Δεν είναι ότι φοβόμαστε αυτές καθ` εαυτές τις συνομιλίες. Αλίμονο! Κάθε σωστός και πολιτισμένος άνθρωπος θέλει, κι επιδιώκει, να λύει τις όποιες διαφορές του, που συμβαίνει να έχει με τους άλλους συνανθρώπους του, όχι με καυγάδες και συγκρούσεις, αλλά με κόσμιο τρόπο, με τη συζήτηση και τη συνομιλία μαζί τους …

Λυπούμαι να παρατηρήσω ότι η συνάντηση του Greentree δεν γίνεται με τους σωστούς όρους. Και τούτο, γιατί αποτελεί οδυνηρή προσπάθεια παραβίασης των αρχών της ηθικής και του δικαίου και επιβολής των τετελεσμένων της εισβολής. Και μάλιστα με πρωταγωνιστές,  -ποιούς;- τους ίδιους τους εκπροσώπους των Ηνωμένων Εθνών, που κανονικά θα έπρεπε να είναι οι θεματοφύλακες και οι υπερασπιστές των διαχρονικών αρχών και αξιών της δημοκρατίας και της ελευθερίας των λαών!

Εδώ έγινε μια εισβολή, ένας ξεριζωμός από τις πατρογονικές μας εστίες, μια βίαιη διαίρεση της πατρίδας μας και η μεταφορά χιλιάδων Τούρκων εποίκων, σε μια ύπουλη προσπάθεια της Τουρκίας να επιτύχει έντεχνα τη  δημογραφική αλλαγή του πληθυσμού μας. Αυτά θα έπρεπε να δουν τα Ηνωμένα Έθνη και να αποδώσουν δικαιοσύνη. Βρισκόμαστε μπροστά σε ένα πρόβλημα καθαρά εισβολής και κατοχής, και όχι διακοινοτικής διαφοράς…

Αλήθεια, τούτη την κρίσιμη ώρα, τι θα μπορούσε να έλεγε ένας νέος στην ηλικία, αλλά ανήσυχος και βαθιά προβληματιζόμενος, πολιτικός στον Πρόεδρο Δημήτρη Χριστόφια; Την απάντηση την έδωσε προ ετών ο πρώην Πρόεδρος των Η.Π.Α. Τζων Κέννεντυ και αφορά κάθε Ηγέτη, κάθε χώρας, σε κάθε κρίσιμη στιγμή της ιστορικής της πορείας: «Μη ρωτάτε», λέγει, «τι μπορεί να κάνει η πατρίδα για σας, αλλά τι μπορείτε εσείς να κάνετε για την πατρίδα»!

  Πιο απλά, από τον Πρόεδρό μας ένα μόνο θέλουμε: Να διεκδικήσει αποφασιστικά την τιμή και την αξιοπρέπειά μας! Διαμηνύει, σχετικά, ο Πασκάλ: «Είμαστε ανίκανοι να μη ζητούμε! Μην ανησυχείτε από τους … ανήσυχους»! Και δεν ζητούμε πολλά: Δικαιοσύνη θέλουμε κι ελευθερία ποθούμε για τον τόπο μας!

Σίγουρα, βρισκόμαστε τώρα στην κορυφή του ανήφορου, στη σταύρωση. Πίσω, όμως, απ` αυτήν  -κι είμαστε βέβαιοι γι` αυτό-  έρχεται πάντοτε η Ανάσταση! Αρκεί εμείς οι ίδιοι να το πιστέψουμε και να το επιδιώξουμε!

Και κάτι τελευταίο, αλλά σίγουρα πολύ σημαντικό: Όσοι ξεκινούν και αγωνίζονται, φτάνουν κάπου. Μόνο οι ναυαγοί περιμένουν μοιρολατρικά την πορεία των πραγμάτων! Κι εμείς, ο λαός μας, δεν είμαστε, ούτε κι υπήρξαμε ποτέ, μοιρολάτρες!

