Marek Czekaj

Znów elektrycznie

2011-03-08T00:54:00.003+01:00

Nie mogłem się powstrzymać. Ten widok z trasy jest dla mnie dobrym pretekstem do chwili przerwy.

Panie Agresywny Przechodniu

2011-02-01T19:23:00.003+01:00

Witam Panie Agresywny Przechodniu

Najmocniej przepraszam, że przestraszyłem Pana krótkim sygnałem dźwiękowym, zwanym klaksonem. Był Pan przecież na przejściu dla pieszych, który to fakt unaocznił mi Pan wrzeszcząc i podskakując przed maską samochodu. Szkoda tylko, że wtargnął Pan, Panie Agresywny Przechodniu na owo przejście nie patrząc czy nadjeżdżam. Nie wziął Pan również, Panie Agresywny Przechodniu, pod uwagę faktu, że było ślisko i - zwyczajnie - nie miałem pojęcia czy rozsmaruję sobie Pana na masce, czy jednak zdążę wyhamować. Nie, Panie Agresywny Przechodniu, nie jechałem 80 na godzinę, minął się Pan z prawdą sugerując tak irracjonalną wartość - gdyby Pan, Panie Agresywny Przechodniu miał rację w tej materii, to był by Pan połamanym trupem - i nie pomógł by mi ani ABS ani posiadane umiejętności jazdy wyczynowej. Poza tym chciałem zaznaczyć, że obelgi i zapraszanie mnie na solówkę na pasach, w centrum miasta, jest kiepskim pomysłem, sugerującym ubóstwo intelektualne. Czy Pan, Panie Agresywny Przechodniu przypadkiem zeżarł może działkę amfy albo jakiegoś gorszego syfu? Proszę wybaczyć, ale jakość komunikacji właśnie na to wskazywała. Jeśli mam rację, to zapomniał Pan zapoznać się z treścią ulotki bądź skonsultować się z lekarzem bądź farmaceutą, bo Pańskie reakcje wskazywały, że prawdopodobnie zażyty lek zaszkodził Pana i zdrowiu i życiu. Pana Agresja sprowadziła Pana, Panie Agresywny Przechodniu do kawała rzucającego się mięsa. A szkoda, gdyż jako fotograf mogę powiedzieć, że przystojny z Pana facet. Cóż więcej dodać? Powtórzę to, co powiedziałem odjeżdżając bez stawania z Pańską Agresją w szranki na prymitywne pięści i kopniaki - proszę na siebie uważać, jest ślisko. A samochód nie poczuje żadnego bólu rozszczepiając Panu kości goleni, miażdżąc miednicę i łamiąc żebra.

Do NIEzobaczenia.

Najgorsza krytyka

2010-06-01T18:15:00.000+02:00

Dziś będzie tylko maciupka odrobina ględzenia. I to w dodatku potraktowana tak na serio. Przypomniało mi się kiedyś wypowiedziane przez moją koleżankę (pozdrawiam) stwierdzenie, że najgorszą rzeczą jaką można usłyszeć jest milczenie.

Oczywiście sprawa nie jest taka prosta, jak by się zdawać mogło. Ot, milczenie, a tu robią z igły widły. Otóż, owo milczenie może świadczyć o tym, że rozmówca nie ma pojęcia jak się wyrazić bo go zatkało bądź ze grozy bądź też z zachwytu. Kolejna możliwość jest taka, że rozmówca w ogóle nie ma pojęcia na temat meritum, więc dla bezpieczeństwa siedzi cicho coby po łbie nie dostać. Proszę mi jednak uwierzyć, niestety, jest jeszcze taka możliwość, iż krytyka zamieniła się w milczenie, gdyż wszystko co do tej pory było wypowiedziane czy zasugerowane, poszło tam, gdzie i tak wszystko idzie, w dodatku nie przynosząc najmniejszego efektu czy zmiany.

Niniejszym życzę wszystkim i sobie wylewnych i konstruktywnych krytyków na swej drodze rozwoju :)

Kayah & Royal Quartet w Teatrze im. Adama Mickiewicza w Częstochowie

2010-05-06T21:30:00.001+02:00

W czwartek, 6 maja 2010 roku, odbył się w Teatrze im. Adama Mickiewicza w Częstochowie koncert Kayah & Royal Quartet. Artyści wystąpili w ramach wspólnej trasy koncertowej. Widzowie mogli zapoznać się z interesującym połączeniem klasycznego brzmienia kwartetu smyczkowego z repertuarem Kayah.

