Czekaj!

Foma 100 vs Foma 200 w formacie 4x5"

2013-08-17T02:38:00.001+02:00

Uwagi odnośnie wpisu:

- Wykonane negatywy głównie skanuję. Proces mokrych odbitek pozytywowych czeka na poważną eksplorację, póki co jednak opieram się na przydatności negatywów do skanowania.

- Przypominam o teorii względności oraz różnicach w subtelnej granicy ok/nok.

A teraz do rzeczy. Niedawno zacząłem pracę na wielkim formacie, konkretnie na rozmiarze 4x5". Klisze nie należą do tanich, szczególnie firm Ilford czy Kodak, postanowiłem w związku z tym na początek zakupić materiał czeskiej Fomy. Do wyboru są trzy czułości: ISO 100, 200 i 400. Wyczytałem w międzysieci, iż emulsje o skrajnych czułościach są tradycyjnej budowy a emulsja ISO 200 jest nowocześniejsza i została niedawno przez producenta ulepszona. Ponoć nawet ma ziarno "T". Miałem duży dylemat od której kliszy zacząć. Koniec końców się ugłem pod zachętą komercji że nowe jest lepsze i zdecydowałem na nowoczesną Fomę 200 a gdy skończyła mi się paczka, na drugi ogień poszła Foma 100.

Mając porównanie tych dwóch materiałów stwierdzam co następuje:

- Foma 200 nie ma czułości ISO 200. Jej czułość jest niższa - od 100 do 160, zależnie od używanego wywoływacza. Dobre zagęszczenie negatywu dla czułości 200 uzyskiwałem wywołując w Microphenie 1+0 (stock) i to przeciągając czasy o kilka procent, wywołując natomiast w ID-11 1+3 otrzymywałem negatyw o paskudnie niskiej gęstości. Zeskanować się dał, choć wiele detali poszło tam, gdzie wszystko idzie.

- Foma 100 ma czułość ISO 100. Bo tak. Nie miałem potrzeby używania Microphena, wywołuję w ID-11 1+3 (Ilford) a ostatnie partie w D-76 1+3 (Kodak) i wszystko wychodzi tak jak bym sobie tego życzył i tak jak jestem przyzwyczajony, że ma wychodzić. Skanowanie bez większych wymagań, nawet bracketing się zdarza przy mocno kontrastowych scenach.

- Producent informuje o matowym wykonaniu strony emulsji, dzięki czemu można retuszować negatyw z obydwu stron. Faktycznie, ogólna matowość negatywów bardzo pomaga przy skanowaniu (patrz niżej).

- Obydwie klisze mimo swoich dużych rozmiarów bardzo dobrze się zachowują w kontakcie z szybą skanera. Na czas skanowania umieszczam negatyw emulsją do dołu = emulsją do szyby skanera. Ten format, z racji rozmiaru oraz zdecydowanych tendencji do gwałtownego podróżowania po położeniu na szybie dociskam kawałkiem szyby zdemontowanej z antyramy (pozyskanej wg. metody TSR) i zaopatrzonym w pseudopodia <łac. nibynóżki> umieszczone w narożnikach a wykonane z podwójnych naklejek "cenówek". Szyba dociskowa spoczywając na wspomnianych nibynóżkach oddalona jest od szyby skanera wystarczająco, by ustabilizować i wyprostować ewentualnie minimalnie wygięty negatyw a z drugiej strony nie przydusza go i nie powoduje pierścieni newtona, będących zmorą negatywów o lustrzanych powierzchniach. Fani pierścieni newtona nie mogą jednak być zupełnie zawiedzeni - jeśli negatyw będzie szczodrze dociśnięty to pierścienie newtona objawią się w pełnej krasie podkręcając kompozycję oraz detal kadru.

- Obydwie klisze mają taki sam kod nacięć (notch), dzięki czemu raz zmieszane są nierozróżnialne do momentu wywołania i wygenerowania góry zachwytów bądź szitfaków, zależnie od upodobań i szczęścia tak pomysłowego delikwenta.

- Obydwa rodzaje kliszy wylane są na grubym, solidnym podłożu. Bardzo dobrze się je trzyma, pewnie się wkłada w kasety i bez problemu umieszcza w jobowskim koszyku do wołania szitek. Producent podaje, że podłoże jest grubości 0,175mm i jest wykonane z PET. Świetny wybór. Sztywne, stabilne i proste. Rock solid. Nie bez powodu robią ze zużytych szitek butelki na wodę mineralną.

- Negatywy pokryte są warstwą (prawdopodobnie antyhalacyjną), która podczas wstępnego namaczania schodzi barwiąc na piękny zielony kolor. Jeśli lubisz zieleń to musisz kupić sobie właśnie Fomę, żeby zobaczyć jak pięknie wygląda zielona wanna. Jeśli chemia wywołująca jest jednorazowa, to nie ma to zbyt wielkiego znaczenia, warto jednak o tym pamiętać stosując wywoływacz wielorazowy. Producent nie wypowiada się w skromnym datasheecie odnośnie konieczności czy też szkodliwości wstępnego namaczania, więc do tematu należy podejść wg. własnego doświadczenia i preferencji.

Podsumowując - na pewno kupię kolejną paczkę Fomy 100. Gdzie? Tam gdzie ostatnio, w Fotonegatywie. Sklep przy okazji polecam, fachowa obsługa oraz świetne ceny na materiały 4x5". Na pewno też będę chciał wytestować Fomę 400. Póki co nie mam pomysłu na zastosowanie dwusteki a ciągłe niepewności co do wyboru wartości EI (tak, o ISO szybciutko zapominamy) oraz kombinowanie z wywoływaczami do zachęcających nie należą. Setka jest zdecydowanie mniej stresogenna i przyjazna środowisku pracy. A różnice w ziarnie ... jakoś nie zauważyłem by były na pierwszy rzut oka szczególnie widoczne.

Dla głodnych detali wywoływania, podaję, co następuje (za każdym razem negatyw był wstępnie namaczany):

Foma 100 i Foma 200 EI 120 – w procesorze rotacyjnym Jobo CPP-2 na wolnym biegu (1):

Dla ID-11 oraz D-76 w rozcieńczeniu 1+3 czas wywoływania w temperaturze 20°C wynosi wedle mego gustu około 14 minut. DevChart podaje czasy 13 minut dla Jobo oraz około 17-18 minut dla tradycyjnego mieszania.

Foma 200 EI 100 – w koreksie tradycyjnym (Paterson):

Rodinal 1+50 w 20°C, czas 10 minut, z mieszaniem to różnie a i tak zawsze wychodziło:

- wywrotki przez pierwsze 50'', później co minutę 1-2 wywrotki, po 4 minucie co 2 minuty 1-2 wywrotki

- wywrotki przez 20'', w 1 minucie 3 wywrotki, w 3' i 8'30'' średnio intensywne zakręcenie na butlę wina, w 6 minucie 3 wywrotki

- wywrotki przez 20'', później po 2 wywrotki na początku 1, 2, 4 i 8 minuty

- wywrotki przez pierwsze 15'', w 2 i 5 minucie delikatnie zakręcenie na butlę wina (negatyw ratowany, mocno prześwietlony, wywoływanie skrócone o 2EV do 6'30'')

Foma 200 EI 200 – w koreksie tradycyjnym (Paterson)

Microphen 1+0 – wywoływacz w stock'u, używany wielokrotnie, dla tego konieczne jest kompensowanie czasów podane w poniższych przykładach żywcem wyjętych z kibelkowych notatek. Generalnie zawsze czasy wydłużałem zamiast skracać a do tego traktowałem je niezwykle kreatywnie. Czasem celowo a czasem mi się zaspało. Główna zasada obliczeń: matematyka kończy się z chwilą przekroczenia progu ciemni.

- @ 20°C, zużycie +30% => T= 6' > 8'30'' z dużym zapasem

- @ 20°C, zużycie +37,5% => 6' > 8'15'', wołanie kompensujące +1,5EV => 8'15'' *1,2 *1,1 >> 11'

- @ 20°C, zużycie +40%, wołanie +2EV + zapas => 6' > 12'30''

Ten wywoływacz zawsze mieszany w taki sam sposób: pierwsza minuta ciągłe przewracanie, później przewrotki przez pierwsze 10 sekund każdej kolejnej minuty.

Castle Party Bolków 2013 - klisza D

2013-08-12T22:05:00.000+02:00

Poprzednia klisza: Bolków 2013 klisza C

Następna klisza: w trakcie przygotowywania

Pełna lista wpisów z pozostałymi zdjęciami: Bolków 2013 - informacje

Powyższe zdjęcia wykonane zostały na parkiecie klubu Sorento. Po co je zrobiłem, dla czego tak wyglądają i jak je zrobiłem - zerknij na koniec wpisu.

Kadr z koncertu zespołu Corvus Corax (z łac. Kruk) na scenie głównej na Zamku. Kilka słów odnośnie koncertu zespołu, które cisną mi się na klawiaturę na wspomnienie widowiska, jakiego byłem rozentuzjazmowanym świadkiem. Koncert był, kolokwialnie mówiąc, nadzwyczaj żywiołowy. Oficjalne źródła podają, że zespół odtwarza muzykę średniowieczną na podstawie dostępnej wiedzy o wtedysiejszych instrumentach, ubraniach muzyków i poruszanej tematyce, nie stroniąc jednocześnie od muzycznych eksperymentów. Moim jednak nieskromnym a egzaltowanym zdaniem wyglądało to znacznie mniej "zwyczajnie". Mianowicie, muzycy, przybrani w stroje będące mieszanką stylu wikingów, szkotów oraz straszliwych-tęgich-druhów, generowali na scenie łupanie, bębnienie, grzmienie, bzyczenie, brzęczenie, pohukiwanie oraz skoordynowane, zrozumiałe i skądinąd atrakcyjne porykiwanie, wyrywając z butów i porywając ze sobą słuchających w podróż po ichniejszym świecie. Obszar dla zasłuchanych widzów usiany był dziesiątkami pustych par butów różnej maści, aparycji i rozmiaru. Pierwszy raz dane mi było własnymi oczętami zobaczyć na ten przykład jak ze sceny, przez takie długaśne ustrojstwo będące słupem powietrza obłożonym szczelnie dookoła czymś drewnianym podawany był napój - zapewne wysoce wyskokowy, który to spijany był przez spragnioną wrażeń publiczność znajdującą się po drugiej stronie fosy wypełnionej standardową ochroną oraz barierkami. Całość oczywiście w rytm, takt i na modę śpiewanej pieśni o "pijących kochających tancerzach". Podsumowując pokrótce przydługawą historię: jeśli poszukujesz przedziwnych dźwięków wyzwalających w płatach czołowych wysokoenergetyczne protony to zdecydowanie polecam twórczość tego zespołu!