Ένας άνθρωπος κυνικος που έδειχνε να απολαμβάνει να φωτογραφίζει τους γκρίζους λύκους που ξυλοκοπουσαν μέχρι θανάτου τον Τάσο Ισαακ και να μην νιώθει ενοχές όταν αποκάλυπτε on camera πως “όλοι οι αγνοούμενοι είναι νεκροί”.

Στις δηλώσεις του μονοπωλουσαν οι εμμονές του με το παρελθόν: αυτά που έζησε την ταραγμένη δεκαετία του 60, αυτά που υποτίθεται ότι είδαν τα ματια του και άκουσαν τα αυτιά του για τον Μακαριο, τον Σαμψων , την ΕΟΚΑ και τη Χουντα.

Ο θάνατος ενός ανθρώπου είναι πάντοτε μια είδηση που πρέπει να προκαλεί θλίψη. Διαφωνώ όμως πως ο Ντεκτας υπήρξε ηγέτης. Μια τετοια λεξη θα πρεπει να χρησιμοποιειται με προσοχη.

Στα δικά μου ματιά ο Ραουφ Ντεκτας ήταν ένας εγκληματίας πολέμου που θα έπρεπε να καταδικαστεί για όσα διεπραξε κατα του λαού της Κύπρου (Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπριων συμπεριλαμβανομένων). Που άδραξε τις ευκαιρίες που του έδωσαν τα λάθη των Ελληνοκυπρίων και ο επεκτατικος φανατισμός της Αγκυρας για να γευτεί την ηδονή μιας εξουσίας που δεν του αναλογουσε.

Ως συμπέρασμα: η Κύπρος θα ήταν καλύτερη χωρις τύπους όπως τον Ντεκτας . Και ο θάνατος ενός ανθρώπου που τραυμάτισε τον τόπο μου, σίγουρα μόνο θλίψη δεν μου προκαλεί.

“Νιώθω ότι έχω μέσα μου πετρέλαιο! Δεν εμπιστεύομαι τους γιατρούς. Φοβάμαι ότι θα πάθω καρκίνο. Και με πιάνει το ερώτημα: Γιατί; Γιατί ειδικά σε μένα ο γιατρός επέλεξε να μου βάλει ενθέματα σιλικόνης pip;”

Κάπως έτσι ξεκίνησε η επαφή μου με το μεγάλο σκάνδαλο της χρησιμοποίησης βιομηχανικής σιλικόνης σε ενθέματα πλαστικών επεμβάσεων στήθους.

Με μια μικρή έρευνα , διαφάνηκε πως το συγκεκριμένο εργοστάσιο στη Γαλλία, αντιμετώπισε από το 2000  προβλήματα με τις αμερικανικές αρχές. Οι Γάλλοι, έκαναν περιστασιακούς ελέγχους χωρίς να βρουν κάτι το ανησυχητικό (ή δεν είπαν πως βρήκαν κάτι ανησυχητικό) μέχρι το 2010 που η εταιρεία για διάφορους λόγους αναγκάζεται να κλείσει.

Κάπου στο ενδιάμεσο, πλήθαιναν τα παράπονα από γυναίκες που διαπίστωναν πως η σιλικόνη που τους τοποθέτησαν πάθαινε ρήξη, ή πιο απλά “έσπαζε” μέσα τους, ενώ κάποιοι επιστήμονες άφηναν (και αφήνουν μέχρι σήμερα) να εννοηθεί πως μπορεί να προκαλέσει και καρκίνο. (Ο θάνατος κάποιων γυναικών αύξησε τις ανησυχίες)

Χιλιάδες είναι οι γυναίκες σε όλο τον κόσμο που σήμερα έχουν ενθέματα της συγκεκριμένης σιλικόνης. Προκύπτουν μια σειρά από ερωτήματα:

1. Γιατί οι Γάλλοι άργησαν να ενεργήσουν ενώ από το 2000 υπήρχαν οι προειδοποιήσεις των Αμερικανών;

2. Γιατί οι γιατροί συνέχισαν να χρησιμοποιούν τις συγκεκριμένες σιλικόνες παρά το γεγονός ότι πολλαπλασιάστηκαν -σε διεθνή κλίμακα- τα περιστατικά ρήξης;

