Mari Love

Ճամպրուկելով կարոտներս եկա, որ ասեմ

noreply@blogger.com (Mari Love) — Sat, 25 Feb 2012 10:08:27 PST

Թվում է` մոռացել եմ, թե ինչպիսին ես, սակայն չեմ մոռացել, թե ինչպիսին եմ, երբ կողքիդ եմ: Թվում է` մոռացել եմ, թե ինչպես ես գրկում ինձ, սակայն չեմ մոռացել այն երջանկությունը, երբ ամուր-ամուր գրկում եմ քեզ: Թվում է` մոռացել եմ մեր վեճերի ուժգնությունը, սակայն չեմ մոռացել բարիշելու քաղցրությունը: Ինձ հիմա շատ բան է թվում, սակայն մոռացել եմ, թե որքան ավելի շատ բան էր թվում նախկինում: Այնքան միամիտ էի, որ կարծում էի, թե կարող եմ ստիպել ինքս ինձ մոռանալ մեր սիրո մասին, թե կարող եմ ազատվել «սեր» կոչվող կախվածությունից ու... նոր կյանք սկսել: Հետո մի օր արթնացա ու հասկացա, որ չեմ ուզում նոր կյանք, եթե դու կողքիս չես լինելու: Նոր կյանք... Ես նախկին կյանքս էի ուզում, որտեղ դու էիր, ես էի, իրական ես, մենք ու մեր երազներն էինք, մեր երազանքները, անկեղծ ու մաքուր նպատակներն ու անվերջ խոսակցությունները: Մի օր արթնացա ու զգացի, որ մահու չափ կարոտել եմ ձայնդ: Հասկացա, որ առանց քեզ չեմ կարող, կրկին անգամ համոզվեցի, որ համոզվելու կարիք էլ չկա: Ինքս ինձ խաբել այդպես էլ չկարողացա, քեզ մոռանալ այդպես էլ չստացվեց: Առաջին սերը չի մոռացվում, եթե վերջակետ չես կարողանում դնել: Առաջին սիրո վրա վերջակետ չի դրվում, այն պարզապես առնում են ամուր փակագծերի մեջ: Մի օր արթնացա ու հասկացա, որ հերիք է խուլ ու համր ձևանամ. ես քեզ մոտ եմ ուզում: Եվ ճամպրուկելով ողջ քաջությունս ու կարոտներս` քեզ մոտ վերադարձա. եկա, որ ասեմ, որ խենթի նման սիրում եմ ինձ, երբ կողքիդ եմ, որ առանց քեզ կուրանում եմ, սիրտս ճզմվում է, ծերանում, առանց քեզ ապրել չգիտեմ:

7x9=52

noreply@blogger.com (Mari Love) — Thu, 23 Feb 2012 23:30:04 PST

-Ինձ շա՞տ ես սիրում:

-Քեզ սիրում եմ ամենահեռավոր ամպի չափ, որը չի երևում, բայց այն կա: Այն այնքան մեծ է, որ մենք չենք կարող պատկերացնել:

-Էլի խոսա:

-Անգամ եթե հիմարություննե՞ր դուրս տամ:

-Ես անգամ քո այդ հիմարություններն եմ սիրում:

-Իսկ ես քեզ ամբողջությամբ եմ սիրում: Ու չեմ կարող ասել, թե ինչու եմ այսպես մոլեգնաբար կախված մեր սիրուց, միայն կարող եմ ասել, որ առանց քեզ ես այնքան եմ մոլորվում, այնքան խղճուկ եմ դառնում: Ես քեզ շատ եմ կարոտում, ամեն րոպե քո կարիքն եմ զգում: Ու ամեն օր օրացույցում օրերն եմ հաշվում, մտովի հաշվարկներ անում, թեև հաշվելուց լավ չեմ... Նախորդ օրն ուզում էի ստուգել հիմարությանս աստիճանը, մտովի բազմապատկման աղյուսակն էի ասում, հետո հաշվիչով ստուգում: Մեկ-երկու թիվ հետո նյարդայնացա, գնացի հաց կերա: Լրիվ սխալ էի ասում...

-7x9

-52

-Ճիշտ է:

-Իրո՞ք: Էլի հարցրու:

-6x4

-36: Ճի՞շտ ասեցի:

-Ասում եմ հա, որ կեսգիշերին չգնաս էլի հաց ուտես:

Ես միայն մեր սերը բազմապատկելուց եմ լավ…

Shnorhavor tond, im zinvor

noreply@blogger.com (Mari Love) — Wed, 22 Feb 2012 23:50:44 PST

Թող այսօր շնորհավոր լինի քո տոնը, իմ զինվոր: Թող այսօր ես հպարտությամբ ասեմ, որ իմ զինվորը պաշտպանում է իմ հայրենիքի սահմանները, որ մեր սերն ուղիղ երկու տարով հետաձգել ենք, որպեսզի նա իր պարտքը կատարի հայրենիքի առաջ: Ես գիտեմ, որ քեզ ու մեզ համար դժվար է, երբեմն անհնար, մենք կարոտում ենք իրար ու խենթանում այն մտքից, որ իրարից այլևս ոչ թե մի քանի րոպե ավտոմեքենայի հեռավորության վրա ենք, այլ մեզ բաժանում են միլիոնավոր քայլեր, մեզ միացնում են հեռախոսային գծեր, անքուն գիշերներ, անսահման ու սպանող կարոտ, ամեն ինչ թողնելու ու միմյանց մոտ վազելու անկառավարելի ցանկություն, հեռախոսային վեճեր, հեռախոսային գրկախառնություններ, հեռախոսային ամեն ինչ: Երկու տարի է` ես միայն ձայնդ ունեմ ու մեր խենթ ու խելառ սիրո մասին հիշողությունները: Մի բուռ հույս ունեմ ու մի գետ կարոտ, մի օվկիան սպասում ու մի ամբողջ կյանք սեր: Իմ զինվոր, ուզում եմ այսօր հիշես, որ ոչ մի վայրկյան չեմ դադարել քեզ սպասելուց: Ներիր, որ երբեմն հիմարանում եմ, հուսահատվում, ախր հասկացիր` ես խենթանում եմ այս կարոտից: Ես քեզ բաց եմ թողել հայրենիքիդ սահմաններ, սակայն սիրտս իր սահմաններ է անքեզ թողել: Դու ծառայում ես մեր հայրենիքին, իսկ ես իմ սերը ծառայեցնում եմ սպասմանն ու կարոտին: Ես երբեմն ատում եմ հայրենիքս, որովհետև այն բաժանել է մեզ տասնյոթ հազար ժամով ու միլիարդավոր սանտիմետրերով: Ես կարոտում եմ քեզ, իմ զինվոր, ու սպասում եմ ամեն բառով ու հայացքով: Իմ ապրած ամեն րոպեն է քեզ սպասում, իմ ծնված ամեն ժպիտն է քեզ սպասում, իմ ամեն սխալն ու չար արարքը ծնվում է քո բացակայությունից: Դու ծառայում ես մեր հայրենիքին, իսկ ես` մեր սիրուն: Դու պաշտպանում ես մեր հայրենիքի սահմանները, իսկ ես զսպում եմ իմ խենթության անսահմանությունը, խլացնում եմ կարոտս ու հպարտությամբ ասում. «Շնորհակալ եմ երկրիս սահմանները պաշտպանելու համար»:

Եվ հիշիր, զինվոր, դու պաշտպանում ես այն երկրի սահմանները, որտեղ երջանիկ են լինելու մեր երեխաները:

Hatuk zincarayoghneri hamar grarums texadrum em nayev translitov :)

Togh aysor shnorhavor lini qo tony, im zinvor. Togh aysor yes hpartutyamb asem, vor im zinvory pashtpanum e im hayreniqi sahmannery, vor mer sern uxix erku tarov hetadzgel enq, vorpeszi na ir party katari hayreniqi araj. Yes gitem, vor qez u mez hamar djvar e, erbemn anhnar, menq karotum enq irar u xentanum ayn mtqic, vor iraric aylevs voch te mi qani rope avtomeqenayi heravorutyan vra enq, ayl mez bajanum em milionavor qayler, mez miacnum en heraxosayin gcer, anqun gisherner, ansahman u spanogh karot, amen inch toghnelu u mimyanc mot vazelu ankaravareli cankutyun, heraxosayin vejer, heraxosayin grkaxarnutyunner, heraxosayin amen inch. Erku tari e` yes miain dzaind unem u mer xent u xelar siro masin hishoghutyunnery. Mi bur huis unem u mi get karot, mi ovkian spasum u mi amboghj kyanq ser. Im zinvor, uzum em aysor hishes, vor voch mi vayrkyan chem dadarel qez spaseluc. Nerir, vor erbemn himaranum em, hiastapvum, axr haskacir` yes xentanum em ays karotic. Yes qez bac em toxel hayreniqid sahmanner, sakayn sirts ir sahmannern e anqez toghel. Du carayum es mer hayreniqin, isk yes im sery carayecnum em spasmann u karotin. Yes erbemn atum em hayreniqs, vorovhetev ayn bajanel e mez tansyot hazar jamov u miliardavor santimetrerov. Yes karotum em qez, im zinvor, u spasum em amen barov u hayacqov. Im aprac amen ropen e qez spasum, im cnvac amen jpitn e qez spasum, im amen sxaln u char ararqy cnvum e qo bacakayutyunic. Du carayum es mer hayreniqin, isk yes` mer sirun. Du pashtpanum es mer hayreniqi sahmannery, isk yes zspum em im xentutyan ansahmanutyuny, xlacnum em karots u hpartutyamb asum. “Shnorhakal em erkris sahmannery pashtpanelu hamar”.

Ev hishir, zinvor, du pashtpanum es ayn erkri sahmannery, vortex erjanik en linelu mer erexanery.

Պահմտոցի

noreply@blogger.com (Mari Love) — Mon, 20 Feb 2012 09:23:58 PST

Ասում են` մի անգամ մոլորակի մի անկյունում են հավաքվում մարդկային բոլոր հատկանիշները: Երբ Ձանձրույթն արդեն երրորդ անգամ հորանջեց, Խենթությունն առաջարկեց.

-Եկե՛ք պահմտոցի խաղանք:

Ինտրիգը հետաքրքրվեց.

-Պահմտոցի՞: Այդ ի՞նչ խաղ է:

Եվ Խենթությունը բացատրեց, որ նրանցից մեկը, օրինակ ինքը, փակում է աչքերը, հաշվում մինչև միլիոնը, իսկ մյուսները թաքնվում են, և ինքը սկսում է հերթով փնտրել բոլորին:

Ոգևորվածությունը պար բռնեց Հրճվանքի հետ, Ուրախությունն այնպես ցատկոտեց, որ համոզեց Կասկածանքին, իսկ Անտարբերությունը, որին երբեք ոչինչ չէր հետաքրքրում, հրաժարվեց մասնակցել խաղին: Ճշմարտությունը նախընտրեց չթաքնվել, որովհետև նրան վերջիվերջո գտնում են: Հպարտությունն ասած, որ դա շատ հիմար խաղ է (նրան բացի իրենից ոչինչ չէր հետաքրքրում): Վախկոտությունը չցանկացավ ռիսկի դիմել:

-Մեկ, երկու, երեք…,- սկսեց հաշվել Խենթությունը:

Առաջինը թաքստոց գտավ Ալարկոտությունը, որովհետև նախընտրեց երկար չտանջվել ու թաքնվեց ճանապարհի առաջին հանդիպած քարի հետևում: Հավատը երկինք բարձրացավ, Նախանձը թաքնվեց Տրիումֆի շողքում, վերջինս էլ հաջողացրեց բարձրանալ ամենաբարձր ծառի գագաթը:

Մեծահոգությունը երկար ժամանակ չէր կարողանում թաքնվել, որովհետև ցանկացած տեղ, որ գտնում էր, իդեալական էր իր ընկերների համար. բյուրեղյա մաքուր լճակը Գեղեցկության համար, ծառի ճեղքվածքը` Վախի, թիթեռնիկի թևը` Ցանկասիրության, զեփյուռը` Ազատության: Վերջիվերջո Մեծահոգությունը թաքնվեց Արևի շողի մեջ:

Եսասիրությունն, ընդհակառակը, միայն իր համար գտավ ամենատաք ու հարմար անկյունը: Սուտը թաքնվեց օվկիանոսի հատակին (իրականում այն թաքնվեց ծիածանում): Կիրքն ու Ցանկությունը թաքնվեցին հրաբխի խոռոչում, իսկ Զայրույթը` դրա կրակներում: Մոռացկոտությունը, չեմ էլ հիշում, որտեղ թաքնվեց, բայց դա կարևոր չէ:

Երբ Խենթությունը հաշվեց մինչև միլիոնը, Սերը դեռ փնտրում էր, թե որտեղ թաքնվի. բոլոր տեղերը զբաղեցված էին: Հանկարծ նա տեսնում է վարդերի մի հիանալի թուփ ու որոշում թաքնվել այնտեղ:

-Միլիոն,- հաշվեց Խենթությունն ու սկսեց փնտրել:

Առաջինն, իհարկե, նա գտավ Ալարկոտությանը: Ապա լսեց, թե ինչպես է Հավատը վիճում Աստծո հետ, իսկ Կրքին ու Ցանկությանը գտավ նրանից, թե ինչպես է դողում Հրաբուխը: Հենց այդտեղ անմիջապես գտավ Զայրույթին: Ապա Խենթությունը գտավ Նախանձին և կռահեց, թե որտեղ է թաքնվում Տրիումֆը: Եսասիրությանն առանձնապես փնտրելու կարիք չկար, որովհետև պարզվեց, որ նա թաքնվել էր մեղուների փեթակի մեջ, նրանք էլ որոշել էին վռնդել անկոչ հյուրին:

Խենթությունը որոշեց մի փոքր ջուր խմել, մոտեցավ լճակին և տեսավ Գեղեցկությանը: Կասկածանքը նստած էր ցանկապատի մոտ` երկմտելով, թե որ կողքում թաքնվի: Այսպես` բոլորը գտնված էի. Տաղանդը թարմ խոտի մեջ, Թախիծը` մութ քարանձավում, Սուտը` ծիածանում (իրականում այն թաքնված էր օվկիանոսի հատակին): Միայն Սիրուն էր դժվար գտնել…

Խենթությունը Սիրուն ամեն ծառ ու ծաղկի տակ փնտրեց, վերջապես որոշեց նայել վարդերի մեջ և ճյուղերը կողք տանելիս ճիչ լսեց: Վարդերի սուր փշերը վնասեցին Սիրո աչքերը:

Խենթությունը չգիտեր ինչ անել, նա սկսեց արտասվել, ներում հայցել և խոստացավ դառնալ Սիրո ուղղորդողը: Եվ այդ օրվանից Սերը կույր է, իսկ Խենթությունը նրան միշտ ուղղորդում է…

Թարգմանեց` Mari Love

Գիտե՞ս...

noreply@blogger.com (Mari Love) — Fri, 17 Feb 2012 23:22:37 PST

Գիտե՞ս` ես երևի կրկին սխալվեցի` համարելով, որ փակել եմ իմ ու քո բոլոր էջերն ու պատռել անգամ ամենաթաքուն սևագրերը: Գիտե՞ս` ես կրկին հասկանում եմ, որ իմ այս խելագարությունից փախչելու տեղ չունեմ: Ես սիրում եմ քեզ: Այս խոսքերը, որոնց մասին միտքն անգամ սարսափեցնում է, կրկին ու կրկին պտտվում են ուղեղումս ու մի անիմաստ փոթորիկ ստեղծում, փոթորիկ, որ սահմանափակված է գլխուղեղիս հիմար պատերով: Գիտե՞ս` ես երևի կրկին ցանկանում եմ քեզ մոտ գալ, թեև քեզ հետ լավ չէ, երբեմն` անհնար: Քեզ մոտ լինու՞մ են պահեր, երբ ոչինչ չես ուզում, ոչնչի ուժ չես ունենում, զգայարաններդ սառչում են, հրաժարվում քեզնից, կանգնում ես մի տեղ ու չես հասկանում` ու՞ր գնամ, ինչու՞, ի՞նչ կփոխվի դրանից: Գիտե՞ս` ինձ մոտ այդ պահն է: Ու գիտե՞ս որն է սարսափելին... Ես իրավունք չունեմ քո մասին մտածել անգամ, ուր մնաց քեզ մոտ վերադառնալու հույս փայփայեմ: Գիտե՞ս որն է ամենասարսափելին... Որ եթե անգամ դու ինքդ գաս իմ հետևից` կխորշես ու գլուխդ բռնած հեռու կվազես: Այո, սիրելիս, ես այլևս այն չեմ, ինչ եղել եմ: Ես փոխվել եմ 360 աստիճան, ինքնակամ, գուցե գիտակցելով, սակայն հիմա զղջալով... Ոչինչ չես փոխի, սիրելիս: Անգամ եթե ինքդ ցանկանաս բացել իմ ու քո էջերը, կտեսնես, որ դրանք սոսնձված են իմ ներկայի սխալներով: Մենք ունենք մի ընդհանուր անցյալ, ոչինչ ավելին... Իսկ ես, միևնույն է, սիրում եմ քեզ…

Շնորհավոր սիրո տոնը :)

noreply@blogger.com (Mari Love) — Wed, 15 Feb 2012 00:42:39 PST

Ավարտական կրկնելիություն

noreply@blogger.com (Mari Love) — Mon, 13 Feb 2012 03:43:40 PST

Կամ ծնկի ես գալիս իրականության առջև կամ նա է քեզ ծնկի բերում. այլ տարբերակ չկա, հասկանում ե՞ս: Ուր էլ գնամ, ինչ էլ անեմ: Նույնն է: Հասկանու՞մ եք: Վերջիվերջո ամենքս էլ միայնակ ենք մահանում, որքան էլ շրջապատված լինենք տարբեր մարդկանցով: Պարզապես ցավալի է, երբ կրկին անգամ փշրվում է ամեն ինչ: Գալիս է մի պահ, երբ էլ պայքարելու ուժ չի մնում, պայքարելու իմաստ չի մնում, որովհետև իմաստ չի էլ եղել. դու ես հորինել, գեղեցիկ կառուցել ամեն ինչ, պարզապես մոռացել ես, որ երազանքիդ պատերը օդով ես շաղախել: Եվ սկսում ես ատել ինքդ քեզ, կողքիդ եղած մարդիկ, անցորդներին, քեզ բարևող ու քեզ անտեսող բոլորին: Ցանկանում ես սպանել ամեն ինչ ու ամեն մեկին, որովհետև նրանք քեզ հետ քո կողքին ապրում են նույն աշխարհում, որտեղ դու դժբախտ ես: Ինչու՞ է մահն այդքան ցավում, ինչու՞ չի մահն այցելում այն ժամանակ, երբ որքան ուժ ունես կանչում ես նրան, ուժասպառ լինում, սակայն այդպես էլ ելք չես գտնում. միակ ելքը վերջնական ելքն է, որին այդպես էլ չես համարձակվում, որովհետև թույլ ես, անպաշտպան, անողնաշար: Ծնվելիս ընտրության առջև չենք կանգնում: Ես պահանջում եմ, որ մահը լինի ըստ ցանկության: Ո՞վ գիտե, թե ինչ կա սահմանից այն կողմ: Երբ բռնում են ձեռքդ քեզ միայն ավելի ցած իջեցնելու համար, մի՞թե դա է ճիշտը: Երբ գունավոր թվացող գույները չափից շուտ կորցնում են պիտանելիության ժամկետն ու խամրում են, մաղձանում, ներծծվում մաշկիդ տակ ու քայքայում քեզ: Ես մահ եմ ուզում...

Դարձիր իմ Վալենտինը

noreply@blogger.com (Mari Love) — Fri, 10 Feb 2012 10:40:10 PST

Արի այսօր հանդիպենք մեր երազներում. քեզ իրական կյանքում տեսնելը բավ չէ ինձ, սիրելիս: Մեր երազներում մեր ուժերը չեն ունենա սահմաններ, մեր երևակայությունը մեզ թևեր կտա, իսկ մենք… Իսկ մենք պարզապես երջանիկ կլինենք: Արի այսօր պատկերացնենք, թե աշխարհը մերն է, մենք էլ նրանը: Արի այսօր պարզապես երջանիկ լինենք:

Ես չեմ խոստանում լինել լավագույնը. միայն կարող եմ խոստանալ լինել լավագույնը քեզ համար:

Չեմ խոստանում քեզ երկնքից աստղեր. ես կփորձեմ լինել քո սեփական աստղը, որ կխամրեցնի մյուս երկինքները:

Չեմ խոստանում ընդմիշտ հնազանդ լինել. ես կըմբոստանամ երբեմն, սակայն դու ինձ վայրի էլ կսիրես, խոստանում եմ:

Չեմ խոստանում, որ մեր ճանապարհը հեշտ ու հարթ կլինի. միայն կարող եմ երդվել, որ ամուր կբռնեմ ձեռքդ ու կողքիդ կլինեմ այնքան, որքան հարկ կհամարես:

Չեմ խոստանում, որ աշխարհը քոնը կլինի. ես կփորձեմ մեզ համար մի անձնական աշխարհ նկարել, այնքան իրական, որ չես ուզի այլ աշխարհներ:

Չեմ խոստանում անդադար երջանկություն. կարող եմ խոստանալ, որ դժվար պահերին քեզ ապավեն կլինեմ, կլռեմ քեզ հետ, կծիծաղենք միասին, կժպտանք միասին, կապրենք միասին:

Չեմ խոստանում անսահման սեր. ես ուզում եմ նաև ընկերդ լինել:

Չեմ խոստանում այն, ինչ գուցե ակնկալում ես, սակայն դու գիտես, որ հույսդ կարող ես ինձ վրա դնել:

Արի այսօր սիրենք իրար այնպես, ասես վաղն այլևս չի գալու: Արի այսօր հանդիպենք մեր երազներում, իսկ առավոտյան պատմենք իրար մեր անմիտ ու խառը երազներն ու ծիծաղենք ու զարմանանք երկուսիս երևակայության վրա: Արի այսօր մոռանանք երեկվա, այսօրվա ու առավել ևս վաղվա մասին. այսօր մենք այսօրն ունենք. մի քանի ժամ լռություն, մի քիչ ծիծաղ, մի քանի կիլոգրամ գրկախառնություն, մի քանի սանտիմետր խոսք ու մի բուռ համբույր: Արի այսօր բարևենք մեր բաժին երջանկությանն ու բացենք մեր սրտերը մեզ արժանի սիրո առջև:

Թույլ տուր այսօր քեզ սիրել ինձնից առավել, թույլ տուր քեզ նվիրել իմ այսօրն ու երազել մի շարան այսօրների մասին, որ սպասում են իրենց ժամին: Թույլ տուր հիմա, հենց այս պահին գլուխս դնեմ քո ուսին ու ինձ պաշտպանված զգամ, ամուր սեղմեմ ձեռքդ ու զգամ սրտիդ աշխատանքը, փակեմ աչքերս ու այտիս զգամ շրթունքներիդ ջերմությունը, մատներով սահեմ այտերովդ ու ժպտամ` գիտակցելով, որ սիրում եմ քեզ, իսկապես սիրում, անկեղծորեն, մինչև վերջին շունչս, մինչև մահը հասկանա, որ ինքն անգամ ի զորու չէ մեզ բաժանել:

Թույլ տուր այսօր շնորհակալ լինեմ ծնողներիդ, որ դու կաս, կողքիս ես: Թույլ տուր հիմա շնորհակալ լինեմ Աստծուն, որ մեզ միմյանց մոտ բերող ճանապարհներ գծեց:

Արի այսօր, պարզապես արի…

Ամենասարսափելին

noreply@blogger.com (Mari Love) — Fri, 27 Jan 2012 12:41:10 PST

Վայրկյանները պար են կապել սրտիս աշխատանքի հետ, թիկ-թակ, թիկ-թակ, կանգ, շունչ, թիկ-թակ, թիկ-թակ… Սիրտս հրաժարվում է ինձնից, իսկ դա նշանակում է, որ մի բան այն չէ. ես սխալվել եմ, սայթաքել եմ ինչ-որ մի տեղ, որ այդքան էլ հեռու չէ: Եվ որքան էլ փորձեմ մխրճեմ ինձ հեռու սեփական մտքերիցս, ամեն նշան ու կետ ինձ հետ է բերելու ու գցելու սխալներիս ճահիճը: Հոգնություն, որ չի վերածվում հանգստության, որքան էլ ջանամ: Ամենասարսափելին ինքդ քեզ հետ մենակ մնալն է, երբ երաժշտությունն անգամ չի կարող լռեցնել սեփական մտքերդ, որ ոռնում են ուղեղումդ, քաշում մազերդ, քեզ պատեպատ տալիս: Ամենասարսափելին գիշերը քնելուց առաջ առաստաղին նայելն է, երբ թվում է, թե սխալներդ ասեղների պես թափվելու են դեմքիդ ու չեն սպանելու, սակայն շատ մեծ ցավ են պատճառելու: Ամենասարսափելին ինքդ քեզ կործանելն է…

Վիրտուալ

noreply@blogger.com (Mari Love) — Thu, 26 Jan 2012 01:14:18 PST

Բարև իմ օնլայն սեր: Դու կրկին օֆֆլայն տիրույթներում ես, իսկ ես ընդմիշտ օնլայն սպասում եմ անվանդ կողքին այդպես էլ չվառվող կանաչ լույսին, որ լուսափորի պես հուշում է, որ հասանելի ես, սակայն արդյո՞ք ինձ համար: Աստված գիտե, թե որտեղ ես այժմ. հեռախոսագծերը մռմռում են, որ ժամանակավորապես անհասանելի ես. նրանք չգիտեն, թե որքան է հեռախոսս սպասում, որ հեռախոսիդ կանաչ կոճակը սեղմվի: Դու վայելում ես օֆֆլայն կյանքդ, իսկ ես թարմացնում եմ էջերս, անգիր անում ամեն կարգավիճակդ ու լինքդ, հերթով կարդում մեկնաբանություններդ ու եզրակացություններ անում: Լսում եմ քո սիրելի երաժիշտներին, մինչդեռ դու գուցե նրանց կենդանի կատարումներն ես վայելում: Թերթում եմ ծննդյան տոների ու խրախճանքների ֆոտոալբոմներդ, մինչդեռ գուցե հենց այս նույն պահին քեզ կրկին լուսանկարում են, որ հետո նշեն նկարների վրա, իսկ ես լուռ լայքեմ, երբեմն էլ համարձակվեմ ու մեկնաբանեմ: Համացանցում, ասում են թե, մարդ խիզախում է, հերոսանում, խենթանում: Ինչու՞ չեմ ես էլ այդպիսին: Ես քեզ հեռվից եմ երկրպագում և սպասում եմ, որ գուցե դու էլ ինձ լայքես, մեկնաբանես, գոնե պարզապես այցելես քեզ տենչող իմ էջ, որ կարգավիճակներս ու լինքերս գրկեն օնլայն քեզ, ջերմանան, որ տառերս իմաստալցվեն, տողերս հասցեավորվեն, երգերս պատմեն քեզ, թե որքան միայնակ եմ թվային ես: Ես կտեղադրեմ երջանիկ զույգերի նկարներ, մտովի կջնջեմ նրանց դեմքերն ու մեզ կպատկերացնեմ. գիտե՞ս` մենք գեղեցիկ կլինեինք: Վիրտուալ աշխարհում իմ գոյությունը պայմանավորված է միայն քեզնով, քո պատճառով ես այսքան թվայնացել եմ, վիրտուալացել, կորցրել իրական ինձ, որովհետև իրականում դու ինձ անգամ չես նայում, իսկ այստեղ մենք միմյանց ցուցակներում ենք. ես քո հազարավորներից մեկը, դու` իմ միակն ու գլխավորը:

Սիրում եմ

noreply@blogger.com (Mari Love) — Thu, 19 Jan 2012 10:33:43 PST

Սիրում եմ, երբ զգում եմ, որ քեզնով եմ ապրում:

Սիրում եմ, երբ սպասում եմ քեզ:

Սիրում եմ, երբ հեռվից տեսնում եմ քեզ, իսկ սիրտս մատնում է իրեն:

Սիրում եմ, երբ գրկում ես, իսկ ես անպաշտպան փոքրիկի պես գլուխս դնում եմ ուսիդ:

Սիրում եմ, երբ հեռախոսիս էկրանը լուսավորվում է քո անունով:

Սիրում եմ, երբ այնքան մոտ ես, որ անգիր եմ սովորում քեզ:

Սիրում եմ, երբ բռնում ես ձեռքս, ամուր սեղմում, մատներով շշնջում, որ ինձ հետ ես:

Սիրում եմ, երբ ամբոխի մեջ գոյություն ունենք միայն դու և ես:

Սիրում եմ, երբ քո «դու»-ն առաջ եմ դասում իմ «ես»-ից:

Սիրում եմ, երբ իմ հիմարություններին պատասխանում ես քո իմաստությամբ:

Սիրում եմ, երբ աչքերիդ եմ նայում, թեև հաճախ չեմ դա անում. վախենում եմ խենթանալ:

Սիրում եմ, երբ ժպտում ես. քո ժպիտն աշխարհում ամենագեղեցիկն է:

Սիրում եմ, երբ զգում եմ սրտիդ աշխատանքը:

Սիրում եմ, երբ պատճառն եմ սրտիդ աշխատանքի արագացման:

Սիրում եմ, երբ մեր ապագա երեխայի մասին ենք խոսում. դու այնքան լավ հայր կլինես իմ դստեր համար:

Սիրում եմ, երբ հանդուրժող ես, համբերող, հասկացող:

Սիրում եմ, երբ հիշում եմ քեզ, իսկ ներսումս այրվում է ամեն ինչ, ջերմանում, քեզ կանչում:

Սիրում եմ, երբ գիտակցում եմ, որ վստահում եմ քեզ` իմ տղամարդուն:

Սիրում եմ, երբ միասին քայլում ենք, իսկ ես բռնվում եմ քեզնից, որովհետև բարձրակրունկներով չեմ կարողանում քայլել:

Սիրում եմ, երբ քո գրկելուց գժվելու աստիճան ինձ լավ եմ զգում:

Սիրում եմ քեզ, սիրում անմնացորդ, առանց երկմտելու, պարզապես սիրում…

Դու, թեև սրիկա, բայց…

noreply@blogger.com (Mari Love) — Mon, 16 Jan 2012 12:09:16 PST

Սիրտս ծակվել է, նրանից լիտրերով սեր ու հիասթափություն է հոսում, հոսում է` չգիտեմ էլ ուր, ինչի համար, արդյոք տեղ կհասնի, թե ոչ: Ինչ էլ պատահի իմ կյանքում, ուր էլ գնամ, որտեղ էլ մնամ, ես քեզ եմ հիշելու, որովհետև դու, թեև սրիկա, բայց… Տառապանք պատճառող մարդկանց մենք ընդմիշտ ենք հիշում, ես քեզ տիեզերական շատ եմ հիշելու, որովհետև դու ինձ սովորեցրիր արտասվել, տանջվել, ձգտել մահի, չհավատալ, չվստահել, պարզապես գոյատևել, ընկնել ու չուզենալ բարձրանալ, հասկանալ, որ կյանքն ի վերջո մի անվերջանալի պայքար է, ցավոտ, փշոտ, որի ավարտն անգամ ցավոտ է: Դու ինձ սովորեցրիր կյանքին վերջ դնելու ձևեր փնտրել, հասկանում ե՞ս: Դու ինձ այնքան ցավ ես պատճառել ու պատճառում, որ ատում եմ քեզ, մահդ եմ ցանկանում, թեև մահդ ինձ ի՞նչ, դու իմ մտքերում ես, դու իմ ափսոսանքներում ես, որ իմ բույրն են դարձել, ինձ երբեք չեն լքում: Իմ հուսահատությունը քո անունն է կրում, իմ մահը քո անունն է կրելու, իմ ատելությունը քեզ սիրում է: Ես չեմ հասկանում, թե ինչու եմ քեզ անդադար հիշում, ես փակել եմ քեզ, այրել, սակայն դու, թեև սրիկա, ուրվականացել ես իմ սրտում, իմ շարժումներում, իմ խոսքերում, իմ հիշողություններում, իմ երգերում ու երազներում: Դու ինձ սպանել ես, գիտեմ, որ գիտես, գիտեմ, որ դրանից դու քեզ կարևոր ես զգում, դու իմ տողերի 90%-ն ես, դու, թեև սրիկա, բայց…

Թվում է, թե բառերս արժանի չեն քեզ

noreply@blogger.com (Mari Love) — Sun, 15 Jan 2012 11:14:39 PST

Ինձ դժվար է գրել քո մասին, վախենում եմ: Հիմար մտքեր են այցելում, որ շշնջում են, որ թե գրեմ քո մասին, կկորցնեմ քեզ: Ասա, որ դրանք սուտ ու փուչ մտքեր են, անձնական սնահավատություն: Ինձ դժվար է գրել քո մասին, որովհետև բառերս չեն հերիքում: Պարզվում է`իմ բառարանում չկան այնպիսի բառեր, որ կարողանան խոսել իմ մասին: Նոր բառեր են պետք… Թվում է, թե բառերս արժանի չեն քեզ: Մի՞թե հնարավոր է նման բան… Ամեն ներշնչելիս ու արտաշնչելիս դու ես մտքիս, և չեմ հոգնում քեզ, քո բառերը, քո լռությունը հիշելիս: Երբ կողքիդ եմ, փորձում եմ որքան հնարավոր է շատ բան գողանալ քեզնից, մտապահել խոսքերդ, շարժումներդ, բառերդ, ժպիտներդ, որպեսզի երբ տուն գամ, չխենթանամ քո կարոտից: Միտքս քո անունն է շշնջում, մատներս քո այտերն են նկարում, աչքերս քո ժպիտն են պատկերացնում, իսկ շրթունքներս դողում են հուզմունքից… Երբ գրկում ես ինձ, երբ գրկում ես ինձ, սիրտս պատրաստ է փշրվել, որովհետև թվում է, թե այդքան սեր ի վիճակի չէ տանել: Երբ լսում եմ ձայնդ, ցանկանում եմ ինչ-որ կերպ գրկել այն, սեղմել կրծքիս. քո շնչառությունը կարող է լավագույն օծալիքը լինել պարանոցիս, իսկ ժպիտդ` լավագույն զարդը: Այսքան ժամանակ ես կիսատ էի, իսկ հիմա գտել եմ քեզ, և աշխարհը կատարյալ է թվում: Արի ստեղծենք աշխարհ աշխարհում, վերցնենք մի փոքրիկ երկինք` ընդհանուր երկնքից, մի կտոր արև, մի քանի կիլոմետր օդ, մի քիչ անձրև, ձյուն, մի-մի գետ, լճակ, ծով, դու և ես… Մեզ ավելին հարկավոր չէ: Ուզում եմ ամեն րոպե կողքիդ լինել, չկարոտել քեզ և չտխրել նրանից, որ ստիպված եմ մի քանի ժամով հրաժեշտ տալ քեզ: Ուզում եմ մեր գեղեցիկ պատմությունն ունենալ, որ կպատմենք մեր երեխաներին: Ուզում եմ քեզ հետ մեծանալ… Ուզում եմ երջանկացնել քեզ… Ուզում եմ մեզ միշտ այսպես երջանիկ տեսնել, գուցե ավելին, որովհետև կատարելության հասնելու համար մեզ մի քանի բան է պակասում, որ փաթեթավորված է ժամանակի և հանդուրժողականության թելերով և սպասում է իր ժամին: Մեր այգին էլ կծաղկի…

Ինձ կսիրե՞ս մյուս կյանքում

noreply@blogger.com (Mari Love) — Fri, 13 Jan 2012 05:03:43 PST

Ինձ կսիրե՞ս մյուս կյանքում: Ինձ կսիրե՞ս, եթե այրեմ բոլոր օրենքներն ու կանոնները, ջարդեմ բոլոր շղթաներն ու քեզ գողանամ, բերեմ ինձ մոտ, գրկեմ ու էլ երբեք չթողնեմ: Ինձ կսիրե՞ս, եթե երդվեմ, որ քեզ երջանիկ կդարձնեմ, եթե խոստանամ, որ քեզ երբեք ցավ չեմ պատճառի, չեմ լքի ու չեմ կոտրի: Ինձ կսիրե՞ս, եթե ոչ մի խոստում էլ չտամ: Ինձ կհասկանա՞ս, եթե ասեմ, որ ինքս էլ ինձ չեմ հասկանում, բայց զգում եմ, որ ինչ-որ մեծ բան է կատարվում: Գուցե խաղ, գուցե փախուստ, գուցե հեքիաթ, գուցե հորինվածք, կամ էլ լոկ ճշմարտություն, որում ես ու դու ենք: Ինձ մոտ կգա՞ս, եթե ասեմ, որ քայլել չգիտեմ, ինձ կլսե՞ս, եթե ասեմ, որ խոսելն եմ մոռացել, ինձ կգրկե՞ս, եթե իմանաս, որ միայն գրկել կարող եմ: Դու ինձ հասկանում ե՞ս, իսկ ինքդ քե՞զ: Դու մի փոքրիկ հարցական, ես մի մեծ բացականչական, մի մեծ հռետորական հարց, որի վերջում, միևնույն է, հարցական է դրվում, հասկանում ե՞ս: Ինձ կօգնե՞ ս ճիշտ սիրել քեզ, եթե իմանաս, որ միայն քեզ եմ սիրել ու սիրում: Մոռանանք ապագան, այն ինձ չի հետաքրքրում, սակայն ես ամեն ինչ կանեմ, որ դու սիրես այն: Կողքիս կլինե՞ս. ես հիմա միայն քո կարիքն ունեմ: Ինձ հասկանում ես, չէ՞: Չէ՞... Ինձ կսիրե՞ս մյուս կյանքում, երբ երկուսս էլ լինենք կատու կամ զուգահեռ հոսող գետեր կամ էլ նորից այսպես մոլորված մարդ: Ինձ կհիշե՞ս, երբ մոտենամ ու պահանջեմ խնդրանքս կատարել, քանի որ ևս մի կյանք առանց քեզ ես չեմ հանդուրժի: Ինձ կսիրե՞ս մյուս կյանքում...

Քեզ

noreply@blogger.com (Mari Love) — Mon, 09 Jan 2012 22:34:19 PST

Սիրո բոլոր բառերը վերանում են, երբ կողքիդ եմ: Երբ կողքիս ես, աշխարհը կարծես իմն է: Եվ ցանկանում եմ շնորհակալություն հայտնել ապրածս ամեն պահի համար, որովհետև այն լի է քեզնով, իսկ ես... Ես պարզապես սիրում եմ քո կողքին լինել, գրկել քեզ, երբեմն նայել աչքերիդ և ժպտալ, շատ ժպտալ: Քեզ հետ ես սովորեցի նորից ժպտալ, անկեղծ ժպտալ: Ես պարզապես սիրում եմ քո ներկայությունն իմ ամեն քայլում, մտքում, խոսքում: Հիացմունք է այն, ինչ ապրում եմ: Եվ անսահման երախտագիտություն. ամենքս սիրվելու իրավունք ունենք: Ես սիրում եմ այն իրավունքները, որ ունեմ քո կողքին: Ես պարզապես սիրում եմ քո ամեն մասնիկը, քո ամեն բառը, հայացքը: Ես սիրում եմ քո զայրույթը, քո ծիծաղը, այն, թե ինչպես են աչքերդ փայլում, երբ ժպտում ես: Ես կարոտում եմ քեզ, սակայն սիրում եմ կարոտս, որովհետև այն գեղեցկացնում է քեզ տեսնելու պահը: Ո՞վ կմտածեր, որ երջանկությունն այսքան պարզ բան է...

Գաղտնիք, որի անունն է «երջանկություն»

noreply@blogger.com (Mari Love) — Sun, 08 Jan 2012 00:36:46 PST

Պատկերացնու՞մ ես մեզ մեծացած: Պատկերացնու՞մ ես ամեն առավոտ արթնանալիս իրար ենք տեսնելու: Երբեմն ես կարթնանամ քեզնից շուտ, կգնամ խոհանոց հատուկ քեզ համար նախաճաշ պատրաստելու: Դու սուրճն ինչպե՞ս ես սիրում: Սուրճ սիրում ե՞ս: Դու կարթնանաս, իսկ սենյակում արևն իր ճառագայթները մեզ կնվիրի: Դու կնախաճաշես, իսկ ես քեզ կնայեմ: Երբեմն էլ երբ ես արթնանամ քեզնից շուտ և խոհանոցում նախաճաշ պատրաստելիս լինեմ, դու զգույշ կմոտենաս ու կգրկես ինձ, իսկ արևը մեզ իր ճառագայթները կնվիրի: Մենք միասին կծիծաղենք, կատակներ կանենք, երբեմն էլ դու պարզապես լուռ կնստես սեղանի շուրջ ու կնայես, թե ինչպես եմ նախաճաշ պատրաստում: Երեկոները մեր սերը մեզ ճառագայթներ կնվիրի: Դու կգրկես ինձ, երբ մենք գորգին նստած ֆիլմ կդիտենք, որի կեսից անգամ գլուխ չենք հանի, որովհետև անընդհատ կխոսենք ու կկատակենք: Դու ինձ գետնին կտապալես ու կխաղաս մազերիս հետ, կնայես աչքերիս ու ոչինչ չես ասի, որովհետև ես արդեն սովորած կլինեմ քեզ առանց խոսքերի հասկանալ: Մենք կսիրենք ամեն եղանակ ու տարերք, որովհետև միասին կլինենք ու անելու այնքան բան կունենանք: Ես չեմ դադարի քեզ սիրելուց ու երազելուց, որ մեր տանը երեխաների ձայներ լինեն: Իսկ իմ երազանքն իրականություն կդառնա, որովհետև դու էլ այն կկիսես: Մենք կունենանք մի փոքրիկ գաղտնիք, որի անունը «երջանկություն» կլինի, գաղտնիք, որ մեր անունները կկրի: Ես սիրում եմ քեզ:

Անգամ երբ...

noreply@blogger.com (Mari Love) — Thu, 05 Jan 2012 02:50:20 PST

Անգամ երբ աշխարհը կուլ գնա տիեզերքին, վերանան երկինքն ու երկիրը, ես կհիշեմ քեզ: Ես կկրեմ քեզ իմ սրտում. դու այնտեղ կյանք ես դրել: Ես կմտածեմ քո մասին. դու գրավել ես մտքերիս հոսքը դեպի քեզ ու ձգում ես, ձգում, իսկ նրանք հնազանդաբար լողում են դեպի քեզ, գալիս, պարուրում, գրկում: Բառերս սիրում են քեզ:

Անգամ երբ բնությունը խենթանա, երկիրը ճաք տա, ծովերը դուրս գան ափերից, երկինքները շանթեր արձակեն, ամպերն ամպրոպներ գոռան, ես կհիշեմ քեզ: Ես կվազեմ քեզ մոտ. դու կառավարում ես շարժումներս, որ դեպի քեզ են ուղղվում ուր էլ լինեմ: Աչքերս սիրում են քեզ:

Անգամ երբ մարդիկ ցնորվեն, խելագարված հարձակվեն միմյանց վրա, սպանեն մոլորակը, ես կհիշեմ քեզ: Ես կխոսեմ քեզ հետ. դու գիտես հասկանալ ինձ անգամ երբ ես ինքս ինձ չեմ հասկանում: Շրթունքներս սիրում են քեզ:

Անգամ երբ դու ինքդ քեզ կորցնես, անհետանաս, ասես, որ երբեք էլ չես եղել, ես կհիշեմ քեզ: Ես կսիրեմ քեզ հենց այնպես. քո անունն է սեր: Ես սիրում եմ քեզ…

Սիրամուտ

noreply@blogger.com (Mari Love) — Fri, 30 Dec 2011 01:51:36 PST

Ինձ համար ժամանակն անբաժանելի երկարություն է, որ ձգվում է այնքան, որքան ես զգում եմ: Մարդիկ հորինեցին օրացույցներ, ժամանակը բաժանեցին րոպեների, ժամերի, օրերի, տարիների: Մարդիկ որոշեցին տոնել ժամանակի` իրենց սահմանած բաժանումները, որ տարի կոչեցին: Թվում էր, թե ավարտվեց ևս մեկ տարի, որ ուղիղ 365 օրով մեծացրեց ինձ, ուղիղ 365 օրով մոտեցրեց դեպի անվերջություն: Ո՞վ կմտածեր, որ տարին ճանապարհելիս շտապել էի: Ուր էլ թե շտապելիս միշտ այսպես սխալվեի: Վերքեր շնչող սիրտս ծաղկել է, սպիների փոխարեն երջանկություն է հորդում երակներիցս, արյունս ջերմություն է զարկում: Աչքերս զարմացած են. նրանք այլևս արցունք չեն խոսում: Շրթունքներս ապշած են. նրանք այժմ ժպիտ են կազմում: Մատներս… նրանք այժմ այլ մատներ են բռնում: Գրիչս այժմ թեթև է սահում, այն այժմ ջերմություն է տալիս տողերին, այն այլևս հուսահատություն չի շնչում: Իսկ արևը… Այն գիտի, թե ինչու է այսպես սիրելի շողում հենց հիմա, երբ իր տեղն ամպերի հետևում է: Արևը միշտ իմացել է, թե երբ շողա իմ կյանքում: Շնորհակալ եմ… Երբ երկար, շատ երկար ժամանակ տխրում ես, անպայման վարձատրվում ես երկար, շատ երկար սպասված ուրախությամբ: Այժմ հասկացել եմ դա: Ինձ չի հետաքրքրում, թե ինչ կլինի վաղը. այսօր ես վարձատրվում եմ իմ բաժին երջանկությամբ: Ես արժանի եմ դրան, որովհետև երկար, շատ երկար եմ հիվանդ եղել: Իսկ երջանկությունն այնպես անսպասելիորեն այցի եկավ, նա այնպես մոտ էր, այնպես հասանելի, այն միայն իր ժամին էր սպասում: Եվ այժմ չգիտեմ` խենթանա՞մ ուրախությունից, թե լուռ վայելեմ հոգուս ծաղկունքը: Սիրամուտ է հոգումս: Սիրտս ջարդել է կողպեքները բոլոր, բացել է դռներն ու երջանկություն է խմում, անհագորեն… Նա երկար, շատ երկար է ծարավ եղել, նա գրեթե մահացած էր: Շնորհակալ եմ… Ես զգում եմ, որ նոր էջ է բացվում, որի առաջին բառերն արդեն գրվել են: Ես դեռ չգիտեմ, թե քանի պարբերություն, քանի տառասխալ, քանի բացականչական ու բազմակետ կդրվի, ես միայն ցանկանում եմ, որ վերջակետերը հասկանան, որ նրանք իմ կյանքում ցանկալի նշաններ չեն: Ես ցանկանում եմ բազմապատկել այս էջը, նրանից մի գեղեցիկ պատմություն ստեղծել: Ցանկանում եմ հավատալ, որ հրաշքներ ինքներս ենք ստեղծում, ինքներս են կյանքը վերածում հրաշքի: Ամենքս էլ երջանիկ լինելու իրավունք ու հնարավորություն ունենք: Ամենքս էլ մի օր կանգ կառնենք ու կմտածենք. «Ես երջանիկ եմ…»

Համամարդկային (տարվա վերջին գրառում)

noreply@blogger.com (Mari Love) — Sun, 25 Dec 2011 09:58:27 PST

Եվ թող գալիք տարին մեզ ամենալավն ու բարին բերի: Եվ ցանկանում եմ հավատալ, որ գալիք տարին ինչ-որ խորհրդավոր ու գեղեցիկ բան կբերի իր հետ: Ասում են` երազանքները նյութականանում են, եթե շատ ես մտածում դրանց մասին: Ես սովորել եմ երազանքներին հավատալ, թող դրանք կոչվեն ցանկություններ: Ես սովորել եմ համընդհանուր շահը վեր դասել իմ շահից, քանի որ չեմ կարող երջանիկ լինել, երբ մարդիկ շուրջս տխուր են: Ամանորին երազանքներ են պահում, ես էլ չեմ ուզում հետ մնալ…

Ցանկանում եմ, որ մարդիկ սկսեն շատ ժպտալ, թեկուզ ժպտալու առիթները քիչ են, իսկ երբեմն բնավ չկան:

Ցանկանում եմ, որ մարդիկ հանդարտվեն, որ բնությանը հանգիստ թողնեն, որ հասկանան, որ իրենք չեն այս մոլորակի տերն ու տիրակալը:

Ցանկանում եմ, որ չարությունը մահանա, շատ դաժան ձևով ոչնչանա: Հավատում եմ, որ մեր փոքրիկ, բայց ուժեղ մոլորակը կուլ տա ողջ չարիքը, որ ապրում է այստեղ:

Ցանկանում եմ, որ մարդիկ դադարեն պատերազմել ավելորդ տարածքի, բնության բարիքների և այլնի համար:

Ցանկանում եմ, որ մանկատները դատարկվեն, որ ոչ մի ծնողի մտքով անգամ չանցնի, թե իր երեխան կարող է մեծանալ առանց նրա:

Ցանկանում եմ, որ գողություններ, սպանություններ չլինեն: Ցանկանում եմ այլևս չլսել ավտովթարների մասին:

Ցանկանում եմ, որ վերանա բռնությունը, նախանձը, խանդը, խորամանկությունը:

Ցանկանում եմ, որ ամեն կարծրատիպ վերանա, վերանա քաղաքականությունը, վերանան սահմանները, դեսպանատները. աշխարհը դառնա մի մեծ համերաշխ դրախտավայր, որտեղ մարդիկ շնորհակալություն կհայտնեն ապրած ամեն օրվա համար:

Ցանկանում եմ, որ կենդանիներին հանգիստ թողնեն, չորսան, չտանջեն, չծաղրեն:

Ցանկանում եմ այլևս երբեք չտեսնել երեխաների չարացած հայացքներ` պատրաստ ամեն ինչի:

Ցանկանում եմ լավ երգեր գրվեն, լավ ֆիլմեր նկարահանվեն, լավ գրքեր գրվեն:

Ցանկանում եմ, որ մարդիկ սիրեն միմյանց:

Ցանկանում եմ դադարել մտածել ու վախենալ, որ Աստված չզայրանա ու մի նոր ջրհեղեղ չուղարկի, որպեսզի մաքրի իր մոլորակը:

Մարդիկ, դեռ ամեն ինչ չէ, որ կորած է: Քանի դեռ կանք մենք, որ ուզում ենք ինչ-որ բան փոխել, աշխարհը կփրկվի: Ինչու՞ չենք բարի: Ինչու՞ չենք կարող երջանիկ լինել ու բավարարվել այն ամենով, ինչ բնությունն է մեզ շնորհել: Աշխարհն ի սկզբանե մաքուր էր…

Ցանկանում եմ, որ նոր տարին մեզ բարություն ու սեր բերի, ծերերին` հույս, մեծերին` ուժ, երիտասարդներին` նպատակներ, փոքրերին` անհոգություն, կենդանիներին` ազատություն, բնությանը` հանգստություն: Թող մեր սրտերը գտնեն այն, ինչ փնտրում են: Եթե սիրում եք` պայքարեք ձեր սիրո համար, եթե միայնակ եք` մի հուսահատվեք, ձեր ժամանակն էլ կգա, եթե ընտանիք ունեք` հավատարիմ մնացեք ձեր կողակիցներին, եթե հարազատ եք կորցրել` մի վհատվեք, կյանքը շարունակվում է, եթե մայր եք` հանդուրժող եղեք, եթե հայր եք` ջերմություն տվեք ձեր ընտանիքին, եթե սովորում եք` գնահատեք ձեզ տրվող գիտելիքը, եթե սովորեցնում եք` արդար եղեք, եթե ղեկավար եք` մտածեք` արդյո՞ք ձեր աշխատողները երջանիկ են, եթե ենթակա եք` սիրեք ձեր գործը, եթե ստեղծագործում եք` անկեղծ եղեք, եթե դատում եք` սկսեք ձեզնից, եթե սխալվել եք` ժամանակ ունեք ուղղվելու, եթե դավաճանվել եք` ներեք, բայց մի մոռացեք, եթե դավաճանել եք` ապաշխարեք, եթե ցանկանում եք երջանիկ լինել` եղեք:

Թող շնորհավոր լինի բոլորիս նոր տարին, թող այն պտղաբեր լինի:

Կբռնե՞ս ձեռքս…

noreply@blogger.com (Mari Love) — Sat, 24 Dec 2011 14:51:42 PST

Ամբոխը գունավորվեց, տեսա՞ր: Նայի՜ր, տե՜ս… Նկատու՞մ ես… Թե՞ ինձ թվաց, թե՞ ես այնքան ուժեղ կամեցա, որ մի պահ իսկապես տեսա, որ գորշության մեջ ինչ-որ գույն փայլեց, փոքրիկ-փոքրիկ ծնվեց, մարելու աստիճան պսպղաց, ապա մեծացավ, նկատելի դարձավ, ջերմացրեց: Գուցե ոչինչ էլ չկա՞, պարզապես ես անչափ ուժեղ կամեցա… Այդպես հաճախ պատահում է, երբ մի բան շատ ես ուզում, այնքան շատ, որ սկսում ես այն տեսնել, թեև այն իրականում գոյություն չունի, դեռ չկա, գուցե չլինի:

Ասում էի, որ ուզածս քիչ բան է, բայց ժամանակի հետ հասկանում եմ, որ ուզածս գրեթե անհնարին բան է: Բոլորն են ուզում այն, ինչ ես եմ փնտրում, սակայն քչերին է հերթ հասնում: Հերթի ոչ սկիզբն է երևում, ոչ էլ վերջը, պարզապես երբեմն հերթում կանգնածները հոգնում են սպասելիս, բռնում են միմյանց ձեռքն ու լքում անծայր հերթը, որ գուցե գոյություն էլ չունի: Կբռնե՞ս ձեռքս… Եթե չես ցանկանում, ես կհասկանամ, պարզապես մտածեցի, որ գուցե դու էլ ես հոգնել…

Ամեն դեպքում ես փորձում եմ չկորցնել հույսս, որ ինչ-որ մեկը, գուցե հենց դու, կբռնես ձեռքս ու ինձ հեռու կտանես այս հիմար գորշ ամբոխից: Քո ձեռքին մի քանի գույն կա, ներկի՜ր ամբոխը, մի՜ վախեցիր… Ես նրանից մեկն եմ, ներիր…

Մեր սերը մահացավ ոչ-ոքի

noreply@blogger.com (Mari Love) — Fri, 23 Dec 2011 12:44:58 PST

Իմ ու քո պայքարում չեղան հաղթողներ ու պարտվողներ, մեր սերը մահացավ ոչ-ոքի: Հիմարություն է այս ամենը, հասկանու՞մ ես, քանի որ դու միևնույն է, չես հասկանալու, թե որքան ես սպանել ինձ: Ճիշտ է` ես ինքս եմ թույլ տվել, որ քո հանցագործ մատներով դիպչես ինձ, քո թունավոր համբույրներով խաբես, քո փշոտ ձեռքերով կոտրես ինձ, սակայն, միևնույն է, մի՞թե այդքան դաժան ես իրականում, որ հենց ինձ ընտրեցիր: Ինչու՞ հենց ես: Ինչու՞ հենց ես պիտի այսպես մոլորվեի, մահանայի այսքան երիտասարդ: Մեր սերը մահացավ ոչ-ոքի, որովհետև ես չեմ էլ խաղացել, իսկ դու եղել ես թե խաղացող, թե դատավոր: Ես նվիրվել եմ անմնացորդ, իսկ դու սիրտս ես գլորել, ինքդ գոլ խփել, ինքդ հրճվել, ես էլ գլուխս կախ ընդունել եմ ամեն ինչ… Դու չես հասկանա, թե որքան է սիրտս ցավում, դու երբեք չես զգացել այն ճնշումը, որից շունչս կտրվում է, խենթանում եմ, սակայն ստիպված եմ լռել, որովհետև ցույց եմ տալիս, թե ուժեղ եմ: Եվ ամենացավալին գիտե՞ս որն է… Որ գիտեմ, որ գրածս ոչ մի բառ չես հասկանա: Դու միշտ ես խաղում, փորձում ես ինչ-որ բաներ ապացուցել, մինչդեռ ես այնքան դժբախտ եմ: Դժբախտ եմ, որովհետև քո կողքին ավելի դժբախտ եմ: Ես քեզ չեմ մեղադրում, ոչ էլ ինձ եմ կեղեքում. սրտին չես թելադրի, պարզապես սիրտս է սխալվել, նա միշտ է սխալվում: Ես աշխարհի չափ միայնակ եմ, մոլորված, չեմ հասկանում, թե ուր եմ գնում, ինչ եմ զգում, ինչու եմ զգում. ես ոչինչ չգիտեմ… Ես ոչ ոքի չեմ կարոտում, ոչ ոքի մասին չեմ մտածում, իսկ հիշողություններս զայրույթ են առաջացնում: Ես քեզ այնքան էի վստահում, իսկ դու մինչև այսօր շարունակում ես տանջել ինձ, դու ծաղրում ես ինձ, ամեն ինչ անում, որպեսզի քեզ չկարողանամ մոռանալ, մինչդեռ ես ցանկանում եմ ազատվել «դու» կոչվող դերանունից, որ տրորեց իմ «ես»-ը: Մեր սերը մահացավ ոչ-ոքի, որովհետև ես ու դու «մենք» չէինք…

Գրկելով

noreply@blogger.com (Mari Love) — Wed, 21 Dec 2011 08:00:55 PST

Շրջվեցի ու տեսա, որ ոչ ոք չկա… Անցյալում միշտ մեկը կար, ում մասին կհիշեի ու կզգայի, որ կարևոր չէ, թե ուր է նա և ինչ է անում. նա կա: Իսկ հիմա՞... Իսկ ես հիմա ի՞նչ անեմ...

Ես կնայեմ թախիծ խոսող աչքերիս, ձեռքս կտանեմ սառն արտացոլանքիս ու կմաքրեմ ապակու արցունքները... Սեփական այտերիս դիպչելու համարձակություն չունեմ: Այնքան երկար ժամանակ դրանց չեն դիպչել, չեն համբուրել այնպես, ինչպես սիրող մարդն է համբուրում: Համբույրների առատությունից հոգնած` ես համբույր եմ փնտրում, սերերի մեջ փնտրում եմ իմը, սակայն շրջվում եմ ու տեսնում, որ ոչ ոք չկա: Մի կտոր հորինվածք, մի քիչ հույս, մի բուռ երազանք ու մի քանի տոննա հիասթափություն: Երկիրը պետք է որ ցած ընկներ իմ հիասթափության ահռելի կշռից:

Ես կժպտամ` ցավացող շրթունքներս մի կերպ ձգելով, կսաստեմ սրտիս կսկիծն ու առաջ կգնամ: Սեփական երջանկությանս ես դեռ չեմ հանդիպել:

Ես կգնամ իմ երազանքը փնտրելու, ես կհասնեմ նրան ու գրկելով...

Մենք մահացանք

noreply@blogger.com (Mari Love) — Thu, 15 Dec 2011 10:18:39 PST

-Սիրում եմ քեզ…

-Ձայնդ կտրի՛ր, լալկվիր…

-Սիրում եմ, հասկացի՛ր…

-Ձաաաաա՜յնդ… Ատում եմ, զզվում, նողկում…

-Մենք դեռ կարող ենք երջանիկ լինել:

-Ես երջանիկ եմ, որովհետև հեռացել եմ քեզնից:

-Փոքրիկ ես, հիմար ես:

-Ձայնդ կտրի՛ր… Ես երջանիկ եմ, ես երջանիկ եմ, ես երջանիկ եմ, ես երջանիկ եմ, ես երջանիկ եմ, ես երջանիկ եմ…

-Երջանիկ…

-Ես երջանիկ եմ, երջանիկ եմ, երջանիկ…

-Ներիր…

-Ձյուն, երկինք, ծառեր, քամի, գոլորշի, սառույց, լռություն, լույսեր, երեկո, ձյուն…

-Ներիր…

-Ես երջանիկ չեմ, երջանիկ չեմ, չեմ…

-Երջանիկ…

- Մի բան ասա… Ես երջանիկ չեմ, ես երջանիկ չեմ, ես երջանիկ չեմ, ես երջանիկ չեմ, ես երջանիկ չեմ, ես երջանիկ չեմ…

-Խելացի ես:

-Ես երջանիկ չեմ, որովհետև հեռացել եմ քեզնից:

-Մենք դեռ կարող ենք երջանիկ լինել:

-Ձա՜յնդ…

-Սիրում եմ, հասկացիր…

-…իսկ ես էլ չեմ սիրում…

Խոսք ընդ Աստուծոյ

noreply@blogger.com (Mari Love) — Thu, 15 Dec 2011 00:28:19 PST

Աստուած արդար և յիրաւի,

Եւ ողորմած յամենայնի.

Հանդէս ունիմ բան մի վիճի,

Թէ դու լսես քո ծառայի:

* * *

Միլիոնավոր խնդրանքների կողքին իմ խնդրանքը քեզ չի հասնի: Եվ ի՞նչ իրավունք ունեմ ես քեզ իմ չնչին, փոքրիկ, փոքրիիիիկ խնդրանքով դիմել, երբ մարդիկ երջանիկ չեն: Դու դեռ այնքան գործ ունես, դու շատ ես թերացել վերջերս, չե՞ս տեսնում, որ մարդիկ երջանիկ չեն, ի՞նչ ես անում, երբ անգամ ես` չնչին, փոքրիկ, փոքրիիիիկ մարդուկս գիտակցում եմ, որ ուրիշների խնդրանքներն իմ խնդրանքից կարևոր են: Բա՛ց աչքերդ, տե՛ս, թե ինչ է կատարվում: Մարդիկ մոլագար են դարձել, չե՞ս տեսնում: Ինչու՞ չես կատարում նրանց խնդրանքները, ինչու՞ ես ականջներդ փակել ու խուլ ու համր ձևանում: Ես քեզ չեմ հասկանում... Մարդիկ խելագարվում են, ելք չեն գտնում, մինչդեռ անարժաններն են երջանիկ: Դու կասես, թե ես չեմ որոշում արժանն ու անարժանը: Հենց ե՛ս եմ որոշում, որովհետև ես խլացրել եմ իմ խնդրանքը ուրիշների խնդրանքներին ճանապարհ տալու համար, որ գալիս բախվում են քարե քեզ ու փշրվում, կոտրվում, մեռնում: Աշխարհը կործանվում է... Գուցե նրանից է, որ ինձ պես շատերն են անտեսում իրենց խնդրանքները, և միայն անարժաններն են, որ խնդրում են, պահանջում, իսկ դու չես հասկանում, որ մենք պարզապես ճանապարհ ենք տալիս մյուսներին, մենք շշնջում ենք` վախենալով շեղել քեզ անարժաններին օգնելու գործից... Բացի՛ր ականջներդ, աչքերդ, տե՛ս, թե որքան ես թերացել: Օր օրի ես թերանում, հասկանու՞մ ես: Ես տեսնում եմ մարդկանց, որ անմարդանում են, կորցնում իրենք իրենց, որովհետև քեզ են կորցրել, դու ես մոլորվել, դու չես հասկանում, թե ինչ ես անում... Թերացել ես...

Գեղեցիկ մրցույթի գեղեցիկ ավարտ

noreply@blogger.com (Mari Love) — Wed, 14 Dec 2011 00:07:30 PST

Քնելիս միշտ ուղեղումս բազմաթիվ մտքեր են պտտվում: Իսկ եթե… Ի՞նչ կլինի, եթե… Տեսնես կարո՞ղ եմ…

Սովորաբար այդպես էլ քնում եմ, իսկ առավոտյան արթնանում եմ` բոլոր խենթ ու խելառ մտքերը մոռացած: Սակայն մի միտք, որ ինձ այցի եկավ ուշ գիշերը, երբ բոլորը քնած էին, մտքումս էր նաև առավոտյան: «Ցանկանում եմ ինչ-որ բարի բան անել, մարդկանց ինչ-որ բարի բանի շուրջ համախմբել…» Այդպես ծնվեց էսսեների մրցույթի գաղափարը, որի իրականացման համար պարզապես նպատակասլացություն էր անհրաժեշտ:

Համացանցում ընկերներիցս մեկի` Կարենի հետ կիսվեցի գաղափարովս: Նա հավանություն տվեց: Ասաց, որ հաստատ արժե նման բան անել, իսկ նա էլ կաջակցի, ինչպես կկարողանա:

Եվ սկսվեց… Մոտ մեկ ամիս տևած մրցույթի արդյունքում հաղթող ճանաչվեց Էդգար Ամիրխանյանը, ով հավաքեց առավելագույն like և класс: Մրցույթի հովանավոր Sean’s AlcoHall բարը կազմակերպեց հաղթողի հետ հանդիպումը: Դեկտեմբերի 11-ին տեղի ունեցավ երկար սպասված հանդիպումը Էդգարի հետ: Հանդիպումն անցավ շատ անկաշկանդ և բարի մթնոլորտում: Sean’s AlcoHall բարի բարմենը հատուկ մրցույթի պատվին պատրաստել էր «Էսսե» անունով կոկտեյլներ: Հանդիպմանը ներկա էին այն մարդիկ, ովքեր աջակցեցին մրցույթի կայացմանը: Մրցույթի հովանավոր Beeline ընկերությունը հաղթողին նվիրեց USB շարժական ինտերնետ` 6 ամիս անվճար օգտվելու հնարավորությամբ: Էդգարը փոքրիկ մրցանակ ստացավ նաև ինձնից J

Լրագրողներին և մրցույթով հետաքրքրված մարդկանց արդեն իսկ խոսք եմ տվել, որ մրցույթը շարունակական բնույթ կկրի, պարզապես հետագայում այն ավելի լայնամասշտաբ կլինի և կներգրավի ավելի լայն զանգվածներ:

Վերջում ցանկանում եմ շնորհակալություն հայտնել իմ լավ ընկերներ Հրաչյա Պետրոսյանցին, Կարեն Առուստամյանին, բլոգերներ Անի Սմբատյանին, Արխանգելոյին, լրագրող Անի Շահնազարյանին (www.y1.am), լուսանկարիչ Լիլիթ Պողոսյանին (www.aad.am) ինձ աջակցելու համար:
Շնորհակալ եմ բոլոր այն կայքերին, որոնք առանց որևէ խնդրի լուսաբանել են մրցույթը:

Շնորհակալ եմ հովանավորներ Beeline ընկերությանը և Sean’s AlcoHall բարին:

Եվ իհարկե այդ օրվա look-ի համար շնորհակալ եմ թոփ-ոճաբան Արտակին (Միլենա գեղեցկության սրահ, Կիևյան 22):