Teraz obiecane wcześniej techniczne ględzenie o zdjęciach z Sorento. Po co je zrobiłem? Bardzo często podejmuję ciekawe wyzwania i fotografując posuwam się do eksperymentów nieoczywistych a często, zdawało by się, niemożliwych. Chciałem się zmierzyć z realiami parkietowymi mając do dyspozycji kliszę o czułości ISO 200 oraz optykę o maksymalnym otworze przysłony f4,5. Czemu zdjęcia tak wyglądają? Światła ciągłego na parkiecie było bardzo mało, do tego pracował niezbyt jasny, i nieco ociężały stroboskop. Pomiar światła za pomocą światłomierza wbudowanego w pryzmat w Mamiyi był poza skalą. Skorzystałem z światłomierza zewnętrznego aby względnie ustalić ilość panującego światła, jednak pomiary również nie były zwarte i powtarzalne. Koniec końców wybrałem jednosekundową ekspozycję - tutaj akurat kończy się zakres czasów odmierzanych przez mamiyową migawkę. Pierwsze zdjęcie wykonałem fisheye'm opierając się o filar. Tylko dzięki temu tło rozmazane jest na tyle nieznacznie, że względnie komponuje się do uwiecznionego na zdjęciu rozruszanego ruchu. Kolejne dwa zdjęcia wykonałem portretową 180'tką. Dla żądnych punktu odniesienia jest to ekwiwalent ogniskowej 90mm dla formatu 35mm. Tu też czas ekspozycji to 1 sekunda oraz zdjęcie wykonywane z ręki. Ze względu na bardzo małą głębię ostrości przy pełnej dziurze tło jest poza obszarem ostrości, dzięki czemu nie widać poruszenia aparatu. Światło ciągłe dało tylko tyle, by tło było widoczne w postaci kolorowych plam. Stroboskop zdążył natomiast w trakcie wspomnianej sekundy kilkukrotnie błysnąć, zamrażając tańczącą postać w różnych, nałożonych na siebie pozach. Spokojnie mógłbym owo zdjęcie naświetlać zarówno 1/2 sekundy jak i 2 sekundy. Przy dłuższym czasie zarejestrował bym kolorową plamę a tło stało by się równie jasne jak tańcząca postać. Przy krótszych czasach tło było by prawie niewidoczne a mniejsza ilość "kopi" tańczącej osoby nie była by tak atrakcyjna.

Mamiya RB67 ProSD,

Mamiya Secor 37mm C Fisheye,
Mamiya Secor 180mm K/L L-A,

Kodak Gold 200/24, C-41 Tetenal 3-kąpielowy, Jobo CPP-2

Poprzednia klisza:Bolków 2013 klisza C

Następna klisza: w trakcie przygotowywania

Pełna lista wpisów z pozostałymi zdjęciami: Bolków 2013 - informacje

Ania, czyli ogarnianie małej dziewczynki z ogromną energią za pomocą wielkiego formatu

2013-08-10T19:18:00.001+02:00

Jak sfotografować takie małe, energiczne, wszędobylskie, ciekawskie i omalże niemożliwe do zatrzymania stworzenie? Owszem, wykazałem się i mam jeszcze dwa statyczne, "zwyczajne" portrety, na których Ania wytrzymała sekundową (!) ekspozycję. Są to jednak dwa sukcesy w dziedzinie dyplomacji, których to sukcesami fotograficznymi nazwać nie śmiem. Jedno z tych zdjęć - dla porównania - jest zamieszczone na dole tekstu.

Jak praktyka pokazała, najefektowniejszym podejściem okazało się pozwolenie dziecku na bycie sobą i nadążenie za nim. Można o tym zresztą niejednokrotnie przeczytać czy to w poradnikach internetowych czy też w książkach. Powyższe zdjęcie jest o tyle ciekawe, że adoptuje te same zasady do fotografii wielkoformatowej, z założenia znacznie bardziej statycznej od fotografii małoobrazkowej.

Może nie będę rozwijał stwierdzenia "pozwolenie dziecku na bycie sobą i nadążenie za nim". Każdy z nas ma różne granice i oferuje inną ilość miejsca drugiemu człowiekowi. Również interpretacja tego samego zdania będzie się mniej bądź bardziej różnić. Skupię się za to na kilku detalach technicznych. Zdjęcie powyższe zostało wykonane jako wielokrotna ekspozycja. Dla tych, którzy nie wiedzą co to jest bądź jak to zrobić, wyjaśnienie. Mierzymy światło dla sceny, którą chcemy sfotografować. Na tym etapie odbywa się to tak jak zwykle. Następnie uzyskany czas dzielimy na ilość ekspozycji, jakie chcemy wykonać. Jeśli mają być cztery ujęcia na jednym zdjęciu, to najprościej czas podzielić właśnie przez cztery. Z jednej dajmy na to jednosekundowej ekspozycji robią się wtedy cztery ekspozycje po 1/4 sekundy. Nie muszą to być oczywiście czasy sobie równe. Ważne, żeby ich suma była zbliżona do wyniku pomiaru bądź - tak jak tutaj - nieco większa. Później wystarczy czterokrotnie naświetlić zdjęcie i ... i zdawało by się że to już. Bardzo ważne na etapie planowania kadru jest coś, co jednak wcale nie jest tak oczywiste na pierwszy rzut oka. Mianowicie, istotne dla detali fotografowanej postaci jest tło. Popatrzcie, że sylwetka Ani znacznie lepiej rysuje się swoimi jasnymi partiami na ciemnych partiach tła, a gdy sytuacja jest przeciwna, modelka praktycznie znika. Wszystko przez to, że zdjęcie tworzone jest przez światło - tam gdzie padnie, tworzy się obraz, tam gdzie nie padnie jest czerń. Raz zaświetlony obszar nie jest wyciemniany przy kolejnych ujęciach, zachodzi proces sumowania chwyconego światła. Inna sprawa to fakt, że nie każda z zatrzymanych na zdjęciu postaci jest równie jasna. Wspomniałem już o tym przed chwilą - czasy poszczególnych ekspozycji nie były sobie równe. Pozostaje do skomentowania jeszcze ogólne poruszenie tła. Oczywiście aparat był na statywie, nie było by z resztą innej możliwości wykonania owego zdjęcia. Miałem do dyspozycji niewielką już ilość światła oraz, zwyczajowo w wielkim formacie, niskoczułą kliszę. Wiedziałem, ze Ania będzie biegać po planie zdjęcia i będzie raz bliżej a raz dalej. Nie chciałem używać pokłonu dla położenia głębi ostrości, gdyż zależało mi na ostrości całej fotografowanej sylwetki. Nie miałem też pewności, że na każdym z ujęć twarz modelki będzie akurat w obszarze głębi ostrości. Postały zatem dwa wyjścia. Pierwsze to zamknąć przysłonę do wartości umożliwiającej ostre sfotografowanie całej sceny, kosztem światła i w efekcie czasu. Nie ciałem tego czynić ze względu na ruchliwość Ani. Drugie rozwiązanie to oddzielne ustawianie ostrości dla każdego ujęcia. Zysk na czasie był niezwykle znaczący, szczególnie, że fotografowałem przy prawie pełnym otworze przysłony. W zamian jednak za to cały plan jest poruszony. I nie jest to poruszenie od zmiany pozycji aparatu. Ustawianie ostrości polega najprościej rzecz ujmując na przybliżaniu i oddalaniu obiektywu od powierzchni rejestrującej światło. W trakcie tego procesu zmianie ulega jednocześnie efektywna ogniskowa obiektywu, która jest równa ogniskowej podanej przez producenta tylko gdy obiektyw jest ustawiony na nieskończoność. Stąd właśnie poruszenie obrazu, tym większe im dalej od centrum kadru. Dokładnie to samo dzieje się w aparatach małoobrazkowych podczas ustawiania ostrości, tam jednak ma znacznie mniejszy efekt i często może być przez nieuważnych obserwatorów przeoczone. Oczywiście, teoretyzując, gdybym miał do dyspozycji obiektyw zmiennoogniskowy to po każdorazowym przeostrzeniu mógłbym skorygować ogniskową i osiągnąć w miarę ostre i nieporuszone zdjęcie, jednak ... czy miało by ono taki wyraz jak to zaprezentowane?

Sinar P2 4x5", Mamiya Secor 180mm K/L L-A

Foma 100, D-76 1+3, Jobo CPP-2

Asia - z kliszowego archiwum

2013-08-03T01:55:00.002+02:00

Canon EOS 1N HS, 50mm f1.4, Ilford HP5+, ID-11 1+3

Rzecz o dziurkach w kliszy, napisach na narożnikach oraz dziwnych ramkach na publikowanych zdjęciach

2013-08-01T10:00:00.000+02:00

Muszę zacząć od stwierdzenia - tak, publikowane zdjęcia są robione na prawdziwej kliszy. Nie upiększam zdjęć cyfrowych "kliszowym" wyglądem, tylko jak mam ochotę, wizję czy też fazę to targam ze sobą odpowiedni sprzęt. Robię też zdjęcia na papierze fotograficznym włożonym do aparatu zamiast kliszy.

Fotografia na kliszy daje wiele możliwości, niedostępnych dla aparatów cyfrowych. Korzystam z nich często publikując pełne kadry, z obramowaniami i z informacjami technicznymi naświetlonymi przez producenta. Skanuję zdjęcia osobiście, dzięki czemu mam pełną kontrolę nad procesem oraz nad finalnym wyglądem prezentowanych prac. Czynię tak z kilku powodów. Podobają mi się takie kadry. Uważam, że zyskują na autentyczności i na wyrazie. Ponadto taka właśnie praca z aparatem zmusza mnie do świadomego kadrowania i wykorzystania powierzchni kliszy do maksimum. Zdjęcia kadrowanego na "pełnej kliszy" raczej nie da się atrakcyjnie wykadrować i przyciąć.

Do tego od prawie dwóch lat robię zdjęcia panoramiczne, wykonane na kliszy 35mm ładowanej do średnioformatowej Mamiyi RB67. Jest to klasa oraz forma zdjęć sama w sobie i nie widzę najmniejszego powodu, by kastrować zdjęcia z dziurek oraz fabrycznych napisów i symboli. Można podobny efekt zdjęć uzyskać w niewielkich "Sprocket Rocket 35mm Panoramic Camera" czy innych cudach samoróbkach. Można też, podobnie jak ja to czynię, ładować kliszę małoobrazkową do aparatu średnioformatowego. Rozwiązanie to daje jakość oraz kontrolę jednak okupione jest wagą i gabarytem sprzętu nieporównywalnie większym od wymienionego cuda. Bardzo ważne również jest wspomniane już skanowanie. Niestety, automatyczne skanery przeciągowe w minilabach nie mają możliwości wykonania skanu tak naświetlonego zdjęcia. Pozostaje samodzielne skanowanie bądź też robienie zdjęć kliszy aparatem cyfrowym.

Dajcie proszę znać w komentarzach, czy chcecie jakiś tutek na temat skanowania takich zdjęć?

Rezerwat Sokole Góry

2013-07-27T23:10:00.000+02:00

Sinar F2 4x5", Mamiya Secor 150mm SFC,

Foma 100, @ f4.0

D-76 1+3 Jobo

Castle Party Bolków 2013 - klisza C

2013-07-12T14:00:00.000+02:00

Poprzednia klisza: Bolków 2013 klisza B

Następna klisza: Bolków 2013 klisza D

Pełna lista wpisów z pozostałymi zdjęciami: Bolków 2013 - informacje

Mamiya RB67 ProSD,

Mamiya Secor 90mm K/L L FLE,
Mamiya Secor 180mm K/L L-A,

Fuji Superia 200/24, C-41 Tetenal 3-kąpielowy, Jobo CPP-2

Poprzednia klisza: Bolków 2013 klisza B

Następna klisza: Bolków 2013 klisza D

Pełna lista wpisów z pozostałymi zdjęciami: Bolków 2013 - informacje

Castle Party Bolków 2013 - klisza B

2013-07-12T13:00:00.000+02:00

Poprzednia klisza: Bolków 2013 klisza A
Następna klisza: Bolków 2013 klisza C
Pełna lista wpisów z pozostałymi zdjęciami: Bolków 2013 - informacje

Mamiya RB67 ProSD,

Mamiya Secor 90mm K/L L FLE,
Mamiya Secor 180mm K/L L-A,

Fuji Superia 200/24, C-41 Tetenal 3-kąpielowy

Poprzednia klisza: Bolków 2013 klisza A
Następna klisza: Bolków 2013 klisza C

Pełna lista wpisów z pozostałymi zdjęciami: Bolków 2013 - informacje

Castle Party Bolków 2013 - klisza A

2013-07-12T12:00:00.000+02:00

Niniejszy wpis rozpoczyna serię postów ze zdjęciami z tegorocznego Festiwalu Castle Party w Bolkowie. Zamiast zwyczajowo pokazać jedynie kilka wybranych zdjęć pozwolę sobie zaprezentować większą część materiału ze względu na ludzi, których fotografowałem, ich różnorodność oraz masę pracy włożoną w przygotowanie swojego wizerunku. Materiał pogrupowany jest na porcje zależne od tego ile z poszczególnej kliszy mi wyszło zdjęć. Publikowane klisze nie są poukładane w porządku chronologicznym.

Zapraszam do oglądania, komentowania i linkowania.

Następna klisza: Bolków 2013 klisza B

Pełna lista wpisów z pozostałymi zdjęciami: Bolków 2013 - informacje

To najlepszy moment i miejsce: serdeczne dzięki za poczęstunek zawartością niebieskiej fiolki. Nie dość że dobre to jeszcze fazę dało!

Mamiya RB67 ProSD,

Mamiya Secor 90mm K/L L FLE,
Mamiya Secor 180mm K/L L-A,

Fuji Superia 200/24, C-41 Tetenal 3-kąpielowy

Następna klisza: Bolków 2013 klisza B

Pełna lista wpisów z pozostałymi zdjęciami: Bolków 2013 - informacje

Castle Party Bolków 2013 - informacje

2013-07-11T12:00:00.000+02:00

Mamiya RB67 ProSD, Mamiya Secor 37mm C Fisheye,

Agfa RSX II 120 ISO200 Slide, Cross Process w Tetenal C-41 3 kąpielowy, Jobo CPP-2

skanowanie, prostowanie, plamkowanie i publikacja w trakcie

Zdjęcia z festiwalu:

Bolków 2013 klisza A

Bolków 2013 klisza B

Bolków 2013 klisza C
Bolków 2013 klisza D

Pragnę podziękować Wam wszystkim, którzy zechcieliście pozować mi do zdjęć w trakcie festiwalu Castle Party! Wyjazd do Bolkowa wspominam bardzo miło z wielu powodów - wspaniali ludzie, dobra muzyka oraz wyjątkowa i pełna spokoju atmosfera - wszystko to złożyło się na niezapomniany czas będący dla mnie przeżyciem zarówno muzycznym jak i fotograficznym.

Dla wszystkich zainteresowanych zdjęciami - ~~aktualnie przygotowuję klisze do wywoływania, później czeka mnie ich prostowanie~~ skanowanie i obróbka na komputerze w trakcie. Są to procesy czasochłonne, tak więc zdjęcia na pewno nie pojawią się tak szybko jak u innych fotografów, pracujących aparatami cyfrowymi. Pragnę jednocześnie zapewnić, iż dołożę starań, by uporać się z kwestiami technicznymi tak szybko, jak to tylko możliwe. W przypadku pytań czy wątpliwości - bardzo proszę o kontakt!

Rodzinnie i spacerowo

2013-07-07T14:00:00.000+02:00

Sinar P2 4x5", Mamiya Secor 150mm SFC + insert nr 1,

Foma 100, @ f5.6

D-76 1+3 Jobo

Aneta - We wschodzących zbożach

2013-06-14T18:30:00.000+02:00

Sinar P2 4x5", Mamiya Secor 150mm SFC, Mamiya Secor 180mm K/L L-A

Foma 200, Microphen 1+0

Sprzęg

2013-06-07T22:55:00.000+02:00

Sinar P2 4x5", Mamiya Secor 180mm K/L L-A,

Foma 200, 1sek @ f5.6

Rodinal 1+50 akutacyjnie

Piotr

2013-06-02T22:40:00.000+02:00

Sinar P2 4x5", Mamiya Secor 150mm SFC, Foma 200,

Rodinal 1+50 akutacyjnie

Ojciec - pierwsze zdjęcia wielkim formatem

2013-05-23T20:30:00.000+02:00

Sinar P2 4x5", Mamiya Secor 180mm K/L L-A,

Foma 200, @ f4.5

Rodinal 1+50 akutacyjnie

Pierwsza sesja i pierwsze zdjęcia wykonane wielkim formatem. Ojcu. No i, oczywiście, pierwsze wrażenia z praktycznego zastosowania nowego sprzętu. Wielka ilość pokręteł, przekładni oraz ogólny gabaryt aparatu wymuszają nadzwyczajną statyczność oraz wymagają wiele cierpliwości. Statyw jest tak samo nieodzowny jak obiektyw czy klisza. Całość waży dużo, tak dużo że naprawdę jest za co chwycić i co dźwignąć. Bez kontaktu z modelem nie ma szansy wszystkiego ogarnąć i nie mieć na zdjęciu człowieka śpiącego bądź skrajnie znudzonego - a do manipulacji przy aparacie potrzeba wiele spokoju, opanowania oraz zręczności. Najważniejsze wrażenie - niesamowite wręcz poczucie wolności, gdyż z kadrem można zrobić wszystko. Pochylić, skorygować, wyprostować linie, rzucić płaszczyznę głębi ostrości w dowolnym kierunku i pod dowolnym kątem. Zakochałem się :)

Rdzeń - wernisaż wystawy Natalii Wiśniewskiej

2013-03-09T18:00:00.000+01:00

Słowo PRZEPRASZAM w pięćdziesięciu językach, wykonane z wielką precyzją i pieczołowitością z zeskrobanej rdzy i naniesione na takąż ilość oddzielnych, pomalowanych na biało sklejek, całość wyeksponowana na jednej ścianie. Natalia Wiśniewska już po raz drugi goszcząc w Częstochowie pokazała kwintesencję prostoty pomysłu, jakości wykonania oraz bezpośredniości przekazu, zmuszającego do zastanowienia się nad kondycją człowieka w dzisiejszym świecie przez pryzmat jakości, użyteczności i popularności jednego z podstawowych pojęć w relacjach międzyludzkich.

Ognisko w kamieniołomie

2012-10-21T02:00:00.000+02:00

Mamiya RB67 ProSD, Mamiya Secor 90mm K/L L FLE, Solution ISO200 C-41

[...] Bo to było w kamieniołomie, tym obok Olsztyna, którego to jak z wysokości zrzucili to szczęśliwie obok Częstochowy wylądował. Tak, to tam, co to takie fajne ognisko można zrobić. Więc zwieźliśmy ognisko skryte pod postacią wielkiej ilości wnawćwierć mokrego a w jednej drugiej suchego drzewna co to w jednej ósmej zawierało koropodobny wypełniacz a w części pozostałej pozostało nieoznaczone z powodu nadmiernej ilości fazy, jaka spożyta została na skutek siedzenia i paczenia jak się toto wymienione już drzewno pali, a dokładniej doświadcza przejściowego procesu manifestującego się jako proces egzoenergetycznego utleniania, co to charakteryzuje się zdolnością do propagacji w przestrzeni. Zapewne mowa o przestrzeni trójwymiarowej. [...] A jak się na gwiazdy patrzyło, to one tak, wiecie, wziuuuu, więc zdjęcie im zrobiłem [...]

Z sesji mody

2012-10-12T16:30:00.000+02:00

Mamiya RB67 ProSD, Mamiya Secor 180mm K/L L-A,

Fuji PRO 400H 120, C-41

Ciekawostka z sesji mody ubrań projektu Katarzyny Pałcik.

Bo ja lubię las

2012-08-19T18:00:00.000+02:00

Mamiya RB67 ProSD, Mamiya Secor C 50mm

Polypan F ISO 50, Rodinal 1+100 Akutacyjnie

Monika

2012-07-19T18:00:00.000+02:00

Canon EOS 1Ds mk2, EF 50mm 1.4 @1.4 1/640 ISO 400

Ze śniadaniem na trawę do Generała

2012-07-14T10:00:00.000+02:00

Dawno dawno temu powstał pomysł, by spotkać się przy śniadaniu. W atmosferze piknikowej, luźnej, nieformalnej. A jednocześnie urozmaiconej wydarzeniami będącymi atrakcją dla uczestników. Pomysł ten po raz pierwszy został zrealizowany już w czasie trwania festiwalu FrytkaOff, goszcząc w przestrzeni Centrum Promocji Młodych, jednak wtedy nie mogłem się stawić. Za drugim razem to już co innego było. Nie dość że byłem, nacieszyłem się bardzo ciekawym towarzystwem to jeszcze wpierniczyłem smacznego pączka z piekarni Dzimiński Borowno. Ba, nawet kilka zdjęć zrobiłem, a co!

Emocje niemym krzykiem wykrzyczane

2012-07-05T22:03:00.002+02:00

Są takie dziwne, niecodzienne miejsca. Puste, niszczejące, bezludne. Niektóre z nich zostały wykastrowane ze stali, inne są zatrute albo wypalone. Czasem niektóre z nich dają schronienie całym ekosystemom pleśni i grzybów. A te się wzajemnie zjadają, walcząc o każdą drobinę energii. Czasem trafi się złudny dach bez podparcia, innym razem rosnąca brzoza bez przyszłości bądź szyb bez dna. Czasem też będzie to rączy menel z młotkiem, pozyskujący kraty na kolejne wino. Od czasu do czasu trafi się maszyna do pisania, szafka z ubraniami, stare zdjęcia. Przewartościowane synonimy władzy: pęki kluczy i pieczątki. Koszyczki na szklanki z cienkiego, przeźroczystego szkła obok telefonów z tarczą. Pustka, cisza przerywana szumem drzew i odgłosami kapiącej podczas ulewy wody, zapach pleśni. Czasem też trafiają się emocje. Najczęściej w czasie przeszłym, zwykle dokonanym. Raz radość, raz smutek, czasem gniew czy bezsilność. Zdarzają się też emocje niezmienne w czasie. Aktualne zarówno teraz jak i za człowiecze życie. Emocje trudne, bardzo ludzkie, bliskie: porzucenie, samotność. Trudno je zignorować. Trudno przed nimi uciec. A trafia się na nie po godzinach wędrówki po świecie, który istnieje w półśnie. Czeka na nieznane, rozpadając się po kawałku, odchodząc w niebyt, zabierając ze sobą świadectwo człowieka. Człowieka, który zniknął, na chwilę.

Mamiya RB67 ProSD, Mamiya Secor 180mm K/L L-A,
kaseta 6x9cm, papier Foton

Noc Szalonego Kupały, co to trochę fotografem był, poniekąd ...

2012-06-24T22:00:00.000+02:00

Tak się zastanawiam jak to napisać. Bo niby, wiecie, wszystko ok. Ba, nawet pamiętam jak wracałem (dzięki Klaudio)! Mimo to, nawet teraz budzą się we mnie klaustrofobiczne wspomnienia. Rety, ILE NAS TAM BYŁO! Było tak ciasno, że aby przejść, musiałem się wygibowywać. Cokolwiek miało by to rzecz jasna znaczyć i jakkolwiek to wyglądało. Ja rozumiem, że Marta zrobiła cudownie przesmaczne pierociacha, których nazwy ni w ząb nie pamiętam (za to pamiętam jak na ząb je brałem i jakie to było mrrrrr) i je, tak, rozdawała (dzięki Marto!) ... Ja również rozumiem, ze była partia Agnieszkowego - jak zrozumiałem - piwa na wejściówkę (za zdrowie urodzienniczki!) ... no ale nijak nie rozumiem i pojąć nie mogę jak mogło się zleźć AŻ TYLE ludzi w jednym punkcie! I to nie przypadkiem! No i jeszcze o tak durnej godzinie i to, uwaga, w niedzielę. No to było zupełnie niepoważne! Słuchajcie, aż głupio foty zbiorowe pokazywać. Jak to że niby dlaczemu? Przecież w Czewie się nie dzieje nic konkretnego, a jak jest jakieś wyjście grupą to przyjdzie ze trzy osoby, z czego cztery są przypadkiem, piąta nic nie wie a ósma zmarła dziesięć minut temu. Dyć jak by Chińczyki bombę zrzucili na ten strategiczny punkt łączący jakże istotne miejskie rzeki, to by większość młodych fotografów w Czewie poszła do krainy niekończącej się kliszy i co by było? No? Cały niebiański zapas rolek Ilforda poszedłby w trzy miechy i nasi wielebni pasterze musieli by eksport organizować. Biedaczki, musieli by powiększyć szyld na wałach JG z napisem "Pomoc kościołowi w potrzebie". A pomyślcie tylko, wszystko supciofajnie z rolkami, tylko że płynnego rodinala by nie przewieźli, bo to teraz te firmy kurierskie cieczy przyjmować nie chcą. I była by taka lipa, że kabaret z neonem w nazwie miał by nowy skecz, tym razem na polaków-fotografów w niebie. Chyba nie chcę sobie tego teraz nawet próbować wyobrazić ... nie ... o nieeee ....

...

... ok, za późno, jednak sobie to wyobraziłem i ze dwie godziny dochodziłem do siebie. Przepraszam, że musieliście tyle czekać. To jednak było trudne przeżycie. Takie liminalne, wiecie. Więc lepiej nie wyobrażajcie sobie tego. Nonono, Ty, tutu, nie, mówię przecież, że NIE. Kurde, jakie toto uparte. Dobra, proszę bardzo, ja wracam do meritum. Moi drodzy, musimy się szanować i nie powtarzać takich wygłupów. Bo nie będziemy wtedy drodzy, tylko promocyjni. A stąd prosta droga do wyprzedażowych. A tego chyba nikt nie chce? Tak więc mam nadzieję, że następnym razem przejść się zupełnie nie będzie dało! No.

I w ogóle to wyszło że mam dupiaty filtr UV dający czadowe LOMO-e-fekty, ha!

Mały update: zdjęcia z kliszy przepuszczonej przez Mamiye RB67. Miłego oglądania :)

etno*c - wieczór kataloński

2012-04-30T22:00:00.000+02:00

Ostatni, trzeci wieczór etno*cy poświęcony był kulturze katalonii. Postanowiłem obejrzeć zakończenie parady, która przemaszerowała przez aleje i dotarła do Delikatesów Kulturalncyh „La Hacienda”. Mimo to, zanim parada wyruszyła, udało mi się być świadkiem pokazu tańca katalońskiego.

Oglądając końcówkę pokazu umiejętności władania ogniem w wykonaniu grupy Diables żałowałem, że nie widziałem całego przemarszu. Snopy iskier, strumienie ognia i szczera radość, pełnia zabawy.

Po zakończeniu parady odbył się pokaz i degustacja wina hiszpańskiego a później na wielkim woku przed Delikatesami rozpoczęło się przygotowywanie tradycyjnej katalońskiej potrawy. Wszyscy wyszli z lokalu, zebrali się wokół kucharzy i zaczęli się bawić śpiewając, ciesząc się i głośno śmiejąc.

I to był straszny, sromotny błąd.

Po kilku minutach nastrój zabawy i beztroski przerwany został klaksonem i syreną policyjną. Cóż, policja została wezwana do opanowania i uciszenia grupy ludzi hałasujących po godzinie 22 w centrum Częstochowy. Przecież jest cisza nocna! Funkcjonariusze zachowali się moim zdaniem profesjonalnie i na poziomie. Nie robili nadzwyczajnych problemów, rozmawiali, wyjaśniali, pod koniec ich obecności widziałem że jest im głupio jako zwykłym ludziom. Nie potrafię odpowiedzieć, dlaczego na początku interwencji pojawiły się na chwilę cztery duże wozy policyjne jadące na sygnale świetlnym obok siebie całą szerokością ulicy Kilińskiego. Posiłki? Przypadek? Nie wiem i nie chcę wiedzieć! Dwa odjechały praktycznie od razu, a dwa, które stały chwilę dłużej udało mi się uchwycić na zdjęciu.

Ultimatum brzmiało „wejdźcie do pomieszczenia i nie hałasujcie”. Uczestnicy zabawy niechętnie wchodzili z powrotem do ciasnej przestrzeni. Zabawa była przy wspólnie gotowanym jedzeniu a rozgrzanego naczynia nie dało się wnieść do sali. Stałem z boku i patrzyłem jak bardzo różne są reakcje. Wszyscy się uciszyli i byli spokojni, część ludzi się nie przejmowała, inni nie dowierzali sytuacji, jeszcze inni głośno komentowali. Jedna z organizatorek uległa presji chwili, straciła spokój i płakała z bezsilności. Jeden z Czartów powiedział „Nie przejmuj się, robisz coś by to miasto rozruszać, by coś się wydarzyło. Policja powinna ochraniać tę imprezę a nie ją uciszać!”. Dało mi to mocno do myślenia. Później, gdy już jedzenie zostało rozdane pośród uczestników a naczynia wniesione do lokalu, policja odjechała a nastrój się poprawił. Zaczęły się śpiewy, wróciła część radości. I wtedy padło z ust jednej z osób z obsługi lokalu „albo będzie cicho albo kończymy imprezę”. Cóż, wyszedłem, bo migawka w moim aparacie faktycznie robi dużo hałasu i jest mi często głupio z tego powodu.

Mój wniosek? Długo, bardzo długo myślałem nad tym, czego byłem świadkiem. Jak to skomentować? Jak to spuentować? Jak opisać tę presję, jaka najpierw wywarta została przez anonimowego, zwyczajowo niezadowolonego obywatela za pomocą sił porządkowych. I co gorsza, jak ustosunkować się do owej presji, jaką później niektórzy kupili i podawali dalej, tłamsząc imprezę. I przyszła mi do głowy pewna analogia. Pomyślałem, że tej nocy Częstochowa pokazała swoje niechlubne oblicze. Jakie? Jeśli by sobie wyobrazić dotkniętą zębem czasu panią lekkich obyczajów, której to za wysługę lat zostało wykupione ubezpieczenie na zdrowie i darmowa opieka dentystyczna. I taka pani, będąc złośliwą, by nie musieć skorzystać z potrzebnej jej opieki dentystycznej wybiła sobie wszystkie zęby. A później wystąpiła o odszkodowanie. A jeszcze później podniosła cenę swych wątpliwej jakości usług, promując w nowym haśle reklamowym, że bez zębów jest klientowi przyjemniej. Tak. Właśnie tak. Dosadnie? Niestety, nie dość dosadnie by oddać cały niesmak sytuacji, jakiej byłem świadkiem. Pozostaje jeszcze nauka dla wszystkich, którzy ośmielają się cokolwiek tutaj organizować. Może należy każde wydarzenie zgłaszać jako imprezę masową, ogólną, wielką i o słusznej mocy? Być może właśnie wtedy niezadowoleni z życia kulturalnego miasta obywatele dzwoniąc na policję doświadczą stanowczej acz kulturalnej wizualizacji środkowego palca wystosowanego względem swych uwsteczniających, kulturo- i socjofobicznych kaprysów.

etno*c - wieczór Saamów (lapoński)

2012-04-29T22:30:00.000+02:00

Drugi wieczór etno*cy odbył się w przestrzeni Konduktorowni i prezentował kulturę Saamów, ludu żyjącego w Laponii. Przyszedłem na koncert zakańczający wieczór i miałem okazję zostać dotkniętym muzyką nieograniczoną przestrzenią, płynącą własnym tempem, inspirowaną pięknem natury. Wydobywaną z natury? Tak!

Koncert otworzył Per Niila Stalka, mistrz śpiewu joik o saamskich korzeniach. Pierwsze minuty, należące wyłącznie do niego, wypełnione były śpiewem niosącym wielką godność i szacunek, głębię mocy ściśniętej w krtani napiętej do granic możliwości. Była to niepowtarzalna okazja, by zderzyć się z przeszłością i ze świadomością własnej tożsamości. Bo kto z nas może i umie zaśpiewać pieśń, jaką grał czy śpiewał własny dziadek? Między innymi dla tego joik jest ponadczasowy, ukorzeniony w historii, trwały w obliczu przemijającej rzeki czasu oraz bardzo intymny, osobisty. Jestem dumny z tego, że mogłem tego doświadczyć.

Dalsza część koncertu należała do zespołu „Karpaty Magiczne”. Już wcześniej wspominałem o przestrzeni, swobodzie tempa i naturalnym rytmie. Powtarzam to świadomie, by choć w ten sposób próbować oddać to wszystko, co pozwalało zamknąć oczy i widzieć bezkres zielonej przestrzeni górskich pastwisk, panoramy je otaczającej i czuć ten inny zupełnie czas, będący bardziej trwaniem osadzonym w bezczasie. Była to uczta nie tylko muzyczna ale i poznawcza. Anna Nacher i Marek Styczyński sprawnie posługiwali się tak nietypowymi instrumentami jak choćby tampura, e-bow, drumle, cymbały santoor czy instrumenty pasterskie. Brzmienia te połączone zostały z efektami elektroniki analogowej takiej jak badoog i motophon. Niezastąpiony podkład wprowadzający w trans wykreowała grająca na gitarze basowej Małgorzata „Tekla” Tekiel, całkowicie oddając się magii muzyki. Koncert zamknął wspólny występ wszystkich muzyków, dokładając przysłowiową „kropkę” nad „i” i wieńcząc muzyczne dzieło wieczoru. Potwierdzenie znalazło powiedzenie, że pasterze się zawsze dogadają, niezależnie od tego skąd pochodzą.

Nie była to muzyka dla każdego słuchacza, co zresztą potwierdziła grupa ludzi opuszczających salę w pierwszej fazie koncertu. Ci jednak, którzy cenią sobie spokój ducha i potrafią zapomnieć o codziennej gonitwie za pędzącym szaleńczo po bruku ulicy elektrycznym szczurem, mieli okazję skosztować spokoju, przestrzeni i zaczerpnąć kolejną porcję siły by po prostu być.