3. Γιατί αρκετοί Κύπριοι πλαστικοί δεν ενημέρωναν τους πελάτες τους για τους κινδύνους που εγκυμονεί μια  τέτοια επέμβαση;

4. Γιατί πολλοί Κύπριοι πλαστικοί δεν ενημέρωναν για τις διάφορες “τιμές” και “ποικιλίες ποιότητας” ενθεμάτων που κυκλοφορούσαν στην αγορά;

Και επίσης:

5. Γιατί κάποιοι συνέχισαν να χρησιμοποιούν τα εν λόγω ενθέματα μετά το 2010;

Αντιλαμβάνομαι ότι το θέμα δεν είναι μονοπώλιο της Κύπρου.

Είναι ένα σκάνδαλο στο οποίο εμπλέκονται μεγαθήρια εταιρείες και συμφέροντα πολλών.

Η κοπέλα που μας επισκέφθηκε στο γραφείο, η οποία φοβάται για τα χειρότερα καθώς το ένθεμά της έπαθε ρήξη, μας είπε πως ούτε λίγο ούτε πολύ νιώθει “σαν την Έριν Μπρόκοβιτς.”

“Όσα πιο πολλά ανακαλύπτω για το θέμα, τόσο πιο θυμωμένη είμαι!”

Δειλά δειλά , όμως, οι γυναίκες της Κύπρου με το πρόβλημα αυτό, άρχισαν να επικοινωνούν μεταξύ τους και να αρχίζουν να προβληματίζονται για τα δικαιώματά τους.

Το Κράτος , μέχρι στιγμής, της αντιμετωπίζει με καχυποψία. Μερικοί τους λένε “καλά να πάθετε! Θέλατε να κάνετε πλαστικές! Ορίστε τώρα!” Ξεχνούν, όμως, πως είναι αρκετές οι γυναίκες που έκαναν πλαστική στήθους μετά από μαστεκτομή, αλλά και πως μια πολιτεία οφείλει να έχει κανόνες που να διασφαλίζουν την υγεία και την ασφάλεια των πολιτών.

Για το θέμα, κάναμε ήδη μια εκπομπή στα “60 λεπτά” του Σίγμα. Αυτή βοήθησε στο να κάνει πολλές γυναίκες να νιώσουν πως υπάρχουν και άλλες με το ίδιο πρόβλημα και πως δεν φοβούνται να μιλήσουν γι’ αυτό.

Ταυτόχρονα, ήρθαμε σε επαφή με τον Γάλλο δικηγόρο που ανέλαβε το συντονισμό με τις γαλλίδες γυναίκες που επίσης επιθυμούν να κινηθούν νομικά κατά των υπευθύνων.

Δεν ξέρω αν ο δρόμος μας θα φέρει τη δικαίωση. Ούτε και αν θα καταφέρουμε να τιμωρηθούν αυτοί που πρέπει.

Είμαστε όμως αποφασισμένοι να το οδηγήσουμε μέχρι τέλος.

Γι’ αυτό και χαίρομαι που είμαι μέλος αυτής της ομάδας που ξεκίνησε αυτή την προσπάθεια: πέρα από το συγκεκριμένο ζήτημα, ο αγώνας που κάνουμε είναι για την ασφάλεια και την ηρεμία του κάθε ατόμου που διεκδικεί να ζει σε ένα συντεταγμένο κόσμο με κανόνες, σεβασμό και ασφάλεια. Σε ένα κόσμο που ο άνθρωπος θα μετρά πιο πολύ από το χρήμα…

Νομίζω πως κάπου εδώ βρισκόμαστε και με τις διαπραγματεύσεις με το κυπριακό: στο ρόλο του βασιλιά ο Πρόεδρος Χριστόφιας, του πονηρού ράφτη ο Ντάουνερ και των πολιτών που βλέπουν αλλά δεν θέλουν μιλήσουν η πολιτική ηγεσία του τόπου μας και εμμέσως όλοι οι πολίτες οι οποίοι με την ψήφο ή την αποχή τους στηρίζουν κόμματα και πολιτικές με τις οποίες διαφωνούν.

