Mari Love

Փոխվել եմ, բայց նույնն եմ մնացել

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 6 Jul 2020 00:54:00 +0400

Ես հորինել եմ քեզ և հորինել եմ ինձ: Ես հորինել եմ մեզ՝ քեզ դարձնելով ինձ համար, ինձ ճկելով հանուն քեզ: Ես մոռացել եմ ինձ և մոռացել եմ քեզ. չկաս: Ես սիրել եմ ինձ, հետո մոռացել այդ սերն ու հորինել քեզ: Չէ, հիմարություններ չեմ ասում. ուղղակի մոռացել եմ պարզը: Ես ես եմ դարձել, բայց ես հոգնել եմ ինձնից: Ես շատ եմ խոսում ինձնից, որովհետև վախենում եմ քեզնոտվելուց: Ուշ է: Ես մոռացել եմ ինքս ինձ տրված խոստումներս, ես անցել եմ իմ հուսահատությունների վրայով, որպեսզի գտնեմ կյանքիս ամենավերջին հուսահատությունը: Ես փոխվել եմ, բայց նույնն եմ մնացել: Դու նոր ես, բայց այնքան նման նրանց: Դու էլ նրանցից մեկն ես, որովհետև ես նույնն եմ: Դու շարունակում ես այն, ինչ իրենք կիսատ թողեցին: Որովհետև ես այնքան ես եմ: Քանի օր ու գիշեր անցավ, քանիսն եկան-անցան, մի-մի մասնիկ պոկեցին, մի-մի սպի թողեցին, բայց ես նույնն եմ: Մատներս դեռ սահում են այս տառերի վրայով, թեև մտածում էի՝ փոխվել եմ, ու էլ նույնը չեմ: Հիմա դա լա՞վ է: Ախր դատարկվել էի, ու քնելիս չէի մտածում, որ ինչ-որ բան սխալ է: Իսկ հիմա գլուխս առել եմ մտքերիս ամպերի մեջ ու փոթորկում եմ. սխալվել եմ: Ամեն օր ու շատ: Ինքս մի մեծ սխալ եմ դարձել, ու էլ ոչինչ չես ուղղի: Աչքերս նույն կերպ ծով են երգում, բայց ծովն էլ չի ալիքվում. մահացել են ալիքները: Ալիքներին խեղդել եմ: Այնքան հաճույքով, որ հիմա հետ եմ նայում ու սարսափում ինձնից: Այս ի՞նչ եմ ես դարձել: Այս ո՞վ ինձ այսպիսին դարձրեց: Այս ի՞նչ արեցի ես ինձ հետ: Չպիտի գար այս օրը, որ զարթնեի: Ու հիմա էլ ոչինչ առաջվա պես չի լինի. ծովս խեղդել եմ: Էլ ծով չկա: Ես չկամ:

Դու հայտնվեցիր, որ ես արթնանամ: Բայց ախր ես մտածում էի, որ այս քունը հավերժական է: Ես փաթաթվել էի անվերջանալի այդ քնի ծածկոցներով, և մտածում էի, որ արթնացել եմ: Բայց դու եկար և ցույց տվեցիր, որ այսքան գիշեր-ցերեկ գլորվել եմ սեփական սխալներիս հետ՝ վերածվելով մի մեծ սխալի: Կործանել եմ ճանապարհիս ամեն ինչ, հողին հավասարեցրել ու մտածել, թե ուժեղ եմ: Աչքերս ծով են կապում, և ես հասկանում եմ, որ ամեն ինչ ավարտվել է:
Օգնիր քնել, խնդրում եմ...

Ես սիրում եմ քեզ, իսկ դու սիրում ես քեզ

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 5 Jul 2020 13:08:00 +0400

Ես սիրում եմ քեզ, իսկ դու սիրում ես քեզ: Այդ պատճառով էլ մեզ մոտ ոչինչ չի ստացվի: Ես սիրում եմ քեզ, իսկ դու սիրում ես, երբ սիրում են քեզ: Կամ էլ գուցե սիրում ես, բայց ոչ ինձ: Քո սիրելը տարբեր է, և ես դա չեմ հասկանում: Դու չգիտես մինչև շնչի կանգը սիրել, մոռանալ, որ ապրելու համար շնչել է պետք, բայց ո՞ւմ է պետք այդ ապրելը, եթե պետք է ամեն օր ու ժամ հիշել, որ քեզ համար շունչ չեն կանգնեցնում, ուր մնաց շնչեն: Դու սիրում ես տարբեր, իսկ ինձ պետք է սիրվել այնպես, ինչպես ես եմ սիրում. մինչև ոսկորների ջարդ: Դու երևի չգիտես ինչպես է մաշկն այրվում սեփական անպետքությունից: Իսկ ես լավ գիտեմ, որ երջանկություն է մաշկդ մեկի կիսելը: Այդ ժամանակ է շունչը կանգ առնում, իսկ հետո այնպես աշխատում, որ հասցնի զգալ ամենը: Ագահաբար, անկշտաբար: Հա, անկուշտ լինելն այս դեպքում երանություն է, բայց դու երևի կշտացել ես: Ես՝ չէ: Ես չեմ կշտացել քեզնից, քո՝ իմ հորինած գեղեցկությունից, քո՝ իմ ստեղծած քաղցրությունից, քո՝ իմ սուտ սիրուց: Ես սիրում եմ քեզ: Այնպես,ինչպես նախկինում սիրել եմ մյուսներին: Մի քիչ ավել, մի քիչ պակաս, մի քիչ ուրիշ, բայց դա հիմա կարևոր չի: Ես կրկին սիրում եմ, ու դրա պատճառը դու ես: Ինձ ասեցին՝ էլ չես սիրի, բայց ես սիրում եմ, և այդտեղ քո մեղավորություն է: Ես սիրում եմ քո մեղքը, և սիրում եմ այն մեղքը, որ միասին ենք գործում: Ափսոս, որ քո մոտ դա միայն մեղք է, իսկ ինձ մոտ՝ միայն սեր...

Ինձ ներիր

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 15 Jun 2020 12:47:00 +0400

Ինձ ներիր թուլությունս. ես շատ ուժեղ եմ: Ինձ ներիր իմ նախկին սերերը. դրանք շատ են: Մեզ ներիր մեր չեղածը. մենք շատ փոքր ենք:

Ինձ ներիր, որպեսզի ես էլ ինձ ներեմ: Ինձ մի կանչիր, որ խլանամ, որ չլսեմ սրտիս լացը, որ մի քիչ խենթանամ, հետո վերադառնամ ինքս ինձ մոտ: Ինձ ինձնից մի տար. ես սովորել եմ ինձ: Ես սովորեցրել եմ ինձ սովորել ինքս ինձ: Ապրել իմ սատանաների հետ, պար բռնել նրանց հետ, ծիծաղել ինքս ինձ վրա, ու վերջում փլվել հրեշտակների դիերի վրա: Ես հրեշտակների սպանող եմ, նրանց թևերը հատիկ-հատիկ պոկողը, դրանից հրճվողն ու սարսափողը: Ես սարսափում եմ իմ սատանաներից, բայց չեմ կարողանում ապրել առանց նրանց. ես սովորել եմ նրանց ներկայությանը: Իսկ դու` չէ: Ու պետք էլ չի… Փրկիր քեզ, փախիր, հետ մի նայիր. ես կկործանեմ քեզ: Դու իմ հրեշտակներից ես: Ես կփլվեմ քո վրա:

Ինձ ներիր գոյությունս. ես չեմ ուզում լինել: Ինձ ներիր իմ ներկա վախերը. դրանք շատ են: Մեզ ներիր մեր չկայացած սերը. մենք շատ հիմար ենք:

Ռեստարտ

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 11 Apr 2020 00:12:00 +0400

Ես հասկացել եմ մի պարզ բան. մեր խնդիրները գալիս են նրանից, որ մենք մյուսներին մեզնով ենք չափում, և ակնկալում ենք լինել այնպիսին, ինչպիսին մենք ենք: Բայց ախր դա հնարավոր չի, չէ՞: Մյուսներից մենք սպասում ենք ապրել ու մտածել այնպես, ինչպես մենք ենք ապրում ու մտածում, տարբեր իրավիճակներում վարվել այնպես, ինչպես մենք կվարվեինք: Բայց բարեբախտաբար դա հնարավոր չի: Եթե լիներ այդպես, չէր լինի բարին ու չարը, ամենամութ պահերին լույսը չէր բացվի. լույս ընդհանրապես չէր լինի: Պետք չի մարդկանցից ակնկալել այն, ինչ իրենք ունակ չեն անել: Չեն կարող բոլորը լավը լինել: Հա, պարզունակ բան եմ ասում, բայց աշխարհն իրոք բաժանվում է լավի ու վատի, ճշտի ու սխալի, ու կան համամարդկային օրենքներ, որոնք նույնն են բոլորի համար, և կան նրանք, ովքեր խախտում են դրանք: Եվ մենք չենք կարող սպասել, որ նրանք, ովքեր խախտում են օրենքները, կփոխվեն: Նրանք կան, որպեսզի համատարած լույսի մեջ տարածեն իրենց մութն ու սխալը, որպեսզի լույսն ավելի վառ լինի, իսկ ճիշտն ավելի գեղեցիկ նայվի: Եվ եթե դու քո մեջ լույս ես տեսնում, ամուր պահիր այն: Մի թող, որ մութը խլի քեզնից քո լույսը: Ու հիշիր, որ միշտ էլ ավելի հեշտ է սպիտակը սև սարքել, քան հակառակը: Մտածիր դրա մասին…

Վերնագրեր դնելու ժամանակներն անցել են

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 16 Mar 2020 23:13:00 +0400

Ես սարսափելիորեն հոգնել եմ ‹‹ինձնից››: Հոգնել եմ քննարկվող լինելուց ինչ էլ անեմ, ինչ էլ խոսեմ, ինչ էլ մտածեմ: Հոգնել եմ ձեր բերանի ծամոնը լինելուց. դեն նետեք ինձ, խնդրում եմ: Ես զզվել եմ ամենքի կողմից ճանաչված ու չսիրված լինելուց, զզվել եմ տարբերվող լինելուց. ուզում եմ լինել ձեր նման: Երևի: Ավելի լավ է լինել միջակություն, քան բոլորի կողմից ատելի մեկը, ում ամեն գրած տառն ու բառը դառնում է հանրային քննարկման առարկա: Մի՞թե չեմ հոգնեցրել ձեզ այն դեպքում, երբ ինքս ինձնից արդեն զզվել եմ: Դեռ ինչքա՞ն պիտի մտածեք իմ մասին, ինչքա՞ն պիտի քննարկեք, որ թողնեք հանգիստ ապրեմ: Շունչ քաշեմ ու ամեն օր չարթնանամ այն մտքով, թե էլ ինչ զզվելի բաներ եմ կարդալու իմ մասին: Ինչո՞ւ չեք թողնում ապրեմ: Տարիներ շարունակ փորձում եք կոտրել ինձ, շատ եք կոտրել, հերիք է: Ու ցավն այն է, որ ձեզանից և ոչ մեկն ինձ չի ճանաչում: Ոչ մեկի հետ սեղան չեմ նստել ու մի բաժակ սուրճի շուրջ կյանքից չեմ խոսել: Ոչ մեկին նեղն ընկած ժամանակ կողքիս կամ գոնե շուրջս չեմ տեսել, որ ձեռքս կբռնի ու կասի` չդնես: Ոչ մեկ երբևէ չի տեսել, թե ինչպես եմ ամեն օր խելացնոր մտքեր ծնում, որ օգնում են արթնանալ ու շարունակել շնչել: Ոչ մեկի հեռախոսի համարը չունեմ, որ զանգեմ ու հարցնեմ` ինչո՞ւ: Ինչո՞ւ ես ինձ ատում, ի՞նչ եմ քեզ արել, ե՞րբ եմ քեզ այնքան նեղացրել, որ սիրտդ այսքան չարացել է իմ հանդեպ: Նեղացած մարդն է փորձում ցավեցնել, իսկ ես ձեզնից և ոչ մեկին միտումնավոր չեմ նեղացրել: Մի՞թե էությունս այնքան է ձեզ լարում, որ իմ գոյությունից եք նեղանում: Հանկարծ չմտածեք, թե փորձում եմ ձեր խիղճը շարժել. դուք դրանից չունեք: Եթե ունենայիք, կմտածեիք, որ ես էլ ինչ-որ մեկի լույսն եմ, որ դուք այսքան տարի փորձում եք մարել: Ես էլ ինչ-որ մեկին եմ լույս տալիս, և եթե ես չլինեմ, դուք չէ, որ կփոխարինեք ինձ: Ինչո՞ւ եք ուզում նրան զրկել լույսից, ինչպե՞ս եք հետո ապրելու: Չնայած հա, խիղճը… Դուք դրանից չունեք:

Վերնագրեր դնելու ժամանակներն անցել են

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 16 Mar 2020 23:11:00 +0400

Երբ գտա քեզ, հասկացա` կորցնելու եմ ինձ: Այնպես եմ կորցնելու, որ հետ գալ չեմ ուզելու: Պարզվեց սիրտս չէր մահացել. խորը քուն էր մտել: Բայց թե ինչու հենց դու պիտի այն արթնացնեիր, չգիտեմ: Այդ ի՞նչ դաժան կատակ է: Քի՞չ էի մահանալ ուզել, քի՞չ էի կոտրվել, բավարար չէ՞ր: Պարզվեց` լավ էր սիրտս մահացած լիներ: ⁣

Երբ տեսա քեզ, չհասկացա` մի՞թե հանդիպել ենք: Դու այնքան հարազատացար առաջին վայրկյանից, թվաց` գիտեմ քեզ երկար-երկար, ուղղակի դու հեռու էիր, կամ ես` կույր: Երնեկ կույր լինեի: Ու չտեսնեի քեզ երբեք: ⁣

Ես երդվել էի այլևս երբեք չասել այդ խոսքերը. դրանք երբեք ոչ մի լավ բանի չեն հանգեցրել: Բայց դրժեցի երդումս, որովհետև երբ սիրեցի քեզ, մոռացա ամեն երդում ու խոստում: Դեմ գնացի ամեն օրենքի, կոտրվեցի քո գրկում, փշրվեցի ու դեռ երկար կփշրվեմ: ⁣

Թեև սա սեր չէ. երբ սիրում են, նրա երջանկությունն են ուզում: Իսկ ես քեզ եմ ուզում: Իմ կողքին, ամեն օր, անդադար, անընդհատ: Մաշկդ եմ ուզում: Ձայնդ եմ ուզում: Ձեռքերդ ու մատներդ եմ ուզում: Ուզում եմ սպանես ինձ, ոչնչացնես, գոնե մինչև վերջ: Ես եսասիրաբար կառչել եմ քեզնից, ես ոչնչացնում եմ ինձ` փորձելով քաշել ամեն մասնիկդ, զգալ ամեն շունչդ ու մահանալ քո գրկում: Ես խենթանում եմ քեզ համար, ես կորցրել եմ ինձ, ես մահանում եմ: Ու չեմ կարողանում կանգ առնել. անհնար է: Քեզ եմ ուզում: Ցավում է: Բայց առանց քեզ ավելի է ցավում: ⁣

Ես մտածում էի` մեծացել եմ, չի լինի գրչիս արժանի էլ ոչ ոք, բայց արի ու տես, դու ինձ ստիպել ես մոռանալ նախկինում ապրածս բոլոր ցավերը, թեև գիտեմ, որ այս անգամ ամեն ինչ շատ վատ է լինելու: Ես մահանալու եմ. ինձ դու ես սպանելու: Եվ շարունակելու ես ապրել այդ մտքով:⁣

Ասում եմ, չէ՞, ես չեմ սիրում քեզ. եսասեր եմ: Այլապես դու անգամ չէիր էլ կարդա սա: Ներիր:

Վերնագրեր դնելու ժամանակներն անցել են

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 16 Mar 2020 23:11:00 +0400

Երբ արտասվեցի քո գրկում, քեզ թվաց քեզ համար եմ արտասվում: Չէ, սիրելիս, ես արտասվում էի ինձ համար: Այն բանի համար, որ ամեն ինչ այսպես ստացվեց: Ես այսպես չէի պատկերացնում: Ոչ թե քեզ հետ, այլ ինձ հետ: Ինձ հետ աշխարհի ամեն բանը կատարվեց, որին, չգիտեմ էլ, ինքս գնացի, թե արժանի էի: Ես արտասվում էի, արցունքներն այրում էին աչքերս, ու ես չէի հասկանում` ո՞ր մեղքիս համար պիտի ստացվեր այնպես, որ հազարավոր գրկերից հենց քո գրկում պիտի արթնանայի տարիների քնից, գիտակցեի, թե ինչ եմ անում: Մարդիկ մարդ են սպանում, մարդիկ կյանք են դադար տալիս, մարդիկ մարդ չեն դառնում, բայց պատժվում եմ ես: Իսկ ես ընդամենը սեր էի ուզում. պարզ ու մաքուր, ինչպես ես էի, միլլիոն տարի առաջ: Բոլորը ստացան իրենց բաժին սերը, միայն ես բաժին դառա անսեր մարդկանց: Բոլորը քնեցին ու զարթնեցին սիրած մարդկանց հետ, միայն ես զարթնեցի քնած սերերից: Բոլորը սպասեցին ու հասան, միայն ես հասա ու չսպասեցի: Չգտա, չտեսա, չզգացի այն, ինչ երազում էի: Սովորեցի չերազել, չզգալ, չտեսնել: Սովորեցի չապրել: Ու հայտնվեցիր դու: Փչացրիր ամենը, տարիների քունս մի վայրկյանում վայրկյան սարքեցիր, հատիկ հատիկ ջարդեցիր երկաթ դարձած ոսկորներս, հազարներ տեսած մաշկս քեզ կարոտ դարձրիր, խելացի մտքեր ասող ինձ մի բուռ հիմարություն սարքեցիր, ու հասկացա` ամեն ինչ նորից պիտի սկսեմ: Չեմ ուզում, չեմ կարող, ախր ամեն ինչ իմ ձեռքերում էր, իսկ հիմա ես եմ քո ձեռքերում, ու ամեն ինչ սարսափելի է: Քո հիանալի ձեռքերում ես խեղդվում եմ, քո ուժեղ հայացքներում ես կորում եմ, քո կատարյալ ուժի ներքո ես գիտակցում եմ սեփական ոչնչությունս, անկարողությունս, անիմաստությունս: Դու եկար ցույց տալու, որ ամենը, ինչ արժեքավոր եմ համարել, զրոյի է հավասար, եթե կողքիս երբեք չի լինելու քո նմանը: Դու ցույց տվեցիր, որ իմ նմանների կողքին երբեք չեն լինելու քո նմանները: Ոչ թե որովհետև դու լավն ես, իսկ ես` վատը, այլ որովհետև արժեքներն են տարբեր. իմ նմանները արժեք ունեն միայն քո նմանների համար, երբ պետք է, անհրաժեշտ է, կարիքը կա: Իսկ ժամանակ հետո այլևս չկա: Կարգն է այդպիսին: Ու ոչ իմ նմանները, ոչ էլ քո նմանները դեմ չեն գնա ընդունված կարգին: Այդպիսին է կարգը:

Վերնագրեր դնելու ժամանակներն անցել են

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 16 Mar 2020 23:09:00 +0400

Դու ինձ տեսար մերկ, բայց հոգիս այդպես էլ չմերկացրիր: Տեսար ժպիտներս, բայց չտեսար կամ էլ չցանկացար տեսնել կեղծությունը ծիծաղներիս: Տեսար խենթությունս, բայց չուզեցիր խենթանամ քեզ հետ: Տեսար արցունքներս, բայց չհասկացար, որ դրանց պատճառն ես: Կեղծությունդ է պատճառը, քո խաղերը, հաշվարկները, միամիտ փորձերը: Ախր սիրելիս, ես քո նման այնքանների եմ տեսել, չեմ կարող հաշվել: Ախր սիրելիս, ինչո՞ւ այսքան էժան եղար. ես քեզ ավելին էի գնահատել: Մանրը վերադարձնե՞մ: Դու ինձ մերկացրիր, փորձեցիր սեր դնես, կիրք ստանաս, բայց ի՞նչ եղավ: Քեզ դո՞ւր եկավ խղճահարությունս: Ինձ` ոչ: Ամենից քիչ ես կուզեի խղճալ քեզ, ախր իմ շունչը մի քանի միլիվայրկյանով կանգ առավ քեզ համար: Իսկ հիմա ես անգամ կես միլիկյանք չեմ ուզի լինես կողքիս: Քո նման միլիմարդկանց ես այնքան եմ տեսել: Իսկ ես կարծեցի` ուրիշ ես…

Ժամանակի հետ

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 11 Sep 2018 22:24:00 +0400

Ինձ ոչ ոք չասաց, որ այսպես է: Ոչ ոք չբռնեց ձեռքս, չկանգնեցրեց, ոչ գլուխս պահեց ու բացականչեց, ոչ էլ շշնջաց, չզգուշացրեց, չպատմեց, որ որքան բարձրանում ես, այնքան ներքև ես իջնում: Որքան ձգտում ես ավելիին, այնքան կորցնում ես ամենաթանկը: Որքան քեզ թվում է, թե դեռ շատ կա, այնքան վերջը մոտենում է: Իսկ ի՞նչ է վերջից հետո: Վերջից հետո հիմա է…

Ժամանակի հետ երկաթ ես դառնում, կարծր-կարծր, ուժեղ-ուժեղ: Ժամանակի հետ էլ չես լինում ժամանակի փափկասունը: Անհնար է լինում քեզ կոտրելը. դու չես փշրվում: Դու արդեն իսկ փշուր ես. ամենափոքր, ամենազոր:

Ինձ չասացին, որ ժամանակի հետ քնելիս չես արտասվում. ուժ չկա: Ժամանակի հետ բոլոր արցունքները չորանում են, իսկ նորերի համար էլ տեղ չկա: Ոչ էլ ժամանակ: Ոչ էլ իմաստ:

Ժամանակի հետ մոռացվում է ամեն ինչ. սեր, կիրք, ատելություն, կարոտ, կարոտի ատելություն, սիրո կիրք, կարոտի սեր, ատելության կիրք: Ժամանակի հետ մնում է միայն կորուսյալ ժամանակի ավազելիությունը: Կարծես մատներդ էլ ամուր փակել էիր, բռունցքվել էիր ամբողջությամբ, բայց ժամանակն անողոքաբար քեզ մեծացրեց, երկաթ դարձրեց, սրբեց արցունքներդ ու ծնկի բերեց:

Դու ինքդ մի ավազ դարձար, մի չնչին փշուր, ու սարսափեցիր սեփական անտարբերությունից: Ոչինչ, գրողի տարած ոչինչ քեզ այլևս չի զարմացնի. դու տեսար ամեն ինչ, իսկ ինչ էլ չտեսար ինքդ, կողքիններդ տեսան: Եվ ի՞նչ է ստացվում: Որ զուր էր ամենը. ամենի վերջն էլ նույնն է. հիման…

Այն հիման, որ մեզ դարձրեց այն, ինչ կանք: Ինչ չէինք երազում, ընդհանրապես չէինք պլանավորում, երազներում ու երազանքներում չէինք տեսնում: Հա, ժամանակը, այդ տականք հրեշը, որ մեզ տվեց հանգստություն, դաժանություն ու մոխրագույն հայացքներ, մեզնից խլեց մեր խենթությունը, մեզ գույներ ու երանգներ տվող համարձակությունը, սիրելու պատրաստակամությունը: Ժամանակը մեզ սովորեցրեց նախ և առաջ սիրել ինքներս մեզ և ժայռերից նետվելուց առաջ մտածել. արդյո՞ք մեր հետևից կցատկեն: Չեն ցատկի: Չենք ցատկի: Եվ փառք աստծո:

Ժամանակը… Այդ սիրելի ժամանակը… Մեզ գրկեց, շշնջաց մեր ականջին, ցույց տվեց, որ վերջը դեռ շատ հեռու է… Վերջը հետո է, հիմայից հետո, իսկ հիման մենք ենք:

Երկաթյա, ամուր-ամուր, կարծր-կարծր:

Չի վերջանում քո հանդեպը

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 25 Dec 2015 16:59:00 +0400

Չի վերջանում քո հանդեպը: Քո համարը, քո մասինը:

Չի խաղաղվում, չի մոռացվում, չի հնանում:

Չես վերանում, չես մոռանում, չես հեռանում: Չեմ հանդարտվում:

Չեմ կարոտում, չեմ էլ հիշում: Ո՞ւմ եմ խաբում:

«Մեկին գտի, սիրահարվի: Ինձ ազատի:

Դու ուզո՞ւմ ես:

Չէ:

Ես էլ:

Խաղ:

Սեր:

Հա:

Կարոտ:

Հա»:

Չեմ հասկանում, չեմ ազատվում, չեմ էլ ուզում:

Ես չեմ փոխվում, նույնն եմ մնում:

Դու չես զզվում ու չես հոգնում:

Ես ամեն կերպ փորձեցի քեզ սիրել: Եղա այնքան մոտիկ, որ հաշվեցի, թե րոպեում քանի զարկ է խփում սիրտդ և քանի կաթիլ արյուն հոսում երակներովդ: Եղա և այնքան հեռու, որ չիմացա անգամ` գուցե սիրտդ մի օր կա՞նգ առավ: Ես փորձեցի դառնալ միտքդ, հոսել դանդաղ-դանդաղ, հասնել հոգուդ, դիպչել սրտիդ: Լինել քեզ պես, քեզ հավասար և մոռանալ, թե քանի աշխարհներ են մեզ բաժանում: Ես փակեցի դուռ ու լուսամուտ, պարիսպներ դրեցի և փորձեցի հավատալ, որ կարող եմ դեռ լինել քեզնոտ ու քեզանով: Բայց չստացվեց: Եվ չուզեցի: Բարդ էր այնքան: Բարդ էի սարքել, փակելու փոխարեն պիտ բացեի, պարիսպվելու փոխարեն` մոռանայի ամեն արգելք ու խոչընդոտ: Եվ հեռացա այնքան, որ չիմացա անգամ` գուցե արյունդ երակներում սառչե՞ց:

Բայց չմոռացա: Եվ չմոռացար: Չստացվեց ինչպես առաջ հպարտորեն դառնալ մենակ: Ստացվեց միայն նախկինի պես լավ ձևանալ ու համոզել, որ ոչ մի քամի ու ոչ մի հողմ ինձ չի ստիպի ծնկի իջնել միայնության ու կարոտի դեմ:

Անցան օրեր ու ամիսներ: Անցավ կլոր ուղիղ տարի: Մի քիչ ավել: Եվ կրկին դու, ու կրկին մենք: Միշտ նույն խաղի ու պտույտի մեջ: Շատ բան փոխված, մի քանի բան նույնը եղած: Անփոփոխ միայն բառերն ու կարոտները մնացած: Եվ չհոգնած ու չզզված, չփոշմանած ու չերկմտած, որ գուցե չէ, այս անգամ էլ չէ, ինչպես որ միշտ` չէ ու էլի չէ:

Ի՞նչ է եղել որ: Չէ՞ որ գիտենք, որ թեկուզ և այս անգամ էլ չէ, ոչ էլ մյուս ու հաջորդ անգամ, պարտադիր չէ լինել այնպես, ինչպես պետք է:

Շփվել, ուղղակի, ահագին:

Տիեզերքներ և փոշու հատիկներ

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 22 Dec 2015 15:57:00 +0400

Դու այնքան բարձրահասակ էիր: Եվ քո կողքին հատկապես իմ 1,55-ը չէր երևում: Ինչպես չէր երևում սիրունիկ դեմքս քո կատարյալ դեմքի կողքին: Եվ ընդհանրապես` տղամարդը չի կարող քեզ պես գեղեցիկ լինել: Դու պարզապես իրավունք չունեիր այդքան գեղեցիկ լինել:

Ես այնքան վստահ էի, որ գեղեցիկ եմ, բայց քո հայտնվելուց հետո ես այլևս հիացմունքով չէի նայում հայելու միջից ինձ նայող մի բուռ անվստահությանը: Եվ որքան էլ դու կրկնեիր, որ քո արքայադուստրն եմ, ես գիտեի, որ բավարար լավը չէի քեզ համար: Եվ երբեք էլ չէի լինի:

Դու գրկում էիր ինձ, երկար մատներով մի կողմ քաշում մազափունջս, համբուրում ականջներս և ինչ-որ ծիծաղելի հիմարություն շշնջում: Եվ ես այլևս չէի մտածում, թե աշխարհում գուցե մեզնից բացի այլ մարդիկ կան: Չէ՞ որ ես ունեի իմ անձնական տիեզերքը, որտեղ դեմ չէի մոլորվել ու այլևս չվերադառնալ: Քո թիկունքի տիեզերքում ես կորցնում էի ինձ և դառնում մի գալակտիկա սեր:

Ես կարող էի մի ամբողջ կյանք անթարթ նայել քեզ ու խորտակվել քո աչքերի երկինքներում: Բայց երբ տեսնում էիր, թե ինչպես եմ նայում քեզ, սայթաքում էի քո ամպերից ու ծիծաղելով այլ կողմ նայում: Ես չէի ուզում խոստովանել, որ գեղեցիկ էիր այնքան, որ դառնալով ապառնի նախանձում էի անցյալ ինձ: Եվ ատելով բաժանվում էի քեզնից` ձգտելով անգիրել կատարյալ դիմագծերդ մտքումս և փոխադրել գիշերային բաժանման մթության մեջ:

Դու գիտեիր, որ խենթացնող էիր: Եվ հավատում էիր, երբ ասում էի, որ չկա ավելի սարսափելի բան, քան սեփական անզուգականությունը գիտակցող տղամարդը: Գրողը քեզ տանի, դու ամենասարսափելի բանն էիր, որ կարող էր պատահել ինձ հետ: Գրողը քեզ տանի միլիոն կիլոմետր հեռու, դու իմ հանդարտ օրերի թշնամին էիր, իմ չընթերցած գրքերի ու չդիտած ֆիլմերի ափսոսանքի հանրահաշվական բազմապատկումը հարյուր հազարի: Ես ափսոսում էի, որ անցնի հինգ միլիոն տարի, ես չեմ հագենա քո ներկայությունից պարզապես որովհետև դու ամենագեղեցիկ տղամարդն էիր արևների վրա:

Ես չէի հասկանում, թե այդ ինչ ֆենոմենալ աննորմալություն էր, որ քո կողքին մարմինս հակառակվում էր եղանակին. թե շոգ էր, պիտի մրսեի; պիտի շոգեի, թե ցրտեր: Եվ դու ծիծաղում էիր, քո այն հրեշային գեղեցիկ հայացքով նայում վրաս և ձեռքդ մեկնելով ինձ դեպի քեզ քաշում: Ես չէի կարողանում հաշվել, թե որքան դեռ պիտի դիմանամ: Եվ արդեն երազում էի հանձնվելու մասին: Ես երազում էի, որ ինչ-որ տարերային աղետ խլեր քեզնից քո գեղեցկությունն ու քեզ ընդմիշտ ինձ հետ կապեր:

Դու դարձար այն հեղաշրջող աղետը, որ առհավետ խլեց ինձնից իմ ինքնավստահությունն ու ստիպեց գլուխս առած փախչել դեպի տարերային տգեղությունները, որովհետև լավ է լինել տիեզերք փոշու կույտերի մեջ, քան աննշան փոշու հատիկ` տիեզերական գլուխգործոցի կողքին:

Իդեալական ամուսին ընտրելու մասին

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 16 Dec 2015 19:54:00 +0400

Մեր ողջ կյանքը հիմնված է ընտրության վրա: Ամեն օր, ամեն ժամ ու րոպե մենք կատարում ենք ընտրություն երկու կամ ավելի բաների միջև: Երբեմն մեր փոխարեն ընտրություն են կատարում ուրիշները, ասենք ծնողները: Կողակից ընտրելու իրավունքն ու հնարավորությունը, որպես կանոն, ընձեռնված է մեզ: Իհարկե դեռևս կան ընտանիքներ և անգամ ամբողջ ազգեր, որտեղ մարդը զրկված է այդ իրավունքից, բայց մենք խոսում ենք ադեկվատ ու հասուն հասարակության մասին, որտեղ կողակից ընտրելու և ունենալու իրավունքը պատկանում է հենց իրեն` մարդուն:

Դեռ շատ վաղ տարիքից աղջիկները մտածում են ամուսնության մասին: Նրանց հասկացնում են, որ երջանիկ լինելու համար պետք է զույգավորվել: Եվ հենց այդ ժամանակից էլ ձևավորվում է սպիտակ ձևով իդեալական ասպետի կերպարը, որը դարեր շարունակ հետապնդում է գեղեցիկ սեռին :)

Իհարկե ժամանակի ընթացքում փոխվել են ինչպես ձիու, այնպես էլ ասպետի նկատմամբ պահանջները, բայց միտքը նույնն է մնացել` ասպետը հայտնվելու է մի օր և երջանկացնելու է աղջկան:

Մենք բոլորս մոտավորապես պատկերացնում էինք, թե ինչպիսին է մեր ժամանակների ասպետը. գեղեցիկ, առնական, իդեալական ժպիտով: Նրանք հաճախ ենք տեսել դիսնեյան մուլտֆիլմերում: Բայց արդյո՞ք այդ ասպետն ունակ է երջանկացնելու իմ սերնդի կնոջը:

Տարիներ առաջ, եթե ինձ հարցնեին, թե ինչ տղամարդու եմ փնտրում, միանշանակ կտայի վերոնշյալ պատասխանը: Ասպետը պիտի լինի ինչպես ֆիլմերում: Բայց կյանքը կինո չէ, ոչ էլ թատրոն, իսկ լավ դերասանության համար մեզ ոչ ոք Օսկար կամ Ոսկե գլոբուս չի տա: Ուստի կյանքում էլ չկան իդեալական հերոսներ, ովքեր գալիս են և երջանկացնում: Երջանկությունը ռեստորաններում մատուցվող էկզոտիկ ուտեստ չէ, որ մատուցում են ոսկեջրած սկուտեղի վրա:

Երջանկությունն ունի իր բանաձևը, որը գրեթե նույնն է բոլորիս համար: Եվ եթե մարդը կարողանա այն հաջողությամբ վերծանել և կոդավորել, ապա կգտնի և երջանկությունը, այն է` հասնել այնպիսի վիճակի, երբ այդքան էլ չես մտածում երջանկություն գտնելու մասին: Բարդ է, չէ՞ :)

Մենք` կանայքս, որպես կանոն մեր երջանկությունը կապում ենք ընտանիքի հետ: Այդպիսին է մեր էությունը: Գտնել նորմալ տղամարդ, ամուսնանալ, ունենալ երեխաներ, թոռներ: Գեղեցիկ է, ինչ խոսք: Բայց ինչպե՞ս է ստացվում, որ շատերս ձախողում ենք իդեալական շղթայի հենց առաջին օղակը և չենք ընտրում ՆՈՐՄԱԼ տղամարդու:

Այո, հարգելի տղամարդիկ, եթե ձեզ թվում է, թե դուք եք ընտրում կանանց, սխալվում եք: Պարզապես մենք այնքան իմաստուն ենք, որ թույլ ենք տալիս ձեզ այդպես կարծել, հատկապես երբ արդեն իսկ գիտակցում ենք, որ սխալ ընտրություն ենք կատարել:

Եթե տարիներ առաջ ինձ հարցնեին, թե ինչպիսի տղամարդու եմ փնտրում, կպատասխանեի` գեղեցիկ, բարձրահասակ, առնական ձեռքերով, գրավիչ ժպիտով, սեքսուալ հայացքով, ինչպես Ջեյմս Դինը կամ Ալեն Դելոնը: Ցանկը կարող էր փոխվել հերթական գեղեցիկ դերասանի կամ երգչի հայտնվելուն պես:

Ինչպես տեսնում եք` ցանկում տեղ էին գտել բացառապես այնպիսի հատկանիշներ, որոնք տրվում են մարդուն ի ծնե: Բայց ախր ինձ պետք էր տղամարդ, ոչ թե ուղեկցող մոդել կամ խոսող տիկնիկ: Ի՞նչ էի անելու տղամարդուս գեղեցիկ մռութիկը, եթե գանգատուփը դատարկ էր: Ինչի՞ս էր պետք նրա բարձր հասակը, եթե նրա մտահորիզոնը կես մետրից այն կողմ վերանում էր:

Մի քանի դառը փորձից հետո ես հասկացա, որ գեղեցիկ արտաքինին փաստորեն պետք է գումարել նաև խելքի առկայությունը: Դեռ երկար ժամանակ ես հիմարաբար շփոթում էի խելքն ու խելացիությունը: Ինձ թվում էր, որ եթե տղամարդը գիտի հարաբերականության տեսությունը և կարող է անգիր հիշել բոլոր պատերազմների և դաշինքների տարեթվերը, բացի այդ էլ գեղեցիկ է, ապա նա արդեն իսկ իդեալ է: Երկար ժամանակ պահանջվեց ինձ նման հիմարիկից հասկանալու համար, թե որքան չարաչար եմ սխալվել:

Այնուհետև սկսեցի գնահատել փողի արժեքը: Ես տեսա, թե որքան հիանալի բան է փողը և որքան լավ այն կարող է լուծել բոլոր խնդիրները: Եվ այսպես գեղեցիկ արտաքինին և խելքի առկայությանը միացավ քիչ թե շատ ապահովված լինելը: Մտածում եք` սխա՞լ է: Համոզված եմ` ոչ: Չէ՞ որ մենք խոսում ենք ամուսնության մասին, իսկ ինչպե՞ս կարելի է կյանքը կապել ֆինանսական միջոցներից զուրկ մարդու հետ: Դա առաջին հերթին անպատասխանատու քայլ է հետագա սերնդի հանդեպ:

Դառը փորձն ինձ կրկին սովորեցրեց, որ հարուստ լինելն ու խելացի ծախսելը տարբեր բաներ են: Այժմ ինձ անհրաժեշտ էր գեղեցիկ, խելացի, հարուստ մեկը, ով նաև կկարողանար ճիշտ տնօրինել ֆինանսները:

Կյանքը կարճ բան է, և առանց էմոցիաների այն այնքան դատարկ է: Ինչպե՞ս կարող ես լինել մեկի հետ, ով զուրկ է ռոմանտիզմից: Ո՞ւմ է պետք այն տղամարդը, ով չի հիշում ձեր հանդիպման ամսաթիվը, ով ամեն շաբաթ ծաղկեփունջ չի նվիրում, իսկ ժամանակ առ ժամանակ որևէ խենթ արարք չի գործում, ասենք` չի փախցնում սարեր և ռոմանտիկ ընթրիք կազմակերպում հենց սարի լանջին:

Բա հումորի զգացո՞ւմը: Չէ՞ որ ծիծաղը երկարացնում է կյանքը:

Իսկ լավ ընտանի՞քը: Ձեր հարաբերությունները չեն կարող առողջ լինել, եթե նա սերում է անպիտան ավազակների ընտանիքից: Կամ նրա մայրը հաճախ է խառնվում ձեր կյանքին, իսկ հայրը ընտանիքի գլուխը չէ և հնազանդվում է կնոջը:

Եվ այսպես, տարիների ընթացքում ես կազմեցի իդեալական տղամարդու իմ պատկերը, ում… ՀՆԱՐԱՎՈՐ ՉԷ ԳՏՆԵԼ:

Այժմ, երբ դադարել եմ փնտրել որևէ տեսակի տղամարդու և վայելում եմ միայնակությունս, հաճախ եմ մտածում, որ լինեի ես ավելի խոհեմ և իմաստուն` այժմ միայնակ մնալու կարիք չէր լինի: Չէ՞ որ այդ ես եմ թույլ տվել կոդավորել իմ մեջ այն ստանդարտները, որոնցով առաջնորդվել եմ տղամարդ ընտրելիս և ամեն անգամ իմ ակնկալածը չտեսնելով հիասթափվել և վերջիվերջո դադարել փնտրելուց:

Ես ի սկզբանե չէի փնտրի գեղեցիկ տղամարդու, որովհետև արտաքին գեղեցկությունը որևէ կապ չունի նրա հետ, թե ինչ է կատարվում ներսում: Գեղեցկությունը սուբյեկտիվ ընկալում է, ճաշակի, նախասիրությունների հարց, և տգեղությունն ամենասարսափելի բանը չէ, որ կարող է պատահել մարդու հետ:

Ես ժամանակ չէի ծախսի սիրահարվելով համալսարանական գիտունիկներին, այլ էներգիաս կուղղորդեի ընտրելու լիդերի հատկանիշներով տղաների, ովքեր կլինեին համարձակ և առույգ:

Ես չէի մտածի, որ արժանի եմ այն հարստությանը, որը պատկանում էր հավանական կողակցիս, այլ կընտրեի խոստումնալից որևէ երիտասարդի, ում կողքին ինքս էլ կփորձեի հասնել այն բարձունքներին, որոնց տաղանդն ունեի: Ես չէի համարի, որ իրավունքն ունեմ այն փողի, որը, հավանաբար, չէր էլ պատկանում նրան:

Ես առաջնահերթություն կհամարեի ընտրածս տղամարդու ընտանիքը մանրակրկտորեն ուսումնասիրելը, քանի որ անհաջող տղամարդկանց հետևում գրեթե միշտ կանգնած են անհաջող ընտանիքները: Ես ամեն կերպ կփորձեի հասկանալ, թե ինչ է կատարվում ընտրածս տղամարդու ընտանիքում, երբ նրանց ոչ ոք չի տեսնում: Այդժամ ես կհասկանայի, արդյո՞ք կարող եմ կյանքս կապել մի տղամարդու հետ, ում ընտանիքը, նուրբ ասած, չի համապատասխանում իմ ակնկալիքներին:

Ես կգերադասեի այնպիսի տղամարդու, ում կհարգեի, այլ ոչ կսիրահարվեի կամ կսիրեի, քանի որ հարգանքի բացակայության դեպքում ցանկացած զգացմունք վերածվում է անտանելի հակակրանքի: Եվ չէի դառնա այնքան բծախնդիր ու այնքան պահանջներ չէի դնի տղամարդու հանդեպ, որ նրան գտնելը դառնար անհնար: Ես կմտածեի, որ «իդեալական» տղամարդ ունենալու համար նախ ինքս պետք է արժանի լինեմ նման պատվի:

Եվ տարատեսակ ապագա ամուսիններ փնտրելու փոխարեն կինքնակատարելագործվեի և ինքս կդառնայի «իդեալական» կին :)

Դադարել եմ փնտրել քեզ

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 16 Dec 2015 13:59:00 +0400

Ծաղրում են` ասելով, թե խենթացել եմ քո պակասից: Անհավանական պտույտների մեջ եմ ընկել` կարծելով, թե այնտեղ կգտնեմ քեզ էլ, մեզ էլ: Բայց դու էլ, մենք էլ գիտենք, որ ես դադարել եմ քեզ փնտրել: Ինչ-որ մի տեղ, ինչ-որ մի պահ դու կորար, և ես այլևս չփնտրեցի քեզ: Հիշո՞ւմ ես` կար ժամանակ, երբ այնքան էիր թագավորել ինձ, որ ասեիր` մեռիր, կմեռնեի: Հիշո՞ւմ ես` քանի անգամ եմ վերածնվել: Քո իսկ հրամանով: Բայց եկավ ինչ-որ մի պահ, և հրամաններդ բավարար չեղան: Ապստամբեցի, քամի մրրացի, անձրև հորդեցի, կրակ հրդեհվեցի, խառնեցի երկինքն ու երկիրը, և դու գնացիր: Խաղաղվեց ամենը, լռեց, իջավ թեթև-թեթև, լույս դարձավ: Եվ կորցնելով քեզ` գտա ինձ:

Ես, որ իմացել եմ երկրպագել քեզ, հողերն եմ մաշել քո հետևից ծնկելով, սիրտս եմ կանգնեցրել քեզ համար, աչքերս եմ կուրացրել, ականջներս խլացրել, մատներս կոտրել ու չափսոսել, ինչ-որ մի պահ արթնացա: Դու, որ եղել ես այնքան շատ, որքան երբեք ոչ ոքի մոտ, սովորել ես սիրել ապրելով, մահանալու համար պատճառ չգտնելով, ինչ-որ մի պահ մտածեցիր, որ ամեն ինչ հենց այդպես էլ պիտի լիներ: Դու չհասկացար, որ լավագույն պարգևները պետք է փայփայել, ատամներով պաշտպանել, թե պետք լինի` աշխարհը շրջել դրանք չկորցնելու համար:

Քո գնալուց հետո ես կորցրի գույներս: Ես չկարծեցի, թե դրանք են իմ պարգևը, որը չկորցնելու համար ես պետք է չկորցնեի քեզ: Իսկ ո՞ւմ է պետք այն նկարիչը, ում ներկապնակում չկան գույներ:

Նրանք ծաղրում են: Նրանք երբեք չեն ապստամբել և չեն գերադասել կորցնել գույները: Նրանք չեն կարող պատկերացնել, որ առանց գույների նույնպես կարելի է ապրել և չխենթանալ:

Ամուսնացած տղամարդկանց մասին

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 6 Dec 2015 23:30:00 +0400

Վստահ եմ` չկա այնպիսի կին, ով երբևէ առնչված չլինի ամուսնացած տղամարդու հետ: Ոմանց մոտ դա ստացվում է պատահաբար, ոմանք էլ մտադրված են գնում այդ քայլին: Ինչ էլ լինի, մի բան պարզ է` ամուսնացած տղամարդկանց 99%-ը դավաճանել, դավաճանում կամ մտածում է դավաճանության մասին: Ինչպես մի անգամ խոստովանեց նրանցից մեկը. «Կինը միրգ է. չես կարող ամբողջ կյանքում խնձոր ուտել»:

Ինչո՞ւ չեն տղամարդիկ կարողանում բավարարվել մեկ կնոջով, ինչո՞ւ են նրանք միշտ արկածներ փնտրում դրսում, լինի օնլայն, փողոցում, թե աշխատավայրում: Պատճառները բազմաթիվ են, բայց հիմքում բազմասիրության տեսությունն է, ըստ որի` որպես կանոն կանայք միասեր են, իսկ տղամարդիկ` ոչ: Իհարկե պատահում են հակառակ դեպքեր, բայց դրանք շատ հազվադեպ են: Կյանքում այնպես է ստացվում, որ եթե անգամ տղամարդու կողքին լինի ամենագեղեցիկ, ամենախելացի, ամենահավատարիմ, ամենասեքսուալ կինը, նա, միևնույն է, դեմ չի լինի ժամանակ առ ժամանակ լիցքաթափվել դրսում:

Կանայք սիրում են հաճախ կրկնել արդեն իսկ ծեծված մի արտահայտություն. «Եթե տղամարդը դավաճանում է, ապա կինը պիտի ինքն իր մեջ փնտրի սխալը»: Այսպիսով նրանք կարծես ցանկանում են իրենք իրենց հուսադրել, որ իրենց ամուսինը երբեք չի դավաճանի, որովհետև նրանք կլինեն ինչպես ցանկանում են տղամարդիկ` տնտեսուհի` խոհանոցում, թագուհի հյուրասենյակում, պոռնկուհի` անկողնում: Եթե ամեն ինչ այդքան հեշտ լիներ, աշխարհում մարմնավաճառների եկամուտները մի քանի անգամ կկրճատվեին:

Նորմալ ամուսնական կյանքում միշտ էր լինում են սկանդալներ, վեճեր, լեզվակռիվներ: Եվ եթե կինը նախընտրում է կիսվել մայրիկի, ընկերուհիների, հարևանուհիների հետ, ապա տղամարդը հաճախ մխիթարանք է փնտրում այլ կնոջ գրկում: Այսպիսին է տղամարդու բնույթը, որը ճանաչելուց հետո միայն կարելի է որոշել` ցանկանո՞ւմ ես արդյոք, իմանալով, թե ինչ է քեզ սպասվում, կյանքդ կապել հակառակ սեռի հետ, թե ոչ:

Ինչպիսի՞ն են լինում այն ամուսնացած տղամարդիկ, ովքեր այդքան էլ չեն փայլում հավատարմությամբ.

- Համարձակներ: Նրանք չեն թաքցնում, որ ամուսնացած են: Սոցիալական ցանցերում հստակ նշվում են «married to…» պիտակով, կիսվում են ընտանեկան լուսանկարներով: Բայց նրանք չեն էլ թաքցնում իրենց մտադրությունները: Նրանք տարատեսակ խաղեր չեն խաղում, պարզ և հստակ հայտնում են իրենց ցանկությունների մասին: Կարող են անգամ առաջարկել, թե ինչ պայմաններով են ցանկանում հարաբերություններ հաստատել քեզ հետ, իսկ դու որոշիր` ուզո՞ւմ ես, թե ոչ: Չե՞ս ուզում, խնդիր չկա: Նրանք առանց աչքը թարթելու անցնում են հաջորդին: Նրանց համար դավաճանություն որպես այդպիսին գոյություն չունի. դա կենսակերպ է, ընդունված բան, որից նրանք չեն ցանկանում հրաժարվել: Հավանաբար ընտանիքի նման մոդելը նրանց մեջ սերմանվել է սեփական հայրերի կողմից, ովքեր նույնպես ունեցել են կամ ունեն սիրուհի:

- Խաբեբաներ: Նրանք թեև չեն թաքցնում ամուսնական կարգավիճակը, բայց առաջին իսկ օրվանից համոզում են, որ շատ մոտ ապագայում ամուսնալուծվելու են: Նրանք կպատմեն, որ կնոջ հետ սիրով չեն զբաղվում արդեն մի քանի ամիս կամ տարի, որ անգամ տարբեր սենյակներում են քնում, և ինքը մի քանի հարց լուծելուց անմիջապես հետո կամուսնալուծվի: Այս իրավիճակը կշարունակվի այնքան ժամանակ, մինչև աղջիկը հասկանա, որ նա երբեք էլ չի ամուսնալուծվելու: Պատմությունը ցույց է տալիս, որ տղամարդկանց միայն 0,001%-ն է ամուսնալուծվում հանուն այլ կնոջ: Եվ որ այդպիսի դեպքեր, եթե անգամ պատահում են, ապա հաստատ մեզ ոչ հետ:

- Սրիկաներ: Սա տղամարդու վտանգավոր տեսակն է: Նա կխաբի, որ ամուսնացած չէ, կուրանա սեփական կնոջն ու երեխաներին` առանց վարանելու ստելով, թե կին ու երեխաներ չունի: Նա կձևանա, թե ունի մաքուր և լուրջ նպատակներ, ցանկանում է ամուր ընտանիք կազմել: Նրան նայելիս կզարմանաս, թե ինչպես է ստացվել, որ նրա նման տղամարդը դեռևս ամուսնացած չէ: Առավել համոզիչ թվալու համար նա կարող է ստել, թե ամուսնալուծված է, կինը, ով վերջին պոռնիկն էր, խլել է ողջ ունեցվածքն ու գնացել երկրից, իսկ երեխաներից լուր չունի, քանի որ կինն արգելում է շփվել նրանց հետ: Հեքիաթների շարան, անիրականանալի խոստումներ: Արդյունքում` վատնված ժամանակ, էներգիա, նյարդեր:

- Վախկոտներ: Նրանք շփվում են քեզ հետ ընկերական, կիսվում են իրենց խնդիրներով, պատմում, թե որքան դժբախտ ու միայնակ են, որքան ունեն որևէ մեկի կարիքը, ով պարզապես կլսի իրենց և կհասկանա: Նրանք երբեք բացահայտ չեն ասի, թե ինչ են ցանկանում, որովհետև չգիտեն, թե ինչ ռեակցիա կտա աղջիկը (գուցե նա զայրանա և ամենը պատմի կնոջը): Ուստի նրանք ընդունում են զոհի կերպարանք, պատմում, որ ամուսնացել են առանց սիրելու, բայց չեն կարող լքել կնոջը, քանի որ հարգում են նրան և պարտավորություններ ունեն, բայց չեն էլ կարող այլևս այդպես ապրել: Եվ եթե աղջիկը մի-փոքր միամիտ և խղճով լինի, շատ հեշտ կընկնի նրանց ծուղակն ու կվերածվի հոգեբան-սիրուհու:

Այսպիսին են նրանք` տղամարդիկ, և ամենամեծ շփոթությունն է կարծել, որ երբևէ կկարողանանք փոխել նրանց: Ընդունել նրանց, թե ոչ` յուրաքանչյուր կնոջ ընտրությունն է, բայց պետք չէ մոռանալ, որ մենք` կանայքս նույնպես ունենք մեր բնույթը, որն անփոփոխ է ցանկացած պարագայում և ցանկացած տղամարդու դեպքում:

«Տանը մնալու» մասին

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 22 Oct 2015 19:30:00 +0400

Երբևէ հանդիպե՞լ եք մարդկային վախերի (ֆոբիաների) ցուցակին: Եթե այո, ապա կհիշեք, թե որքան մեծ ու անհավանական է այն: Եվ եթե որոշ վախեր շատ բնական ու հասկանալի են, ինչպես օրինակ բարձրությունից կամ փակ տարածություններից վախը, ապա որոշ վախեր արհեստածին ու աննորմալ են: Դրանց մեջ, գոնե ինձ համար, միայնակ մնալու վախն է:

Մանկուց մեր մեջ սերմանում են այն գաղափարը, թե որքան լավ է սիրել և լինել սիրված, և որքան միաժամանակ սարսափելի բան է չգտնել երկրորդ կեսիդ և միայնակ մնալ ողջ կյանքում: Սկսենք նրանից, թե ինչու՞ են մեզ մանկուց հավաստիացնում, որ մենք կիսատ ենք և ամբողջական լինելու համար մեզ անպայման ինչ-որ մեկն է հարկավոր: Հեքիաթներում աղջիկները հանդիպում են սպիտակ ձիով ասպետներին, ֆիլմերում բոլորն ամուսնանում ու երջանիկ ապրում են, իսկ իրական կյանքում նշանադրություններն ու հարսանիքներն մի այնպիսի տոնի են վերածում, ասես այդ ինչ բախտավորություն է, որ երկու հոգի այլևս միայնակ չեն լինելու: Իսկ գուցե հեքիաթների արքայադուստրերն ու ասպետները նախընտրում էին հենց միայնակ մնալ և ապրել սեփական կյանքն այնպես, ինչպես ուզում են: Գուցե ֆիլմերի և սերիալների հերոսները ամուսնանալու և բազմանալու փոխարեն ցանկանում էին, ասենք, ճանապարհորդել կամ գերազանց կարիերա կառուցել: Ինչու՞ է միայնակ մնալու հեռանկարն այդքան սարսափեցնում մարդկանց, որ նրանք միայն այդ պատճառով երբեմն իրենք կյանքը կապում են առաջին պատահածի հետ և դժբախտանում: Գուցե եթե ամուսնական կյանքն ու ընտանիքի գաղափարն այդպես չգերագնահատվեին, դժբախտ մարդկանց թիվը կնվազե՞ր:

Տարիներ առաջ ես նույնպես վախենում էի միայնակ մնալուց: Մենք դա գռեհկացնում և անվանում ենք «տանը մնալ»: Ես նախընտրում եմ ասել` միայնակ մնալ, քանի որ կան մարդիկ, ինչպես ես, ում համար սեփական տանը մնալը երջանկության գագաթնակետն է: Ես հավաստիացած էի, որ ընտանեկան կյանքն ինձ վերջապես կտա այն, ինչի պակասը զգում էի: Թե ինչի պակաս էի ես զգում, ինքս էլ չգիտեի, բայց վստահ էի, որ դա գալիս է միայնակությունից և երկրորդ կեսիս չգտնելուց: Այո, ես փնտրում էի նրան հազարավորների մեջ, մտովի պատկերացնում, թե ինչպիսին կլինի նա, ինչպիսին կլինեմ ես` նրա կողքին (պարտադիր երջանիկ և ամբողջական): Բայց կյանքն այնպիսի բան է, որ միշտ ընթանում է ոչ այնպես, ինչպես մենք ենք ուզում:

Այո, ես ամուսնացա և ունեցա սեփական ընտանիք: Ավելի ճիշտ` փորձեցի ունենալ: Չգիտես ինչու մենք միշտ մտածում ենք, որ այն, ինչ ուրիշների մոտ չի ստացվում, մեզ մոտ անպայման կհաջողվի, չէ՞ որ մենք ուրիշ ենք, առանձնահատուկ: Այ օրինակ նա ամեն հիմար առիթով վիճում է ամուսնու հետ, բայց ես այդպիսին չեմ լինի. որևէ խնդրի դեպքում մենք կնստենք դեմ դիմաց և հանգիստ կքննարկենք հարցը, ես նրա պես ամուսնուս կոկորդը չեմ կրծի միայն նրա համար, որ փչացրել է հեռախոսիս մարտկոցը: Բայց գալիս է մեր հերթը, և հեռախոսի փչացած մարտկոցի համար մենք ոչ միայն միմյանց կոկորդ ենք կրծում, այլև ասում ենք ամենավերջին խոսքերն ու օրերով ատում միմյանց:

Կան մարդիկ, ովքեր չպետք է ամուսնանան: Ափսոս ես դա հասկացա միայն տարիներ անց, երբ անցյալում էին ամուսնությունն ու ամուսնալուծությունը, ցավոտ բաժանումներն ու միմյանց չհասկանալը, բազում անիմաստ խոսակցություններն ու միմյանց փոխելու ապարդյուն փորձերը:

Կան մարդիկ, ովքեր իրենց միայնակ էլ շատ լավ են զգում: Կան մարդիկ, ում երկրորդ կեսեր անհրաժեշտ չեն, որովհետև իրենք հենց այդպես էլ ամբողջական ու ինքնաբավ են: Այո, ես այդ մարդկանցից եմ:

Դա հասկանալու համար ինձ անհրաժեշտ էին բազմաթիվ անհաջող ծանոթություններ, հարաբերություններ և բաժանումներ: Լինում է` բաժանվում ես մարդուց, և սիրտդ այնպես է ցավում, ասես ուր որ է պետք է կոտրվի: Լինում է` բաժանվում ես մարդուց, և թոքերդ վերջապես շնչում են: Բայց երբ բոլոր բաժանումները վերջանում են թոքերի բնականոն աշխատանքի վերականգնմամբ, հասկանում ես, որ ինքդ ես քո կեսը, որ երջանիկ լինելու համար քեզ ոչ ոք պետք չէ, քանի որ քեզնից լավ ոչ ոք չի երջանկացնի:

Դուք կհարցնեք` ու՞ր մնացին զգացմունքները, սերը, ընտանիքը: Իսկ ես կպատասխանեմ` միայնակ էլ կարելի է ունենալ այդ ամենը: Այժմ, երբ գիտակցել եմ միայնակ լինելու հմայքն ու վերջապես դադարել եմ փնտրել որևիցե կեսի, սկսել եմ ամենանուրբ զգացմունքները տածել ինքս իմ հանդեպ և ամենակրքոտ սիրով սիրում եմ ինքս ինձ, հարգում ու գնահատում իմ անձը` առանց փորձելու որևէ բան փոխել իմ մեջ: Ես չեմ նյարդայնանում, երբ ուշանում եմ ինքս իմ հետ ժամադրությունից, չեմ սարսափում, որ ինձ կպահեմ այնպես, որ ամաչեմ ընդհանուր ծանոթների մոտ, չեմ մտածում, թե ինչ ու ինչպես անել` ինքս ինձնից չհիասթափվելու համար: Վերջապես` ես չեմ վախենում, որ կգա մի օր, երբ ինքս ինձնից կհոգնեմ և կհեռանամ: Նարցիսիզմի հոտ է գալիս, բայց ավելի լավ է ինքնասիրահարված եսասեր լինել, քան դժբախտ ու չհասկացված կին:

Յուրաքանչյուրս իրավունք ունենք ընտրել այն, ինչ մեզ հոգեհարազատ է: Ես ուզում եմ մնալ իմ հարմարավետության շրջանակում, լինել այնպիսին, ինչպիսին ինձ է հարմար, այլ ոչ այնպիսին, ինչպիսին ինձնից ակնկալում են: Եվ միայնակ լինելու ընտրությունը մտնում է դրա մեջ:

Ես չեմ բացառում, որ մի օր իրերն այնպես կդասավորվեն, որ կցանկանամ իմ կյանքը կիսել որևէ մեկի հետ, բայց եթե դա պատահի, ես այլևս երբեք չեմ մոռանա, որ կյանքում ամենաշատը սիրում եմ ինքս ինձ և միայնակ մնալու որևէ հիմար վախ չի կարող ինձ ստիպել լինել նրա հետ, ով ինձ կհանի իմ հարմարավետության շրջանակից:

Անհարմար կոշիկների մասին

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 12 Oct 2015 22:26:00 +0400

Մարդիկ նման են կոշիկների.

Ոմանք այնքան գեղեցիկ ու թանկարժեք են, որ, անգամ իմանալով, թե որքան անտանելի է լինելու նրանց հետ, չես կարողանում հրաժարվել նրանցից:

Ոմանք պարզ են ու հարմարավետ, բայց նախատեսված չեն հատուկ առիթների համար:

Ոմանք զարմացնում են իրենց հասանելիությամբ, բայց ժամանակի ընթացքում համոզվում ես, որ թանկից էժանը չկա:

Ոմանց էլ միշտ պահում ես հեռու դարակներում` մտածելով, որ օրերից մի օր նրանց հերթն էլ կգա, և նրանք էլ պետք կգան: Պահեստային կոշիկներ:

Բայց եթե բախտդ բերում է, հանդիպում ես այնպիսի կոշիկների, որոնք և գեղեցիկ են, և հարմար, և հենց իրենք են այն հատուկ առիթը, երբ կարող ես վայելել իրենց հետ անցկացրած ամեն պահը:

Կմտածեք` ի՜նչ գռեհիկ է մարդկանց համեմատել կոշիկների հետ: Գուցե, չեմ հերքում :)

Իմ կոշիկները գեղեցիկ են, կոկիկ, ունեն իմ սիրելի ձևն ու գույնը և նրանցով շատ հարմար է… նստել: Երևի հատուկ տաղանդ է պահանջվում ամեն անգամ ընտրել այնպիսի կոշիկներ, որոնք հետո ստիպելու են հազարամյա ցավը դեմքին քայլել մեր սիրելի քաղաքով և անիծել այն օրը, երբ սիրահարված գնել ես դրանք: Մտքումդ արդեն պլանավորում ես, որ տուն հասնելուն պես դրանք ինտերնետով հանելու ես վաճառքի` ոչ մի դեպքում չբացահայտելով վաճառելու իրական պատճառը: Բայց ինչ-որ մոգական ուժով հաջորդ անգամ էլի կրում ես դրանք` հույս ունենալով, որ այս անգամ ամեն ինչ լավ կլինի. ես ու կոշիկներս անպայման կհասկանանք իրար:

Ասում են` կոշիկների վրա պետք չի խնայել, քանի որ դրանք են կերպարի ամենակարևոր մասը: Համաձայն եմ: Բայց երբ հնարավորություն չունես կրել Վալենտինոյի կամ Մանոլո Բլանիկի կոշիկները, ստիպված վերցնում ես միջին աշխատավարձդ և ուղևորվում Դալմա կամ Երևան մոլ: Դա լավագույն դեպքում :)

Հարաբերություններում նույնպես այդպես է: Կողակիցը պետք է լինի առավելագույնս կատարյալ: Բայց եթե կոշիկների դեպքում մենք կամ կարող ենք դրանք գնել կամ ոչ, կյանքում յուրաքանչյուրս էլ կարող ենք հավակնել մեզ համար իդեալական կողակցի: Սակայն ինչպես կոշիկների դեպքում, այստեղ էլ պետք չէ ակնկալել, որ այն միակն ու անկրկնելին մեզ բաժին կհասնի հենց այնպես:

Ես համառորեն պնդում եմ, որ մարդու ամենասեքսուալ գիծը նրա ինքնավստությունն է: Իսկ եթե ինքնավստահ լինելու համար բավարար արդարացի պայմաններ չկան, պետք է աշխատել սեփական անձի վրա` ինքնակատարելագործվել, դառնալ ավելի խելացի կամ գեղեցիկ, փոխել շրջապատը, եթե այն բարձրացնելու փոխարեն քեզ ստիպում է ցածրանալ, փոխել սեփական վերաբերմունքը կյանքի և իրերի հանդեպ: Այդ ժամանակ գուցե կարիք չի լինի անհարմար մարդկանց պատճառով տառապել և մտածել, թե մենք հենց դրան էլ արժանի ենք:

Ժլատ տղամարդկանց մասին

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 11 Oct 2015 21:40:00 +0400

Սարսափելի է տանը եղած ճամպրուկների` ոչ այդքան մեծ քանակությունն աչքի անցկացնելուց հետո հասկանալ, որ չունես այնպիսի ճամպրուկ, որ բավարար փոքր, բայց տարողունակ կլինի մեկ շաբաթվա ուղևորության համար: Էլ ավելի սարսափելի է գիտակցել, որ ստիպված ես լինելու միջին չափսի երկու ճամպրուկ քարշ տալ, քանի որ չես կարողացել մեկի մեջ տեղավորել կես զգեստապահարանդ:

Սակայն այս բոլոր մտածմունքները հօդս էին ցնդում, երբ պատկերացնում էի, թե որքան լավ ժամանակ եմ անցկացնելու իմ սիրելի Թբիլիսիում: Թվում էր, թե ինչը՞ կարող է էլ ավելի բարձրացնել իմ ճամպրուկային տրամադրությունը: Բայց արի ու տես, որ կիրակի երեկոյան անցյալի ուրվականներն արթնանում են և որոշում խորհրդավոր «barev» ուղարկել Viber-իդ:

45-ամյա եգիպտահայ նախկինս էր, ով այդ պիտակը ձեռք էր բերել միանգամից երկու անգամ` կես տարվա ընդմիջումով: Ընկերուհիներիցս մեկը մի օր զանգահարեց ու ասաց, որ ցանկանում է ինձ իր ամուսնու ընկերոջ հետ ծանոթացնել:

-Շատ լավ մարդ է, բժիշկ` խելացի, համեստ, հասուն: Ու բավականին հարուստ է, Եգիպտոսում դեղատուն ունի: Ամուսնալուծված է, երեք աղջիկ ունի, բայց Ամերիկայում են: Ուզում է երկրորդ անգամ ամուսնանալ: Արի ձեզ ծանոթացնեմ էլի:

Երկար համառելուց հետո վերջապես տեղի տվեցի: Ինչպես հետագայում պարզվեց` բժիշկն անասնաբույժ էր, ով երբեք իր մասնագիտությամբ չէր աշխատել, դեղատունը մեր լոգասենյակի չափ մի աղբանոց էր, որտեղ կասկածելի դեղերի կողքին վաճառվում էր ամեն ինչ, իսկ երեք աղջիկներից արդեն մի քանի տարի է` լուր չուներ, քանի որ կինն առանց որևէ բան ասելու երեխաներին վերցրել ու գնացել էր:

Ինչևէ, մեր հարաբերությունները չստացվեցին, ինչպես և կարելի էր ենթադրել: Մեր առաջին բաժանման պատճառն այն էր, որ այդ ժամանակ մեկ տարեկանը նոր բոլորած աղջիկս կտրականապես հրաժարվում էր ընդունել նրան և ամեն անգամ «ապագա հայրիկին» տեսնելիս լաց էր լինում: Դե նա էլ հայտարարեց, որ չի պատրաստվում իր հետագա կյանքն անցկացնել իր պատճառով լաց եղող փոքրիկի ներկայությամբ: Երեք երեխա ունեցող մարդու համար մի-փոքր տարօրինակ պատճառաբանություն էր, բայց հաշվի առնելով կնոջ փախուստը` ամեն ինչ իր տեղն էր ընկնում:

Մեր բաժանումից հետո բժիշկ-անասնաբույժը Եգիպտոս մեկնեց: Եգիպտոսի տաք օդը մոռացնել տվեց աղջկաս լացը և թեժացրեց իմ հանդեպ կարոտը: Նրա վերադառնալուց հետո մեկ անգամ էլ փորձեցինք: Այս անգամ էլ ոչինչ չստացվեց: Եվ նա վերջնականապես իր արժանի տեղը գրավեց այն նախկինների ցուցակում, որոնց մոտ չես վերադառնա անգամ այն պարագայում, եթե զոմբի ապոկալիպսիս սկսվի:

Եգիպտացի վայ-բիզնեսմենին ես դասում եմ «անվճար սիրո» սիրահարների շարքում: Բացատրեմ, թե ինչու:

Շատ հաճախ հարուստ տղամարդիկ և առատաձեռն տղամարդիկ բացարձակ տարբեր առանցքներում են: Բոլորովին պարտադիր չի, որ տղամարդն իր հետ հանդիպող կնոջն ադամանդներ և ավտոմեքենաներ նվիրի, բայց անհնար է լինել այնպիսի տղամարդու կողքին, ով վստահ է, որ ինքն իրենով արդեն իսկ ճակատագրի պարգև է:

Այո, ես կարծում եմ, որ աշխարհում ամեն ինչ հիմնված է առևտրի վրա: Այլ բան է, թե առևտրի բազում դրսևորումներին մենք ինչ անուն ենք տալիս: Տղամարդիկ ցանկանում են, որ իրենց կողքին լինի գեղեցիկ, խելացի, բազմակողմանիորեն զարգացած, հարուստ կին, բայց երբեք չեն կարողանում պատասխանել հարցին, թե նման կնոջն իրենք ինչի՞ համար են պետք:

Երիտասարդ տարիքին բնորոշ ռոմանտիզմին հաջորդում է հասունության ռեալիզմը, և վաղ, թե ուշ բոլորս էլ գիտակցում ենք, որ անձրևի տակ համբուրվելը միշտ չէ բացառապես սիրո գեղեցիկ դրսևորում: Երբեմն դա գրպանում Սահարայի պես անծայրածիր դատարկության կամ տղամարդու` Սահարայի անծայրածիրությանը գերազանցող ժլատության հետևանքն է:

Ես կողմ չեմ սեռերի հավասարության գաղափարին այնքան ժամանակ, մինչև այն դրսևորվելու է տեղ-տեղ, երկու սեռերին ձեռնտու պահերին: Եվ քանի դեռ կլինեն տղամարդիկ, ովքեր զայրույթի կամ սեփական ոչնչության գիտակցման պահին ձեռք կբարձրացնեն կնոջ վրա, ես կհամարեմ, որ իր կողքին գեղեցիկ կնոջ ունենալու, նրա ժամանակն ու էներգիան խլելու համար տղամարդը պետք է «վճարի»: Եթե կինը չի ընտրում կանխիկով գումար վերցնելու տարբերակը, ապա գոնե պետք է նախատեսի հաճելի նվերների և անակնկալների առկայություն հարաբերություններում:

Ամիսների մտերմության ընթացքում անասնաբույժ-բիզնեսմենի նվերների և հաճելի անակնկալների ցուցակը հետևյալն էր.

- Անհայտ ծագման օծանելիք, որն ամիսներ անց պատահաբար տեսա Երևան սիթի սուպերմարկետի` 3000 դրամանոց օծանելիքների բաժնում,

- Թեյի բաժակ, որի տուփի մեջ հայտնաբերեցի չբացահայտված պայմաններում մահկանացուն կնքած սարդի դիակ: Ավելի ուշ պարզեցի, որ բաժակն էլ պատկանում է նրա դեղատան առաքիչ ընկերությանը, այսինքն` այն իրեն բաժին է հասել անվճար,

- Իմ խնդրանքով գնված ծաղիկների փունջ, որն էժանագին տեղից գնված լինելու պատճառով թառամեց հաջորդ օրը,

- Մեկ փուչիկ աղջկաս համար, որի գինը սակարկելիս հազիվ էի ինձ զսպում, որպեսզի ինքս չգնեմ այն և վերջ չդնեմ անինքնասիրության այդ սարսափելի դրսևորմանը:

Նվերների ճոխ ցուցակն այսքանով սահմանափակվում է: Այն ժամանակ այս ամենին ուշադրություն չէի դարձնում, քանի որ հանկարծակի գլուխ բարձրացրած պատանեկան ռոմանտիզմը կուրացրել էր ինձ, և ես վստահ էի, որ բազմազավակ անասնաբույժը պարզապես գլուխ չի հանում օծանելիքից և չի նկատել բաժակի տուփի մեջ հանգչող սարդին: Բարեբախտաբար սա երկար չտևեց, և ես ուշքի եկա` չհանդուրժելով իմ հանդեպ անհարգալից վերաբերմունքը:

Մեր բաժանումից հետո օծանելիքի մասնագետ սփյուռքահայը բազմիցս հիշում էր ինձ: Դա հատկապես արտահայտվում էր կիրակի երեկոներին, երբ նա անփոփոխ կայունությամբ նույն հաղորդագրությունն էր ուղարկում. «Ուզում եմ քեզ ընթրիքի հրավիրել մեր սիրելի արաբական ռեստորան»: Ամիսների փորձերից հետո նա այդպես էլ չհասկացավ, որ ես արաբական խոհանոցն այնքան էլ չեմ սիրում, հատկապես երբ դա համեմվում է իր ներկայությամբ:

Քիչ առաջ ստացա նույնատիպ հաղորդագրություն, բայց այս անգամ նա չհասցրեց ինձ հրավիրել: Ես ասացի նրան.

- Սիրելիս, եթե ցանկանում ես հանդիպել ինձ հետ, պետք է վճարես:

- Վայ…

- Բա…

Իհարկե ես չէի պատրաստվում հանդիպել նրա հետ, անգամ եթե նա իմ հետևից անձնական ուղղաթիռ ուղարկեր, հատկապես որ դրսում էլ զոմբի ապոկալիպսիս չէր: Բարոյախրատական երկար-բարակ մենախոսությունից հետո նա ուղարկեց ինձ իր վերջին հաղորդագրությունը.

-Ես քեզ քո մաքուր հոգու համար էի սիրում, ներիր, որ անհանգստացրի…

Եթե նախկինում իմանայի, թե որքան հեշտ էր ազատվել դաժան սարդասպանից, վաղուց կդիմեի այս հնարքին:

Այսօր իմ կյանքից հեռացավ ևս մեկ տղամարդ, ով վստահ լինելով սեփական անկրկնելիության և հնարամտության վրա, հասկացավ, որ միամիտ կանայք միշտ չեն նույնը մնում:

Նախկիններից ազատագրվելու մասին

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 10 Oct 2015 21:45:00 +0400

Ամենահաճելի զգացողություններից մեկն այն է, երբ պատահաբար հանդիպում ես նախկինիդ և զգացմունքների տեղատարափի փոխարեն զգում ես… ոչինչ: Սա ես կոչում եմ ազատագրում ամիսների և տարիների ծանրությունից, երբ ինքդ քեզ վստահեցրել էիր, որ այդ նա էր քո ճակատագիրը:
Բայց ահա դու տեսնում ես նրան փողոցում կամ սուպերմարկետում, սկզբից մի-փոքր խառնվում ես իրար, հետո զգում, որ ներսումդ առանձնապես ոչինչ չկատարվեց: Այդ ժամանակ հասկանում ես, որ վերջապես ազատ ես, և նախկինների ցուցակում մի – կարող ես + դարձնել: Եվ ահա դուք արդեն բարևում եք միմյանց, նա մի-փոքր շփոթված հարցնում է, թե ինչպես ես, իսկ դու ժպիտը դեմքիդ (նկատեք` անկեղծ ժպիտը) պատասխանում ես և անգամ հարցնում, թե ինքն ինչպես է: Այ սա ես կոչում եմ հասունացում:

Այսպիսի մի դեպք տեղի ունեցավ ինձ հետ մի քանի ամիս առաջ: Սովորական շոփինգը 24 վայրկյանով ընդմիջվեց N2-իս հետ պատահական հանդիպումով, քաղաքավարի զրույցով և նույնքան քաղաքավարի հրաժեշտով: 24 ամսվա տառապանքը մի ակնթարթում վերածվեց 24 վայրկյանանոց քաղաքավարության: Եվ ահա ես արդեն ընտրում եմ վնասված մազերի համար լավագույն շամպունը` հույս ունենալով, որ այս մի միջոցն իսկապես կփրկի չորս անգամ գունաթափված և մահկանացուն կնքած մազերս, իսկ նա դրամարկղի մոտ վճարում է կատարում` հուսալով, որ իրեն պահեց իսկական ջենթլմենի պես: Այսպես են նախկին սերերը վերածվում սովորական նախկինների, ում մասին հիշատակումն այլևս ցավ կամ զայրույթ չի պատճառում: Հատկապես որ բաժանման նախաձեռնողը ինքդ էիր:

Բայց լիակատար ազատագրումը դեռ չի նշանակում, որ երբևիցե դադարում ես հետևել նրանց ֆեյսբուքյան էջերին: Անգամ եթե քո կյանքում ամեն ինչ լավ է, ժամանակ առ ժամանակ քեզ թույլ ես տալիս հիշել նախկիններիդ և զուտ հետաքրքրության համար մտնում նրանց էջը: Չէ՞ որ այնքան հետաքրքիր է տեսնել, թե ինչ նորություն կա նրանց կյանքում, ինչպես են մեծացել կամ չմեծացել: Երբեմն նաև թաքուն ցանկանում ենք որևէ հիշատակում գտնել մեր մասին, անգամ եթե դա մեզ ոչինչ չտա: Այդպիսին ենք մենք, կանայքս. երբեք ոչ մի նախկինի մինչև վերջ բաց չենք թողնում, անգամ երբ նրանք արդեն 3-րդ թոռանն են կնքում:

Երեկ երեկոյան, երբ կարամելի բույրով տաթ թեյի հետ վայելում էի աշնանային ձանձրույթի հերթական չափաբաժինը, հերթով մտնում էի նախկիններիս էջերը (ում չէի բլոքել), և տեսա, որ վերոնշյալ N2-ս ամուսնացել է: Դե դա ինձ համար անակնկալ չէր, քանի որ ամառային ձանձրույթներից մեկի ժամանակ տեսել էի, որ նա նշանվել է:

Մտովի պատկերացրեցի, թե ինչպիսին կլիներ մեր հարսանիքը, եթե չբաժանվեինք: Եվ չպատկերացրեցի: Ես անկեղծ ինձ չպատկերացրեցի նրա` արդեն իսկ կնոջ դերում: Ոչ թե որովհետև ես նրանից լավը կամ վատն եմ, այլ որովհետև հնարավոր բան չէ, որ ես և N2-ը երբևէ ամուսնանայինք: Եվ բոլորովին կապ չունի, որ ժամանակին, երբ երկուսս տարված էինք ռոմանտիկ զեղումներով և ստեղծագործում էինք, շատ պատկերավոր տեսնում էինք մեր ապագան` մեր սիրո այգում, բլա բլա բլա:

Այո, նրա հետ լավ էր: Չէ՞ որ երկուսս էլ երիտասարդ էինք, ռոմանտիկ, սիրահարված: Իսկ երբ նայում էիր մեր նկարներին, երևում էր, թե որքան ներդաշնակ զույգ էինք: Գուցե այդպես էլ կար իրականում: Գուցե եթե չափից դուրս պոռթկուն չլինեինք, այս աշնանն իմ ու նրա հարսանիքը լիներ, բայց չստացվեց, չուզեցինք, չփորձեցինք:

Ինչևէ, ինչպես վերևում նշեցի` ես նրա հանդեպ վաղուց էի սառել, ինչպես ինքը` իմ: Գուցե դեռ այն ժամանակ, երբ նրան լքեցի և մեկ ամիս անց ամուսնացա այլ երիտասարդի հետ: Բայց դա այլ պատմություն է:

Հիանալի զգացողություն է, երբ նախկինն իսկապես նախկին է դառնում, անգամ երբ ամուսնանում է: Եվ հատկապես երբ մեղրամսի գնում ոչ այնտեղ, որտեղ դու կուզեիր անցկացնել սեփական մեղրամիսը: Հիանալի է, երբ նախկինը երկարատև տառապանքի աղբյուրից վերածվում է անցյալի մուսայի: Ստեղծագործող մարդու համար դա այնքան կարևոր է, երբ հասկանում ես, որ կարող ես փակել այդ գլուխն ու շարունակել գրել, նոր գլուխներ ու բաժիններ բացել:

Մինչ N2-ն իր մեղրամիսն էր վայելում ոչ այնտեղ, որտեղ ինքս կուզեի անցկացնել սեփական մեղրամիսս, ես ճամպրուկս էի հավաքում, որպեսզի մեկ շաբաթով մեկնեմ գործնական ուղևորության հարևան երկիր: Եվ զարմանքով նկատում էի, թե որքան բարդ է կին լինելը: Դա հատկապես երևում է, երբ դասավորում ես ճամպրուկդ և պարզում, որ մեկ շաբաթով այլ երկրում գոյատևելու և քարանձավաբնակի տպավորություն չթողնելու համար մեկի փոխարեն քեզ երեք ճամպրուկ է հարկավոր:

Ամեն մեկիս ճամպրուկում էլ կան բաներ, որոնք տարիներ շարունակ փորձել ենք ջանասիրաբար թաքցնել, բայց ինչպես ամեն թաքուն բան, մեր գաղտնիքներն էլ մի օր ջրի երես են ելնում և շատ հաճախ` մեր թեթև ձեռքով:

Այսօր դուք իմացաք, որ ես էլ եմ մտնում նախկիններիս ֆեյսբուքյան էջերը: Անգամ իսկապես նախկիններիս :)

Այն, ինչ պիտի կիսվեր

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 26 Jul 2015 14:12:00 +0400

Աշխարհում բոլոր բարիքներն ու չարիքները սկիզբ են առնում սիրո պակասից: Նախկինում վստահ էի, որ փողն է ամենի շարժիչ ուժը, բայց հիմա վստահ կարող եմ պնդել, որ փողից զորեղ սերն է, իսկ ավելի կոնկրետ՝ սիրո պակասը, քանի որ աշխարհում ապրող 7 միլիարդ մարդուց 1 միլիոնն անգամ չի հանդիպել գրքերում ու ֆիլմերում նկարագրվող սիրո: Այնտեղ կարծես իդեալական սիրո սցենարներ են տրվում, բայց մեզնից քանի՞սն են լավ դերասան:

Ես վատ դերասան եմ:

Եվ երբեք էլ չեմ ձգտել լավ դերասան լինել: Քանի որ հավատում էի, որ սերը միայն գրքերում ու ֆիլմերում չէ: Բացի այդ՝ սեր խաղալու համար գոնե երկուսն են պետք: Իսկ վատ դերասան լինելուց բացի ես կաղում էի քասթինգից:

Չմտածեք, իհարկե, թե հեգնանքով եմ խոսում սիրո մասին, բնավ: Բայց բավականին տարիներ ապրելով այս մոլորակում, հասկացել եմ, որ կյանքին առհասարակ պետք է մի փոքր թեթև նայել: Եվ առաջին հերթին այնպիսի վեհ զգացմունքին, ինչպիսին է սերը:

Հազարավոր թևավոր խոսքեր կան, որ նկարագրում են, թե ինչ է սերը: Մեկն ասում է, թե դա այն է, երբ ստամոքսում թիթեռնիկներ են (իսկ հաճախ ուղեղում՝ խավարասերներ), մյուսն էլ, թե իսկական սերն այն ժամանակ է, երբ ուրիշի երջանկությունն ավելի բարձր ես դասում քո սեփականից: Կարդացել եմ նաև, որ սերը մարդուն կարող է վեր բարձրացնել նույնքան, որքան կարող է իջեցնել, որ երջանկություն է սիրվելը, բայց ավելի մեծ երջանկություն է սիրելը:

Համաշխարհային արվեստն իր բազմապիսի ճյուղերով հիմնված է սիրո վրա: Գրում են, երգում են, նկարում են, պարում են, կառուցում են սիրո մասին: Իսկ այնտեղ, որտեղ սեր չկա… Չէ, սեր կա: Պարզապես իր մյուս դրսևորումներով:

Նպատակն էլ սեր է, փառասիրությունն էլ, անգամ ատելության ու թշնամանքի հիմքում սերն է: Ատելությունը վերածնված սերն է:

Ես սիրել եմ:

Ոչ մեկ, ոչ էլ երկու անգամ:

Ես Մարին եմ: Միջին վիճակագրական անհաջողակ: 24 տարեկան եմ, բայց այս 24 գարնան ու աշնան ընթացքում հասցրել եմ շատ անգամ մրսել ու շոգել: Եվ գիտե՞ք ինչու: Սիրո պակասից: Սիրո պակասից մրսում են, ապա շոգում, ապա կրկին սկսում մրսել: Անվերջանալի շրջան է, որ շատերիս խելագարության է հասցնում: Հարցրեք խենթանոցներում հանգստացող մարդկանց:

Ես կարող էի ձեզ պատմել, թե որտեղ եմ ծնվել, որտեղ սովորել ու աշխատել, բայց մի՞թե ձեզ ավելի հետաքրքիր չի լինի իմանալ, թե ինչ երազներ եմ տեսնում և ինչ եմ մտածում անձի երկակիության մասին:

Իմ երազներում հաճախ բարձրությունից վայր եմ ընկնում: Շատերիս հետ է լինում, երբ գրեթե քնով ենք անցնում, բայց հանկարծ վեր ենք թռչում այնպիսի զգացողությամբ, որ ցած ընկանք: Տհաճ է, չէ՞: Եվ այնքան իրական, որ թվում է, թե իսկապես ընկել ու ջարդուխուրդ ենք եղել: Բայց բարեբախտաբար (երբեմն նաև ցավոք) դա ընդամենը երազ է լինում: Բազմաթիվ տեսություններ կան, որ վերծանում են երազները՝ փորձելով բացատրություն տալ ցանկացած երազի: Կա տեսություն, որ երազներն օրվա ընթացքում մեր մտքերի ու զգացողությունների արտացոլանքն են մեր ենթագիտակցության մեջ: Կան մարդիկ, որ հավատում են, թե երազները նախազգուշացում են կարևոր իրադարձությունների: Օրինակ եթե երազում հարսանեկան զգեստ ես տեսել, ապա շուտով կամուսնանաս: Իսկ եթե ամուսնացած ե՞ս: Հաստատ դրան էլ մի ուրիշ բացատրություն կլինի: Մայրս միշտ ասում է, որ երազում խանութ տեսնելը հիվանդության նշան է: Ասում են, որ հինգշաբթի օրը տեսած երազները չեն իրականանում: Իսկ եթե հենց հինգշաբթի օրն ես տեսնում բաղձալի երա՞զ: Արդար չի: Կամ ասում են, որ եթե վատ երազ ես տեսել, պետք է այն պատմես հոսող ջրին. այդ դեպքում այն չի իրականանա: Եվ մենք, թեև ձևացնում ենք, թե չենք հավատում, բայց մղձավանջային գիշերվանից հետո քնաթաթախ բացում ենք ծորակն ու պատմում այն, ինչ հիշում ենք: Հազար ու մի տեսություն կլինի, որ կբացատրի, թե ինչու եմ երազներում հաճախ բարձրությունից վայր ընկնում, բայց կարծես թե առանձնապես խելք պետք չէ առանց որևէ բացատրության կռահելու պատճառը:

Երբեմն նաև երազներում թռչում եմ: Ինչ-որ կախարդական ուժով մեջքիս հսկայական թևեր են աճում, և ես առանց վախի ցած եմ նետվում տանիքից, բայց ընկնելու փոխարեն ճախրում եմ: Սկզբից անկանոն շարժումներով, սակայն քիչ անց հարմարվում եմ նոր կարգավիճակիս ու ճեղքելով ամպերի կույտերը ավելի ու ավելի վեր եմ բարձրանում: Վերևում օդը ճնշող մաքուր է լինում, և ես թոքերս թթվածին լցնելով սկսում եմ խեղդվել այդչափ ազատությունից: Այնպես եմ թռչում, կարծես թևերով եմ ծնվել, ասես դա ինձ համար սովորական բան է, ասես այդպես էլ պետք է լիներ: Մանյովրներ եմ անում, թռչում մեկ վար, մեկ վեր՝ անկեղծ հավատալով, որ թե մի փոքր էլ դեպի հորիզոն թռչեմ, կհանդիպեմ արևին: Եվ հասարակ թռչնակից կվերածվեմ փյունիկի. դա շոյում է փառասիրությունս, փյունիկների մեջ այնքան դրամատիզմ կա: Երևի թե կրկին կարիք չկա քրքրելու գրականությունը՝ այս երազներիս նշանակությունը վերծանելու համար:

Անձի երկակիության մասին գրեթե բոլորս էլ լսել ենք, գրեթե բոլորիս մտքով էլ գոնե մեկ անգամ անցել է, որ դրանից մենք էլ ունենք: Երբ, օրինակ, վստահ ես, որ վանիլային պաղպաղակ ես սիրում, բայց խանութ գնալիս առանց հասկանալու, թե ինչու, ձեռքդ մեկնում ես դեպի շոկոլադե պաղպաղակը: Կամ երբ հանդիպում ես մեկի հետ, սիրահարվում, ինքդ քեզ վստահեցնում, որ սիրահարվելուց զատ այդ մարդուն սիրում ես, իսկ հաջորդ առավոտյան արթնանում ես նրան սպանելու ցանկությամբ: Անձի երկակիությունն այն է, երբ երբևէ չես կարող ինքդ քեզ, քո ցանկությունների, նպատակների ու որոշումների վրա վստահ լինել: Բոլոր մտքերդ սահմանափակում ես «երևի» բառով, քանի որ երբեք հաստատ չես իմանա, թե քո այն մի կեսը երբ կարթնանա ու ինչ կուզի: Անձի երկակիությունն այն է, երբ մի օր երազում թռչում ես, իսկ հաջորդ օրը՝ ցած ընկնում:

- Չշարունակելի-

Հորմոնների և հոգեկան խնդիրների մասին

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 26 Mar 2015 00:10:00 +0400

Նրանք ինձ մոտ հոգեկան ինչ-որ խնդիրներ հայտնաբերեցին. խանգարվել էր ինչ-որ բան, միացել կամ անջատվել, չգիտեմ: Կարևոր էլ չի. ես դա վաղուց գիտեի: Երբ ինձ խենթ էիր կոչում, ես գիտեի, որ չես հասկանում իրականում, թե որ մի ճշմարտությունն ես բարձրաձայնում:

Ես վախենում էի քեզ հետ հանդիպելուց, քանի որ սիրելիս ատում էի քեզ, իսկ ատելիս՝ սիրում: Դու դժվար հասկանաս դա, սա երևի մասն է այդ հոգեկան խնդիրների: Երբ քեզնից հեռու էի, սիրտս քեզ էր կանչում, բայց հերիք է մի-փոքր մոտենայիր, մեջս ատելությունն իր հին երգն էր սկսում: Եվ այդ խելագար շրջանն ինձ իր մեջ էր առել ու բաց չէր թողնում: Եվ լինում էր՝ օրվա տարբեր ժամերին ես քեզ ատում էի, ապա սիրում, ապա ատում սպանելու աստիճան, ապա սիրում՝ սպանվելու աստիճան:

Դա այն ամենի խառնուրդն էր, որ գիտակ մարդիկ անուն են տալիս և խելացի ձևանում. օկսիտոցին, երբ գրկում և համբուրում էիր ինձ, էստրոգեն, երբ զգում էի բույրդ, ֆենիլէթիլամին, երբ գիշերներս քեզ էի նվիրում, էնդորֆին, երբ առավոտյան արթնանալիս տեսնում էի քեզ, ադրենալին, երբ քեզ հասցնում էի նյարդային վիճակի. դա ինձ դուր էր գալիս:

Նրանք ասացին, որ դեղերն այս դեպքում անզոր են. չկա այնպիսի դեղ, որ քեզ կմաքրի իմ ուղեղից և կազատի մկաններս քո բացակայության ցավից: Ասացին, որ երկարատև բուժում է պետք, կարող եմ դիմել այլընտրանքային միջոցների՝ գտնել քեզ նման մեկին կամ քո հակապատկերին, կրկին սիրահարվել (ասես սիրահարվելը պատվերով է լինում), հաճախ զբոսնել, լինել մաքուր օդին, գտնել այլ հետաքրքրություններ և սպասել: Սպասել, որ ժամանակն ամեն ինչ իր տեղը կգցի, կմաքրի ամեն անկյունում իմ ու քո պատմության հետքերը: Նրանք ասացին, որ ճանապարհորդեմ, բայց ես չեմ կարող լքել իմ ու քո քաղաքը. ես միշտ տարբերվել եմ կույր հավատարմությամբ:

Տեսնելով համառությունս, նրանք ձեռքերը լվացին և ասացին, որ բժշկությունն անզոր է օգնել այն հիվանդին, ով չի ցանկանում բուժվել:

Հիվանդին…

Ես քեզ բավականաչափ չսիրած, որպեսզի չկարոտած ու չմտածած

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 24 Mar 2015 20:27:00 +0400

Ես ընդամենը մի զգեստ ունեմ: Այն այնքան կիպ է գրկում մարմինս, որ թվում է՝ կխեղդվեմ: Բայց այն իմ միակ զգեստն է, որից ազատվել չի լինում: Ես բավարար հնարավորություն չունեմ նոր հագուստներ ձեռք բերելու համար, քանի որ զրկել եմ ինձ կանացի այդ փոքրիկ ուրախությունից: Իմ զգեստը կոչվում է կարոտ…

Երբեմն, երբ անքնությունը կրկին այցելում է միայնակ գիշերներիս, հիշում եմ դիմագծերդ: Ինչու՞ են ասում, որ սիրելի մարդկանց գեղեցիկ ենք տեսնում: Ես քեզ միանշանակ սիրում էի, բայց գիտեի, որ գեղեցկությամբ առանձնապես չես փայլում: Բայց ես սիրում էի տգեղությունդ, անգամ ներքին, հիմնականում ներքին:

Հիշում եմ՝ ինչպես էինք փախչում քաղաքից հեռու, նայում երկար ճանապարհներին, միմյանցից հավասար հեռու ծառերին, որ Մորզեի այբուբենի պես մեր դեմքին էին գծում արևի ջերմությունը: Այն անհոգությունն այլևս չեմ ունենա. ամեն ինչ փոխվել է: Չէ, տխուր չեմ, պարզապես նոստալգիան չար կատակ է խաղում: Սարերի հովին, բնության գրկում մենք ավելի մոտ էինք միմյանց, և թվում էր, թե ոչինչ չի բաժանելու մեզ: Ո՞վ կմտածեր, որ մենք ինքներս մեզ կբաժանենք:

Քո սիրահարված աչքերում ես տեսնում էի այն, ինչ փնտրել էի երկար-երկար: Իսկ երբ ձեռքս ամուր սեղմում էիր, ինձ այնքան պաշտպանված էի զգում: Ցավոք, ամեն ինչ թվացյալ էր. մեր սիրո ավազե դղյակները չդիմացան առաջին իսկ քամու հայհոյանքներին և փլուզվեցին՝ մեզ իրենց փոշոտ ծանրության տակ թողնելով:

Փակված գրքերն էլ չեն բացում, ուր մնաց թե կարդան: Այդ դեպքում ինչու՞ եմ փնտրում քո հատորը, գազազած թափթփում բոլոր գրքերը, ապա հոգնած ծնկի գալիս ու գլուխս առնում ափերիս մեջ, ինչու՞ չեմ խաղաղվում, ես քեզ ասելիք, գրկելիք ու համբուրելիք չունեմ, ես քեզ այլևս սիրելիք բնավ չունեմ, ես զայրացած եմ քեզ վրա, խռոված եմ, մոռացած եմ: Ես քեզ բավականաչափ սիրած ու ատած, քեզնից բավականաչափ զզված ու հոգնած, սպասած ու չտեսած, հուսացած ու չհասած, ես քեզնով բավականաչափ ապրած ու մահացած, քեզնից հետո բավականաչափ կործանված ու վերածնված, շրջաններում ապրած, վանդակներում փակված, երկինքներում խեղդված, գիշերներում կորած, ցերեկներում խելագարված, ես քեզ բավականաչափ կարոտած ու չտեսած, չլսած, չ… չ… չ…

Ես քեզ բավականաչափ չսիրած, որպեսզի չկարոտած ու չմտածած:

Պարզապես գարունը եկավ, բայց այդպես էլ չսկսեց

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 1 Mar 2015 01:40:00 +0400

Գարունը եկավ, բայց այն այդպես էլ չսկսեց: Եվ մեղավոր չենք ոչ ես, ոչ դու: Պարզապես այդպես ստացվեց: Պարզապես մենք այնքան տարվեցինք մեղավորներ փնտրելով, որ չնկատեցինք, թե ինչպես եղանակների շրջապտույտում կորցրեցինք միմյանց: Մենք դուրս շպրտվեցինք բոլոր հնարավոր պտույտներից և այժմ պտտվում ենք մեր սեփական տիեզերքներում, որ այլևս երբեք չեն զուգահեռվի, էլ ուր մնաց հատվեն ու խաչվեն:
Կյանքն է ստիպում տիեզերանալ ու մանրանալ այնքան, որ զուգահեռ պտտվելն անգամ անիմաստ է դառնում: Մենք կորցնում ենք հավատը, մեծանում սեփական գոռոզության ու եսասիրության մեջ և ի վերջո մնում ձեռնունայն մեր հորինած իրականության մեջ: Իսկ իրականությունն այն է, որ մեր հորինածից և ոչինչ իրական չէ: Այդ մենք էլ ենք գիտակցում, բայց փառասիրությունը փոշի է արել մեր աչքերն ու չի թողնում, որ հոսող արցունքները բացեն ճշմարտության պատկերը: Բանն այն է, որ ճշմարտությունն այնքան է խորշել մեզնից, որ աղավաղվել է զանազան տարբերակներով, որոնցով մենք ինքներս մեզ հույս ենք տալիս, թե ամեն ինչ մեր ձեռքերում է: Մենք ուժեղ ենք ձևանում, նպատակներ գտնում, անգամ ցանկություններ, բայց պակասում ենք միմյանց կյանքում միմյանց սատարելու և պարզապես հավատալու համար: Մենք կորցրել ենք հավատն ու մեծացել սեփական անհավատության ու մեծամտության մեջ: Մենք կոտրվել ենք միմյանցից հեռու, թեև միմյանց կողքին արդեն խազված էինք: Մենք մոլորվել ենք միմյանցից հեռու, թեև միմյանց կողքին նույնքան մոլորյալ էինք: Այդպես է կյանքը. այն բաժանում է մարդկանց, ովքեր չեն տիրապետում գնահատելու արվեստին: Այն մի մեծ սպի է թողնում մարդկանց վրա, մի անսահման մեծ խաչ, որ կրում ենք մեզ վրա և կեսճամփին տապալվում դրա ծանրությունից: Այդպես է կյանքը:

Դաջվածքներից ազատվելու մասին

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 20 Jan 2015 23:03:00 +0400

Մենության սուր ճանկերը մխրճվել են այնտեղ, որտեղ ժամանակին քո մատներն էին հանգչում: Եվ կարոտ է կոչվում սարսափելի այս մղձավանջը, որի սկիզբը վերջն է արդեն, իսկ վերջը՝ հերթական կատարյալ պտույտը անվերջանալի գիշերների ու ցերեկների քաոսում: Ես փոխել եմ անունս, վերացել անցյալների էջերից ու օրերից, փոխել եմ հագուստներս ու կոշիկներս, մեծացել եմ քո առաջարկած գրքերից ու ֆիլմերից, փակել եմ կիսաբաց պատուհաններն ու դռները և համոզել եմ ինքս ինձ, նաև քեզ, որ ամեն ինչ ավելի լավ է, քան էր:

Դու ձևացրել ես, թե հավատում ես, որովհետև այդպես երկուսիս համար էլ լավ կլինի: Երևի այսպես իսկապես երկուսիս համար էլ լավ է, բայց երբ քաղաքը վերջապես հանգստանում է ու լռում, երկու լույս չեն մարում, որովհետև սովոր չեն մարելուց հետո միայնակ մնալ:

Մարդիկ սովորել են խոստումներ տալուց առանց մատները խաչելու ստել: Եվ մենք էլ սովորեցինք, երբ խոստացանք չլքել ու չհանձնվել, նեցուկ լինել, ինչ էլ պատահի:

Արևները գիշերային երկինքներ են հագնում, գլխներին աստղե պսակներ դնում, լուսինները արևներ են կուլ տալիս, երկինքները կայծակներ ու ամպրոպներ են ծնում, հազում ձյան փաթիլներով ու լացում անձրևի կաթիլներով, մոլորակները հանդիպում են ու բաժանվում, և մենք քայլում ենք միևնույն փողոցներում և չենք էլ հիշում, որ ժամանակին դրանք մեզնով ենք լցրել, մեզ՝ դրանցով: Մենք սովորեցինք երդվել՝ առանց մատները խաչելու, և դա կործանեց մեզ:

Մենք մոռացանք մեր գարուններն ու ձմեռները, մեր խենթ ամառներն ու ցուրտ աշունները: Մենք մոռացանք ամսաթվերն ու դրանց կարևորությունը, մենք կարևորեցինք այլ թվեր ու անուններ, որոնք մոռացնել տվեցին ընդհանուր կարևորությունները:

Այդպես է լինում, երբ երկուսը բաժանվում են, և որոշում են ամեն ինչ նոր էջից սկսել: Բայց էջը, որքան էլ սոսնձես ու վառես, միևնույն է, դաջվում է մաշկիդ, իսկ դաջվածքներն ամբողջ կյանքի համար են, որոնց վերացնելու միակ տարբերակը սպիացումն է: Մենք դարձանք միմյանց դաջվածքները: Դու սպիացրիր ինձ, իսկ ես չցանկացա էլ ավելի չապականել ինքս ինձ ու որոշեցի լրացնել քեզ այլ դաջվածքով՝ ավելի մեծ ու խորը:

Ես սիրահարվել էի քեզ, իսկ հետո մոռացել

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 21 Nov 2014 23:55:00 +0400

Իմ իրանը երբեք ոչ ոք այդպես չէր գրկել, ինչպես դու: Երբ վարում էիր մեքենան, հանկարծ կանգ առնում, հրամայում դուրս գալ մեքենայից, քո մեծ ձեռքերով բռնում իրանս ու համբուրում շուրթերս: Սառն օդը փչում էր դեմքիս, և դու քո մեծ ձեռքերով ամուր բռնում էիր դեմքս ու սեղմում այտերս: Ապա ասես ոչինչ չէր պատահել նստում էիր ղեկին ու լուռ շարունակում ճանապարհը: Ես կատվիկի պես մոտենում էի քեզ ու մլավում ականջիդ տակ, դու ամուր մոտեցնում էիր ինձ քեզ ու քիթդ մտցնելով մազերիս մեջ համբուրում գլուխս: Այդ ժամանակ թվում էր, թե աշխարհն էլ փուլ գա, դու այդպես անխռով կշարունակես վարել մեքենան ու կոպտորեն նուրբ բառեր մռթմռթալ: Ես ամբողջ կյանքում կարծում էի, թե սիրում եմ ռոմանտիկ տղամարդկանց, բայց հայտնվեցիր դու, և հօդս ցնդեցին բոլոր պատկերացումներս: Դու՝ քո միշտ ծակծկող այտերով, ամուր պարանոցով, արտահայտված երակներով ձեռքերով, լայն թիկունքով ու ուժեղ ոտքերով ռոմանտիզմի հետ միակ ընդհանրությունն իմ տեսքով ունեիր միայն: Որքան կոպիտ էիր դու, այնքան նուրբ էի ես, հատկապես քո գրկում:

Երկուսս էլ առիթ ունեինք կյանքի վրա զայրանալու համար, դրանից դու ավելի տղամարդկային էիր դարձել, իսկ ես՝ ավելի անտարբեր: Ինձ միայն հետաքրքրում էր, թե քանի րոպե ես ինձ համբուրելու և որքան ես կարոտելու երեկոյան հրաժեշտ տալուց հետո: Մնացած բաներն ինձ չէին հետաքրքրում, որովհետև դու արդեն հոգ էիր տարել դրանց մասին:

Ես չեմ պատմի, թե որքան լավն էիր դու այստեղ կամ այնտեղ, այս կամ այն պարագայում: Չեմ պատմի, որ ես կարոտում եմ քեզ, որովհետև ես չեմ կարոտում քեզ, որովհետև ես քեզ երբեք չեմ էլ կարոտել, որովհետև դու եղել ես, իսկ հետո չես եղել, և դրանում ոչ ոք մեղավոր չէ: Մարդիկ հենց այնպես չեն գալիս, և առավել ևս հենց այնպես չեն գնում: Ես մենք հենց այնպես չէ, որ ժամանակի հետ դադարում ենք կարոտել, իսկ հետո այնպես ենք կարոտում, որ պատրաստ ենք պատերը ծամել: Ես սիրահարվել էի քեզ, իսկ հետո մոռացել, և այդտեղ ոչ մի սարսափելի բան չկա:

Ինչու՞ ինձ մենակ թողեցիր

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 13 Nov 2014 00:06:00 +0400

Դու խոստացել էիր, որ կողքիս կլինես, ինչ էլ պատահի: Դու կողքիս չեղար, անգամ երբ ոչինչ չպատահեց: Իսկ հիմա պատահել է, գրողը տանի, ամեն օր է պատահում, իսկ դու չկաս: Որտե՞ղ ես, ինչու՞ չկաս:

Ինչու՞ չկաս: Դու ասում էիր, որ ամեն ինչ լավ կլինի, բայց ախր ոչ մի բան էլ լավ չի: Եվ դու չկաս: Դու պարզապես չկաս այն ժամանակ, երբ ամենից շատ քո կարիքն ունեմ: Ինչու՞ այդպես արեցիր ինձ հետ: Դու ինձ մենակ թողեցիր: Ինչու՞ ինձ մենակ թողեցիր:

Ինչու՞ ինձ մենակ թողեցիր: Դու ասում էիր, որ ոչինչ չի կարող բաժանել քո խոսքերն ու գործողությունները, իսկ հիմա ես դժվարությամբ եմ հիշում դիմագծերդ: Այ այդքան հեռավոր ես դարձել ինձ համար: Ինչու՞ որոշեցիր լքել ինձ, մենակ թողնել ներքին հրեշներիս հետ, որ հոշոտում են ինձ ներսից ու դրսից, սպանում են ինձ, կործանում: Դու չես ուզում տեսնել, որ ես մեռնում եմ: Եվ չես էլ ուզում ընդունել, որ դու ես թողնում, որ մեռնեմ: Բայց ես չեմ ուզում մեռնել, որովհետև այդ դու էիր, որ ասում էիր, թե միշտ կողքիս կլինես: Ինչու՞ չես հիմա կողքիս:

Ինչու՞ չես հիմա կողքիս: Հիմա, երբ սարսափում եմ ինքս ինձնից, ամեն օր ավելի ու ավելի եմ մոտենում այն եզրագծին, որտեղ ավարտվում եմ ես, և սկսվում եմ ես, այն քո չսիրած եսը, քո ատած եսը: Դու ինձ մենակ ես թողել, գրողը տանի, այդպես չպետք է լիներ: Ես փորձում եմ ատել քեզ, բայց անգամ դա ինձ մոտ չի ստացվում: Ես միշտ էլ էմոցիաների հետ խնդիրներ եմ ունեցել: Այն պահին, երբ պետք է ամենաշատը զայրանայի քեզ վրա ու ատեի քեզ, ես քո հանդեպ ոչինչ չեմ զգում: Դու ինձ լքել ես, մենակ թողել, լքել ես, լքել, թողել, մենակ թողել, թողել ու գնացել, ուրիշների մոտ գնացել, լքել ու գնացել: Ուրիշների հետ հե՞շտ է: Ուրիշների հետ դու չպարզած հաշիվներ չունես: Այդ ես եմ, ում դու լքել ես, որովհետև վախկոտ ես: Ինչու՞ ինձ կործանեցիր:

Ինչու՞ ինձ կործանեցիր: Կամ թե ինչու՞ եմ թողնում, որ ինձ կործանես, թեև արդեն քանի գիշեր-ցերեկ դու անգամ չկաս էլ իմ կյանքում: Կամ այնքան կաս, որ մարմնովս դող է անցնում: Ես պարզապես աշխատում եմ չմտածել դրա մասին, չգիտակցել, որ մինչև կյանքիս վերջ դու լինելու ես իմ օրվա մեջ, թեկուզ մահանաս ու մարմինդ որդերն ուտեն: Ինչու՞ ես այնպես արել, որ երազեմ մահվանդ մասին:

Ինչու՞ ես այնպես արել, որ երազեմ մահվանս մասին: Դու թողեցիր ինձ, երբ ամենաշատն ունեի կարիքդ: Դու հիմա էլ գիտես, թե իրերն ինչպես են դասավորվել, բայց մոռացել ես իմ մասին: Կարծես մի փոքրիկ դրվագ էի քո հագեցած կյանքում: Մահանալ կարելի է այս մտքերից, ինչն էլ անում եմ: Բայց դու չես գալիս: Ինչու՞ ինձ մենակ թողեցիր: