Margreet van den Berg - ICT en onderwijs

Met gepaste (?) trots

2009-11-06T07:00:00.000+01:00

Het was de afgelopen weken hard werken voor mij. Wel héél leuk werken overigens: ik ben druk bezig geweest met het aanpassen van de bestaande 23 Dingen cursussen van de openbare bibliotheek (cursus Rob Coers en van de Overijsselse bibliotheken) aan de professionaliseringsplannen van De Onderwijsvernieuwingscoöperatie. Inmiddels zijn we (ik ben niet de enige die aan de cursus werkt) zover dat we het grootste deel van de lessen online hebben staan: 23 OVC Dingen.

De leermateriaalarrangeurs van de OVC zijn al met de cursus aan de slag: niet alleen om zelf te leren werken met de aangeboden tools maar vooral om ze te kunnen verwerken in de leermaterialen die ze maken. Daar ben ik dus heel blij mee: dat er straks leermaterialen komen waarin leerlingen werken met blogs en met wiki's, waarin ze gebruik maken van RSS en van tijdlijnen, onderzoek doen met Google forms en talen leren met Voicethread.

Ik ben zelf blij met de cursus: ik denk dat er aardig wat tips in staan hoe je een heleboel tools kunt gebruiken. Erg handig vind ik de algemene tips hoe je de tools goed en verantwoord kunt inzetten, zodat het niet alleen leuk is maar ook iets toevoegt aan de les. Ook de handleidingen bij de tools vind ik praktisch: ze kunnen door de cursisten (docenten) gebruikt worden maar ze kunnen ook met een linkje opgenomen worden in de leermaterialen waar leerlingen de opdracht krijgen om de tools te gebruiken. Zo snijdt het mes aan twee kanten! Nog niet alle dingen zijn voorzien van een handleiding: de ontbrekende handleidingen worden in de loop van de komende maanden toegevoegd.

Natuurlijk hoop ik dat de cursus door veel mensen gebruikt en verder ontwikkeld wordt. Want de cursus 23 OVC Dingen wordt, net als haar voorgangers, aangeboden onder een Creative Commons licentie (by-nc-sa) en mag dus door iedereen gebruikt worden en aangepast aan de eigen wensen. Uit eigen ervaring kan ik vertellen dat dat een leuke en leerzame ervaring is!

Het kost maar een jaar

2009-11-05T07:00:00.002+01:00

Door: Martijn van den Berg

In landen als de Verenigde Staten en Japan heerst een prestatiecultuur; er wordt verwacht van mensen die naar school gaan dat ze allemaal zo hoog mogelijke cijfers halen en uiteindelijk een plaats op de universiteit en een beurs veroveren. In Nederland geloven we gelukkig in een andere aanpak. In Nederland geloven we dat de complexiteit van de uiteindelijke studie afhangt van de persoonlijke interesses, zelfdiscipline, en capaciteiten van iemand. Daarom is het in ons land ook minder moeilijk om naar de universiteit te gaan. Het zijn meer de meest exclusieve studies die vol zitten.

Zo kom ik bij mezelf. Ik kon zelf ook makkelijk universiteit doen, maar wilde dit niet, simpelweg omdat ik dit niet interessant zou vinden. Er waren echter nog twee mogelijkheden, zelfs binnen mijn opleiding, waarmee ik zelfs sneller aangenomen zou worden. Ik heb toch voor de reguliere opleiding gekozen. Ik zal even uitleggen waarom.

De eerste van de mogelijkheden is de mogelijkheid om mijn opleiding in plaats van in vier jaar in drie jaar af te ronden. Dan zou er van het laatste jaar een half jaar stage af gaan, en dan zou ik de resterende drie jaar in 2,5 jaar doen. Dit is op zich best mogelijk, zelfs voor studenten van de HAVO met een beetje studiementaliteit. Ik heb hiervoor alle kwaliteiten. Het enige probleem is dat de stage mij het leukst en meest leerzame deel van de opleiding lijkt, en een half jaar hiervan missen voor mij echt een gemiste ervaring is.

De tweede optie is om de opleiding in drie jaar te doen, en dan de eerste drie jaar in twee jaar te doen. Dit kan alleen voor VWO studenten, en betekent dus 33% meer studielast. Ook dit zou voor mij denk ik geen probleem zijn, aangezien mijn studiementaliteit flink verhoogd is sinds afgelopen jaar. Het grote bezwaar dat ik tegen deze oplossing heb, is dat in mijn visie het sociale gebeuren er ook heel erg bij hoort. Niet dat je bij een dergelijke studie daar geen tijd meer voor zou hebben, maar dit wordt wel minder. Zeker bij hotelschool, is het ook belangrijk, dat je met verschillende soorten mensen leert omgaan.

Ik geniet van mijn studie. En als dat betekent dat deze een jaartje extra moet duren, dan is dat voor mij prima. Ik ben niet anders dan andere mensen omdat ik VO heb gedaan. Ik heb alleen vaak een stapje voor in het begin. Maar zelfs dat zal uiteindelijk verdwijnen. Maar dan heb ik wel de kans om alles uit mijn studie te halen.

Mediawijsheid: wat is het nu eigenlijk?

2009-11-04T07:00:00.002+01:00

In de afgelopen weken heb ik me vooral bezig gehouden met mediawijsheid: wat houdt dat begrip nu eigenlijk in?

Het begrip 'mediawijsheid' heeft de Raad voor Cultuur in 2005 als volgt gedefinieerd: ‘het geheel van kennis, vaardigheden en mentaliteit waarmee burgers zich bewust, kritisch en actief kunnen bewegen in een complexe, veranderlijke en fundamenteel gemedialiseerde samenleving’. De Raad geeft ook aan dat iedereen mediawijs moet zijn, en dat het dus niets iets is wat alleen het onderwijsveld aangaat. Maar duidelijk is wel dat er volgens hen ook binnen het onderwijs aandacht aan besteed moet worden.

In de kerndoelen en eindtermen van het voortgezet onderwijs komt het begrip mediawijsheid niet voor. Wel komen bij de kerndoelen informatievaardigheden in de basisvorming zinnen voor als 'De leerlingen kunnen met apparatuur en programmatuur omgaan. Dat houdt in dat leerlingen de verschillende onderdelen van een computer kunnen gebruiken: toetsenbord, muis, printer, modem, CD-ROM, diskette en harde schijf.'. Mmm, niet echt iets van deze tijd, lijkt mij. Een diskette??? Dan maar eens een kijkje nemen bij de eindtermen van de algemene vakken: 'De kandidaat kan bij de examinering gebruik maken van telecommunicatie, zoals e-mail, discussie- en nieuwsgroepen'. Discussie- en nieuwsgroepen? En waar zijn dan de wiki's en de weblogs en de sociale netwerken? Hoeven ze daar niet mee overweg te kunnen als ze eindexamen doen?

De leerdoelen leken mij hopeloos achter te lopen bij de werkelijkheid. Ik vond meer steun bij een andere indeling waar ik eens over hoorde: content, contact en conduct, oftewel het zoeken naar en valideren van informatie (content), het omgaan met anderen (contact) en het je bewust zijn van de gevolgen van je eigen en andermans acties op internet (conduct). Het aardige van die indeling is dat die m.i. aansluit bij de definitie van de Raad voor Cultuur omdat eruit blijkt dat het niet alleen gaat over het consumeren van media, maar ook om het actieve gebruik ervan. Als je deze termen legt naast de leerdoelen en eindtermen op het gebied van informatie van het VO dan zal je merken dat je met deze indeling een heel eind komt.

Wat ik niet echt kwijt kon in deze indeling waren de technische vaardigheden: die heb je immers bij alle drie de elementen nodig. Voor het onderwijs zijn die vaardigheden wel belangrijk: niet elke leerling is even handig in het werken met de computer en zolang er geen eisen aan ze gesteld worden op dit gebied zullen ze het ook niet leren. Ik ben er daarom wel voorstander van dat deze technische vaardigheden worden verwerkt in het curriculum: niet als aparte lessen maar verwerkt in de opdrachten. Wat mij betreft mag er daarom nog een vierde C bijkomen: die van computervaardigheden (of computer skills, om in stijl te blijven met de andere termen).

Tot slot nog ter relativering: er zijn natuurlijk veel meer definities van het begrip mediawijsheid en andere termen waarmee ongeveer hetzelfde wordt aangeduid. Ik ben ook zeker gecharmeerd van de Vlaamse competentie diamant (p. 4) en ook de term ICT-competent vind ik nog altijd niet slecht. Maar de 4 C's vind ik wel het beste passen bij web 2.0 dus voorlopig hou ik het daar nog maar even op!

Picocrickets: maak je eigen speelgoed

2009-11-03T07:00:00.013+01:00

Voor de zomervakantie heb ik een Picocricket-kit gekocht. Met een Picocricket-kit kan je allerlei dingen maken, bijv. een lamp die van kleur verandert als er meer of minder geluid wordt gemaakt, een zelf gemaakte kat van stof die gaat snorren als je hem aanraakt en een wagentje dat gaat rijden als het donker wordt. Het belangrijkste onderdeel van de kit is de picocricket: een klein computertje dat je kunt programmeren. De picocricket kan je verbinden met apparaten die 'iets' doen: een motor waarmee je iets kunt laten bewegen, een apparaatje dat (zelf geprogrammeerde) muziek kan maken, een ding met led-lampjes waarmee je cijfers kunt maken en een lampje. In de kit zitten ook sensors: er is een sensor die licht meet, sensoren die geluid meten, sensoren die weerstand meten (en die dus o.a. een signaal afgeeft als contact gemaakt wordt tussen 2 punten) en een sensor die registreert wanneer die wordt aangeraakt. En - last but not least, zitten in de Picocricket-kit knutselmaterialen: wat lapjes stof, pijperagers, pomponnetjes, belletjes en verschillende legosteentjes en -poppetjes.

De picocricket kan je programmeren met het programma Scratch. Je kunt de picocricket bijvoorbeeld de opdracht geven dat hij de motor aan moet zetten als de lichtsensor meet dat het donker wordt. Of de opdracht dat hij de lampjes laat branden als er tegen de geluidssensor wordt geblazen. Of hij zorgt ervoor dat het muziekapparaatje een door jou gecomponeerd melodietje speelt als de knop van de aanraak-sensor wordt ingedrukt.

Ik was zelf heel enthousiast over de Picocricket-kit maar ik ben niet de doelgroep: de kit is gemaakt voor kinderen vanaf een jaar of 10. Daarom heb ik de kit uitgeleend aan Kathelijne Russcher, leerkracht en ICT-coördinator op basisschool De Bron in Lunteren. Zij vertelt hieronder over haar ervaringen met de Picocrickets in haar groep 7/8.

Mocht jij de Picocricket-kit van me willen lenen om er in je eigen klas mee aan de slag te gaan, laat dan een reactie achter in dit blog. Ik leen het materiaal met plezier uit, op voorwaarde dat je zelf de verzendkosten betaalt en een verslagje schrijft voor dit blog. Ik hoop zo een heleboel mensen enthousiast te maken voor dit (in mijn ogen: prachtige) materiaal zodat we het in Nederland kunnen importeren. Het is nu namelijk alleen verkrijgbaar in de VS en alleen langs allerlei omwegen te bestellen. Als er voldoende belangstelling is dan kunnen we daarin misschien verandering brengen.

Verslag van Kathelijne Russcher

Vorig jaar hebben mijn klas en ik het genoegen gehad om kennis te maken met Picocricket.
Picocricket is een klein computertje waarmee je d.m.v. commando’s dingen kan laten draaien, branden, muziek laten spelen, etc. Het startpakket waarmee we mochten knutselen, bestond uit een cricket, aansluitsnoeren en creatief materiaal.

Nadat de leerlingen kennis hadden gemaakt met de programmeertaal die meegeleverd wordt met picocricket, zijn ze met de kaarten aan de slag gegaan, die bij de kit meegeleverd werden.
Enthousiast hebben ze o.a. de draaimolen , de taart en muziek gemaakt. Eerst hebben ze onder handvaardigheid een ontwerp gemaakt, van een onderwerp en later hebben ze de cricket in het ontwerp geplaatst. Het was wel jammer dat we maar 1 cricket hadden, omdat je dan maar 1 ontwerp tegelijk in werking kan zien.

Nadat ze de software uitgeprobeerd hebben, zijn ze begonnen om zelf met de stukjes lego, die meegeleverd worden en daarnaast met waardeloos materiaal dingen te maken. Ze hebben o.a. een robot gemaakt die reageerde op klappen met je handen. Elke keer als je klapte in je handen, lieten de leerlingen een lampje branden op de kop van de robot. Een andere groep heeft een soort kwis gemaakt, waarmee je door een knopje indrukken het lampje kon laten branden, zodat jij het antwoord mag geven.

Picocricket is een leuke manier om het programmeren van dingen en creatief bezig zijn samen te voegen. De kit die meegeleverd wordt is een leuke start waaruit je met veel andere materialen leuke dingen kunt maken. Het is ook erg leuk om dit in groepsvorm te doen. Samen een onderwerp bedenken en daarna zelf uitzoeken en uitvoeren.

Als je picocricket niet tot je beschikking hebt en je toch wilt verdiepen in de eenvoudige programmeertaal dan kan je heel goed Scratch gebruiken binnen je onderwijs. De vormgeving en de bediening van het programma is ongeveer hetzelfde, alleen bij picocricket heb je er een robotcricket bij, die je gelijk kan laten zien wat je doet. Naast alle andere programmeerrobots, zoals mindstorm is picocricket een leuk hebbedingetje voor in je klas.

Zomaar een filmpje over het gebruik van Picocrickets op een andere school:

It's All In The Games

2009-11-02T07:00:00.003+01:00

Deze eerste dag na mijn 'blogvakantie' begin ik met een verslag van de bijeenkomst It's All In The Games, waar het gelijknamige boek van Erno Mijland en Herm Kisjes werd gepresenteerd. Het verslag is niet door mij geschreven maar door Anneke Sinnema, student journalistiek aan de Hogeschool Windesheim in Zwolle, ervaren gamer (4 jaar guildleider in een sociaal guild in World of Warcraft (Lemmings of the light) en initiatiefnemer en ontwikkelaar van de site Studieafronden.nl. Ik had zelf geen tijd om naar de bijeenkomst te gaan maar dankzij het verslag van Anneke kon ik toch nog een beetje meegenieten en ik hoop jullie ook.

Afgelopen woensdag mocht ik namens het ICT en Onderwijs-blog naar het symposium "It's All In The Games", een bijeenkomst ter promotie van het gelijknamige boek van Erno Mijland en Herm Kisjes. Een boek wat alle negatieve berichten over flippende gamers en gameverslaafden enigzins probeert te nuanceren, door op een eerlijke manier de goede en slechte kanten van games te belichten, met name voor opvoeders en begeleiders.

Voordat ik naar het symposium toeging wisselde ik een paar mailtjes uit met Margreet, om haar iets beter te leren kennen en een beetje in te schatten wat haar invalshoek was op dit onderwerp. Ik stelde mezelf voor als game-verslaafde en ontving daarop een pittige (en terechte) reactie die me aan het denken zette; Wanneer ben je écht verslaafd? En kun je wel écht verslaafd zijn aan games, als aan alcohol en drugs? Op zoek naar het antwoord op die vraag toog ik naar Eindhoven.

In de eerste helft van de bijeenkomst kwamen twee mensen aan het woord die vertelden wat de goede kanten zijn van games. Ben Schouten, lector Serious Game Design aan de Fontys Hogeschool Eindhoven, vertelde wat games kunnen betekenen in het onderwijs. Daarna kwam Arthur Vankan, oud-wereldkampioen Halo 2 aan het woord, waarbij hij aan de hand van een demonstratie uitlegde welke vaardigheden je kunt leren van zo'n schietspel; behendigheid met de controller, strategisch denken, samenwerking.

Ben Schouten noemde dit ook in zijn presentatie. Er zijn bepaalde dingen die je door een spel kunt leren (ook als het spel niet voor educatie is ontworpen), maar waar op dit moment weinig tot niets mee wordt gedaan, terwijl juist die aspecten die games leuk (en verslavend!) maken goed ingezet zouden kunnen worden in het onderwijs.

Na de pauze waren er presentaties over de keerzijde van gamen; Martin Reddemann en Nicolle van Mill van Novadic-Kentron Netwerk voor verslavingszorg definieerden "game-verslaving" en namen met het publiek een casus door van een jongen die 18 uur per dag speelde.
En eindelijk kwam het antwoord op mijn grote vraag voorbij: je kunt aan alles verslaafd raken, dus ook games, als je op een of andere manier een te sterke behoefte ontwikkelt aan de prikkels die je ervan krijgt.
Reddemann legde game-verslaving uit als een fysieke verslaving aan dopamine, het stofje wat in je hersens vrijkomt wanneer je plezier ervaart. Zodra je uit het spelen van het spel je enige of voornaamste plezierprikkel krijgt, en daardoor eigenlijk 'vergeet' uit welke andere activiteiten je dat gevoel haalt, heb je een probleem, en raken de verhoudingen zoek waardoor je minder goed functioneert.
Overigens zei Reddemann ook, dat jongeren die game-verslaafd zijn, meestal sowieso al verslavingsgevoeliger zijn, en dat dat dan hierin tot uiting komt. Iedereen drinkt wel eens een borrel, maar niet iedereen raakt er verslaafd aan.
Om gameverslaving overigens in cijfers uit te drukken, uit onderzoek naar gamegedrag (M.C. Haagsma, 2008) blijkt dat overmatig gamen een probleem vormt voor 6,4% van alle jongeren tussen 14 en 19 jaar.

Tot besluit van de bijeenkomst leidden Herm Kisjes en Erno Mijland een discussie in over wat games betekenen voor de opvoeding, door alle positieve en negatieve kanten nog eens tegenover elkaar te zetten. Uit de vragen vanuit het publiek bleek wel hoeveel onduidelijkheid er nog bij ouders bestaat in hoe ze met games en computergebruik van hun kinderen om moeten gaan. Als gamer ben ik in ieder geval erg blij met de nuchterder visie op computerspellen die de bijeenkomst, en het boek, bieden!

Lezers die geïnteresseerd zijn om meer te weten te komen over dit boek of over gamen in het algemeen kunnen terecht op http://www.betergamen.nl . Het boek 'It's all in the games. Gamen is geweldig | Gamen geeft problemen' ligt bij de boekhandel, en is te bestellen via de voornoemde website of Bol.com.

www.betergamen.nl
een radio-interview met Herm Kisjes en Erno Mijland
Over Ben Schouten
Over Novadic Kentron

Spel 13 in de Oorlog van IJsfontein

2009-10-19T07:00:00.008+02:00

Ik had gezegd dat ik niet zou bloggen in de herfstvakantie maar het spel '13 in de oorlog' is te mooi om te laten liggen tot na de vakantie. Vandaar dus toch maar een blogje.

Vandaag wordt tijdens het Cinekidfestival in Amsterdam een aantal nieuwe producties gelanceerd: de NPS-series 'De Oorlog' en '13 In de oorlog'. De Oorlog is een 9-delige geschiedenisserie, waarin het verhaal van de bezetting van Nederland door Duitsland en van Nederlands-Indië door Japan verteld wordt. Het verhaal wordt gedeeltelijk verteld op locatie: in Westerbork, Auschwitz, Arnhem en Bandung. Tegelijkertijd met De Oorlog, start het tv-programma 13 in de Oorlog, een 13-delige geschiedenisserie voor kinderen over de Tweede Wereldoorlog.

Bij deze serie heeft IJsfontein een spel gemaakt, met dezelfde titel als de serie: '13 in de oorlog'. In het spel is het 14 mei 1940. Je bent 13 jaar en je woont in Rotterdam. De stad is gebombardeerd en je vader is vermist. Natuurlijk ga je op zoek naar je vader maar dat is helemaal niet makkelijk: iedereen die je tegenkomt heeft zijn eigen problemen. Er zijn gewonden die geholpen moeten worden en mensen die weg willen maar geen geld hebben om de boot te betalen. Sommige mensen kunnen jou helpen maar dan moet jij hen ook helpen. En soms moet je risico's nemen: vertel je de Duitse officier dat je op zoek bent naar informatie of doe je alsof je neus bloedt en hoop je dat je gewoon door mag lopen? Gebruik je het medicijn dat je hebt gekregen van de arts om de gewonde Duitse soldaat te helpen in ruil voor geld dat je weer kunt gebruiken om een moeder met haar kind verder te helpen of gebruik je het voor een Nederlandse soldaat die op sterven ligt?

De keuzes die je als speler moet maken zijn niet vanzelfsprekend en zullen zeker tot discussies leiden in de klas. En daarmee dient het spel zijn doel: het zet de speler aan tot denken wat een oorlog betekent, hoe moeilijk het is om in een oorlog goede keuzes te maken en dat goede keuzes soms ook nare gevolgen kunnen hebben.

De eerste episode van het spel komt op 25 oktober beschikbaar op internet; na elke aflevering van 13 In de Oorlog verschijnt er een nieuwe episode. Zodra ik de link van het spel weet zal ik hem hier vermelden. Vandaag zal ook het gelijknamige boek van Ad van Liempt gepresenteerd worden, waarop de televisieserie geënt is. Goede achtergrondinformatie voor de docent die in de les aandacht gaat besteden aan de oorlog, en interessante lectuur voor degenen die nu echt met vakantie zijn!

Mscape-fest in Nederland

2009-10-16T07:00:00.007+02:00

Mscape is een (gratis) programma waarmee je routes kunt uitzetten op een mobiele telefoon of een ander apparaat met GPS dat draait op Windows Mobile (maar dat kan natuurlijk anders worden). Aan die locaties op die route kan je verschillende bestandjes koppelen: teksten, plaatjes, geluidsbestanden of video's. Als degene die de route loopt op zo'n locatie komt opent zich het bestand. Op die manier kan je vrij eenvoudig een spel maken waarbij de spelers op een route opdrachten krijgen of informatie moeten verzamelen waarmee ze een probleem kunnen oplossen.

De basistechniek om een route te maken met Mscape is kinderlijk eenvoudig: je maakt gebruik van een bestaande kaart en sleept de bestandjes naar de plaats waar je wilt dat ze zichtbaar worden. Werkelijk waar: kinderen vanaf een jaar of 10 kunnen al met de software overweg. De software biedt ook mogelijkheden voor wie meer wil: je kunt bijvoorbeeld de score bijhouden van multiple choice-vragen die je stelt of een extra tip geven als iemand een vraag goed beantwoordt.

Ik vind Mscape prachtige software voor het onderwijs. Je kunt er wandelroutes mee uitzetten voor het jaarlijkse schoolreisje, een natuurspeurtocht maken of een spel. Je kunt dat als docent zelf doen maar je kunt het ook door je leerlingen laten doen en er dan eventueel een vakoverstijgend project van maken: de leerlingen die biologie (of bij een Romereis: Latijn, of bij een geschiedenisspel: geschiedenis enz.) volgen bedenken de inhoud van de route, de leerlingen informatica doen het programmeerwerk en de leerlingen die beeldende vorming in hun pakket hebben geven het geheel vorm. Een leuke samenwerking en het levert gegarandeerd bruikbare content op voor de lessen van dit en - mogelijk - vele volgende jaren!

Waarom ik dit programma nog eens onder de aandacht breng (ik had er al over geblogd in oktober 2007 en november 2008) is dat er op 25 en 26 november in Tilburg een internationaal evenement is over Mscape: het Mscape-Fest 2009. Er worden daar zo'n 200 mensen verwacht, uit binnen- en buitenland en dat betekent dat je je hart kunt ophalen aan verhalen en ervaringen van gebruikers van het programma. Het Fest bijwonen kost helemaal niks: je hoeft je er alleen voor aan te melden.

Een andere reden om nog een keer melding te maken van Mscape is dat Fontys PTH een handleiding heeft gemaakt voor gevorderden: daarin leer je eenvoudige programmaatjes te maken met Mscape zoals ik hierboven al beschreef. Ik heb de handleiding bekeken en die ziet er, net als de handleiding voor beginners die ze eerder maakten, prima uit. Praktisch, met goede tips zowel om goede inhoud te bedenken als om het programmaatje te schrijven om dat idee vorm te geven. Heel bruikbaar dus!

Na vandaag begint voor het noorden en het midden van het land de herfstvakantie en de week daarna volgt het zuiden. Tijd genoeg dus om Mscape eens uit te proberen en zelf een route uit te zetten of een route van de site te downloaden en te lopen. Er zijn routes die plaatsafhankelijk zijn maar er zijn ook routes die je overal kunt lopen (meestal heb je dan wel een open veldje o.i.d. nodig). Kijk eens op de site van Mscape: er is vast wel een route die je aanspreekt.

Ik ga de komende 2 weken even geen blogjes posten. Ik ben heel druk bezig met andere zaken en wil daar prioriteit aan geven. Ik ga in november een aantal uren in de week werken bij SURFfoundation (als het kan en mag zal ik daar zeker ook over gaan bloggen) dus ik ga proberen om voor die tijd een paar andere klussen af te ronden. Ik kom over 2 weken hier weer terug en hoop jullie dan te kunnen vertellen over wat ik in de tussentijd heb gelezen en gedaan. Tot 2 november!

Onze kleine-huisjescultuur

2009-10-15T07:00:00.003+02:00

Door: Martijn van den Berg

Tijdens PBL (problem based learning), dwalen we wel eens af naar andere onderwerpen. Zo ook deze keer, toen we over cultuur aan het praten waren. Uiteindelijk vroegen we een van de internationale studentes wat haar opviel aan de Nederlanders. Het antwoord was dat wij zo erg van het leven genieten, en heel erg veel buitenshuis zijn. Verklaring hiervoor gaf ze als volgt: “Nederlanders leven in veel kleinere huisjes dan andere landen, en daarom moeten ze wel naar buiten, anders vervelen ze zich gewoon.”

Ik ben het eens met de uitspraak, maar ik denk dat een andere verklaring logischer is. Ik denk ook dat deze uitspraak meer voor studenten geldt dan voor volwassen mensen, aangezien volwassenen meestal een heel erg uitgezet leven hebben. Mijn verklaring luidt als volgt:
“De studiecultuur in het buitenland is anders. In het buitenland studeert men het meeste in de vrije tijd, en zijn de tijden waarop men sociale activiteiten uitvoert meer vastgezet”.

Het bewijs voor mijn verhaal vind ik in de redenen waarom ik niet in het buitenland wilde studeren, en in de dingen die ik in het dagelijks leven zie hier in Leeuwarden. We gaan chronologisch vandaag, dus ik begin bij waarom in niet in het buitenland wilde studeren. Ik was namelijk bang voor wat ik daar zou aantreffen. Ik ben gewend heel erg vrij te zijn in wat ik met mijn studie doe, en in het buitenland kan dit dus alleen maar achteruit gaan.

Het tweede bewijs voor mijn verhaal vind ik in de studenten die hierheen komen om te studeren. Ik zie dat veel studenten die hier komen en uiteindelijk langzaam inburgeren in onze cultuur, heel erg genieten van de eindeloze vrijheid door hier gigantisch veel uit te gaan, feestjes te geven. Dit is al vaak genoeg mis gegaan met de verscheidene uitwisselingen met het buitenland die ik ondergaan heb, doordat studenten zich iets te vrij voelden.

Ik ga niet zeggen welke cultuur beter is. Dat hangt er heel erg vanaf waar je opgegroeid bent, en wat je interesses zijn. Ik ben blij dat ik hier leef, alhoewel ik het erg interessant had gevonden om dit in een andere cultuur te proeven. Uiteindelijk gaat het er vooral om dat je je comfortabel voelt in de cultuur waar je in leeft.

Service iRex?

2009-10-14T07:00:00.001+02:00

Voor het SURFnet/Kennisnet innovatieprogramma heb ik de afgelopen weken een aantal apparaten mogen testen. Dat was natuurlijk leuk werk: wie vind het nou niet leuk om te spelen met de allernieuwste hebbedingen? Soms blijken die hebbedingetjes uitermate handige apparaten te zijn. Zo gebruik ik al weer bijna een jaar de iRex e-reader 1000S en ik ben er 100% tevreden over: het apparaat heeft de functionaliteiten die ik nodig heb in huis (goed leesbare pdf's), ik vind hem makkelijk te bedienen en het scheelt me veel sjouwwerk. Het toeval wilde dat mijn e-reader het juist in de afgelopen periode begaf: ik moest hem talloze malen resetten, de knoppen onderaan het scherm deden niet meer wat ze moesten doen en toen er een upgrade van de software kwam lukte het me niet meer om de e-reader te laten communiceren met mijn p.c. Omdat ik het apparaat echt veel gebruik aarzelde ik om hem terug te brengen want ik wilde hem niet graag missen. Maar ja, zo ging het eigenlijk ook niet langer. En, zo redeneerde ik, voor een apparaat van 699 euro verwacht je een uitstekende service dus het zou vast niet lang duren.

Om te beginnen belde ik dus naar iRex om het probleem voor te leggen. Helaas: daar ving ik bot: ik moest een ticket aanmaken op de website van iRex; alleen dan kon mijn klacht in behandeling genomen worden. Dus maar naar de site, die overigens helemaal in het Engels is terwijl iRex toch echt een Nederlands bedrijf is. Met wat moeite lukte het me om een account aan te maken en vervolgens mijn klacht door te geven via een 'ticket'. De dag erna kreeg ik al bericht: ik kon de software upgrade ook op een andere manier uitvoeren (helaas, zo bekende de helpdesk, zat er nog een bug in de software waardoor je de upgrade niet kon uitvoeren met de ingebouwde Companion software). En of ik mijn klacht nog nader kon omschrijven. De upgrade lukte maar daarmee was ik nog niet van de problemen af. Prompt kreeg ik de tip om eerst een keer de e-reader helemaal leeg te laten lopen en daarna weer op te laden; misschien dat dat het probleem zou verhelpen. Dat was niet het geval: nu begaf de e-reader het helemaal. Ik kreeg een mailtje dat ik een retourdoos zou krijgen met daarbij een slecht uit het Engels vertaalde handleiding wat ik in de doos moest doen. Ongeveer twee weken nadat ik het apparaat had opgestuurd kreeg ik het terug. Het apparaat werkte nu weer goed en ik heb hem direct weer in gebruik genomen.

Na de reparatie heb ik nog wel contact gehad met iRex. Ik vond de service bijzonder teleurstellend, zeker als je je realiseert dat het gaat om een Nederlands apparaat dat meer dan 2 keer zo duur is als zijn Amerikaanse tegenhanger. iRex vertelde me dat ze met onderwijsinstellingen wel speciale afspraken maken: de contactpersoon van een onderwijsinstelling die een aantal apparaten afneemt kan een contactpersoon benoemen die rechtstreeks contact kan opnemen met iRex, dus buiten het ticketsysteem om. Maar ja, daarmee was ik natuurlijk niet geholpen en als ik een onderwijsinstelling zou zijn dan zou ik het graag aan mijn studenten willen overlaten om problemen met hardware op te lossen. Ik hoop daarom dat iRex iets gaat doen aan hun m.i. zeer gebrekkige service. Voor mij is het in ieder geval een reden om te adviseren nog even heel goed na te denken voordat je een e-reader koopt, ook al vind ik nog steeds dat de iRex 1000S voor mij het ideale apparaat is.

Afbeelding van BlueOut, gepubliceerd onder CC-by-nc-nd.

Pico projector PK 101

2009-10-13T07:00:00.009+02:00

Het afgelopen weekend heb ik, na Gerard Dümmer, de Picoprojector PK 101 van Optoma mogen testen in het kader van het SURFnet-Kennisnet Innovatieprogramma. De Picoprojector is een heel kleine projector (ca. 10x5x1,5 cm) die bedoeld is om foto's en filmpjes vanaf je pda of mobiele telefoon te laten zien. Ik maak zelf maar heel weinig foto's en nog minder filmpjes, dus voor mij persoonlijk leek het apparaat me niet zoveel te bieden. Toen ik de doos met de Picoprojector in handen kreeg leek het zelfs onmogelijk om het ding te testen omdat voor de apparaten die ik gebruik geen geschikt stekkertje/snoertje in de doos zat. Dat viel me behoorlijk tegen: er zaten heel veel snoeren in de doos:

een snoer met aan de ene kant een jack plug van 1,5 mm en aan de andere kant 3 vrouwtjes tulp stekkertjes;
een snoer met aan de ene kant een jack plug van 2,5 mm en aan de andere kant 3 mannetjes tulp stekkertjes;
een snoer met een mini-usb en een usb-stekker
een 220 Volt stekker met een usb-ingang.

Het aantal stekkers gaf mij goede hoop dat één daarvan geschikt zou zijn voor ofwel mijn telefoon (HTC Touch) ofwel mijn MP4-speler (iPod Touch) maar dat viel dus tegen: ik had alleen nog een (oude) pda van HP waar ik de Picoprojector op kon aansluiten. Er zijn, zo bleek na een bezoekje aan de website, nog veel meer stekkertjes te koop: elk voor weer andere telefoons of mp4-spelers. Om de Picoprojector dus werkend te krijgen zou ik een nieuw verloopstuk moeten aanschaffen. En zou ik de Picoprojector aan iemand willen uitlenen met een ander merk telefoon dan zou ik vermoedelijk weer een ander verloopstuk nodig hebben. Niet echt praktisch dus.

Maar eigenlijk wilde ik vooral weten of ik de Pico ook kon aansluiten op mijn laptop. Want daarin zag ik veel mogelijkheden voor het onderwijs: het leek me reuze handig om, wanneer je bezig bent met een groepje mensen, even snel aan de anderen te kunnen laten zien wat je aan het doen bent. Toen ik mijn dochter, student op de Pabo, vroeg wat zij van dat idee vond, vertelde ze me dat ze het vooral handig zou vinden voor de presentaties die de studenten moeten geven op school. Daarvoor moeten ze tevoren een beamer aanvragen en ophalen en dat is niet altijd handig. Een kleine betaalbare beamer die ze zo vanuit huis kon meenemen leek haar helemaal het einde.

Ik ben daarom maar eens gaan bellen met Optoma, de leverancier van de Picoprojector, om te achterhalen of het überhaupt mogelijk is om de Picoprojector aan een laptop te hangen. Het was de eerste keer niet makkelijk om ze te pakken te krijgen maar de informatie die ze me in de dagen daarna gaven was uitstekend dus daarover niets dan lof.

Uit de gesprekken leerde ik dat er wel een snoertje te koop is om de Picoprojector aan te sluiten op de laptop maar dat de beeldkwaliteit die dat oplevert eigenlijk onvoldoende is, zeker als je tekstbestanden wilt laten zien of presentaties met veel tekst. Dat snoertje is om die reden niet te vinden in de webwinkel maar ze wilden het mij wel leveren als me maar wel duidelijk was dat ik er niet teveel van moest verwachten. Verder werd me duidelijk dat van de Picoprojector PK101 inmiddels al een opvolger is die binnenkort leverbaar is in Nederland: de PK102. Deze projector heeft niet alleen een geheugen waar je foto's en filmpjes op kunt bewaren: hij heeft ook standaard de mogelijkheid om hem via USB te verbinden met een p.c. of laptop. Maar, werd me verteld: deze projector kan wel gebruikt worden voor video en foto's maar ook de resolutie van de PK102 te laag om tekstbestanden te laten zien of presentaties te geven. Optoma zal in 2010 een heel nieuwe projector op de markt brengen waar dat wel mee kan, maar daarvoor moeten we nog een tijdje geduld hebben.

Daarom heb ik de Pico PK101 getest, met het verloopsnoertje (van ca. 30 euro) voor de p.c./laptop dat ik inmiddels in huis had. En eerlijk gezegd: dat viel me niet tegen. Als je de projector gebruikt in een verduisterde ruimte en de beamer niet verder dan 2 meter van het scherm zet, kan je een presentatie redelijk goed zien. Een tekst op normale grootte is niet te lezen, maar dat valt goed te verhelpen door in te zoomen op het deel dat je wilt laten zien. Het is even zoeken om het beeld zo scherp mogelijk te krijgen omdat het wieltje dat je daarvoor gebruikt erg klein is en je dus snel te ver doordraait. De projector gaat meer dan een uur mee op een volle batterij. Je kunt het licht op halve sterkte zetten maar dat gaat uiteraard ten koste van de scherpte dus dat vind ik niet echt een optie. Maar in de doos zit een extra batterij dus als je de beamer langer wilt gebruiken kan je snel even de batterij wisselen. Opladen gebeurt via de bijgeleverde USB-kabel. Wat het kost? De prijs van de PK101 is 210 euro (excl. BTW); de PK102 wordt in de VS verkocht voor ca. 250 USD. De prijs van de opvolger van de PK102 is uiteraard nog niet bekend.

Koop ik de Picoprojector zelf? Nee: voor mij biedt deze versie nog onvoldoende mogelijkheden. Ik denk ook niet dat ik de PK102 ga kopen: de extra mogelijkheden van dat apparaat zijn toch vooral gericht op het projecteren van beeldmateriaal (ingebouwd geheugen, mogelijkheid om R/G/B kwaliteit aan te passen voor VGA), ook al kan je hem al wel standaard op je p.c. aansluiten. Maar als de opvolger van de PK102 op de markt komt dan ga ik toch wel kijken of die betaalbaar is. Want die lijkt me toch wel heel handig om mee te nemen in je school- of werktas!

Afbeelding van kisocci, gepubliceerd onder CC-by-sa.

Te kleine schoenen

2009-10-12T07:00:00.001+02:00

Kennisnet heeft richtlijnen opgesteld over wat volgens de auteurswet wel en wat niet mag bij het (her)gebruiken en ontwikkelen van digitale leermaterialen. In de richtlijnen staat zowel informatie voor de directies van scholen (hoe is het geregeld als docenten leermaterialen ontwerpen in opdracht van de school en dan gaan werken voor een andere school of voor een uitgever?) als voor docenten die voor de klas staan en docenten die leermaterialen maken (bijv: mag je teksten uit je lesmethode inscannen om op het digibord te tonen?).

De richtlijnen zijn in feite een praktische uitwerking van een verkennend onderzoek dat eerder is gedaan in opdracht van Kennisnet: Auteursrecht en Open leermiddelen. Alhoewel het rapport geen makkelijk leesvoer is, kan ik iedereen adviseren het toch te lezen omdat het wel veel meer informatie bevat dan de richtlijnen. Zo gaat het rapport bijvoorbeeld ook in op de positie van leerlingen die digitale leermaterialen maken (daarover is - nog - onvoldoende jurisprudentie) en op de vraag of een uitgever ook digitale rechten heeft op een methode (waarschijnlijk heeft hij die rechten niet als het contract voor het begin van de jaren 1990 is getekend, maar wel als dat van latere datum is).

Voor mij persoonlijk is het niet zo relevant om het allemaal precies uit te zoeken maar ik schrik toch elke keer als ik me daarin verdiep van alle beperkingen die de auteurswet ons oplegt, simpel omdat die is geschreven in een tijd dat we nog geen elektronische publicaties kenden en informatiestromen nog heel overzichtelijk waren. De auteurswet zou ons moeten beschermen en verder helpen, zoals een schoen je voet beschermt en tegelijkertijd steun geeft als je een eind wilt gaan wandelen. Maar inmiddels is die schoen veel te klein geworden en het landschap waar we doorheen wandelen is niet meer vlak maar vol met hobbels en kuilen. De auteursrechtschoen belet ons nu om te gaan waar we willen. Ik vind het hoog tijd voor de overheid om die schoen eens te gaan bekijken want zo kan het niet langer. Tot die tijd roep ik iedereen op om na te denken over onder welke rechten je zelf wilt publiceren: wil jij dat jouw blogposten, tweets, wiki-bijdragen, websites en (gedrukte) artikelen gepubliceerd onder het oude auteursrecht vallen of ga je voor een meer open licentie zoals Creative Commons? Ik ben in ieder geval een grote voorstander van die laatste optie en heb dan ook het CC-logo hier rechts op mijn weblog gezet. Omdat ik denk dat het goed is om kennis te delen, en ook omdat ik hoop dat als héél veel mensen hun werk zo publiceren de overheid er meer vaart achter zal zetten om de auteurswet aan te passen. Want lopen op schoenen die niet meer passen is 'killing'! En als we nu geen nieuwe schoenen krijgen dan moeten onze leerlingen verder op die oudjes van ons. Dat willen we toch zeker niet?!

Afbeelding van eleveninth, gepubliceerd onder CC-by-nc-nd.

Mingoville: om Engels te leren

2009-10-09T07:00:00.006+02:00

Moderne vreemde talen spreken vond ik leuk maar ik was niet echt gemotiveerd om ze te leren: het leren van de woordjes ging redelijk vlot, maar ik had een hekel aan het leren van de grammaticaregels. En ik was al helemaal niet gemotiveerd om dat ook nog eens te oefenen. Het gevolg daarvan is dat ik behoorlijk wat fouten maak als ik Frans of Duits spreek ;-(

Mijn Engelse taalvaardigheden zijn aanzienlijk beter. Niet omdat ik veel tijd investeerde in het bestuderen van die taal maar omdat ik die taal dagelijks sprak. Elke dag onderweg van en naar school sprak ik Engels met mijn zus die op dezelfde school zat als ik. Zij vond het vak Engels erg leuk en vond het leuk om de taal te oefenen. En ik deed mijn best om haar in het Engels te beantwoorden. Ik heb er goed Engels door leren spreken: niet vreemd als je je realiseert dat de weg van school naar huis ongeveer 15 kilometer lang was en we die al Engels pratend aflegden!

Om een taal onder de knie te krijgen hoef je dus niet altijd over je boeken gebogen te zitten: er zijn andere manieren om te oefenen. Mingoville is een site waar leerlingen van het basisonderwijs spelenderwijs Engels kunnen leren. Mingoville is een stad waar flamingo's wonen en waar je allerlei spelletjes kunt doen. De vormgeving is grappig, en het is leuk om steeds meer veren en punten te verdienen en natuurlijk in de highscore te komen. Met je punten worden weer nieuwe onderdelen van de wereld toegankelijk: je koopt bijvoorbeeld een beker zeewater voor de flamingo bij het station en als dank daarvoor krijg je een treinkaartje. Daarvoor moet je natuurlijk wel begrijpen wat de Flamingo tegen je zegt.

Er zijn heel veel gratis activiteiten in Mingoville, maar een paar dingen zijn voorbehouden aan betalende gebruikers. Voor docenten is er tegen betaling de mogelijkheid om de activiteiten van leerlingen te monitoren en zelf oefeningen te maken. Maar ook zonder dat je betaalt vind ik Mingoville een leuke plek om kinderen naar toe te sturen. Oefening baart kunst, zeggen ze, maar mij leverde het een dikke voldoende op bij mijn eindexamen!

Het Dubbele Dilemma

2009-10-08T07:00:00.003+02:00

Door: Martijn van den Berg

Het is een lang verhaal waarom ik naar deze school ben gegaan. Het komt erop neer dat ik uiteindelijk van niets zekerder was dan dat ik naar de hotelschool wilde gaan. Uiteindelijk zijn er veel mensen die tegen mij hebben gezegd dat dit iets voor mij was, en met mijn horeca-ervaring werd ik er nog zekerder van. De laatste overtuiging kwam van niemand minder dan de selectiecoördinator zelf, die na mijn presentatie zei dat ik ongelofelijk origineel was geweest. Toch zijn er altijd dingen die minder leuk zijn aan een opleiding. In mijn geval omdat ik nog moet uitzoeken welke kanten van de horeca ik leuk vind, omdat ik zeer weinig van de diverse kanten van horeca weet.

En dan kom je af en toe wel eens nadenkmomentjes tegen. Zo ook deze week. Ik stond in de keuken, en moest tussendoor afwassen. De shift nam bijna mijn hele dag in beslag, was redelijk zwaar, en was bij lange na niet zo professioneel als wat ik bij hetzelfde concept op Schiphol heb gezien.

Mijn eerste dilemma is dan ook of het counterconcept iets voor mij was. Ik heb op Schiphol een heel erg leuke tijd gehad, maar het counterconcept op school geeft me weinig gevoel van leren, omdat er weinig op feedback wordt gelet, en omdat eigenlijk niemand die de keus heeft, zin heeft om in de keuken voor de kantine te werken. Ik heb het gevoel dat het het zieke kindje van de school is. Niet omdat het counterconcept zo oninteressant is, alleen omdat de school het niet goed kan verwoorden.

Mijn tweede dilemma is dan, omdat het natuurlijk wel de schoolkantine is die we draaiende houden, met producten van niet al te hoge kwaliteit, en daarnaast ook nog eens stewarding (afwas) moeten doen voor een dag, dat de school niet af en toe gebruik van ons maakt, om te besparen op personeel en dat, terwijl de producten op school naar mijn idee niet erg goedkoop zijn. Het is waar dat de afwas ook gedaan moet worden, en dat wij later ons personeel op de afwas ook moeten kunnen instrueren, maar een dagje afwas draagt daar amper aan bij. En daarnaast zou de school toch wat moeten doen om hun zieke kindje weer aantrekkelijk te maken.

Gelukkig wordt de kantine verbouwd. Alhoewel ik daar met praktijk het slachtoffer van ben, omdat de kantine in de tussentijd verhuist, ben ik er wel blij mee. Dit geeft mij misschien een kans om mijn interesse in het counterconcept volgend jaar als supervisor goed te maken.

Gametechnologie

2009-10-07T07:00:00.005+02:00

Voor iedereen die geïnteresseerd is in games en die zich nog/weer aan het oriënteren is op een studie: de Universiteit Utrecht start volgend jaar met de universitaire opleiding Gametechnologie: een volwaardige studierichting binnen de opleiding Informatica.

In de bacheloropleiding komen alle aspecten aan bod die van belang zijn bij het bouwen van computer games, zoals het programmeren van games, kunstmatige intelligentie, computer graphics, game design, 3D modelleren, simulatie en internetprogrammeren. In die periode bouwen studenten in een team een game bouwen, samen met studenten van de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht.

Aansluitend op de bacheloropleiding kunnen studenten de master Game and Media Technology volgen. Die opleiding bestaat al langer: ik weet dat daar echt leuke en vernieuwende dingen worden gedaan.

Wat me aanspreekt in deze studie is de samenwerking met andere opleidingen, binnen en buiten de UU. Daarnaast hebben de Universiteit Utrecht, de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht, de Hogeschool Utrecht en de gemeente en provincie Utrecht samen de Dutch Game Garden opgericht, een stichting die studenten stimuleert en helpt om hun eigen game bedrijven op te richten. In Utrecht zit je echt in het hart van gamedesign in Nederland. Verder is de opleiding Gametechnologie de enige complete game-opleiding in Nederland op universitair niveau: als je de studie doorlopen hebt dan heb je ook echt wat op zak.

De studie start volgend jaar, maar je kunt je nu al aanmelden voor de bachelor.

SIG Serious Games en Virtuele Werelden

2009-10-06T07:00:00.005+02:00

Al tijden staat het op mijn lijstje om een keer over te bloggen: de SIG (Special Interest Group) Serious Games en Virtuele Werelden. De SIG is opgericht door SURFfoundation en SURFnet om mensen uit het hoger onderwijs die zich bezig houden met games en virtuele werelden in het onderwijs bij elkaar te brengen en ontwikkelingen op dit gebied te stimuleren. Iedereen die dit blog leest zal snappen dat deze SIG mijn interesse heeft.

De SIG is op verschillende plekken zichtbaar: op SURFspace, waar leden van de SIG af en toe een bijdrage aan leveren, en via hun eigen LinkedIn-groep. Deze plekken hebben elk hun eigen functie: op SURFspace vind je heel veel actuele informatie over games en virtuele werelden, in de LinkedIn-groep kan je terecht als je anderen hulp wilt vragen of je bevindingen wilt delen. De laatste tijd gaan er regelmatig mailtjes heen en weer tussen de leden van de groep, bijv. een oproep om een voorstel in te dienen voor een 'mobiel project', een oproep om mee te doen met een subsidie-aanvraag en een link naar het eindrapport van een onderzoek naar de effectiviteit van games in het (middelbaar beroeps-)onderwijs. Als je geïnteresseerd bent in games en virtuele werelden is het zeker de moeite waard om je aan te sluiten bij deze LinkedIn-groep!

Waarom ik blog

2009-10-05T07:00:00.007+02:00

Toevallig kreeg ik onlangs van twee mensen de vraag waarom ik eigenlijk blog. Zij hadden beiden de indruk dat ik blog omdat ik het vindt. Niet onterecht, maar het heeft wel enige nuance nodig, zeker omdat er een vraag aan gekoppeld werd: is het wel goed om iemand in het onderwijs te verplichten om te bloggen? Ik wil op beide vragen graag ingaan.

Ik ben, inmiddels alweer bijna 5 jaar geleden, begonnen met bloggen om 2 redenen. De eerste reden was dat ik steeds meer weblogs van anderen ging lezen en daar veel van leerde. Ik had de behoefte had om daar wat tegenover te stellen en een logische stap was daarom om zelf een weblog te beginnen. De tweede reden was dat ik in die tijd de hoofdredactie deed van een tijdschrift voor bibliothecarissen en regelmatig mensen (redacteuren en schrijvers van artikelen voor ons tijdschrift) wilde attenderen op interessante ontwikkelingen in het vak. Zeer regelmatig stuurde ik daarover mailtjes rond, maar dat kostte veel tijd. Door de berichten in een weblog te zetten kon ik iedereen bereiken en hoefde ik steeds maar één bericht op te stellen in plaats van iedereen persoonlijk te attenderen.

Inmiddels is het tijdschrift waarvoor ik destijds werkte ter ziele dus het argument van tijdwinst telt voor mij niet meer om te bloggen. Integendeel: het bijhouden van dit blog kost me een halve tot een hele dag in de week. Behoorlijk wat tijd dus, en alhoewel ik redelijk idealistisch ben denk ik toch niet dat ik om die reden al die tijd ben blijven schrijven. Er zijn dus andere argumenten in het spel.

Voor sommige bloggers is het bijhouden van een weblog een manier om 'in the picture' te komen. Er zijn organisaties die om die reden een bedrijfsblog bijhouden: het is een mooie manier van PR en - als je blog goed gelezen wordt - vergroot het je netwerk. Voor mij is dat, zoals gezegd, niet de reden waarom ik ben gaan bloggen, maar ik kan wel beamen dat het wel zo werkt: door mijn blog ben ik met veel mensen in contact gekomen en als ik op conferenties, symposia e.d. kom hoor ik vaak dat mensen me al kennen van mijn weblog. Dat is natuurlijk best leuk, maar voor mij is het nog steeds geen reden om elke week zoveel tijd te stoppen in het bijhouden van dit blog.

Wat mij de energie geeft om elke dag een stukje te schrijven is het feit dat het me dwingt om iets te doen met alles wat ik lees en hoor: om de informatie die tot me komt om te zetten in kennis door erop te reflecteren, het in te bedden in wat ik al weet en wat ik niet weet erbij op te zoeken. Dat is lang niet altijd leuk. Je moet je hoofd vrij maken om na te denken over waar de informatie bij aansluit, er tijd voor vrijmaken om er meer informatie bij te zoeken en dan conclusies te trekken of nieuwe ideeën te laten ontstaan. Soms is het ook teleurstellend: dan lees ik over een nieuw snufje waar ik helemaal blij van wordt en als ik dan ga nadenken kan ik er geen enkele toepassing voor vinden in het onderwijs. Over dat soort 'teleurstellingen' schrijf ik niet omdat ik denk dat anderen daar niet zoveel aan hebben: ik denk dat jullie liever lezen over dingen die wel gebruikt kunnen worden in het onderwijs. Maar voor mij betekent het dus een investering die 'weblogsgewijs' niets oplevert.

Maar op deze manier dwing ik mezelf wel om te leren. En, daar kom ik eerlijk voor uit: leren is iets wat ik geweldig leuk vind, ook al is de weg die ik daarvoor moet afleggen soms helemaal niet leuk. Ik ervaar leren een beetje als hardlopen (wat ik ook graag doe): soms is het afzien om de eindstreep te bereiken maar de voldoening is groot als het je gelukt is om er te komen. Soms is de uitdaging groot en loop je een lange route; een andere keer neem je genoegen met je vaste rondje. Maar altijd is er weer de uitdaging om door te zetten: de deur uit te gaan, weer en wind te trotseren, het beste uit je lijf te halen. Bij bloggend leren haal ik het beste uit mijn hoofd: dat geeft net zoveel voldoening. Een leuke bijkomstigheid van leren door bloggen is dat ik kan terugblikken op de weg die ik heb afgelegd: het levert me een voor mij heel handig archief op van alle dingen die ik heb gelezen en waarvoor ik onderwijstoepassingen heb bedacht!

Als je bloggen in dat perspectief bekijkt, dan is verplicht bloggen voor het onderwijs misschien niet zo'n vreemde stap. Je moet daarbij dan wel kijken naar de condities waaronder je leerlingen of studenten laat bloggen: hoe zorg je ervoor dat het bloggen ook leidt tot leren? Moet hun blog openbaar zijn of niet en waarover moeten ze bloggen? Moeten ze ook reflecteren op wat ze zelf schrijven of hun studiegenoten? En hoe inspireer je je leerlingen om te leren door bloggen? Het zijn zaken die ik ook graag met mijn leerlingen zou willen bespreken. Want ook al is het verplicht: leren gaat beter als je daarvoor gemotiveerd bent!

Afbeelding van Mike Licht, gepubliceerd onder CC-by.

Hyves: heerlijke honing maar kijk uit voor bijensteken!

2009-10-02T07:00:00.008+02:00

Onlangs heeft Mijn Kind Online een rapport uitgebracht over het gebruik van Hyves door kinderen en jongeren (8-18 jaar): Krabbels & Respect plz?: Hyves en Kinderen. Hyves komt van het werkwoord Hive dat opslaan of verzamelen van gegevens betekent. Een andere betekenis van hive is bijenkorf: een plaats waar bijen af en aan vliegen en het zoemt van de activiteit. Omdat domeinnamen met de naam hive al bezet waren, kozen de oprichters van Hyves voor de schrijfwijze met een y: Hyves.

Het rapport van Mijn Kind Online onderscheidt verschillende activiteiten die Hyve-gebruikers kunnen ondernemen op hun profiel:

contacten onderhouden. Via Hyves kun je contacten leggen met anderen en je kunt er met anderen praten door middel van privé berichten en krabbels. Je kunt er ook foto's en films laten zien, van jezelf of van zomaar dingen die je leuk vindt. Ook kun je anderen laten weten hoe je over hen denkt door
gadgets plaatsen. Gadgets zijn leuke dingen (spelletjes, quizzen, muzieklijsten enz.) die je kunt plaatsen op je Hyvespagina.
status: laten zien wie je bent en wat je belangrijk vindt. Je kunt dat doen doen o.a. door te vertellen welke merken je belangrijk vindt en van welke Hyvesgroepen je lid bent.
nieuwe vrienden maken. Om nieuwe vrienden te maken kun je vrienden van vrienden vragen of ze ook jouw vriend willen worden. Er is zelfs een groep van Hyvers die 1000 vrienden hebben: het maximale aantal vrienden dat is toegestaan.

Hyven is dus leuk, vinden kinderen. Ze komen dan ook massaal op 'de honing' van Hyves af: steeds meer kinderen zijn op Hyves te vinden. Tot 12 jaar neemt het aantal kinderen dat op Hyves zit het sterkst toe. Op dit moment heeft meer dan driekwart van de Nederlandse tieners een Hyvesprofiel. Maar wie bijen houdt weet dat je je niet zomaar de honing uit de bijenkorft kunt halen: je moet wel je voorzorgsmaatregelen nemen anders word je gestoken door de bijen. Dat kan pijnlijk zijn en soms zelfs fataal. Reden genoeg voor een imker om de nodige maatregelen te treffen. Hij bestudeert het gedrag van zijn bijen, trekt beschermende kleding aan en berookt de bijen om ze loom te maken. En voor het geval het toch nog misgaat en hij gestoken wordt door een bij, dan heeft hij wel een zalfje om op de steek te smeren.

Voor Hyves geldt hetzelfde: je moet een aantal voorzorgsmaatregelen treffen voordat je ermee aan de slag gaat. Om te beginnen moet je weten wat er mis kan gaan. Ook daarover kun je lezen in het rapport van Mijn Kind Online:

Via Hyves kan je contact leggen met - bijna - de hele wereld. Dat is iets waar je je voortdurend bewust van moet zijn. Om te voorkomen dat jouw informatie de hele wereld overgaat moet je om te beginnen je profiel afschermen: je kunt als Hyver zelf bepalen wie wat mag zien. Voor kinderen is dit vaak heel lastig dus daar moeten ze een handje bij geholpen worden. Daarnaast is het voor kinderen moeilijk om te bepalen wat ze met wie willen delen: vertel je nu wel of niet via Hyves wie je beste vriendin is, en kun je vertellen over de scheiding van je ouders? Ook bij het maken van die keuzes hebben kinderen begeleiding nodig.
Gadgets zijn leuke dingen, maar ze worden wel gemaakt door vaak onbekende partijen. Achter een gadget zit vaak de naam van een groot bedrijf en via je gadget maak je dus meestal reclame voor dat bedrijf. Soms geen probleem maar om dat te beoordelen hebben kinderen hulp nodig. Daarnaast kan een gadget soms ook vervelende situaties opleveren, bijvoorbeeld doordat Hyvers via zo'n gadget communiceren met elkaar. De afzenders van de gadgets houden niet altijd rekening met de leeftijd van hun doelgroep, dus het kan gebeuren dat kinderen via een gadget worden uitgenodigd om iemand (virtueel) te schoppen of te slaan. Het is weliswaar virtueel maar het doet evengoed zeer als het je overkomt!
Hyvers laten zien wie ze zelf zijn en waar ze voor staan via hun profiel. De digitale identiteit die Hyvers hebben is vooral belangrijk voor kinderen tussen 12 en 15 jaar. Hyves is een prachtig middel voor jongeren om te oefenen hoe ze zich kunnen presenteren. Maar let wel: het gaat om oefenen. Wie zich verkeerd presenteert kan contacten verliezen en buiten de groep komen te liggen.
Voor wie Hyvet ligt de wereld open. Je kunt er talloze 'vrienden' maken. Maar hoe moet je die vriendschappen vertalen naar het echte leven? Kun je afspraken maken met vrienden van vrienden van vrienden? En hoe belangrijk vind je het als een vriend van een vriend van een vriend je 'ontvriend' omdat hij daarvoor een gratis hamburger krijgt?

Ouders en leerkrachten die weten hoe bijen zich gedragen, hun kinderen voorzien van beschermende kleding en hulpmiddelen om de bijen te kunnen benaderen èn smeermiddeltjes hebben als de kinderen desondanks gestoken worden, kunnen hun kinderen met een gerust hart de honing uit de bijenkorf laten halen. Met de honing is niets mis: die zit vol gezonde stoffen waar kinderen groot van kunnen worden. Maar pas wel op voor de bijen: die kunnen gemeen steken als je niet oppast!

N.B. Voor wie het rapport te lang vindt en vooral op zoek is naar praktische tips om kinderen te begeleiden bij het gebruik van Hyves, heeft Mijn Kind Online twee brochures uitgegeven: Mijn Kind op Hyves en Mijn Puber op Hyves. Daarin vind je kort uitgelegd wat Hyves is, wat de beide leeftijdsgroepen daar doen en hoe je ze daar als opvoeders bij kunt begeleiden. Ook voor leerkrachten en docenten handige info!

Afbeelding van Squash713, gepubliceerd onder CC-by-nc-nd.

Het rechte pad naar het goede doel

2009-10-01T07:00:00.001+02:00

Door: Martijn van den Berg

Men gaat naar school om iets te leren. Iedere school heeft een van tevoren vastgezette leerstof, waarbij men, als men deze bevat, een papier krijgt als bewijs van het bewaren van deze kennis. Doel van iedere opleiding is dus het behalen van deze kennis, met de methode die deze school voorschrijft. Echter, ieder mens is anders en niet iedereen kan over dezelfde kam geschoren worden. Iedereen heeft dus zijn eigen manier van het interpreteren van deze methode.

Maar hoe testen we of een interpretatie die men uitkiest nuttig is ook echt werkt. Als je gewoon je eigen wijze volgt, kom je er in de meeste gevallen pas te laat achter dat dit niet werkt. De oplossing voor dit probleem is het stellen van persoonlijke doelen, waarmee je tussentijds kan checken hoe ver je bent en of er eventueel nog een bijstelling nodig is.

Persoonlijke doelen worden vaak gebruikt, vooral in het hoger onderwijs, omdat men daar zeek specifieke kennis opdoet. Zo ook bij mijn opleiding. Het is belangrijk om je te realiseren bij een module waar je heen wilt, en aangezien je niet alles perfect kan weten, welk deel van de stof je het meeste aan moet doen en op welke manier je die extra kennis gaat vergaren.

Belangrijk is ook vooral, dat je het behalen of niet behalen van deze doelen evalueert, omdat je anders niet weet of deze doelen al dan niet haalbaar of juist te makkelijk waren. Uiteindelijk helpt dit systeem je om jezelf te leren kennen en dus ook je eigen capaciteiten. En zelfkennis is dé manier om het beste uit jezelf te halen.

Zijn sociale media sociaal?

2009-09-30T07:00:00.007+02:00

'Kennis is macht', is een oud spreekwoord en ik denk dat dat door de eeuwen ook vaak zo is geweest. Mensen die toegang hadden tot informatie hadden vaak macht, denk maar eens aan de macht van de kerken en kloosters die vaak grote bibliotheken hadden.

Media kunnen de expertise die mensen hebben uitdragen waardoor die mensen nog meer macht krijgen maar media kunnen ook macht geven aan mensen die geen andere expertise hebben dan het bespelen van de media. En dat is, zo weten we uit de geschiedenis van o.a. de Tweede Wereldoorlog, een riskante situatie.

Internet en met name social media bieden weer nieuwe mogelijkheden. Was het beheersen van de media tot deze eeuw nog voorbehouden aan een handjevol mensen, door de opkomst van internet en met name web 2.0 is het voor bijna iedereen mogelijk om de wereld in beroering te krijgen. Via de verschillende netwerken op internet is het relatief eenvoudig om een verhaal snel te verspreiden. Verhalen die vroeger rond de dorpspomp werden verteld krijgen een enorme omvang als ze via web 2.0 verspreid worden. Natuurlijk vraagt dat enige kennis van hoe web 2.0 werkt maar ook die informatie is her en der op het web te vinden.

Aan die ontwikkeling zit zeker een positieve kant: er zijn heel veel mensen die toegang hebben tot het web en in principe kan iedereen die toegang heeft tot het web zijn mening uitdragen. Web 2.0 lijkt dus een bijdrage te leveren aan onze democratie. Maar ik ben bang dat het niet altijd zo werkt. In feite is de groep die gebruik maakt van de sociale media om de eigen stem te laten horen maar heel klein. En het risico is groot dat we vooral luisteren naar de groep die de media inzet om hun visie uiteen te zetten en dat de groep gebruikers de groep niet-gebruikers gaat overvleugelen. En omdat we nu eenmaal met ons allen nog lang niet mediawijs zijn mag je je afvragen of we wel in staat zijn om de verhalen die ons via de nieuwe - sociale - media bereiken wel goed kunnen duiden.

Ik ben er daarom voorstander van om enerzijds ons eigen geblog en getwitter toch vooral te relativeren en mensen mediawijs te maken en om anderzijds mensen te stimuleren om nieuwe media in te zetten om hun doelen te bereiken. Ik hoop dat we als gebruikers van sociale media daaraan een bijdrage kunnen leveren. Pas dan vind ik de term 'social' media van toepassing op wat we doen!

Afbeelding van Erf-goed.be, gepubliceerd onder CC-by-nc-sa

It´s all in the games

2009-09-29T07:00:00.005+02:00

Van verslavingsdeskundige Herm Kisjes en onderwijsjournalist Erno Mijland verschijnt binnenkort 'It's all in the games. Gamen is geweldig | Gamen geeft problemen'. Het boek is bedoeld voor opvoeders en begeleiders en geeft een overzicht van de mogelijkheden én de risico's van gamen. Erno vroeg me aandacht te besteden aan het symposium dat georganiseerd wordt voor de lancering van het boek. Daar geef ik graag gevolg aan.

Op woensdag 21 oktober 2009 is bij Fontys Hogescholen Verpleegkunde in Eindhoven van 13.30 - 16.30 uur het symposium ‘It’s all in the games’. In dit symposium wordt ingegaan op de risico's en de de mogelijkheden van het gamen. Spreker op dit symposium is o.a. Ben Schouten, lector Serious Game Design, verbonden aan Fontys Hogeschool ICT, met de presentatie ‘Gamen en onderwijs’. Arthur Vankan, oud-wereldkampioen en Europees kampioen in Halo 2 en Gotham Racing 2 (onder gamers bekend als King Tuur) vertelt iets over ‘Gamesport’ en Martin Reddeman en Nicolle van Mill, verbonden aan Novadic-Kentron houden een presentatie met de titel: ‘Wat is game-verslaving?’. Daarna komen Herm en Erno aan het woord. Deelname aan het symposium kost € 45,00 inclusief een exemplaar het boek.

Het is een symposium waar ik graag naar toe zou zijn gegaan maar ik volg die dag een cursus in Utrecht en ik kan me helaas nog altijd niet in tweeën splitsen. Maar misschien is er iemand die dit weblog leest die er graag naar toe wil gaan. Ik mag van Erno Mijland mijn uitnodiging doorgeven aan iemand anders op voorwaarde dat die persoon een verslagje schrijft van het symposium voor mijn blog. Wie kan ik mijn uitnodiging toesturen voor het symposium (met daarbij gratis een exemplaar van het boek ‘It’s all in the games’ van Herm Kisjes en Erno Mijland) en schrijft als dank daarvoor een stukje voor dit blog? Je kunt via dit blog reageren: wie het eerst komt, die het eerst maalt!

Heb je pech en is iemand anders je voor: je kunt je hier zelf aanmelden voor het symposium.

Android van T-mobile

2009-09-28T07:00:00.014+02:00

Na Pierre Gorissen en Renée Filius was ik aan de beurt om voor het SURFnet/Kennisnet Innovatieprogramma de T-Mobile Android telefoon te testen. Dat was best een lastige opgave omdat Pierre over de techniek mijns inziens alles al zo'n beetje heeft opgeschreven. Ik ga het hier dan ook niet hebben over de technische mogelijkheden maar in de toepassingsmogelijkheden die ik zie voor het onderwijs.

Om te kijken of het apparaat een functie kan hebben in het onderwijs ben ik op zoek gegaan naar 'apps': meestal kleine programmaatjes die je op je telefoon kunt gebruiken. Bij de iPhone ga je daarvoor naar App store van Apple (leuke alliteratie overigens ;-) ); voor Android telefoons ga je naar de Android Market. Zoals Pierre al aangaf is er een belangrijk verschil in hoe apps voor deze beide telefoons de markt bereiken: als je een app hebt gemaakt voor de iPhone moet die eerst goedgekeurd worden door Apple voordat die in de winkel komt, terwijl voor de Android iedereen die zonder toestemming van wie dan ook in de Android Market kan plaatsen. Je zou kunnen verwachten dat dit ertoe leidt dat de apps voor de Android van minder goede kwaliteit zijn maar dat heb ik niet kunnen constateren. Ik heb heel wat apps bekeken en de meeste werkten probleemloos.

Maar het zoeken naar apps is wel heel verschillend. Bij beide apparaten kun je de apps rechtstreeks via je telefoon downloaden. Maar voor een Android telefoon kun je wel een deel van het assortiment doorzoeken op de p.c maar daar is maar een heel klein deel van de apps te vinden die er zijn. Het totale aanbod van apps voor de Android is alleen te doorzoeken op je telefoon. En dat is behoorlijk lastig als je zoekt naar apps voor het onderwijs, want in de indeling in categorieën komt het woord onderwijs absoluut niet voor. Verder zijn de omschrijvingen van de apps heel beperkt: meestal niet meer dan 50 woorden. Voor screenshots word je verwezen naar de website van de ontwikkelaar; wel zijn de omschrijvingen die de makers van de apps voor de Android hebben gegeven aangevuld met de commentaren van de gebruikers.

Voor de iPhone kun je zowel op de telefoon als op in de webwinkel op je computer zoeken. Ik ben daar een voorstander van: op een groot scherm ga je toch veel makkelijker snuffelen naar een app die je kunt gebruiken dan op het kleine scherm van de iPhone. En als je in de store een app hebt gevonden kun je die eenvoudig op je telefoon opzoeken door de naam van de app in het zoekveld in te typen en dan de app te downloaden. Ook de apps in de iTunes app-store zijn ingedeeld in categorieën, waarbij de categorie één keer voorkomt als zelfstandige categorie en één keer als subcategorie onder de categorie Games. Je begrijpt dat het voor iemand die op zoek is naar apps voor het onderwijs veel makkelijker is om te zoeken in de app store van iPhone dan in de Android Market. Daarnaast zijn de omschrijvingen die je in de app store vindt véél uitgebreider dan in de Android Market en ze zijn voorzien van screendumps waardoor je heel snel een indruk krijgt van wat een app kan. Tot slot zijn er in de iPhone app store op dit moment veel meer apps te vinden dan in de Android Market, maar dat kan snel veranderen. Ik vermoed dat veel mensen zullen gaan ontwikkelen voor de Android omdat dat helemaal vrij gelaten wordt door Google èn dat heel veel ontwikkelaars voor de iPhone hun apps gaan ombouwen voor gebruik naar de Android.

Maar op dit moment is het niet zover. Ik heb naarstig gezocht naar appjes die ik voor het onderwijs zou kunnen gebruiken. Ik vond wat quizjes en dergelijke maar die zijn al op zoveel verschillende platforms en plekken te vinden dat ik dat geen enkele reden zou vinden om een Android telefoon in het onderwijs te gaan gebruiken. De enige app die ik echt wat vind toevoegen aan het onderwijs is Layar. Daarover is al heel veel geschreven dus ik denk dat de meeste mensen al wel ongeveer weten wat die doet.

Layar is een browser die bovenop de beelden die je ziet door de camera van je telefoon een extra laag met data legt. Als je je camera beweegt kun je bijvoorbeeld bij een huis zien of het te koop is en voor welk bedrag (informatie van de website Funda), welke voorstellingen worden gegeven in het theater dat je ziet (data uit de Uitagenda) of wat Wikipedia zegt over de omgeving die je bekijkt (bijv. over een rivier of over een plaats). Layar zou volgens mij een killer-app kunnen zijn voor het onderwijs. Stel je voor dat je in Amsterdam langs de Hollandse Schouwburg loopt en dat je ineens kunt lezen wat daar allemaal gebeurd is in de Tweede Wereldoorlog. Of dat je aan het wandelen bent op de Vaalserberg en op je telefoon leest hoe hoog die heuvel is en welke flora en fauna daar te vinden is. Of je komt tijdens je schoolreis door het dorp Terherne en je krijgt een fragment te lezen uit één van de Kameleonboeken.

Op dit moment zijn er ruim 100 layers toegevoegd aan de app Layar en het zullen er, daarvan ben ik overtuigd, nog veel meer komen. Binnen het onderwijs is SURFnet al aan het experimenteren met Layar: ze hebben sinds vorige week een layer waarmee te zien is waar de hotspots zijn van hun Eduroam netwerk. Ik hoop dat ze hun kennis gaan delen met allerlei organisaties die plaatsgebonden informatie hebben die interessant is voor het onderwijs: musea, archieven, bibliotheken, gemeentes enz. Hoe meer layers er komen, des te meer kansen voor het onderwijs om die informatie te benutten voor het onderwijs. En leren gaat nu eenmaal makkelijker als je ook in het 'echt' kunt zien!

Mijn conclusie voor de Android telefoon: voor de apps hoef je (nog) geen Android Phone te kopen, helemaal niet zolang hun collectie zo slecht ontsloten is. Alles wat op de Android te vinden is, is op andere platformen net zo goed of nog beter te vinden. Maar Layar is wel heel interessant en dat werkt alleen nog op een Android telefoon. Maar daarvoor zou ik de aanschaf van een Android telefoon wel kunnen overwegen als meer instellingen hun informatie via dat kanaal toegankelijk maken.

Demonstratie Layar Augmented Reality 3D op Picnic 2009 from MarketingFacts on Vimeo.

Het nieuwe schooljaar beginnen

2009-09-25T07:00:00.000+02:00

Toen ik - lang geleden - nog in de bibliotheek werkte vond ik het altijd leuk om met de deur open te werken en zo (stiekem) af te luisteren hoe het er in de verschillende klaslokalen aan toe ging. Met name in het begin van het jaar waren de verschillen vaak groot: er waren docenten die het nieuwe jaar met straffe hand begonnen om zo de leerlingen direct te laten dat er in hun lessen duidelijke grenzen werden gesteld. Die docenten waren soms een gang verderop nog te horen. Andere docenten waren veel minder streng, bijvoorbeeld omdat ze vonden dat leerlingen zelf tot de conclusie moesten komen dat het werken in een rustige omgeving prettiger en effectiever was.

Ik ken ook een docent die bij de eerste les van het schooljaar elke leerling een hand gaf. Dat was een redelijk goede ' overval-tactiek': leerlingen waren soms zo verbaasd dat ze er stil van werden. Soms pakte het ook anders uit: dan leverde het enorm geroezemoes op, maar in ieder geval had iedere leerling het gevoel dat hij ' gezien' was door de docent.

Er waren docenten die het jaar startten door de leerlingen te vertellen hoe zwaar het jaar wel zou worden en dat ze toch echt moesten rekenen op vele uren huiswerk voor hun vak, terwijl anderen de eerste lessen rustig aan startten en het werk voor de leerlingen doseerden in hapklare brokken.

Ik vond het als buitenstaander leuk om te observeren hoe iedereen zijn eigen manier had om kennis te maken met een nieuwe klas (of de kennismaking met een oude klas te vernieuwen) en om de orde in een klas voor het komende schooljaar te bepalen. Ik ben zelf van het type 'doe maar rustig aan en geef het de tijd' , maar ik weet uit ervaring dat dat niet altijd werkt. In de klas werkt het bij mij averechts als ik bij het begin te horen krijg wat me allemaal te wachten staat: dan haak ik al direct af. Maar als ik steeds kleine portiers werk krijg ben ik een harde werker en zal ik als regel mijn werk ruimschoots op tijd afhebben. Voor anderen werkt die aanpak averechts: ze starten pas als de druk hoog oploopt en dan is de opgelopen achterstand niet meer in te halen. Kortom: ik denk dat er niet één ideale aanpak is maar dat wat voor de ene leerling goed werkt, voor een andere leerling slecht uitpakt.

Ik ben heel benieuwd hoe jullie je opstellen aan het begin van het nieuwe schooljaar: wat doe je om je leerlingen te leren kennen en hoe breng je sfeer en orde in de klas? Lezen jullie tevoren alle leerlingendossiers of wisselen jullie informatie uit met collega's over de klassen die je dat jaar les gaat geven of wil je juist zo min mogelijk weten? Begin je het jaar met waarschuwingen en een stevige aanpak of neem je afstand en kijk je wat er ontstaat? Heb je speciale methodes om je klas te leren kennen?

Ik zou het erg op prijs stellen als jullie je aanpak met mij willen delen: misschien ontdekken we met ons allen wel de ideale start voor het nieuwe schooljaar!

Afbeelding van Marquette University, gepubliceerd onder CC-by-nc-nd.

De Basisprincipes

2009-09-24T07:00:00.007+02:00

Door: Martijn van den Berg

Nu ik in Leeuwarden zit, zal het bloggen over games voorlopig tot een nulniveau komen, maar des te meer zal ik over onderwijs bloggen. Mijn inspiratie ligt bij de school waar ik nu studeer. (International Hospitality Management aan het Stenden in Leeuwarden)Vanuit dit oogpunt zal ik iedere keer schrijven. Het is daarom belangrijk om te weten hoe mijn school in elkaar zit, zodat ik in mijn blogjes specifiek kan verwijzen naar bepaalde elementen. Een lesje IHM vandaag dus.

Mijn opleiding dit jaar bestaat uit vier modules die qua tijd gelijk zijn aan elkaar. Iedere module neemt tien weken in beslag. Deze vier modules bestaan uit twee praktijkmodules en twee theoriemodules. Een praktijkmodule bestaat ui t een week praktijk, waar je in een van de horecafaciliteiten van de school werkt, en dit 32 uur in een week. De theorieweken bestaan uit verschillende lezingen en workshops, die specifiek op horeca gericht zijn, en lessen algemene kennis. (Duits, Engels, economie, etc.) In de theoriemodules heb je alleen theorieweken.

Ik begin met de twee praktijkmodules, waarvan de eerste Rooms Division is, en de tweede Food &Beverage. De tweede helft van het jaar zal ik theoriemodules doen.

We maken gebruik van het propedeusesysteem, wat betekent dat je met een goede prestatie in het eerste jaar als je alles voor het jaar haalt, met 60 studiepunten je propedeuse haalt. Met minstens 40 punten mag je naar het volgende jaar, om het jaar erna de laatste punten in te halen. Er zijn helaas veel mensen die het eerste jaar niet halen; 40% valt gemiddeld af.

Dit was een basisintroductie aan de studiewereld waar ik me op dit moment in bevind. Mocht ik heel specifieke en aparte elementen naar boven halen in mijn blogjes, dan zal ik dat nader uitleggen. Voor de meeste blogjes zal deze uitleg voldoende zijn.

Web 2.0 toepassingen voor het onderwijs

2009-09-23T07:00:00.001+02:00

Ik ben de laatste tijd druk bezig met het concept van de 23Dingen cursus die door Helene Blowers ontwikkeld is, en vervolgens door Rob Coers aangepast is voor de Nederlandse bibliotheken. Hij heeft er voor de Overijsselse bibliotheek ook een onderwijsversie van gemaakt. Ik mag meedenken met o.a. De Onderwijsvernieuwingscoöperatie en SURFnet hoe dat concept gebruikt kan worden voor hun professionaliseringsplannen voor het voortgezet en het hoger onderwijs.

Ik ben daarom de laatste tijd me weer helemaal aan het verdiepen in web 2.0 applicaties: wat is er en hoe kan je het gebruiken in het onderwijs? Vorige week kreeg ik van Wikispaces een nieuwsbrief waarin verwezen werd naar een prachtig overzicht van tools: Cooltoolsforschools. Op die site vind je een overzicht van tools, gerangschikt in rubrieken met bij iedere tool een korte beschrijving wat het is en doet en soms ook een voorbeeld erbij. Ook vind je er 'teacher resources': links naar websites met lesmateriaal en materialen en hulpmiddelen om lessen te maken.

Ik vind het een heel makkelijk overzicht: er is veel te vinden (ik denk wel meer dan 200 sites) en als een tool niet helemaal precies doet wat je wilt dan kun je door de rubrieksindeling makkelijk op zoek gaan naar vergelijkbare tools. Als je op zoek bent naar gratis online tools en producten die anderen ermee hebben gemaakt, dan moet je zeker eens kijken naar deze wiki. En heb je zelf bruikbare web 2.0 tools voor het onderwijs die nog niet zijn opgenomen: het is een wiki dus een bijdrage wordt zeer op prijs gesteld!

Duurzame vis

2009-09-22T07:00:00.000+02:00

Er is de laatste tijd weer veel te doen over vis: minister Verburg wil een vangstverbod op paling maar dat levert natuurlijk de nodige weerstand op. Iedereen is het er wel over eens dat er iets moet gebeuren om de palingstand te verbeteren maar hoe dat moet, daarover verschillen de meningen. Mijn antwoord op alle problemen rond vis is dat ik me vooralsnog beperk tot het eten van de vissen die als 'groen' staan vermeld in de Viswijzer (wat overigens geen echte opoffering is ;-) ).

Ook op scholen is aandacht voor duurzaamheid van vis. Dit soort zaken is niet altijd makkelijk om onder de aandacht te brengen: als je niet oppast wordt het makkelijk een negatieve les waarin vooral allerlei zaken verboden worden. Een game kan in zo'n situatie uitkomst bieden. Studenten van de HKU hebben een spel gemaakt over de vele kilometers die soms worden afgelegd om vis te krijgen. Heel veel educatieve inhoud heeft het spel niet: het maakt je er alleen van bewust dat veel vis van heel ver weg komt, zoals uit Alaska en India enz.

Een ander aspect van duurzaamheid is dat paling in zijn voortbestaan bedreigd wordt omdat het leefklimaat van de paling verslechterd is. Daarover gaat het spel Ali P., gemaakt door IJsfontein.

Om het beeld van de problematiek nog completer te maken kun je dit Sustainabilityspel spelen waarin je ervaart waarom het soms moeilijk is om rekening te houden met duurzaamheid.

Ter voorbereiding van een les over duurzaamheid kun je leerlingen in groepjes deze spellen laten spelen en ze vragen om een betoog te houden dat in lijn is met het spel. Natuurlijk moeten ze bij dat betoog een aantal websites of artikelen zoeken die hun stelling onderbouwen. In de les mogen ze proberen elkaar te overtuigen van hun visie. Ik ben benieuwd wat eruit komt!