Ζητείται το παιδί που θα φωνάξει: “Δεν πάτε καλά!”

Εξηγούμαι:

Ο Πρόεδρος Χριστόφιας:

1. Μας είπε πως μπορεί να πείσει τον Τ/Κ ηγέτη Ταλάτ για την εξεύρεση μιας λύσης που θα ικανοποιεί και τις δύο πλευρές. Το αποτέλεσμα ήταν απογοητευτικό.

2. Δεσμεύτηκε πως τίποτα δεν έχει συμφωνηθεί εφόσον δεν ολοκληρωθούν οι διαπραγματεύσεις. Στην πράξη αυτό ακυρώνεται.

3. Τόνισε πως είναι κατά της Διεθνούς Διάσκεψης για την λύση, εκτός εαν αυτή θα αφορά τις εξωτερικές σχέσεις και τα θέματα ασφαλείας της επανενωμένης Κύπρου. Η επιστολή Μπαν Κι Μουν, θέτει θέμα Διεθνούς Διάσκεψης για συνολική συζήτηση του κυπριακού πριν τον προσεχή Ιούνιο.

4. Παραχώρησε τις “γενναίες προσφορές” του για την εκ περιτροπής προεδρία και τους εποίκους με την ελπίδα πως θα λάβει σημαντικά ανταλλάγμα στο περιουσιακό. Στην τελευταία επιστολή του Μπαν Κι Μουν, το εδαφικό παραπέμπεται σε διεθνή διάσκεψη.

Τέσσερα χρόνια μετά την εκλογή του, θα πρέπει να μπούμε στο ρόλο του παιδιού στο πιο πάνω παραμύθι. Να δούμε την αλήθεια κατάματα προκειμένου να  συλλογιστούμε τι μας απέμεινε να κάνουμε. Λυπούμαι, αλλά η στρατηγική Χριστόφια στο κυπριακό δεν του βγαίνει. Απέτυχε και οδηγεί σε επικίνδυνους εθνικούς ακροβατισμούς.

Άλλωστε και ο ίδιος το είπε ξεκάθαρα την περασμένη εβδομάδα: “Αναρωτιέμαι και εγω αν πρέπει να πάω στη Νέα Υόρκη… Βεβαίως θα πάμε επειδή θέλουμε τη λύση. Αλλά η άλλη πλευρά δεν έδειξε καλή βούληση στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων” μας είπε.

Ήταν στα χέρια του Χριστόφια το κλειδί της λύσης;

Όχι. Γι αυτό και είναι για να απορεί κανείς πως ο ίδιος έκτισε τη στρατηγική του βασιζόμενος στα κουμπαριλίκια με τον Ταλατ.

Υπάρχει, όμως, και κάτι πολύ σημαντικό:  είναι όντως η εικόνα του προχτεσινού δείπνου στη Πύλα, το όραμα για την Κύπρο της ειρήνης; Το ακροβατικό α λα καρτ τραπέζι ανάμεσα σε Ε/Κ και Τ/Κ εστιατόρια (δες  κύριο πιάτο στο εστιατόριο “Τροχός” και καφές στο εστιατόριο “Αμνησία”) αποτελεί τον ιδανικό τερματισμό των συνομιλιών για το κυπριακό;

Η πολιτική ηγεσία μας, δείχνει παγιδευμένη σε μια σειρά από δικές της επιλογές και αυτογκολ που αρνείται να αντιληφθεί και να αντιμετωπίσει. Με σημαία μας το “δεν θέλουμε να δείξουμε αδιάλλακτοι στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων”, χορεύουμε σε τουρκικούς αμανάδες. Επενδύσαμε στις ασάφειες. Δεν αξιοποιήσαμε τις δυνατότητές μας.

“Ωραία τα λόγια. Οι πραγματικότητες, όμως, είναι εκεί!” θα πει κάποιος. “Πως μπορούμε να ανατρέψουμε τα τετελεσμένα της εισβολής;”

Λογικό το ερώτημα.

Παράλογη , όμως, είναι η απάντηση που μας θέλουν να δώσουμε.

Και επειδή δεν έχω αμνησία, προτιμώ το λογικό τέρμα του κυπριακού προβλήματος, να είναι προϊόν της βούλησης των ίδιων των ανθρώπων. Δοτές λύσεις και άδικες πρόνοιες θα οδηγήσουν σε νέες αδιέξοδα.

“Αν ακούσεις μέσα σου μια φωνή που να σου λέει

Δεν μπορείς να ζωγραφίσεις

Τότε το δίχως άλλο ζωγράφισε και η φωνή αυτή θα σβήσει!”

Οι μέρες αυτές, δίνουν την ευκαιρία σε όλους μας για προβληματισμό και ανασκόπηση. Είναι, επίσης, η αφορμή για να θέσουμε νέους στόχους . Να προσπαθήσουμε να γίνουμε καλύτεροι: με την οικογένειά μας, με τους φίλους μας. Στη δουλειά μας, στη γειτονιά, στον τόπο μας γενικότερα.

Δεν υπάρχουν πράγματα που δεν μπορούν να γίνουν. Είναι αυτό που γράφει και ο Van Gogh: ο καθένας επιλέγει τα όριά του. Σβήσε τη φωνή που σου λέει “σταμάτα” και αγωνίστου.

Χρειάζεται προσπάθεια, πείσμα και πάθος για το καλύτερο.

Το 2012 ας είναι για όλους μας μια νέα αρχή.

Και ας διατηρήσουμε  την ελπίδα μας πως μετά τη μπόρα και την εθνική καταιγίδα που βιώνουμε, ο ήλιος της Ελλάδας θα λάμψει!

ΥΓ.: Ένα μεγάλο ευχαριστώ για την αγάπη και τη στήριξη για την εκλογή μου ως Δημοτικός Σύμβουλος Αγλαντζιάς. Χρειάζομαι, όμως, και τη βοήθειά σας: για να μπορέσουμε να αλλάξουμε αυτά που δεν μας αρέσουν και για να μπορέσουμε να κάνουμε τα λόγια πράξη, χρειάζομαι τις συμβουλές, την κριτική και τις παρατηρήσεις σας! Είμαι σίγουρος ότι οι εξελίξεις που έρχονται θα είναι πολύ ενδιαφέρουσες. 

Πως τα κατάφερε; Ρωτούσαν τις προάλλες οι Financial Times.

Η απάντηση είναι απλή: ενεργοποιήθηκαν όλοι οι πολίτες και οι γειτονιές της πόλης.

“Τα κονσέρτα μουσικής θα γίνουν στα σπίτια και στους κήπους των καλλιτεχνών. Θα ανοίξουν τα σαλόνια τους οι δημιουργοί. Οι γειτονιές και οι πλατείες θα είναι το επίκεντρο. Η απουσία των μεγάλων κτιριακών υποδομών στην πόλη μας, μας δίνει την ευκαιρία και την πρόκληση να φέρουμε τον πολιτισμό στο σπίτι και στις πλατείες μας” ανέφερε ο Δήμαρχος στην εφημερίδα.

Και πράγματι! Η ριζοσπαστική αυτή σκέψη, έδωσε όχι μόνο τη δυνατότητα σε μια μικρή πόλη να αποτελέσει την πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης το 2012, αλλά ταυτόχρονα αποτέλεσε την ευκαιρία να αλλάξει η καθημερινότητα των πολιτών. Δεν θα είναι μόνο στο όνομα , αλλά και στην χάρη πρωτεύουσα εκδηλώσεων πολιτισμού. Τα σπίτια και οι γειτονιές θα είναι πολιτιστικοί πυρήνες. Οι πολίτες θα είναι το επίκεντρο.

Σε πείσμα, λοιπόν, των καιρών, και παρά την οικονομική κρίση, το Guimaraes αποτελεί παράδειγμα που -γιατί όχι- θα μπορούσε να ακολουθήσει κάθε πόλη που θέλει να επενδύσει στην ουσία, παρά στην επιφάνεια.  Αντί, λοιπόν, στον τόπο μας να διοργανώνονται φανταχτερές και ακριβές συναυλίες πρωτοκλασάτων τραγουδιστών των Αθηνών, πόλεις όπως η Αγλαντζιά, θα μπορούσαν να αξιοποιήσουν το παράδειγμα του Guimaraes  και να υιοθετήσουν παρόμοιες εκδηλώσεις και προγράμματα.

Δεν διαφωνώ: οι καλές πολιτιστικές παραγωγές απαιτούν και χρήματα.

Όμως, ακόμη και στις περιπτώσεις εκείνες που τα οικονομικά δεδομένα είναι στενά, υπάρχουν οι τρόποι και οι μηχανισμοί εκείνοι που φέρνουν εξίσου πετυχημένες πολιτιστικές εκδηλώσεις. Τέτοιες πρωτοβουλίες θα μπορούσαν να ήταν μια έκθεση γλυπτών σε μια λεωφόρο. Μια θεατρική παράσταση σε μια δημοτική υπηρεσία, μια μουσική εκδήλωση σε μια πλατεία ή σε ένα κινούμενο ανοικτό λεωφορείο , αλλά και μια υπαίθρια αγορά βιβλίων.

Μπορούν να γίνουν: αρκεί να υπάρχει η θέληση, η φαντασία και η καλή διάθεση.

Εαν εκλεγώ στο δημοτικό συμβούλιο του Δήμου Αγλαντζιάς δεσμεύομαι να θέσω τα πιο πάνω στο Δημοτικό Συμβούλιο , προκειμένου τα λόγια να γίνουν πράξη.

Με λίγη τόλμη, μπορούμε να αλλάξουμε την Κύπρο μας…. ξεκινώντας πρώτα από τις γειτονιές μας!

Πριν από λίγο καιρό, συζήτησα το θέμα με έναν παράγοντα του Δήμου Αγλαντζιάς: “Μελετήστε τι έγινε στο εξωτερικό και αν μπορεί να γίνει , γιατί δεν το προωθείτε; Το γεγονός ότι στα όρια της πόλης μας βρίσκεται και η Πανεπιστημιούπολη, θα μπορούσε να ήταν ένα εργαλείο για να πέσουν κονδύλια και χορηγίες και από τον ιδιωτικό τομέα και από το κράτος!” ανέφερα.

Με έβλεπε σαν να μιλούσα κινέζικα.

Επιμένω, όμως, στη θέση μου: ο Δήμος μπορεί να συντονίσει μια προσπάθεια, προκειμένου παντού να υπάρχει δυνατότητα ελεύθερης πρόσβασης στο διαδίκτυο.

Κάποιος , επιτέλους, θα πρέπει να το εισηγηθεί. Να πιέσει για να γίνει. Δεν είναι άπιαστο όνειρο. Αλλού έγινε. Γιατί όχι και στην πόλη μας;

Σε μια εποχή που τις ειδήσεις τις μονοπωλούν τα νούμερα, οι συζητήσεις για τους προϋπολογισμούς, τα ελλείμματα και τα εργατικά δικαιώματα, είναι καλό να θυμόμαστε πως ο πρωταρχικός στόχος της πολιτικής είναι να υπηρετεί τους πολίτες. Να σέβεται τη δημοκρατία και να πολεμά κάθε είδους ανισότητα.

Δεν μπήκα στην πολιτική για να υπηρετήσω τις αδικίες και τα λάθη που μας έχει κληροδοτήσει το κατεστημένο.

Πολιτική σημαίνει ευθύνη. Σημαίνει τομές και προτάσεις για λύσεις.

Η μάχη των δημοτικών εκλογών επηρεάζει την καθημερινότητά μας: το να δίνονται ίσες ευκαιρίες σε όλους τους δημότες, ανεξάρτητα από το εαν έχουν αναπηρίες, από τις φυλετικές τους καταβολές, το φύλο τους, το σεξουαλικό τους προσανατολισμό και τη θρησκεία. Για όλα αυτά απαιτείται καθημερινή μάχη που πρέπει να δίνεται πρώτα στο επίπεδο της γειτονιάς. Μόνο αφού κερδιθεί το στοίχημα στα σπίτια των φίλων και γνωστών μας, θα προωθηθούν νομοθετικές ρυθμίσεις μέσα από τη Βουλή.

Προσβάσιμα πεζοδρόμια σημαινεί ανάμεσα στα άλλα και σεβασμό στα ΑΜΕΑ.

Καθαρά πάρκα σημαίνει σεβασμό στους πολίτες που τα χρησιμοποιούν.

Αναβαθμισμένα γηροκομεία σημαίνει σεβασμό στην τρίτη ηλικία.

Άριστα δημοτικά κολυμβητήρια και δημοτικές βιβλιοθήκες σημαίνει σεβασμό των οικογενειών.

Ενίσχυση και στήριξη εκδηλώσεων που απασχολούν σήμερα την κοινωνία, σημαίνει τερματισμό των ρατσιστικών περιθωριοποιήσεων.

Στο χέρι μας είναι.

Όσο δύσκολο και αν είναι να σπάσουν κάποια ταμπού, το πιο δύσκολο και καθοριστικό βήμα για ένα αγώνα είναι το πρώτο!

Δυστυχώς , λόγω της συνεχιζόμενης κατοχής της πατρίδας μας, η αστική Λευκωσία έχει ένα σημαντικό αριθμό στρατοπέδων. Αναρωτιέμαι, όμως: ξέρουν οι αρχές του κάθε δήμου την επικινδυνότητα των υλικών που έχει στην αποθήκη του το κάθε στρατόπεδο; Υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο σχέδιο δράσης σε περίπτωση κάποιου ατυχήματος; Πόσο πολύ σε κίνδυνο βρίσκονται οι πολίτες και ποια είναι τα σχέδια αντίδρασης;

Ως κάτοικος Αγλαντζιάς, μια ακριτική περιοχή που φιλοξενεί σημαντικό αριθμό στρατοπέδων -μερικά από τα οποία είναι σε πολύ ευαίσθητες περιοχές, όπως το πάρκο της Αθαλάσσας- ερωτώ: πόσο ασφαλής μπορώ να νιώθω στην πόλη μου;

Η έκρηξη της 11ης Ιουλίους ήταν το αποτέλεσμα της αδιαφορίας, της έλλειψης οργάνωσης , της ασυνεννοησίας και της εγκληματικής αμέλειας των υπευθύνων.

Από μας εξαρτάται η μη επανάληψη μιας τέτοιας τραγωδίας.

Αυτή θα είναι και η προτεραιότητά μου στο νέο Δημοτικό Συμβούλιο Αγλαντζιάς.

Μια διαφήμιση που μέσα σε 2 λεπτά και 37 δευτερόλεπτα καταφέρνει να δώσει νότες αισιοδοξίας σε όλους μας.

Μέσα στο γκρίζο που ζούμε διαφορετικά και τα καταθλιπτικά μηνύματα των πολιτικών μας, είναι σημαντικό να θυμούμαστε τη δύναμη που κρύβει ο κάθε ένας από μας. Όπως σωστά διάβασα κάπου “Η εποχή μας δεν ενδείκνυται για συστολές!”

Ας μάθουμε λοιπόν να τολμούμε. Ας αρχίσουμε μεταξύ μας να προβληματιζόμαστε, να μοιραζόμαστε, να μιλούμε και να διεκδικούμε.

Η απάντηση σε όσα γίνονται γύρω μας, δεν είναι το “γιατί ασχολείσαι;” αλλά το “γιατί δεν κάνεις κάτι για αυτά που δεν σου αρέσουν!”

Άλλωστε , όπως λέει και στο video: Life is about the people you meet.

Και συμπληρώνει  ”…and the things you create with them!”

Γι’ αυτό συμμετέχω στα κοινά: γιατί μαζί αν θέλουμε να αλλάξουμε την Κύπρο, θα πρέπει να ξεκινήσουμε από τις γειτονιές μας!