Μέσα στα πλαίσια αυτά, στις 2 Μαίου 2012 ως Δημοτικός Σύμβουλος Αγλαντζιάς, κατέθεσα πρόταση στο Δημοτικό Συμβούλιο της πόλης μας, προκειμένου ο Δήμος και η Σχολική Εφορεία να συνεργαστούν άμεσα, και να  ιδρύσουν το πρώτο Δημοτικό Καλοκαιρινό Σχολείο της Κύπρου.

Στα πλαίσια του Καλοκαιρινού Σχολείου του Δήμου Αγλαντζιάς, μπορούν να αξιοποιηθούν ανάμεσα στα άλλα το Δημοτικό Κολυμβητήριο, τα πάρκα , τα γήπεδα, οι σχολικές βιβλιοθήκες και εγκαταστάσεις, το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας , η πανεπιστημιούπολη αλλά και οι χώροι πολιτισμού που φιλοξενούνται στα όρια του Δήμου Αγλαντζιάς. Με τον τρόπο αυτό, ο Δήμος θα στείλει ένα ουσιαστικό μήνυμα στην τοπική κοινωνία πως στηρίζει την κυπριακή οικογένεια. Θα αποδείξει ότι ο στηρίζει τον αγώνα που κάνουν οι σύγχρονοι γονείς και πως μαζί μπορούμε να ξεπεράσουμε τις δύσκολες μέρες.

Η πρότασή μου ίδρυση Καλοκαιρινού Σχολείου από του Δήμου Αγλαντζιάς θα ισχυροποιήσει τον κοινωνικό ιστό της πόλης μας. Θα κάνει τα παιδιά να αγαπήσουν ακόμη πιο πολύ το Δήμο , ενώ ταυτόχρονα μέσα από αυτά που θα διδαχτούν τα παιδιά, δίδεται η δυνατότητα να προωθηθούν τα μηνύματα και οι  εκστρατείες που κάνει η δημοτική αρχή για καθαριότητα, σεβασμό στο περιβάλλον και εθελοντική δράση.

Οφείλω να πω και το εξής: δεν έκανα κάποια οικονομική μελέτη αναφορικά με τον προυπολογισμό της πρότασής μου.  Ούτε και μπορώ να ξέρω πόση θα είναι η συμμετοχή και υπό ποιες προϋποθέσεις. Γνωρίζω, όμως, ότι οι οικογένειες της Αγλαντζιάς θα χαιρετήσουν μια τέτοια πρωτοβουλία.  Και αν τελικά ως Δημοτικό Συμβούλιο διαπιστώσουμε πως τα οικονομικά του Δήμου δεν μας παίρνουν για την διοργάνωση του Καλοκαιρινού Σχολείου, τότε προτείνω -γιατί όχι- να μην αναβάλουμε για φέτος τη διοργάνωση  του Πολιτιστικού Φεστιβαλ. 

Άλλωστε σε περιόδους λιτότητας, κάθε τοπική αρχή θα πρέπει να στέκεται δίπλα στους δημότες με έξυπνες και τολμηρές πρωτοβουλίες που να τους ενισχύουν ουσιαστικά .

Χαίρομαι γιατί ο Δήμαρχος Κώστας Κόρτας, αγκάλιασε άμεσα την πρότασή μου αυτή. Εύχομαι ο Δήμος Αγλαντζιάς να πρωτοτυπήσει και πάλι ανα το παγκύπριο και με τη δημιουργία του Δημοτικού Καλοκαιρινού Σχολείου να ελαφρύνει το οικογενειακό προϋπολογισμό εκατοντάδων συνδημοτών μας!

Εδω και δέκα μέρες παρακολουθούμε από τους δέκτες μας το μετεκλογικό θέατρο του παραλόγου: θα συνεργαστούν τα κόμματα στην Ελλάδα για μια οικουμενική κυβέρνηση; Ναι; Όχι; Με ποιες προϋποθέσεις; Ποιοι συμφωνούν με ποιους και πότε θα ξέρουμε την ημερομηνία των επόμενων εκλογών;

Κάπου ανάμεσα στις πολιτικές εξελίξεις, διακόπτει ως διαφημιστική σφήνα, η επιτυχία του Ολυμπιακού: οι ελληνικές σημαίες και πάλι ανεμίζουν , σε πείσμα των καιρών. Θεάματα. Χωρίς άρτον , όμως, ετούτη τη φορά.

