Czyli znowu jedziemy na północny wschód Rumunii, w moje ulubione tereny. Zimy nadal nie widać więc myślę, że nie ma się czego obawiać. Na piątek 29.12 mamy już ładunek powrotny do Polski z Targu Mures. Wszystko dograne, nic tylko w spokoju przeżyć święta i lecieć dalej!

Radom-Boras-Goteborg-N.D.Mazowiecki-Radom
w trasie 4dni
około 2400km
średnie spalanie 29l/100km.
Do miłego.

Teatr trwa dalej

2017-12-18T01:39:00.001+01:00

... Po tak długiej przerwie można się zastanawiać od czego tu zacząć. Może od tego, że bardzo mi miło! Mimo takiej pauzy nadal ktoś tu zagląda :). A co się działo przez kilka lat? Ano działo się! Jak wszędzie. Wracając do tematu zawodu to przez większość czasu jeździłem i zdobywałem doświadczenie. Tak na oko zbliżam się do miliona kilometrów. Były przerzuty po zachodzie, trasy po 6tygodni, weekendy nad oceanem i w Alpach, przerwy i zwątpienia, wzloty, upadki. Jak już się na coś zdecydujesz czy uprzesz to wytrwaj w tym, przejdź przez piekło i nie kończ roboty w połowie bo kiedyś żal będzie większy bo nie wytrwałeś, poddałeś się a mogłeś.. miałeś 100 razy na nie? Czekaj na 100 razy na tak!
Nie byłem jeszcze w Norwegii, Grecji i Szwajcarii ale na razie dużym autem nie zamierzam się tam wybierać. Moja główna destynacja to Rumunia i na tym się skupiam. Co się zmieniło? To, że od lipca obrót robię w pełni na swoją firmę. Zmieniła się Renia na nowszy model. Dlaczego Renault? Dlatego, że jest to świetne auto do jazdy na Rumunie i kupiłem je za okazyjną cenę. W zasadzie to Volvo z wygodniejszą kabiną, no może plastiki gorsze. Poza tym doskonale znam to auto bo najwięcej spędziłem w Reni ale mam też porównanie do innych marek Daf, Man, Iveco, Mercedes. Scanią nigdy nie jechałem z naczepą i ładunkiem. Jak pojadę rok bez żadnej szkody w plastikach czy cokolwiek wtedy pomyślę nad nowym. Starsza Renia ma już przejechane 1,3miliona a chęci ma na drugie tyle! Zasada jest jedna; Auto masz takie jak o nie dbasz. To we wstępie jeszcze tyle, że kocham to co robię a najbardziej satysfakcje z ciężkiej roboty, którą my kierowcy na co dzień wykonujemy i co najlepsze tylko my wiemy jaka jest bo pracujemy samotnie. To poczucie wyzwania, za każdą trasą, To trzeba lubić. I to, że czas dzielisz na tygodnie i weekendy a nie na pory dnia.

Kręcił ktoś dłuższą pauze? Mi się zdarzyło. Dosć niespodziewanie bo przedłużył się urlop.
Wybrałem się na Bali do Indonezji. Akurat w dzień odlotu wybuchł wulkan i lotnisko było nieczynne przez 5dni. Historia taka, że chyba napisze książkę a przynajmniej tutaj bo wracałem 1200km autobusem z Bali do Jakarty i widząc wszystko po drodze to cieszmy się Polacy gdzie żyjemy. Tam, oczywiście miejscami niesamowicie pięknie, fauna i flora całkowicie inne, polecam jak najbardziej ale tylko wakacje by zmienić na jakiś czas perspektywę na egzotyczną, poczuć równikowy klimat. To napędza i motywuje do działania a bilety lotnicze są na kilka kliknięć.
Stało się też tak, że teoretycznej ostatniej nocy zgubiłem tam portfel z dokumentami.
Po powrocie wniosek o nowe prawko złożyłem ale czwarty tydzień pauzy byłby przesadą i w pierwszą trasę po urlopie jadę bez dokumentu, tylko z paszportem. Robię szybkie kółko do Dani. Nie układa się tylko to, że dzień czasu musiałem czekać na załadunek do Polski i załadowałem dopiero w piątek, dlatego 45godzin weekendowej pauzy robię w Gdańsku. Na wylocie z Niemiec tylko kontrola Polizei ale wszystko przyjaźnie i przeszło tłumaczenie o tym, że zgubiłeś portfel.
Poniedziałek. Ruszamy o godzinie 10. Po rozładunku waty szklanej jedziemy na umówiony już listopadzie załadunek maszyny do Rumunii. Lubię takie ładunki, nie jakieś tam 24tony, stal, czy papier.. choć czasem i z tym zdarzy się jechać jak stawka w porządku. Jeżdżę sam dla siebie i jeśli mam możliwość to wybieram robotę a przede wszystkim szanuję ją i siebie jeżdżąc za normalną stawkę. Nie biorę nowego auta bo jak jest niepotrzebne to nie chce mieć topora nad głową. Wolę dzielnie pojechać starszą Magnum robotę, którą ja wybieram a nie robotę, którą muszę bo nie wyrabiam na koszty. Przewoźnicy to czytający szanujmy się. To my mamy auto! Chociaż nigdy nie zaistnieje to gdyby nawet zaistniała taka solidarność, że wszyscy stajemy na 3dni to okazuje się ze nie mamy co jeść. Ładunek bez auta jest nic nie warty. Kiedyś było tak jak miałeś auto to byłeś pan i krótko.Przypomnijmy sobie te czasy, i zamiast dobierać kolejne auto w leasing to zastanów się czy dasz radę nie psuć rynku tym, że ty musisz a ja mogę jak chce.. Bez nas i tak nic nie pojedzie z punktu A do punktu B.
3metry w środku naczepy czasem się przydaje, zdarzają się ładunki o takiej wysokości. Waga całości to około 6ton. Załadowani z Gdańska wyjeżdżamy po południu. Silny wiatr z południa podnosi spalanie ale w tym tygodniu nam zależy na czasie by wyrobić się w cyklu tygodniowym. Pierwszą pauze śpimy w domu, w Radomiu. Tankowanie na bazie i lecimy na południe. Z racji tego, że podejmuje ryzyko i jadę bez dokumentu prawa jazdy zamiast Borsa-obleganego przejścia z Węgier na Rumunie wybieram trasę alternatywną i jadę tzw. górą na Satu Mare i Baia Mare. Tutaj było dużo mniejsze prawdopodobieństwo, że ktoś na granicy zapyta a prawo jazdy a na Borsie było pewne, że zapyta :). Udaje się, Rumunie witamy późnym wieczorem we wtorek. By zaoszczędzić czas, na wadze u miłej babeczki kupuje winietę już na 4dni.

Pauza.

Cała środa upłynęła pod momentami ulewnym deszczem.

Kraj kontrastów. Czasem jedziesz przez miejscowość gdzie wyłączone jest oświetlenie głównych ulic by w drugiej miejscowości na był bogato ozdobiony ryneczek.
Dojeżdżamy do Brasov.

W czwartek już bez opadów, słońce jakby chciało się już przebić jednak odcinkami gęsta mgła nie dawała za wygraną. Do celu 350km.

To jest kwintesencja tego po co tu przyjeżdżam. Pusta landowa droga, alternatywna i nietranzytowa. Ruch znikomy, jedynie lokalny, cisza i spokój. Podczas rozpędzania z miejscowości wsłuchujesz się jedynie w ten piękny szum opon i brzmienie 480ciu koni mechanicznych. Czujesz się tu sam jak orzeł i wyjątkowo.

Kolejna kwintesencja naszego zawodu drivera i tego Rumuńskiego klimatu. Nieznane miejsca. To gdzie zdarzy nam się rozładunek czy załadunek tego czasem najstarsi Majowie nie przewidzą a to budzi u nas dreszcz bo często nie wiesz gdzie jedziesz i czy prosto to dobrze.. a sami nierzadko strzelimy gafe przejeżdżając daną drogę czy zjazd czy pod most 3metrowy a zestawem odrazu nie nawrócisz..

Chwilę po południu dojeżdżamy na rozładunek. Byliśmy już tutaj, procedurę znamy, najpierw brama potem waga potem biuro potem do brygady rozładunkowej i dopiero na miejsce rozładunku czyli dobre kilka kilometrów po mistycznym terenie stoczni zrobione..

Brudne, ubłocone, usolone drogi..

Jeszcze nie zdążyłem ugotować jajek dla domowego barszczu a musiałem rozpinać plandekę bo suwnica już gotowa do rozładunku.

Rach ciach pach i czasu starcza nam jeszcze dojechać do miejsca załadunku. Pierwszy raz zdarzyło mi się tędy przekraczać Dunaj, mianowicie jadąc drogą 22 z Tulczy do Braili. Co ciekawe Pan promowy powiedział cenę 60lei albo 30euro. 60lei to +- 60zł. My jesteśmy przygotowani i Rumuńską walutę wozimy ze sobą.
Mając adres zawsze dojeżdżam do docelowej firmy nawet wieczorem i dobrze zrobiłem bo kolejnego dnia nie musiałem zaczynać bez potrzeby czasu pracy. Pracowali 24h ale załadunek dopiero rano czyli w piątek. Co jest miłe zastajemy tutaj prysznic i mały sklepik spożywczy gdzie rano mamy świeży chleb. Stety albo i nie w piątek załadowani wyjeżdżamy dopiero około godziny 13. Co nas bardzo cieszy to waga ładunku. Niecałe 4tony. Taką prace trzeba szanować. To pozwala nam jechać dużo szybciej i sprawniej a przede wszystkim oszczędzamy paliwo. Z Braili wracam 'górą' czyli na Bacau dalej na Vatre Dornei, Dej, Satu Mare, Miszkolc.. Ach! Jak ja tu dawno nie byłem. Najciekawszy odcinek górski mijamy nocą ale i to ma swoje zalety. Brak księżyca i świateł wielkich miast pozwala nam zobaczyć ile tak naprawdę jest gwiazd na niebie. Ten szemrzący w oddali strumyk, to powietrze, wciąż dziewicze tereny i głucha cisza. Może nie każdy to rozumie ale mnie prawdziwa natura zachwyca za każdym razem.
Na powrocie przy sobocie tak nam chmurki zagrały;

Zostaje ostatni mały stresik czyli wjazd z powrotem do Schengen. Przynajmniej kolejki nie ma.

Udaje się bez konsekwencji a co się miało nie udać ;). Na niedziele zostaje nam dojechać 150km i w domu meldujemy się o 9rano. To była własnie ta wzorowa trasa w której chyba nie było na co się w..rwić. Lekki ładunek, drogi czarne, czas dograny.

Pozdrawiam:)

A teraz zasłużony odpoczynek, domowy obiad, zejście na ziemie by nabrać chęci do dalszej drogi. Jedziemy z tym dalej do Szwecji. Ruszamy z domu w poniedziałek o 18 a o 9 rano we wtorek mamy prom.

Trasa przebiegła prawie tak samo jak na mapce powyżej.

Gdańsk-Tulcea-Braila-Radom

w trasie 6dni

łącznie ok. 3400km

spalanie 28.5litra/100km

Do miłego.

Przerwa, zwalniam tempo..

2012-05-18T03:14:00.003+02:00

No właśnie.. przerwa.. w moim przypadku to nieuniknione. Pół roku pisania relacji z każdej przebytej trasy to wysoki poziom, którego niestety nie dam rady utrzymać a szczególnie w obecnym okresie. Nie samą pracą człowiek żyje.. Jest jeszcze wiele innych zajęć na które i tak ciężko wygospodarować trochę czasu. Połączenie jazdy, studiów, szukania ładunków, ogarnięcie samochodu, blog.. na to wszystko doba jest za krótka. Jest też życie prywatne którego my kierowcy i tak nie mamy.. Do tej pory by coś napisać musiałem coś poświecić a najczęściej była to nieprzespana noc. Każdy post to masa zdjęć, zdjęć zawsze dopracowanych, wyselekcjonowanych i obrobionych w moim stylu bez fuszerki a to wymaga czasu i jest pracochłonne..
Przez te pół roku ukazałem tutaj kawałek Europy moim okiem, okiem kierowcy podróżnika, ciekawego świata włóczykija. Przeczytajcie w wolnej chwili jeszcze raz każdy wpis i wczujcie się w mój klimat !
Jeśli przydarzy się coś ciekawego, coś nowego, coś o czym warto napisać i złapie mnie tchnienie na pewno to zrobię. Jak na razie szykują mi się stałe kierunki a mianowicie PL-BG-LV-PL-BG. Bloga nie zamykam, cała treść zostaje.
W miarę możliwości ciekawe rzeczy 'na ciepło' będę aktualizował na mojej facebookowej stronie:

http://www.facebook.com/prawdziwywloczykij zapraszam.

Ciekawe jest to, że przez ten okres powstała masa blogów o ogólnej tematyce 'kierownicy', widać większe poruszenie co bardzo cieszy.
Ogromny szacunek dla:
Nolibaba http://nolibab3.blogspot.com/ krótko mówiąc trucking w USA
Tkaczykowskiego http://tkaczykowski.blogspot.com/ tzw. 'krajówka'
Klaudii http://kierowniczka.blogspot.com/ dziewczyna w ciężarówce : O
KDtruck http://kdtruck.blogspot.com/ świetna robota
i wszystkich innych, którzy piszą bo robimy to dla was ! Odwalamy kawał dobrej roboty ukazującej ten zawód od środka, każdy z innej strony, każdy we własnym niepowtarzalnym stylu ! Uwierzcie mi, że pisanie, tworzenie filmów to praca na drugi etat a my oprócz ogromnej satysfakcji, która jest bezcenna nic za to nie mamy.

Włóczykij nie umiera !

Pozdrawiam gdzieś z trasy !

Prawdziwy Włóczykij !

Trasa do Sofii

2012-04-22T20:02:00.004+02:00

Wyświetl większą mapę
Piotrków Tryb.-Sofia-Strazske-Radom
Tydzień po świętach spędzony w domu lecz nie biernie a czynnie bo pracy przy samochodzie było sporo. Wymiana olejów, filtrów, klocków hamulcowych, dwóch opon przy naczepie oraz przy okazji malowanie felg co by je trochę odświeżyć. Podłączyłem też jeszcze raz oświetlenie diodowe na samochodzie bo gdzieś robiło się zwarcie. Piepszenia ze wszystkimi kabelkami żeby to sensownie, porządnie i bez fuszerki zrobić to dwa dni pracy ale opłacało się i myślę, że problemów już nie będzie.
W kolejną traskę pojechałem z początkiem nowego tygodnia. Znowu wpadła Bułgaria ale tym razem kierunek Sofia czyli z przeprawą promową przez Dunaj. Towar ładowałem w poniedziałek rano w Piotrkowie Trybunalskim a były to płoty ogrodowe na stojakach pakowane tyłem z rampy, łącznie 6ton. O dziwo miał być to ładunek całopojazdowy ale na naczepie zostało 4metry wolnej przestrzeni. Myślę sobie no zajebiście, szukamy coś na doładunek i jakaś kasa dodatkowa wpadnie. Taaak.. Na giełdzie, ładunków trochę jest ale żeby coś możliwego załadować, coś co by pasowało to nigdy nie ma.. tu nie pasuje, tam już poszło.. Czasu mało a jechać trzeba. Szansa na ekstra fracht przeszła koło nosa i obszedłem się smakiem a pozostał tylko niesmak..
Szybkie zakupy, torba w dłoń i na 'pełnej' z tym co mam ruszam w stronę punktu B zwanym Sofia. Wkur...nie z każdym kolejnym przejechanym kilometrem jakoś mijało bo znowu jestem za kółkiem, znowu u siebie, wśród swoich, innych gnających ciężarówek, na drodze moim miejscu przeznaczenia.. znów towarzyszy mi to dziwne i złudne uczucie wolności.. tylko ja, pod sobą 480koni a środkiem biała linia.. znowu odpływam i przechodzę w inny wymiar.. wymiar nieogarniętego życia w trasie..
Nie obijam się. Lekko mam dlatego zapier....lam. 4h10min i melduje się na Barwinku, ostatni postój w PL, kotły tankowane do pełna, dobicie słowackiego myta i prujemy dalej. Witają nas Węgry. Wykup winietki, szybki obiad i następny przystanek to granica z Rumunią. Ta nieszczęsna granica 'Bors' gdzie bez 5euro w dowodzie, dla celników się nie obejdzie.. ale zaraz zaraz.. te 5euro mi oddaje i pyta czy mam gaśnice. Odpowiadam: jasne, że mam. No niestety od miesiąca była nie ważna.. Po kilkunastu minutach dyskusji i negocjacji musiałem dać nie 5euro a 15.. tak, tutaj nie pisze się mandatów, tu się daje i negocjuje.. a hvj, niech stracę byle nie tracić czasu i jechać dalej bo zostało 40minut jazdy..

wjazd na prom na przejściu Bechet
łączny koszt przeprawy to 122euro
w jedną stronę

Pauza 9h. Rano twarz jeszcze zaspana, przemyta.. kawa szybko zaparzona pita już w trakcie jazdy.. i gonimy bo przecież szkoda czasu, w środę rano wypadałoby dojechać i rozładować. Z 6tonami można, możliwości jest więcej i jedziemy szybciej..

Tak jak chciałem tak się stało. W środę zaliczam swój punkt B, zrzucam towar w Baumaxie i jestem gotowy brać kolejną przesyłkę i wracać do domu.. Gotowy owszem byłem, ładunek też nawet miałem ugadany, na Łotwę. Takie mam szczęście, że odwołali a ja zostaje na lodzie.. sytuacja się powtarza.. ładunki, tak, były, ale na ten tydzień wszystkie wybrane, wszystko na odwrót i nic nie pasuje.. środę spędzam w Sofii.. czekam z nadzieją na cud do jutra.. dobry film, dwa piwka, królewski obiad i jakoś zleciało..
W czwartek cudu nie było.. godzina 11, robi się późno, trzeba podjąć decyzje.. wracam pusto, na Słowację a tam w piątek załadunek stalowych prętów do Radomia. Ok, gnamy niczym pędziwiatr na odcince. Pogoda piękna, widoki również, szkoda tylko, że czas naglił i wszystkie zdjęcia zza szyby:

170km w 2,5h i jesteśmy już na promie.. łapiemy Rumunie.. do Węgier 600km.. lewy pas, gaz i płyniemy.. robi się ciemno, zaczyna padać.. wszyscy zwalniają, ty się denerwujesz bo czas, czas, czas, zawsze go brakuje.. teren górzysty.. ja mam pusto a przede mną chłopaki załadowane.. toczą się 30km/h.. chce wyprzedzić a nie mogę, droga kręta.. take it easy mówię sobie.. lecz nie na długo.. zanim Węgry to jeszcze przejście graniczne.. szofer daj no na kawu.. wszędzie daj i daj.. a masz dwa eurasy i spadaj.. ja jadę bo jeszcze tylko 290km do celu.. droga już pusta bo i godzina późna.. kryzysowa pora, oko się zamyka, trzeba się przespać.. rano zimny prysznic na naczepie i już można.. dalej.. do celu.. i jestem.. huta stali w Strazske.. nie pytajcie jak to zrobiłem bo i tak wam nie powiem..

Godzina 14.. stal już ładowana górą.. jeszcze na wagę i po dokumenty.. trzeba czekać.. godzinę.. są.. jestem wolny.. już mnie nic nie zatrzyma.. ostatnia prosta.. przystanek na granicy na obiad.. nic jeszcze nie jadłem bo kiedy.. pojedzone to i noga ciężka ale gdzie tam.. piątek jest, powroty i na pace 24tony.. nie pogonisz.. już wyluzowałem bo po co te nerwy.. to nic nie da.. Marcin, zachowaj odstęp i już spokojnie, powoli, do domu.. jestem.. weekend.. dziękuje.

Piotrków Tryb.-Sofia-Strazske-Radom
6ton 24tony
w trasie: 5dni
łącznie: około 3050km
spalanie: 31l/100km

Bułgaria

2012-04-07T03:28:00.004+02:00

Wyświetl większą mapę
No to pojechałem do Bułgarii.
Załadowany w piątek 30.03 w Ostródzie zestawami kołowymi dla pociągów w trasę ruszyłem w sobotę po 24godzinnej pauzie w domu. Plan był taki aby do celu dojechać w poniedziałek uciekając w sobotę przed niedzielnym zakazem na Słowacji. Przekonany byłem, że na Węgrzech zakazu nie ma bo dla ruchu międzynarodowego i pojazdów EURO 3 i powyżej można śmigać w niedziele i święta bez problemu, niestety tylko w okresie zimowym od 4listopada do 1marca a tego już nie sprawdziłem.. Zakaz obowiązuje od 22 w sobotę do 22 w niedziele. Zabrakło mi dwóch godzin, musiałem stanąć bo nie warto chyba ryzykować mandatu o wysokości 600euro także następne 24godziny spędziłem na przyjaznym parkingu 'U Jacka' a znajduję się on kilka kilometrów za granicą Słowacko-Węgierską w miejscowości Sátoraljaújhely.

Mamy tu wszystko co do życia potrzebne. Postój kosztuje niemało bo 8 euro, jednak w cenie jest strzeżony ogrodzony plac, prysznic, dostęp do wifi, szklanka węgierskiego Tokaja oraz piwko na dobry sen. Śmiało i bezpiecznie można tu stawać.

Niedziela przespana do 15 a po kolejnych 24godzinach postoju i po zakazie ruszyłem stąd o 22. Długo już nie trenowana jazda nocna ale po sowitym odpoczynku oko się nie zamknęło i z formy nie wypadłem.

Teraz na Rumunii, na każdym przejściu kserowane są dokumenty CMR wszystkich wjeżdżających tu ciężarówek. Nie wiem czemu to ma służyć. Fakt jest jeden; tworzą się gigantyczne kolejki dlatego wybrałem trochę mniej uczęszczane przejście mianowicie 'Petea' na samej górze co widać na mapce. Nadrabiam tędy jakieś 20-30km ale mam spokój z celnikami, którzy na przejściu Bors wymyślają niestworzone rzeczy by tylko wyrwać kilka euro..

Znając drogę, nocą przyjemnie jedzie się po Rumunii. Żadne tutejsze 'wehikuły' nas nie przytrzymają i ruch praktycznie zerowy, nic nam nie przeszkadza no może oprócz nierzadko występujących dziur w drodze. W głośnikach grane ulubione kawałki, potem przełączyłem się na rumuński styl i rumuńskie radio, które zawsze mnie pobudza i wywołuje uśmiech na twarzy hehe. Nim się obejrzałem i zrobiło się widno.

Poranek wita nas piękną pogodą i jeszcze piękniejszym krajobrazem

Dojeżdżając do Sibiu powoli odsłaniał nam się widok na pasmo Karpat

a tutaj już wjazd do krainy zwanej przez kierowców 'kanionem'

To odcinek drogi wzdłuż rzeki, w otoczeniu gór między miejscowościami Sibiu a Ramnicu Valcea.

Chwilę dalej wybiło 9godzin jazdy. Do spania zmuszać się nie musiałem, od razu zasnąłem. Stąd do celu już tylko 400km. Po 9godzinach odpoczynku pomknąłem dalej.

Kręty i górzysty szlak ciągnie się przez jakieś 150km. Tutaj nie podgonimy a szczególnie wtedy gdy na pace 19ton ładunku. Średnia na tym odcinki to jakieś 40km/h.
Dalej od Pitesti ratuje nas ponad 100km autostrady. Jeszcze tylko przejazd przez 'polną' obwodnice Bukaresztu gdzie pierwszeństwo mają krzyżujące się ulice i zawsze tworzą się korki a w dzień na centurze jest to jeden wielki korek. Nocą na szczęście wszystko idzie w miarę płynnie.

Do Ruse prowadzą nas dwa pasy. Aby przejechać na Bułgarską stronę do pokonania mamy most za który płacimy 37euro. Dziury, nierówności, wyboje, strach na niego wjeżdżać ale jak mus to mus.

Bułgaria.. Tutaj kupujemy winietkę dobową za 7euro. Stan nawierzchni sporymi kawałkami pozostawiał wiele do życzenia. Niekiedy zwalniamy do 30km/h bo po tych dziurach więcej się po prostu nie da.

Rozładunek miałem w miejscowości Samuil. To jakieś 10km od głównej drogi i prowadzi nas tutaj długi, 12% wjazd pod górę. Do firmy trafiłem bez problemu. Znajdowała się ona na samym początku miasta i na wysokim kominie napisana była jej nazwa. Bułgarzy tutaj nie zawiedli. Akcja z rozładunkiem trwała około godziny.
Po ładunek powrotny pognałem do Tagrovishte i tutejszej fabryki wyrobów szklanych.

To zjazd z Samuil

panorama miasta Razgrad

główna a jednak polna droga..

i dalej do Targovishte

a tu już sam wjazd do miasta

Wcześniej łapiąc wifi 'wygoglowałem' tą firmę, zlokalizowałem ją na nawigacji i trafiłem również bez problemu. Podając na bramie trzy magiczne słowa dane wcześniej przez spedycje: pasoboche korona poland, wjeżdżam pod wytyczoną przez ochroniarza rampę.

Towarem było 21ton szklanych kieliszków w kartonach. Jak widać palety piętrowalne, niewygodne do jazdy. Pracowników na załadunku żarty trzymały się na każdym kroku a szczególnie po tym jak zobaczyli polską rejestracje i włóczykija na drzwiach hehe śmieszni, pozytywnie nastawieni Bułgarzy :). Plandeka przewinięta linką celną i spięta plombą.

U nas Liazy odeszły dawno do lamusa a tu nadal dzielnie pracują

Wyjechałem stąd w środę o 17. Do Wielunia 1550km więc trasę podzieliłem na trzy odcinki. Do granicy PL wróciłem tą samą drogą a na miejscu byłem już w czwartek w nocy. Rano w piątek rozładunek i zjazd już na pusto do domu na święta :)

Jeszcze trzy z Rumunii

Radom-Samuil-Targovishte-Wieluń-Radom
19ton 21ton
w trasie: 7dni
łącznie: ok. 3200km
spalanie: 37l/100km

A Wszystkim życzę zdrowych, pogodnych i wesołych Świąt Wielkiejnocy oraz smacznego jajka a tym, którzy jeszcze w trasie oczywiście szybkich powrotów !

Węgry

2012-03-30T17:19:00.001+02:00

Hmm... Odkąd prowadzę bloga nie było jeszcze bezpośredniej trasy na Węgry.

Jak na razie dosyć mi tras na zachód i po kilku ekspansjach w tamte strony przychodzi czas na moje stare kierunki czyli Europa środkowo-wschodnia i Bałkany a potwierdzam to następnym kursem do Bułgarii. Zimę już pożegnaliśmy a i ładunków tutaj zrobiło się więcej. W tych krajach się wychowałem i wracam tu jak bumerang !

Starczy mi też drgawek na widok niemieckich ZOLLi czy BAGów, którzy patrzą na nas jak sępy na kawałek mięsa..

Wyświetl większą mapę

(A)Radom-(B)Stalowa Wola-(C)Kecskemet-(D)Stalowa Wola-(E)Tarnobrzeg-(F)Lubawa-(G)Ostróda-(H)Radom

Tydzień postoju pozwolił mi nabrać trochę sił i wyzwolić głód pokonywania kolejnych kilometrów.

Na rozgrzewkę szybki locik i ładunek w kółku ze Stalowej Woli na Węgry do Kecskemetu i z powrotem.
Tak, teraz to trasa na rozgrzewkę a kiedyś była to wyprawa życia. Świat dla mnie staje się już coraz mniejszy..

Ze Stalowej wyjechałem we wtorek załadowany dziesięcioma tonami felg samochodowych na paletach. Wysokość ładunku 2,85cm więc typowo na moją 'mege'. Do celu było 610km. Mimo kilku wahadeł na DK9 między Rzeszowem a Barwinkiem większych zatorów nie było i bez problemu wyrobiłem się w czasie aby dojść na strzała a dokładniej na miejsce zmieściłem się w 8h 50min jazdy.

PL, DK9

A tutaj już Słowacja i standardowe łatanie już dawno połatanych i dziurawych tutejszych dróg.

No, chociaż porównując stan nawierzchni do ubiegłego roku zrobili postęp. Nie zwalnia się już do 10km/h aby omijać wyboje, jednak uważam, że jak na jeden z głównych szlaków tranzytowych łączących kraje nadbałtyckie z południowymi, miejscami jest tragicznie.

Za tymi serpentynkami mi się tęskniło. Tutaj jest ciasno zasada jest jedna: pierwszeństwo mają Ci jadący pod górę, dlatego zjeżdżając w dół zatrzymujemy się przed zakrętem

kawałek 'drogi lusterkowej' gdzie żeby minęły się dwie ciężarówki trzeba praktycznie wyhamować do zera

i jeszcze dwa ze Słowacji

A Węgry witają nas przyjemnym widoczkiem...

...i do celu prowadzi nas autostrada...

...na której od 6-22 obowiązuje zakaz wyprzedzania dla pojazdów pow. 7,5tony...

...i gdzie wypalanie traw jest niemniej popularne niż u nas

Do Kecskemetu dotarłem późnym wieczorem. Spanko do dnia następnego a Włóczykij paczył i pilnował zaopaczenia :)

w środę zaparkował koło mnie nowiutki Actros

na niemieckich blachach

A rozładunek miałem w fabryce mercedesa. Byłem tu w obiegłym roku, wtedy wszystko było w budowie a przywoziłem tu kilka razy linie produkcyjne z radomskiego Durrpolu. Te same z którymi jechałem w Grudniu do Craiovej w Rumunii, może ktoś pamięta :)

Na powrót zabrałem puste palety po tych felgach. Łącznie 6,5 tony.

Jeszcze Renatka przypozowała niczym rasowa modelka. No to cykam zdjęcie i spadam do domu.

...ekonomicznie do Stalowej Woli docieram w 8,5godziny...

...tutaj w czwartek rano szybki rozładunek. Potem z Tarnobrzegu wziąłem 24tony nawozu i jazda z tym do Lubawy. Po drodze wstąpiłem jeszcze na obiad do domu i do celu ruszyłem koło 18. Z Radomia było 300km także zmieściłem się w 4,5h.

W piątek zrzutka w małej hurtowni i stąd miałem 30km do Ostródy gdzie ładowałem towar na Bułgarię a konkretnie zestawy kołowe pociągu i 4palety części.

Jakoś spokojnie dziś było na DK7 i na DK50.Może dlatego, że uwinąłem się przed godzinami szczytu. Sochaczew, Żyrardów, Mszczonów bez większych korków. W domu melduje się po południu. Robię 24godziny skróconej weekendowej pauzy i w sobotę ruszam do Bułgarii.

Stalowa Wola-Kecskemet: 10ton

Kecskemet-Stalowa Wola: 6,5tony

Tarnobrzeg-Lubawa: 24tony

Ostróda-Radom: 19ton

w trasie 4dni

Łącznie 2200km

spalanie: 33l/100km

zZOLLowane Niemcy

2012-03-19T03:45:00.009+01:00

Wyświetl większą mapę

Radom-Ostrowiec Św.-Edewecht-Wittmund-Białystok-Warszawa-Radom

Po dwutygodniowym wojażu tym razem nie planowałem dalekich wypadów. Ładunku szukałem głównie na moje stare kierunki czyli Rumunia. Do godziny 13 niestety nie było żadnej ciekawej oferty do wyboru a jechać gdzieś trzeba. Skusiłem się zatem na ładunek stali z Ostrowca do Niemiec. Ciężko bo ciężko ale przynajmniej stawka normalna i odległościowo dla mnie idealnie. Chwile potem dogadałem także powrót do Białegostoku. Robótka ustawiona, jedziemy. Przed 18 byłem już w hucie. Tutaj są dwa główne punkty załadunku: P1 i K1. Do P1 w kolejce stało około 30samochodów a do K1 pusto. Tak się złożyło, że drut który mieli mi załadować był na K1 i tam też pojechałem, bez żadnej kolejki. Wszystko spinam dwunastoma pasami, jedziemy na Niemcy więc dla świętego spokoju nie zaszkodzi. Cały zestaw ważył 39980kg a sam ładunek 24478kg.

Dokumenty zabrane, obieramy kierunek Świecko !

Starachowice, Piotrków Trybunalski, Kalisz, Jarocin, Środa Wielkopolska i tu dobiłem do autostrady A2. Dojechałem do Nowego Tomyśla i koło 2 rano padłem spać.

We wtorek zostało 650km do celu. Autostradą to raczej nie problem zmieścić to w 9godzin jazdy.

Po drodze na granicy w Słubicach jeszcze jakieś drobne zakupy, prysznic i wykup winietki na Niemcy.

Berliner ring, szerokości ;)

Wieczorem byłem już na miejscu. Przede mną jeden Polak, też z tym samym drutem, chwile po mnie dojechał jeszcze jeden kolega z którym rozmawiałem jeszcze w Ostrowcu.

Była to nieduża prywatna firma, która znajdowała się na osiedlu domków jednorodzinnych.

W środę zjechało się już więcej samochodów.

W kolejce ustawiłem się drugi więc o 9 rano było już po zabiegu. Rozładunek górą, suwnicą.

Do miejsca załadunku powrotnego, Wittmund, było 70km dojazdu. Na nawigacji dokładny adres firmy także z dotarciem nie było problemu. Tutaj zastał nas komitet powitalny, czyli dwa radiowozy niemieckich ZOLLi.

Ustawiłem się za Macedońską ciężarówką, którą właśnie kontrolowali ZOLLe i poszedłem pieszo na firmową bramę aby się zarejestrować. Zgodę na wjazd dostałem ale jak wracałem do samochodu skazany byłem przejść koło nich i w głowie zadawałem sobie tylko pytanie: zatrzymają mnie czy nie, zatrzymają czy nie? Zatrzymali. Poprosili abym przyniósł im jedynie dowód rejestracyjny samochodu i nic więcej. Po co im tylko dowód bez żadnych tarcz, sprawdzania samochodu, wypytywania i innych dokumentów? Zastanawiając się, zaniosłem im. Stojąc przy radiowozie usłyszałem jak podają gdzieś przez radio mój numer seryjny samochodu VIM. Od razu szydercza myśl: hehe, przecież nie jest kradziony i wszystko w porządku, oddawać mi to i jadę ładować bo nie ma czasu. Po jakichś 15minutach wychodzą. Jeden trzyma mój dowód. Ja nieśmiało wyciągam po niego rękę. Słysze jednak słowa: we have a problem. Problem? K....wa jaki problem? Tłumacząc mi po angielsku powiedzieli, że jeden zbiornik paliwa w moim samochodzie jest nieoryginalny i i jeśli go mam to musi on być pusty albo powinienem w nim mieć TYLKO niemieckie paliwo. Cóż, pomyślałem: debile. Przecież dwa baki są 100% oryginały i mam je od nowości, co oni mi w ogóle chcą wmówić i o co się czepiają to zwaliło mnie to z nóg. No nie wiedziałem czy mam się śmiać czy płakać. Wszystkiemu zaprzeczyłem i powtarzałem im, że baki są oryginalne. Poza tym nie ma już granic i tankujemy tam gdzie chcemy czyli tam gdzie taniej. Za chwilę przyszli z miarkami. Zmierzyli baki, poziom paliwa w tym rzekomo nieoryginalnym, wszystko zapisali na kartkach i kazali poczekać. Dopalając kolejnego papierosa czekam i czekam. Wołają mnie do radiowozu. Tam zostałem poinformowany o mandacie. Razem 434euro. 234euro za paliwo w jednym baku i 200e za to, że nie jest oryginalny. Szybkie pytanie czy płace od razu gotówką czy w terminie 14dni. Cooo? Chwila, chwila nie ma takiej możliwości. Bak jest oryginalny i mandatu nie przyjmuje i nie zapłacę - mówię. Oni znów to samo: jest nieoryginalny i jeśli nie mam gotówki to wypiszą terminowy. Wszystkiemu odmawiam i przy okazji pytam na jakiej podstawie tak twierdzą. ZOLLe na to, że tak im podali z centrali po sprawdzeniu numeru i specyfikacji samochodu. Mówię dalej i proszę aby pokazali mi tą specyfikacje. Międzyczasie 10 razy mnie pytali jak mam zamiar zapłacić ten mandat i w jaki sposób mają go wypisać. A ja kolejny raz ze stoickim spokojem odpieram i mówię: dopóki nie zobaczę tej waszej chorej specyfikacji NICZEGO nie zapłacę, niczego od was nie przyjmę i niczego nie podpisze. Ok, po kilku minutach zdecydowali, że pojadą na swój komisariat, przywiozą mi tą specyfikacje a ja w tym czasie wjadę na firmę i załaduje towar. Huh... ucieszony, przynajmniej się załaduje bo termin dość napięty. Zeszło z dwie godziny. Chwilę po wyjeździe czekam na nich na parkingu. Zadzwoniłem do ojca i powiedziałem o sytuacji. On zadzwonił do serwisu Renault i spytał jak to jest z tymi bakami. Od razu powiedzieli, że model Magnumki na małych kołach z 2006roku wychodził seryjnie z dwoma bakami po 445litrów każdy i nie ma możliwości żeby było inaczej. Wysłali nawet obszerną specyfikacje, którą byliśmy w stanie przefaksować. Po chwili przyjechał ZOLL. Już tylko jeden, ubrany po cywilnemu w nieoznakowanym radiowozie. Woła mnie do siebie. Rozsiadł się i pieprzy gdzie mam podpisać bo wypisał mandat 14dniowy. Kontynuuje mi, że muszę go przyjąć a ewentualnie w tym czasie dwóch tygodni będę mógł się od tego odwołać. Dał jeszcze tą dokumentacje od mojego auta i pokazuje zdanie gdzie pisze, że w moim modelu może być tylko jeden bak. Przejrzałem to wszystko, spokojnie, wolno, bez pośpiechu a po nim już widziałem, że lekko się irytuje. Wszystko było napisane po niemiecku a ja tego języka ni w ząb ni w oko. Grzecznie, po kilku minutach mu odpowiadam: ja niczego tu nie rozumiem, twierdze, że baki mam w 100% oryginalne, mandatu nie przyjmuje, nic nie zapłacę i niczego nie podpisze w dodatku chce skontaktować się ze swoją ambasadą. Powiedziałem, że muszę zadzwonić i poszedłem do siebie. Jeszcze jeden telefon do ojca i mówię, że no dziad dalej swoje. Szukaj numeru do konsulatu dzwoń i mów jaka sytuacja, podaj mój numer i niech do mnie oddzwonią. Potrwało to jakieś 15minut. W lusterku zobaczyłem, że leci ZOLL do mnie ze wszystkimi papierami. Podszedł pod drzwi pomachał dokumentami, mówi, że musi je już oddać bo nie ma już czasu. No to zapraszam do samochodu. Oddał mi moje dokumenty i kazał złożyć podpis. I zaczyna się to samo. Kolejny raz odpowiadam: nie rozumiem tekstu pod którym karzecie mi się podpisać. Zaraz zadzwoni do mnie konsul i sprawę będziemy dalej wyjaśniać. On na to, że zostawia mi te wszystkie papiery, mandaty łącznie z ich specyfikacją i przy następnej kontroli będę miał ten sam problem. Ja na to złośliwie ale całkowicie spokojnie: nie ma żadnego problemu bo oba baki mama w 120% oryginalne i następnym razem ja będę miał swoją specyfikacje z serwisu i nikt nie może mi nakazać tankowania drugiego baku paliwem TYLKO niemieckim. Całkowicie już zamieszał i zmienił swoje nastawienie. Coś jeszcze tłumaczył ale tylko dlatego chyba, żeby nie wyjść na idiotę. Poddał się, pożegnał i pojechał. Po chwili dzwoni ambasador i pyta jak się przedstawia sytuacja. Mówię, że już wszystko ok, dokumenty mam, ZOLLE odjechali..

Do tej pory się zastanawiam o co tak chodziło? Gdyby naprawdę było coś na rzeczy to moich dokumentów by mi nie oddał.
Jaki z tego morał? Szukają pieniędzy tam gdzie nie powinni. Polski transport jest gnębiony na zachód od naszej granicy a szczególnie w Niemczech. Czy to policja czy zolle czy BAGi, zawsze coś znajdą i będą ci to wmawiali w taki sposób żebyś się poddał. Nie można wtedy okazać słabości i jeśli czegoś nie rozumiesz, nie jesteś pewny lub masz wątpliwości, nie podpisuj. Masz do tego pełne prawo i zawsze możesz zadzwonić do ambasady. Po to przecież jest. Zachowaj pełen spokój i opanowanie bo oni tylko prowokują sytuacje, chcą żeby się potknąć, nawyzywać ich a nie daj Boże zaproponować łapówkę. Nie dajmy się omamić i wmówić sobie często nieprawdy. Walczmy jeśli możemy.
Cóż, pierwsza moja taka sytuacja. Straciłem 3 godziny ale ciesze się, że tak wyszło i tak to rozegrałem.

Załadowany już 17tonami profili aluminiowych popędziłem czym prędzej do domu, za linie wroga.

Do samej granicy gaz na odcince. Idealnie zmieściłem się w 15godzinnym czasie pracy aby dojechać do Słubic. Stąd jakieś 650km do Białegostoku gdzie miałem rozładunek.

Tu widać kawałek autostrady A2 ze Słubic do Nowego Tomyśla, bezpłatny jeszcze przez dwa miesiące. Korzystajmy !

Czytając sobie z ciekawości dokumentacje, CMR'y i inne papiery towar szedł gdzieś na daleką Rosję a w Białymstoku był tylko przeładunek.
Zrzutka zaplanowana na piątkowy poranek. Problemy z wózkiem widłowym sprawiły, że wyjechałem stąd dopiero koło południa. Następnie w Warszawie załadowałem kostkę brukową dla siebie co by nie wracać całkiem na pusto. Piątkowe popołudnie w połączeniu z Warszawą daje gwarantowane korki. Aleja Krakowska gdzie spędziłem dwie godziny całkowicie była zapchana.

Do domu docieram wieczorem :)

Obecny tydzień prawdopodobnie przestoje z powodu kilku spraw wymagających pilnego załatwienia.

Radom-Ostrowiec Św.-Edewecht-Wittmund-Białystok-Warszawa-Radom

24,5tony 17ton 20ton

w trasie 5dni

Łącznie: 2850km
Spalanie: 33l/100km

Nie dajmy się zZOLLować !!!

Weekend w La Rochelle i dwa tygodnie w skrócie

2012-03-08T19:49:00.001+01:00

I od czego tu zacząć.. Może od tego, że padł u mnie rekord i przebiłem barierę dwóch tygodni bez zjazdu do domu, a dokładnie to 15dni w tym dwa weekendy. No ale co to jest dwa tygodnie dla starych wyjadaczy, którzy jeżdżąc na tzw. przerzutach spędzają w trasie od 3 do 8 tygodni? Pewnie nic ale dla mnie, przyzwyczajonego do 'weekendowania' w domu to naprawdę długo chociaż mówią, że zwariować można dopiero po 4tygodniu.. Huh.. ciężko mi to sobie wyobrazić.
Dla tych co są na bieżąco, podtrzymując ciągłość opisów tras to po rozładunku w Celejowie towaru z Francji (płatki kukurydziane w big bagach) w Środę(22.02) załadowałem nawóz w Puławach do Wejherowa. Tam ze Słupska w piątek(24.02) miałem zabrać meble i jechać do Francji, konkretnie do Strasbourga. Niestety w Słupsku spędziłem weekend i ładunek ten w poniedziałek(27.02) po 4dniach postoju został odwołany.. Kilka zdjęć z Ustki gdzie spędziłem piątek i sobotę w poprzednim poście.

Wyświetl większą mapę
Radom-Wejherowo-Słupsk-Puck-Oborniki-Orleans-La Rochelle-Ostróda-Radom

We wtorek rano(28.02) dogadałem 10metrowy ładunek z Pucka do miejscowości La Rochelle we Francji. A były to dwa kontenery dla śmieciarek:

Na naczepie zostało jeszcze 3,5 metra dlatego w środę(29.02) w Obornikach koło Poznania doładowałem 6palet papieru do miejscowości Orleans, też we Francji i po drodze do La Rochelle więc wszystko składa się w całość i pasuje. Mając łącznie 10ton poleciałem na Zgorzelec aby zatankować jak najwięcej polskiego paliwa i nie płacić wiele za francuskie autostrady. Jadąc przez Niemcy, na A6 w okolicach Heilbronn pierwszy raz zobaczyłem BAG'ów czyli niemiecką inspekcje w akcji, która ściągnęła z jazdy Litwina jadącego przede mną. Niby wszystko w porządku a jednak dreszczyk emocji gdy przejeżdżali koło mnie był. Oby nigdy z nimi oko w oko..

Do Orleans'u dotarłem w piątek koło południa. Rozładunek tyłem pod rampą. Sam musiałem 'ściągnąć' te 6 palet papieru elektrycznym paleciakiem gdyż magazynierzy od 10 rano już nie pracowali.. Do drugiego miejsca przeznaczenia i planowanego tam weekendu czyli La Rochelle miałem 450km.

Nie dla mnie jest stanąć na autostradowej 'pompie', kręcić tam weekend i słuchać jaki to szef zły i kto kogo nie okrada.. Musiałem tu dojechać. Jestem chyba za ciekawy świata żeby ominęła mnie taka okazja. Będąc w takich miejscach robię to na co mam ochotę, przestawiam się na tryb urlopowy i nie przeliczam euro na złotówki. Myśl, że jestem tu może pierwszy i ostatni raz po prostu mi na to nie pozwala. Taki weekend to dla mnie mini wakacje, oderwanie od rzeczywistości.

I Dojechałem 'na czasie' do wieczora. Firma w której miałem rozładunek była zamknięta więc miejsca na postój trzeba było poszukać. Pokręciłem się po portowej dzielnicy i znalazłem idealną, spokojną, dziką zatoczkę. Niedaleko do centrum, łazienki, prysznic obok w parku; miejscówka idealna. Dołączył do mnie sympatyczny Hiszpan, który o dziwo nawijał trochę po rosyjsku.

W sobotę długo nie pospałem. Poranek przy kawie na plaży, towarzystwie mew i szumu fal oceanu to jest właśnie to czego nie da się opisać słowami. To samo w sobie jest piękne. Dalej spacer promenadą do centrum, zwiedzanie, fotografowanie, wczucie się w klimat miasta, obserwowanie ludzi, zwyczajów tu panujących..

Łapiąc gdzieś darmowe wifi w jakiejś restauracji i czytając przewodnik przy piwku, dosiadło się do mnie dwóch młodych zakręconych Francuzów. Rozwinęła się ciekawa konwersacja po anglopolskofrancuskiemu, ogólnie śmiesznie. Zaprowadzili mnie do chyba największej atrakcji tego miasta czyli podwodnego akwarium. Wejście kosztuje 15e. Widok setek gatunków ryb i rybeczek w tym rekina i rekina piły nie jest codziennością.

Obejście całego akwarium zajęło mi jakieś 1,5godziny. Następnie to kontynuacja spaceru po okolicy jeśli tak to można nazwać bo zrobiłem jakieś 20km z buta.. A wieczorem przycupując gdzieś w tłumie ludzi maszerujących głównym deptakiem poczuć można było prawdziwą magie tego miejsca:

Ogólnie jak na początek marca było całkiem ciepło bo w dzień +15. Pogoda też raczej dopisała, przynajmniej nie padało. Ludzi, turystów było mnóstwo. Wieczorem ciężko było o jakiekolwiek miejsce w restauracji w centrum.. Przepiękne tu jest a co mówić o lecie gdy zrobi się tutaj zielono i kolorowo..

Niech zdjęcia powiedzą resztę czego nie dopowiedziałem:

To naprawdę całkiem inna Francja niż ta legendarna, południowa znana wśród kierowców ze złodziejstwa. Tu jeszcze chyba nie dotarli Marokańcy, którzy głównie kradną i polują na polskie ciężarówki na południowym wybrzeżu. Weekend tutaj był przesympatyczny a ludzi mili i uprzejmi. Nie spotkałem niczego negatywnego w tych stronach i z chęcią wrócę tu przy najbliższej okazji. Jest tu miejsce na wyciszenie, na zabawę, na spacer, atrakcje. Szczerze polecam ! ; )

W poniedziałek szybka zrzutka i załadunek na powrót do kraju 20ton sklejki niedaleko w miejscowości Niort. Towar szedł do Ostródy. Wracając pojechałem 'górą' czyli przez Paryż, Antwerpen, Oldenzaal i dalej już na na świecko.

Ładunek, wysoki, ciężki i niewygodny do jazdy chociaż na autostradzie bardzo tego nie czuć. Gimnastyki z rana trochę było bo zabezpieczenia poszło 12pasów.

Wyjeżdżając czuć było wiosnę w powietrzu, wszystko tu już powoli zielenieje i napotkałem pierwszą w tym sezonie burze.

Do wieczora momentalnie się ochłodziło. W Paryżu było tylko 3stopnie a na granicy z Belgią sypnęło śniegiem.

W Ostródzie melduje się w czwartek koło południa. Miałem stąd ładunek do Radomia ale niestety nie wypalił. Do domu zjechałem pusty.
Nareszcie !
A co dalej to zobaczymy w poniedziałek.

W trasie 15dni.
Radom-Wejherowo-Słupsk-Puck-Oborniki-Orleans-La Rochelle-Ostróda-Radom

24tony 7ton 10ton 7ton 20ton

Łącznie 5850km

spalanie: 32l/100km +/-1litr

Włóczykijstwo na 100 pro !

Werteryzmu ciąg dalszy

2012-02-25T21:01:00.006+01:00

Cóż... Znowu stoję. Tym razem trochę dłużej bo konkretny weekend poza domem. PIĄTEK, SOBOTA, NIEDZIELA. Czasem tak się zdarzy, że z przyczyn niezależnych od Ciebie pójdzie coś nie tak, nie tak jak sobie to zaplanowałeś. Ktoś lub coś, konkretniej mówiąc spedycja, chyba zbyt optymistycznie podeszła do sprawy zapewniając mnie że towar, który mam zawieźć do Francji czeka już na mnie od czwartku... Niestety konkretnych wiadomości dowiadujesz się dopiero na miejscu. Docierając w piątek informacja, że załadują jutro (czyt. w sobotę) a w sobotę o 14 poprawka: załadunek dopiero w poniedziałek bo nie wszystko jeszcze skompletowane. Cóż mi po zapewnieniach o wynagrodzonym postoju i po żalach sekretarki jak to jej przykro, że musi przekazywać mi te informacje plus to, że do poniedziałku muszę opuścić teren zakładu... No dobra. Karta postojowa wypełniona, zobaczymy co przyniesie poniedziałek..
Nie to, żeby mi było przykro bo z biegiem czasu i oswojenia się z tym zawodem nauczyłem się obojętności w pewnych sprawach i nastawienia: co będzie to będzie, nic na siłę nie przeskoczysz. Najgorsze są tylko plany, które snułeś gdzieś daleko w wyobraźni. Teraz stojąc i pisząc to spacerowałbym pewnie gdzieś po Strasbourgu..
A tak kwitnę sobie na parkingu, praktycznie sam bo wokół mnie tylko jakiś Łotysz, który przed chwilą się zatrzymał i spada pewnie jutro rano do domu. Sam z pytaniami i moimi myślami, których czasami sam się boję. Czegoś mi brakuje, w zasadzie ciągle mi czegoś brakuje. Werteryzm znowu we mnie się budzi ze zdwojoną siłą. Czego ja tak poważnie chce i kiedy dotrę do tego punktu, kiedy osiągnę pełną satysfakcje? Zastanawiam się za czym ja tak naprawdę tęsknię? Nie wiem czy za domem, który jest teraz tak blisko a jednocześnie tak daleko by nie móc do niego wrócić, czy za kilometrami, których ciągle mało?! No właśnie.. chyba to drugie.. coraz częściej uświadamiam sobie, że jazda to narkotyk i uzależnienie od niej to tylko kwestia czasu. Nie wyobrażacie sobie jak zmienił się mój punkt postrzegania świata po tych niespełna dwóch latach za kółkiem na międzynarodówce..
W przeciwieństwie do terapii odwykowych od alkoholu czy narkotyków, jeśli chodzi o drogę i samą jazdę nic takiego nie ma.. Dobrze czy źle? Odpowiedź na to to już kwestia indywidualna.
Pewien jestem tylko tego, że znaczna większość kierowców dalekodystansowych to szczerze zryte berety, zawieszeni gdzieś w swojej przestrzeni, którą sobie stworzyli i nią żyją.
A kiedy spotkasz ciężarówkę na drodze pomyśl o tym. O tym, że ten ktoś kto ją prowadzi wiezie dla Ciebie towar do sklepu abyś miał jutro co zjeść na śniadanie.. Okaż choć odrobinę szacunku dla ludzi, którzy to robią !
I jeszcze jedno. Ile musi trwać nałóg aby się do niego przyznać? U mnie właśnie nadszedł ten moment. Szczerze się przyznaje. Jestem uzależniony od tego co robię i zakochany w mojej kupie złomu! Dzięki niej pokonuje tysiące kilometrów, które są dla mnie pokarmem i odważniej mówiąc obecnym sensem życia, przemieszczam się z punktu A do punktu B po całej Europie. Z towarzystwem spikera w radiu i tysiącami przewijających się samochodów na drodze a jednak samotny. To jest dla mnie piękne i jak na razie, chyba nie chce inaczej.

Trzeba szukać pozytywnych stron, nawet tam gdzie ich nie ma! Kilka zdjęć z mojego piątkowego wypadu do pobliskiej Ustki, nad morzem.

Wieczór zwieńczony dobrą obiadokolacją

A sobota? Jakoś zleciała.. Zostaje jeszcze niedziela. A więc jutro zakładam pantofle, niebieski frak i żółtą kamizelkę i? I idę w miasto patrzeć okiem Wertera na ludzi żyjących normalnie, dniem codziennym..

Takie to pisane na żywca..

Pozdrawiam wszystkich weekendujących poza domem ;)

Francja elegancja !

2012-02-20T15:20:00.005+01:00

To sobie Włóczykij pojeździł.

4150km w 54godziny jazdy w 6dni. Maksymalny, przedłużony tygodniowy czas jazdy to 56godzin a więc prawie do cna go wykorzystałem i prawidłowo się w nim zmieściłem. Wszystko pięknie mi się ułożyło i była to idealna trasa by strzelić ją "na raz", uciec przed sobotnim zakazem w Niemczech i nie kiblować pauzy weekendowej gdzieś na autostradzie tylko na spokojnie, w domu ;)

Wyświetl większą mapę

Radom-Warszawa-Wągrowiec-Andancette-Thiers-Radom

Tak ostatnio się złożyło, że poniedziałkowy (13.02) ranek zaczyna się dla mnie już standardowo, od szukania frachtu. Przebieranie w ofertach, kalkulacja: ile za ile, dylematy czy brać to, czy tamto, czy może wpadnie jeszcze coś lepszego? I wpadła, Francja. Załadunek we wtorek. Pasuje. Ogarnięcie w 5minut i szybka checklista. Wszystko jest. Pojechali my!

Najpierw Warszawa. Tam zrzutka towaru z Czech a były nim lodówki sklepowe. Miałem szczęście. Dotarłem chwile przed 16 a magazyn czynny był właśnie do tej godziny. Jednak wózkowy spoko gość i nie trzeba było używać magicznego argumentu jakim jest piwo. Bez problemu mnie rozładował. Pół godziny i po zabiegu. Dzięki ! Wieczorem już na spokojnie pognałem do Wągrowca pod daną firmę.

Podstawiłem się o 9 tak jak kazali, niestety wyjechałem dopiero o 14. Za mną stało jeszcze dwóch chłopaków. Ładowali to samo i w to samo miejsce. Towar lekki bo łącznie 4tony a było to 7 aluminiowych koszy na odpady. Napracowałem się bo trzeba było podnieść dach na 3m, rozpiąć dwa boki i zsunąć dach. Do tego na każdy kosz dwa pasy, razem 14.. Zdjęć nie zrobiłem, nie było na to czasu.

I w końcu nastaje ta chwila, ten moment kiedy już wszystko zapięte, dokumenty zabrane, brama otwarta i możesz jechać - bezcenne.. Przed tobą tylko 1700km czystej jazdy. Ta złudna dla nas wolność to jest właśnie to na co my kierowcy czekamy, co najbardziej kochamy !

Po drodze jeszcze zakupy w markecie, dolewka paliwa w Słubicach, pod same korki i wskakujemy na niemieckie autostrady. Wykorzystałem 15h pracy, stanąłem o północy, gdzieś w połowie Niemiec. Tryb sowa mode on czyli telefon wyłączony i spanie bez budzika nad głową. Nie spieszy się, awizo dopiero na piątek. W środę doczłapałem się w okolice Strasbourga. Tam dobry parking, z internetem i marketem, barem, czyli wszystkim co do życia potrzebne. Oczywiście parking cały zapchany ale wyczaiłem Czecha, który właśnie ruszał i wskoczyłem na jego miejsce.

Poranek tutaj, wschód słońca, przepiękny. Zapachniało wiosną. Kawa smakuje całkowicie inaczej gdy za oknem taki widok:

Chciało by się tu zostać.. ale w czwartek już zaplanowany miałem dojazd do celu. Było jakieś 500km. Pomyślałem sobie: autostradę do Lyonu i niżej na Barcelonę już znam. Droga jest, to wiadomo więc po co przepłacać? Może da się pojechać landem tym bardziej, że na plecach tylko 4tony, prawie pusto. I dało się. Na mapce wyżej, dla ciekawych pokazałem jak można objechać autostrady nie płacąc praktycznie nic i nie nadziewając się na żadne tonażowe zakazy. Fakt, że pojedziemy trochę wolniej ale czas mi na to pozwalał. A takiej Francji z autostrady nie zobaczysz..

Tutaj już obwodnica Lyonu

Na miejsce dojechałem ok. 17. Biuro było jeszcze otwarte, mówię pójdę zapytam, zobaczę co się dzieje. Pokazałem dokumenty, coś porzępolili między sobą, kazali się rozpiąć i poczekać. Po chwili zajechał kierowca śmieciarką i te kosze rozładował mi HDS'em z tej śmieciarki. Jak tu wierzyć spedycji kiedy mówi rozładunek FIX na piątek 8 rano bo jest zamówiony dźwig.. ale nie narzekamy, rozładowali, lepiej być nie mogło.
Do Thiers, miejscowości załadunku powrotnego miałem jakieś 200km dojazdu. Teren górzysty, nie dało się pojechać na skróty. Musiałem cofnąć się do Lyonu. Widok na miasto Saint Etienne nocą, coś pięknego. Przelot Autostradą, szkoda bo nie było gdzie się zatrzymać i zrobić zdjęcia. Ujechałem jakieś 150km i czas się skończył. Rano w piątek już krótki dojazd, z trafieniem nie było problemu. Numer załadunku był więc od razu kazali podstawiać się pod rampę. 32 big bagi na paletach, łącznie 6,5tony. Znowu pierzasty ładunek, elegancko. Kalkulując drogę powrotną musiałem policzyć kilometry i czas jazdy żeby przeskoczyć Niemcy w sobotę przed niedzielnym zakazem. Wracając, Francją też pojechałem landem. Na styk, równiutkie 9h jazdy dojechałem na ten sam parking w okolice Colmar-Strasbourg.

Tu kawałek słynnej 'portugalki'.

i kilka z landu

Stąd 810km do Zgorzelca, na 10h jazdy się zrobi, spokojnie. I się zrobiło, uciekłem za linie wroga, do kraju.

9h pauzy i o 3 w niedziele start na ostatnią prostą. Ostatkowa noc, ruch samochodowy znikomy. Pomknąłem jak strzała! Odliczanie i ostatnie kilometry do domu.. wtedy chyba każdy czuje się pobudzony. Muzyka coraz głośniej, włącza się adhd. Mamy Wrocław, jest Bełchatów, Piotrków, jeszcze tylko 100, 80, 50, 30, 10 i, i, i w domu ! I, i aż mi się wysiadać nie chciało.. tak dobrze się jechało.

Kilometry i czujesz, że żyjesz ;)

(Wyjazd: poniedziałek po południu, przyjazd: niedziela rano) w trasie 7dni

Radom-Warszawa-Wągrowiec-Andancette-Thiers-Radom

6ton 4tony 6,5tony

Łącznie 4150km

Spalanie: 28l/100km

Rozładunek w środę rano i potem prawdopodobnie znowu Francja

Szwabska zima, PL-D-CZ-PL

2012-02-12T18:02:00.006+01:00

Prawie połowa lutego a my już normę ze stycznia mamy zrobioną. Z przyjemnością idzie mi oznajmić, że już w pełni przełączyłem się na tryb praca i wróciłem do swojego normalnego stanu.

Kierunki trochę się pozmieniały bo zamiast Rumunii czy Łotwy, Estonii częściej patrze w stronę zachodnią. Zima przyszła, co widać. Trzeba szukać frachtów w bardziej cywilizowane miejsca tym bardziej, że bałkańskie tereny m.in Rumunia, Bułgaria jest teraz zmrożona i zasypana śniegiem. Zakaz wjazdu na oponach letnich przekonująco oznajmia, że nie warto się tam teraz wybierać.

Wyświetl większą mapę

Radom-Puławy-Tczew-Dingolfing-Bor-Radom

W poniedziałek dzielnie się spisałem jako spedytor załatwiając dla siebie dwa ładuneczki. Hmm.. mnie już nerwy łapały bo wszystko tak w ostatniej chwili i teraz próbuje sobie wyobrazić normalny dzień przeciętnego spedytora, który pod sobą ma 8 samochodów i dla nich musi ogarniać ładunki.. Krótko mówiąc: to nie dla mnie. Wolę jechać i zająć się swoimi problemami w trasie.

O 17 zameldowałem się na bramie w Puławach gdzie ładowałem saletrę w big bagach. Przygotowany byłem na długi postój bo tam zawsze kolejki ale przede mną było tylko 5 samochodów. Sprawnie poszło dlatego noc spokojnie przespałem w domu. Towar z Tczewa na Niemcy awizowany był dopiero na środę po południu dlatego nie spiesząc się w trasę ruszyłem dopiero we wtorek. W środę raniutko dojazd do celu. Widząc adres na dokumentach była to jakaś wieś, prywatne gospodarstwo. Drogi dojazdowej nie było nawet na nawigacji. Nic dziwnego skoro była jakaś gruntowa w szczerym polu. Co by było gdyby jechało coś z przeciwka?

Gospodarz przyjął mnie z otwartymi rękami. Powiedział: najpierw zjemy potem rozładujemy. Zaprosił mnie do swojego mieszkania, a jego żona naszykowała prawdziwe wiejskie śniadanie. Kiełbasa na gorąco, do tego kanapeczki, kawa herbata do wyboru. Przemiło mi się zrobiło. Po takim królewskim daniu sił do pracy nie zabrakło. Towar sprawnie rozładowany a właściciel podpisując dokument przypiął mi jeszcze 5dych. Ogromny szacunek dla tych ludzi za gościnność i szczerą ludzką dobroć!

Szybki podjazd do Tczewa gdzie miałem załadunek. Zeszło kilka godzin bo towarem była ogromna maszyna+osprzęt. Warte to wszystko pewnie niezłą kasę. Na zabezpieczenie poszło 15 pasów, niestety zdjęć nie mogłem zrobić.

Czasu pracy starczyło na dojazd do Zgorzelca gdzie strzeliłem sobie 11godzinną pauzę. Pospałem bo w czwartek obudziłem się koło 12. Za oknem zrobiło się zimowo, napadało kilka cm śniegu. Prysznic, dobry obiad, zakupy, tankowanie i ruszamy. Do celu 480km. Rozkręciłem radio i usłyszałem o karambolu na A4 w stronę Wrocławia.. U nas droga już odtajała ale jadąc w głąb Niemiec zaczęło padać i było naprawdę ślisko. Pod wiaduktami dosłownie lód, samochód w rowie co kilkanaście kilometrów..

Pługi jeździły, odgarniały, sypały ale przy temp. -10 nie dużo to dawało. Padało przez całą trasę przez Niemcy. Wypogodziło się dopiero rano a rozładunek miałem w fabryce BMW. Praktycznie cała ta miejscowość to jedna wielka fabryka rozłożona na kilka punktów. Tu też niestety bez zdjęć, jedyne tylko przy wjeździe na bramę.

Tutaj też wyjątkowo mili ludzie. Musiałem czekać na człowieka, który był odpowiedzialny za rozładunek tej maszyny. W trakcie tego pracownik zaprosił mnie do bufetu i kazał częstować się czym chata bogata. Wszyscy tam mają darmowe jedzonko w trakcie pracy. Miło. Przechodziłem przez halę montażową gdzie zakładane były tłumiki do podwozia, ciekawe doświadczenie.

Ze zwaleniem tej maszyny a raczej z pomysłem jak to zrobić zeszło Niemcom kilka dobrych godzin.

Na miejsce załadunku powrotnego miałem 180km dojazdu, do Czech. Przebiłem się przez Niemieckie landówki, pogoda piękna widoki przyjemnie dla oka.

tu już autostrada i wjazd do Czech

Załadunek w typowym parku logistycznym, tyłem z rampy. W biurze pożartowane z całkiem atrakcyjną sekretarką, czeski śmieszny język hehe. Dokumenty w dłoń i ruszamy do domu! Piękna perspektywa

Widok z drogi na Pragę w nocy, bezcenne.

Stanąłem jakieś 5km przed Wrocławiem. Mróz był co raz większy -14 gdy się kładłem. I dylemat: gasić, nie gasić? Przepaliłem przed spaniem i zgasiłem. Budzę się rano, -21. Ja pier...le. Samostart psiknięty ale odpalić nie chce. Myślę sobie: pewnie opadło paliwo na filtrze bo zaworek nie trzyma i zaciągnąć nie chce. Tą usterkę odkryłem już wcześniej. No dobra, kabina lekko do góry podpompuję i spróbujemy. Raz, dwa, trzy. Kręcimy.... nic. Pompuje jeszcze raz i o raz za dużo. Strzeliła uszczelka pod filtrem i ucieka paliwo.. Ech.. klnę pod nosem ale przygotowany na taką sytuacje mam opaskę do odkręcania filtrów. Kabina całkowicie do góry, filtr odkręciłem, uszczelka się ułożyła zakręciłem, szczelność jest, odpowietrzyłem go ale prądu w akumulatorach już brak.. Niedaleko była baza transportowa. Pobiegłem, poprosiłem. Pomogą.

Dziękuje ludziom dobrej woli za pomoc i odpalenie z kabelków. A potem ja pomogłem koledze, który tankował na stacji, po 20minutach też siadły mu baterie.. Za tankowanie dostał dwa obiady gratis. Razem zjedliśmy, pogadaliśmy, pogoniliśmy za Wrocław i nasze drogi się rozjechały. Pozdrawiam !

Jak to pisze, nie czuć tego, tego mrozu i ogromnego wysiłku jaki trzeba było włożyć w podniesienie kabiny, siłowanie się z filtrem i wiele innych niedogodności. Straciłem jakieś 6godzin ale nie ma tego złego, rozruszałem mięśnie i nadrobiłem rok nieobecności na siłowni ;)

Tu jeszcze widok stadionu z obwodnicy Wrocławia

Drugiego takiego białego zestawu na trasie nie widziałem.

Podsumowując: kocham tą prace.

(Wyjazd: wtorek w południe, przyjazd: sobota wieczór) w trasie 5 dni

Radom-Puławy-Tczew-Dingolfing-Bor-Radom

24tony 6ton 6ton

Łącznie: 2720km

Spalanie: 29l/100km

Plan to rozładunek w Warszawie w poniedziałek i dalej co się trafi, zobaczymy.

kierownica - pasja, praca, zamiłowanie a może przekleństwo i kwestia przyzwyczajenia?

2012-02-08T01:00:00.006+01:00

Stoję gdzieś na parkingu. Wokół mnie pełno ciężarówek, kolegów po fachu. Firanki zasłonięte, wszyscy śpią bo przecież rano trzeba wstać i gonić kolejne kilometry do celu, a ja? Nie mogę usnąć chociaż jutro długi, ciężki dzień i szmat drogi prze de mną. Chyba dziś jest pełnia.Tak, na pewno jest, może dlatego.
Siedzę i dumam nad życiem, nieubłaganie upływającym czasem i dniami, które spędzam w kabinie, swoim drugim domu gdzieś hen hen daleko.. W głowie tysiące myśli a ja zadaję sobie pytania: cóż takiego jest w tej pracy? Co mi daje do tego taką siłę by wykonywać ten zawód a nie inny? Czy to jest czegoś warte? Przecież to wcale nie jest łatwe i bezpieczne. Kierowca to w tych czasach żadne prestiżowe zajęcie a przy okazji rujnuje nam życie rodzinne i prywatne bo co możesz zrobić w sobotę czy niedziele? Tylko odpocząć. A jednak trwamy w tym i pozostajemy wierni mimo przeciwności losu. Niejednokrotnie mówimy: to już ostatnio kurs, teraz chwila wytchnienia a gdy już jesteśmy w domu wszystko nas drażni, nie możemy znaleźć sobie miejsca i co? I jedziemy, uciekamy od tego dnia codziennego, którego nie jesteśmy w stanie znieść.
Dla normalnego człowieka jest to nie pojęte bo jak można spać w samochodzie, gotować na butli turystycznej czy kąpać się pod prysznicem na stacji? A dla nas codzienność. Kierownica, autostradowy parking i droga ciągnąca się w nieskończoność przez nasze całe życie. Kołysanką jest dla nas szum samochodów mknących przed siebie a budzikiem nie słodkie: kochanie wstawaj już 9! Tylko dźwięk odpalanego silnika samochodu kolegi stojącego koło nas. Potrafimy rzeczy, o których zwykły Kowalski nie ma bladego pojęcia, i on widząc ciężarówkę widzi tylko przeszkodę, którą jak najszybciej trzeba ominąć. Nie zdaje sobie sprawy, że tam siedzi człowiek. Nie wie on ile ta praca dla nas znaczy, czym jest ani jak wygląda, nie zastanawia się nad tym bo po co? A dla nas to często całe życie, zawód który daje kopa, czasem zastrzyk adrenaliny i sytuacje ekstremalne gdzie jesteśmy zdani tylko na siebie. Nie wie też jakie to wyzwala w nas emocje: pozytywne ale też przeplatane tymi negatywnymi. Nawet znajomym nie chce mi się już opowiadać co tam w trasie bo i tak pewnych rzeczy nie zrozumieją.. Człowiek żyjący na miejscu, w domu po prostu tego nie chwyta w przeciwieństwie do tego co siedzi w transporcie od lat i wie na czym to polega.
My Jesteśmy zwierzętami drogowymi, dla których pokarm to przebyte kilometry. Gdy ich nie pokonujemy, umieramy. Dni się zlewają. Wtorek, środa czy niedziela w trasie każdy jest taki sam a w domu jaki by nie był jest dniem odpoczynku. Sam już ich nie liczę.. Przyjeżdżam i nie mam co robić. Spotkanie z kolegami, jakieś wyjście na miasto, do klubu i tyle. Trzeba jechać dalej bo w głębi duszy nie czujesz się już dobrze w tłumie ludzi, nie ma za bardzo o czym pogadać a w głowie masz już następną trasę. Którędy pojechać, gdzie stanąć. Jeszcze wcześniej nie wyobrażałem sobie weekendu w trasie a teraz? Już obojętne. To naprawdę poważny temat z którego na początku nikt nie zdaje sobie tak naprawdę sprawy..
Mieszkam obok ruchliwej drogi i kiedyś patrząc wieczorem na śmigające ciężarówki myślałem: jak oni mają dobrze, gdzieś sobie jadą a ja wbity jak kołek, w miejscu. A teraz widząc domy i światła w oknach przechodzi myśl: siedzą sobie, z rodziną, przy kominku a ja błąkam się gdzieś po Europie..
Zastanawiam się co jest w tym takiego co tak silnie wciąga i uzależnia. W chwilach jak ta szukam w tym sensu. Czuje, że zaczyna się we mnie budzić bohater romantyczny i tragiczny w jednym. Dobre to jest czy złe? Czy trafi się osoba płci przeciwnej, która potrafi mi to wybić, tą jazdę choć trochę z głowy? Czy w ogóle będę jeszcze umiał siąść po ludzku w domu przynajmniej na miesiąc?
To jest pasja? Zamiłowanie? A może przekleństwo? Czy tylko kwestia przyzwyczajenia?

PL - I - PL

2012-02-05T15:57:00.008+01:00

Tego mi brakowało, wypadu w nowe, nieodkryte jeszcze przeze mnie miejsce!Głód duszy włóczykija zaspokojony przynajmniej na jakiś czas.

Zatem luty rozpoczęty przyzwoicie pierwszym moim wyjazdem do Włoch. Trasę wybrałem tak jak widać poniżej na mapce, czyli przez Słowację, Węgry.Niektórzy nazywają to trasą przez dzikusy.Można jechać jeszcze przez czeskie i austriackie autostrady ale dla mnie bez sensu jest płacić dość wysokie tam opłaty drogowe.

Wyświetl większą mapę

Radom-Tomaszów Maz-Florencja-Tomaszów Maz-Radom

Załadunek we wtorek rano w Tomaszowie Mazowieckim w niewielkiej przędzalni. Towarem były włóczki w rolkach poukładane na paletach(zdjęcie na rozładunku poniżej). Ładunek objętościowy, typowy na moją 3metrową mege. Całość ważyła 12ton czyli neutralnie, lekko i przyjemnie do jazdy.Mrozy dawały się we znaki(-17) bo zamarzł olej w siłowniku do podnoszenia dachu ale do załadunku wjechałem na ciepłą hale i po dłuższej chwili wszystko było w porządku. O 12 pełen zapału i głodny przygód ruszyłem w dłuugo oczekiwaną trasę.Pierwszy przystanek na granicy w Cieszynie gdzie kupiłem urządzenie do naliczania opłat drogowych w Czechach.Wygląda to tak samo i działa tak samo jak nasz via toll.Czechami jedziemy tylko jakieś 40km po to aby przebić się na Słowację.Tam tylko kawałek krętej drogi i dostajemy się na autostradę już do samej granicy z Węgrami.Dla ciekawych powiem, że przejazd przez Słowację kosztuje jakieś 45e.Czas jazdy już się kończył dlatego na noc stanąłem na węgierskim autostradowym parkingu.Odkryłem, że tutaj na stacjach MOL jest darmowy internet czego wcześniej nie było.Bezpłatnie można też się połączyć na AGIPie.

11h przerwy to czas idealny aby odpocząć po długim dniu pracy.Mrozy już tak nie doskwierały bo rano było -8.Renia zapaliła na dotyk, bez problemu.Jednodniowa winietka na Węgrzech to koszt 14euro.Tutaj obowiązuje od 00.00 do 23.59 czyli inaczej niż np. na Litwie gdzie jednodniowa znaczy 24h od momentu zakupu.Węgry znam dość dobrze chociaż dalej tym szlakiem do Słowenii jechałem pierwszy raz.Jakieś 180km jazdy po nie najlepszych drogach.Przynajmniej ruch mały i nie ma tu większych korków czy zatorów.

A tu typowy węgierski teren zabudowany.Charakterystyczne są rolety na okna, we wszystkich domkach bez wyjątku.

3 godzinki i łapiemy Słowenię

Słowenia- tą tranzytową autostradę znam jeszcze z niedalekiego dzieciństwa gdzie przemierzałem ją w wakacje podczas rodzinnych urlopowych wyjazdów.Cała jeszcze wtedy nie była przejezdna.Kawałkami jechało się tędy krętymi drogami a w górze widać było dopiero powstające mosty i drążone tunele.Pamiętam, że w tych wyjazdach połową przyjemności była dla mnie właśnie ta długa podróż samochodem.Patrzyłem na jadące polskie ciężarówki i tak myślałem.. oni w pracy a my na odpoczynek.. Doczekałem się.Teraz sam śmignąłem moim dawnym wakacyjnym szlakiem.Fajnie sobie tak powspominać te beztroskie czasy a jeszcze fajniej przejechać się tędy i przypomnieć drogę tkwiącą gdzieś głęboko w mojej pamięci.

dwie eSki rządowe

Koszt przejazdu przez Słowenię to 81e, opłaty pobierane są na bramkach

tunele, najdłuższy miał ok. 2600m

Włochy przywitałem już bo zmroku.Jeśli są dwa pasy, oszczędnie tutaj nie pojedziesz.Nikt tu wolno nie jeździ.Mniej niż 85km/h nie zejdzie bo zaraz zaczną Ci z tyłu mrygać albo trąbić a wszystko przez zakaz wyprzedzania pow. 7,5t na autostradach.

Na 10 godzin jazdy dojechałem do miejscowości Padova gdzie byłem już zmuszony stanąć noc.Dalej droga do Bolgony i niżej do Florencji była zamknięta a wszystko przez złe warunki atmosferyczne.Obfite opady śniegu zaskoczyły Włochów.Rano było już przejezdnie ale zatory na drogach niesamowite, większość pewnie na letnich oponach, przestraszona jechała po 20-30km/h.

Do celu miałem 200km a odcinek ten jechałem 5,5h.

Oni chyba dobrej zimy nie widzieli.. prawy pas zaształowany, środkowy szedł w miarę normalnie jak na te warunki

A tutaj po przeciwnej stronie kilkunastokilimetrowy korek pod górę..

Zjazd w dół do Florencji, śniegu troszkę mniej

A tu wjazd do Florencji do celu kilka km

W nawigacji był dokładny adres, znaki czytelne problemów z trafieniem do firmy nie było.Przeszkadzał tylko huraganowy wiatr a otwarcie plandeki to był nie lada wyczyn.Zdjęcie z rozładunku

Włosi tutaj bardzo mili i przyjemni ale angielskiego ni w ząb nie znają.Porozumieć się dało tylko gestykulacją..

Trochę pożartowali swoimi włoskimi powiedzonkami, poczęstowali kawą, ciasteczkami a cała akcja z rozładunkiem i załadunkiem zajęła im kilka godzin.Towar z powrotem to były wielkie wory szmat i różnych materiałów wrzuconych luzem na naczepę.Całość ważyła ok 16ton.

