Marcin Klepacki - fotografia i gawędziarstwo

63 dni... również chwały. Powstanie Warszawskie.

2014-08-12T23:26:00.000+02:00

Powstanie Warszawskie 1944-2014

Okrągła, 70. rocznica wybuchu Powstania Warszawskiego stała się przyczynkiem do pojawienia się ze wzmożoną siłą różnych opinii na jego temat. W sumie nic nowego ale zastanawiający jest przebijający się coraz mocniej (głównie za sprawą pseudonaukowych prac P. Zychowicza) głos o rzekomej bezmyślności osób odpowiedzialnych za wybuch Powstania. Tutaj wskazuje się głównie gen. Komorowskiego, Okulickiego i płk Pełczyńskiego. Czy aby na pewno tylko trzy osoby mogły o tym zadecydować? Ten krytyczny głos wylicza różnorakie kwestie, starając się udowodnić, że Powstanie było niepotrzebnie przelaną krwią i bezmyślnym zniszczeniem stolicy; a to zbyt mała ilość broni, niewielkie doświadczenie żołnierzy AK, czy chociażby znana dowództwu AK wroga postawa Sowietów wobec ujawniających się oddziałów podziemnej armii. Tylko że ten ostatni argument powinien się wydawać logicznym przyczynkiem właśnie do próby podjęcia walki i przyjęcia Rosjan w stolicy w roli gospodarza. Tutaj pomija się fakt, iż w razie próby rozbrojenia AK miała podjąć walkę różwnież z "sojusznikiem naszych sojuszników". Wśród tych wszystkich argumentów "przeciw" uparcie pomija się jeden czynnik, czynnik najistotniejszy: uczucia ludności okupowanej Polski, szczególnie stolicy. Nikt z krytyków Powstania nie zatrzymuje się nad faktem, iż ludność ta, przez kilka lat okupacji traktowana gorzej niż zwierzęta, upodlona i upokorzona, kipiała rządzą zemsty i czekała okazji do odwetu. Nie dopuszcza się do głosu żyjących jeszcze przecież uczestników Powstania, opisujących klimat warszawskiej ulicy wraz ze zbliżaniem się godziny "W".
Wreszcie wśród potępiających głosów trudno znaleźć alternatywę dla podjęcia walk w stolicy. Bo jakież mogły by być propozycje? Ewakuacja milionowego miasta (które miało zostać twierdzą i być bronione przez Niemców do ostatniego żołnierza) i zapchanie szlaków komunikacyjnych przez uchodzącą ludność? Jeśli nie ewakuacja to pozostanie w szturmowanym przez Rosjan mieście? A co z AK? Jak by się miała zachować w obu sytuacjach? Wśród oskarżeń o zniszczenie stolicy nie dopuszcza się argumentu, iż dowództwo Powstania nie miało nawet prawa przewidzieć, iż ludność cywilna będzie przez Niemców i ich rosyjskich i ukraińskich sojuszników wymordowana. Nikt też nie mógł przewidzieć, iż będąca w odwrocie hitlerowska armia będzie marnowała materiały wybuchowe na niszczenie budynków stolicy zamiast wykorzystać je do obrony. Szaleńczych rozkazów Hitlera nie sposób było przewidzieć.
Czy więc Powstanie Warszawskie mogło nie wybuchnąć? Myślę, że walki w stolicy i tak by się rozpoczęły, może byłyby tylko zupełnie nieskoordynowane i nie udałoby się utworzyć kilku "wysp wolności". Może właśnie Powstanie mimo tylu ofiar uratowało więcej ludzkich istnień?
Upadek Powstania był klęską, to pewne. Jednak w przeciwieństwie do np. powstania w getcie warszawskim, które obrosło mitem totalnym a które było w rzeczywistości wybrykiem garstki szaleńców (co ciekawe, mało kto ośmiela sięzanegować jego sens), Powstanie Warszawskie było ostatnią próbą obudzenia się z koszmaru wojny w niepodległej Polsce. Próbą, która miała bardzo niewielkie szanse powodzenia z perpektywy jej uczestników, z perspektywy naszej wiadomo, że szans nie miało żadnych. Jednak w takiej sytuacji nie można było nie robić nic. Zawsze lepiej jest podjąć działania, niż bezczynnie czekać.
Mówić wreszcie o przywódcach Powstania jak o zbrodniarzach, to jakby samym Powstańcom zarzucać, że poszli do walki jak bezmyślne barany. Dowódców od żołnierzy w tej sytuacji oddzielić się nie da, szczególnie że wszyscy oni byli wychowani w Polsce niepodległej, w wartościach które dziś zdają się niestety odchodzić. Odnoszę wrażenie, że próba zanegowania tego zrywu lub wmawianie młodym Polakom jego bezsensowności, próbuje usprawiedliwiać nas samych, bojących się wyzwań o wiele mniejszych, cóż dopiero mówić o rzucaniu kamieni na szaniec.
Szkoda, bo znów wystarczy posłuchać opowieści Powstańców: oni wierzyli, onie nie szli ginąć ale szli walczyć o Polskę swoich marzeń. O co dzić walczymy my? Aż wstyd pomyśleć, aż ciężko przyznać ale nawet nie walczymy, zaledwie się przepychamy pełzając... Oni potrafili stanąć do walki o to, co uważali za słuszne, a człowiek często podejmuje walkę, nie kalkulując skutków - bo czasem tak trzeba, żeby móc dalej żyć w zgodzie z własnym sumieniem. Ginęli w walce i długo po wojnie w ubeckich katowniach.

Nie świętuję wybuchu Powstania ale czczę pamięć o nim i jego żołnierzach oraz ludności cywilnej stolicy. Powstanie wybuchło, bo było w prostej linii kontynuacją naszych wcześniejszych zrywów, w tym tego dającego nam niepodległość.
To, że przegraliśmy wojnę, tym razem nie było naszą winą. To, że dziś nie potrafimy wykorzystać pokoju do budowy silnego, opartego na wartościach państwa, już nią jest. Trzeba pamiętać, że nic nie jest wieczne, pokój też...

RaidLight PB 1000 - opinia

2014-06-24T19:53:00.000+02:00

Dobrych kilka godzin zajęło mi szukanie w sieci pasa biegowego, który byłby alternatywą dla małego plecaka. Ostatecznie spośród dwójki kandydatów: Deutera pulse 3/4 i RaidLight'a PB1000 zdecydowałem się na ten drugi model; zadecydował element decydujący o życiu lub śmierci: bidon w zestawie :)

Przy okazji oczekiwałem kieszeni, w których upchnę wszystko, co potrzebne na dłuższe bieganie.

Więc... Największa kieszeń, ze sznurkami kompresyjnymi, ma kształt trójkąta i wymiary ok.: 22cm (górna krawędź) x 20cm (krawędź wzdłuż bidonu) x 12cm (najkrótsza) i jest dość szeroka. Zmieścimy w niej bez trudu chociażby takiego potworka jak Samsung Galaxy Note 2 (dzięki czemu wyeliminowałem opaskę na ramię). Kieszeń tą wyposażono też w mały zaczep (zakładam, że na klucze :) ). Jak widać na zdjęciu przymocowano do niej kieszeń z elastycznej siateczki.

Mniejsza kieszonka, którą można swobodnie przesuwać lub zdjąć w ogóle ma wymiary ok. 12x7cm. Jest zamykana zamkiem błyskawicznym i podobnie jak większa, posiada otwartą kieszeń z elastycznej siateczki.

Ostatnia, najmniejsza kieszonka (ta przy klamrze) jest płaska (długość ok. 8cm), również na zamek i z takiej samej jak pozostałe siatki. Warto zauważyć, że tuż obok klamry zamocowano kawałek gumy, co czyni pas dość elastycznym ale i stabilnym za razem.

Pas wyposażony jest w duży bidon (800ml) i buteleczkę (150ml). Od razu trzeba powiedzieć, że bieganie z tak dużym bidonem wymaga przyzwyczajenia - mi zajęło to ok. 2km, więc dość szybko :) Dużym plusem jest utwardzona krawędź futerału na bidon, dzięki czemu możemy go chować bez najmniejszego problemu przy pomocy jednej ręki, bez względu na to, w jakim położeniu akurat się znajduje (bardziej na biodrze czy na plecach); oczywiście w trakcie biegu. Schowanie mniejszego bidonu w futerał bez takiego udoskonalenia potrafi doprowadzić człowieka do szału :)

Reasumując: jak już się pewnie domyślacie, z zakupu jestem bardzo zadowolony :)

Plusy:

- spora ilość kieszeni,

- pas jest bardzo wygodny,

- duży bidon i buteleczka w zestawie,

- odblaski (jeśli ktoś potrzebuje),

Minusy:

- duży bidon - jeśli ktoś takich nie lubi ;)

Moja Polska Najpolska

2013-11-11T13:08:00.000+01:00

Wracający po 1989r. na pomniki wąsaty wiarus, przed którym (mając w pamięci jemu podobnych) składamy kwiaty każdego 11 listopada, w Święto Niepodległości, za którym tęskniono przez pół wieku komunistycznej niewoli… kim jest dla nas dzisiaj? Choć nie żyje od niemal wieku to wciąż się zmienia.

Osobiście nie mam najmniejszych wątpliwości, że Józef Piłsudski za cel najważniejszy stawiał sobie Polskę wolną, silną, niepodległą. Nie wyrwał też sobie z tej Polski tyle sukna ile by się dało, co dzisiaj wśród naszych elit wydaje się być rzeczą tak normalną, że aż konieczną. Stworzył też Piłsudski część zalążków przyszłej kadry polskiej armii, zdając sobie sprawę, że bez takowej żadne państwo istnieć nie może. Poprowadził też tą armię, by niemal tylko własnymi rękoma wydźwignęła Polskę na niepodległość.

Rzecz oczywista, że działania militarne to nie wszystko i równie istotne były działania polityków drążących temat naszej niepodległości – o tym zapomnieć również nie można, choć nigdy nie będzie to tak spektakularne i równie ofiarne jak poświęcenie i przelana krew żołnierzy walczących o Polskę; i znów pamiętajmy – nie tylko Polaków. Trudno też się dziwić szacunkowi, jakim był darzony mundur do momentu zakończenia II wojny światowej i splamienia go przez prosowiecki aparat bezpieczeństwa. Przez wieki opieraliśmy się na militarnej sile i dzięki wiktoriom mogliśmy swobodnie kształtować politykę. Wojaczka była (i chyba jest nadal) czymś naturalnym, niejako wyssanym z mlekiem matki. Polityka (szczególnie dyplomacja) raczej zajęciem dla tych niezdolnych do trzymania szabli; polityka to raczej coś obrzydliwego – trudno i dzisiaj się oprzeć temu wrażeniu patrząc na naszych rodzimych błaznów.

Nie bylibyśmy chyba Polakami, gdybyśmy dali choć cień szansy tym, którzy budując Rzeczpospolitą (jakiegokolwiek byśmy jej numeru nie nadali) ośmielili się stanąć w innym niż nasz obozie. Bo przecież to niemożliwe, żeby mając inny program, inne założenia i jeszcze inny światopogląd, dążyć do tego samego: pracy dla dobra Ojczyzny; nieważne, piórem czy szablą. Musimy wybierać. Lubisz Mickiewicza, to powinieneś się brzydzić Słowackim czy Norwidem. Podziwiasz Pułaskiego, to wiesz, że Kościuszko był zaledwie kochankiem carycy. Czytasz Baczyńskiego – Gajcy był marnym poetą. Jeśli Żółkiewki był świetnym strategiem, to Chodkiewicz mu do pięt nie sięgał. Lubisz obrazy Kossaka – od patrzenia na Gierymskiego stracisz wzrok. I tak w nieskończoność.

Jakie więc zarzuty postawią Marszałkowi zwolennicy Dmowskiego? A to że kobieciarz, że miał ciągotki proniemieckie, że w przededniu bitwy warszawskiej do kochanki pojechał albo że się niecenzuralnymi słowami do parlamentarzystów odezwał. No i przewrót majowy rzecz jasna – ale to już wśród zarzutów poważnych mógłby się znaleźć.

Co o endekach? A że wodza zdrajcą nazwali, że antysemici, że Kresów nie chcieli, że w końcu doprowadzili pośrednio do zabójstwa prezydenta Narutowicza… I tak się w kółko przerzucamy wyliczając błąd za błędem, jakby żadnych zasług nie było. O tyleż to niesamowite, że w końcu tyle lat po wydarzeniach i w zupełnym zapomnieniu, że jednak obaj przyczynili się do tego, co najważniejsze: do odzyskania Niepodległości i podjęcia próby zbudowania państwa silnego. Posiadali też to, co było do osiągnięcia celu jednym z najistotniejszych elementów: świadomy i patriotyczny naród, ukształtowany w swym nieodzownym dążeniu do samostanowienia. Że się nie udało… to już temat do osobnych rozważań bo prawdopodobnie nikt z naszych polityków czy generałów do klęski września się nie przyczynił.

11 listopada z każdym rokiem więcej wspólnego ma z polskim zaprzaństwem niż świętem narodowym. W przededniu zorganizowano marsz antyfaszystowski w rocznicę „nocy kryształowej”; i nikomu nie przeszkadzało, nikogo nie zastanowiło że przeciw niemieckim wydarzeniom antysemickim protestowano w Polsce J Za to jutro będzie można swobodniej pluć na tych, którzy przyjdą na uroczystości narodowo-patriotyczne nazywając ich faszystami czy narodowcami i nikt nie wyjaśni, dlaczego to słowu „narodowiec” próbuje się nadać negatywny wydźwięk. Czyż Polak nie powinien być narodowcem? Bez względu na kolor skóry J

Nasze „elity” znów się podzielą i rozedrą święto na mniejsze, skłócone kawałeczki udowadniając, że tylko „my” jesteśmy tego święta godni i tylko „nam” się należy chwała Rzeczypospolitej, dorzucając do tego zdarzenia zupełnie od tematu oderwane epizody, jednak mogące utwierdzić wielbicieli danej partii w tym, gdzie stoi ZOMO. Kolejny lewacki polityk lub przećpany i niezbyt bystry (może jeszcze nawet w halołinowym przebraniu) młodzian oznajmi w mediach głównego nurtu, że już ma dość martyrologicznego podejścia do tego święta… jak byśmy niepodległość wygrali na loterii. Spacerujący po ulicy dziennikarz znajdzie matołka, który na pytanie „z czym ci się kojarzy 11 listopada?” odpowie z rozbrajającą szczerością: „z powstaniem styczniowym” ale znów nie będzie nikogo, kto spyta: czego dziś uczą na lekcjach historii? A jeśli nawet ktoś takie pytanie postawi to otrzyma odpowiedź, że historia dziś w szkołach (i życiu) jest niemodna. Teraz uświadamiamy dzieci, że mogą sobie zmienić płeć kiedy tylko zechcą a rodzice powinni otrzymać numerki, a najlepiej o rodzinie nie wspominać bo rodzina to przeżytek a każde wynaturzenie jest do zaakceptowania – jeśli tego nie rozumiesz, to jesteś nietolerancyjnym homofobem, narodowcem i faszystą.

Cieszyć się – jak najbardziej bo jest z czego. Pamiętać - tym bardziej bo jest o kim. Żadna z prób odzyskania niepodległości nie była spacerkiem czy wynikiem radosnej demonstracji ale między innymi dzięki właśnie powstaniom i ofiarom (i korzystnym zbiegom w sytuacji geopolitycznej) mogliśmy w 1918r. zacząć skutecznie odzyskiwać własny kraj. Inaczej mówilibyśmy dziś zapewne o kolejnym nieudanym powstaniu – nazywając je może październikowym, może listopadowym.

Bądźmy więc tego dnia dumni i nie pozwólmy sobie wmówić, że każda tragedia jaka Polaków spotkała wynika tylko i wyłącznie z ich winy bo tak nie jest. Czasem w dziejach narodów zdarzają się chwile, które wpychają je w otchłań smutku i cierpienia ale siła tych narodów, wynikająca z wychowania w wartościach ponadczasowych, pozwala im się w końcu wybić do światła. Tego jednego dnia spróbujmy znaleźć wspólne cele zamiast wykazywać, jaki nieporadny jest nasz polityczny przeciwnik – może jutro tych celów będzie więcej. Nie każdego dnia będzie umierał wielki papież-Polak, więc trzeba dać z siebie więcej niż jeden dzień udawanej rozpaczy i zakłamanego zjednoczenia, z którego i tak nic nie zostanie po kilku tygodniach.

Hama Katoomba 190RL

2013-08-29T14:47:00.000+02:00

Postanowiłem niedawno zmienić swego slingshota (Lowepro 200AW) na nieco większy. No dobra, sporo większy. Największy jaki może być :) i koniecznie typu "sling". Znudzony niezawodnością i wielością produktów firmy Lowepro, spoczywających niemal w każdym kącie mieszkania, postanowiłem spróbować czegoś nowego. Może też trochę dlatego, że nigdzie w moim mieście nie mogłem na żywo obejrzeć 300AW :] Po kilku godzinach przerzucania stron internetowych trafiłem na coś takiego (jak na zdjęciach), czyli plecak firmy Hama, model Katoomba 190RL - czyli dla lewo i praworęcznych :)

Pierwsze wrażenie: faktycznie duży! Kilka minut z ustawieniem przegródek pod siebie - wygodny. Bez całkowitego rozpinania kieszeni można sobie wszystko tak ułożyć, żeby mieć dostęp niemal do każdego zakamarka bez ściągania plecaka z ramienia. Jak się okazało "w akcji", plecak bardzo wygodny mimo gabarytów i spełnia swoją rolę tak jak to slingi mają w zwyczaju.

Żeby się nie rozpisywać, przejdźmy do wymienienia tzw. plusów dodatnich i plusów ujemnych :)

Plusy:

- duży, pojemny, wygodny;

- możliwość mocowania na jednym i drugim ramieniu po przełożeniu pasa głównego (widziałem też możliwość mocowania na obu ramionach w formie zwykłego plecaka, jednak potrzebny jest drugi pas - w zestawie go nie znajdziecie);

- możliwość swobodnego rozmieszczania ścianek (nie ma wyznaczonych stref na rzepy, można czepiać po całym wnętrzu - do woli);

- pokrowiec od deszczu (kieszeń z pionowym zapięciem na pierwszym zdjęciu, od drugiej strony kieszeń na np. butelkę);

- sporo kieszonek; oprócz głównej komory gdzie są kieszonki na karty, szmatki itp. mamy do dyspozycji kieszeń nad tą komorą (rozpinana za pomocą tasiemki pomiędzy dwiema czerwonymi gumkami - niezbyt szczęśliwe rozwiązanie) oraz na tej samej wysokości, większą kieszeń otwieraną od strony pleców.

- cena - duży plus w porównaniu z konkurencją.

Minusy:

- mocowanie rzepów do ścianek jest potwornie słabe; wyjmiesz jedną rzecz, robi się luz i ciężar kolejnej rzeczy przesuwa ścianki przy byle ruchu;

- górna kieszeń otwierana od strony pleców ma niestety zamek działający TYLKO w jedną stronę, więc trzeba uważać przy jej otwieraniu "w akcji" bo sporo rzeczy może się znaleźć na podłodze (trochę nieprzemyślane skoro model jest L/R.

Suma sumarum, całkiem fajny plecak w przystępnej cenie. Z jego drobnymi niedociągnięciami można żyć. Czy bym go polecił? myślę, że z czystym sumieniem powiem: TAK.

Anna i Łukasz - zdjęcia ślubne :)

2013-08-07T15:48:00.000+02:00

Kilka zdjątek ze ślubu oraz dość owocnego (jak sądzę) i może trochę zaskakującego wynikiem pleneru ślubnego :) Zobaczcie sami!
Serdecznie pozdrawiam i wszystkiego najlepszego :)

Justyny i Marka zdjęć ślubnych z biegu kilka :)

2013-07-15T22:57:00.001+02:00

To jeden z tych plenerów, które trzeba zrealizować "w biegu", nie mając do wyboru pogody, kiedy ciągle masz w głowie: czas, czas, czas!!! :) Na szczęście Młodzi poświęcili więcej czasu niż pierwotnie zakładaliśmy a mimo wszystko goście weselni nie dokonali na mnie linczu :)
Dużo szczęścia !!!

selektywna zbiórka śmieci - po polsku

2013-07-04T15:20:00.000+02:00

Od jakiegoś czasu staliśmy się "szczęśliwymi" realizatorami przepisów o segregacji śmieci. Zmiany, które zapewne od razu zauważyliśmy, to wzrost cen wywozu rzeczonych śmieci. Natomiast druga zmiana, o której równie często przejść obojętnie, to pojemniki na segregację owych odpadów:

Nie przyszło mi do głowy, żeby uwiecznić podobny widok, kiedy moje osiedle obsługiwało MPO, a nie jakieś półpopierdułkowate "Czyściochy" najwyraźniej pozbawione zaplecza logistycznego. Fakt jest jednak taki, że pod moim blokiem stały trzy duże kontenery zamiast dwóch małych, a z drugiej strony jeden duży z sześcioma wrzutami i kolorowe plastiki na odpady.

W skrzynce na listy znalazłem dziś natomiast ulotkę firmowaną przez www.odpady.bialystok.pl uświadamiającą mnie, co i do jakiego kontenera należy wrzucać.

Ot, Polska - płacisz więcej, masz mniej... kraina absurdów.

Niesamowite jak taki gówniany problem może ciśnienie człowiekowi podnieść :)

nasze (ich) matki, nasi (ich) ojcowie

2013-06-18T12:25:00.000+02:00

Po wczorajszej premierze niemieckiego miniserialu musiałem się przespać aby przewartościować swoje podejście do tematu II wojny światowej, zmienione przez nowe, odkrywcze fakty ukazane przez polską telewizję publiczną za pomocą tytułowego filmu.

Pierwsze zdziwienie: Berlin 1941r. i grupa młodych Niemców, w składzie której znajdziemy m.in. oficera Wermachtu z młodszym (też żołnierzem) bratem, młodego Żyda oraz dwie pannice, które wkrótce poświęcą swą niewinność dla ratowania ludzi - ot, zapewne zwyczajny przekrój ówczesnego społeczeństwa niemieckiego. Oczywiście ci młodzi ludzie mają przed sobą świetlaną przyszłość, którą wkrótce odbierze im wojna. Wojna, która (jak wynika z treści filmu) zaczęła się w 1941r. Nie dowiemy się rzecz jasna, który z dwóch sojuszników stał się sprawcą jej rozpętania, niemniej jednak znajdziemy informację, iż Niemcy się w tej wojnie bronią a czasoprzestrzeń jest limitowana datami (od 1941r.) i odległością (kilometrami do Moskwy) - pomiędzy Berlinem a Moskwą nie ma nic. Rycerski Wermacht traktuje miejscową (rosyjską) ludność z należytym szacunkiem i nawet płaci konserwami za wypranie mundurów, a niektórzy po wojnie zamierzają się tam osiedlić i znaleźć sobie żony. Nawet w ferworze walki wręcz stara się brać jeńców a politruka oficer likwiduje osobiście (nie to że bez mrugnięcia okiem - wyraźnie widać, jak walczy ze sobą), żeby nie obarczać tym szeregowych żołnierzy. Sprawcą mordów na miejscowych Żydach jest rzecz jasna ukraińska milicja i JEDEN wynaturzeniec z SS (zapewne pod koniec filmu dowiemy się, iż nie był on prawdziwym Niemcem). W obronie dziewczynki szlachetni żołnierze Wermachtu o mały włos nie zabijają jednego z Ukraińców. W pewnym momencie myślałem, że główny bohater za chwilę będzie się starał o jej adopcję. Pierwszy odcinek kończy piękny głos śpiewający w niezbyt miłym dla naszego ucha języku tęskną piosenkę, która wróży, iż następne dwa odcinki będą dla czystych serc naszych bohaterów prawdziwą udręką.

Z niecierpliwością czekam więc na dzisiejszą, kolejną dawkę prawdziwej historii i jestem wdzięczny włodarzom telewizji publicznej, że dzięki nim prawdopodobnie wreszcie do mnie dotrze, że to Polacy rozpętali II apokalipsę i do dziś ponoszą za to słuszną karę. Z niecierpliwością czekam na dokumentalne filmy ekip Goebellsa i jego sowieckiego odpowiednika. Sięgajmy do źródeł, prawda nas wyzwoli !!!

19.06.2013r.
Odcinek drugi obnażył prawdę o Armii Krajowej: bez mrugnięcia okiem wabiła Żydów w pułapki i wydawała ich Niemcom (tym złym, których było tylko kilku i tak naprawdę nie wiadomo, czy byli to czystej krwi Niemcy), zbierając za to nagrody. Śmiem przypuszczać, że AK była organizacją ściśle współpracującą z Nazistami. Prawdopodobnie po dzisiejszym odcinku, w rozmowie ekspertów dowiemy się, że tak musiało być, skoro polskije władze rozstrzeliwały żołnierzy podziemia niepodległościowego w chwilę po tym, jak ich sowieccy mocodawcy przyznali im stołki.
Z jeszcze większą niż poprzednio niecierpliwością czekam na trzeci odcinek, w którym, jak przypuszczam, rycerscy żołnierze Wermachtu, choć zmęczeni wojną, będą na rękach wynosić polskie dzieci z budynków płonącej Warszawy.
Oczywiście wciąż w mym sercu tkwi smutek na wspomnienie aryjskich wojowników odczuwających tak wielkie obrzydzenie do wojny. Swoja drogą, obrzydzenie to i zmęczenie ujawniły się dopiero w trakcie odwrotu, co zapewne reżyserowi umknęło :)

Trzeci odcinek jednoznacznie przekonał mnie, że najbardziej pokrzywdzeni w tej wojnie byli... Niemcy.
Tyle o filmie...

Całe szczęście, że są jeszcze tacy ludzie jak Szewach Weiss i że TVP zdobyła się na ciekawą debatę (choć poprzedzoną tysiącem reklam), która jasno określiła co nas, Polaków w tym filmie razi i jakie niesie ze sobą przesłanie. Co mnie jeszcze mocno niepokoi to komentarze internetowych idiotów-ignorantów w stylu "Niemcy byli źli i Polacy byli źli, wojna we wszystkich wyzwala zło". Jeśli ktoś po wysłuchaniu dyskusji dalej nie rozumie, co niesie ze sobą ten film i co wyraża, to jest skończonym debilem.
Najwyraźniej Niemcy w dużym stopniu są zadowoleni z tworzenia alternatywnej historii i nawet bohaterska Armia Czerwona w ich oczach wygląda dość przyjaźnie (pojedynczy przypadek próby gwałtu na niemieckiej pielęgniarce zostaje zdławiony w zarodku). Czekać tylko, aż pokolenie naszych zachodnich sąsiadów wychowane na tym filmie zacznie wywieszać swastyki w Szczecinie i Wrocławiu... Historia kołem się toczy.

słowoTFUrstwo i polska Borussia

2013-04-12T10:40:00.001+02:00

Wpadło mi w oko i ucho ostatnimi czasy słów kilka, nad których znaczeniem zastanowiłem się głębiej i tak sobie wykoncypowałem, co mogą znaczyć (zapis fonetyczny):

- szoping - czochranie bobra, głaskanie szopa, zapewne jakaś nowa misja "zielonych";

- golkiper - osoba organoleptycznie sprawdzająca materiał stosowany przy produkcji bramek piłkarskich; skądinąd zawód ten musiał być dość nieprzyjemny w czasach nieheblowanych konstrukcji drewnianych.

- sensualny - osoba uprawiająca seks z jakąś myślą przewodnią, z celem, w końcu: z sensem; zapewne nie ma tu mowy o zwykłym dupczeniu, pieprzeniu, bzykaniu itp. fakingowaniu.

Oczywiście wciąż pełno jest kołczów, timów, kornerów, hengałtów, niektórzy wciąż mają niezły fan, uprawiają slołfuting lub inne chuj wie co.

O ile chodzi o dziwne słówka używane podczas transmisji naszej (nie)dzielnej reprezentacji piłkarskiej, tudzież rozgrywek ligowych, domyślam się, że chodzi o nadanie kolorytu tym gównianym widowiskom i wprowadzenie "wielkiego świata" do naszej codzienności i chociaż w ten sposób podniesienia rangi tego, co nam serwują nasi "piłkarze". Chyba, że jesteśmy narodem debili i nie potrafimy znaleźć lub użyć odpowiedników słów zagranicznych w naszej własnej mowie.

Skądinąd zastanowiło mnie, że po ostatnim zwycięstwie Borussi nad Malagą jeden z naszych komentatorów powiedział, że osiągnęliśmy niezwykły sukces i że on sam utożsamia się z klubem z Dortmundu. Pomyślałem sobie: qrwa, to już jest tak źle, że jak swojemu kibicujemy klubowi z Niemiec tylko dlatego, że gra tam trzech Polaków ?! którzy w dodatku, tak jak pozostali kadrowicze, kładą lachę na reprezentację... Ostatni sukces piłkarski, z którym się utożsamiałem na żywo, nastąpił kiedy Wisła Kraków zlała na wyjeździe Schalke - pamięta ktoś, kiedy to było? :) Ale widać czasy teraz takie, że niedługo będziemy kibicować zagranicznym klubom w Lidze Mistrzów, byle by tylko ich zawodnicy podcierali sobie dupy papierem wyprodukowanym w Polsce.

Być może, jak pisał Kaczmarski, "(...) najlepszych z nas wybili, a reszcie mało trzeba (...)"

Wiosna chyba przyszła :)

Otterbox Defender - Samsung Galaxy Note 2

2013-03-12T20:43:00.001+01:00

Chwilę po tym, jak stałem się szczęśliwym posiadaczem Note 2 i z każdą chwilą użytkowania dochodziłem do wniosku, że jest to urządzenie w sam raz dla mnie (wreszcie dotykowiec z dość dużym wyświetlaczem aby żadne zdanie nie tonęło we mgle przed moim sokolim wzrokiem :) ) i szybko się go nie pozbędę - przeto należy go solidnie zabezpieczyć nie czyniąc jednocześnie trudniejszym w obsłudze. Po dłuższym czasie spędzonym na przeglądaniu ebay'owych ofert doszedłem do wniosku, że wszelkie etui typu "portfel" będą nieporęczne po rozłożeniu. Wybór zawęziłem więc do "opakowań" umożliwiających korzystanie z urządzenia bez wyciągania go ze skarpet i innych temu podobnych pokrowców.

Padło więc na etui firmy Otterbox z serii Defender (na zdjęciach w kolorystyce glacier - nie polecam, wersja knight lub black powinna prezentować się lepiej - sam zamawiałem korzystając z dziwnego monitora :) ) , która ma wg producenta zabezpieczać przed pyłami i wstrząsami a jako, że kosztuje niemało, postanowiłem słów kilka napisać.

Generalnie Note'a zamykamy w białym pudełeczku, które ma wbudowany ekran ochronny. Na to zaciągamy szarą, silikonową "skórę" i tak zabezpieczony sprzęt możemy przypiąć do czarnego uchwytu, który ma obrotowy klips do mocowania na pasek - jak to się nosi, jeszcze nie miałem odwagi sprawdzić.

Zalety opakowania (wg moich subiektywnych odczuć i potrzeb):
- zwiększa wygodę trzymania telefonu,
- silikon sprawia też, że telefon nie ślizga się na gładkich powierzchniach,
- zabezpiecza ekran, gniazdo jack i micro usb,
- umożliwia jednocześnie stały dostęp do rysika i przycisków funkcyjnych,
- ponoć chroni przed uderzeniami (plastikowa obudowa wydaje się być solidna, do tego warstwa silikonu) ale nie dane mi było sprawdzić osobiście,
- ślady paluchów zostają na ekranie ochronnym - przydatne przy spożywaniu np pizzy :)
- solidnie trzyma się w uchwycie na pasek.

Wady:
- z pewnością nie chroni przed kurzem (nie wiedzieć czemu producent zdecydował się na pozostawienie otworu w osłonie ekranu w miejscu przycisku fizycznego (środek, pod ekranem) a jako, że ekran ochronny nie przylega szczelnie do ekranu Note'a, dostaje się tam mnóstwo paprochów i pyłków - szczególnie jeśli zapakujemy to do kieszeni np. polarowej bluzy),
- wspomniana przestrzeń między ekranem ochronnym a ekranem telefonu (może ok. 0,5 mm) przez niektórych uznawana jest za wadę i może przeszkadzać więc warto o tym wspomnieć - mi nie przeszkadza :)
- napis tłoczony na wewnętrznej części pudełka ochronnego, częściowo przeniósł się na obudowę telefonu (jak przypuszczam pod wpływem ciepła i lekko nie schodzi) co jest irytujące bo przecież nie po to nabyłem pudełeczko ochronne, żeby zdrapywać z telefonu logo producenta owego ochraniacza.
- brakuje przesuwanej klapki do ochrony obiektywu (w końcu w porządnym defenderze mogli coś takiego wmontować :)

Reasumując: na razie jestem zadowolony, Defender daje pewny chwyt i sprawia, że telefon nie ślizga się. Jednak przed zakupem tego proponowałbym spróbować silikonowych nakładek z naklejaną bezpośrednio na ekran folią ochronną - dużo tańsze a mogą okazać się wystarczające. Jeśli się natomiast nie sprawdzą - strata niewielka.

(po) ślubna fotografia, czyli z podróży zdjęć kilka :)

2012-11-16T15:48:00.003+01:00

Jak w temacie, kilka zdjątek z południa naszej pięknej Ojczyzny i czeskiej Pragi :)
Podróż przez Polskę to jednak wciąż przygoda - nie jakieś tam przereklamowane niemieckie autostrady - gwiezdne wojny na naszych drogach-niespodziankach powinna być atrakcją turystyczną, tą z plakietką "EKSTREMALNIE" we wszystkich możliwych odmianach :)
Było fajnie ale krótko - czyli jak zwykle, kiedy jest fajnie :)

Ogrodzieniec

auto fotografia ślubna :)

Kłodzko

obietnica wiecznej radości ;)

www.klepacki.pl

LowePro Photo Sport 200AW - opinie

2012-08-21T17:49:00.001+02:00

Z torbami fotograficznymi rozstałem się dość szybko i nigdy nie mogłem pojąć jak można nosić na sobie takie cholerstwo, tłukące się jak nie z jednej to z drugiej strony i przemieszczające się zawsze tam, gdzie będzie najbardziej przeszkadzało. Dlatego też dość szybko zaprzyjaźniłem się z plecakami fotograficznymi, aczkolwiek sporo czasu minęło zanim dotarłem (bądź zanim wyprodukowano) do plecaka będącego nie tylko przerzuconą na oba ramiona torbą do transportowania sprzętu ale też w pełni przydatnym przyjacielem fotografa. Jako pierwszy w pełni efektywny, zwłaszcza do reportażu, był slingshot ale nie o nim tu mowa ponieważ wciąż czekałem na plecak do wędrówek. Produkt taki ukazał się wreszcie w ofercie firmy Lowepro pod nazwą Photo Sport 100/200 AW i o dwusetce też będzie słów kilka.

Całość wykonana niestety z dość cienkiego materiału, skutkiem czego najmniejsze krople deszczu przenikają do środka bez oporów jeśli nie zechce nam się zaciągnąć pokrowca (w zestawie), jednak zyskuje dzięki temu na lekkości a problemów z wytrzymałością na razie nie ma. Do środka zmieści się polar, spodnie z membraną (lub ładunek podobnych gabarytów po spakowaniu, różnego rodzaju pierdoły typu portfel czy klucze (w głównej komorze wewnętrzna kieszeń na zamek) i jakieś jedzonko (coś wielkości średniego kurczaka lub niedużego kota :) ). Kurtkę trzeba przytroczyć wówczas pod spodem, ściskając ją ile sił w rękach i walcząc z przykrótkimi trokami, które nie wiedzieć czemu nie mogły być 10-15cm dłuższe. Dodatkowo po bokach umieszczono gumki i pętle do kijków trekingowych oraz z jednej strony elastyczną kieszeń (zmieści się 1,5 litrowa butelka bądź nogi statywu - widziałem różne zastosowania) i pas ściągający.

W oddzielnej komorze zmieścimy 2 litrowy worek na wodę (może nawet trójkę choć nie próbowałem) a wyprowadzoną rurkę bez problemu zamocujemy, żeby nie działała nam na nerwy plącząc się pod ręką :)

W komorze przeznaczonej na sprzęt da się upchać większą lustrzankę (o dziwo nawet z gripem) z podpiętym obiektywem lub jakieś małe lustro z obiektywem podpiętym i drugim w mniejszej kieszonce. Najwygodniej jednak pozbyć się gripu, który jednak komorę wypycha i zabiera miejsce na bardziej potrzebne rzeczy. W szczeliny między komorami da się powpychać filtry, baterie itp. Jeśli ktoś nie nosi kart przy aparacie, odczuje brak kieszonek na takowe, chyba, że zadowoli się kieszonkami w pasie biodrowym.

Zewnętrzna, otwarta kieszeń (ta na froncie plecaka, z krótkim poziomym, szarym paskiem) może pomieścić mapy, czekolady czy cokolwiek innego i płaskiego, włożenie tam jednak grubszego przedmiotu, zwłaszcza, gdy główna komora jest wypchana, graniczy z cudem. Pomyślano nawet o zamontowaniu gwizdka ratunkowego w sprzączce pasa piersiowego. Szkoda, że nie zastosowano systemu nośnego jaki montuje np. Salewa w Summitach (siatka izolująca plecy od plecaka) i że pokrywa komory jest tak rozpaczliwie mała, że przy pełnym wykorzystaniu głównej komory wraz z kominem zamknięcie umożliwiają jedynie długie paski.

Ogólnie: jest to jak do tej pory najlepszy fotograficzny plecak trekkingowy jaki udało mi się do tej pory zdobyć.

Wady:

- zbyt cienki materiał; wolałbym cordurę kosztem podniesienia wagi,

- system nośny całkowicie pozbawiony możliwości wentylowania pleców,

- malusieńka pokrywa plecaka (ktoś z większą dłonią będzie miał problem w korzystaniu z umieszczonej tam kieszeni,

Zalety:

- wygodny,

- pojemny,

- przemyślany (aczkolwiek nie do końca) :) a sporo pasków, gumek, troków daje całkiem niemałe możliwości zabrania tego, co potrzebne na jednodniową wędrówkę, aczkolwiek zwiększenie wielkości i pojemności tego plecaka o jakieś 20-25% i usunięcie powyższych wad czyniło by go idealnym... jak na moje potrzeby rzecz jasna :)

Mam nadzieję, że komuś się moja opowieść przyda bo mimo kilku wad (które nie dla każdego muszą się okazać wadami) jest to z pewnością plecak przydatny.

Gra o Tron - czy aby na pewno...?

2012-08-15T11:31:00.000+02:00

Kiedy skończył się wyprodukowany prze HBO ostatni odcinek drugiej serii "Gry o tron", poczułem ogromny niedosyt (podobnie zresztą, jak w momencie zakończenia serii pierwszej :) ). Pomyślałem sobie, że nic to, zaczekam pół roku i obejrzę finał - w końcu na każdy odcinek Władcy Pierścieni czekałem cały rok. Wkrótce koleżanka uświadomiła mnie, że cała saga składa się z ośmiu tomów, więc do zakończenia jeszcze trochę brakuje. Ilość mnie nie zraziła a rzeczona koleżanka udostępniła mi całą kolekcję, której przeczytanie zajęło mi jakiś miesiąc, choć zostałem uprzedzony, że po przeczytaniu ostatniego tomu będę rozczarowany.

Pierwsze co mnie zaskoczyło, to niesamowicie wierna adaptacja książki - tak, tak, zacząłem od pierwszej części, którą dosłownie pochłonąłem. Podobnie było z trzecią, czwartą, piątą... hmm czy aby na pewno z piątą? Dokładnie nie pamiętam ale mniej więcej w połowie coś zaczęło zwalniać. Drugoplanowe postacie zaczęły mieć własne rozdziały a ich "przygody", podobnie jak co chwila rozwijane przez autora drugo, trzecio, czwarto-planowe wątki zupełnie nic nie wnosiły do opowieści. Czytałem jednak wytrwale, choć bezsensowne i banalne uśmiercenie jednej z głównych postaci wraz z niemal całą armią było sygnałem, że "coś tu może nie zagrać" :) I faktycznie, im dalej tym gorzej, trudno było się w niektórych momentach opędzić od myśli, że Martinowi płacono za każde słowo a w ostatnim tomie autor tak się zapętla, że w poszczególnych rozdziałach przypomina dość obszernie historie z rozdziału, który przeczytaliśmy wcześniej. Suma sumarum opowieść "kończy się" zasztyletowaniem jeszcze jednej z naszych ulubionych postaci (choć logika znów zaprzecza temu wydarzeniu i nawet gdybyśmy się wcielili w skórę zamachowców, to trudno było by to zdarzenie sensownie wytłumaczyć) i tym, że... no właśnie - dlatego napisałem "kończy się", ponieważ wraz z ostatnim zdaniem jedyne co w nas zostaje, to przekonanie, że może jeszcze powstać kolejnych osiem tomów, z których nic nie wyniknie. I mimo niesamowitego tempa i wciągnięcia czytelnika w początkowej fazie sagi, po zakończeniu lektury jedyne co mnie trawiło, to poczucie zmarnowanego czasu. Z pewnością nie doświadczyłem uczucia przeczytania dobrej książki. Ktoś to porównał do Władcy Pierścieni - śmiech. Jeśli chcecie przez to przebrnąć, to spróbujcie, choć mam wrażenie, że serial spisze się lepiej. Przeczytać - można, kupić - nigdy!

Polacy nic się nie stało !!!

2012-06-17T16:55:00.000+02:00

W sumie niby nic bo odpadliśmy jak zawsze odpadamy od mniej więcej 30 lat (nie licząc Barcelony). Pytanie tylko, co/kto każe nam się tak nakręcać przed każdą większą imprezą piłkarską i co pozwala nam wierzyć, że w końcu odniesiemy sukces? Przykre i nieco upokarzające jest to, że 40-milionowy kraj nie ma reprezentacji w dyscyplinie, która w tym kraju jest ponoć najbardziej popularna. Nie pojmuję też osób twierdzących, iż to tylko sport i nie ma się czym przejmować. Otóż "tylko sport" jest wtedy, kiedy kopię sobie futbolówkę z kumplami a i w takiej sytuacji chęć odniesienia zwycięstwa jest czynnikiem, że tak powiem, pobudzającym :) Natomiast kiedy gra reprezentacja Polski, to jest to element cementujący sporą część społeczeństwa, jeden z elementów "uprawiania" patriotyzmu i wpajania dumy z osiągnięć naszej reprezentacji, czyli poniekąd nas wszystkich. Druga kwestia, że nie przypominam sobie, kiedy ostatni raz takie uczucie się we mnie pojawiło podczas oglądania meczu piłkarskiego (chyba Barcelona). Więc jednak coś się stało, coś się dzieje... Powiedzmy sobie szczerze: kto z nas interesował się skokami narciarskimi lub biegami przed sukcesami Małysza czy Kowalczyk? Głód sukcesu sportowego i irytacja ciągłymi porażkami popchnęły nas do wpatrywania się w te jakże widowiskowe dyscypliny - szczęście całe, że nie mamy wybitnych golfistów :)

Moje czysto amatorskie wnioski są takie, że potrzebny nam w końcu selekcjoner (nie trener, bo nie "wyćwiczy" i nie zmieni sposobu gry na kilku zgrupowaniach zawodników, którzy już są zazwyczaj uformowani) będący w stanie wyłapać piłkarzy grających w różnych klubach, ale stanowiących kolektyw w reprezentacji. I wreszcie takich piłkarzy, którzy na powołanie czekają a nie takich, których o grę trzeba prosić. Sukces sportowy też ważna rzecz, zwłaszcza że codzienność i przyszłość nie rysują się w różowych barwach...

zapiski z dzikiego kraju...

2012-04-11T20:26:00.000+02:00

Kilka chwil poświęconych dziennikom i po raz kolejny przypomniano mi, że na ulicach z okazji tragedii smoleńskiej pojawiły się watahy uznające się za jedynych prawdziwych Polaków - patriotów i (o dziwo) katolików, zionące nienawiścią do wszystkich, którzy mają odmienne zdanie. Wietrzący spisek z każdej strony i nomen omen prowadzący identyczną "politykę", jaką prowadzili komuniści. Z drugiej strony, niby spokojni, choć z pewnością krew się w nich gotuje (jednak posiadający lepszych speców od pr) fachowcy od topienia publicznych pieniędzy w tonach stali, która miała być statkiem (mówi się, że nawet flotą) i ścieżkach, które miały być autostradami (tak z grubsza) oraz próbujący nam wcisnąć "reformę" emerytalną uniemożliwiającą obywatelowi zbyt długie życie i ogromną radość z hulanek za kilkuset złotową emeryturę. Ciekawe, że wychodzą przy tym z założenia, że wszystkim naszym potomkom (a przecież do polityki prorodzinnej też się ogromnie przyczyniają) zapewnią pracę aby mogli na nasze emerytury łożyć :) Ktoś wierzy, że tak daleko wybiegają w przyszłość? Czy znów "jakoś to będzie"?

Ciekawym, czy wyrośnie jakaś alternatywa. Czy po raz kolejny pozostanie nam do wypowiedzenia staropolskie: żesz kurwa mać !!! a może po prostu wyjechać w Bieszczady? albo na Madagaskar...

a przy okazji:

WRÓŻBA

Kary nie będzie dla przeciętnych drani,
A lud ofiary złoży nadaremnie.
Morderców będą grzebać z honorami
Na bruku ulic nędza się wylęgnie.

Pomimo wszystko świat trwać będzie nadal -
W Słońce i Kłamstwo wierzą ludzie prości.
Niedostrzegalna szerzy się zagłada,
A wszystkie ręce lśnią aż od czystości.

Handel, jakiego nie było, z chciwością się zmaga,
Na gorycz popytu, na zdradę ceny nie ma.
Uczynków złych i dobrych kołysze się waga
Z pełnymi krwi szalami obiema.

Nieistniejące w milczeniu narasta,
Aż prezydenci i gwiazd korce bledną,
Coś się na pewno wydarzy - to jasne,
Ale nam wtedy będzie wszystko jedno.

Jacek Kaczmarski

co wyniesiemy z "Ogniem i mieczem" oraz "Bitwy warszawskiej"

2012-02-23T11:52:00.001+01:00

Zastanawiam się, ilu z nas szło do kina na "Ogniem i mieczem" mając w pamięci "Potop" i oczekując (zwłaszcza będąc świadomym możliwości dzisiejszej techniki zaprzęgniętej do świata filmu) nie tylko opowieści budzącej to przyjemne uczucie, że potrafimy być dumni z tego, iż jesteśmy Polakami ale też opowieści przedstawionej z wielkim rozmachem, ze świetnymi kreacjami Seweryna, Olbrychskiego, Kowalewskiego, Zborowskiego czy Żebrowskiego. Takie było przynajmniej moje nastawienie :) Pierwszy niepokój wzbudził u mnie moment, kiedy po raz pierwszy swoją kwestię wypowiedziała "młodziutka" Helena, w którą wcieliła się Scorupco - moja pierwsza myśl: czemu nie podłożyli jej dziewczęcego, delikatnego głosu? i kto ją nauczył tych baranich spojrzeń? a wspomnienie wróciło do Małgorzaty Braunek w roli Oleńki. Drugi gwóźdź do trumny to Wołodyjowski: czemu taki gruby? czemu taki opój czerwony i czemu macha szablą jak cepem? Nijak nie przypominał Łomnickiego... Niby duże bitwy skręcone tak, że człowiek miał wrażenie, że to jakaś zaledwie potyczka a główny wątek filmu, to pogoń Skrzetuskiego za Heleną i uprzykrzający wszystkim życie Bohun. Nie taką Historię i nie takie emocje pamiętam z książki ale cóż, widać reżyser wyniósł odmienne.

Niedawno miałem okazję obejrzeć "1920 Bitwa Warszawska". Główny wątek filmu: napastowana przez oficera żandarmerii aktorka rewiowa (w tej roli Natasza Urbańska), która w krytycznym momencie potrafi być i amputującą kończyny sanitariuszką i żołnierzem obsługującym ckm, z heroicznym wrzaskiem odpierającym bolszewickie hordy spod Warszawy. Co lepszych aktorów reżyser obsadził w rolach drugoplanowych, co by zapewne nie przysłonili aktorskich talentów Urbańskiej, która jak by nie było, w rolach rewiowych jest "miła dla oka i ucha" ale jako aktorka... jest niezłą wokalistką. Na plus filmu: bitwy z udziałem kawalerii i ... tutaj brakuje mi drugiego plusa :) Koniec końców kolejny bardzo ważny temat w polskiej historii został przez pana Hoffmana ściągnięty do roli romansidła i nie pomogło nawet obsadzenie w roli Piłsudskiego Daniela Olbrychskiego - o wiele bardziej pasował tu serialowy Mirosław Baka.

Szkoda, że tak partaczymy historie, które można by przekazać pokoleniom tak, jak robią to Amerykanie. Może czasem lekko uśmiechamy się z ironią na widok wszechobecnego w ich filmach gwiaździstego sztandaru ale czasem jest to chyba śmiech z odrobiną zazdrości. Gdyby nie "Katyń" Andrzeja Wajdy, to można by stwierdzić, że ostatnie nasze produkcje są jednak widowiskami żenującymi, pozbawionymi głębszej treści. Mam nadzieję, że następna opowieść o tematyce historycznej nie będzie kolejną mizerią - ludziom, którzy czynnie brali udział w tworzeniu naszej historii i poświęcali swoje życie i zdrowie, należy się opowieść godna ich heroizmowi. Panu Hoffmanowi natomiast chwila refleksji, czy nie czas przesiąść się na kręcenie niezobowiązujących komedii.

raport z oblężonego miasta

2012-01-17T10:54:00.001+01:00

Przełom lat 2011/2012, być może z powodu nietypowej, ciepłej zimy, zdaje się mocno wpływać na niektóre umysły i jawi nam się w obrazie bylejakości, chaosu i bezsensu. A to minister zdrowia do spółki z kolegami stara się ogłosić poprawki do ustawy, które powodują protesty lekarzy a następnie aptekarzy, to z kolei premier uznaje, że część mundurowych na podwyżki zasługuje, a pozostali chyba nie bardzo, choć mundury nie raz noszą jednakowe :) Wreszcie rokrocznie podnosi się spór o przyczyny i skutki stanu wojennego, w którym każda ze stron przyznaje sobie rację, nie biorąc pod uwagę, że jak rzadko kiedy, być może obie wcale tak wielce nie przekłamują swoich argumentów. Ówcześni opozycjoniści przekonują, że tylko oni byli przyczynkiem do ogłoszenia sw, a ówczesne władze, że zrobiły to w obawie przed wkroczeniem wojsk radzieckich. I poniekąd każdy mówi prawdę, bo opozycja niepodległościowa była wyjątkowo nie na rękę komunistom ale jeszcze bardziej komuniści obawiali się chyba interwencji Kremla i realnego odsunięcia od władzy. Jak niegdyś powiedział bodajże towarzysz Wiesław: "władzy raz zdobytej, nie oddamy nigdy" - i tej władzy polscy komuniści w owym czasie nie zamierzali oddać nikomu: ani rodakom ani swoim mocodawcom z Moskwy.

Początek roku wreszcie z dużym hukiem rozpoczyna jeden z prokuratorów wojskowych, który próbuje popełnić samobójstwo strzelając sobie w policzek :) I tak instytucja ta, która do tej pory większości Polaków kojarzyła się chyba z niechlubnymi działaniami w okresie stalinowskim lub z najnowszymi: prześladowaniem polskich żołnierzy wysyłanych na wojnę, potwierdza tylko stanowisko tych, którzy domagają się jej rozwiązania podsuwając niepodważalny argument w postaci retorycznego pytania: dlaczego na stanowisku prokuratora ma zasiadać wojskowy (do tego z tak wysokim stopniem), skoro nie potrafi posługiwać się bronią? W dodatku krzyczący o honorze oficera Wojska Polskiego i obrażający tym samym honor prawdziwych oficerów i żołnierzy, włączając w to kadrę przedwojenną, która honorowo odejść potrafiła, nie ośmieszając się nieudanymi próbami samobójczymi.

I wreszcie spadł śnieg... a śnieg ma to do siebie, że na jakiś czas przykrywa szarość:)

p.s. tytuł posta w nawiązaniu do wiersza Zbigniewa Herberta - polecam.

Wesołych Świąt !

2011-12-23T22:29:00.000+01:00

Jako że Święta Bożego Narodzenia to również czas wspomnień, więc tak... :) Wszystkiego najlepszego dobrzy ludzie! :)

Koncerty Muzyki Filmowej i Dahaca

2011-11-26T11:28:00.001+01:00

Wczoraj, w białostockim kinie Pokój, dzięki pomysłowi Grzegorza Sakowicza, miałem niesamowitą możliwość przeżycia Koncertu Muzyki Filmowej w wykonaniu zespołu w składzie: wokal i skrzypce: Jan Dutkowski, wokal: Maciej Bogumił Nerkowski, perkusja: Wojciech Bronakowski, bas: Karol Sypytkowski, klawisze i aranżacja: Max Fedorov i gościnnie(chyba) na gitarze Grzegorz Kluczyński, były gitarzysta Kasy Chorych.

Niesamowite wykonanie, świetny klimat. Dzięki temu występowi zalatujące PRLem kino Pokój stało się teleportem do pełnego dźwięków, świateł, energii i ciepła świata muzyki filmowej, świata pełnego emocji sączących się z obrazów, które już mogliśmy kiedyś oglądać. Kolejne koncerty dziś i jutro w Warszawie więc jeśli ktoś ma ochotę na zwalczenie tej jesienno-zimowej szaroburej atmosfery jaka panuje za oknem, to nie powinien się zastanawiać ani chwili - ruszcie tyłki i grzejcie na koncert! i niech nie zrazi Was ten plakat, nie ma w tym graniu ani odrobiny żałoby ;)

Kończącym i bardzo mocnym akcentem był występ metalowego zespołu Dahaca. Fajnie, że organizator nie bał się zaryzykować i przedstawił dwie skrajnie różniące się podejścia do muzyki - podobało mi się choć fanem metalu nie jestem, Dahaca ma moc! :)

Tutaj takie moje małe obserwacje. Chociaż organizator zapowiedział, że po właściwym występie i kilkunastominutowej przerwie zaprezentuje część swojego grania zespół metalowy, zdziwiło mnie, że na sali zostały panie w starszym wieku. O ile można im wybaczyć paniczny eksodus już w trakcie pierwszego utworu, to wychodzenie dużo młodszej części publiczności w trakcie koncertu śmiało można nazwać buractwem - miejmy nadzieję, że te obrazy nie zostaną w pamięci wykonawców. Marzy mi się też, żeby takie koncerty po raz kolejny były w Białymstoku organizowane w sali lepiej do tego przystosowanej :)

MAXowy zespole, powodzenia w Warszawie !!! :)

Święto Niepodległości

2011-11-11T18:36:00.001+01:00

Refleksji kilka listopadowych...
Pierwsze wiadomości przy porannej kawie rozpoczynamy od obrazu młodych Polaków, którzy zapytani na ulicy, jakie święto dziś obchodzimy, zaczynają się śpieszyć bądź są zaskoczeni. Pytanie o autora Mazurka Dąbrowskiego przynosi jakże logiczną odpowiedź: Dąbrowski! :) na podpowiedź dziennikarza, że jednak autorem nie był Henryk a Józef, dziewczę, czując podstęp w pytaniu, zaczyna głośno się zastanawiać: "niemożliwe, to chyba nie był Piłsudski?!" :)

Później piękne uroczystości w całym kraju, kilka demonstracji, do których przyłączają się grupki "kominiarzy" uważających za swój cel życiowy rzucanie w policjantów kamieniami bądź kontrmanifestacje promujące nowoczesność państwa na zasadzie: im więcej gejów i lesbijek w rządzie tym większy postęp. W końcu święte oburzenie dzień wcześniej wywołuje śmiech parlamentarzystów w trakcie przemówienia posła Biedronia. Uwaga: śmiech to przejaw nietolerancji (cokolwiek dziś słowo "tolerancja" oznacza). Przedsmakiem zaś tego wszystkiego jest prezentacja w przededniu święta nowych strojów piłkarskiej drużyny narodowej, której jaśnie oświecony pan Lato zerwał z piersi orzełki, zastępując je tandetnym logo swojego związku, będącego wśród wielu Polaków synonimem korupcji w polskim sporcie i czyniąc jednocześnie z naszych piłkarzy poniekąd swoją nadworną drużynę.

Przykre w tym wszystkim, że mimo jednak przewagi ducha patriotycznego i coraz większej dumy z naszej historii objawiającej się co roku, zdarzają się przypadki braku szacunku dla ludzi, którzy za Polskę tracili zdrowie i życie. Mamy historię jaką mamy: myślę, że powinniśmy się nią szczycić bo nawet jeśli naszym warcholstwem nieraz zaprzepaszczaliśmy szanse na wielkość, to potrafiliśmy wysiłkiem wielu pokoleń wyrastać na naród niepodległy i dążący do swojej wolności w sposób bezkompromisowy. Pamiętajmy o tym i o tym głośno mówmy; Polska nie jest kolorowa - jest BIAŁO-CZERWONA z ukoronowanym orłem na piersi.

Palikota i kochających inaczej wojna z krzyżem

2011-10-18T18:59:00.000+02:00

Ostatnie dni to wielka wrzawa wokół awanturniczej i bezsensownej walki Ruchu Palikota z krzyżem. Zastanawiające jest w tym wszystkim, jak pod hasłami nowoczesności, równouprawnienia i tolerancji niewielka grupka ludzi, chcąca zaistnieć w przestrzeni publicznej, próbuje narzucić większej części społeczeństwa swoje absurdalne pomysły, powołując się na (w kosmiczny sposób zinterpretowane) fragmenty konstytucji. Wydawałoby się, że człowiek inteligentny (choćby niewierzący) powinien zrozumieć, że kraj, który wyrósł na chrześcijaństwie i któremu krzyż nieodłącznie towarzyszył od momentu wkroczenia na europejskie salony, ma prawo do wyrażania tego symbolu w przestrzeni publicznej, również w obiektach rządowych. Popierający palikotowe ruchawki podają często za przykład laicką Francję, tylko czy akurat ten kraj, który do spółki z Anglią, niedotrzymując wobec Polski zobowiązań sojuszniczych w czasie II wś, utopił ją w stalinowskim piekle, odrywając jednocześnie jej wschodnie rubieże, jest najlepszym przykładem? Może lepiej brać przykład z kraju, gdzie na banknotach widnieje napis "IN GOD WE TRUST"? Gdzie potęga militarna i ekonomiczna oraz rozwinięta demokracja nie nakazuje nikomu wstydzić się własnej wiary? Nawet Francuzi zaczynają się przecież powoli budzić czując na gardłach arabskie zęby - typowy przykład, kiedy chcąc być tolerancyjnymi, pozwalamy gościom narzucać nam ich poglądy i obyczaje. Ludzie chyba zapomnieli, skąd się wzięła tolerancja. Moim zdaniem związki homoseksualne, podobnie jak pedofilia, to patologia - ale je toleruję, czyli nie obrażam i nie opluwam, jednak mam prawo do wyrażania własnej opinii na ten temat. Tolerancja to nieuprzykrzanie życia ludziom żyjącym obok nas w sposób odmienny, o ile nie narusza to naszych norm obyczajowych (nie krzywdzi innych istot, nie obraża naszych wartości) i prawnych. Nie dajmy sobie wmówić, że tolerancja czy równouprawnienie to spełnianie każdej woli garstki oszołomów, którzy czują się "prześladowani". Jesteśmy narodem, którego nikt nie powinien uczyć tolerancji - jesteśmy krajem, w którym niegdyś wielu innowierców znalazło schronienie - jesteśmy krajem bez stosów. Pozwalamy tu żyć innym ale nie pozwalamy sobie woli innych narzucać, bez względu na to czy są to małe grupki czy mocarstwa - tym się między innymi różnimy od innych i również dzięki temu przez wieki nie zatraciliśmy swojej tożsamości narodowej. Nowoczesność to z pewnością nie są adopcje dzieci przez homoseksualistów. Równouprawnienie to możliwość prośby o zawieszenie obok krzyża półksiężyca czy gwiazdy Dawida - (prośby wystosowanej oczywiście przez wyznawcę islamu czy judaizmu, któremu na tym zależy) a nie zrywanie krzyża z naszych ścian !

A Palikot? jak Lepper - dzisiaj jest, jutro go nie będzie; wystarczy że ludzie, w których "potrzeby" akurat w danej chwili trafił zobaczyli, że nic więcej oprócz zwalczania krzyża i aborcji nie ma do powiedzenia. Z tym optymistycznym akcentem życzę miłego wieczoru :)

p.s. a TUTAJ chyba sztandarowy przykład tego, co Ruch P. ma do zaproponowania :)

Bieszczady

2011-08-27T13:40:00.000+02:00

Z Bieszczad(ów) obrazków kilka :)
Jeśli chcesz uciec od zgiełku, to ten rejon Polski wciąż się wydaje najlepszym miejscem; głusza, cisza, ogólne wrażenie improwizacji. Latem strasznie monotonne i senne, jesienią ogniste i wszystko wydaje się przyciągać uwagę. Anioły bieszczadzkie chyba też łatwiej można spotkać jesienią...

Godzina W

2011-08-01T10:35:00.001+02:00

1 sierpnia 1944r., ostatnia próba obudzenia się z koszmaru wojny i okupacji w niepodległym kraju. Pierwsze i ostanie dni wojny pokazały, iż Polska w czasy II Apokalipsy wkroczyła i wychodziła z niej w osamotnieniu. Wbrew wszelkiemu bełkotowi o bezsensowności Powstania: CHWAŁA BOHATEROM ! Warto wiedzieć i warto pamiętać. Godzina W (wg Lao Che), przystańmy o 17:00

Paskiem po Litwinach

2011-06-27T12:56:00.001+02:00

Polskie programy informacyjne obiegła niedawno krótka informacja, przypominająca o ciężkiej sytuacji Polaków na Litwie i pojawiających się chyba coraz wyraźniej antypolskich incydentach, jak ten ze zrywaniem polskojęzycznej tablicy z domu w Ejszyszkach czy krążąca w internecie przyśpiewka o mordowaniu Polaków.

Premier twierdzi, że "Polskę stać jednak na wyrozumiałość wobec Litwy". Tylko czy stać na to Polaków tam mieszkających ??? Jak się okazuje stać nas ostatnio na wiele: na niby-drogi budowane przez Chińczyków, na niby-stadiony budowane jak najtańszym kosztem. Dziwne, bo wydaje się, że krajów bogatszych na takie eksperymenty nie stać. O ile w przypadku budowy można stracić finansowo i odrobinę w oczach Europy, która spojrzy na polskie partactwo z lekkim, ironicznym uśmiechem, to straty moralne, jakie ponoszą Polacy na Litwie będą nie do oszacowania. Przypomnijmy, że mówimy o Polakach, którzy przetrwali mimo potężnej woli zmierzającej do unicestwienia wszystkiego co polskie i wciąż są żywym dowodem i przypomnieniem faktu, że zarówno Wilno jak i Lwów leżą nie po tej stronie granicy co powinny.

Dlatego też śmiem twierdzić, że Polski nie stać już na wyrozumiałość wobec Litwy.

Gwoli przypomnienia polsko-litewskiej "przyjaźni" krótki utwór Jana Chryzostoma Paska:

"Za coś mię, skurwysynu, kukuć, napastował?
Wszakżem boćwiny w Wilnie nic nie zakosztował,
Bo to świńska potrawa, jeść się jej nie godzi.
Widzę, Litwin a świnia w jednej sforze chodzi:
Świnia, chce li co zwąchać, to chodzi po nocy,
Litwin zaś na rabunek, jakby wybrał oczy.
A toż masz, Litwoś geras(litewski baranie), pamiętaj rabunek,
Gdyś wziął od polskiej szabli po łbu podarunek."

Justyna i Marcin - plener ślubny

2011-06-25T17:40:00.007+02:00

Cóż... plener jak plener: pot, krew, ból i zgrzytanie zębów...
a efekt jak widać niżej :)
Justyna i Marcin to wyjątkowa para - POWODZENIA !!! :)