“Που το πάνε οι Έλληνες;”
Ρωτούσαν όλες τις προηγούμενες μέρες στα πρωτοσέλιδά τους οι διεθνείς εφημερίδες.

Η απάντηση ακόμη δεν μπορεί να δοθεί με σιγουριά.

Γνωρίζουμε, όμως, καλά που το πήγαιναν μέχρι σήμερα.

Τις τελευταίες δεκαετίες τα ελληνικά ΜΜΕ τροφοδοτούσαν το λαό με παραπολιτικές ειδήσεις, αντί με γεγονότα ουσίας.

Μετά από κάθε εκλογική αναμέτρηση προέκυπταν ερωτήματα όπως:

Ποιοι θα είναι οι νέοι Υπουργοί;
Γιατί δεν πήρε το τάδε Υπουργείο ο τάδε δελφίνος;
Πότε θα κάνει ανασχηματισμό ο Πρωθυπουργός;
Ποιος θα είναι ο επόμενος Πρόεδρος της Δημοκρατίας;
Το αποτέλεσμα των δημοτικών εκλογών θα φέρει τις εκλογές πιο κοντά;

Κάπου ανάμεσα στα πιο πάνω, παρουσιάζονταιν μια σειρά από σκάνδαλα: πριν τον Τσοχατζόπουλο ήταν ο Εφραιμ, πιο πριν ο Μάκης, πιο πριν η Siemens, το παραδικαστικό, οι σακκούλες με το ρευστό του Θέμου, τα ομόλογα, ο Χρυσανθακόπουλος με τα φρουτάκια και πάει λέγοντας.

Μια κοινωνία που παρακολουθούσε ένα καθημερινό ριάλιτι. Με μουσική υπόκρουση τα παρατράγουδα της Αννίτα Πάνια αλλά και με ευαισθησίες σε ζητήματα όπως το Πολυτεχνείο και το πανεπιστημιακό άσυλο το μεταπολιτευόμενο ελληνικό γίγνεσθαι αποδείκτηκε κατώτερο των περιστάσεων.

Για να ζήσει κανείς το ελληνικό όνειρο, φαινόταν πως αρκούσαν τρία πράγματα:
μια θέση στο δημόσιο, πρώτο τραπέζι πίστα στην (δική μας) Βίσση και καλοκαιρινές διακοπές στη Μύκονο. 

Ασφαλώς δεν φταίει ο λαός για την κρίση που σήμερα δοκιμάζει την Ελλάδα. Έχω, όμως, τη γνώμη, πως η Ελλάδα πολύ πριν πτωχεύσει οικονομικά, είχε πτωχεύσει ηθικά, πολιτικά, κοινωνικά.

Παρήγαγε καταναλωτές – πολίτες – πελάτες που χόρταιναν με λαικισμό και  ρουσφέτια.

Το κράτος το έβλεπαν πάντα με καχυποψία. Και κάπως έτσι δεν πλήρωναν φόρους, κάπως έτσι δεν έστησαν τα νοσοκομεία που έπρεπε και τα Πανεπιστήμια που όφειλαν. Και κάπως έτσι δεν λειτουργούσε -και δεν λειτουργεί- σχεδόν τίποτε.

Το ζητούμενο, όμως, των ημερών δεν είναι το εαν θα σχηματιστεί τελικά κυβέρνηση στην Ελλάδα. Ούτε το πότε θα γίνουν τελικά οι επόμενες εκλογές. 

Οι αδελφοί Ελλαδίτες δεν έχουν μπροστά τους το δίλημμα Μνημόνιο ή όχι. Ούτε ευρώ ή δραχμή.

Εαν θέλουν να βγουν οριστικά από την κρίση, το βαθύτερο ερώτημα που πρέπει να προβληματίσει κάθε Έλληνα είναι το τι θυσίες είναι διατεθειμένος να κάνει προκειμένου συλλογικά και μάζι με τους υπόλοιπους να σώσει ό,τι σώζεται από το μαγαζί.

Εαν δεν καθαρίσει κάθε ένας τη δική του αυλή, αν συνεχιστεί η νοοτροπία του “εγω αφού δεν φταίω –  δεν πληρώνω” τότε ακόμη και εαν οι δείκτες της οικονομίας φανούν θετικοί για την Ελλάδα, στην πραγματικότητα θα έχει κρύψει κάτω από το χαλί την εθνική της πτώχευση. 

Τη δεκαετία του 1920 ο φωτορεπορτερ του αμερικανικού περιοδικού  National Geographic, βρισκόταν στην Κύπρο, στα πλαίσια του αφιερώματος που θα έκανε για τον τόπο μας στο περιοδικό. 

Στο δρόμο για το Μοναστήρι του Απ.Ανδρέα, συνάντησε την Ελένη: ένα 15χρονο κορίτσι που μαζί με τη μητέρα της έκοβαν πέτρες για το οδικό δίκτυο της περιοχής. Ο δημοσιογράφος, εντυπωσιάστηκε από την ομορφιά της Ελένης και της ζήτησε την επόμενη μέρα να φορέσει τα καλά της για να τη φωτογραφήσει για το περιοδικό. Πράγμα που έγινε.

Το περιοδικό κυκλοφόρησε στην Αμερική και η φωτογραφία της Ελένης από την Κύπρο προκάλεσε μεγάλο ενδιαφέρον. Έτσι, το 1950 όταν ο ίδιος φωτογράφος επέστρεψε στο νησί για να ολοκληρώσει ακόμη ένα αφιέρωμα, θυμήθηκε την όμορφη Ελένη και έψαξε να την βρει. 

“Που είναι η Ελένη;” ρώτησε κάποιους χωρικούς που κάθονταν στο καφενείο της Γιαλούσας. 
“Η Ελένη του περιοδικού;” ρώτησαν εκείνοι, σημάδι πως η ίδια απολάμβανε ένα καθεστώς “διασημότητας” από τους συγχωριανούς της, 30 χρόνια μετά την δημοσίευση των φωτογραφιών της.

Ο δημοσιογράφος βρήκε την Ελένη στο σπίτι της. Ξεφούρνιζε με τη μικρή της κόρη.
“Ελένη! Ήρθα γιατί ήθελα να δω πως είσαι. Πέρασαν 30 χρόνια από τότε που σε είδα για πρώτη φορά, θυμούμαι τις δυσκολίες που περνούσες και ήθελα να δω αν η ζωή σου είναι καλύτερη…”
της είπε.

Εκείνη, αφού του έψησε καφέ και τον κέρασε ζεστό ψωμί που μόλις έβγαλε από το φούρνο, του χαμογέλασε και του είπε
“Μένω στο σπίτι που έμενε και η μάνα μου. Ζυμώνω το ψωμί με τον ίδιο τρόπο που το ζύμωνε και η μάνα μου και μεγάλωσα τα πέντε μου παιδιά με τον ίδιο τρόπο που μας μεγάλωσε και η δική μου μάνα. Η ζωή μου είναι το ίδιο δύσκολη με την ζωή των γονιών μου, αλλά το ίδιο αξιοπρεπής και όμορφη!” του απάντησε.

Η απάντηση της Ελένης, της οποίας τα χνάρια τα βρήκαμε 60 χρόνια από τη δεύτερη δημοσίευση των φωτογραφιών της , χάριν της βοήθειας της εκπομπής της Ελίτας Μιχαηλίδου στο Σίγμα, παρά την απλότητά της, κρύβει μέσα της το μεγαλείο, την ομορφιά και τη δύναμη των μανάδων της Κύπρου: τόσο των μανάδων – γιαγιάδων που δεν γνωρίσαμε, αλλά και των σημερινών Κύπριων γυναικών που μπορεί η ζωή τους να είναι κάπως πιο άνετη σε υλικά αγαθά από την ζωή της Ελένης, αλλά παραμένει το ίδιο δύσκολη (αν όχι και πιο πολύ) με την ζωή των προηγούμενων μανάδων της Κύπρου που μόχθησαν και ίδρωσαν για να μεγαλώσουν τα παιδιά τους. 

Οι μαμάδες της Κύπρου σήμερα μεγαλώνουν τα παιδιά τους ενώ ταυτόχρονα προσπαθούν να προσφέρουν στην κοινωνία και στην οικογένειά τους και ως σύζυγοι και ως σωστοί επαγγελματίες. Τρέχουν καθημερινά με τους φρενήρεις και δύσκολους ρυθμούς του σήμερα , ακροβατώντας στα θέλω των παιδιών, των συζύγων, της δουλειάς και των κοινωνικών υποχρεώσεων.

Γι’ αυτό και η μέρα της μητέρας, αποτελεί την τέλεια ευκαιρία να θυμηθούμε όλα όσα μας προσέφεραν και να τους πούμε ένα μεγάλο και ειλικρινές ευχαριστώ!  

Αυτό που ειρωνικά λέγεται πολλές φορές για το ΔΗΚΟ, ότι δηλαδή φλερτάρει πότε με τη δεξιά και πότε με την αριστερά προκειμένου να είναι στην εξουσία, στην πραγματικότητα αποτελεί το λόγο που στον τόπο μας δεν αντιμετωπίζονται τα πολιτικά προβλήματα και αδιέξοδα που σήμερα βιώνει η Ελλάδα.

Τέτοιες δράσεις μπορούν να αφορούν την καθαριότητα στο δήμο, την επιτυχή προώθηση των εκστρατειών του δήμου, την προστασία και ασφάλεια στα δημοτικά πάρκα κλπ

Μέσα στα πλαίσια αυτά, με επιστολή μου ζητώ από το Δημοτικό Συμβούλιο την διοργάνωση μιας πανδημοτικής συνάντησης, στην οποία όσοι δημότες το επιθυμούν να αποτελέσουν το πιο σημαντικό και πολύτιμο σώμα της πόλης μας: αυτό των εθελοντών.

Τονίζω πως η πρωτοβουλία αυτή, καλό θα ήταν να εμπλέξει και τους φοιτητές του Πανεπιστημίοου Κύπρου (που βρίσκεται στα όρια του Δήμου μας).Την πρωτοβουλία μου αυτή ήδη την υιοθέτησαν οι υπόλοιποι συνάδελφοι του ΔΗΚΟ Αγλαντζιάς, ενώ ανεπίσημα ξέρω ότι τηη στηρίζουν και άλλοι φίλοι δημοτικού σύμβουλοι από άλλα κόμματα.

Μόλις  έχω νεότερα θα σας ενημερώσω!

Τα αυτοκίνητα θα πρέπει να σταθμεύουν ΜΟΝΟ στους προβλεπόμενους και νόμιμους χώρους στάθμευσης , τα πεζοδρόμια θα πρέπει να είναι ελεύθερη για χρήση ΜΟΝΟ από τους πεζούς , ο δρόμος για τα τυφλά άτομα θα πρέπει να είναι προσβάσιμος ΣΥΝΕΧΩΣ.

Ως έσχατο μέτρο, και αφού προηγηθούν επαρκείς προειδοποιήσεις , η Δημοτική Αστυνομία οφείλει να επεμβαίνει για να διασφαλίζει την τήρηση των πιο πάνω.

Ομολογώ ότι από τα μαθητικά μου χρόνια με συγκινούσε ιδιαίτερα ο πατριωτισμός και το πάθος του ήρωα του απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ Ευαγόρα Παλληκαρίδη. Και τούτο, βέβαια, ήταν φυσικό, αφού ο Παλληκαρίδης ήταν κι αυτός ένας νεαρός μαθητής, που δίκαια, με την όλη του ζωή και το φωτεινό του παράδειγμα, κέρδισε τις καρδιές μας κι έγινε πρότυπο κι ίνδαλμα και σε μένα και στους συμμαθητές μου!

Θέλω να τονίσω ότι ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης, όπως ασφαλώς κι οι άλλοι ήρωες κι αγωνιστές του 1955-59, δεν ήταν υπεράνθρωποι, ούτε και γίγαντες και εξωγήινοι. Απεναντίας, ήταν κι αυτοί άνθρωποι απλοί, με τις αδυναμίες και τα ελαττώματά τους. Παρά ταύτα, όμως, όταν βρέθηκαν μπροστά στην κρίσιμη ώρα της μεγάλης απόφασης, δεν δίστασαν καθόλου. Αντίθετα, ξεπέρασαν τον εαυτό τους κι αναδείχθηκαν, με τη ζωή και τα έργα τους, πρότυπα γνήσιων αγωνιστών για την ελευθερία της πατρίδας!

Δεν ξέρω πόσο μπορούμε να εκτιμήσουμε και να θαυμάσουμε σήμερα τον δεκαοκτάχρονο Ευαγόρα να στέκεται ορθός και θαρραλέος μπροστά στον Άγγλο δυνάστη και να αντιμετωπίζει αλύγιστος κι απτόητος το ικρίωμα της αγχόνης. Δεν μπορώ, ακόμη, να ξέρω πόσοι από μας σήμερα, αν βρισκόμασταν στη θέση του, θα μπορούσαμε να είχαμε το ίδιο ψυχικό σθένος και τον ίδιο γιγάντιο ηρωισμό, ώστε, «αφήνοντας αδέλφια, συγγενείς, τη μάνα, τον πατέρα, να πάρουμε μιαν ανηφοριά, να πάρουμε μονοπάτια, για να βρούμε τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά»!

Αισθάνομαι την ανάγκη, όμως, να πω και τούτο: Όσο περισσότερα πράγματα μάθαινα και διάβαζα για τον Ευαγόρα Παλληκαρίδη, τόσο και περισσότερο τον έβαζα στην καρδιά μου! Και δεν έχω καμιά αμφιβολία ότι επρόκειτο για ένα χαρισματικό νέο, προικισμένο με μια μοναδική αγάπη για την πατρίδα, με μια υπερβολική ευαισθησία και λεπτότητα στο χαρακτήρα του, αλλά και με μια πρωτόγνωρη αφοσίωση προς το ιδανικό της ελευθερίας!

Ιδιαίτερα εκπληκτικοί, μεστοί υψηλών νοημάτων, είναι οι στίχοι των ποιημάτων του. Πραγματικά, είναι απίστευτο πώς ένας έφηβος μαθητής κατάφερε να γράψει τόσο δυνατούς στίχους, που σε τίποτε δεν υστερούν των στίχων άλλων μεγάλων μας ποιητών, ούτε κι έχουν να ζηλέψουν! Αναμφίβολα, διαβάζοντας και μελετώντας κανείς τα θαυμάσια κι εξαίσια ποιήματα του έφηβου Ευαγόρα Παλληκαρίδη, μπορεί προς στιγμή να μπει στον πειρασμό και να φανταστεί τη θέση, που θα κατείχε σήμερα στο ποιητικό και λογοτεχνικό μας στερέωμα, αν δεν πέθαινε τόσο μικρός και συνέχιζε να καλλιεργεί το στιχουργικό του ταλέντο!

Καταληκτικά, στον αγώνα του λαού μας σήμερα, ενάντια στον Τούρκο εισβολέα, σεμνά και ταπεινά φρονώ ότι χρειαζόμαστε, κι έχουμε ανάγκη -προπάντων μάλιστα εμείς οι νέοι του τόπου μας- τον Ευαγόρα Παλληκαρίδη. Από τη σύντομη, αλλά και τόσο όμορφη κι ηρωική ζωή του, αντλούμε σίγουρα δυνάμεις κι ενίσχυση. Φρονηματιζόμαστε, ακόμη, για την πάρα πέρα πορεία μας. Παίρνουμε, τέλος, παραδείγματα, μπροστά στην κρισιμότητα των στιγμών, τις οποίες διέρχεται το εθνικό μας πρόβλημα, αλλά και φωτιζόμαστε για το ποιοι είμαστε, από πού ερχόμαστε και πού πηγαίνουμε! Προπάντων πού πηγαίνουμε! Πού πρέπει να πηγαίνουμε!