Więcej informacji na www.stacjaczestochowa.info, a dokładnie ZAPOWIEDŹ, OPINIE, GALERIA

Maestro Penderecki i Siedem Bram Jerozolimy - zakończenie XX Festiwalu Gaude Mater

2010-05-06T18:00:00.002+02:00

Jubileuszowy, XX Festiwal Muzyki Sakralnej Gaude Mater zakończony został 6 maja 2010 roku mistrzowskim wykonaniem monumentu „Siedem Bram Jerozolimy”, skomponowanego i poprowadzonego przez samego Krzysztofa Pendereckiego. W Archikatedrze p.w. św. Rodziny zagrało i zaśpiewało łącznie 250 muzyków: Narodowa Orkiestra Symfoniczna Polskiego Radia, Polski Chór Kameralny Schola Cantorum Gedanensis, Chór Opery i Filharmonii Podlaskiej, Zespół Śpiewaków Miasta Katowice Camerata Silesia oraz soliści: Iwona Hossa – sopran, Sandra Trattnigg – sopran, Ewa Wolak – alt, Rafał Bartmiński – tenor, Tomasz Konieczny – bas. Narratorem był aktor, Jerzy Trela.

Cały artykuł znajduje się w serwisie www.stacjaczestochowa.info, dokładnie TUTAJ.

W trakcie tego koncertu pozwoliłem sobie na wsłuchanie się w treść wykonywanego dzieła. Właściwie trudno by mi było robić cokolwiek innego ze względu na jakość oraz formę, przed jaką zostałem postawiony. Schodzenie na ziemię po fakcie zajęło mi kilka dłuższych chwil. Aż sam byłem zdziwiony.

Po koncercie Mistrz udzielił krótkiego wywiadu. Urzekł mnie jego spokój i ciepło - odpowiadał na kolejne pytania siedząc na stoliku tuż obok sceny, machając sobie swobodnie jedną nogą.

Na koniec krótka rozmowa i wymiana spostrzeżeń. Zdjęcie poniższe wykonał Marcin Szpądrowski.

The Israeli Ethnic Ensemble - XX festiwal Gaude Mater

2010-05-01T19:00:00.005+02:00

W ramach ENTNO*Cy, będącej imprezą towarzyszącą XX festiwalowi muzyki sakralnej Gaude Mater odbył się w teatrze im. Adama Mickiewicza wieczór żydowski. Udało mi się przybiec z innych imprez akurat na początek występu zespołu The Israeli Ethnic Ensemble. Atmosfera była bardzo kameralna i jednocześnie swobodna, przyjacielska. Zaprezentowana muzyka to energetyzującą mieszanka opowieści, emocji i historii. Wokalistka zespołu pięknym, czystym i mocnym głosem czarowała publiczność, roztaczając wokół niezwykłą aurę.

Członkowie zespołu:
wokal: Talya G.A Solan, http://www.talyaga.com/, http://www.myspace.com/talyaga
perkusja: Ori Naveh, http://www.alilaband.com/
skrzypce: Pavel Levin, http://www.youtube.com/paulviolino
gitara: Idan Toledano, http://www.thevoicesofpeace.com/, http://sites.google.com/site/idantole/home, http://www.myspace.com/zidandetoledo
kontrabas: Gilad Ephrat, http://www.myspace.com/giladephrat

Strona zespołu: http://www.myspace.com/theisraeliethnicensemble

Więcej relacji z XX Festiwalu Gaude Mater na stronie www.stacjaczestochowa.info

Po koncercie interesująca rozmowa za kulisami, pamiątkowe zdjęcie oraz wymiana kontaktów. Zdjęcie wykonane przez Renatę Grucę.

Inauguracja XX Międzynarodowego Festiwalu Gaude Mater - Bobby McFerrin i Morphing Vienna Chamber Orchestra

2010-04-30T18:00:00.003+02:00

Jubileuszowy, XX Międzynarodowy Festiwal Muzyki Sakralnej „Gaude Mater” został otwarty 30 kwietnia występem Bobbiego McFerrina i Morphing Vienna Chamber Orchestra. Występ rozpoczęty został wykonaniem poruszającego i wstrząsającego Adagio na Smyczki Samuela Barbera, poświęconego pamięci ofiar katastrofy w Smoleńsku.

Sam Bobby porwał publiczność, prezentując swoje niezwykłe możliwości i talent. Artysta ten uczynił ze swego głosu doskonały instrument i doprowadził go do perfekcji. W trakcie koncertu używał go z radością i pełną swobodą, jednocześnie świetnie się bawiąc. W zaprezentowanym repertuarze Bobby nie wypowiadał słów. Jego głos wibrował, płynął, zmieniał tonacje i zaskakiwał, malując niezwykle swobodne i kunsztowne pejzaże. Muzyka bez słów okazała się najprostszą formą uniwersalnej, ponadczasowej i ponadkulturowej wypowiedzi, pozostając jednocześnie dziełem wymagającym, z najwyższej półki. Morphing Vienna Chamber Orchestra świetnie współpracowała z Bobbym. Muzycy zaprezentowali nie tylko umiejętności i talent, ale również swobodnie stworzyli niepowtarzalny klimat.

Więcej na www.stacjaczestochowa.info, dokładnie TUTAJ

Zdjęcia portretowe z bliska robiła na tej imprezie koleżanka, Renata. Zobaczyć można je TUTAJ.

Skąd bierze się e-bełkot?

2010-04-28T07:00:00.001+02:00

Czy zdarzyło się komuś, drodzy czytelnicy, że otworzył jakiegoś e-booka, poradnik, czy forum internetowe w poszukiwaniu cennej wiedzy i natknął się na bełkot? Niezorganizowany syf? Rozmemłane pieprzenie od rzeczy? Rozlazłą fabułę babrającą się w rynsztoku niespójności? Dobra, starczy. Celowo nie wspominam o luźnej umysłowej sraczce w postaci komentarzy pod artykułami wielkich portali informacyjnych. To jest znacznie wyższy poziom kretynizmu, chwilowo nie potrafię się do tego cudownego zjawiska odnieść.

Do rzeczy. Od iluś lat (!) dostaję newslettery promujące agresywny e-marketing. Tak, sam je zamówiłem i to na własne życzenie! Dzięki nim obserwuję, do czego zdolni są niektórzy ludzie. Wiecie, traktuję to jak eksperyment na szczurach. Tylko że szczury w tym zestawieniu wypadają znacznie korzystniej. Tutaj ludzie traktują innych ludzi jak nierozumne bydło, wymóżdżone ludzkie ciała, którym trzeba coś sprzedać, bo inaczej umrą z głodu, niewiedzy, nudów (niepotrzebne skreślić).

Ostatnio zniszczył mnie "njus", że, wiecie, e-booka można napisać ... nic nie pisząc, nie potrafiąc się wyrazić i tak dalej. Rozumiecie? Okazuje się, że jest akceptowane, dopuszczane i nawet promowane to, że jeśli ktoś nie umie pisać, nie potrafi tego sklecić w całość (i tak dalej), no i przy okazji po prostu może być TĘPY, to NIC NIE SZKODZI, może zostać autorem świetnie sprzedającego się e-booka. I być bogatym autorem bestselera. Nie wiem, co takiego najlepszego jest w rzeczonym selerze, wolę nać pietruszki, ale ok, niech będzie, gusta guściki.

Nie, nie będę apelował o rozsądek, czy nawoływał do jakiejś rewolucji, która pewnie zamorduje swoje dzieci. Uświadamiam jedynie, że agresywny marketing istnieje, ma się nieźle, i skoro uparcie istnieje tyle czasu, to KTOŚ się jednak daje na to nabierać. Świat psieje, będzie wojna.

Koncert w Klubie Politechnik

2010-04-23T19:00:00.005+02:00

Wieczorem, 23.04.2010 można było wysłuchać w Klubie Politechnik wyjątkowego repertuaru zaprezentowanego przez Orkiestrę Symfoniczną Filharmonii Częstochowskiej. Wyjątkowego, gdyż koncert został poświęcony ofiarom katastrofy pod Smoleńskiem. Koncert rozpoczął się Marszem żałobnym z III Symfonii Es-dur L.v. Beetchovena a zakończył słynną, V Symfonią c-moll, zwaną symfonią losu. Pomiędzy tymi dziełami zagrane zostały Adagio g-moll T. Albinoniego i Etiuda b-moll op. 4 nr 3 K. Szymanowskiego. Orkiestrze przewodził Jerzy Salwarowski.

Krótka notka na www.stacjaczestochowa.info znajduje się TUTAJ

Osobiście zdziwiła mnie niewielka ilość słuchaczy, zgromadzonych na sali. Tak się zastanawiam, czy muzyka poważna stała się już tak bardzo niszowa, czy może tak mocno wymagająca? Albo może ogólny poziom społeczny zwyczajnie się zaniża? Może masy ludzi po prostu nie odczuwają potrzeby wysłuchania czegoś, co ma potencjał, emocje, fabułę? Za to zapychają się szumem wylewającym się z głośnika radiowego w przypadkowych odstępach między spamerskimi reklamami. Bo wiecie, kontrast pięćdziesiąt tysięcy jest istotny. I tysiąc obrotów na minutę. Beetchoven Turbo Promo Wyprz? Tak się nie da!

VII Zlot Gwiaździsty, Jasna Góra 2010

2010-04-18T10:00:00.008+02:00

18 kwietnia 2010 roku zostanie zapamiętany jako data pogrzebu Pary Prezydenckiej, Marii i Lecha Kaczyńskich. Jednocześnie, jest to ostatni dzień żałoby narodowej po katastrofie samolotu polskiej delegacji na lotnisku w Smoleńsku, w której zginęło 96 osób. Data ta zbiegła się z VII Zlotem Gwiaździstym imienia Księdza Ułana Zdzisława Peszkowskiego na Jasnej Górze. Mimo wahań, impreza odbyła się przy zmienionym planie organizacyjnym. Całość wydarzenia, prócz uroczystego otwarcia sezonu motocyklowego, poświęcona została pamięci ofiar katastrofy.

Cała informacja zamieszczona jest na www.stacjaczestochowa.info i znajduje się TUTAJ

Transmisja pogrzebu Prezydenta w Krakowie. Stojąc w tłumie przed wielkim ekranem, czułem się jak bym był w filmie.

Śniega skradli!

2010-02-13T03:23:00.007+01:00

Wiecie, człowiek jak sobie wypije dwa piwa to właściwie jest już nieco "ciachnięty". Tak to się teraz ładnie nazywa. Tak po ułańsku zupełnie. No więc trochę się "ciachnąłem" na imprezie urodzinowej Misia. TEGO Misia. Właściwie to chyba nawet nie były urodziny, ale oj tam, nie muszę przecież zaraz pamiętać wszystkich detali. W końcu byłem się pobawić. Ale, gdy zabawa się już skończyła, zebraliśmy się w sobie i poszliśmy. Na przełaj. Przez nasze Aleje. Śniegu nawaliło, to myślałem, że będzie trzeba narty obuwać. Wyszliśmy z bramy i jak mnie nie wryło. Patrzę i nie wierzę. Rwetes i pierd pandemonium na ulicy. Myślę sobie, prawda, czas to czas, ale kurde, druga w nocy a na ulicy jak w ulu. Cała brygada ludzi biega i z wielką mocą odśnieża, a dla dopełnienia obrazu jeździ takie małe toto, błyska, podskakuje, parska i kradnie ten śnieg. I to tak radośnie, na dwóch kołach dęba staje i rzuca się z wyciągniętą do góry łyżką na pożarcie kolejnej zaspy. Tak patrzę na to, patrzę, wymacałem aparat, odpaliłem, zadziałem moje ulubione, manualne szkiełko i sobie myślę: "a co, zobaczymy jak się tą szabelką po dwóch piwach macha".

Miś party

2010-02-11T12:06:00.004+01:00

Tego się nie spodziewałem. Miś zaatakował z nieprzepartą, wewnętrzną mocą. Mikołaj wdział wacioka i gumofilce. Wielce z resztą na błoto praktyczne. I czapkę uszatkę. Marcin przyoblekł sznurek do snopowiązałek z nanizanymi rolkami ze srajtaśmą. Wyglądała na PRLowski oryginał. Dziękować bogom, nie była zużyta. Oprócz tego była jeszcze czysta z etykietą po occie. Albo jakoś na odwrót. Szczęśliwie nie próbowałem, bo żabów na zagryzkę nie było. W końcu zima jest, więc się mięso nie marnuje i nie skacze po łące.

Jak to na imprezę przystało, były konkursa przeróżne a ludzie to się tak śmiali i bawili, jak by ich kto giglał pod pachami. Najważniejsze, że nikt z tego śmiechu, no ... wiecie. Porządnie było. A co do konkursów, to było jedzenie łyżkami na łańcuchu, było ubieranie waciaka na czas, były też pozakonkursowe i wszędobylskie tańce i hulanki. Swawoli zbytnio nie było, bo teraz to kapitalizm, wiecie, mamy, więc wyszła.

Jak sobie tak na to wszystko patrzę, to socjalizmowi na pewno jestem wdzięczny za to, że taki fajny film przez niego popełnili.

Co, gdzie i ile?

2010-02-05T03:14:00.006+01:00

Oczywiście mowa o zdjęciach.

Najpierw "Co". Powiem krótko - trzeba wiedzieć co chce się pokazać i po co to w ogóle pokazywać. Można się wtedy łatwiej i bardziej świadomie zmieścić w zakresie choćby od "łoo, zobaczcie jakie ładne, cudowny ten aparat" aż po "a ja właśnie chcę to pokazać i mam was gdzieś". Wszystko dozwolone. Doszedłem do wniosku (ładnie zresztą zapakowanego w pudełko, nawet o dziwo z kokardką było) że zdjęcia muszą poleżeć. Tak choćby trochę. W szufladzie oczywiście. Nabiera się do nich dystansu, inaczej na nie spogląda, łatwiej wybiera te najlepsze. Obróbka i publikacja na szybko? Owszem. Dla klienta albo do dziennika.

Teraz "Gdzie". Tu się robi problem. Można mieć własną stronę. Pewnie że tak. Taką, wiecie, absolutnie prywatną. Jej zaletą zwykle bywa ruch na poziomie zakrzaczonego transimperialnego gościńca łąka-pagórek w godzinach szczytu. Raz na kiedy pojawi się jakaś obłędna, wystraszona dusza, słychać odgłosy rozglądania, później cichy krzyk rozpaczy i to było by na tyle. No tak, można jeszcze publikować na forach internetowych. Owszem. Opcja dla twardych i zdeterminowanych, gdyż zwykle niemożliwe jest wpasować się w sprzeczne gusty forumowych wyjadaczy. Niektórzy z nich wiedzą lepiej od autora, co ów autor chciał pokazać i w dodatku jak powinien to zrobić. Jasnowidzenie przy tym zjawisku to pikuś. A o Krytyce niestety ludzie internetu rzadko kiedy mają pojęcie. Dobra, starczy, idziemy dalej. Serwisy społecznościowe. Pięknie. Ale warto pomyśleć nad grupą docelową. Jeśli serwis jest słitaśny (aż mi się niedobrze zrobiło) to zdjęcia też będą odbierane jako słitaśne (kurde, to słowo na mnie chyba niedobrze działa). Aha, fotograf też będzie słitaśny (błeeee). Byłbym zapomniał - silniki galerii zdjęć niektórych serwisów uwielbiają demolować zdjęcia. Bez ostrzeżenia zgniatają, rozmazują, rozciapują i wygładzają przygotowane i dopieszczone kadry. Trauma? Mało powiedziane. Nic już potem nie jest takie samo. Są jeszcze blogi oraz serwisy dedykowane. Na razie testuję.

Teraz "Ile". Wiecie, im mniej tym lepiej. Ostatnio naoglądałem się dużo galerii. Zrobiłem sobie dzień ześwirowanego internauty. Obułem odpowiedni skafander do surfowania, obczyściłem wymytą ścierą okulary, przyszykowałem sobie herbatę i valium z kofeiną, otworzyłem komputer i rozpocząłem oglądanie internetu. Dziwactwo, szczerze wam powiadam. Trochę powyżywałem się na samym sobie, katując się oglądaniem kompletnych galerii zdjęć. Oczywiście nie swoich, żeby taryfy ulgowej nie było. Widzicie, jeśli ktoś nie potrafi w jednym ciągu tematycznym zainteresować 5 pierwszymi fotografiami, to coś jest bardzo mocno nie tak. A zwykle, niestety, publikujący galerie uważają, że internauta będzie zainteresowany 50 zdjęciami. Większość podobnych. A po solidnym przesortowaniu zostaje i tak jakieś 5 unikatów, w dodatku różnej jakości i nie pierwszej świerzości. Wykombinowałem sobie wielce cwanie, że w obliczu tak druzgocących faktów, będę musiał pożądki we własnych portfolio zrobić.

I jeszcze bonusik. Czyli "jaki rozmiar". Żyjemy w XXI wieku, nie? Znaczy się, że jak ktoś ma monitor o szerokości 800 pixeli, to już jest serio wypas. A to że modemy są niemodne i ogólnie fuj, nie oznacza, że nikt z nich nie korzysta. 800 pixeli boku szerokiego jest bezpieczne. Ale 600 pixeli jest znacznie bezpieczniejsze. A stawiając do pionu owe 600 pixeli, całość niekiedy niebezpiecznie zbliża się do granicy wyjścia poza ekran. A lubicie przewijać w pionie oglądane zdjęcia? Nie, nie lubicie. Bez dyskusji.

Teraz drobinka konkretów.
portal - max rozmiar zdjęcia [pix] - pozostawia metadane
naszaklasa.pl - 600 x 800 - nie
maxmodels.pl - 680 x 540 - TAK
facebook.com - 600 x 400 - nie
blogger.com - ? x ? - TAK

Jak jeszcze jakieś będzie mi się chciało przetestować, dopiszę.

Kawał ... roboty

2010-01-13T03:38:00.006+01:00

Zawsze zastanawiam się, skąd się biorą kawały.

Teraz już wiem skąd się biorą te mało śmieszne.

Dziś, po kolejnym dniu okraszonym kilkugodzinnym siedzeniem z nosem parę centymetrów nad rozłożoną na części pierwsze optyką (tak, tak, serwisuję, składam i czyszczę obiektywy fotograficzne) sprzątnąłem dwa rozkręcone zoomy z całego (!) stołu i mi się pomyślało:

- Jakie obiektywy zajmują najmniej miejsca?
- Skręcone

Canon 350D, ISO 3200 i spot

2009-12-10T05:21:00.005+01:00

Nie ma to jak grzebanie w sprzęcie. Ba, dobry śrubokręt nie jest zły, jak to niejeden umorusany w smarach po same brwi power-ziom mawia. Dziś jednak mam zamiar się wyprodukować na temat drobnego, softowego zawirusowania DSLR'a. Do czego zmierzam? Okazuje się, że jest takie forum jak http://chdk.setepontos.com/ , gdzie efekty swojej twórczej pracy publikują ludzie zajmujący się mocnym grzebaniem w oprogramowaniu sprzętu fotograficznego marki Canon. Co więcej, okazuje się, że dzięki pracy kilku programistów użytkownicy aparatów Canon 350D (i nie tylko!) mogą cieszyć się nowymi możliwościami swojego sprzętu, nie udostępnionymi przez producenta.

Osobiście przetestowałem i potwierdzam możliwość uzyskiwania w aparacie Canon 350D czułości ISO 3200 oraz potwierdzam działanie puntowego (spot) pomiaru światła. Do tego zmiana czułości jest możliwa w skokach co 1/3 EV. Jak dla mnie cud miód, brakuje mi tylko funkcji do fotografii interwałowej oraz zapisu RAW + S JPEG.

Festiwal One Love 2009

2009-11-14T23:00:00.003+01:00

Udało się :) Świetna impreza, bardzo dobrze obsadzona, wielu Muzyków mających wiele do zaprezentowania. Czysta przyjemność. A na co dzień zdawało by się, że unikam imprez masowych. Warto było się wybrać. Bardzo :) Jedyne czego mi brakowało to kilkukilogramowej torby ze sprzętem foto. Dosłownie serce mi się krajało jak widziałem fotografów w akcji a ja sobie mogłem popstrykać jedynie dwoma przemyconymi kompakcikami. Cóż, mówi się na to fotozboczenie, niech będzie. Przy okazji po raz wtóry potwierdza się, że fotografia wyłącznie w podczerwieni w trudnych warunkach ułatwia a niekiedy umożliwia wykonanie zdjęć.

Prince Jamo z Scientist Sound w akcji:

Miło się patrzyło i słuchało. To był prawdziwy żywioł :)

Na tej samej sali, zgodnie z rozkładem jazdy występ Joe Ariwa meets Young Warrior

Kadr z występu grupy The Congos. Panowie naprawdę zrobili wrażenie - ekspresją, melodyką i poruszaną tematyką. Wielkie uznanie dla wieku ekipy i ciągłej aktywności artystycznej!

I kilka zdjęć ogólnych. Jeśli jesteś zboczeńcem prawidłowej ekspozycji, to sobie idź zrób prawidłowe zdjęcia.

Wsi spokojna, wsi wesoła

2009-11-06T12:06:00.003+01:00

Tego dnia jechałem do Sosnowca. Trasą oczywiście, bo szybko. Śpieszyłem się, ba, byłem umówiony. Tak szybko jechałem, że większość czasu stałem w korku. Gdyby ktoś z ciekawości zapytał, nie, nie było żadnego wypadku ani nie było robót drogowych. Ufo też nie było. Po prostu był większy ruch niż zwykle, więc nie dało się jechać. To lekka dygresja na temat umiejętności popu w powożeniu stalowymi rydwanami. Właśnie dzięki powyższemu widok, który zwykle mijam po lewej ręce i który zwykle mnie kusi, zamiast trwać sekund kilkadziesiąt, trwał ... kilkanaście. Czemu? Bo zjechałem na pobocze po podjęciu decyzji o konieczności jego sfotografowania. Wiecie, taki wewnętrzny, upierdliwy imperatyw, wytyczający drogę i zmuszający do zrobienia czegoś, na co niekoniecznie ma się ochotę. Ba, o ochocie to nawet nie wypadało by mi tu wspominać. Po prostu potrzeba, zew krwi, fotofaza, jakkolwiek by tego nie nazwać, zwyczajnie nie miałem innej opcji. Musiałem wysiąść z aparatem w ręku.

Dla ciekawskich - widok w paśmie podczerwieni przy 35mm ogniskowej i 3 MPix matrycy. Więcej detali zachłannie pozostawię sobie :)

Elektryczne pejzaże

2009-11-03T11:10:00.002+01:00

Często mnie nachodzi taka myśl, co my robimy z energią. My jako gatunek oczywiście. Jak ją pozyskujemy, gromadzimy, przekazujemy, gospodarujemy i wykorzystujemy. Piszę w liczbie mnogiej celowo, mam na myśli proces wspólny, taki jak najbardziej globalny, komunalny. I tym samym często jakże nieudolny i pokraczny. Bo jak wspólne to niczyje. A jak już moje to wara od tego. Taka lokalna odmiana kolejnego wcielenia ludzkiej rozrzutności. Z drugiej strony, gdyby nie to, to co?

Trochę zieleni

2009-10-25T11:10:00.003+01:00

Miałem 15 minut wolnego czasu - o tyle za wcześnie pojawiłem się tam gdzieś, na miejscu. Kilka minut dalej i jedną myśl obok była ścieżka prowadząca na pola. Na bezkreśnie zielone a gdzieniegdzie i żółte pola z przymglonym, błękitno-niebieskim niebem powyżej i ciepłem świecącego nisko Słońca. Gdyby ktoś miał jeszcze wątpliwości, po co targać ze sobą te ciężkie i wielkie klamoty do robienia zdjęć w liczbie kilku sztuk. I jeszcze statyw.

Wspomniane 15 minut potraktowałem po swojemu. Zrobiła się z tego godzina z paroma groszami. Mądrzejsi mówią, że najważniejsze w tym wszystkim, żeby tam właśnie być. Po prostu być. A zdjęcia to tak przy okazji.

Słoneczne bukiety

2009-09-30T19:42:00.001+02:00

Fotografowanie Słońca oraz łuku spawalniczego ma jedną, poważną, wspólną cechę. Przy odrobinie nieuwagi siatkówka pieszczona jest skoncentrowaną energią zdolną trwale oślepić. Może teraz warto jeszcze raz się im przyjrzeć?

Sztuka nieostrości

2009-09-17T12:06:00.002+02:00

Wiecie, w dzisiejszych czasach w popularnych serwisach kręcących się wokół fotografii amatorskiej, nawet tej aspirującej, dominuje bardzo proste podejście do algorytmu jechania po autorach prezentowanych fotografii:

1. zdjęcie musi być ostre (bo nie ostre są ZŁE)
2. zdjęcie musi mieć idealny układ histogramu (za ciemne i za jasne są ZŁE)
3. zdjęcie musi przedstawiać coś jednoznacznego i prostego
4. zdjęcie nie może zmuszać do myślenia (warunek konieczny)

Tak sobie myślę, że to nie jest wcale takie złe podejście. Zawsze na jego podstawie można jakiegoś rozwijającego się artystę jednego z drugim skrócić o głowę, czy aparat, lub jak kto woli, o obiektyw. I po temacie. I już nikomu nie trzeba fizycznie w ryj dawać, wystarczy interneta włączyć i jaka zabawa! Ahhh, i jeszcze można się poczuć wtedy takim wielce ważnym i wielce fajowskim. I nawet nie trzeba się wielce wysilać umysłowo, żeby to osiągnąć. Marzenia :)

Przy okazji pragnę zaznaczyć, że powyższy wywód jest jedynie luźno związany z poniższą fotografią, która jest taka jaka jest i wcale inna ma nie być. Jeśli myślisz inaczej, to powyższy wywód przyjmij jako mój autoryzowany, osobisty wjazd na psyche.

Bicie Rekordu Guinnessa

2009-09-13T07:00:00.002+02:00

Witam

Ilość osób jaka zmieściła się najpierw do przegubowego Ikarusa a później do starego autobusu marki Jelcz przeszła najśmielsze oczekiwania. W pierwszej kategorii częstochowianie pobili rekord ustanowiony przez wrocławian, natomiast w drugim przypadku pobity został Rekord Guinnessa.

Impreza przebiegała w atmosferze ciekawości mieszkańców, którzy jednak niezbyt chętnie dawali się zaprosić do nabitego po sam dach autobusu. Mimo to wysiłki Janusza Jadczyka w roli konferansjera skutecznie przekonywały kolejnych ochotników do upchnięcia się w autobusach. Nie brakowało wśród nich również i osób w sędziwym wieku, którzy przy takich okazjach pokazują siłę, fantazję i bezcenną drobinę szaleństwa :) Poniżej Pani Ania, z werwą zachęcająca do wzięcia udziału w zabawie. Pasażerem autobusów był również Prezydent Miasta Częstochowy, Tadeusz Wrona.

Na pierwszy ogień poszedł klasyczny przegubowiec - była to rozgrzewka przed właściwym biciem rekordu.

Przygotowania rekordowego Jelcza. Każdy uczestnik musiał okazać się dowodem osobistym i podpisać listę. Całość poszła szybko dzięki dobrej organizacji imprezy.

Ilość pasażerów sprawiła, że przez te kilkanaście minut Jelcz dumnie prezentował iście sportowe obniżenie zawieszenia - schowane pod nadkola opony i wyraźnie widoczne ich boczne wybrzuszenie dawały techniczny obraz miary przeciążenia. Nad obniżającym się autobusem w trakcie zapełniania pasażerami czuwała obsługa techniczna.

Chwila tuż przed zamknięciem drzwi rekordowo zapełnionego Jelcza. Ostatnim pasażerem był fotograf Mateusz Zakłada.

Autobus pokonał wymagany dystans 50 metrów w akompaniamencie tupania, gwizdania i innych oznak wielkiej radości uczestników zabawy.

Otwarcie drzwi, dekompresja kadłuba i radość uczestników :)

Imprezie towarzyszyły pozytywne emocje oraz życzliwe nastawienie uczestników, zarówno tych aktywnych jak i przyglądających się. Jestem zdania, że tego typu wydarzenia warto organizować na terenie miasta.

Zapraszam do obejrzenia pierwszej (cyfrowej) partii zdjęć. Kolejna porcja zdjęć, gdy tylko uporam się z kilkoma czarno-białymi kliszami.

Pozdrawiam
Marek

Crazy Elanin atakuje

2009-09-12T15:58:00.004+02:00

Było ciężko. Złapać, zrobić zdjęcie, jednocześnie nie zostać sfotografowanym i uciec. To się tylko mówi że to takie proste!

Charakteryzację wykonała Kamila: http://www.maxmodels.pl/ankara.html oraz http://www.myspace.com/ankarett

Modele: http://www.maxmodels.pl/crazyelanin.html i http://www.maxmodels.pl/agosia007.html

Więcej zdjęć na moim profilu: http://www.maxmodels.pl/marekczekaj.html