Jak wyjeżdżałem było już ciemno, najgorszy odcinek przede mną czyli przeprawa przez wielką górę przed Bolgoną

Warunki już się poprawiły, korka którego pokazałem wcześniej nie było.Wszystko szło wolno ale płynnie, na drodze prawie same ciężarówki, przestraszeni włosi pewnie siedzą w domach.

Dalej za Bolgoną już czarno i sucho, dociągnąłem prawie do samej Słowenii i tam 9h pauzy.Te 9h odpoczynku to czasem za mało po długiej 15 godzinnej pracy.. z łóżka ciężko było się zerwać, jeszcze by się pospało ale trzeba jechać żeby zdążyć z powrotem do soboty.

Cały czas towarzyszył bardzo silny czołowy wiatr aż do samej Słowacji, przez co spalanie diametralnie rośnie.

Tu jeszcze kawałek zimowych warunków na Słowenii

Na Węgrzech już było sucho za to z każdym kilometrem na północ w stronę domu mróz coraz większy..

Noc spędziłem na wys. Trnavy za Bratysławą.-18, samochód przepalałem co 3h.O 4 w sobotę pobudka i ruszamy do celu, 460km.Mróz coraz większy, na granicy słowacko-czeskiej sięgnął aż do -27, do tego przeraźliwie silny wiatr.Odczuwalna temperatura była na pewno dużo niższa, przypuszczam że w granicach -50..

Moja Renia nawet nie zajękła, szła jak burza a zatrzymałem się dopiero w Cieszynie na dolewkę paliwa a tam.. Na orlenie zamarzł diesel.. ciekawy jestem co tam za paliwo mieli.Z chęcią wspieram polskie firmy ale paliwo dolałem na BP.Mróz do samego Tomaszowa nie zszedł powyżej -18..

Na trasie co chwila jakiś samochód na poboczu, który nie podołał silnym mrozom

Mnie na szczęście to wszystko ominęło.Problemów żadnych nie miałem a Renia spisała się na medal!W ten sposób do celu docieram w południe.Szybki rozładunek i za chwilę jestem w domu.Włóczykij zrobił 3200km w niecałe 5dni.Wtrącę jeszcze, że we Włoszech na autostrady wyszło mi 110euro tam i z powrotem a na całą trasę koszty drogowe to około 400euro.

Podsumowując trasa poszła elegancko.Widoków Toskanii nie było mi dane zobaczyć przez padający śnieg, mimo to wyjazd zaliczam do udanych.

(Wyjazd: wtorek rano, przyjazd: sobota po południu) w trasie 5dni

Radom-Tomaszów Maz-Florencja-Tomaszów Maz-Radom

Waga:

tam: 12 ton

z powrotem: 16ton

Spalanie:

tam:28l/100km

z powrotem: 32l/100km

Na razie bez planów na kolejną trasę. Mrozy muszą zelżeć.Tym bardziej, że druga nasza ciężarówka zamarzła na Łotwie..

Krótkie Niemcy

2012-01-28T18:23:00.007+01:00

Taaaak.. Koniec stycznia a my w tym miesiącu przejechaliśmy niespełna 6tys kilometrów.To o połowę za mało niż zwykło się normalnie robić ale taki okres, kiedy ładunków z początkiem roku jest mniej i przy okazji nakłada mi się wiele spraw na raz.

Dwa razy Łotwa i raz krótkie Niemcy to dla mnie nic nowego i szczególnego.Jazda z taką częstotliwością 'wokół komina' to zdecydowanie nie to co lubię.Jak wilka ciągnie mnie już na dalekie otwarte przestrzenie i nieznane lądy.Tęsknie bardzo za jakąś długą trasą i odosobnieniem na dłuższy czas.Niestety nie zawsze jest tak jak byśmy chcieli a mnie na sznurku trzyma głównie szkoła.Zeszłoroczne doświadczenie nauczyło mnie już, że lepiej przypilnować wszystko w terminie i potem mieć z głowy.Tak też zrobiłem i na szczęście sesyjne stresy mam już za sobą, spokój co najmniej do czerwca.Jeszcze tylko w poniedziałek niech trafi się jakiś ciekawy frachcik i zaczynamy już prawdziwą jazdę w tym roku !

Wyświetl większą mapę

Radom-Zerbst-Eilenburg-Starachowice

Szukałem czegoś na Łotwę bo stamtąd mam pewne powrotne ładunki z Liepaji ale bitwa o dobre frachty trwa na giełdzie w najlepsze.W porównaniu do ilości ładunków wolnych samochodów jest teraz duuużo za dużo przez co stawki idą w dół.Ja wyhaczyłem sobie niedaleki kursik na Niemcy w okolice Magdeburga z załadunkiem w Radomiu także elegancko pasowało.Towarem były jakieś drewniane pudła poskładane na paletach o łącznej wadze 16ton.

Na firmie stawiłem się raniutko o 8 ale uprzedziło mnie 7 samochodów z pewnej firmy dlatego ustawiłem się w kolejce i wyjechałem stąd dopiero o 13.Miałem przynajmniej czas na sprzątnięcie kabiny, naczepy i zrobienie zakupów.

Zimowe warunki dały się we znaki zaraz za Radomiem w okolicach Opoczna.Przelotna śnieżyca zabieliła drogę, śnieg przymarzł do jezdni i zrobiło się niezłe lodowisko.

Dalej to tułaczka krajową drogą nr 12 przez Piotrków, Kalisz, Jarocin by dostać się do Poznania a stamtąd już autostradą praktycznie do samego miejsca przeznaczenia.Akurat w obowiązkowej 45minutowej przerwie obejrzałem drugą połowę meczu Polska-Niemcy w piłkę ręczną.Wygrana jak najbardziej mnie ucieszyła ale z drugiej strony myśl: oby tylko nie mścili się jutro na mnie.Różnie to bywa a szczególnie w Niemczech gdzie wszystko jest dobrze jak jest dobrze a nagle z niczego może powstać wielki problem.

Przejechałem się niedawno oddanym, jeszcze bezpłatnym odcinkiem autostrady z Nowego Tomyśla do samej granicy.Na nockę zatrzymałem się pod Berlinem.

Rano zamiast budzika obudziły mnie promienie słońca wdzierające się do kabiny.Aż chciało się żyć!

Poranny niemiecki autobahn

Dalej do celu musiałem jechać niemieckimi landówkami

Całkiem przyjemny typowy dla tego landu krajobraz

Rozładunek bez zastrzeżeń.Szybko i bezproblemowo.Do miejsca załadunku miałem 70km dojazdu.O 12 zameldowałem się na bramie.Czekałem do 16 na potrzebny numer referencyjny załadunku a o 18 dopiero stąd wyjechałem.

Ładunek to jeden z tych gorszych, niewygodnych czyli papier w rolach.Przynajmniej dobrze, że ułożony był na płasko.

Jak to w Niemczech bywa na skróty przepisów się nie obejdzie.Wymagane tu było 12 pasów ale nie tych zwykłych tylko tych z dużą klamrą o większej wytrzymałości.Takich miałem tylko 5 czyli 7 musiałem dokupić.13euro jeden więc tragedii nie ma, takie pasy się przydadzą i nie zginą.Do tego jeszcze 24 ich oryginalnych narożników i niebieskie maty.Spięcie tego wszystkiego zajęło mi 50minut.Dawno tak się nie napracowałem przy zabezpieczaniu towaru ale raz na jakiś czas trochę ruchu się przyda.Całość waży 24 tony.Niewygodnie się z tym jedzie szczególnie na koleinach.Na wysokości osi postawione są dwie rolki do góry.Na zakrętach i nierównościach jezdni trzeba naprawdę uważać, ostrożniej jechać i gwałtownie nie hamować.

Rozładunek w drukarni Starachowicach ale niestety dopiero w poniedziałek o 20.Tak zostałem awizowany a awizacja w takich firmach to świętość, nie było szans rozładować tego w piątek.

(Wyjazd: środa południe, przyjazd: piątek po południu)

Radom-Zerbst-Eilenburg-Starachowice

Waga:

tam: 16ton ładunku

z powrotem: 24tony

Łącznie: 1580km

Spalanie: 33l/100km.

Cieszy też fakt, że powstaje co raz więcej blogów o tematyce życia kierowcy a szczególnie Dziewczyna w Ciężarówce ! Zapraszam do linków po prawo ;)

Do miłego !

Droga do Ventspils(LV)

2012-01-20T12:05:00.000+01:00

Dziękuje wszystkim za głosy ! Było ich coś około 120. W kategorii 'podróże i szeroki świat' byłem w pierwszej 10, niestety przenieśli mnie do kat. 'ja i moje życie' i tu spadłem do trzeciej 10.Spróbujemy za rok.
Miałem ruszyć gdzieś dalej a znowu wpadła Łotwa.Wyboru wielkiego nie było dlatego nie wybrzydzamy, jedziemy! Przynajmniej w miejsce gdzie byłem tylko raz(na wiosnę) i gdzie kończą się wszystkie drogi-Ventspils.

Wyświetl większą mapę
Radom-Rusiec-Ventspils(LV)-Rawa Maz.-Radom

Załadunek w poniedziałek po południu w Ruścu koło Bełchatowa.Budowa wiatraka w szczerym polu.Dobrze, że przyjechałem trochę wcześniej, ustawiłem się trzeci w kolejce a po mnie było jeszcze kilkanaście aut.Do przewiezienia były były dźwigi, ich elementy, konstrukcje i wszystko z tym związane.Pierwsi dostaliśmy po trzy obciążniki dźwigowe każdy po 7,5 tony.Prawie pełny tonaż ale ładunek przynajmniej niski, wygodniej się jedzie.

Wyjeżdżając pod wieczór chmurki się rozpłynęły i zrobił się piękny zachód słońca.Po tylu pochmurnych dniach taki widok potrafi ucieszyć tym bardziej, że udało się go uwiecznić.Pstryknięte zza szyby.Całkiem nieźle wyszło.

Po tygodniu stania kilometrów brakuje.Renia sama rwała z kopyta, ja w świetnym humorze więc lepiej być nie może.Nie ruszyło mnie nawet to, że stałem na wszystkich światłach bo przede mną zapalało się czerwone i to, że był duży ruch, korki, na drodze ślisko, nic! Ja sobie umieram na tydzień dla świata, odpływam gdzieś myślami i ciesze się każdą minutą jazdy.Miło się zrobiły kiedy to kolega zrobił mi zdjęcie w Ostrołęce.Dzięki!

Poniedziałek skończył mi się w Grajewie.600km w 10h jazdy.
Wtorek rozpoczęty z wigorem.Mały stresik tylko przy polskiej inspekcji na granicy.

A na Litwie to jak zwykle lajtowo.W moją stronę pusto.Tempomat dobra sprawa, ustawiamy 85 i dumamy..

Humoru nie popsuła mi także litewska inspekcja z wagą.Czas pracy wzorowy, ważenie w porządku, dziękuje, jedziemy dalej.W 9h jesteśmy na miejscu, 10km za Ventspils, w polu.

O poranku w środę ukazała się budowa wiatraka, na którą zwoziliśmy te wszystkie graty.

Raz, dwa, 22 tony trzech obciążników zrzucone.Ładunek powrotny to już standard - stal z Liepaji. Jakieś 130km dojazdu na pusto.Wracając wyczaiłem fajne miejsce do zatrzymania się nad samym morzem.Lubie tak czasem stanąć tam gdzie nikt nie staje i gdzie nikogo nie ma.Tylko ja i mój wehikuł czasu.Spokojnie zjeść śniadanie przejść się nad morze i jechać dalej.Prawdziwy włóczykij!

Bunkrów nie ma ale też jest zaje.... yy Plaży nie było ale klify robiły wrażenie:

A taki krajobraz drogi ciągnie się przez 250km w tym jedno miasto Liepaja.Pustkowie porośnięte lasem i ciężarówka, która przejedzie raz na pół godziny.

Droga w nie najlepszym stanie, trochę dziurawa i przymarznięty już śnieg na niej. Pług raczej tędy nie przejechał..

Dobrze, że się nie spieszyłem bo i tak była doba przestoju. Pojawił się odwieczny problem z kasą za towar.Przelew miał przejść, nie przeszedł a bez kasy huta nic już nie da dlatego jeden dzień z głowy.Nieważne, spotkałem przynajmniej starych znajomych i było z kim pogadać.

W czwartek po południu załadowany stąd wyjechałem.8 wiązek prętów o wadze 24 ton.

Nie pisałem o tym wcześniej bo dla mnie to oczywiste; taki ładunek jak wszystkie inne trzeba zabezpieczyć.Ja zakładam 6 pasów mniej więcej z równym odstępem od siebie przypuszczając, że każdy wytrzymuje 4 tony.To takie moje minimalne minimum.Dla niemieckiego inspektora czy w krajach skandynawskich byłoby to zdecydowanie za mało.Taki pas to tylko materiał.Podatny na przetarcia i z biegiem czasu jego wytrzymałość spada.Do takich ładunków najlepiej mieć łańcuchy ale kto je wozi na zwykłej plandece..Po jakichś 100-150km dobrze jest się zatrzymać i wszystkie pasy dociągnąć.Przez ten czas drut się uleżał i na pewno będą luzy.Zabezpieczasz to tylko dla jakichś sytuacji awaryjnych, gwałtownego hamowania, ominięcia przeszkody.Któż wie co się stanie na drodze.Lepiej mieć i spokój.
Tym razem wieziemy to do Rawy Mazowieckiej.Wjeżdżając do Polski zaczął padać śnieg.To dla mnie pierwsze takie typowo zimowe warunki, sypało do samej Warszawy i tu pauza.

Renia załadowana szła jak burza a przez kilka godzin zgarnęła na siebie trochę śniegu:

A u celu już deszczowo.Lubie przyjeżdżać tu do Rawy bo nigdy nie ma kolejki do rozładunku.
W domu jestem w piątek w południe.Planów żadnych nie ma.Odpoczywam, aktywnie ;)

(Wyjazd: poniedziałek rano, przyjazd: piątek 12.00)
Radom-Rusiec-Ventspils-Liepaja-Rawa Maz.-Radom
22,5tony 24tony

Łącznie: 2300km

Spalanie: 34l/100km

Głosowanie

2012-01-13T00:43:00.005+01:00

Drodzy czytelnicy !

Rozpoczęło się głosowanie w konkursie BlogRoku 2011.

Każdego kto tu wchodzi, czyta, ogląda moje zdjęcia, popiera i lubi tą stronę zachęcam do wysłania SMS

o treści:

D00017

na numer:

7122

głosowanie trwa od 12 do 19 stycznia.Z jednego numeru telefonu można oddać jeden głos na dany blog.
Koszt wiadomości to 1,23zł.

Uwaga! W numerze bloga znak 0 to cyfra zero.Pamiętaj, także, aby nie wstawiać w SMS spacji.

10 blogów z największą ilością głosów z każdej kategorii trafi na stół jurorów, do ich oceny.

A co mi tam, zobaczymy jak pójdzie.

Dziękuje !

Stoimy

2012-01-11T01:12:00.002+01:00

Drugi tydzień stycznia - stoimy.W poniedziałek od samego rana przeglądanie giełdy w poszukiwaniu ładunku m.in w kierunku Łotwy, Estonii, Niemiec, Węgier, czyli nie daleko tak żeby do piątku się wyrobić(uczelnia).W krajach wschodnich jak wiadomo święta są trochę później i dopiero co się skończyły, ładunków tam jak na lekarstwo.Ogólnie stawki poszły w dół, spedytorzy sprytnie wykorzystują sytuacje i zaniżają, wyciskają co się tylko da, byle jak najtaniej i jak najwięcej.No a przecież kto ma 10 samochodów w leasingu pewnie stał nie będzie, dlatego bierze co pod ręką, co się trafi, nie ważne za jaką stawkę, często bez kalkulacji, byle pieniądze były w obrocie i coś tam zostało - pasuje, jedziemy.Machina transportowa musi się kręcić, samochód jest do jazdy nie do stania bo jak stoi to traci a rate, ubezpieczenia, podatki trzeba z czegoś zapłacić.A co lepszego(normalnego) na giełdzie(jakiś ładunek), nim spytasz o cenę, jaki to towar, ile ton; już go nie ma, znika, poszło, ktoś wziął.Miejmy nadzieje, że to okres przejściowy.Początek roku więc wszystko dopiero zaczyna ruszać po remanentach i tym podobnych.Fakt uciekło mi kilka ciekawszych ofert ale też bez żadnej rewelacji.Tydzień stania mi nie zaszkodzi tym bardziej, że ograniczeniem dla mnie jest teraz szkoła a dokładniej zbliżająca się sesja którą warto zaliczyć w terminie i mieć spokój przez następne pół roku.Z drugiej strony jest czas na ogarnięcie przydomowych spraw tak by starczyło na kolejne miesiące kiedy w domu będę tylko odpoczywając w weekend.

We wtorek rano bardziej z ciekawości ale też z cichą nadzieją, że może coś się trafi ciekawego, coś w dalsze strony przeglądam giełdę i kierunki egzotyczne: Hiszpania, Portugalia, Turcja.Eksportów do Hiszpanii, Portugalii brak za to importów, logicznie myśląc - bardzo dużo, dlatego każdy ładunek, który 'wskakiwał' po chwili znikał bo już ktoś go wziął, byle by tam się dostać.Wyglądało to mniej więcej tak jakby rzucić sępom kawałek mięsa.Kto pierwszy złapie to jego i ucieka.A za jaką cenę? O tym już szkoda gadać. Po odliczeniu autostradowych opłat zostaje 60centów za kilometr a sukcesem jest jak dojdzie do 70centów.Taka stawka kwestią przyzwyczajenia dla niektórych to już normalka.Jak biorą, jeżdżą, znaczy, że się opłaca.

Każdy ma swoje minimum, które po kalkulacji wszystkich kosztów sobie określa.Osobiście dla mnie jest to duuużo za mało.Nie wtrącam się, jest wolny rynek, jest wybór, jedziemy tam gdzie chcemy i za ile.Ja do końca tygodnia będę sobie dosłownie 'polował' na jakiś rarytas tak by w następnym tygodniu ruszyć gdzieś dalej.

Standardowo

2012-01-04T16:55:00.003+01:00

Wyświetl większą mapę
Radom-Ryga-Liepaja-Radom
Nowy Rok rozpoczęty dość leniwie.Trasa standard, którą znam już na pamięć.Samochód załadowany miałem 29.12 profilami aluminiowymi a do Rygi ruszyłem w niedziele przed 22 czyli po noworocznym zakazie.Wspaniałe uczucie usiąść po prawie dwóch tygodniach przerwy do swojej Reni i powiedzieć sobie w myślach: nareszcie w domu:).Uśmiech z twarzy nie schodził mi przez następne dwie godziny a głód jazdy był niesamowity!Z doświadczenia już wiedziałem, że długo to nie potrwa.Organizmu się nie oszuka szczególnie po sylwestrowej nocy.Stanąłem przed Augustowem i przyznam się, że dawno się tak nie wyspałem.. Nic chyba nie zastąpi mi mojego łóżeczka w samochodzie.
Ruch w moją przeciwną stronę czyli na zachód to był jeden wielki konwój ciężarówek a na wschód droga pusta.Jeżdżąc tu można zauważyć, że na początku tygodnia(poniedziałek, wtorek) ruch ze wschodnich przejść granicznych jest o wiele bardziej wzmożony.Doskonale widać to np. na rondzie w Kołbieli, Grójcu czy Górze Kalwarii albo przejazd przez Augustów gdzie tworzą się korki.Prym wiodą Litwini, Łotysze, Estończycy, Białorusini i Rosjanie.Wszystko ciągnie na zachód.Koniec tygodnia to powroty czyli tranzyt na wschód i sytuacja odwrotna.
Na granicy gdzie wiecznie nie ma miejsca żeby stanąć po litewską winietę teraz świeciło pustkami.

Widać również, że po Nowym Roku jeszcze większość stoi.Machina eksportowa troszkę zwolniła, ładunków bardzo mało.Miejmy nadzieje, nie będzie to trwało zbyt długo..

Rygę znam bardzo dobrze, nawet lepiej niż Warszawę i patrząc w dokumenty i adres wiedziałem gdzie mniej więcej znajduje się docelowa firma jednak dokładnego numeru nie było a ulica ta jest dość długa.Stanąłem na stacji z myślą, że zapytam gdzie ta firma a tu niespodzianka.Był to market budowlany i znajdował się po drugiej stronie ulicy na przeciwko mnie.Było już późno(koło 20) a czynne to było od 7 do 18 więc rolety w dół i spać.Na przyszłość dobrze też wiedzieć, że Statoil udostępnia darmowe wifi.
Tak btw. Ryga to piękne miasto a szczególnie wieczorem.Przy okazji udostępniam zdjęcie zrobione w sierpniu:

A we wtorek rano rozładunek.Błyskawiczny!

Pusto, pędzimy do Liepaji.

Na chwilkę zza chmur wyjrzało słońce, grzechem byłoby nie zrobić zdjęcia przy taki świetle:

A w Liepaji? Tu też pustki, w biurze po dokumenty nie było żywej duszy a w kolejce tylko jeden samochód.

Załadowany w stronę domu ruszyłem koło 13.Wyjeżdżając z miasta Ruski mrugnął mi światłami dwa razy.Myślę sobie: tutaj by stali?Przecież tu nigdy nie stoją a przynajmniej nigdy ich nie widziałem.Dla spokoju w następnej miejscowość zwolniłem do ok. 60.Zatrzymali mnie lecz nie za prędkość a do kontroli.Procedura tak jak inspekcja(ITD) czyli komplet dokumentów, tarcze i zaświadczenia z ostatnich 28dni.Dałem, sprawdził, przyszedł, oddał, podziękował i kazał jechać.Obeszło się bez mandatu.Dopiero teraz zauważyłem, że miałem źle wpisaną godzinę w zaświadczeniu o nieprowadzeniu pojazdu.Nie zauważyli albo nie chcieli zauważyć, nie ważne.Upiekło się.Trzeba 3 razy sprawdzać i pilnować czasu pracy bo nigdy nie wiadomo kiedy Cie złapią, nawet na spokojnej Łotwie.
Dalej już spokojnie.Od rana nic nie jadłem bo tak dobrze szło, nie chciałem przerywać.Nadrobiłem dopiero w kraju jak już stanąłem na noc. 713km w 9,5h jazdy i w 13h pracy to świetny wynik biorąc pod uwagę, że w tym czasie był rozładunek i załadunek.
Zrywanie się o świcie nie jest moją mocną stroną ale gdy za oknem taki widok to od razu chce się żyć.Kawy często nie pije ale pod ten wschód słońca sobie nie odmówiłem:

W Radomiu melduję się w środowe południe i pewnie teraz też was zaskoczę. Do rozładunku nie było żadnego samochodu, wjechałem z marszu.

(Wyjazd: niedziela 22.00 przyjazd: środa 12.00)
Radom-Ryga-Liepaja-Radom
22tony 24tony
Łącznie:1950km
Spalanie:35l/100km

Na giełdzie ładunków również pusto.Na razie bez dalszych planów, stoimy bo nie ma nic ciekawego za normalną stawkę.

Podsumowanie roku 2011

2011-12-30T18:02:00.005+01:00

Patrząc z góry na ten rok, zleciał mi nadzwyczajnie szybko.Może to już tak jest, że z wiekiem czas ucieka nam coraz szybciej.Z drugiej strony 12 ostatnich miesięcy było najciekawsze w moim życiu, głównie ze względu na prace.Wiele zdarzeń, przygód przeżyłem po raz pierwszy.Większość należała do tych mniej przyjemnych, ekstremalnych.Różnego rodzaju awarie, zdarzenia na drodze, problemy które są w tym zawodzie codziennością.Oczywiście nie zabrakło tych pozytywnych.Zwiedziłem nowe kraje, miejsca o których nawet mi się nie śniło, że kiedykolwiek tam pojadę.M.in po 3 dni w Paryżu, Barcelonie, weekend gdzieś nad oceanem w Hiszpanii- na takie chwile czeka się całe życie a ja tam byłem całkowicie przy okazji.Wpadłem też na pomysł i założyłem tą właśnie stronę gdzie opisuje prace i dziele się swoimi zdjęciami.Chce zmienić polski stereotyp kierowcy tego strasznego dla niektórych 'TIRa'.Dla mnie jak na razie to 3/4 życia i myślę, że za kolejne 100tys. km nic się nie zmieni a jeśli nawet to tylko na lepsze.W 2012 rok wkraczam ze swoim sporym bagażem doświadczeń i pozytywnym nastawieniem, oby był jeszcze ciekawszy niż ubiegły:).

2011r.:

Łącznie przejechałem 121057km.

W trasie poza domem spędziłem 258dni.

Średnio kilometrów na jeden dzień pracy: 469km.

Weekendów spędzonych w trasie było 9.

Najdłuższy pobyt w domu: teraz, 13dni.

Najdłuższy pobyt w trasie: 12dni.

Najdłuższy postój i czekanie na załadunek: 34godziny.

Przewiezionych ładunków: równe 100.

Najczęstszy rodzaj ładunku: stal.

Najdłuższa trasa z jednym ładunkiem: 3050km.

Najkrótsza trasa z jednym ładunkiem: 200km.

Średnia długość trasy z ładunkiem około 1150km.

Moje najczęstsze docelowe kraje eksportowe to Łotwa i Rumunia.

Odwiedzone kraje: Litwa, Łotwa, Estonia, Bułgaria, Rumunia, Węgry, Słowacja, Czechy, Niemcy, Portugalia, Hiszpania, Francja, Holandia, Belgia.
Tak obrazowo mapka:

Wyświetl większą mapę
Jeśli coś ciekawego pominąłem to pytajcie.Odpowiem i najwyżej edytuje:)

Życzę Wszystkim Szczęśliwego Nowego Roku 2012 !

Ryga, z życzeniami

2011-12-23T16:25:00.005+01:00

Wyświetl większą mapę
Radom-Ryga-Liepaja-Radom
Tą trasę znam lepiej niż własną kieszeń.W okresie wakacyjnym przerabiałem ją średnio 7 razy w miesiącu.Głównie wtedy tak jak i teraz woziłem tam stal z huty z Ostrowca.Ładunki powrotne to już standardowo z Liepaji również stal i to nawet ta sama.Może się to wydawać dziwne ale te same stalowe pręty żebrowane, które wiozę z Polski na Łotwę przywożę z powrotem do kraju.Zanim taki drut trafi gdzieś na budowę to wcześniej zjeździ pół Europy i ciekawi mnie to gdzie jest haczyk i jaki jest w tym interes.Omijanie vatu?No, ale bardzo w to nie wnikam.Są ładunki, kasę płacą trzeba jeździć i obie strony zadowolone.
Ruszyłem w niedziele koło południa, a załadowany byłem już w piątek.700km w 10h jazdy to niezły wynik, dojechałem prawie pod samą Rygę.Rano rozładunek na takim małym składzie budowlanym.Niestety zdjęć tu nie zrobiłem, na dworze wiało, było zimno, lał deszcz i po prostu nie chciało mi się.Do Liepaji z Rygi jest około 200km czyli 2,5-3h jazdy więc żeby załadować tam tego samego dnia trzeba wyjechać najpóźniej o 11.30 bo biuro czynne do 14.30.Ciekawe jest też to, że jadąc tu na Łotwę doba skraca nam się do 23h bo cofamy zegar o godzinę a wracając odzyskujemy ją i dobę mamy 25godzinna- fajne uczucie.
Z załadunkiem wyrobiłbym się w poniedziałek ale niestety nie było już nic wolnego i ładunek do Radomia dopiero na wtorek.
Myślę sobie- no dobra, odpoczniemy.I tak jest dobrze bo mogłem dostać towar do Gdańska, na święta spokojnie zdążymy.
Deszcz, który padał z czasem zamienił się w śnieg:

Po chwili droga wyglądała już tak:

Jazda w takich warunkach 'na pusto' tak jak byłem to ciężki kawałek chleba.Jeszcze przeraźliwie silny boczny wiatr, moment nie uwagi i zestaw złamany albo poślizg i rów zaliczony.Szczególnie trzeba uważać przy wyjazdach z lasu na otwartą przestrzeń.Podgoniłem Łotysza, który jechał nadzwyczajnie ostrożnie ale o wyprzedzeniu nie było mowy, za duże ryzyko a i tak mi się nie spieszyło.Na tym zdjęciu można sobie wyobrazić ten boczny wiatr.Widać wodę z pod kół zwiewaną w prawą stronę:

Dojeżdżając do celu śniegu już nie było, stopniał.Za to wiatr jeszcze silniejszy.Do wtorku rano z samochodu się nie ruszyłem- pełen relaks.Kabiną bujało jak na jakimś statku hehe, choroby morskiej nie mam więc spokojnie usnąłem.Obudził mnie telefon od spedytorki, że papiery już są, można iść do biura.Wstałem jakiś połamany, z bólem mięśni, ogólnie jakiś przeziębiony ale ruszyłem się jakoś i biegnę do tego biura, a tam kolejka jak do lekarza.. Nigdy jeszcze nie widziałem tu tylu kierowców w kolejce po dokumenty.Zeszło 1,5h.Awizacja jest kasa też, ja zadowolony jadę na miejsce załadunku.Tam niestety kolejka jeszcze dłuższa..

Przede mną jakieś 30 samochodów a za mną za chwilę najechało się drugie tyle.Jak się ustawiłem o 11 w kolejce tak wyjechałem stąd dopiero po 18..

Cały dzień stracony na staniu a potem w nocy trzeba jechać.Cóż, tak to nieraz jest.Humor mnie jednak nie opuścił bo przecież wracamy już do domu!W radiu same świąteczne piosenki, śnieg lekko prószył, klimacik było czuć.Oko nawet na chwile się nie przymknęło.W takiej miłej atmosferce spokojnie bym sobie dojechał prosto do domu ale stanąłem przed Łomżą na pauzę bo tam przecież zakaz godzinowy dla ciężarówek od godziny 00.00 do 05.00.Jeden mandat już dostałem, nie chciałem ryzykować.

W środę już w Radomiu. Rozładunek całkiem sprawnie poszedł, kolejki nie było.

(Wyjazd: niedziela w południe, przyjazd: środa wieczór)

Radom-Ryga-Liepaja-Radom

24tony 24tony

Łącznie 1900km

Spalanie: 36L/100km

To była moja ostatnia trasa w tym roku, następna już w nowym miejmy nadzieje lepszym roku : )

Życzę wszystkim zdrowych, pogodnych, wesołych świąt i co najważniejsze spędzonych z rodziną i najbliższymi.Żeby nikt nie czuł się samotnie, a kierowcom przyczepności i tyle samo powrotów co wyjazdów ;)

jak to się zaczęło..

2011-12-18T16:27:00.004+01:00

"Różnica między ludźmi, którzy realizują swoje marzenia, a całą resztą świata nie polega na zasobności portfela.Chodzi o to, że jedni przez całe życie czytają o dalekich lądach i śnią o przygodach, a inni pewnego dnia podnoszą wzrok znad książki, wstają z fotela i ruszają na spotkanie swoich marzeń.

Bardzo wielu jak ja, z lodówką na plecach. Inni niosą komputery, zestawy stereo, stare meble, obrazy, maszyny do szycia, pierścionki po babci, lampy, zegary, dywany... To dlatego, że marzenia nie mają ceny, a bilety lotnicze owszem. Ale niech Cię to nie zatrzymuje! !!! SPRZEDAJ LODÓWKĘ I JEDŹ!!!" - Pan Cejrowski.
No to sprzedałem ową lodówkę, zrobiłem prawo jazdy i pojechałem w świat, ale od początku...

Po maturze każdy chyba zadaje sobie pytanie: no dobra, co dalej?Babcia, rodzice, wszyscy w okół do znudzenia powtarzają: ucz się dziecko, idź na studia.Uczyłem się pół roku na Politechnice kierunek transport, potem studia w Dęblinie kierunek lotnictwo cywilne, chciałem tam się dostać do szkoły oficerskiej.Między czasie mając prawo jazdy C pracowałem jeżdżąc w firmie ojca małą ciężarówką i rozwożąc kostkę brukową w okolicy, oczywiście nie musiałem bo uczyłem się.Tatuś przecież by sponsorował beztroskie życie studenta:) ale to nie dla mnie.Pech chciał, że odpadłem na badaniach do oficerki i... i wtedy coś we mnie pękło.Zawsze staram się widzieć, słyszeć i robić jak najwięcej.W jednym miejscu usiedzieć nie mogę i nie chce robić czegoś z przymusu bo babcia czy dziadek inaczej to wszystko widzieli.Życie jest na to za krótkie i jest przede wszystkim moje i to ja za nie odpowiadam i ja czerpie z niego satysfakcje.Doskonale pasują tu cytaty Steva Jobsa:

"Dano ci czas i nie zmarnuj go, żyjąc cudzym życiem. Nie daj się zwieść dogmatom, co polega na życiu wedle tego, co wymyślili inni. Niech w hałasie cudzych głosów nie zatonie twój własny głos. I co najważniejsze, miej odwagę, by iść za głosem serca i duszy. One jakoś wiedzą, kim naprawdę chcesz się stać."

"Wasza praca wypełni dużą część waszego życia i jedynym sposobem, aby być naprawdę usatysfakcjonowanym, jest robienie czegoś, w co wierzycie, że jest czymś wielkim. Jedynym sposobem na robienie wielkich rzeczy jest robienie czegoś, co się kocha. Jeśli jeszcze tego nie znaleźliście - szukajcie dalej. Nie idźcie na kompromisy. Jak w wielu przypadkach, serce powie wam, kiedy to znajdziecie. Jak w każdym dobrym związku, będzie coraz lepiej wraz z mijającymi latami. Więc szukajcie, aż znajdziecie."

I wtedy miałem siłę powiedzieć swoje zdanie.Zrobiłem kat. E.Sprawę miałem ułatwioną bo pracy daleko nie musiałem szukać.U siebie mamy (obecnie)3 samochody, które jeżdżą w ruchu międzynarodowym.Wsiadłem z kierowcą dwa razy w trasę, zobaczyłem co i jak a dalej sam.. no właśnie, co innego jechać gdy obok siedzi ktoś doświadczony a co innego w pojedynkę.Dodam, że to nie były trasy robione nowym samochodem, na zachód, po autostradach gdzie zarzucisz nogę na kierownice i wio do przodu.Renault Magnum 98r. i stara naczepa z 93r. tym zestawem na początku jeździłem.Pierwszy samodzielny wyjazd do Bukaresztu.Mapa, nawigacja, komplet kluczy, wszystko przygotowane przez ojca w pierwszą trasę, kilka rad i pojechali my.Radość, że w końcu sam, wolny jak ptak długo nie trwała.Nie jedziesz osobówką, wyluzowany z muzyką na full, tu prowadzisz 40tonową maszynę z ładunkiem za, który jesteś odpowiedzialny tylko TY.Wszędzie ciasno, wąsko, rowerzyści na drodze, kierowcy za których często musisz myśleć, telefony z pytaniem kiedy będziesz, kontrole inspekcji, policji, na granicy, wagi na Węgrzech, radary, stres czy jedziesz dobrze a jak źle to gdzie zawrócić? Wszędzie zakazy tonażowe, tu nie można, tam za nisko, nie zmieszczę się, to nie takie hop siup jak się wydaje.Po drodze błądziłem parę razy, utknąłem w tunelu ale dopiero wjeżdżając do Bukaresztu zrobiłem się zielony.Źle to wspominam.Ogólnie wszystko było pod górę.Zawód ten już od samego początku pokazał mi swoją najgorszą stronę.Rumunia-tu jest jeszcze pole do popisu, nie ma autostrad, dobrego oznakowania, dobrych dróg, tu jest jeszcze dziko.Druga trasa też była w tamte strony.Stałem wtedy dobę gdzieś w górach bo zima pokazała swój urok.Zacząłem w okresie jesiennym więc długo po suchym asfalcie nie pojeździłem, zaraz zaczęły się śniegi, mrozy, najgorszy okres dla kierowców a co dopiero dla świerżaka bez doświadczenia.Ile czasami trzeba było się nakombinować żeby wjechać pod górę czy napocić żeby założyć łańcuchy, jeszcze zjechać i dojechać cało do celu nie uszkadzając przypadkiem ładunku.

Przeżyłem wypadek, podczas śnieżycy leżałem gdzieś w wysokich górach na Rumunii w rowie gdzie przez 2godziny czekałem na jakikolwiek przejeżdżający samochód, który by mi pomógł.Sprzęt którym jeździłem nie był najnowszy, pękające przewody, zamarzające zawory powietrza pod którymi trzeba było palić ognisko żeby się ruszyć, kilka razy się zakopałem bo wjechałem tam gdzie nie trzeba.Tego nie da się opisać słowami, to trzeba przeżyć żeby zrozumieć a zrozumie to tylko drugi kierowca..To wszystko wydarzyło się w pierwszych miesiącach jazdy, prawdziwa szkoła przetrwania.Jasne, miałem chwile zwątpienia i zadawałem sobie pytanie: w co ja się k...wa wpier....łem??Przecież mogłem siedzieć w domu i leżeć na kanapie przy kominku, ale zawsze miałem dziwne uczucie, że będzie dobrze, coś tam na górze nade mną czuwa a wszystko dzieje się po to abym zobaczył o co w tej branży naprawdę chodzi, żebym poczuł smak bycia prawdziwym kierowcą, który poradzi sobie w każdych warunkach a satysfakcja z pierwszego dostarczonego ładunku-tego nie da się porównać z niczym innym:) Dałem rade, teraz jest o wiele łatwiej.Jeżdżę praktycznie nowym samochodem, wiem co i jak się odbywa, trochę pewniejszy siebie wykonuję tą prace z ogromną pasją.Nie każdy się do tego nadaje i nie każdy się w tym spełni.Ten zawód jest najlepszy dla samotnika na, którego nikt nie czeka.Twoim pierwszym domem staje się kabina bo w drugim spędzisz kilka dni w miesiącu.Zazwyczaj jeździsz samemu przez co tracisz kontakt z ludzmi.Ze znajomymi umawiasz się tydzień przed spotkaniem a i tak nie jesteś pewny czy dotrzesz na czas.Nie budzi Cię słodkie: kochanie jeszcze śpisz?Już 9!Na to musisz się przygotować bo inaczej nie dasz rady.Z drugiej strony to strasznie wciąga bo po kilku dniach w domu nie możesz znaleźć sobie miejsca, zaczyna czegoś brakować a tym czymś jest kierownica i wyjazd w następną trasę.Praca ta polega m.in. na samodzielności.Niekiedy musisz wykazać się sprytem, wytrwałością i cierpliwością podczas jakiejś awarii, problemu.Przede wszystkim najważniejsza jest ODPOWIEDZIALNOŚĆ za to co robisz.Na drodze nie jesteś sam, jedziesz zestawem wartym 200tys. zł a czasami więcej + ładunek, który nieraz przewyższa kilkukrotnie wartość samochodu.Trzeba zdać z tego sprawę.

Praca jak każda inna składa się z rzeczy przyjemnych i tych mniej przyjemnych.W moim wypadku poziom zadowolenia wzrasta wraz z poziomem trudności.Zdarzyć się może też, że weekend spędzisz gdzieś na plaży w Hiszpanii albo na autostradowym parkingu.

Może magistra jeszcze nie zrobiłem ale podróżuję, uczę się zaocznie na kierunku transport, czytam, poznaje świat i kto wie co mi przyjdzie do głowy za jakiś czas.Nic nie planuje bo nie lubię, robię to na co mam ochotę a co jak pasja minie?Znajdę inną prace, też pasjonującą.Bo o to w życiu chodzi żeby zrobić coś pożytecznego, zostawić jakiś ślad, komuś pomóc a jednocześnie mieć coś dla siebie.Na razie czuję głód tego zawodu i na nim głównie się skupiam.Jeżdżę i pisze dla was bo sprawia mi to wielką frajdę i z tego czerpie przyjemność.To jest to, ten styl życia kierowcy, mi się to podoba, i prawdopodobnie kiedy zmienię zdanie będzie już za późno...

Rumunia po raz ostatni w 2011

2011-12-14T19:01:00.003+01:00

Wyświetl większą mapę
Radom-Craiova-Resita-Tarnobrzeg-Radom
Po tygodniu spędzonym w domu chyba każdy kierowca zawodowy czuje, że czegoś mu brakuje.Snułem się tu i tam, nigdzie sobie nie mogłem znaleźć miejsca, czegoś brakuje a tym brakującym elementem jest kierownica, która mnie już od siebie uzależniła.Głód jazdy był niesamowity ale nic nie mogłem zrobić.Samochód stał przez ten czas na warsztacie bo było trochę do roboty przy nim: obsługa, klocki i akumulatory do wymiany, problem z alternatorem i zaworem powietrza(z tym zeszło najdłużej) i jeszcze parę kosmetycznych zabiegów przy naczepie.Udało się wszystko naprawić i samochód przed wyjazdem był w pełni sprawny.

Przyszedł w końcu piątek i załadunek w Radomiu w firmie Durrpol.Brałem tu w tamtym roku ładunki na Węgry i z chęcią tu wracam jeśli coś mają bo towar lekki i niezłą kasę płacą.A dokładnie są to linie montażowe do produkcji samochodów:

Ruszyłem w piątek późnym wieczorem, dojechałem do granicy i tam stanąłem na noc.Wyjazdy weekendowe mają to do siebie, że można jechać spokojnie, luźno bez większego pośpiechu.Chyba za bardzo wziąłem sobie to do serca bo w sobotę obudziłem się przed południem hehe.
Temperatura była plusowa ale leżało tu trochę śniegu:

Zjeżdżając w dół, chwile dalej po śniegu nie było już śladu.
Odcinek drogi z Barwinka(granicaPL-SK) do miejscowości Lipnik na Słowacji nazywany jest 'drogą lusterkową'.Bardzo wąsko, dziurawo, nierówno i trzeba naprawdę uważać mijając się z innymi ciężarówkami żeby nie stracić lusterka a co gorsze żeby nie zaliczyć rowu.. tutaj zdjęcia z serpentyn na SK.

w lewo: w prawo:

i tak 4 razy.

Następna nocka była już na Rumunii.Podoba mi się w tym kraju to, że praktycznie przy każdym większym hotelu, motelu, parkingu jest dostępny darmowy internet.
Niedziela zaczęła się strasznie leniwie.Za oknem deszczowo, wstać się nie chciało a przed sobą miałem 400km do celu.Na samochodzie było 6ton więc lekko.Z takim ładunkiem gdy na drodze jest mokro i ślisko zachowana musi być szczególna ostrożność.Prędkość do zakrętu trzeba dostosować jeszcze przed nim bo dohamowanie w samym zakręcie może się źle skończyć.

Wieczorkiem wypogodziło się i zawiało wiosną, przyjemnie się jechało.Ślicznie wyglądał ten teren podczas zachodu słońca:

A jeszcze przyjemniej było na tym odcinku:

Góry połączone z wodą dają zawsze piękny krajobraz.To droga wzdłuż rzeki Dunaj, wyznacza ona granice Rumunii z Serbią.
Jechałem tędy wiosną tego roku.Jezdnia wtedy była dziurawa i nierówna, teraz widać dobrze wyremontowany kawałek drogi, Rumuni się postarali.

Rozładunek miałem w fabryce Forda w Craiovej(RO). Wjeżdżając szczegółowa kontrola ochroniarza, który kazał mi zostawić aparat w ich depozycie.Miałem go na wierzchu w kabinie i zauważył go.
Towar zdjęty dość szybko.Ładunek powrotny miałem na wtorek w Resicie a więc znajome tereny.Nie spiesząc się, był czas i zrobiłem trochę zdjęć:

tuningowana Dacia typowy dom w rumuńskim stylu

popularny jest przydrożny handel wozy konne to częsty widok

w głośnikach Chris Rea a przed nami
kilka serpentyn brudny włóczykij

Wtorek przywitał mnie piękną, można powiedzieć, że letnią pogodą.Słońce, bezwietrznie i jak na Grudzień to wręcz upalnie:

Na miejscu załadunku miła niespodzianka bo spodziewałem się jakiejś stali która waży zazwyczaj koło 22 ton a były to konstrukcje stalowe na budowę magazynu.

Psuła im się suwnica i zeszło kilka godzin zanim wrzucili wszystko na naczepę, ale muszę pochwalić Rumunów w tej firmie.Sami rozplandeczyli zestaw, zapieli pasami, a mnie poczęstowali kawą, ciasteczkami, kazali sobie siąść i spokojnie czekać a oni wszystko zrobią.Pożartowaliśmy trochę i czas szybko zleciał.Dlatego lubię tu przyjeżdżać bo oni w większości są sympatyczni, pomocni i do kierowców mają szacunek, który w porównaniu z naszym krajem nie ma żadnego porównania.
Po wyjeździe z Resity kolejna niespodzianka.Spotkałem tego samego pasterza, któremu robiłem zdjęcie podczas poprzedniej trasy tutaj.Zatrąbiłem mijając go.Poznał mnie i pomachał, hehe miła sytuacja.Nie chciałem się już zatrzymywać bo szkoda mi było czasu, zrobiłem tylko fotkę zza szyby:

Dalej już prosto do Polski.Z lekkim ładunkiem dało się trochę podgonić, na granicy odwiecznego problemu z rumuńskimi celnikami nie było.Na 10godzin jazdy udało się.Nocka w PL tuż za granicą w Dukli.
Rozładunek w środę był na budowie Mostostalu w Tarnobrzegu.Jak to na budowie brudno, grząsko i błoto.
Załadowany jeszcze wjechałem ale wyjeżdżając już pusty zakopałem się.Koparka musiała mi pomóc.

Takiego brudnego zestawu po jednym wypadzie chyba w tym roku jeszcze nie miałem.Trasa ogólnie wzorowa.Żadnych problemów, warunków zimowych jak na razie brak także robotę można ładnie podgonić.Oby więcej takich : )

(Wyjazd: piątek wieczór, przyjazd: środa wieczór)
Radom-Craiova-Resita-Tarnobrzeg-Radom
6ton 11ton
Łącznie 2480km
Spalanie: 33L/100km

W tym roku czeka mnie jeszcze jedna trasa, będzie to prawdopodobnie Łotwa tak żeby wrócić wcześniej już na święta. Następny wpis będzie o tym 'jak to się zaczęło' : )

Hiszpania

2011-12-10T11:41:00.002+01:00

Na wstępie zapraszam wszystkich na moja facebookową stronę http://www.facebook.com/prawdziwywloczykij

a jako, że mamy grudzień, na dworze już zimno, deszczowo, czasem śnieżnie, aura dnia często przygnębiająca udostępniam kilkanaście najciekawszych zdjęć z Hiszpanii gdzie byłem we wrześniu i październiku i spędziłem tu dwa weekendy:
Pierwszy, w miejscowości Zarautz koło San Sebastian.Jest to na północy Hiszpanii nad zatoką biskajską niedaleko granicy z Francją:

A tak wyglądają hiszpańskie drogi po zjeździe z autostrady:

Dwa z autostrady:

i drugi weekend w Barcelonie: