Maria Harikalar Diyarında

ANLAM

2020-10-11T10:53:00.000-07:00

Bir varmış bir yokmuş… Diye başlardı masallar. Haklılarmış. Hayat elde tutulamayan bir sabun köpüğü…

Bugün yeşil, güneşli, sen şakrak bahçeler yarın bir karanlığa gömülüyor. Her şey anlam değiştiriyor, sen bile.

Bir manası var mı tüm bu yaşananların yoksa her şey tamamen tesadüf mü?

Tesadüf asla yok, diyen onca öğreti geliyor aklına ve cevaplanamamış onca soru.

İnsan inanmak istiyor çünkü. Bulacağı boktan bir anlam dahi onu güvende hissettirecek…

Güven arıyor… Güven ve huzur.

Her şeyin saçma sapan bir düzensizlikte gidiyor olması fikri, insanı ürkütüyor. Kontrol elinde olmalı her zaman. Öyle istiyor…

İste olsun, diyorlar. Hayal kur, gerçekleşsin. Yaz diyorlar dileklerini, çok konsantre ol, çok iste… Olur. Hayatin dümeni elinde. Nereye kırarsan oraya gidecek gemin.

Mumlar yanıyor… Çaputlar bağlanıyor umutlardan. Çok istedim oldu, diyor birileri. Sen de çok istemek istiyorsun. Nasıl istenir ki çok? Bilmiyorsun…

Ay bugün dolunay, ay bugün yeni ay, haydi iste belki de şimdi senin sıran geldi.

Bitmek bilmeyen ritüeller…bir kadeh şarap. Kırmızı. İsa’ya göre kutsal, Muhammed’e göre günah o kırmızı. Ve kırmızıda akan sen…

Vazgeçmenin rengidir kahverengi, der Murathan Mungan. Renklere de anlam yüklenir. Hep anlam… Hep bir arayış… Sonu gelmemiş, gelmeyecek bir arayış.

Vazgeçmeli misin?

Nereye gider bu yol? Büyük umutlardan, büyük hayallerden yapılmış ve hiç bitmeyecek sanılan o yol nereye gider?

Hediye paketinin kurdelelerini çözdükten, yaldızlı kâğıdını yırtıp açtıktan sonra elinde kalandır yol. Bir yere gitmez.

…ve gerisi yine kırmızı.

Duygusal Olgunluk& Olgunlaşmamış Birey

2020-06-17T13:39:00.003-07:00

Duygusal Olarak Olgunlaşmamış Bireyler

Duygusal olgunluk, bireyin idrak kabiliyeti ve dışsal gerçeklik arasında denge kurabilmiş olması halidir. Birey, gerçekliği kavrar, olumlu/olumsuz duygulardan etkilenmeden hareket eder, bütünlük içindedir.

Kişilerin duygusal olgunluk seviyesi, duygusal zeka seviyesiyle örtüşür. Duygusal açıdan olgunlaşamamış bireylerin 10 belirgin özelliği vardır:

1- Empati Eksikliği

Empati, bireyin karşındaki kişinin duygusal olarak ne hissettiğini bilişsel düzeyde anlayabilmesidir. Olgunlaşmamış kimselerde empati yeteneği gelişmemiştir ya da bu yeteneğini kullanmak istemez.

2- Hayat Koşullarına Aşırı reaksiyon Verir

Bireyin kaosa meyilli olduğunu gözlemleyebiliriz. Hayatı üzerinde kontrolü olmadığına inanır. Dış koşulların kendisini yönettiğine inanır. Rüzgarda savrulan bir yaprak gibi hisseder, duygularıyla hareket eder, dürtüseldir.

3- Sorumluluk Kabul Etmez/ Başkalarını Suçlar

Kendi bireysel sorumluluğu ile başka insanların sorumluluk alanları arasında sağlıklı ayrım yapamaz. Olan biten hiç bir şey onun hatası değildir. Bir hata söz konusuysa, bir başkasını suçlama yoluna gider.

4- Acil Haz Elde Etme Peşindedir

İleriyi planlama becerisi yoktur. Nevrotik şekilde dürtüseldir. Finansal anlamda sorumsuzdur. Örneğin, satın almak istediği bir giysiyi bugün 100 liraya, bir hafta beklerse 50 liraya alma şansı varsa; 100 lirayı öder ve bugün alır. Önemli olan hazzın ertelenmemesidir.

5- Daima Önce Kendini Düşünür

Kendi istekleri ile diğerlerinin ihtiyaçları arasında kaldığında mutlaka kendini seçer. Bir başkasına yardımcı olmak kendisine hiç bir şey kaybettirmeyecek olsa dahi bireysel arzularından vazgeçemez. "Bu durum beni nasıl etkiler", sorusu;" Bu durum diğerlerini nasıl etkiler", sorusundan daima önceliklidir.

6-Düşmanca Tavırlar (nevrotik)

Birey diğer insanlara ve topluma karşı öfke, nefret gibi duygular barındırır. Fikirleri kendisininkiyle ters düşenlere karşı saldırgan tavırlar sergiler. Fikri ve kişiyi birbirinden ayıramaz. Benzer düşünmeyenleri kötü ya da aptal gibi sıfatlarla niteleyebilir. Güven sorunları yaşar.

7-Aldatma

Bunun en uç örneği, bireyin patalojik olarak yalan söylemesidir. Manipülasyon tekniklerini iyi kullanır. Para için ya da diğer insanları etkilemek için rahatlıkla yalan söyler. Bunlar, narsisistik bireylerin kişilik özellikleriyle benzerlik gösterir.

8- Duyguları İfade Etmekte ve Anlamakta Zorlanır

Birey yüzeyseldir ve başkalarının derin duygularını algılayamaz. Bu, empati duygusunun eksikliğiyle de bağlantılıdır.

9- Kişisel Sınırlarını Koymak ve Korumakta Zorlanır

Bireyin bağımlılık duygusu yoğundur. Sağlıksız, zarar verici insan ilişkilerini sınırlamakta, bu ilişkilere son vermekte zorlanır. Bir zorunluluğu olmamasına rağmen, duygusal bağımlılığı nedeniyle durumla ilgili aksiyon alamaz.

10-Gelişime Açık Değildir

Birey her şeyi bildiğine, her kabiliyete ve yeteneğe sahip olduğuna inanır. Toplumla, yaşamla, hayatın anlamıyla...ilgili yeni bir şey öğrenebileceğine inanmaz, kendince bunları zaten çözmüştür.

Duygusal Olgunluk Becerilerinin Gelişmemiş Olması bir Kişilik Bozukluğu mudur?

ICD kitapçığında "Diğer Kişilik Bozuklukları" bölümünde yer almakla birlikte, Psikoloji alanında en çok kullanılan DSM kitapçığında kişilik bozuklukları kapsamında ele alınmaz.Bununla beraber duygusal açıdan olgunlaşmamış bireyin kişilik özellikleri, Narsisistik/ Borderline/Antisosyal ve Histriyonik kişilik bozukları yaşayan bireylerin bazı özellikleriyle örtüşmektedir. Narsisisizm& Makyevalizm& Psikopati bozukluklarının kişilik özelliklerine işaret eden Karanlık Üçlü'yle ( Dark Triad) yakın bir ilişkisi vardır. Duygusal açıdan olgunlaşmamış birey yuksek oranda "duygusal bağımlılık" hissediyor olmasıyla diğerinden ayrılır.

ADAM OLMAK

2016-04-07T02:42:00.000-07:00

Çevremde herkesten duyar oldum, adam gibi adam istiyoruz, cümlesini. Duya duya sıradan bir cümle haline geldiğini ve aslında içini doldurmadığımızı fark ettim. Neydi bu ‘adam gibi adam’? Elle tutulur, gözle görülür müydü? Yenir, içilir miydi? Gerçek miydi, illüzyon mu?

Hangi erkeğe sorsanız kendini muhteşem görmekteydi, onlara göre de problem hep kadınlardaydı. Ne isteseler yapıyoruz ama yine de yaranamıyoruz, olmuyor, diyorlardı.

Şimdi açalım bakalım, Pandora'nın kutusunda neler var.

Günümüzde erkeklerin feminenleştiği gerçeğini önce bir cebe koyalım. Eski zamanlarda erkeklerin yaptığı jestler artık kadınların görevi olmuş durumda. Karşı tarafı tavlamak dahil.

Popülasyonda kadın yüzdesinin artması ve hızla değişen ahlak değerleriyle birlikte erkekler için yeryüzünde cennetin kapıları aralanmış durumda. Hangi kapıyı çalsa eli boş dönmeyen erkek egosu Nirvana’ya ulaşmış ve bu erkeklerin çoğunda Brad Pitt sendromu bizzat başlamış halde.

Peki bu Brad Pitt'ler ne yapmakta ya da ne yapmamaktadır da kadınlar düzgün bir erkeği ellerinde meşalelerle aramaktadır?

Öncelikle düzgün bir erkek, her önüne gelen karşı cinsle flört etmek yerine kendi ruhuna uygun bir kişiyi arar. Bulunca da kıymetini bilecektir.

Sosyal medya üzerinden tanımadığı onlarca belki de yüzlerce kadına sulanmak yerine işe arar şeylerle meşgul olacaktır.

Örneğin bir tatilde, sahilde yürüyüş yaparken her önünden geçen bikinili kadının vücudunu incelememek de yine önemli bir husustur. Kadın sürekli onunla bununla kıyaslanmak değil, tek ve özel olmak ister çünkü.

Geliyorum deyip gelmeyen, arayacağım deyip aramayan erkekler de elbette zaten oluşması çok zor olan güven duygusunu rüzgar gibi savurup fırlatırlar.

Flört ettiği ya da birlikte olduğu kadının arkadaşlarına asılanlar, değil adam erkek kategorisine bile girmemektedir.

Arada çiçek alır kadına bu hayallerdeki adamlar. Suçunu örtbas etmek için vırt zırt hediye alanlardan bahsetmiyorum. Sevdiği kadına değer verdiğini, onu düşündüğünü gösteren gösterişli, gösterişsiz çiçekler...

Hayatındaki insanı öyle güzel bir yere koyar, ondan öyle bahseder ki çevresindekiler de o kadını sayar ve sever. Yanında taşıdığı çantası değildir, özeldir, anlamlıdır o kadın.

Kendine özgü hobileri olan erkek de aranılan bir türdür. Balık mı tutar, dağa mı tırmanır, tenis mi oynar, at mı biner, yüzer mi, satranç la mi ilgilenir kendi bileceği iştir. Ancak, bir merakı, bir yeteneği olması her insani cazip kılacaktır.

Ve bu adamın ruhuna bakarsak... Adam gibi adam öncelikle gerçektir. Yalanlarla işi olmaz. Kendine özgüveni tamdır. Söylediğini düşünmekte, düşündüğünü açıkça söylemektedir. Kafası çalışır, boş islerle vakit kaybetmez. Etrafındaki kadın-erkek-hayvan-bitki her varlığa sevgi ve duyarlılıkla yaklaşır. Saygılıdır. Sadece kendini düşünmek yerine empati duygusuyla ve incelikli hareket eder. Rahattır. Her gittiği yerde kasım kasım kasılmak yerine dans eder, güler, gülümser, ruhunu özgür bırakır. Kendini ve etrafındakileri önemser. Huzur verir, güven verir, güvenir. Kendini tanır. Ne istediğini, ne aradığını, hayattan ne beklediğini bilir. Farkındalığı yüksektir. Bakımlıdır, temizdir, zevklidir. Yanındaki kadına her zaman iyi davranır. Kavga gürültü, anlamsız kıskançlıklar peşinde değildir. Nettir, açıktır. İstediği, istemediği her ne varsa dile getirir. Yalan söylemez, kıvırmaz, ortadan kaybolmaz. Bugün öyle yarın böyle değildir. Neyse odur. Cesurdur.

Elbette her bir düzgün erkekte bu saydıklarımızın hepsinin var olması mümkün olmayabilir. Zaten konu da mükemmel adamı bulmak değil, size en iyi gelen adamı bulmaktır. Bu cümleyi kurunca aklıma gelen bir alıntıyla yazımı bitirmek istiyorum.

Çok sevdiğim Murathan Mungan Üç Aynalı Kırk Oda kitabında der ki:

Unutma hakiki erkek yüzlerce erkekten meydana gelir. Zaten bir zaman sonra, yüzlerce erkeğin sana verebileceğini bir erkekten beklemeyecek kadar olgunlaşmış olacaksın sende…

Bir kadının aradığı o bir tek erkek her zaman için hayali bir varlıktır. Hiç olmamıştır. Her erkekte aradığın erkeğin yalnızca bir parçasını bulursun. Gerçek bir kadın için, gerçek bir erkek Allah gibidir. Her yerdedir ve hiçbir yerdedir. Aşk da budur zaten! Başka bir şey değil.

Aramaktan vazgeç demiyorum, bulmaktan vazgeç…

Herkese sevgiler:)

KELİMELER

2015-10-04T09:44:00.000-07:00

Tehlikeliydi hayat. En cesurları bile tepe taklak getirebilirdi. Yol virajlı, kenarlar uçurumdu çoğu zaman. İste tam da bu sebeple kime güveneceğini çok iyi hesaplamalıydı insan.

Kelimeler, kelimeler, kelimeler... Herkes birbirini onlarla sevdi, onlarla anladı, onlara inandı. Yazıldı, çizildi, söylendi yüz yıllarca, yüz milyonlarca kez ...ve günün sonu çoğunlukla hüsran oldu.

Kelimeler bizi aldattı.

Asıl mühim olan sesti belki. Sesin tonuydu; tınısı, yükselmesi, alçalması, titremesiydi. Pandora'nın kutusunun anahtarı buydu.

İnsanlar sana, duymak istediklerini kelimelerle; kendi hislerini sesleriyle bağırıyordu.

Kurulan cümlelerle seni sevdiler, bazısı aşık oldu, bazısı hep yanında oldu, bazıları nefret etti... Sen hepsine inandın. Sen, onlar, herkes yanıldı.

Satırlardan çok, satırlardaki vurgular önemliydi. Söylenenden çok, susulanlar...

Yalnızlık tam da bu noktada başlıyordu.

Sarhoş gecelerin yalnız insanları inanmak istedi. Huzursuz hayatların kaybolmuş insanları tutunmak istedi. Yaşadıklarına kırgın insanlar birileri elinden tutsun istedi. Sevdiklerini kaybedenler yeniden sevebilmek istedi....Kelimeler onlara iyi geldi.

Tehlikeliydi kelimeler. En olmadık zamanlarda seni ters düz edebilirdi. İşte tam da bu sebeple kelimelere inanmamayı öğrenmeliydi insan.

Naturally You Yeni T Shirtlerle Sezona Hazır:)

2015-04-22T03:23:00.000-07:00

Şubat 2014'te bir akşam bira sohbeti sırasında aklına gelen fikri hayata geçirmeye karar verir Burcu Maria. T shirtler yapacaktır ve yazıp çizdiklerini, okuduklarını, hayata dair fikirlerini kumaşa yansıtacaktır. İşte böle başlar Naturally You'nun hikayesi...

Uzun ve zorlu çalışmalar, beyin fırtinaları ve dostlarının ve ailesinin müthiş manevi desteğin ve fikirlerini alarak iki ayrı koleksiyon hazırlar Burcu.

T shirtlerimiz Lidyana.com ve 1v1y.com alişveriş sitelerinde satılmaktadır. Bu sitelerdeki çalışma arkadaşlarima ayrıca çok teşekkür ederim, bana çok yardımcı oldular hepsi.

......ve tabii sevgili Serhat'a ve Zafer abime de atölyelerini bana açtıkları için ayrıca çok çok teşekkürler.

T shirtlerin hikayesini sizlerle palaşmak ve aslında tasarımlarımda neyi anlatmak istediğim netleştirmek istedim.

İşte burada...:) Bana şans dileyin:)

Alice in Wonderland

Tavsan ve Alice bir delikten geçerek harikalar diyarına çıkarlar. Bu dünya icinde başk dünyaları düşündürürler. Sürrealizme vurgu yapan bu hikayede tavşan telaşla surekli saatine bakar, geç kalmamalıdır. Elindeki saat Salvador Dali’nin akan saatidir. Ve Charles Bukowski uzaktan seslenir..... ‘ Time is a drug too much of it kills you’

Wisdom

Bilgeliğin sembolüdur baykuşlar. Ve bazen bilgelik, vazgeçmektir, der Bukowski.

'The wisdom to quit is all we have left'

Adam&Eve

Devil’s Advocate filminin son sahnesidir. Şeytan(Al Pacino) konuşur:

God likes to watch. He gives man instincts. He gives you this extraordinary gift and then what does he do? I swear, for his own amusement, his own private cosmic gag reel he sets the rules in opposition. It's the goof of all time. Look but don't touch. Touch but don't taste. Taste but don't swallow.

Mitolojide, insanoğlunun ilk günahıdır elma. Tadına bakın ama yutmayın;)

Freedom

Ne kadar özgürsün? Sana dayatılan milyonlarca şey bilinçaltına kazınmışken… Özgürlük kelimesi bile bir kafesi çagrıştırabiliyorken beyninde… Şimdi bu kafesten çıkma vaktidir. Gökyüzüne uçma vaktin, kanatlarını kendin için takma vaktin geldi.

Shades of Grey

Düz t shirtlerimiz de mevcut bu kez:)

Surreal

Normal nedir? Kime göre neye gore tanımlanır? Çogunlugun benimsedikleri sana uymuyorsa, sorun sende mi onlarda mıdır? Kendi olabilme cesaretini kaç kişi gösterebilmiştir?

Mermaid

Sıkıştılımış, tıkıştırılmış; uçsuz bucaksız okyanuslarda hapsedilmişşen ruhun oksijensiz kalmıs demektir. Hayatının iplerini eline al, kiralık özgürlükler peşinde koşma.

NO

Hayır diyebilme cesaretinin var mı? Başkalarına evet derken, kendine hayır demediğinden emin ol.

Control

Rahatla ve akışta kalmayı öğren. Çok şey senin kontrolünde değil. Hayat da, bu hesapta olmayan hikayeler sebebiyle hayat zaten.

Twitter Bird

‘Big brother is watching you’. Ve şimdi sosyal medya hesapların da izleniyor. İfade özgürlüğü, çapı surekli daralan fasit bir daire.

İkiyüzlüsünüz

2015-01-29T13:17:00.002-08:00

İyilik neydi? Kötülük neydi? Ahlak sınırları nerede başlıyor, nerede bitiyordu?

Her şey bir bütündü. Yin ve yang gibi, hayat gibi…

Sana bugüne kadar dikte edilen her şeyi unut. Bunlar sadece saçmalık. Cennete gitmek amacı ya da cehenneme gitme korkusundan yaptığın iyilikleri de çöpe at. Elalem ne der? Sorusu üzerinde dönüp duran aptalca ahlak kavramını da ayrı bir çöpe yolla gitsin.

Kötülük nedir? Odak noktan bu olmalı. Kötülük; saf, gerçek kötülük olmadığı surece ‘çıkar’ şemsiyesi altında toplanan zavallı bir durumdur. Sen kötü hisset diye yapılmaz zavallı kötülükler. Sadece o sırada karşındaki insanin menfaatleri sağlansın diye, senin duyguların hiçe sayılarak verilen kararlardan ibarettir.

Gerçek kötülük; zekâ ve intikam duygusu içerir ki cehennem varsa tam da oradaki profile ve ruha uygundur. Gerçek kötülerin dünya üzerinde çok fazla olduğunu sanmıyorum. Gerçek kötülük müthiş bir cesaret ve güçtür. Bu güce sahip insan sayısı da tahminimce limitlidir.

Bir de sürekli toplum tarafından beynimize dikte edilen ‘ahlak’ meselesi var. Bir grup insanin kendi kafalarına göre koyduğu kurallar bütünü. Şöyle yapma şöyle derler, böyle konuşma böyle yorumlarlar, o sekil davranma yanlış…falan gibi çoğu aptalca kurallardır bunlar.

Mevcut ahlak anlayışına, ya millet laf etmesin ya da cennete gidemem korkusuyla uyuyor insanların çoğu, dikkat et. Bir bölümü de uymuyor çünkü umurlarında değil ne cennet ne de ‘elalem’.

Düşün ki sen görünmezsin ve bir bankanın kasasının ortasında duruyorsun. Düşün ki birinden inanılmaz nefret ediyorsun ( ki bu bir kötülük muhtemelen) ve yine görünmezsin, ona istediğini yapabilirsin. İnanılmaz güzel bir kadınla/ yakışıklı bir adamla birliktesin ve görünmezsin ve onunla istediğini yapabilirsin. Son noktaya kadar ne varsa… Ama bir yandan da ahlak kuralları sana bunun yanlış olduğunu soyluyor…

Çalabilirsin, öldürebilirsin, seks yapabilirsin, ne istiyorsan yapabilirsin…

Bu noktada; o ‘elalem ne der’, baskısı ortadan kalktığında ne yapıyorsun? Asil konunun özü ve özeti tam da bu. Tüm yaptırımlar kaldırıldığında, sana dikte edilen her şeyden çırılçıplak soyunduğunda ne yaparsın?

İnsanların ikiyüzlü olduğunu düşünüyorum. Başkaları için yaşadığını düşünüyorum. Ölünce güzel bir yere, orası varsa, gitme amacıyla bir takim kurallara uyduğunu düşünüyorum. Etraflarındaki kalabalıktan onay almak için ‘öyle’ yasadıklarını düşünüyorum. İçselleştirilmiş olduğu, tabiatlarına uygun olduğu, inançlarına ve vicdanlarına böylesi uygun geldiği için değil.

Kapalı kapılar ve ardına hiç girmiyorum.

Tanıdığım çoğu insanin kocaman bir yalandan ibaret olduğunu düşünüyorum. Ve hatta tanımadıklarımın da çoğunun böyle olduğuna bahse girebilirim. Afrika’dan tut, Hindistan’dan çık….

Bugüne kadar sana öğretilen, bilinçaltına ve bilinç üstüne islenen her şeyden özgürleştiğinde gerçek doğru, gerçek iyilik bulunabilir.

Gerçek bir kötülük de bulabilirsin içinde. Bu da son derece doğal. Neysen o olmak, konusunda sıkıntı yaşamadığın surece; kendini gerçekleştirdiğin surece gerçek bir kötülük bile bu saçma sapan parodiden, her bir gün tekrarladığın bu aptal tiyatro oyunundan daha güzel.

Ahmet Altan sormuştu bir denemesinde, simdi ben de soruyorum, ‘ne kadar dürüst oynamak istiyorsun bu oyunu?’. Finish çizgisine geldiğinde ‘sen’ mi olacaksın; uymak zorunda hissettiğin bir sürünün kuralları mı olacaksın?

Şimdi dur ve sor kendine. Sen kimsin ve ne kadar gerçeksin? Doğanla nasıl bir ahenk içindesin? Her tür yaptırımdan, öğrenmişlikten uzakken, sen gerçekten kimsin?

GİTMEK

2014-08-19T03:31:00.003-07:00

Bazen gitmek gerekir. İçin bilir, ruhun bilir bunu. Çıkmaz sokaklarda dönüp durmaktan yorulursun.

Ben hiç gitmedim. Bundandır belki içimdeki bitmez tükenmez huzursuzluk.

Hikayelerin sonunu mutlu bağlayıp gidip evinde ağlayanların dünyasına hoş geldiniz, bugünkü şehir turumuzda insanların aslında sürekli nasıl yenildiğini hep birlikte göreceğiz. Milattan da eski zamanlardan beri bu iş böyle gelmiş böyle gitmiştir. Öyle sanılmaktadır ki hep de böyle gidecektir çünkü hayat aslında başka bir şey değildir. Bazıları yaşar, bazıları var olmakla yetinir.

Tanrının varlığı ya da yokluğuyla da açıklanması mümkün olmayan paradokslar geçidi… Eğer varsa bunca adaletsizliğe, bunca kötülüğe, bunca acıya neden izin verir? Eğer yoksa bunca canlı neden ve nasıl buradadır? Tanrı mi insanı yaratmıştır, insan mı tanrıyı?

Herkes için hayal kırıklığı… en basta kendin için. Ne aradığını artık unuttun. Sürreal bir döngünün tam ortasındasın.

Buradan nereye gidilir? Sormak istersin ama cevaplar eski, küf kokan bir sandıkla birlikte okyanusun dibini çoktan boylamıştır. Cevaplar yoktur. Muhtemelen hiç olmayacaktır. Sorularla yetinmeyi, hayatla yetinmeyi öğrenmelidir insan dediğin.

İçinin sonsuz kaybolmuşluğundan, Atlantik okyanusunun üzerinden uçakla geçer gibi geçersin her gün. Görmeden ama varlığını bilerek. Issız, uzak varlığını bütünlemek için harcadığın nafile çabalar içinde geçip gidersin hayattan.

Bir anlam arıyorum. Her şeyin içini dolduracak, bu boşluk hissini içimden çekip alacak bir anlam.

Yıllar geçiyor bir türlü bulamıyorum.

Bütün inançlarımı günden güne yitiriyorum. Sonbaharda yaprakları bir bir savrulan ağaçlar gibi.

Çırılçıplak…

YANILGI

2013-12-27T03:11:00.002-08:00

Yanılgılar, hayal kırıklıkları, yalnızlık, umut, öfke, hüzün, bir simsek çakımı mutluluklar, hayaller, korkular, aldanmalar… Ve sen aslında hiçbirinin gerçek olmadığını biliyorsun.

Kelimeler, kelimeler, kelimeler… Anlamsızlığın içinde kayboluyorsun. Tek sığınabildiğin kelimeler.

‘İnsan kendiyle kalabalıklarda karsılaşır, inzivalarda ise yıkım dokum günlerini hesaplar.’

Beynin seninle oyunlar oynuyor. İluzyonlar içinde nefes alıyorsun. İnanmak istiyorsun, inandırıyorsun sonra büyü bozuluyor.

Mutluluk gerçekleri kabul etmekle baslar… ya da biter. Buna sen kendin karar verirsin. İster kendi dünyanda yaşarsın ister bu gezegende. Seçimin her ne olursa olsun camdan hayallerinin kırılıp yerlere saçılmasına razı olmalısın.

Telefonda bir sestir bazen, sohbet arasında kulağına çarpan bir sözdür, bir bakıştır, bir mektuptur. Bir sarhoşluktan uyanırsın. Sıcak yatağından buz gibi geceye çıkarsın. Karanlıklar saklar mı? Geceler görünmemek için mi karanlıktır? Senin gecen hangisi?

‘Gümüş sahibi olmayanlar, gümüşün de karardığını bilmezler, onu hep ay kadar parlak sanırlar, der Süryani kuyumcu. Hayat da bunu anlamaktan başka bir şey değildir. Herkes gider, içini sızlatacak kimse kalmaz içinde.

Uzaktır, gizlidir, eksiktir. ‘Uzak, dediğin önce içinde birikir insanin sonrası yanlizca yoldur.’

Kendin için bir tehlike olduğunu bilir misin? En çok yarayı kendine bizzat verdiğini? Cümleler arasındaki boşluğu dolduranın senin kalbinden başka bir şey olmadığını hisseder misin?

‘Her zaman olduğu ve hepimizin bildiği gibi, bütün gürültülerden sonra geriye yalnızlık kalır.’

SICAK ŞARAP VE ELMA KABUĞU

2013-11-13T06:06:00.001-08:00

Tozlu yeşil yapraklar, tarçınlı-zencefilli çay, silik mum kokusu, puslu bir öğlen sonrası. Yenilgiler ve uçurum kenarları, küçük zaferler, büyük inançlar, hayali kaderler, mutluluk, hüzün ve daha bir sürü şey. Alışmakla kabullenmek arasındaki kalın çizgi ve ardından gelen umursamazlık gibi hayat.

Bulutların gölgesinde yürüyen ince bacaklı kız. Işıklar içinde rengârenk yanılsamalar. Vazgeçmenin dayanılmaz ağırlığı ve artık hissizleşen ruhlar. Boşluğun içinde parodiler, sirkler, lunaparklar.

Koşarak kaçtığınla, döndüğün her köşede tekrar tekrar karşılaştırıyor zaman. "Hatırlamanın yasak, unutmanın korkunç olduğu zor bir çizgide yürüyorum."

Hayat kocaman bir test. Kiminin güzelliği, kiminin zekâsı testin oluyor. Markalar, mekânlar, şehirler, eşyalar.. Onlarca test… İşin içinden çıkamadığın onlarca durum.

Kim kimi gerçekten anlıyor? Gerçekten anlaşılmak istiyor musun? Karanlık, eksik, yok yanlarının görülmesini istiyor musun? Kendinden bile saklanırken, nasıl?

Tanıdık şehirlerde yabancı bir vücut olmak, imkânsız olmak, yasak olmak gibi. Alçalıp yükselen bir ses tonusun. Mecburi, istekli, sevgi dolu, yalnız, sevgisiz, uzak…

Yanlış hikâyelerde kaybolmuş Gretel’im. Ekmek kırıntılarını kargalar çoktan yemiş. Cadının klübesine doğru sessizce yol almışım. Simdi takvimim yol ayrımını gösteriyor.

Kısaltmalar yolu uzatıyor, tabelalarda kayboluyorum.

Bol çikolatalı pasta, sessizce üflediğin, yalnız iki mum ve mumların ışığında yanıp sönen uzun bir mazinin tekrarından ibaret hayatin. Kibritçi kız gibi…

Hayatı gerçekten masallardan öğrendik belki de, bu yüzden bu kadar çok oldu hayal kırıklıklarımız.

Sessizce geçiyoruz onca gürültünün içinden. Belki bundandır hala arayışımız.

Sıcak şarap kadehinin içindeki elma kabuğu gibi.

MUTLU MUYUZ?

2013-04-28T12:06:00.000-07:00

Mutluluk neydi? İnsanlar neden hep onu bekledi? Tarifini yapmakta bile zorlanırken peşinde ömürler tüketilen bu duygu neyin nesiydi? Maria, bu işin peşine düşmeye karar verdi. Hayatı anlamlı kılan tek ölçüt olan bu durumu anlamalıydı…

Mutluluğu nerelerde yakalıyoruz diye sorgulayarak başladı işe. Yeni bir aşkın ilk günleri, bir başarının hazzı, bir hayalin gerçekleşmesi, istenen bir eşyaya sahip olunması gibi hallerde insanlar ‘mutlu’ oluyordu. Aşk zaman geçtikçe, is fırsatı başka bir fırsat çıkınca, hayaller bir başka hayalin beyne yerleşmesiyle, istenen eşya başka bir eşyaya kafayı takınca eski kıymetini kaybediyor; mutluluk, yerini eski tanıdık, sıkıcı duygulara bırakıyordu.

Demek ki neydi? Mutluluk sür-git değildi. İnsanların bitmez bilmek arzuları var oldukça zaten bu imkânsızdı. Tanrı insanları bahşettiği özgür iradeyle sınıyor, egoyu da sürece ekleyip matadorlarını çok bilinmeyenli bir denklemin ortasına atıyordu.

Bir an sinirleniyor bir anda sakinleşiyorduk, üzülüyor hemen sonrasında başka bir olayla karşılaşıp seviniyorduk… Her şey bir hayal miydi? Sürreal hayatlar yaşıyor ve altında bir anlam mı arıyorduk? Duygular bizi bunca yanıltırken biz neden onların esiri oluyorduk? Uzun soluklu, kalıcı olan neydi? Böyle bir şey var mıydı?

Evet vardı. Kalıcı olan huzurdu. Kalıcı olan sevgiydi. Kalıcı olan, vicdanını rahat kılan her durumdu. Olaylardan, insanlardan hatta hayattan bağımsız; ruhumuzun derinlerinde yaşadığımız hallerdi. Mutluluk yerine huzurun peşinde koşmak daha uygundu. Huzur kekti, mutluluk krema. Kendini keşfettikçe, farkındalığını yükselttikçe varacağın yer belki de yaşamdaki tek anlamdı. Beklentisiz sevgi ve ruh dinginliği…

SOYUT BOŞLUK

2013-02-05T10:14:00.003-08:00

Yaşamın kıyısında kaldığını hissedersin bazen. Gözünün önünde akıp giden bir hayat vardır ve sen sadece izleyicisindir. Oyuncular girer, çıkar, kostümler, sahneler değişir, saatler akar… Alkışları duyduğunda anlarsın; bir oyun daha sahnelenmiş ve bitmiştir. Sen durursun. Nasılsın, derler; iyiyim dersin. Nasıl gidiyor, derler; aynı dersin. Öyledir çünkü. Aynıdır.

Bu ‘aynılıklar’ bir süre sonra canını sıkmaya baslar. Yavaş yavaş içinde bir şeylerin kıvrandığını hissedersin. Kendini kandırman için sana verilen surenin sonuna gelmişsindir şimdi. Koltukların altına süpürdüğün tozlar ani bir rüzgârla evin ortasına uçup konar. Kendinle nasıl baş edeceğini bilemezsin.

Ben nerede yanlış yapıyorum, dersin dersin de bulamazsın cevabi. Olan olmuştur, geçen geçmiştir; yine olacak ve yine geçecektir. Ve sen yine duracaksındır. Bilirsin. Hissedersin. Tam da bu yüzden korkarsın. Çok korkarsın.

Yaşamın kıyısında kalanlar ince bir ip üzerinde yürür. Hiçbir yere, hiçbir şeye, hiçbir kimseye ait olmadan. Onlar ipin üzerinde durur ve bekler. Zıplayıp yanlarına gelenler olur ama onlar da dengeyi tutturamayıp çabucak inerler aşağı.

Hipnotize ederler kendilerini ve sadece bekler ipte yürüyenler. Ömürleri bir beklemeden ibarettir. Başkalarının sevinçleriyle, hüzünleriyle kendilerine bir hayat ilüzyonu yaratırlar. Onlar sadece bir şeylere ‘dahil’ olur. Baş rolü üstlendikleri sahneler yok denecek kadar azdır.

Cesaretleri olmadığından mıdır, şanssızlıktan mı bilinmez ama iste böyle yaşar ‘kıyı insanları’. Hep yakınlarımızda, her zaman her şeyin içinde ve bir o kadar da dışında. Kendilerinden bile dışarıda.

BU GEZEGENDE HALA AŞK VAR MI?

2013-01-13T04:14:00.003-08:00

Sisli bir kış sabahı, göz gözü görmezken, uzaktaki adaların arkasından bir parça güneş aydınlatır ortalığı bazen. Ilıktır, ışıktır, sevinçtir. Aşktır işte o. Tanırsın, içinde bir yerlerde bilirsin. Heyecan, umut, enerji, mutluluk yaratır ruhunda. Kendince kurduğun dengeler alt üstür simdi. Dibe çöken her ne varsa bir dalgayla kumların arasından çıkıp yeniden denize karışır. Deniz kaotik, sen başka-sındır artık. Fırtınadan önceki suyla, fırtınadan sonraki su elbette aynı değildir.

Hayat sıradan akışında ilerlerken senin içinde takvimler, saatler başkalaşır. Daha güzel bakarsın dünyaya. Sorun yoktur, su akıp yolunu bulacaktır. Yaşamak, anlamını yeniden buldurur.

Huzur seni terk edip gider. Simdi başka bir oyun sahasındasındır. Burada gözyaşı vardır, acı vardır, sevinç vardır, hayallerin kırılabilir. Umut vardır, umutsuzluk aniden kar gibi yağabilir…Uyku seni terk edip gidebilir, yemek yemeyi unutabilirsin. Simdi tek gerçek vardır, aşk ruhunu teslim almıştır ve sen boyun eğersin. Zaman zaman kıskançlık damarlarında kan olup akar, engelleyemezsin. Bugüne kadar kafanda oluşturduğun onca felsefe, onca fikir, onca inanç suda sabun gibi erir, yok olur. Kontrolü kaybedersin. Ürkersin bazen. Yapabileceklerinden korkarsın.

Aşk bütün şiddetiyle seni ele geçirdiğinde değişirsin. Hiç değişmediğin kadar değişirsin. Aşktan önceki senle, aşktan sonraki sen asla aynı insan değildir. Terk edilirsin, önemsenmezsin, önemsenirsin, sevinirsin, üzülürsün ve değişirsin.

Şimdi asıl soru sudur: aşk hala var mıdır? Shakspeare’in anlattığı, Nazım Hikmet'in, Özdemir Asaf'ın yazdığı, Dali’nin çizdiği, Mozart’ın bestelediği Aşk, bugün de var mıdır? Bunca sevgisiz ilişkinin yaşandığı, arkadaşların birbiriyle seviştiği, sevişen insanların birbirini bir daha görmediği, duyguların sadece bedensel tatmin amaçlı kullanıldığı, kimsenin karşısındakinin ruhunu görmek için vakit ayırmadığı günümüzde aşk ne durumdadır?

Ben; aşkı cinsellik sanan sığ beyinlerin olduğu kadar, aşkın gerçekliğini, derinliğini anlayabilen insanların da olduğunu düşünmek isterim. Cesur insanlardır bunlar. Kalbinden korkmayan insanlardır. Derinleri seven, mercan kayalıklarına dalabilenlerdir.

Aşkın zamanı olmaz. İlk görüşte aşk diye bir şey vardır. Bazen birlikte on yılı devirir ama aşkın kırıntısına dahi rastlamazken, gün gelir başka birine on günde kapılıp gidersin. Duyguların zamanı yoktur. Ruhunu zamanlara bölenler yanılır.

Uzun lafın kısası aşk vardır, gerçektir, güzeldir. Sizi olgunlaştırır, kendinizi tanıma fırsatı sunar, sınırlarınızı genişletir, hayatınıza anlam getirir. Her ne kadar kaçsanız, yok saysanız da herkesin içinde bir yerlerde, varoluşunun ilk saniyesinden beri taşıdığı bir delilik çeşididir. Gölün yüzeyinde muhteşem güzelliğiyle sizi büyüleyen bir nilüferdir. Kökü çooook derinlerde….

Yeni yılın ilk yazısını burada tamamlarken, hepinize müthiş güzellikler, bol şans ve gerçek Aşk’lar diliyorum.

Aslında hiç kaybetmedim; sadece sistemin istedikleri kazandı. Meteliksiz olabilirim; ama niteliksiz değilim.

2012-11-13T11:12:00.002-08:00

Öğrenilmiş, sakin(!), düzenli- klişe hayatların; ruhun derinliklerindeki şeytanı, kaosu, isyanı ve çığlığı bastırdığı günlerdi… Caddelerden kan, ceplerden şarap akardı. Gölgeler asfalta karışır, asfalt sıcak öğlen güneşinde parlardı.

Temiz, huzurlu, yolunda gider gibi görünen hayatların dibi lağım çukuruydu. Faust’a şapka çıkarttıracak mizansenler geçidi. Sonsuz tatmin için şeytanla dönen pazarlıklar…

Işıl ışıl yanan bir reklam panosu hayat. Şehirlerin huzursuz yalnızlığında, kalabalık sokaklar… Günün her saati kendinizi oyalayacak bir saçmalık bulabilirsiniz. Dolup taşan restoranlar, barlar, müzeler, konserler… Çok sıkılan ve içindeki boşluğu dolduramayan insanların bir araya gelip hep birlikte sıkıldıkları türlü türlü mekân, çeşitlerce hadise.

Akıl hastanelerinin dâhilerle dolu olduğunu düşünüyorum. Şizofrenik bunca zırvalıktan kendilerini akıllıca soyutladıklarını ve olan bitene gülmekten yerlere yattıklarını hisseder gibiyim.

Çeşitli salonlarda vücudunu güzelleştirmek için verdiği çabanın yarısını bile beyni için harcamayan, güdülenmiş zavallı insanoğlu. Pavlov’un şartlı refleks deneyinden fırlayıp sürreal hayallerinin tuzağına düşüp kemirilmiş ruhlar. Satılık bedenler. Aptal kadınlar. Daha aptal adamlar. Saçma bir düzen.

Müzelere bar koymalı, üç-beş de güzel kadın içki servis etmeli buyurur Bukowski. Neden olmasın? Sanatçının kafasına gelmek için bir kaç kadeh içmekte sakınca görmüyorum. Hatta dibine kadar da içebilirsiniz bence. Şehrin en seçkin restoranında ellerinizi salataya daldırınız, herkesin süper ‘cool’ ve mutlu(?) olduğu bir barda masaya çıkıp tepine tepine ağlayınız. Önce manyak sonra gizemli ve çekici ilan edilirsiniz şüpheniz olmasın. Onların kurallarını çöpe atınız. O kurallar zaten kimse tarafından içselleştirilmemiştir. Toplumun düzeni, sizin statü kaygılarınız için araç gereçtir hepsi.

Tüm bu düzenin arka planında gerçek bir hayat vardır. Arka sokaklarda. Kimse uğramaz oralara. Şehrin görünmez, saklanmış, yok sayılmış alanlarıdır bunlar. Buralarda sizin sadece ruhunuzda yaşadığınız depremler açık seçik yaşanır.

Gecenin sessizliğinde incecik bir kan akar bir orospunun boynundan. Cansız bedeni yalnız, boktan evinde bulunur günler sonra. Gözlerinin altında mosmor halkalarla günlerdir uykusuz rüyalar gören yaşlı bir adam çeker tetiği. Darmadağın olan kafatasından beyninin parçaları fırlar, yapışır duvarlara. Birbirine gerçekten aşık iki insan gerçekten sarılır birbirine, bir öğle sonrası güneş batımında. Mahallenin eskilerinden bir kadın terlik fırlatıp küfrü basar kıymetli cay takimini tuz buz eden yaramaz oğluna. Birkaç genç buluşur, ot sarıp içerler eski model bir chevrolet’nin kaputuna oturup. Dünyaya söverler. Bazen de gülerler. Hiç yayınlanmamış kitaplarını yazmayı sürdürür ünsüz bir şair. Umutlu, umutsuz, yorgun, kalabalık, yalnız.

Son parçası kayıp bir puzzle’ın içinde dönüp duran, kendine olur-olmaz işler icat edip varlığını kendine bağışlatmaya çabalayan bir yanılgıyız. Gregor Samsa’yız, bir gün uyanmayı bekleyen. Ve aslında bunların hepsi boş.

Bitsin İstiyorum

2012-11-06T10:19:00.003-08:00

Evet buradayım. Herkes gitti ben buradayım.

Yalnızlığım gittikçe büyüyor. Her geçen gün daha da içinden çıkılmaz bir kısır döngünün içine sürüklüyor beni. Makyaj da örtmüyor artık hüznü. Maskelerimi fırlatıp atıyorum.

Birlikte yola çıktığım herkes başka yollara gitti. Herkes başka hayatlara dağıldı. Hepsinin yüzünde gölgeler…

Bu kadar mutsuz mu olacaktık? Çok şey mi bekledik yoksa hayattan? Hayat aslında bu muydu? Fazla hayal kuranların vardığı yenilmişlik çizgisine mi geldik?

Gün batımına vardım sonunda. Güneş kızıl-sarı batıyor adaların arkasından. Beyaz bayrağım elimde. Tamam. Buraya kadar. Kabulleniyorum. Teslim oluyorum hayata. Yel değirmenleriyle daha fazla savaşamam.

Geçer dedikleri geçmezmiş anladım. Her yara bir iz bırakırmış ruhta. Çocuksu düşleri kabuklar kaplarmış. Vazgeçermiş insan. Kendinden bile.

Senin yüklediğin anlamlarla onların anlamları örtüşmez, sen bilmeden uçurumun kıyısında gökyüzünü hayal edermişsin.

Bulutları bir şeylere benzetirdik hani küçükken. Dondurma olurdu, çiçek olurdu beyaz pamuklardan. Büyüdük. Hayatı da hep benzettik düşlediklerimize. Olmadı. Hayat bulut değildi, biz de artık küçük değildik. Anladık.

Yer kayıyor ayaklarımın altından. Gün değmemiş ormanlarda kayboluyorum.

Prangalarımı kendimle birlikte sürüyorum. Derinlerde bir yerde duran sızı dışında her şey geçip gidiyor. Avuçlarımdan kum gibi akıyor dakikalar.

Zamanın ta kendisiyim. Geçiyorum.

Var sandıklarım yokmuş anladım. Aşk yokmuş anladım. Yanlış zamanlarda, yanlış yerlerde, yanlış insanlardan buket buket hayaller yapmışım anladım.

Ben bu dünyayı anlayamamışım. Anladım.

İyi niyetler, dualar, kır çiçekleri yetmezmiş taç yapmaya. Huzurlu bir nisan sabahı değilmiş her zaman hayat.

Bir kaç mum, bir kadeh kırmızı şarap ve biraz müzik eşliğinde geçip gidiyorum bu geceden. Kimseye kırgın değilim. Kimseye kızgın değilim. Sadece bütün defterleri kapatıyorum. Artik vazgeçiyorum. Buraya kadar. Çok acı çektim…Bitsin istiyorum.

KARMAŞA

2012-10-12T01:42:00.005-07:00

Hani böyle bazı zamanlar vardır ne yapsan ne etsen bilemezsin. Başımı alıp çekip gideyim dersin de gidecek yer bulamazsın. Sanki her kapı çatır çutur yüzüne kapanmış, hayatta sevinilecek şeyler bulma oyunları artik seni oyalamaz olmuştur. Kendine söyleyebildiğin yalanların da sonuna gelinmiştir.

İyi hissetmek için koştuğun kitaplar, filmler, şarkılar anlamını kaybetmiştir. Müthiş bir isyan ve anlamsızlık içinde ‘imdaaat’ diye bağırarak koşmak istersin caddelerde.

Hayal kırıklıklarının gerçekliğin sularına vurmasıdır bu. İcat edilen sahte umutların artık yaraları saklayamaz hale gelmesidir. Nietzche’yi hatırlamaktır, umut en son kötülükmüş diyebilmektir.

Düşüne düşüne baş ağrıları içinde kalırsın ama bir sonuca varamazsın. Düşündükçe kaybolur, kayboldukça daha da umutsuzlaşırsın. Kısır döngüde bir ileri iki geri yolunu bulmaya çabalarken aslında kendinden giderek daha da uzaklaştığını fark edersin.

Ben kimim? ve Neyin peşindeyim? Soruları çok anlamlıdır. Verdiğin cevaplar gerçeklikte hayat bulmadığında yalnızlaşırsın, öfkeyle dolup taşarsın. Hayal ettiğin hayat bu değildi değil mi?

Düşler, umutlar güzeldir. İnsani diri tutar. Yalanlar iyi gelir, oyalar. Ama iste gün gelir hepsinden sıkılırsın. Bu muydu? dersin. Bu muymuş? Dersin. Soru işaretlerin bir bıçak gibi döner durur içinde bir yerlerde.

Evdeki hesap çarsıya uymadı, çarsıdan aldım bir tane eve geldim bin tane. Ne hayat bana uydu ne ben hayata uyarlanabildim, dersin. Olmayınca olmuyormuş dersin. Artik düşünmüyorum öyleyse yokum, beni bi rahat bırakın, dersin. Dersin, dersin..Kelimeler kelimeler..

İnsanların yaptıklarıyla söyledikleri arasındaki uçurumdan kendimi bıraktım. Düşüyorum…

Huzursuz Bir Gece

2012-09-17T07:19:00.003-07:00

Huzursuz bir gece… Macbeth’in cadıları evin dört köşesinde. Serin sonbahar karanlığı şehri örtmüş, saklamış ama içimdekiler dışımdakiler saklanacak gibi değil. Yatakta dönüp dolaşıp uyutamadığım, derinlerimde çınlayan sesler susmuyor.

Sıradan bir günün sıradan bir gecesi olarak başlayıp çalan telefonlarla başkalaşan tuhaf saatler bütününün tam ortasındayım. Kafamda bir türlü dinmek bilmeyen sorulara eşlik eden bir hüzünle, ışığı yakıp penceren dışarıyı izliyorum. Gelip geçen arabalar, yanıp sonen sokak lambaları, günün geceye, gecenin ışığa dönüşümü. Her şey, her gün hızla değişiyor. Bugün burada olan belki yarın olmayacak. ‘ içimdeki bıçak bir kere daha dönüyor olduğu yerde’

İnsanlar kaybedecekler. Önce cebindeki kalemi, sonra bir anahtarı, sonra bir arkadaşı, sonra bir hayali… Git gide alışacaklar kaybetmeye, hayal kırıklığına. Artik acı duymamayı öğrenecekler. Yaşanan ya da sahip olunan hiç bir şeyin sür-git olmadığını anlayacaklar.

Evet, hayat böyle bir şey. O bunca çıkmaz içindeyken her şey olanca hızıyla devam edecek. Yine sabah erken uyanılıp işlere gidilecek, simitçinin sesi caddelerde yankılanacak, esnaf kepenklerini açacak, yine bir yerlerde birileri doğacak, bir yerlerde birileri ölecek. Sarhoş geceler, yemekler, kahkahalar sürecek. O bekleyecek. Hiç bir zaman unutmayacak ama alışacak. Yalnızlığına, hüznüne, boşluğa alışacak.

Bir kaşık sirke, bir kaç eski dua, karton kutunda sakladığın süslü hatıralar, parfümlü mektuplar, renkli pullar, fotoğraflar… Başıboş, sıcak bir yaz öğleden sonrası okumuş olduğun eski bir kitap ve altı çizili cümleler… Eski bir Cure şarkısı…

Beyniyle ruhunu dengeleyemeyenlerin tipik sonudur, bir ince çizgi üstünde duruyorum. Aşağısı derin, aşağısı uçurum. ‘ Her yer tehlikeli insan kendine tekin değilse’

Anlamsız kalabalıklar arasında Gregor Samsa’yım. Bugün en yakınım olan yarın bir yabancıdan daha yabancı. Herkes bir ayna, her dinlediğim bir dejavu, hepsi bana uzak, hepsi bana yabancı. ‘ Birlikte gittiğimiz yollar başka haritalarda kaybolurken’

Evet, huzursuz bir gece bu. Işık sönmeli, gözlerim kapanmalı ve yarın uyandığımda odama ılık güneş dolmalı. Sarsıntılarla ayılanlar, uyananlar dibe çökmeli, deniz dümdüz olmalı. Durulmalı, dinmeli ama sahilde biraz yosun kalmalı. Fazla yaması yok dikiş tutar, istersen…

Adam Gibi Adam Nedir? Kime Denir?

2012-09-01T04:37:00.001-07:00

Çevremde herkesten duyar oldum, adam gibi adam istiyoruz, cümlesini. Duya duya sıradan bir cümle haline geldiğini ve aslında içinin doldurmadığımızı fark ettim. Neydi bu ‘adam gibi adam’? Elle tutulur, gözle görülür müydü? Yenir, içilir miydi? Gerçek miydi, illüzyon mu?

Şimdi söyle bir durum vardır ki, hangi erkeğe sorsanız kendisini ‘adam gibiyim ben’ diye tanımlayacaktır. Bu örneklemden yola çıkarsak, adam gibi olmak yalancılık, çıkarcılık, kaypaklık ve Al Pacino’ya taş çıkartacak bir oyunculuk demek olacaktır. O zaman bu iste bir iste bir yanlışlık vardır. Var mıdır?

Bakalım günümüz Türk erkeklerinin kadınlarla ilişki modeline…Öncelikle kadın kesinlikle bir meta olarak görülmektedir. Bacak, göğüs ve popodan ibaret olan bu canlıların bir ruh taşıma ihtimali imkânsızdır. Kadın dediğin gel diyince gelir, git diyince gider. Kadın erkekten bağlılık, incelik, duyarlılık bekleyemez. Bütün kadınlar fahişedir, servet avcısıdır. Şeytan azapta gerek, demeli ve onu yok saymalıdır. Seks ve ego şişirme dışında hiç bir işlevi olmayan bu mahlûkların göz ardı edilmesi ve bir ‘hiç’ muamelesi görmesi gerekmektedir.

Avını gözüne kestiren adam (?) işin başında kadına prenses gibi davranarak oyuncu kimliğini sergileyecek ve göz boyayacaktır. İstediği noktaya ulaştıktan sonra da sonsuz maviliklerde ucan bir kırlangıç gibi gözden kaybolacaktır. Hele kadın kazara aşık falan da olduysa işlem yüzde yüz tamamlanmış, egolar sismiş, iş bitmiş fiş gitmiştir. Artık bu hikâye de arkadaşlar arasındaki geyik muhabbetlerine konu olmak üzere arşivlerde yerini alacaktır. Çok komik(!) hikâyelerdir bunlar, ‘abi karı bir de sarmaz mı…arama dedim ya arama beni dedim, aşık oldu salak…’ tarzı cümlelerle süslenir, votka ve çerezle iyi gider. Fonda bir Pittbull şarkısı da çalsa fena olmaz hani.

Adam olduğunu, gerçek bir erkek olduğunu savunan kişilerin ‘erkeklik’ hikâyelerinin çoğu iste bundan ibarettir. Hissetmediği duyguları varmış gibi göstererek, vaatlerle-yalanlarla karşısındakini kandıran, özgüven eksikliğini-zavallığını ancak bu şekilde ört pas eden 20-30-40-50…yaşlarında adamcıklarla dolup taşmaktadır Türkiye. Gün geçmez ki yeni bir benzer yaşanmışlık duymayalım.

Peki, bu herkesin dilinde, beyninde, hayalinde olan ‘gerçek adamlar’ nerededir? Böyle bir kavram var mıdır yoksa her şey tamamen bir kurgu mudur?

Adam gibi adam öncelikle gerçektir. Yalanlarla işi olmaz. Kendine özgüveni tamdır. Söylediğini düşünmekte, düşündüğünü açıkça söylemektedir. Kafası çalışır, boş islerle vakit kaybetmez. Etrafındaki kadın-erkek-hayvan-bitki her varlığa sevgi ve duyarlılıkla yaklaşır. Saygılıdır. Sadece kendini düşünmek yerine empati duygusuyla ve incelikli hareket eder. Rahattır. Her gittiği mekânda kasım kasım kasılmak yerine dans eder, güler, gülümser, ruhunu özgür bırakır. Kendini ve etrafındakileri önemser. Huzur verir, güven verir, güvenir. Kendini tanır. Ne istediğini, ne aradığını, hayattan ne beklediğini bilir. Farkındalığı yüksektir. Bakımlıdır, temizdir, zevklidir, başarılıdır. Yanındaki kadına her zaman iyi davranır. Kavga gürültü, anlamsız kıskançlıklar peşinde değildir. Nettir, açıktır. İstediği, istemediği her ne varsa dile getirir. Yalan söylemez, kıvırmaz, ortadan kaybolmaz. Bugün öyle yarın böyle değildir. Neyse odur.

Peki, böyle adamlar gerçekten var mıdır? Bu adam sadece beynimizde yarattığımız bir hayal midir? Rahat olunuz kızlar, çok çok az da olsa böyle adamlar vardır. Nesilleri tükenmeye yüz tutmuştur ama sadece bir rüya değillerdir. Herkes için dileğim, karşınıza böyle güzel insanlar çıkmasıdır. Olur da çıkarsa kıymetleri bilinsin, harcanıp gitmesinlerdir.

Bir kez daha soyluyorum, gözlerinizi açınız. Kurda kuşa yem olmayınız. Kendi kıymetinizi biliniz. Kendinize her şeyden önce saygı duyunuz. Olmadık insanlarla vakit kaybetmek yerine kalbinizi güzelliklere açınız. Öpüyorum muckkkks…

PS: hadi gözünüz gönlünüz açılsın buyrunuz aşağıdaki fotoyu:))))

MDNA

2012-06-08T03:17:00.000-07:00

Dün gece çok heyecanlıydım. İlkokul yıllarımdan beri bayılarak dinlediğim, büyüyünce ne olacaksın dediklerinde ismini sayıkladığım, püsküllü t shirtlerimin üzerinde resmi olan kadının konseri vardı. Madonna İstanbul geldi.

Biletimi satışa çıktığı gün almıştım zaten. Bir merak, bir sabırsızlıkla konseri bekledim. İzlediğim harikulade şov, bana bugüne kadar yanılmamış olduğumu bir kez daha ispat etti.

Konser yerine adım attığımda kalabalıktan ilerleyemedim. Herkes koşmuş gelmişti Popun kraliçesini izlemeye. İçeri girip saha içinde yerimizi tayin ettikten sonra beklemeye başladık. Biraz sohbet, biraz tanıdıklarla karşılaşma, bir şeyler içme derken saat geldi çattı. 9.30 olmuştu ama sahnede kimse yoktu. 45 dakika kadar bekledik. Alkışlar, ıslıklar, uğultular başlamıştı. Derken tepeye takılı semaver sallanmaya, dansçılar yerini almaya başladı. Evet, başlamıştık.

Konserin girişi, bana Eyes wide Shut filmindeki ayin sahnesini anımsattı. Maskeli yüzler, uzun pelerinler, dumanlar, ilahi benzeri mistik bir melodi… Ve Madonna sahnede göründü. Girl Gone Wild’la başladı şov. Tam bir görsel şölendi diyebiliriz. Herkes büyülendi.

Yeni albümünden ve eskilerden seçilmiş şarkılar söyledi. Like a virgin, Express yourself, Vogue… Like a prayer’ı bütün stat birlikte söyledi. Herkes avazı çıktığı bağırıyordu. Müzik insanları yine birleştirmişti.

Nobody knows me, esliğinde minik bir barkovizyon gösteri yer aldı konserde. Dünyada olan biten birçok çarpıklık, haksızlık, dini sömürüler, cinayetler bir bir geçti gözlerimizin önünden. ‘It’s no good when you are misunderstood but why should I care what the world thinks of me, won’t let a stranger give me a social disease’ dedi Madonna. Gözünüzü açın, düşünün, okuyun, araştırın, anlayın, başkalarının sizi yönlendirmesine izin vermeyin dedi.

Küçük bir çelişki de olmadı değil. Barkovizyonda barış ve özgürlük mesajları veren Madonna konserin basında Revolver ve Gang Bang’i seslendirirken elinde bir tabancayla herkesi vurup öldürdüğü bir gösteri yapmıştı çünkü.

Human nature parçasında feminist ve aslında sanki – bu beden benim bedenim- söylemlerine paralel bir tarz sergiledi. ( Bilerek yaptı demiyorum da cuk oturdu yani)

Soyundu, göğsünü açtı, dansçı sevgilisiyle erotik danslar yaptı, haçın üstüne bastı, hareket çekti, rahip kostümleri giymiş koroyla birlikte I’m a Sinner and I like it that way, dedi. Türkiye gibi tutucu, konservatif düşünceli insan oranının oldukça yüksek olduğu bir ülkede, herkes hep bir ağızdan ‘ben günahkârım’ diye bağırdı.

Oğlu Rocco da şovun bazı yerlerinde annesine eslik etti. Kulaklıklarını takmış, rahat-eğlenceli bir yüz ifadesiyle şarki soyluyor, dans ediyordu. Çok sevimliydi. Dansçılar müthişti. Vay be, insanlar ne yetenekli olabiliyor yahu, dedirttiler.

Madonna boşu boşuna bunca yılı peşinden sürüyüp bugünlere gelmediğini ispat etti. Kadın gerçekten sahnede devleşen, tek başına sahneyi dolduran, müthiş enerjik ve karizmatik bir yaratık. Kafası son derece çalışıyor, ne yaptığını-ne söylediğini- hayattan ne istediğini net biliyor. Kadın olmanın ne olduğunu, insan olmanın ne olduğunu, yıkanmış beyinlerin nasıl tehlikeli olduğunu 2 saatlik kısacık bir konserle anlatıyor insana.

Konser Celebration’la sona erdi. Bu son parça özellikle hızlı seçilmişti, herkes coştu, dans etti, tüm ekip sahneye cıktı. Sonra bizi selamlayıp gözden kayboldular.

Tadı damağımızda kaldı. İyi ki gelmişiz, dedik. Bilet paralarının her kurusu feda olsun, dedik. Bu nasıl bir kadındır, dedik. Bir daha denk gelsek yine gitsek, dedik.

Madonna iyi ki varsın. Seni çok seviyorum.

Konserdeki seyircilerden izlenimler:

Türk insani sarılmayı ne çok seviyormuş meğer. Herkesin kolları ahtapot gibiydi. Birkaçına kolunuzu indirir misiniz, göremiyorum dedim.

Konser boyuca elinde kamerayla her ani kaydeden adamın neden oraya geldiğini anlayamadım. Derdin video çekmek miydi amca? Konser videosu alıp evinde izleseydin?

Küçük kızlarını omuzlarını alıp herkesin görüş alanını kapatan IQ’su 1500 olan adama kaç puan?

Deli her yerde var ( ki onların beni bulmuş olması yeni bir şey ya da tesadüf değil) , genel kalabalık saygılı ve düzgündü diyebilirim.

L U V MADONNA!

Maria Harikalar Diyarında: SEZERYAN? KÜRTAJ? NELER OLUYOR?

2012-05-30T03:36:00.001-07:00

Maria Harikalar Diyarında: SEZERYAN? KÜRTAJ? NELER OLUYOR?: Son günlerin en çok konuşulan konusu herkesçe malum. Başbakan çıkıp sezaryen doğum ve kürtajı onaylamıyorum, bu konuda yasa çıkaracağ...

SEZERYAN? KÜRTAJ? NELER OLUYOR?

2012-05-30T03:32:00.002-07:00

Son günlerin en çok konuşulan konusu herkesçe malum. Başbakan çıkıp sezaryen doğum ve kürtajı onaylamıyorum, bu konuda yasa çıkaracağım, dedi ve ortalık karıştı.

Simdi, anne-babası jinekolog olup çocukluğunda Barbie bebeklerine spiral takmacılık oynayan Maria bu konuyu enine boyuna incelemek ister.

Öncelikle kadın bedeninin bu derece kamusal alanda tartışmaya açılması beni rahatsız etmiştir. İnsan hayatinin en özel durumları böyle ulu orta konuşulup politikaya dahil edilmemelidir diye düşünmekteyim.

Onca tecavüz davasından gömleğindeki tozu silkeleyerek ayrılan pis ruhlu adamlar, ensest ilişkiler, kadınlara yapılan zulümler-tacizler bir kenarda dururken oturup kadın nasıl doğursun'u konuşmak olsa olsa bir şaka olmalıdır.

Sezaryen doğum nedir? Normal doğumun mümkün olmadığı, bebeğin rahimde ters döndüğü, kordon bağının boynuna dolandığı durumlarda annenin karnı kesilerek bebeğin sağlıklı şekilde dünyaya gelmesinin sağlandığı durumdur. Böylece ölü doğumlar, oksijensiz kalıp beyninde hasar oluşmuş bebekler önlenmektedir. Bu aynanın bir yüzüdür. Ama tabii ki aynanın her zaman iki yüzü vardır dostlar.

İkinci yüzü, pek de parlak olmayan taraftır. Sezaryenin normal doğuma göre daha kolay olması nedeniyle son birkaç yıla kadar doktorlar tüm hastalarını bu şekilde doğurtmayı seçmeye başlamıştır. Anne ve doktor karar verirler, su gün ameliyat olsun, bebek dünyaya gelsin, derler. Hâlbuki mecburi olmayan durumlarda sezaryen yapılması çok da sağlıklı değildir. Her şeyde olduğu gibi doğumda da ‘normal’, natürel yolları seçmek çok daha uygundur.

Normal doğumun daha sağlıklı ve annenin doğum sonrası toparlanması açısından daha faydalı olduğu herkesçe fark edildiğinden normal doğum tekrar popüler olmuştur.

Sezaryen doğum yaptıran hekimin normal doğum yaptırana göre daha fazla ücret aldığı kanısı yanlıştır. Kaldı ki üç sezaryen, doğum hekimlere bir normal doğum kadar performans puanı kazandırmaktadır.

Sezaryen, doktor açısından çok daha rahattır. Sancıların sıklaşmasını sabahlara kadar beklemek, hastanın durumunu dakika başı kontrol etmek zorunda kalmayacaktır. Minik ve kısa bir operasyonla bebeği içeriden alıp gününe devam edecektir. Etik anlayış açısından doktorların, gerçekte hastanın neye ihtiyacı olduğunu net ve dürüst olarak incelemesi ve ona göre karar alması gerekmektedir. Yani bu durumda, Başbakanın dediği bir nebze doğrudur: gerekmedikçe sezaryene başvurulmamalıdır. Bununla birlikte, sezaryenin toptan yasak edilmesi, başka turlu doğumun anne ve bebek açısından riskli olacağı durumlarda ellerin kolların bağlaması demek olur ki bu da bir nevi cinayettir.

Gelelim kürtaja… Kürtaj nedir? Dünyaya gelmesi istenmeyen bebeğin anne rahminden alınmasıdır. Bir bebeğin dünyaya gelmesi neden istenmez? Zaten çocuğu olan bir ailedir ve fazlasına bakamayacaklardır, evlilik dışı bir bebektir ve toplumsal kurallar gereği yaşaması mümkün değildir, yapılan doğum öncesi testlerde bebekte gelişim bozukluğu saptanmıştır ve hasta bir bebeğin dünyaya gelmesi kimse için sağlıklı bir durum değildir.

Simdi, belki de kendi kafasında evlilik dışı cinselliği önlemek falan için kürtaja hayır diyenler olabilir ya da yasam hakkından dem vuranlar olabilir. Bunlar iyidir, hoştur, herkesin akli fikri kendinedir. Yanlız burada atlanan çok önemli bir kaç ‘detay’ vardır ki bunları görmezden gelmek mümkün değildir. Bir kadının bebeğini doğurması ya da doğurmaması gerektiğine kimse onun yerine karar vermemelidir. Kaldı ki tecavüzcüsünden hamile kalan kadın o zavallı bebeğe bakarak ömrü boyunca o dehşeti tekrar tekrar mı yasayacaktır? Bebekte beyin gelişimi yavaşsa ve hasta dünyaya gelecekse o bebeğe yazık değil midir? Ömrünü otistik, felçli, zekâ geriliğine mahkûm geçirmesi kimin hayrınadır? Evlilik dışı bir ilişkide ne annenin ne de babanın sorumluluğunu almak istemediği, ‘istenmeyen’ bir bebeğin taşıyacağı mutsuzluğu, umutsuzluğu, psikolojik travmayı kim üstlenecektir? Fakir, işsiz, yalnız bir ailede mecburen dünyaya getirilen bebeğin hırsız, katil, en iyi ihtimalle mutsuz olması durumunun hesabini kim verecektir?

Başbakan Tayyip Erdoğan dun twitter’da söyle yazmıştır: Bazı terbiyeden muaf tipler, "Başbakan bu işlerle niye uğraşıyor?" diyor. Bu ülkede her meselenin sorumlusuyum ben, başbakan olarak.

Elbette yasam hakki en kutsal haktir. Elbette vatandaşlarının huzurunu, refahını, can güvenliğini sağlamak ülkeyi yönetenlerin sorumluluğundadır ancak artılar-eksiler iyi değerlendirilmeli, yapılacak yanlışın sonuçları ve sorumluluğu yabana atılmamalıdır. ‘ Hem Amerika’da kürtaj yasak’ tarzı çıkışlarla da son derece anlamsızdır. Amerikalılar toplu intiharı seçerse biz de mi seçmeliyiz-dir. Bununla beraber, belli eyaletlerde kürtajın yasaklanmış olması, Amerika’da da tepkilere yol açmakta, özgürlüğün kısıtlanması olarak algılanmaktadır.

İlla bir şey yapılmak isteniyorsa, doğum kontrol yöntemlerinin halka anlatılması, kasabalarda-köylerde insanların bilinç düzeyinin arttırılması çok daha mantıklıdır. Böylece zaten ortada kürtaj edilmek zorunda kalan bir bebek de olmayacak ve çok daha sağlıklı cinsel birliktelikler yaşanacaktır.

Kısaca toparlayacak olursak, bu bangır bangır, fütursuzca herkesin dilinde, kaleminde olan konular son derece hassas konulardır. Önce bilinçlenip sonra yorum yapmak doğru olacaktır. Yasam hakkimiz ya da ahlak değerlerimiz korunmak isteniyorsa önce hırsızları, katilleri, sapıkları, bölücüleri sert kanunlar ve söylemlerle durdurmak gerekmektedir diye düşünüyorum. Kadınları artik bir rahat bırakınız. Saygılar, sevgiler.

Roze Şarap Diyince....Vie Vite-Breezette...

2012-05-23T04:01:00.002-07:00

Öncelikle biraz kendinizden bahseder misiniz?

1975 yılında İstanbul’da doğdum. Ortaokulu burada bitirdikten sonra lise eğitimim için Londra’ya gittim. Lisans ve yüksek lisans eğitimlerim için de uzun yıllar Amerika’da kaldım. Amerika’da bir süre çalıştım ve 2003 senesinde Türkiye’ye geri dondum. Yine İstanbul’da farklı iş deneyimlerim oldu. 2010 yılında, uzun süre Amerika’da, Moet & Hennesy şampanya ve şaraplarının, satış pazarlama müdürlüğünü yapmış olan ve bu sektörde bilgisine, donanımına güvendiğim çok eski arkadaşım Tunç Döker ve avukat esi Aylin Döker ile birlikte Turquoise Life adli firmayı kurduk. Böylelikle şarapçılık serüvenimiz başladı.

Bu işe girerken sizi motive eden neydi?

Öncelikle teklifin Tunç Dökerden gelmiş olması büyük bir motivasyondu, çünkü onun deneyimine güveniyordum. İnsanlara kaliteli bir urun sunmak da en büyük hedefimizdi.

Biraz markanızdan bahsedelim. Öncelikle isim neden Turquoise Life? Ürün yelpazeniz ve sizi diğer markalardan farklılaştıran nedir?

İsmimizdeki ‘Turquoise’ kelimesi, şaraplarımızın üretildiği Akdeniz topraklarını, denizini çağrıştırıyor. Turkuaz mavisi; Akdeniz’in huzurlu, güneşli mavisi…

Turquoise Life, 2010 yılında New York’ta kurulmuştur ve Türk ortaklıdır. Firma, 'Innovators of lifestyle beverage brands' logosu altında, Güney Fransa’nın Cotes de Provence bölgesinde üretilen VieVite ve Breezette adlı iki roze şarap markasının sahibidir.

Şirket kurucuları olarak biz, girişimci bir ruhla, insanların günlük hayatlarıyla uyumlu ve yaşam tarzlarına hitap edecek içecek markaları oluşturmak için bir araya geldik. Misyonumuz, farklı yaşam stillerine uygun içecekler yaratmak ve yenilikleri yönlendirmek.

Vie Vite ve Breezette şu an pazarlarda yerini alan iki roze şarabınız. Peki, birbirlerinden farkları nedir? Bu iki şarabı biraz anlatır mısınız?

Tabii ki. Öncelikle Vie Vite’den bahsedelim. Zarif ve göz alıcı şişesi ile sizlerin beğenisine sunduğumuz VieVité, müşterilerimize kaliteli ve lezzetli bir roze şarap deneyimi vaat ediyor. Mükemmel bir karışım şarabı olan VieVité, %30 Cinsault, %30 Syrah, %20 Grenache, %20 Carignan olmak üzere, geldiği bölgenin en iyi üzümlerinden üretiliyor ve kiraz, çilek, karadur ve baharat tatlarını ön plana çıkarıyor. Bu tatlar, damakta dolgun ve kışkırtıcı bir his bırakıyor. Güney Fransa’nın yüksek kalitede roze şarap yapımı için en verimli toprakları olan Côtes de Provence’dan özenle toplanan üzümler, AOC sertifikalıdır ve en gelişmiş teknolojiyle islenmektedir. VieVité, ‘hızlı hayat’ anlamına geliyor ve New York, İstanbul, Londra ve Paris gibi metropollerde yasayan insanları temsil ediyor.

Breezette, İngilizce ‘breeze’ yani ‘esinti’ kelimesinden alıyor adını. Serin ve hafif bir yaz rüzgârını anımsatıyor. Yine Fransa’nın Côtes de Provence bölgesinden, ama bu sefer klasik %80 Cinsault ve %20 Mourvedre üzümlerinin inanılmaz uyumundan ortaya çıkan canlı ve eğlenceli bir roze şarap. Breezette her ortama uyum gösteren yapısı ile vazgeçemeyeceğiniz bir tat sergiliyor. Şeftali, kayısı, baharat tatları ve kokulu beyaz çiçeklerin aromalarını bünyesinde barındırıyor. Diğer tüm rozeler gibi, tek başına da içilebilir ya da ızgara deniz ürünleri, Akdeniz mutfağı veya suşi ile de tamamlanabilir.

Türkiye’de son 2 senedir Blush çılgınlığı yaşanıyor. Sizin ürünlerinizin Bush’tan farkı nedir? Bir kıyaslama yapılabilir mi?

Bush renk olarak bakıldığı zaman, roze şaraplarla ayni renktedir. Tek benzerliği de bu diyebilirim. Blush, Türkiye’de çok popüler olmuş bir şarap. Roze şaraptan farkı, genelde çoğunun beyaz üzümlerden yapılmasıdır. Blush’ın fiyat avantajı sebebiyle bu kadar çok tüketildiğini düşünüyorum. Bununla birlikte, yeni tat arayışlarına bir alternatif oluşturduğuna inanıyorum. Dünya’da roze şarap denildiği zaman akla ilk gelen yer Güney Fransa’nın Côtes de Provence bölgesidir. Côtes de Provence şarapları sanıldığı gibi yeni bir urun değildir, uzun bir geçmişi bulunmaktadır. Hatta bu bölge; roze şaraplarının ilk üretildiği yer olarak kabul edilmektedir. Provence roze şarapları kesinlikle kırmızı üzümden yapılmaktadır ve elverişli mevsimsel şartların bir sonucu olarak da çok kaliteli ve lezzetlidirler.

Bizim farkımız şu, biz sek şarap üretiyoruz. Üretim tekniğindeki seker oranımız çok az ve bu nedenle şaraplarımız bas ağrısı yapmaz. VieVite’de kiraz, çilek, karadut ve baharat aromalarını hissedebilirsiniz. Breezette’te ise şeftali ve armut aromaları öne çıkmaktadır. Tüm ürünlerimizi AOC tekniğiyle, en üst kalitede üretiyoruz. AOC (Appellation D’Origine Controlee), ‘Kontrollü Köken Adlandırma’ demektir. Fransızların üretim-denetim sistemi olan AOC, 1935 yılından beri Fransa’da uygulanmaktadır. Şarap üretim bölgelerini temel alarak oluşturulan sistemde, üzümlerin yetiştirilme yerleri, kullanılan çeşitler, verim, alkol oranı, şarap yapımında kullanılan yöntemler; yasalar ve kararnamelerle belirlenmiş olup en üst düzey kaliteyi simgelemektedir.

Perakende satışınız var mı?

Çok yakında Türkiye’de butik şarap mağazalarında satışlarımız başlayacak. Amerika’da ise uzun bir suredir butik şarap mağazalarında zaten yer alıyoruz. New York, Los Angeles, Miami gibi büyük şehirlerde ve A plus mekânlarda ürünlerimizi bulabiliyorsunuz.

Bu mekânlardan birkaç örnek verebilir misiniz?

Restaurant olarak, dünyaca ünlü Pastis, Morimoto, Buddakan, Daniel Boulud's restoran, Asia de Cuba, Baoli by Vita ve otel olarak da Peninsula, Ritz Carlton, Four Seasons, W, The Plaza, Mandarin Oriental ve Mondrian’da şaraplarımız mevcut.

Türkiye'de iç pazara şu an sadece VieVité girmiş bulunuyor. Sunset, Zuma, Lucca, Ulus 29, Mikla, Istanbul Doors Group ve Masa gibi mekânlarda satışlarımız devam ediyor.

Bununla birlikte, Duty Free’lerde 2 markamızda yer almaktadır.

Ürünlerinizin tanıtımı için neler yapıyorsunuz?

Amerika’da tanıtım amaçlı olarak, New York ve Miami’de özellikle Cumartesi ve Pazar günleri düzenlenen gündüz brunch partilerine sponsor olduk. Amerika’nın seçkin mekânlarında, özel davetliler ağırlanıyor ve her biri bizim şaraplarımızı tatma imkânı buluyor. Bunlardan bazıları New York Manhattan’da Lavo Restaurant’ında yapılıyor. Diğer sponsorluklarımızdan Day&Night brunch partileri New York Meat Packing’de Ajna’da gerçekleştirilirken, New York’luların yazlıklarının bulunduğu Hamptons’ta da Gurney’s Inn’de yapılmaktadır. Miami’de ise South Beach’te Baoli Vita’da tanıtım yaptık.

Distribütörleriniz kimler?

Türkiye’de Doluca ve Amerika’da Empire, Republic ve Premier ile çalışıyoruz.

İlerisi için planlarınız nedir? Markanızı nasıl geliştirmeyi planlıyorsunuz?

Şimdilik Amerika ve Türkiye’de yerimizi aldık. Bir sonraki adım olarak Londra pazarını başlatıyoruz. Bununla birlikte Güney Amerika’dan Çin’e kadar birçok farklı ülkeden şarabımızla ilgilenenler var. Hedefimiz, hızlı büyüme değil sağlıklı büyüme ile gün geçtikçe gelişerek global anlamda yerimizi almak.

Şu aşamada Güney Fransa’nın Languedoc bölgesinden ve İspanya’nın

Pontevedra bölgesinden kırmızı ve beyaz şarapları portföyümüze eklemiş bulunuyoruz. Bu şarapların satışları ilk olarak Amerika’da başlamıştır. İleride ürün portföyümüzü genişleterek dünyanın en önde gelen şehirlerinde şaraplarımızın bulunmasını sağlamak istiyoruz.

İKİ YAKIŞIKLI ADAM

2012-04-29T01:10:00.002-07:00

İki güzel adam. S ve M. İkisi de ayrı güzel bakıyor. S kumral. M esmer. S yay. M akrep. Popüler adamlar. Etraflarında onlarca kadın…

İkisi de bu aralar yalnız. Bunun kendi seçimlerini olduğunu soyluyorlar. İnanmamak elde değil. Peki, aradıkları ne? Gerçekten yalnızlar mı? Yalnızlık nedir?

S, mantıklı, cool ve güler yüzlü bir adam. Gündüz takım elbiselerin esiri, gecenin karanlığında daha bir kendi oluyor belki. Smart-casual bir tarzı var. Barın dışında, sokağa yakın bir yerlerde duruyor. Gözleri gelen geçenlerde. Arıyor. Belki bir yandan da aramıyor. Bakmak, göz atmak alışkanlık olmuş. İçten biri olduğunu düşündürüyor. Kimine göre belki değil. Zekâsına güveniyor. Meraklı. Karşısındaki insanı anlamaya çalışıyor ama kendi inançları ve doğruları her zaman daha ağır basıyor. Hafif esprili, hafif alay eder havalarda ama ölçüyü asla kaçırmıyor. Düzgün bir aileden geldiği, görmüş-geçirmiş olduğu açık. Çok zorlu yokuşlar olmamış hayatında. Çok sevmemiş, çok acı çekmemiş, çok üzülmemiş, bir şeyler için çok çabalamamış izlenimini veriyor. Olumlu, pozitivist bir tarzı var. Hayati çok önemsemiyor havalarında olsa da içinde bir yerlerde duygusal olduğu açık. İyi niyetli bu adam. Kafasında planlar yok. Olduğu gibi aslında.

M, duygusallığını her şekilde ele veriyor. Dışarıdan umursamaz görünüyor olma ihtimali yüksek olmakla birlikte tersine oldukça kırılgan. Kafasında tilkiler gezen bir adam değil. Son derece doğal, son derece içten. Zor beğenen, kılı kırk yaran bir tarzı var. Aradığı her neyse onu bulmaktan vazgeçmiş sanki. Hayatın akışına teslim olmuş bir hali var. Teslimiyetin huzurunu yaşayamayacak kadar da tutkulu. Sabırlı, güvenilir, eğlenceli. Kendi işine bakan, bir yandan çok iplediği hayatı diğer yandan hiç de umursamayan bir ruh hali içinde. Huzurlu görünüyor. O, S’den yokuşlarda ayrılıyor sanki. O sevmiş. O acı çekmiş. O bazen bocalamış. Kırılgan havası, belki de bundan ötürü. Akrep olmasından yola çıkarak, sevdiğini sahiplenen, kıskanan bir yapıda olması, kendisine yapılan iyi-kotu hiç bir ayrıntıyı unutmuyor olması olası.

Dakikalar ilerliyor. Sohbetimizin sonlarına yaklaşıyoruz. Başka bir mekâna geçme planları başlıyor: Nereye gitmeliler? Aslında her yer ayni. Onlar da bunu biliyor. Bilmekten yorulmuşlar. Her gece bir diğerinin aynisi, anlamışlar. Güzel gecelerin bir sabahı olmadığını bilecek kadar yaşamışlar. Bu bilinçle, umursamaz görünmeyi öğrenmişler. Belki de gerçekten umursamamayı. Hepimiz her gün bir şeyler öğrenmiyor muyuz?

Kimine göre sığ, kimine göre ilah, kimine göre taş, kimine göre good-catch, kimine göre sıradan, kimine göre sıra dışı tabir edilebilecek iki güzel adam. İki ayrı hikâye. Gözlerinin içi gülen iki farklı insan. Anlaşılmaktan çok kesilmeye alışmış. Konuşmaktan çok bakılmaya. Duyulmaktan çok görülmeye. Bazen mutlular böyle olmaktan, bazen değil. Bazen ciddiye almak istemiyorlar kimseyi, bazen değil. Senin gibi, benim gibi. Öylesine…

ORMANDA EKMEK KIRINTILARI...YOKSA KAYIP MISIN?

2012-04-09T03:31:00.001-07:00

Kendini unutmak istediğin zamanlar oldu mu? Hiç bir yerde, hiç bir zamanda olmak istediğin? Anlamsız, karmaşık duygular içinde kaybolduğunu hissettin mi? Yalnızlık, melankoli, yağmur, bulut. Hiç sebepsiz.

Biraz şarap, biraz depeche mode, biraz duman, biraz uyumak, biraz uyanmak istersin ama hayat bambaşka coğrafyalara, bambaşka kalabalıklara götürür seni. Ayılamazsın.

Ne buradasın, ne değilsin. Calimero gibisin, ama bu haksizlik öyle değil mi? Etraf sisli. Gözün başka gözleri görmüyor. Bir elektrogitarın en yüksek notadan attığı çığlıkları duyuyorsun ruhunda. Dışın sessiz bir duvar. Her türlü anlama kapalı. Pandora’nın renksiz kutusu.

Hissiz, ruhsuz, uykusuz bir rüya âlemindesin. Her şey son derece sürreal. Göldeki fil yansımalarına eşlik eden kuğular ve kuru ağaç dallarına ekleniyor eriyip akan Dali saatleri. Baş dönmesi gibi, kaos gibi, hissizlik gibi, sen gibi, ben gibi. Geceye bırakılan gözler…

Kusursuz bir teslimiyet duygusu arayışındasın. Al beni ne yaparsan yap, demek istiyorsun. Kime? Neden? Nasıl? Sorular uzayıp gidiyor ve sen her soruda biraz daha kayboluyorsun.

Everything is so unreal, my mind is in a state of confusion, I cant deny the way I feel.

Beyninde çakıp geçen bir rüya tazeliğinde anılar, mutluluktan ödünç alınmış umutlar, bir açıp bir kaybolan kocaman sapsarı bir güneş ve mor bir gökyüzü eşlik ediyor kısa günlerine.

Uzun siyah saçlarını yavaş yavaş tarayan hüzünlü bir kadın, varoş mahalle gençlerinin kıyısından da olsa tutunmak istediği renkli hayatlar, içi boş hayaller, tekinsiz –karanlık ara sokaklarda işlenen cinayetler, tutsaklaştırılmış hayatlar, bir hiç uğruna ölenler, bir ‘her şey’ uğruna kendinden vazgeçenler bir bir geçiyor gözlerinin önünden.

Sığ yaşamlarına bir dünya sığdırmış, umursama halinden kilometrelerce uzaklara çadırlar kurmuş bir kabilenin reisine yaklaşıyor ve fısıldıyorsun: Yaşıyor musun? — Peki ya sen? diyor. Cevapsız kalıyorsun. Elinde tutuğun kâğıt destesinde bulmayı umduğun kupa as kadar cevapsız.

Sessizce kapatıp gidelim dükkânı, bugün pek iş yok diyorsun. Biraz hayal, biraz nefes, biraz uzaklık aradığın.

Sıradan bir esnaf lokantasında lezzetli bir ev yemeği yiyip yollara düşmelisin şimdi. Alacakaranlık bir patikada yürümelisin, durmadan, dinlenmeden. Ta ki durana, dinlenene kadar. Gözlerin tamamen kapalı.

Life goes on. It always does.

Until it doesn’t.

But you already know that, don’t you?

Kendi Bahçende Dal Olamayıp Başka Bahçelerde Ağaçlık Taslamak

2012-03-18T14:07:00.001-07:00

İnsanları eleştirmek çok kolaydır. Herkes her şeyin en iyisini kendi bildiğine ve uyguladığına inanır. İnanıyor olmaları oldukça ilginçtir. Kimse ne yapıp ne yapmadığını bilmemekte midir? Farkındalık deniz seviyesinde mi seyretmektedir? Başkalarını eleştirirken sivriltilen oklar kendimiz söz konusu olduğunda koltuk altına mı saklanmaktadır?

Herkes namusludur, herkes doğru yoldadır, herkes zekidir, herkes çok iyi niyetlidir, herkes çok mantıklıdır, herkes nerede nasıl davranılır bilmektedir. Durum böyleyse, bunca iki yüzlülük, bunca karmaşa, bunca sıkıntı neden yaşanmakta; neden kimse mükemmel yaşadığı hayatından bir türlü mutlu olamamaktadır?

Öz eleştiri kesinlikle yapmayan, hatanın kendine düşen payını asla üzerine almayan, eleştirinin hiç bir türlüsüne imkân tanımayan insanlar iş başkalarına gelince mangalda kül bırakmamaktadır. Hayati böylesine çözmüşsen neden kendine hayrın yok, diye sorulası bir durumdur.

Başkalarında en çok neyi eleştiriyorsanız, kendiniz o hataya en çok düşmektesinizdir aslında. Psikolojide bu ruh haline ‘yansıtma’ adı verilmiştir. Başkalarını sürekli yalancılıkla suçlayan kendisi yalana yatkın, başkalarını ayyaş olmakla sürekli suçlayan kendisi muhtemelen içip kendini kaybetmeye meyillidir. Kişi kendinden bilir işi’dir. Kendini denklemin dışında tutmak için sürekli eleştiriler yapmaktadır.

Mea culpa felsefesine göre, yaşanan olumlu-olumsuz her türlü durumda insan hatayı kendinde aramalı, iyinin de kötünün de sorumluluğunu kendi üzerine almalıdır. Hatta iyi ya da kötü diye bir şey de yoktur. Sadece durumlar, olaylar vardır. Bunlara anlam yükleyen, pozitif ya da negatif diye sınıflandıran, yine insanın kendisidir. Ne demiştir Shakespeare- There is nothing as good or bad but thinking makes it so.

Tüm bunlardan yola çıkarsak herkes öncelikle kendi evinin önünü süpürmeli, kendi işine bakmalıdır. Ayşe'nin, Ahmet'in yaptığı, yapmadığı şeyleri kategorize etme kısmını da bizzat Ayşe'ye Ahmet'e bırakmalıdır. Zira hayat kısadır ve her koyun günün sonunda kendi bacağından asılacaktır.

Her ne yaparsanız yapın insanlara yaranamayacağınızı bilerek işe başlayınız. Nasıl olsa herkesi mutlu etmeniz olası değildir. Her ne yaparsanız yapın, mutlaka eleştirilecek, taşlanacak, yerilecek taraflarınız itinayla aranıp bulunacak, ya yüzünüze ya sırtınıza söylenecektir. Kim neyi nasıl yapmış, neden yapmışı bırakınız. Kendinize, huzurunuza odaklanınız. Kimin ne dediğini kafanıza takmayınız. Onlar gibi düşünmek, yaşamak zorunda değilsiniz. Sizi ne mutlu ediyorsa onu yapınız. Kendinizi seviniz. İçinizden geldiği gibi davranınız. Onlar da konuşsun, bırakınız.

Herkesin keyfine bakması ve olumlu düşünebilmeyi öğrenmesi dileğiyle…Mucks everyone

KADIN NEDİR? NE DEĞİLDİR?

2012-03-08T04:27:00.000-08:00

Kadın çiçektir, kadın annedir, kadın kutsaldır, kadın özeldir, kadın namustur, kadın şudur, kadın budur diye uzar gider liste. Bu tanımlar gerçeklik içerse de bana göre klişedir, yeter’dir, süslü sıfatlarla bir yere varılamamıştır, varılamayacaktır.

İşin su yönüne kimse bakmak istemese de kadın öncelikle insandır. İnsan Hakları Beyannameleri okunurken, demokratik yaşam adına örgütler kurulurken, seçme seçilme hakları verilirken kadın da denklemin içinde olmuştur. Kadın da iki kolu, iki bacağı, beyni, kalbi olan bir varlıktır. Süs bitkisi değildir. Ev dekorasyonu değildir. Kum torbası hiç değildir.

Kadına çok yerde, sosyo-ekonomik farklar gözetilmeksizin, ciddiye alınmayan bir meta gözüyle bakılmaktadır. Varoşlarda dayak yiyen, hizmetçi modeli kullanılan kadın; eğitimli kesimde ‘karı’ olarak anılmakta ve seks objesi, av hayvanı olarak görülmektedir. ‘Dün gece bir karıyla tanıştım abi, karı çok iyi, karının evinde kaldım…’ cümleleri eminim kimseye yabancı değildir.

Kadın artık iş hayatında, politikada yerini almaktadır. Eğitim seviyeleri çok yükselmiştir. Kadınlar son derece başarılıdır. Kadınlar tek başlarına ayakta durabilmektedir. Şöyledir, böyledir ama kadın dini kitaplar dahil olmak üzere çok yerde hala erkeğin ancak gölgesi olarak algılanmaktadır. Yüzde yüz demiyorum ama dünyanın yüzde doksanında durumun bu olduğunu okuduğum, izlediğim, yaşadığım durumlardan anlayabilmekteyim.

Peki, nedir bunun sebebi? Kadının başarısını egosuna yediremeyen erkeklerin suçu mudur hepsi? Kadınların hiç mi payı yoktur? Kadınlar nerede yanlış yapmaktadır?

Töre, gelenek, görenekle örülmüş yaşam biçimlerinde kadının söz hakkı olmadığından, bu tarz aile yapılarından gelen kadınların kendini savunma, kendinin farkında olma gibi hallerden çok uzak yetiştiğini biliyoruz. Bu kadınlar ezilmiştir, ezilmektedir ve muhtemelen ezilmeye devam edecektir. Dayak yiyecekler, satılacaklar, berdele kurban gidecekler, aşağılanacaklar, hor görülecekler ve biz de en iyi ihtimalle bunları televizyonda sosyologların ağzından –vah vah- diyerek dinlemeyi sürdüreceğizdir. Bu kadınların gerçekten suçu yoktur. Onların durumu içler acısıdır, kanayan yaradır.

Peki ya metropollerdeki ‘eğitimli’ kadınlar ne yapmaktadır? Öncelikle kadın, kendini zavallı görmektedir. Kurban rolünü oynamakta üstümüze yoktur. Erkekler bizi kullanmıştır, işlerde hakkımız yenmiştir, ailemiz bize söz hakkı tanımamıştır, dünya hiç adil değildir, biz hep haklıyızdır. Gerçekten durum bu mudur?

Seksapelini kullanıp zengin koca avına çıkan kimdir peki? Erkekleri yürüyen banknot olarak gören kimdir? İş yerinde ona buna kur yaparak, birilikte olarak yüksek pozisyonlarda yerini alanlara ne demeli? Kulüplerde her tanıştığı adamla eve gidip sonra da bana neden kimse değer vermiyor, diyen kim? Bedenini adeta kamusal alana açıp değer görmek, anlam yüklenilmek istemek ne derece mantıklıdır?

Kadın meta olarak görülmemeli. Kadın kutsaldır. Kadınlar daima el üstünde tutulmalıdır. Yok, canım öyle bir dünya. What goes around, comes around. Önce sen, iyi niyetli, kafasını kullanan, kendine saygı duyan, kendini seven biri olacaksın ki karşından da beklediğin değeri göreceksin. Erkekler yolunacak tavuk, kullanılacak basamak, kafeslenecek ‘good catch’ değildir. Sen onlara öyle bakarsan, onlar da sana kusura bakma ama ‘lady’ gözüyle bakmayacaktır.

Bugün 8 Mart yani Kadınlar Günü. Kadınlara sesleniyorum. Herkes şapkasını önüne koysun, oturup düşünsün. İşe, şeytanlarımızı kovmaktan başlayalım derim. Olumlu düşünelim, beynimizi kullanalım, bol okuyalım, sadece çanta-ayakkabı-erkek olmasın sohbet konularımız. Kendimizi önce biz sayalım, önce biz sevelim. Kendimize inanalım, güvenelim. Kadın zekidir. Kadın beceriklidir. Kadın güçlüdür, her şeyin üstesinden gelebilir. Bunlar laf olsun diye kurulmuş cümleler değil, gerçeğin kendisidir. Gerçeğin farkına varın. Saygı duyduğunuz bir kadını rol model olarak alarak kendinize çeki düzen vermeye başlayabilirsiniz. Herkese bol şans.

Gözlerimiz daima açık olsun çocuklar. Herkesi öpüyorumJ