tag:blogger.com,1999:blog-29011459529154896662009-05-23T05:02:28.546+05:00ေမလနဲ႔ ဇြန္လမွာ ေမြးလာတဲ့ သူႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ အမွတ္တရေတြ စုစည္းထားတာပါ။ဇနိhttp://www.blogger.com/profile/06464515806838041938bloggermayandjune@gmail.comBlogger311125tag:blogger.com,1999:blog-2901145952915489666.post-14222907548815313212009-05-21T18:47:00.007+05:002009-05-22T18:25:52.320+05:002009-05-22T18:25:52.320+05:00<div align="justify"> <font face="Zawgyi-One"> <br />တရားစာအုပ္ေတြ ဖတ္ေတာ့ ပါဠိလိုေတြက ပါလာေရာ။ ပါလာတဲ့ ပါဠိပါဌ္ဆင့္တိုင္းကို မွန္ေအာင္ အသံက မထြက္တတ္ပါဘူး။ ဒါနဲ႔ သိမ္းထားတဲ့ အီးဘုတ္ေတြျပန္ရွာေတာ့ <span style="font-weight:bold;">ပါဠိပါဌ္ဆင့္ေရးနည္းဖတ္နည္း</span> ဆိုတဲ့ စာအုပ္ကိုေတြ႔ပါတယ္။ ဘယ္စာအုပ္ကေန ကိုးကားထားသလဲဆိုတာ လိုက္ရွာေတာ့ <span style="font-weight:bold;">ဗုဒၶဘာသာလက္စြဲက်မ္း၊ ပထမတြဲ၊ စာ ၆၉၈</span> လို႔ အဆုံးသတ္မွာေရးထားတယ္။<br /><a href="http://www.zshare.net/download/603237985dec4a1b/">zSHARE [253.53 Kb]</a><br /><a href="http://www.mediafire.com/?ymdtywzgiy2">Mediafire [253.53 KB]</a><br /></font></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='//blogger.googleusercontent.com/tracker/2901145952915489666-1422290754881531321?l=may-and-june.blogspot.com'/></div>ဇနိhttp://www.blogger.com/profile/06464515806838041938bloggermayandjune@gmail.com2tag:blogger.com,1999:blog-2901145952915489666.post-67835851924995566742009-05-20T17:48:00.003+05:002009-05-20T18:00:43.632+05:002009-05-20T18:00:43.632+05:00<div align="justify"> <font face="Zawgyi-One"> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/ShP8LfG18zI/AAAAAAAAAiQ/ST-7oC5_yRo/s1600-h/ZatGyi-10.bmp"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 327px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/ShP8LfG18zI/AAAAAAAAAiQ/ST-7oC5_yRo/s400/ZatGyi-10.bmp" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5337887257623130930" /></a><br /><br />ပန္းခ်ီ ဦးဘၾကည္ ၏ ဇာတ္ေတာ္ႀကီးဆယ္ဘြဲ႕ စာအုပ္ကို ေဝမွ်လိုက္ပါတယ္။<br />က်ေနာ္ ဘယ္ကေနရထားသလဲဆိုတာကို မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။<br />ဆရာဦးဘၾကည္ကို အလြန္ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။<br />မူရင္းပီဒီအက္ဖ္ ဖန္တီးသူမ်ားကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။<br />စာအုပ္ကို ေဝမွ်တာက ဒီ္လိုပါ.. မူပိုင္ခြင့္ေတြ ရွိတာကိုလည္း နားလည္ေပမယ့္ - စီးပြားေရးအရ စာအုပ္ကို ေဝမွ်ျခင္းမဟုတ္တာရယ္၊ တန္ဖိုးရွိတဲ့ စာအုပ္ဆိုေတာ့ ျမန္မာေတြ လက္ထဲမ်ားမ်ားရွိေတာ့ ေနာက္လည္း ေတာ္ရုံတန္ရုံ မေပ်ာက္ပ်က္ႏိုင္တာရယ္ေၾကာင့္ပါ။ မူပိုင္ခြင့္ရွိသူေတြလည္း ခြင့္လႊတ္မယ္လို႔ ယူဆမိပါတယ္။<br />ဒီစာအုပ္ကို ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ရွာေတြ႔ႏိုင္ေပမယ့္၊ တခါတေလမွာေတာ့ ဟာ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ကြာ ဒီစာအုပ္ကိုလိုခ်င္ေနတာၾကာၿပီ၊ ဒီမွာရွိတာ ကံေကာင္းလိုက္တာဆိုတာမ်ိဳးနဲ႔ အလြယ္တကူရသြားႏိုင္ေအာင္လို႔ပါ။<br /><br /><a href="http://www.mediafire.com/?2myjz0jmmzq">Download [21.02 MB]</a><br /><br /></span></font></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='//blogger.googleusercontent.com/tracker/2901145952915489666-6783585192499556674?l=may-and-june.blogspot.com'/></div>ဇနိhttp://www.blogger.com/profile/06464515806838041938bloggermayandjune@gmail.com13tag:blogger.com,1999:blog-2901145952915489666.post-26624179149624620892009-05-17T22:46:00.003+05:002009-05-17T23:05:08.030+05:002009-05-17T23:05:08.030+05:00<div align="justify"> <font face="Zawgyi-One"> <br />ဒီရက္ပိုင္းမွာ ဖတ္ျဖစ္တဲ့ စာအုပ္တခ်ိဳ႔ကို ေဝမွ်ပါဦးမယ္။ ပီဒီအက္ဖ္ဖိုင္ေတြက က်ေနာ္ဖန္တီးထားတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘယ္ကေနရထားမွန္းလည္း မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။ စာေရးသူေတြ၊ မူလဖန္တီးသူေတြ အားလုံးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။<br /><br />၁။ အရွင္ဇနကာဘိဝံသ ၏ <span style="font-weight:bold;">ဘာသာေသြး</span> <a href="http://www.mediafire.com/?njdki2wtxyt">Download [15.93 MB]</a><br /><br />၂။ အရွင္ဇနကာဘိဝံသ ၏ <span style="font-weight:bold;">အနာဂတ္သာသနာေရး</span> <a href="http://www.mediafire.com/?kdwho3kyjvn">Download [9.96 MB]</a><br /><br />၃။ နႏၵာသိန္းဇံ ၏ <span style="font-weight:bold;">ေျပာရင္းေျပာေနမည့္ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ</span> <a href="http://www.mediafire.com/?fjzdet2u4yk">Download [1.3 MB]</a><br /><br />၄။ <span style="font-weight:bold;">ဦးေပၚဦး ၏ စကားအလကၤာ</span> <a href="http://www.mediafire.com/?odzl4yxt0lj">Download [380.45 KB]</a><br /></font></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='//blogger.googleusercontent.com/tracker/2901145952915489666-2662417914962462089?l=may-and-june.blogspot.com'/></div>ဇနိhttp://www.blogger.com/profile/06464515806838041938bloggermayandjune@gmail.com11tag:blogger.com,1999:blog-2901145952915489666.post-47481714742916135022009-05-15T16:17:00.010+05:002009-05-16T02:46:51.924+05:002009-05-16T02:46:51.924+05:00<div align="justify"> <font face="Zawgyi-One"> <br />က်ေနာ္တို႔တေတြ ေမြးကတည္းက ရင္းႏွီးလာတဲ့ ကိစၥတခုရွိပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ေစာင့္ဆိုင္းျခင္းပါပဲ။ ဘာေတြကို ေစာင့္ဆိုင္းရတာလဲဆိုေတာ့ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ ကိစၥေတြပါပဲ။ ကိုယ္တိုင္က ေစာင့္ဆိုင္းခဲ့ရတာေတြ ရွိသလို၊ အျခားေသာ သူမ်ားက မိမိအတြက္ ေစာင့္ဆိုင္းခဲ့ရတာေတြလည္း ရွိပါတယ္။ လူတစ္ဦးတစ္ေယာက္အတြက္ကို ေျပာမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ကိုယ့္အတြက္ပဲ(ကုိယ့္အက်ိဳးအတြက္)ျဖစ္ေနျဖစ္ေန၊ သူမ်ားအတြက္ပဲ ျဖစ္ေနေန ေစာင့္ဆိုင္းရတာပါပဲ။ <br /><span id="fullpost"><br />က်ေနာ့္ကို အကိုႀကီးတေယာက္က ေျပာဖူးတယ္- သူငယ္ငယ္တုန္းက စိတ္ထဲမွာ ရွိသတဲ့ - <span style="font-weight:bold;">ငါႀကီးလာရင္ေတာ့ တက်ပ္တန္ေတြ အိပ္ကပ္ထဲ အျပည့္ထည့္ၿပီး စားခ်င္တဲ့ မုန္႔ေတြ အကုန္ဝယ္စားပစ္မယ္</span>တဲ့။ ၿပီးေတာ့ <span style="font-weight:bold;">လူႀကီးျဖစ္လာရင္ေတာ့ ႏို႔ဆီဗူးေတြဝယ္ၿပီး အားရပါးရကို လ်က္ပစ္ဦးမယ္</span>လို႔လည္း စိတ္ထဲမွာ ေတးထားတယ္တဲ့။ ငယ္စဥ္တုန္းမွာ လုပ္ခ်င္တာေတြ မလုပ္ရေတာ့ အသက္ႀကီးလာရင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ပိုင္စိုးလာရင္ေတာ့ လုပ္ပစ္မွာပဲဆိုၿပီး ႀကီးရင့္လာမယ့္ အရြယ္ကို ေစာင့္ဆိုင္းျခင္းအလုပ္ကို လုပ္ရပါတယ္။<br /><br />လူတေယာက္က ေမြးစကေနၿပီးေတာ့ ငုတ္တုတ္ထိုင္ႏိုင္တဲ့အရြယ္အထိ၊ ငုတ္တုတ္ထိုင္ကေန လမ္းေလွ်ာက္သြားႏိုင္တဲ့အရြယ္၊ ၿပီးေတာ့ စကားေျပာတတ္တဲ့အရြယ္၊ ၿပီးေတာ့ ေက်ာင္းသြားရေတာ့မယ့္အရြယ္... အေျခခံပညာေက်ာင္းကေန.. တကၠသိုလ္တက္တဲ့အရြယ္.. ေစာင့္ဆိုင္းရတဲ့ကာလေတြပါပဲ။ ငယ္ရြယ္စဥ္ကာလမွာေတာ့ ကေလးပုစိေကြးကေလးကို မိမိကိုယ္ကို ထိန္းႏိုင္တဲ့အရြယ္ေရာက္ေအာင္ အခ်ိန္ကာလအေတာ္ၾကာၾကာ ေစာင့္ထိန္းေဖးမ ျပဳျပင္သင္ေပးရတာက မိခင္ ဖခင္နဲ႔ အဖိုးအဖြား ဦးေလး ေဒၚေလး အဆင္သင့္သလိုပဲေပါ့ေလ။ အဲဒီကာလေတြမွာ ကေလးအရြယ္ေရာက္ေအာင္ အခ်ိန္ကာလတခု ေစာင့္စားရတာကို လူႀကီးေတြကပဲ ထိန္းသိမ္းရတာ ျပဳျပင္ သင္ေပးရတာ အခ်ိန္ၾကာလြန္းလို႔ လူႀကီးမိဘေတြကပဲ ကေလးလူႀကီးျဖစ္ေအာင္ ေစာင့္ဆိုင္းရသလိုလို ထင္ရေပမယ့္၊ တကယ္တမ္းေတာ့ ပုဂၢလိကအေနနဲ႔ ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ အဲဒီကေလးကိုယ္တိုင္က သူကိုင္တိုင္ မသိဘဲ အရြယ္အေရာက္ကို ေစာင့္ဆိုင္းေနရတာပါပဲ။<br /><br />ငယ္စဥ္ကေလးဘဝမွာ ေစာင့္ဆိုင္းျခင္းအႏုပညာကို ကိုယ့္ပတ္သတ္ရာ အေဆြအမ်ိဳးေတြက သင္ျပေပးပါတယ္။ ကံေကာင္းတဲ့ ကေလးမ်ားကေတာ့ အဲဒီေစာင့္ဆိုင္းျခင္းကာလမွာ စိတ္ခ်မ္းသာစြာေနႏိုင္မယ့္ ဝန္းက်င္မွာ ေနရၿပီး အက်ိဳးေက်းဇူးရွိမယ့္အရာမ်ားစြာကို သင္ၾကားျခင္းခံရပါလိမ့္မယ္။ ကံအလြန္မေကာင္းသူေတြကလည္း ဆင္းရဲမြဲေတၿပီးစုတ္ျပတ္တဲ့ ဝန္းက်င္မွာေနရတတ္ပါလိမ့္မယ္။ ငယ္ရြယ္စဥ္ကာလ၊ ကိုယ္တိုင္ဆုံးျဖတ္ခ်က္ေတြ၊ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ေတြ မရေသးတဲ့ကာလမွာေတာ့ ဝန္းက်င္က ျပဳျပင္သလိုခံရတာ ထုံးစံပါပဲ။ အထုိက္အေလ်ာက္အရြယ္ေရာက္လာၿပီး ကိုယ္ပိုင္ဆုံးျဖတ္ခ်က္ေတြ ခ်ႏိုင္လာတဲ့အခါမွာေတာ့ ဘဝခရီးလမ္းမွာ ဘယ္လို ဘယ္ပုံ ေလွ်ာက္မလဲဆိုတာ ကိုယ္ပိုင္အသိနဲ႔ ဆုံးျဖတ္လာၾကပါလိမ့္မယ္။<br /><br />အိမ္ေထာင္ျပဳမယ့္အရြယ္ေရာက္လာတဲ့ အခါမွာလည္း အဆင္ေျပေျပနဲ႔ အိမ္ေထာင္ျပဳသြားႏိုင္တဲ့ စုံတြဲေတြရွိသလို၊ အဆင္ေျပမယ့္အခ်ိန္ကာလကို ေစာင့္ဆိုင္းရတဲ့ စုံတြဲေတြလည္း အမ်ားႀကီးပါပဲ။ ေစာင့္ဆိုင္းျခင္းကာလမွာ အမွားအယြင္းနည္းနည္းနဲ႔ ႏွစ္ဦးႏွစ္ေယာက္အထိအခိုက္နည္းေအာင္ ေစာင့္ထိန္းတတ္တဲ့သူေတြ၊ ၿပီး.. ရည္မွန္းထားတဲ့ ႏွစ္ကိုယ္တူဘဝပန္းတိုင္ကို ေရာက္ေအာင္ ေလွ်ာက္လွမ္းသြားႏိုင္တဲ့သူေတြက ေစာင့္ဆိုင္းျခင္းအႏုပညာကို ေကာင္းမြန္စြာ တတ္ေျမာက္ထားၾကသူေတြလို႔ ဆိုလိုက္ခ်င္ပါတယ္။<br /><br />အေၾကာင္းအရာတခုအေပၚမွာ နားလည္ဖို႔ရာမွာလည္း ေစာင့္ဆိုင္းမႈကို ႀကဳံရတာပါပဲ။ ေက်ာင္းစာေတြကို နားလည္တာပဲ ဥပမာအေနနဲ႔ ေျပာရေအာင္...ေယဘူယေျပာရရင္ အသက္အရြယ္အပိုင္းအျခား မူတည္ၿပီး ေက်ာင္းစာအေပၚနာလည္ပုံ၊ ရႈျမင္ပုံေတြ ေပါင္းစုံကြာျခားေနပါတယ္။ မူလတန္းအရြယ္ပဲ ရွိေသးတဲ့ ေက်ာင္းသားတေယာက္က တကၠသိုလ္အဆင့္စာေတြကို နားလည္ဖို႔ ခဲယဥ္းေနပါလိမ့္မယ္။ မူလတန္းမွာ သူ႔အဆင့္အတန္းနဲ႔ သူ႔အခက္အခဲေတြေတြ႔ပါလိမ့္မယ္။ သူ႔အခက္အခဲေတြကို ရွင္းႏိုင္ေအာင္ သူႀကိဳးစားပါလိမ့္မယ္။ ႀကိဳးစားရင္းနဲ႔ နာလည္လာပါလိမ့္မယ္။ ဒီထက္ခက္ခဲတဲ့ နက္ရႈိင္းတဲ့ ပုစာၦေတြကို ဆက္ေတြးပါလိမ့္မယ္။ သူ႔အဆင့္အတန္းနဲ႔ ထိုက္တန္တဲ့ ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈေတြ၊ အေတြ႕အႀကဳံေတြကေနတဆင့္ သူလည္းလည္း အခ်ိန္ကာလတခုအၾကာမွာ တကၠသိုလ္မွာ သင္တဲ့စာေတြကို နားလည္ႏိုင္တဲ့ အဆင့္ကို ေရာက္လာပါလိမ့္မယ္။ တကၠသိုလ္အဆင့္စာေတြကို နားလည္ေအာင္က ၾကားထဲက ကာလက ေစာင့္ဆိုင္းရတဲ့ကာလပါ။ ေစာင့္ဆိုင္းတဲ့ကာလဆိုေပမယ့္ အလကားထိုင္ၿပီးေနရတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈကိုေတာ့ လုပ္ေနရတာပါပဲ။ အခက္အခဲေတြကို ရင္ဆိုင္ေနရမွာပါပဲ။ <br /><br />အလားတူပါပဲ.. သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံရင္း၊ ဆရာေတြနဲ႔ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံရင္း၊ ကိုယ့္အထက္လူေတြနဲ႔ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံရင္း၊ အလုပ္အကိုင္ထဲက လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြနဲ႔ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံရင္း လူေတြနဲ႔ ဘယ္လိုဆက္ဆံရမယ္ဆိုတာ အလုိလိုသင္ယူတတ္ေျမာက္လာပါလိမ့္မယ္။ ကေလးတေယာက္အေနနဲ႔ေတာ့ လူႀကီးတေယာက္လို ေျပာတတ္ဆိုတတ္အဆင့္ကို ခ်က္ခ်င္းႀကီးဘယ္လိုမွ မေရာက္ႏိုင္ပါဘူး။ ၾကားထဲက အခ်ိန္ကာလတခုေတာ့ ျဖတ္သန္းေစာင့္စားရင္းနဲ႔ အေတြ႕အႀကဳံေတြကို ရွာေဖြရပါတယ္။ သင္ယူရပါတယ္။<br /><br />ဒါေတြက တဘဝထဲက ကိစၥေတြကို ေျပာတာျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဗုဒၶဘာသာအလိုအရ သံသရာမွာ က်င္လည္ရဦးမွာဆိုေတာ့ ဒီဘဝကေန ေနာက္ဘဝမွာ ဉာဏ္စဥ္အဆင့္ဆင့္ ျမင့္တတ္ေအာင္ ႀကိဳးစားရဦးမွာ မဟုတ္လား။ ေလာကမွလြတ္ေျမာက္တဲ့အဆင့္ကို ေရာက္ေအာင္လည္း ႀကိဳးစားလုပ္ကိုင္ရင္းနဲ႔ ေစာင့္ဆိုင္းျခင္းအႏုပညာကို ေကာင္းမြန္စြာ ပုံေဖာ္ႏိုင္ၾကပါေစ။<br /></span></font></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='//blogger.googleusercontent.com/tracker/2901145952915489666-4748171474291613502?l=may-and-june.blogspot.com'/></div>ဇနိhttp://www.blogger.com/profile/06464515806838041938bloggermayandjune@gmail.com16tag:blogger.com,1999:blog-2901145952915489666.post-25354381554531640272009-05-14T15:26:00.007+05:002009-05-14T15:51:41.518+05:002009-05-14T15:51:41.518+05:00<div align="justify"> <font face="Zawgyi-One"> <br />အခုတေလာ စားျဖစ္တဲ့ ဟင္းေတြအေၾကာင္း မေရးျဖစ္တာၾကာေပါ့။ ဓါတ္ပံုရိုက္ထားျဖစ္တာေလးေတြကို ၾကာေတာ့ ေမ့သြားမွာစိုးလို႔ တင္လိုက္ပါတယ္။<br /><span id="fullpost"><br /> အေဆာင္သူဘဝတုန္းက မရိုးႏိုင္ေအာင္ ညတိုင္းနီးပါးစားတဲ့ ယမ္ယမ္ခ်ဥ္စပ္ကို အခုလည္း စားခ်င္ေနလို႔ အိမ္က ပို႔ေပးရပါတယ္။ တခါတေလမ်ား ယမ္ယမ္တစ္ဘူးလံုးဝယ္ထားတယ္။ ညဆို ဗိုက္က ဆာတာကိုး။ မဟုတ္လည္း စာက်က္ေတာ့မယ္ဆိုတာနဲ႔ ဗိုက္ဆာသလိုလို အေၾကာင္းရွာၿပီး ေခါက္ဆြဲစားေတာ့တာ။ စားလည္းၿပီးေရာ ဗိုုက္ျပည့္လို႔အေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႔ အိပ္သြားျပန္ေရာ။ မုန္ညင္းရြက္ ကိုက္လန္ရြက္ဝယ္ထားၿပီး ၾကက္ဥေလးနဲ႔ ယမ္ယမ္ခ်ဥ္စပ္ကို ႀကိဳက္ပါတယ္။ အရည္ေသာက္လည္း ႀကိဳက္တယ္။ <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/SgvytqXpE9I/AAAAAAAAAgY/-P3DLrxmEUI/s1600-h/P1080658+copy.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 305px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/SgvytqXpE9I/AAAAAAAAAgY/-P3DLrxmEUI/s400/P1080658+copy.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5335625049831969746" /></a><br />ေနာက္တမ်ိဳးက ၾကက္ဥနဲ႔ေၾကာ္စားတာပါ။ စစခ်င္း ၾကက္ဥေလးကို ဆီမွာေၾကာ္ၿပီး ပန္းကန္ထဲခူးထားလိုက္တယ္။ ေရနည္းနည္းေလးနဲ႔ေခါက္ဆြဲကို ထည့္ေမႊရင္း ေရလည္းခမ္း ေခါက္ဆြဲလည္းအႏူးပါ။ ေရခမ္းတာနဲ႔ ေၾကာ္ထားတဲ့ၾကက္ဥကိုထည့္ ဟင္းရြက္ကိုထည့္ၿပီး ဆက္ေၾကာ္လိုက္တာ ေခါက္ဆြဲမွာ ဆီေျပာင္ေျပာင္ေလးနဲ႔ ေျခာက္ေျခာက္ေလး စားလို႔ရပါတယ္။ ကိုဇနိကေတာ့ မႀကိဳက္ပါဘူး။ သူရန္ကုန္ျပန္လာေတာ့ ကန္စြန္းရြက္ပါေရာေၾကာ္ေပးတာကို မႀကိဳက္လို႔ လံုးဝမစားပါ။ မဇနိတို႔ကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ လုစားေနက်မို႔လို႔ ႀကိဳက္တယ္။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/Sgvytl_zXUI/AAAAAAAAAgg/sG1mV7evzQY/s1600-h/P1080668+copy.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 305px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/Sgvytl_zXUI/AAAAAAAAAgg/sG1mV7evzQY/s400/P1080668+copy.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5335625048658238786" /></a><br /> ေခါက္ဆြဲထုပ္ေတြစားရင္ ဆံပင္ျဖဴတယ္ဆိုလို႔ မစားျဖစ္တာ ၾကာပါၿပီ။ အခုသာ အိမ္ကေပးလိုက္လို႔ နည္းနည္းစားရတာ။ ခ်ဥ္စပ္စားရင္လည္း ၾကက္ဥထည့္မွ အရသာက ပိုေကာင္းတယ္ထင္တယ္။ အိမ္က ရရျခင္း စားခ်င္တာ ခုမွ ၾကက္ဥဝယ္ၿပီး စားရပါတယ္။<br /><br /> တေန႔က လက္ဖက္ထမင္း၊ သရက္ခ်ဥ္သုပ္ရယ္နဲ႔ အမဲေျခာက္ကင္ဆီဆမ္းရယ္ စားျဖစ္ပါတယ္။ ေႏြရာသီေရာက္လာလို႔လားမသိ ဟင္းေတြလည္း မစားခ်င္တာမ်ားေနတယ္။ စားခ်င္မယ္ထင္တာ ႀကံဖန္လုပ္စားေတာ့ အိမ္က ထည့္ေပးထားတဲ့ ေဆးဘဲဥသုပ္လည္းပါတယ္။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/Sgvytav6eLI/AAAAAAAAAgQ/W44WqFlGbbg/s1600-h/P1080619+copy.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 305px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/Sgvytav6eLI/AAAAAAAAAgQ/W44WqFlGbbg/s400/P1080619+copy.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5335625045638805682" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/Sgv1_ZaTzOI/AAAAAAAAAhQ/vOuewC0hhtk/s1600-h/P1080621+copy.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 305px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/Sgv1_ZaTzOI/AAAAAAAAAhQ/vOuewC0hhtk/s400/P1080621+copy.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5335628653052284130" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/Sgv14U-qvYI/AAAAAAAAAhA/deilBc35SaM/s1600-h/P1080617+copy.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 305px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/Sgv14U-qvYI/AAAAAAAAAhA/deilBc35SaM/s400/P1080617+copy.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5335628531603520898" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/Sgvyt1y2pOI/AAAAAAAAAgo/Vlz1TaNJVj8/s1600-h/P1080673+copy.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 305px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/Sgvyt1y2pOI/AAAAAAAAAgo/Vlz1TaNJVj8/s400/P1080673+copy.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5335625052898895074" /></a><br /> ထည့္စရာပန္းကန္ကေတာ့ ဒီဟာေလးပဲရွိလို႔ သည္းခံတာ ၾကည့္ပါေတာ့ေနာ္။ အရင္အပတ္ကပဲ တေယာက္စာက ပိုတဲ့ ပန္းကန္ေတြ အကုန္လႊင့္ပစ္လိုက္ေတာ့တာ။ အရင္ကလည္း ရႈပ္လို႔ သိမ္းထားတယ္။ သိမ္းထားတာအတူ မထူးပါဘူးလို႔ လႊင့္ပစ္လိုက္တယ္။ ေနာက္တေန႔ ဧည့္သည္ေတြလာေတာ့ တခါသံုးေတြသံုးရတယ္။ ပန္းကန္လက္မလည္လိုက္ဘူး။ ေသာက္ေရခြက္ ေကာ္ဖီခြက္ေတြေရာ လႊင့္ပစ္လိုက္လို႔ အဲဒါလည္း တခါသံုးပဲ သံုးေနရေရာ။ မဟုတ္လို႔ ပစၥည္းေတြ တြယ္တာေနရင္ အိမ္က တျဖည္းျဖည္းျပည့္လာလို႔ပါ။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/Sgvyt9G2v5I/AAAAAAAAAgw/jPZpl_TfMCk/s1600-h/P1080686+copy.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 305px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/Sgvyt9G2v5I/AAAAAAAAAgw/jPZpl_TfMCk/s400/P1080686+copy.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5335625054861836178" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/Sgv14aib8YI/AAAAAAAAAg4/dukJMSEbtgU/s1600-h/P1080583+copy.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 305px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/Sgv14aib8YI/AAAAAAAAAg4/dukJMSEbtgU/s400/P1080583+copy.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5335628533095723394" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/Sgv2yAYieHI/AAAAAAAAAhY/3IKuxvyfd7o/s1600-h/P1080695+copy.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 272px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/Sgv2yAYieHI/AAAAAAAAAhY/3IKuxvyfd7o/s400/P1080695+copy.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5335629522507298930" /></a><br />မဇနိ<br /></span></font></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='//blogger.googleusercontent.com/tracker/2901145952915489666-2535438155453164027?l=may-and-june.blogspot.com'/></div>ဇနိhttp://www.blogger.com/profile/06464515806838041938bloggermayandjune@gmail.com13tag:blogger.com,1999:blog-2901145952915489666.post-38459308182232914742009-05-11T22:17:00.006+05:002009-05-11T23:21:00.428+05:002009-05-11T23:21:00.428+05:00<div align="justify"> <font face="Zawgyi-One"> <br />ဒီရက္ပိုင္းေတြမွာ.. ဘာေတြ လုပ္ျဖစ္ပါလိမ့္။<br /><br />သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က ေဝမွ်လို႔ ယူဂန္ဒါက ဗုဒၶဘာသာဘုန္ႀကီးကို စတင္ေတြ႔ဖူးပါတယ္။ <a href="http://www.ugandabuddhistcentre.org/">ဒီမွာ</a> သြားၿပီး ေလ့လာလို႔ရပါတယ္။ သူ႔ဆိုက္မွာ သူေရးထားတဲ့ ဘယ္လိုကေန ဘယ္လို ဗုဒၶဘာသာျဖစ္လာတယ္၊ အာဖရိကမွာ ဗုဒၶဘာသာဘယ္လို ျဖန္႔ေဝတယ္ဆိုတာေတြ ေရးထားတဲ့ စာအုပ္ကို ေတြ႕လို႔ ဖတ္ၾကည့္ပါတယ္။ သူ႔ဆိုက္မွာ ရွာလို႔ ရသလို က်ေနာ္လည္း ထပ္တင္ေပးလိုက္ဦးမယ္။ <a href="http://www.mediafire.com/file/jywjefdkntm/Planting-Dhamma-Seeds_The-Emergence-of-Buddhism-in-Africa.pdf">ဒီနား</a>ကေန ဆြဲခ်ယူလို႔ရပါတယ္။ <a href="http://picasaweb.google.com/buddharakkhita">ဒီမွာ</a> အရွင္ဘုရားရဲ႕ ဓာတ္ပုံေတြကို ၾကည့္လို႔ရပါတယ္။<br /><span id="fullpost"><br />ယူဂန္ဒါက ဗုဒၶဘာသာဘုန္းႀကီးကို စေတြ႔ေတာ့ က်ေနာ္ အေတာ္အံ့ၾသသြားပါတယ္။ လူျဖဴဘုန္းႀကီးေတြကိုေတြ႕ဖူးေပမယ့္ လူမည္းမည္းဘုန္းႀကီးကို မေတြ႔ဖူးခဲ့တာကိုး။ သူ႔စာအုပ္မွာ သူဘယ္လိုကေန ဘယ္လို ဗုဒၶဘာသာဝင္ ဘုန္းႀကီး ျဖစ္သြားတယ္ဆိုတာကို ေရးထားပါတယ္။ ယူဂန္ဒါမွာတင္မကပါဘူး အာဖရိကမွာေတာင္ ပထမဆုံး လူမည္း ဗုဒၶဘာသာ ဘုန္းႀကီးျဖစ္ပါတယ္။ သူက အိႏၵိယမွာ စာသြားသင္ရင္းနဲ႔ ထိုင္းဘုန္းႀကီးႏွစ္ပါးကို သူငယ္ခ်င္းလို ေပါင္းသင္းရင္းနဲ႔ ဗုဒၶဘာသာကို စိတ္ဝင္စားသြားတာပါ။ ဒါနဲ႔ပဲ သူေလ့လာတယ္၊ ထိုင္းကိုသြားၿပီးေလ့လာဖို႔ရာေတြ ႀကိဳးစားရတယ္။ ... ဒီလို ဒီလိုနဲ႔ ေနာက္ဆုံး ဘုန္းႀကီးဝတ္ျဖစ္သြားတယ္ဆိုပါေတာ့။ သူက ျမန္မာျပည္ကိုလည္း ေရာက္ပါတယ္။ <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/Sghh4XbaZ7I/AAAAAAAAAfY/gnXp_JZt-pk/s1600-h/DSCF2553.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/Sghh4XbaZ7I/AAAAAAAAAfY/gnXp_JZt-pk/s400/DSCF2553.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5334621379609913266" /></a><br /><a href="http://picasaweb.google.com/buddharakkhita/UgandaBuddhistCentreEntebbeUgandaEastAfrica#5082227399009191826">ဒီကပုံ</a><br />သူ႔စာအုပ္က ဖတ္လို႔ ေကာင္းပါတယ္။ စာမ်က္ႏွာ ၆၀ ေလာက္ပဲရွိတာမို႔ ဖတ္ရတာ မရွည္သလို စိတ္ဝင္စားစရာေတြအျပည့္နဲ႔ပါ။ သူ႔အရပ္ေဒသက သူ႔ကို ဆက္ဆံပုံေတြ ဆြမ္းခံထြက္တာေရးထားတာေတြ သူတို႔ဆီက ေဒသခံတိုင္းရင္းသားနဲ႔ တူတာေတြေရာေပါ့။ သူကငယ္ငယ္က ေဂါတမနာမည္ကို ၾကားဖူးယုံေလာက္သာရွိတာပါ။ အခုေတာ့ သူကိုယ္တိုင္ ဓမၼမ်ိဳးေစ့ကို အာဖရိကမွာ မ်ိဳးႀကဲေနပါၿပီ။ အားရဖို႔ေကာင္းေလစြ။ က်ေနာ့္အေနနဲ႔က ယူဂန္ဒါကိုယ္ေတာ္ကိုေတြ႔ေတာ့ ကိုယ္ညံ့တာကိုယ္ ပိုပိုၿပီး သတိထားမိလာပါတယ္။ ေအာ္ ပါရမီမွ ပါမလာတာကိုး ဆိုတာေလာက္ပဲ ပါးစပ္ကထြက္လာပါတယ္။ ငယ္စဥ္ေတာင္ေက်းကေလးဘဝကတည္းက နီးစပ္ခဲ့တဲ့ ဘာသာတရားကို သာမန္အဆင့္ပဲ ျမင္မိတာကိုး။ က်င့္ႀကံဖို႔ရာလည္း မႀကိဳးစား၊ ေပါမ်ားလွတဲ့ ဗုဒၶစာေပေတြကိုလည္း အေသအခ်ာမေလ့လာ။ ဟိုမွာ အေဝးႀကီးက ဆရာမရွိတဲ့ ဝန္းက်င္ကေန ကိုယ္တိုင္ရွာေဖြလာခဲ့ရတယ္။ ကိုယ္ေတာ္က ဓမၼမ်ိဳးေစ့ကို ျဖန္႔ေဝဖို႔ ႀကိဳးစားတာေတြေတြ႔တိုင္း ... ငါ ညံ့ေလစြ၊ ပါရမီနည္းေလစြလို႔ စိတ္မွာေပၚမိပါတယ္။<br /><br />မေန႔ကရယ္ ဒီေန႔ရယ္ အိမ္ကို ဖုန္းဆက္ျဖစ္ပါတယ္။ မာတာမိခင္နဲ႔ ဖုန္းေျပာရသလို ဦးေလးအေဒၚ အမ(တဝမ္းကြဲ) တူမ နဲ႔လည္းေျပာရပါတယ္။ က်ေနာ္ထြက္လာတဲ့ရက္က ေမြးတဲ့ တူမေလးက ဦးဦးလို႔ က်ေနာ့္ကိုေခၚကာ ျပန္လာရင္ မုန္႔ေတြဝယ္ခဲ့ေနာ္ဆိုၿပီး ေျပာတတ္ေနပါၿပီ။ က်ေနာ္က သမီး သမီးနဲ႔ ေခၚေခၚေျပာေနေတာ့ မဇနိက ေအာင္မေလး သူ႔တူမေလးကို ခ်စ္ေနလိုက္တာတဲ့။ ဟုတ္ပါတယ္ က်ေနာ္က တူ တူမေတြ စရကာစမို႔လား မသိပါဘူး။ အေတာ္ခ်စ္တာပါ။ အမရယ္ သမီးေလးတေယာက္တည္း ပ်င္းမွာစိုးရပါတယ္ ေနာက္ထက္ကေလးထပ္ယူပါဦးဆိုေတာ့ အမယ္ေလး ေမာင္က အမကို ကေလးထပ္ယူဖို႔ ေျပာေနသတဲ့... သူမက ဆိုပါတယ္။ တကယ္က က်ေနာ္တို႔ အမ်ိဳးမွာ ကေလးေတြ ပါးလ်ားေနခဲ့တာ ၾကာပါၿပီ.. ေဆြမ်ိဳးေတြၾကားမွာ ဆည္းလည္းေလးေတြ ေခါင္းေလာင္းေလးေတြ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ က်ေနာ္တို႔က လူႀကီးျဖစ္လာတာကိုး။ အမ်ိဳးေတြၾကားမွာ ဆည္းလည္းေလးေတြပြားမ်ားဖို႔ရာက ကိုယ့္အသုတ္ရဲ႕တာဝန္ျဖစ္လာၿပီေလ... <br /><br />က်ေနာ့္အကိုရင္းကလည္း သားေလးေမြးပါတယ္။ အခုမွ ေမြးတာ မဟုတ္ပါဘူး။ အခုေတာ့ စကားစေျပာတတ္တဲ့ အရြယ္ကို ေရာက္ေနပါၿပီ။ အေဖ့ရဲ႕ အခ်စ္ေတာ္ျဖစ္လို႔ေနပါတယ္။ အေဖေျပာတာေတာ့ သူ႔ေျမးကို အလိုေတြခ်ည္းလိုက္ေနတာ မဟုတ္ပါဘူးတဲ့။ ႀကီးရင္ ဆုိးသြားမွာစိုးလို႔ဆိုၿပီး ေျပာပါတယ္။ အေဒၚကေျပာေတာ့ အကိုႀကီးက သူ႔ေျမးေလးကို လက္ထဲကေတာင္ ခ်တာ မဟုတ္ဘူးတဲ့။ သူတစ္ရက္သားက ဓာတ္ပုံေလးက ရုပ္ဆိုးေလးမိုလို႔ က်ေနာ္ရယ္ မဇနိရယ္က ေရႊဓူဝံေလးလို႔ နာမည္ေပးထားပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔က အဲသလိုေခၚတယ္ဆိုတာ သူ႔အေဖအေမကိုေတာ့ မေျပာရဲပါဘူး။ သူ႔နာမည္က သန္႔ဆက္ၿငိမ္းတဲ့။ ဓာတ္ပုံၾကည့္ၿပီး ခ်စ္ေနရတဲ့ တူကေလးပါပဲ။ မ်က္လုံးဝိုင္းနဲ႔ အန္တီဂြိတူမေလးလား ေျမးမေလးလားမသိတဲ့ ကေလးမေလး စိတ္ဝင္စားရင္ ဆက္သြယ္ႏိုင္ေအာင္ ဓာတ္ပုံပါ ျပလိုက္ပါတယ္။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/SghnTEF5pLI/AAAAAAAAAfg/MVReZbUWbak/s1600-h/Copy+of+DSCF0508.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 267px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/SghnTEF5pLI/AAAAAAAAAfg/MVReZbUWbak/s400/Copy+of+DSCF0508.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5334627335834018994" /></a><br />ေနာက္ဆုံးအေနနဲ႔ ေျပာခ်င္တာကေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာ အပူခ်ိန္ အေတာ္ျမင့္မားေနတာပါပဲ။ က်ေနာ္တို႔ ဇာတိက ျမန္မာျပည္အလယ္ပိုင္းဆိုေတာ့ အျခားအရပ္ေဒသေတြထက္ ပိုဆိုးမယ္ဆိုတာ အထူးေျပာဖို႔လိုပါဦးမလား။ သူေဌးေတြက တိုက္ခန္းထဲမွာ ေလေအးေပးစက္နဲ႔ အပူဒဏ္ကို အံတုၾကေပမယ့္ လွ်ပ္စစ္မီးအၿမဲမလာေလေတာ့ သူတို႔ေတာင္ အၿမဲ အံမတုႏိုင္ပါဘူး။ လွ်ပ္စစ္မီးကပါ မလာေတာ့ ေရကပါ ရွားလာပါတယ္။ ေရရွားေတာ့ မီးေရးထင္းေရးလည္း စိတ္ပူရပါတယ္။ ဒီလိုပူျပင္းလွတဲ့ အခ်ိန္ကာလမွာ အရြယ္ငယ္ငယ္ကေလးေတြနဲ႔ အသက္ႀကီးႀကီးအဖိုးအဖြားေတြရဲ႕ အသက္အႏၱရာယ္ကို စိတ္ပူရပါတယ္။ ကမာၻႀကီး ပူေႏြးလာတယ္ပဲ ဆိုဆို၊ ကမာၻျပားၿပီး ငရဲနဲ႔ နီးလာလို႔ ပိုပူလာတယ္ပဲေျပာေျပာ ... ေသမေလာက္ ပူတာကေတာ့ ပူေနပါၿပီ။ ဘာလုပ္ၾကမတုန္း။ မ်ားမ်ားေတာ့ မသိပါဘူး။ ေစာင္ေတြေရဆြတ္ၿပီး အပူဒဏ္ကိုကာလို႔ကာ... သစ္ပင္ရိပ္ထူထူကိုရွာသူရွာၿပီး .. မိုးတေျဖာက္ႏွစ္ေျဖာက္အက်ကို ေမွ်ာ္ေနၾကတဲ့သူေတြက ေမွ်ာ္ေနၾကတာပါပဲ။<br /></span></font></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='//blogger.googleusercontent.com/tracker/2901145952915489666-3845930818223291474?l=may-and-june.blogspot.com'/></div>ဇနိhttp://www.blogger.com/profile/06464515806838041938bloggermayandjune@gmail.com13tag:blogger.com,1999:blog-2901145952915489666.post-44090738899882995152009-05-10T13:00:00.005+05:002009-05-10T15:06:51.015+05:002009-05-10T15:06:51.015+05:00<div align="justify"> <font face="Zawgyi-One"> <br /> ဒီတခါပို႔စ္မွာေတာ့ သူစိမ္းတို႔အလယ္မွာ ၾကံဳခဲ့ရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေလးေတြကို အမွတ္တရ ခ်ေရးခ်င္လာတယ္။ တခ်ဳိ႕လည္း ၿပံဳးခ်င္စရာ၊ တခ်ဳိ႕ေတာ့ ရင္ေမာစရာေတြ ျဖစ္ခဲ့ရတာပါ။ ဘာသာစကားမတူသူေတြၾကား နားလည္မႈလြဲခဲ့တာေတြလည္း ပါမယ္ထင္ပါတယ္။<br /><span id="fullpost"><br /> ကၽြန္မ ပထမ (၆) လက ဂ်ပန္စကားသင္တန္းပဲ တက္ရခ်ိန္ေတြေပါ့။ ေရာက္စလည္းျဖစ္၊ တျခားေမဂ်ာတန္းရယ္လို႔လည္း မတက္ရေသးတာနဲ႔ ဘာသာစကားသင္တန္းၿပီးရင္ အေဆာင္တန္းျပန္ေတာ့တာပါ။ အဲဒီအခ်ိန္က ကိုယ့္ကို ေနရာေပးထားတဲ့ ဌာနကို သိပ္မသြားျဖစ္ပါဘူး။ ျမန္မာျပည္ကအတူေရာက္တဲ့ အကိုတေယာက္နဲ႔ ေက်ာင္းသြား ေက်ာင္းျပန္ တူခဲ့တယ္။ ဘူတာနဲ႔ေက်ာင္းကို မိနစ္ (၂၀) အနည္းဆံုး လမ္းေလွ်ာက္ရတဲ့အျပင္ ေက်ာင္းအဝင္မွာ ကုန္းအတက္ကို တက္ရတယ္။ ေက်ာပိုးအိတ္ထဲမွာလည္း စားစရာအျပည့္ မဆိုင္ေသာဆိုင္ေသာ စာအုပ္တထပ္နဲ႔ ကုန္းအတက္ေတြ႔ပါေလေရာ။ ေယာက်္ားေလးျဖစ္တဲ့ဟိုအကို ေအးေအးေဆးေဆး ျဖစ္ေနေပမယ့္ ကၽြန္မမွာ ေဟာ ဟဲ ေဟာ ဟဲျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္မကို ေစာင့္လည္းေခၚရပါတယ္။<br /><br /> ဘာသာစကားသင္တန္းၿပီး ေမဂ်ာတန္းေတြ စတက္ရခ်ိန္ကတည္းက ေက်ာင္းသြား ေက်ာင္းျပန္ အေဖာ္မပါေတာ့ပါဘူး။ ေမဂ်ာမတူသူ ကၽြန္မနဲ႔ ဟိုအကိုတေယာက္ အခ်ိန္ေတြလည္း မတူေတာ့ပါဘူး။ မနက္အေစာ (၈) နာရီစတဲ့အတန္းခ်ိန္ဆို ေရပူပူမွာ မ်က္လံုးပြင့္ေအာင္လုပ္ၿပီး ေပါင္မုန္႔တလံုးအိတ္ထဲထည့္ ေျပးရေတာ့တာပဲ။ ညေနခင္းဆို အတန္းၿပီးတာနဲ႔ lab ကိုသြားရေရာ။ ဆရာမျပန္ေသးရင္ ညပိုင္းထိေရာက္တဲ့အခါ ေရာက္ပါတယ္။ ဘာသာစကားသင္တန္းတက္တုန္းက ႏိုင္ငံအစံု စေကာလားရွစ္ပရိုဂရမ္အစံုတက္ၾကရေတာ့ လူမ်ိဳးေပါင္းစံု သိခဲ့ရတယ္။ ေက်ာင္းသြားတဲ့လမ္းမွာ ေတြ႔ရင္ လူစုသြားၾကတယ္။ စားစရာတခုခုဆို အရသာမရွိရင္ မႀကိဳက္ရင္ မႀကိဳက္ဘူးမေျပာဘဲ “အိုအိရွိ”လို႔ ေျပာရတဲ့ အက်င့္ကို ကၽြန္မတို႔နဲ႔အတူ အေနာက္ႏိုင္ငံသားတခ်ိဳ႔လည္း သေဘာမက်ပါဘူး။ ေက်ာင္းသြားရင္းလမ္းတေလွ်ာက္ “အို” “အိ” “ရွီးးးးးးးးးး” နဲ႔ တလံုးခ်င္းရြတ္ၿပီး မ်က္ႏွာကိုမဲ့ ေျပာင္ေခ်ာ္ေခ်ာ္လုပ္ခဲ့ၾကဖူးပါတယ္။ တခုခုဆို အဆင္ေျပလား အဆင္ေျပပါတယ္အတြက္ “ဒိုင္းေဂ်ာဘု” လို႔ ေမးတတ္ ေျပာတတ္တာကိုလည္း အရွည္ေျပာရမွာ ပ်င္းလို႔ “ဘု ဘု” ကို ပါးစပ္ဖ်ားက မခ် ေျပာျဖစ္ခဲ့ေသးတယ္။ ေနာက္ပိုင္း ဆရာမကေတာင္ “ဘု ဘု” အဖြဲ႔လို႔ စေသးတယ္။ <br /><br /> အဲဒီအခ်ိန္က Kenya က လူမဲေကာင္မေလးတေယာက္လည္း ကၽြန္မတို႔အဖြဲ႔ဝင္ပါ။ သူက ဥာဏ္သိပ္ေကာင္းပါတယ္။ စာလိုက္မလုပ္လည္း သူမွတ္မိတယ္။ သူ႔ေခါင္းတခုလံုးကို က်စ္ဆံၿမီးေတြက်စ္ထားၿပီး ေခါင္းေလွ်ာ္ပံုမရပါဘူး။ သူတို႔က ဂ်ဴဒို၊ ကရာေတးလည္း ကစားတယ္။ ညေနအတန္းဆင္းရင္ ကစားသြားၾကတယ္။ ကၽြန္မတခါမွ လုိက္မသြားဖူးပါဘူး။ ဒီမွာ အားကစားကို အားေပးတယ္။ လုပ္လည္း လုပ္ၾကတယ္။ မိန္းကေလးေတြ ကေလးငယ္ေတြလည္း ကိုယ့္အထုပ္ကိုလြယ္ၿပီး အားကစားရံုကို သြားေနၾကတာပါ။ ကစားကြင္းက ျပန္လာလို႔ ေခၽြးသံတရႊဲရႊဲ အားကစားပစၥည္းအိတ္ မႏိုင္မနင္းျဖစ္ေနသူေတြကိုလည္း ဘတ္စ္ကားေပၚ ရထားေပၚမွာ ဘယ္သူမွ ႏွာေခါင္းမရံႈ႕ၾကပါဘူး။ <br /><br /> ဒီသူငယ္ခ်င္းကို “ဟာဝါ” လို႔ ေခၚၾကတယ္။ သူနဲ႔အခုလည္း အီးေမးလ္ပို႔ျဖစ္ပါတယ္။ သူနဲ႔ေက်ာင္းသြားေက်ာင္းျပန္ တခါတေလ တူေတာ့ လမ္းမွာသူတို႔လို မဲမဲေတြနဲ႔ ႏႈတ္ဆက္ၾကတယ္။ ကိုယ့္လည္း မိတ္ဆက္ေပးေတာ့ မ်က္မွန္းတန္းမိတယ္ေပါ့။ အတန္းျပန္ရင္ ျပန္လာၿပီလား။ ဘယ္ေမဂ်ာလည္း ဒီေလာက္ပါပဲ။ ေနာက္က် ဖုန္းနံပါတ္ေတာင္းေရာ။ ဖုန္းကို အိမ္မွာေမ့ေနခဲ့တယ္။ နံပါတ္အလြတ္မရဘူးေျပာပါတယ္။ ဒီမွာက ဂ်ပန္ေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလည္း ကိုယ့္ဖုန္းနံပါတ္ကို အလြတ္မွတ္ထားခဲပါတယ္။ ဒီေတာ့ ကိုယ္လည္းေရာေယာင္ၿဖီးရတာေပါ့။ တကယ္က ကိုယ့္နံပါတ္ကို ဖုန္းဝယ္တာနဲ႔ က်က္ၿပီးသား။ တခါမက ဖုန္းနံပါတ္ေတာင္းေတာင္းလာတယ္။ ကုိယ္လည္း အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးျပရတယ္။ ေျပးမလြတ္တဲ့တညေနမွာ ဖုန္းကိုင္ေနရင္း အဲဒီမဲမဲနဲ႔ ဆံုပါေလေရာ။ ဖုန္းနံပါတ္ေပးပါတဲ့။ ေပးလိုက္ရပါတယ္။<br /><br /> ေနာက္ ႏွစ္မိနစ္ေလာက္ၾကာေရာ ဖုန္းထဲမက္ေဆ့ခ်္ဝင္လာတယ္။ မနက္ျဖန္ shopping အတူသြားရေအာင္ လာေခၚမယ္တဲ့။ အခုလို သူအင္ဗိုက္လုပ္တာ လက္ခံတဲ့အတြက္ ေပ်ာ္ပါတယ္ဆိုပဲ။ အမယ္ေလး။ ခက္ပါေရာလား။ လန္႔သြားလို႔ လက္ေတြေတာင္တုန္တယ္။ ဖုန္းမက္ေဆ့ခ်္ အျမန္ျပန္လိုက္ရတယ္။ ကၽြန္မ မလိုက္ႏိုင္ပါဘူး။ အင္ဗိုက္လည္း လက္မခံခဲ့ပါဘူး။ ေနာင္လည္း မလိုက္ႏိုင္ပါဘူး။ ျမန္မာေတြက အဲလိုသြားတဲ့အေလ့မရွိပါဘူးလို႔။ အဲဒီကတည္းက သူ႔ျမင္ရင္ ပတ္ေျပးေတာ့တာ။ ထိပ္တိုက္ေတြ႔လည္း ႏႈတ္မဆက္ပါဘူး။ သူက မရွက္ဘူး။ႏႈတ္ဆက္ပါတယ္ သြားအၿဖီးသားနဲ႔။ တကယ္တမ္း သူ႔စကားကို နားလည္လြဲတာလည္း မဟုတ္တာ ေသခ်ာလွပါတယ္။ သူအဲဒီေန႔က ဖုန္းနံပါတ္တခုသာ ေတာင္းခဲ့တယ္။ အင္ဗိုက္စကားလည္း မဟပါဘူး။ ဖုန္းနံပါတ္ျပန္ေပးမိတာဟာ သူ႔ကိုလက္ခံတဲ့သေဘာဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္မ မွားခဲ့တယ္ေပါ့။ ေနာက္ေနာင္ မဲမဲျမင္ရင္ ေျပးဖို႔သာ ျပင္ထားရတယ္။ အခုေတာ့ အဲဒီလူ ေက်ာင္းၿပီးသြားၿပီထင္ပါ့။ မေတြ႔ေတာ့ဘူး။ <br /><br />ေနာက္ထပ္ မဲမဲတေယာက္ကေတာ့ ကၽြန္မနာမည္ေရွ႕ဆံုးတလံုးဟာ သူတို႔ဘာသာစကားအရ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းပါတဲ့။ သေဘာက်လို႔ လူျမင္ရင္ နာမည္လာလာေခၚေနတယ္။ မဂၤလာပါလည္း ပီေအာင္ ေျပာတတ္ပါတယ္။ သူကလည္း သူ႔မွာ ဇနီးမရွိရင္ ကၽြန္မကို ယူမယ္ဆိုပဲ။ ျမန္မာအမတေယာက္ကိုလည္း အီးေမးလ္ပို႔ေသးတယ္။ ျမန္မာမေတြကို စိတ္ဝင္စားလို႔ တေန႔မွာ ျမန္မာစာသင္ၿပီး အေရာက္လာခဲ့အံုးမတဲ့။ <br />ရက္စက္ပါေပ့ လူမဲမဲေတြရယ္။ တခ်ဳိ႕သူေတြဆို သူတို႔ကို ႏႈတ္မဆက္ခ်င္ၾကဘူး။ သူတို႔နဲ႔ လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ၿပီးရင္ အနံ႔က်န္ခဲ့လို႔တဲ့ေလ။ ဒါေတြက တကယ္ေတာ့ အေရးမႀကီးပါဘူး။ ခင္မင္ၾကတာ လူမ်ဳိးမတူေတာ့ သည္းခံၾကရတာေပါ့။ သူတို႔လူမဲမဲေတြမွာ ႏႈတ္ခမ္းကို မဲ့ကာရြဲ႕ကာ အဂၤလိပ္စကားကို တိတိက်က် ေျပာတတ္ၾကတယ္။ အသံထြက္သိပ္ေကာင္းပါတယ္။ <br /><br /> ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းမဲမဲမေလး ေနမေကာင္းျဖစ္ေတာ့ သနားစရာေကာင္းတယ္။ သူတို႔က ပိုက္ဆံႏွေျမာလို႔ ဘာမွလည္း မစားဘူး။ အခန္းကို အလည္ေခၚလိုက္တယ္။ ဘာစားခ်င္သလဲေမးၿပီး ေဟာ့ေပါ့လို လုပ္ထားေပးလိုက္တယ္။ အသား အသီးအရြက္အစံုနဲ႔ပါ။ သူလာေတာ့ စားလိုက္တာ။ ကို္ယ့္မွာ ေဘးကၾကည့္ၿပီး ပီတိေတြျဖစ္လို႔။ သူ႔ကို တကူးတကလုပ္ေပးလို႔လည္း ဝမ္းသာေနသတဲ့။ တကယ္ကို အမ်ားႀကီးစားႏိုင္တယ္။ သူ႔ကိုဧည့္ခံရင္း ကိုယ္က လက္ဖက္ႏွပ္ေနတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ အဲဒီေန႔က ငရုတ္သီးစိမ္းမရွိလို႔ ဆား၊ သံပုရာသီးေလးနဲ႔ လက္ဖက္ႏွပ္လိုက္ရတယ္။ သူျမင္ေတာ့ ဘာေတြလဲတဲ့။ လက္ဖက္ရည္ၾကမ္းထဲထည့္တဲ့ လက္ဖက္အရြက္လို႔။ ျမန္မာလူမ်ိဳးတိုင္း ႀကိဳက္ၾကတယ္လို႔ ေျပာမိတယ္။ သူစားၾကည့္ခ်င္သတဲ့ေလ။ လက္ဖက္ အစိတ္သား တထုပ္လံုး ႏွပ္လိုက္တာပါ။ စားခ်င္ရင္ ျမည္းၾကည့္ေပါ့ေနာ္။ သူကလည္း ႀကိဳက္တယ္ဆိုၿပီးစားလိုက္တာ တူလည္းမကိုင္ဘူး ဇြန္းလည္း မကိုင္ဘူး။ လက္နဲ႔သိမ္းက်ံဳးစားတာ။ အကုန္ကုန္သြားပါေလေရာ။ ကိုယ့္မွာ ေဘးကၾကည့္ရင္း ရင္တထိတ္ထိတ္ျဖစ္လို႔။ ဟဲ့ ေတာ္ပါ မစားနဲ႔ေတာ့လို႔ တားရမလား။ မတားရဲတာနဲ႔ ဒီတိုင္း ၾကည့္ေနရတာေပါ့။ သူလည္း ျပန္ေရာ စိတ္ပူလိုက္ရတာ။ ဘယ္ခ်ိန္ ဗိုက္နာလို႔ လွိမ့္ေနမလဲဆိုၿပီးေလ။ အင္း သူဗိုက္မနာခဲ့ဘူးထင္ပါတယ္။ ေနာင္ သတိရတိုင္း ကၽြန္မလုပ္ေကၽြးတဲ့ ျမန္မာစာေတြ စားလို႔ သိပ္ေကာင္းတာပဲလို႔ ေျပာတတ္တယ္။ သူေျပာတိုင္းလည္း ကၽြန္မမွာ သက္ျပင္းခိုးခ်မိပါေတာ့တယ္။<br /><br /> တေန႔ကေတာ့ အိမ္က ေနၾကာေစ့ထုပ္ေတြပါလာလို႔ ေက်ာင္းသယ္သြားတယ္။ ေက်ာင္းေရာက္လို႔ စားၾကတာ ဗီယက္နမ္ေကာင္ေလးကလည္း စားတယ္။ ဗီယက္နမ္ေျမာက္ပိုင္းမွာ နယူးရီးယားဆိုေနၾကာေစ့စားသတဲ့။ ဆီးရီးယားသူငယ္ခ်င္းကလည္း သူတို႔ဆီမွာေပါတယ္။ ႀကိဳက္သတဲ့။ ဒါနဲ႔ တေပ်ာ္တပါး စားေနၾကတာ။ ဂ်ပန္ေကာင္ေလးက အခန္းထဲဝင္လာေရာ။ ဘာေတြစားေနတာလဲ တဲ့။ ဒါ ျမန္မာစားစရာ အိမ္ကပါလို႔ စားေနတာဆိုေတာ့ သူ႔ကို ေကၽြးပါတဲ့။ ေျပာေျပာဆိုဆို ေနၾကာေစ့ကိုယူၿပီး ပါးစပ္ထဲထည့္ ဝါးစားေတာ့တယ္။ အယ္ အယ္နဲ႔ အတင္းေတာင္းပန္ရေတာ့တာ။ အဲလို မစားရဘူး ပါးစပ္နဲ႔ကိုက္ အခြံခြာ ၿပီးမွ အဆံေလးစားပါလို႔။ သူလိုက္လုပ္ၾကည့္တယ္။ ေတာ္ၿပီ အလုပ္ရႈပ္တယ္ မစားေတာ့ဘူးတဲ့။ ဟား ဟား အလုပ္ရႈပ္တာကိုမွ ကၽြန္မတို႔ ႀကိဳက္ၾကပါ့။<br /><br /> ေနာက္ သီရိလကၤာသူငယ္ခ်င္းက သူ႔အခန္း အလည္ေခၚလို႔ ေရာက္သြားတယ္။ သူ႔အမ်ိဳးသမီးေရာက္ေနလို႔ အေကာင္းစားဟင္းေတြ ခ်က္ထားသတဲ့။ ညစာစားၾကမယ္တဲ့။ တကယ္လာခ်ေတာ့ မစားႏိုင္ဘူး။ အန္ခ်င္တာ ေသေတာ့မတတ္ပဲ။ နည္းနည္းစားၿပီး ျပန္ေျပးလာရတယ္။ ဟင္းေတြကို အုန္းဆီေတြနဲ႔ ခ်က္ထားလို႔။ သူတို႔မွာေတာ့ အုန္းဆီကို သူတို႔ႏိုင္ငံက အျမတ္တႏိုးသယ္လာရွာတာ။ ကိုယ့္ကို အျမတ္တႏိုးေကၽြးရွာတာ။ ကိုယ့္မွာလည္း မေထြးႏိုင္ မအန္ႏိုင္ကိုျဖစ္လို႔။ ေနာက္မ်ား သူက ဒင္နာစားၾကေအာင္ေလဆို အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးျပ ေရွာင္ရေတာ့တယ္။<br /><br /> အခ်င္းခ်င္း ဖက္ၾက နမ္းၾကတဲ့ အေလ့ကလည္း ကိုယ့္အတြက္ အစိမ္းသက္သက္ပါပဲ။ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ ေပပါသြားဖတ္မယ္။ တျခားႏိုင္ငံကို သြားမယ္ဆိုေတာ့ ကံေကာင္းပါေစ အဆင္ေျပပါေစ ဆုေတာင္းေပးမိတယ္။ သူကလည္း ေက်းဇူးေတြတင္လြန္းလို႔ ကိုယ့္ကို ဖက္ၿပီး ကစ္စ္စ္ေတြ ေပးပါေလေရာ။ ကိုယ့္မွာေတာ့ ျပန္လည္း မဖက္တတ္။ မ်က္ႏွာေတြလည္း ထူထူ ပိန္းပိန္းႀကီးျဖစ္မိတာေပါ့။ တေန႔က ကိုယ့္ေမြးေန႔ေရာက္ေတာ့လည္း ေမြးေန႔လက္ေဆာင္အထုပ္ေလး စားပြဲေပၚတင္ထားတယ္။ ေက်ာင္းေရာက္လို႔ ဒီလက္ေဆာင္ မင္းေပးတာလားဆို ဟုတ္သတဲ့။ လာျပန္ၿပီ ဖက္ၿပီး နမ္းျပန္ပါေရာ။ ကိုယ့္မွာ ျပန္ မနမ္းတတ္ပါဘူး။ မနမ္းတတ္တာထက္ သူဖက္ၿပီး လာနမ္းတာကို အလိုက္သင့္ မေနတတ္ပါဘူး။ လူက ေတာင့္ေတာင့္ႀကီးျဖစ္လို႔။ လက္ႏွစ္ဖက္ ဘယ္ဆီထားရမွန္းမသိဘူး။ တကယ္ဆို လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ သူ႔ကို အလိုက္သင့္ေလးျပန္ဖက္ထားရင္ သူလည္း အဆင္ေျပမယ္ထင္ပါတယ္။<br /><br /> သူငယ္ခ်င္း Madagasacar က တေယာက္နဲ႔တုန္းကလည္း ရယ္ရေသးတယ္။ သူက အခန္းကို အလည္လာခ်င္သတဲ့။ လာခဲ့ေပါ့။ သူလာလည္ေတာ့ ကိုယ့္အခန္းက ေက်ာက္ပ်ဥ္နဲ႔ သနပ္ခါးတုန္းကိုေတြ႔ေရာ။ ေသြးလိမ္းေတာ့တာပဲ။ သူတို႔ဆီမွာလည္း သနပ္ခါးလိမ္းသတဲ့။ ျမန္မာမိန္းကေလးေတြနဲ႔ ဆံပင္ပံုစံေတြ တူတယ္ ဘာညာေျပာၾကတယ္။ ျပန္ခါနီးေတာ့ ကိုယ္တို႔နဲ႔တူတယ္ဆိုတာနဲ႔ ကိုယ့္မွာျမန္မာကပါလာတဲ့ ဆံထိုးေလးကို ထုတ္ျပမိတယ္။ အယ္ လွလိုက္တာ ေက်းဇူးတင္လိုက္တာ ဆိုၿပီး ဆြဲေျပးသြားတယ္။ ဘိုင့္ဘိုင္ တာ့တာေတြလုပ္ၿပီး ျပန္သြားေတာ့ ကိုယ့္မွာ ပါးစပ္ေလးအေဟာင္းသား။ ေပးတာမဟုတ္ဘူး ျပတာပါလို႔လည္း ဘယ္ေျပာထြက္မတုန္း။ ဒီလိုနဲ႔ ဆံထိုးတေခ်ာင္းပါသြားေရာ။ သူကေက်ာင္းမွာေျပာေသးတယ္။ ေနာက္လည္း အလည္ေခၚေနာ္တဲ့။ အရမ္းၾကင္နာတတ္တယ္ဆိုပဲ။ မၾကင္နာတတ္ဘူး ေျပာခ်င္ေျပာပါေတာ့ေလ ေနာက္ အလည္မေခၚျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။<br /><br /> ကိုယ့္က်ဴတာဂ်ပန္မေလးက အိမ္လာလည္ခ်င္တယ္ ဆိုလာတယ္။ အင္း ဒါျဖင့္ ဘယ္ေန႔ ဖိတ္ပါတယ္။ ျမန္မာစာခ်က္ထားမယ္ေပါ့။ တကယ္လာမည့္ေန႔မွာ ျမန္မာအစားအစာဆိုေပမယ့္ ငံျပာရည္၊ ငါးပိ ထည့္မခ်က္ပါဘူး။ ထည့္ခ်က္လည္း စားမယ္မထင္ပါဘူး။ တခ်ဳိ႕ဂ်ပန္ေတြ ငါးပိစားတာရွိတယ္ေတာ့ ၾကားဖူးပါတယ္။ သစ္ေတာဌာနကို အလုပ္ကိစၥနဲ႔ ျမန္မာျပည္ကို သြားေနၾကတဲ့ ဂ်ပန္တေယာက္ဆို သူျပန္လာရင္ ခ်ဥ္ေပါင္ေၾကာ္ ငါးပိေၾကာ္ ငါးရံ႕ေျခာက္ အကုန္သယ္လာတတ္တယ္။ ငါးပိေၾကာ္လည္း သိပ္ႀကိဳက္သတဲ့။ အခုေတာ့ သူ႔မိသားစုပါ ငါးပိႀကိဳက္တတ္ေနၿပီဆိုပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဒါေပမယ့္ေပါ့ေလ။ တေန႔သား ဓါတ္ေလွကားထဲမွာ ဆီမီနာတခုဆီအသြားေပါ့။ ကၽြန္မရယ္ အီရန္တေယာက္ရယ္ ဘူတန္တေယာက္ရယ္ ဆရာရယ္ တျခားဂ်ပန္ကေလးေတြရယ္။ စကားစပ္မိၾကရင္း ဆရာကေျပာပါတယ္။ လာအိုလား ထိုင္းလားေတာ့ မမွတ္မိဘူးတဲ့။ ငါးကလုပ္ထားတဲ့ အနံ႔ဆိုးတခုကို ဟင္းေတြထဲ ထည့္စားၾကတာ။ သူသြားတုန္းက ေသခ်င္ေနတာပဲတဲ့။ တျခားသူေတြကလည္း ဟင္ ဟာ နဲ႔ေပါ့။ ကိုယ့္မွာေတာ့ မခ်ိသြားၿဖဲ ပင့္သက္ေလးခ်ၿပီး ဓါတ္ေလွကားက ထြက္ခ်င္ေနေတာ့တယ္။<br /><br /> က်ဴတာမေလး အခန္းကိုေရာက္တာနဲ႔ စားပြဲေပၚက စားစရာေတြကို စတင္ဧည့္ခံျဖစ္တယ္။ သူ႔ညီမေလးလည္း ပါလာတယ္။ ညီမက အသက္ (၁၈) ႏွစ္ပါ။ ဒါေပမယ့္ အရပ္လည္းရွည္ေတာ့ အပ်ဳိမေခ်ာေခ်ာေလးပါပဲ။ အဂၤလိပ္စကားလည္း မႊတ္ေအာင္ တတ္တယ္။ အခုေတာ့ သူက အေမရိကားမွာ ေက်ာင္းသြားတက္ေနပါတယ္။ အဲညီမေလးကလည္း အဂၤလိပ္လိုေျပာခ်င္လို႔ ကၽြန္မဆီ လိုက္လာတာပါ။ ဒါနဲ႔ ကိုယ္တတ္သေလာက္ေျပာ သူလည္း ေျပာေပါ့။ စားစရာေတြလည္း စားၾကတယ္။ ေရွာက္သီးသုပ္အလွည့္ေရာက္ေတာ့ မ်က္ႏွာေတြရံႈ႕သြားၾကတယ္။ ဘယ္ႀကိဳက္ပါ့မလဲ ခ်ဥ္ေနမွာကိုး။ ကၽြန္မလုပ္ထားတဲ့ စားစရာေတြ ကုန္ေအာင္ စားၾကတယ္။ အစ္မက အိမ္သာေျပးလိုက္။ ညီမက ေျပးလိုက္။ ျပန္လာရင္ က်န္ေနတဲ့စားစရာေတြ စားလိုက္။ အိုအိရွိလို႔ ေျပာလိုက္ စားလိုက္ေပါ့။ တကယ္ႀကိဳက္ေနရွာတယ္ထင္ၿပီး ကိုယ္ကလည္း ထပ္ထည့္ေပးလိုက္ သူတို႔လည္း အိုအိရွိလိုက္။ ဗိုက္ႏွိပ္လိုက္ ဟိုေျပးလိုက္။ ကိုယ္လည္း ထပ္ထည့္ေပးလိုက္။ ေနာက္ဆံုး ထပ္ထည့္စရာမက်န္ေတာ့မွ သူတို႔လည္း ဗိုက္ျပည့္ၿပီဆိုၿပီး စားျခင္းကို လက္စသတ္လိုက္ေတာ့တယ္။ ဒါေတာင္ ကိုယ့္မွာ ထပ္ထည့္ေပးစရာမရွိေတာ့လို႔ အားနာလိုုက္သည့္ျဖစ္ျခင္း။ <br /><br /> သူတို႔လူမ်ိဳးေတြ အေတာ္မ်ားမ်ားက စားစရာကို ဒါသူတို႔ေဝစုဆိုတာသိရင္ ကုန္ေအာင္စားတတ္ၾကတယ္။ ထမင္းစားရင္လည္း ထမင္းေစ့မက်န္ေအာင္ အေျပာင္စားတာပါ။ စားေသာက္ဆိုင္ေတြမွာလည္း ပန္းကန္အေျပာင္စားပါတယ္။ ငရုတ္ေစ့ေလးေတာ့ ခ်န္ထားလိုက္မယ္။ အဆီဖတ္မႀကိဳက္လို႔ ပန္းကန္ႏႈတ္ခမ္းေပၚတင္ထားလိုက္မယ္ မရွိပါဘူး။ ဒါကို ကိုယ္က မသိေတာ့ အတင္းထည့္ေပးတယ္။ သူတို႔ခမ်ာလည္း ပန္းကန္ထဲမကုန္ေတာ့ ကုန္ေအာင္စားရွာတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ နားလည္မႈလြဲခဲ့တာေတြ အမ်ားသားျဖစ္ခဲ့ရတယ္။<br /><br />မဇနိ<br /><br />အရင္အပိုင္းမ်ား ဖတ္ရန္<br /><a href="http://may-and-june.blogspot.com/2008/12/blog-post_01.html">သူစိမ္းတို႔ရဲ႕အလယ္မွာ (၁)</a><br /><a href="http://may-and-june.blogspot.com/2008/12/blog-post_05.html">သူစိမ္းတို႔ရဲ႕အလယ္မွာ (၂)</a><br /><a href="http://may-and-june.blogspot.com/2008/12/blog-post_14.html">သူစိမ္းတို႔ရဲ႕အလယ္မွာ (၃)</a><br /><a href="http://may-and-june.blogspot.com/2008/12/blog-post_19.html">သူစိမ္းတို႔ရဲ႕အလယ္မွာ (၄)</a><br /><a href="http://may-and-june.blogspot.com/2009/01/among-strangers-5.html">သူစိမ္းတို႔ရဲ႕အလယ္မွာ (၅)</a><br /><a href="http://may-and-june.blogspot.com/2009/01/among-strangers-6.html">သူစိမ္းတို႔ရဲ႕အလယ္မွာ (၆)</a><br /><a href="http://may-and-june.blogspot.com/2009/01/among-strangers-7.html">သူစိမ္းတို႔ရဲ႕အလယ္မွာ (၇)</a><br /><a href="http://may-and-june.blogspot.com/2009/03/among-strangers-8.html">သူစိမ္းတို႔ရဲ႕အလယ္မွာ (၈)</a><br /><a href="http://may-and-june.blogspot.com/2009/03/among-strangers-9.html">သူစိမ္းတို႔ရဲ႕အလယ္မွာ (၉)</a><br /></span></font></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='//blogger.googleusercontent.com/tracker/2901145952915489666-4409073889988299515?l=may-and-june.blogspot.com'/></div>ဇနိhttp://www.blogger.com/profile/06464515806838041938bloggermayandjune@gmail.com15tag:blogger.com,1999:blog-2901145952915489666.post-30384092769513323372009-05-08T18:07:00.002+05:002009-05-08T18:11:11.761+05:002009-05-08T18:11:11.761+05:00<div align="justify"> <font face="Zawgyi-One"> <br />အခု တပတ္နီးပါး ေက်ာင္းပိတ္ရက္ ရပါတယ္။ ဂ်ပန္မွာ ပိတ္ရက္ေတြစုေနတဲ့အခ်ိန္မို႔ Golden Week အျဖစ္ သတ္မွတ္ၾကတဲ့အခ်ိန္။ နာမည္ႀကီးေနရာေတြကို လည္ပတ္ၾကတယ္။ အနားယူၾကတဲ့အခ်ိန္။ ဟိုတယ္ေတြဆိုတာ ဘယ္ေဒသျဖစ္ျဖစ္ လူအျပည့္ပါပဲ။ သူငယ္ခ်င္းဂ်ပန္မေလးက သူသြားခ်င္တဲ့ဆီမွာ ဟိုတယ္တည္းဖို႔ခက္တာေၾကာင့္ မသြားႏိုင္ျဖစ္ေနသတဲ့။ ေနာက္ေတာ့ သြားျဖစ္သလား မသြားျဖစ္ဘူးလား မသိေတာ့ပါဘူး။ ဒီပိတ္ရက္မတိုင္ခင္ကတည္းက ေက်ာင္းကို ႏႈတ္ဆက္ခဲ့တာမို႔လို႔ပါ။<br /><span id="fullpost"><br /><br />အမ်ားအားျဖင့္ ျပည္ပကို အလည္သြားၾကလို႔ ေလယာဥ္ေတြလည္း ျပည့္တယ္ဆိုတယ္။ အလည္ေရာက္ေနတဲ့ေမာင္ေတြ ျပန္မယ္ဆိုေတာ့ ဟယ္ ဒီအခ်ိန္ႀကီး ေလယာဥ္လက္မွတ္ရပါ့မလား စိတ္ပူမိေသး။ ဖုန္းဆက္ၾကည့္တာ ရသတဲ့။ ကိုယ့္အတြက္ကလည္း ဒီပိတ္ရက္ၿပီးရင္ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ဆိုတာ မရွိေတာ့ဘူး။ အလုပ္လုပ္ခ်ိန္ အေသကုန္းရုန္းလုပ္ၾကတဲ့ ဒီကစက္ရုပ္လူေတြလည္း အခုေတာ့ အသားကုန္အနားယူေနၾကတယ္။ ျပန္မည့္မနက္ခင္းအေစာ တကၠစီေစာင့္ေတာ့ ဂ်ပန္ႀကီးက သူ႔ကားထဲကို သံုးေယာက္ဝင္လို႔ မရဘူးတဲ့။ သိသားပဲေလ။ အစကတည္းက သိလို႔ ေမာင္တေယာက္ကို ပိုက္ဆံလည္း ေပးထားၿပီးသား။ YCAT ကို သြားမယ္ဆိုတာလည္း မွာထားၿပီးသား။ ဒါနဲ႔ ကားသမားကို တကၠစီနွစ္စီးနဲ႔ သြားမွာလို႔ ေျပာလိုက္မွ အိုေကမွာ စိုျပည္သြားတယ္။ အျပည္လြန္ၿပီး သူ႔ကားေပၚတေယာက္ထဲျဖစ္ေနေတာ့ အားနာလို႔နဲ႔တူတယ္ ေနာက္ထပ္အိတ္ေတြ ထပ္တင္ခိုင္းေနတာ။ မနက္ခင္းအေစာဆိုေတာ့ တကၠစီႏွစ္စီးက ေရွ႕ေနာက္သိပ္မကြာလွဘူး။<br /><br />Yokohama City Air Terminal (YCAT) ကိုေရာက္လို႔ လက္မွတ္ဝယ္မယ္လုပ္ပါတယ္။ ဟုတ္မ်ားဟုတ္ရဲ႕လား။ ေနရာမွားေနလား။ ေယာင္ဝါးဝါးျဖစ္မိေသး။ လူတအားရွင္းေနလို႔ပါ။ တကယ္က ခရီးသြားေတြ ေပါေနရမည့္ အခ်ိန္မဟုတ္လား။ ဒါနဲ႔ လက္မွတ္ဝယ္။ ကားေပၚထိုင္ေတာ့ ေရွ႕ဆံုးမွာေနရာယူလိုက္တယ္။ အေရွ႕က ျမင္ကြင္းကို ၾကည့္ရတာ သေဘာက်လို႔။ YCAT ကေန Narita ေလဆိပ္ကိုသြားတဲ့လမ္းတေလွ်ာက္ ၾကည့္ရတာ ျမင္ကြင္းေတြက သိပ္ကိုေအးခ်မ္းတယ္။ လြမ္းလြမ္းေဆြးေဆြးလည္း ခံစားရတယ္။ ဘယ္မွမရပ္တဲ့ အျမန္ဘတ္စ္ကားကို မိနစ္ (၉၀) ၾကာလို႔ ေက်ာင္းပိတ္ရက္အိမ္အျပန္ ခရီးရွည္သြားရသလိုပါပဲ။ ကားခကလည္း တစ္ေယာက္ကို ယန္း (၃၅၀၀)။ ကားေတြကေတာ့ အေတာ္ေကာင္းပါတယ္။ အမယ္ ေရွ႕ဆံုးေနရာ ရသဟဲ့နဲ႔ လုပ္ေနတာ တကယ္ကားထြက္ေတာ့ ကိုယ္ေမာင္ႏွမအပါအဝင္မွ လူငါးေယာက္ထဲျဖစ္ေနတယ္။ ေၾသာ္ တုပ္ေကြးေၾကာင့္ကိုး။ ျဖစ္တတ္ပါတယ္ေလ။<br /><br />ေလဆိပ္ေရာက္ေတာ့လည္း ေျခာက္ကပ္လို႔။ လူတိုင္းကလည္း ႏွာေခါင္းအအုပ္ေလးေတြနဲ႔။ ကိုယ္ေတြလည္း ေၾကာက္ေတာ့ အုပ္ထားရတယ္။ အသက္ရႈရမွာကို လန္႔ေနသလိုပဲ။ ၿမိဳ႕ထဲကဆိုင္ေတြမွာလည္း ႏွာေခါင္းအအုပ္ဝယ္သူေတြက တိုးမေပါက္ဘူး။ ဝီရိယပိုသြားလို႔ ေလဆိပ္ကို ၇နာရီခြဲႀကီး ေရာက္ေနတယ္။ baggage ခ်ိန္တဲ့ေနရာမွာလည္း လူတေယာက္မွ မရွိဘူး။ အခ်ိန္ေစာေသးလို႔ လက္မခံေသးတာလား။ ေစာင့္ၾကည့္မိတာေပါ့။ ၈ နာရီထိုးလည္း လူေရာက္မလာမွ အငယ္ေကာင္က သူ႔အိတ္သြားခ်ိန္ေတာ့တယ္။ ၂၈ ကီလို ေက်ာ္ခ်င္ခ်င္ျဖစ္ေနတဲ့အိတ္ကို ဘာမွေျပာစရာမလို ေအးေအးေဆးေဆး အပ္ခဲ့ရသတဲ့။ ဒါေတာင္ လက္ဆြဲအိတ္က ကီလို ၁၀ ေက်ာ္ ထည့္မခ်ိန္ဘူးရယ္။ အိတ္အႀကီးေတြအပ္ၿပီးေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆး မနက္စာစားတယ္။ မုန္႔ထုပ္ေတြ ထပ္ဝယ္ၿပီး ထည့္ျဖစ္ေသးတယ္။ ဒီဖက္ကေန ျမန္မာကိုျပန္ရတာ စိတ္ခ်မ္းသာဖို႔ေကာင္းတယ္။ ဘာမွ ရစ္တာမခံရဘူး။ ကီလို ၄၀ ေတာ့ အသာေလး သယ္လို႔ရတယ္ရယ္။ ဒါေတာင္ ေက်ာပိုးအိတ္ထည့္မတြက္ဘူး။ ကိုယ္က သယ္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္ေပါ့ေလ။ <br /><br />အခ်ိန္ေတြပိုေနေသးလို႔ အင္တာနက္သံုးၾကည့္ေသးတယ္။ ဆယ္မိနစ္ကို ယန္း ၁၀၀ မို႔ ေစ်းေတာ့ မဆိုးပါဘူး။ ဆယ္မိနစ္နဲ႔ ဘာလုပ္လို႔ ရမွာလဲေနာ္လို႔ စိတ္ပူမိလိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ စပ္စုခ်င္လို႔ ေမာင္ေတြကို သံုးခိုင္းၾကည့္ေတာ့ ျမန္လိုက္တဲ့ကြန္နက္ရွင္။ အီးေမးလ္စစ္တာ ပို႔တာ လုပ္လိုက္တာ ခဏေလး။ တုပ္ေကြးသတင္း ေနာက္ဆံုးဘာေတြ update လုပ္ထားလည္း ဝင္ဖတ္ၾကေသးတယ္။ ဒါကို အခ်ိန္က သံုးမိနစ္ေလာက္ ပိုလို႔။ ကြန္ျပဴတာေတြကလည္း သန္႔ျပန္႔လို႔ပါ။ တေယာက္သံုးၿပီးသြားတိုင္း သန္႔ရွင္းေရးသမားက ေဆးေလးျဖန္းတယ္။ ဖုန္သုတ္တယ္။ ေသာက္ေရရတဲ့ ေဘစင္မွာလည္း စိတ္ခ်ယံုၾကည္စြာ ပါးစပ္ေလးဟ ေသာက္ေနၾကသူေတြ ရွိပါတယ္။ ေဘစင္ကိုလည္း အဆက္မျပတ္သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ေနတယ္။ ေကာင္မေလးေတြ အလွအတြက္မွန္ၾကည့္သလို သန္႔ရွင္းေရးသမားက သူ႔တာဝန္အတြက္ ေဘစင္ကို တစိမ့္စိမ့္ၾကည့္ၿပီးကို ေဆးေၾကာ သုတ္သင္ေနတယ္။ သူတို႔ေတြ အလုပ္နဲ႔တာဝန္ကို တန္ဖိုးသိပ္ထားၾကတယ္။ တန္ဖိုးထားတတ္ေအာင္ လံုေလာက္တဲ့ ပိုက္ဆံလည္း ရထားသကိုး။ (၁၁) နာရီထြက္မည့္ေလယာဥ္ check in ဝင္မယ္လုပ္ေတာ့ လူလည္းမရွိပါ့လား။ အရင္တခါကဆို ေစာင့္လိုက္ရတဲ့လူတန္းႀကီး။ ေလယာဥ္လက္မွတ္ေတြ cancel လုပ္ၾကလို႔တဲ့။ ေမာင္ေတြအိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ဖုန္းဆက္ၾကည့္တာ ဒီဖက္ကေန ဘန္ေကာက္ကို လူနည္းနည္းေလးပဲ ပါသတဲ့။ ဘန္ေကာက္ ျမန္မာကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း လူၾကပ္တယ္တဲ့။ ဒီလုိဆိုေတာ့လည္း ခရီးသြားရတာ အဆင္ကိုေျပလို႔။ လူတန္းစီရတဲ့ ဒုကၡမႀကံဳရေတာ့ဘူး။ <br /><br />ဖုန္းကဒ္ဖိုး ပိုက္ဆံလႊဲမယ္ဆိုၿပီး စာတိုက္သြားေတာ့ ေငြလႊဲခလုပ္က မေပၚဘူး။ အမ္ ဘာျဖစ္တာလဲ ကဒ္မွားသလား စာအုပ္ထည့္ၾကည့္မယ္ေပါ့။ စာအုပ္ထည့္လည္း မေပၚဘူး။ ခက္ေနၿပီး ဒီစက္က မွားေနလားမသိ။ ေနာက္တလံုးေျပာင္းလုပ္ၾကည့္ေတာ့လည္း ထုိနည္းအတိုင္း။ ႏွမလက္ေလွ်ာ့ျပန္ခ်လာရတယ္။ ေနာက္မွ သိရတာက Golden Week မို႔ေနမယ္လို႔။ ေၾသာ္ ျဖစ္တတ္ပါတယ္ေလ။ မနက္က ၾကက္သြန္နီတလံုးက်န္ေတာ့တာ။ တဝက္ကို ဟင္းခ်က္တဲ့အထဲ ထည့္လိုက္တယ္။ က်န္တဝက္ကို ဟင္းခ်ိဳထဲထည့္မိတယ္။ သရက္ခ်ဥ္သုပ္ခ်င္လို႔ ထပ္ဝယ္မယ္ဆိုေတာ့ ဆိုင္ေတြက ပိတ္လို႔။ အယ္ ၂၄ နာရီဖြင့္တဲ့ဆိုင္ေလးမွာ ျမင္မိတယ္။ ဝင္ဝယ္အံုးမွနဲ႔ စိတ္ကူးၿပီး ဝင္ၾကည့္လိုက္တာ။ လား လား ဘာမွကို မရွိဘူး။ ဟင္းသီးဟင္းရြက္နည္းနည္းတင္တဲ့ အဲဒီဆိုင္ေလးမွာ အကုန္ေျပာင္သလင္းခါလို႔။ ဒီလိုဆိုင္ေတြက ပံုမွန္ထက္ ေစ်းႀကီးေတာ့ မျဖစ္မေနမွသာ ဝယ္ၾကတာကိုး။ ဒါကို အခုေတာ့ ၾကက္သြန္နီေလးတလံုးေတာင္ မဇနိအတြက္ မက်န္ေတာ့ဘူး။ ျဖစ္ရပံုမ်ား။ ေတာ္ေသးတာေပါ့ တျခားစားစရာ၊ ႏြားႏို႔စတာေတြ အလံုအေလာက္ ဝယ္ထားမိလို႔။ ခပ္လွမ္းလွမ္းကို သြားမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဆိုင္ေတြရွိမွာပါ။ မိုးကလည္းရြာ ပိတ္ရက္လည္းျဖစ္ေတာ့ မသြားခ်င္ျပန္ဘူး။ <br /><br />မဇနိ<br /></span></font></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='//blogger.googleusercontent.com/tracker/2901145952915489666-3038409276951332337?l=may-and-june.blogspot.com'/></div>ဇနိhttp://www.blogger.com/profile/06464515806838041938bloggermayandjune@gmail.com10tag:blogger.com,1999:blog-2901145952915489666.post-40983967168472106542009-05-07T16:34:00.006+05:002009-05-07T16:57:46.591+05:002009-05-07T16:57:46.591+05:00<div align="justify"> <font face="Zawgyi-One"> <br /> မေန႔က ေမြးေန႔အတြက္ လာဆုေတာင္းေပးၾကသူမ်ားကို အထူးေက်းဇူးတင္မိပါတယ္။ ဒီႏွစ္ေမြးေန႔ ဘာမွ အထူးအေထြမလုပ္ျဖစ္ဘူး။ ေမြးေန႔မတိုင္ခင္က ထမင္း၊ ဟင္းခ်က္ၿပီး ခင္မင္ရာ အကိုအမမ်ားနဲ႔အတူ စားျဖစ္ပါတယ္။ ဓါတ္ပံုေတာ့ မရိုက္ျဖစ္လိုက္ဘူး။ ၾကက္ရိုးဟင္းခ်ိဳ၊ ငါးရံ႕ေျခာက္ခ်က္၊ သရက္ခ်ဥ္နဲ႔ မန္က်ည္းခ်ဥ္ကို ငရုတ္သီးေလးနဲ႔သုပ္၊ ပဲပုပ္နဲ႔ ငါးနီတူးေျခာက္ေျခာက္ေၾကာ္၊ အမဲသားေထာင္းေၾကာ္ နဲ႔ ထမင္းစားျဖစ္တယ္။ ေမြးေန႔အတြက္ မွန္းၿပီး ခ်က္ျဖစ္တာပါ။ ေမြးေန႔ေရာက္ရင္ ဘုရားရွိခိုးခ်င္တာ အိမ္ဖုန္းဆက္ခ်င္တာေတြေၾကာင့္ တရက္ႀကိဳ လုပ္ျဖစ္သြားတာပါ။<br /><span id="fullpost"><br />ဘာဓါတ္ပံုမွမပါဘဲ ပို႔စ္တင္လိုက္ေတာ့ ဖိုးစိန္က ေပကလပ္ ေပကလပ္နဲ႔ မျပန္ဘူး။ တလည္လည္လုပ္ေနတယ္။ ျမင္ေပမယ့္ မျမင္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနလိုက္ေသးတာ။ အခုမွပဲ မုန္႔ေကၽြးမည့္အစီအစဥ္လုပ္လိုက္ေတာ့မယ္ေနာ္။<br /> ဂ်င္းသုပ္ႀကိဳက္သူေတြက ငရုတ္သီးေလးနဲ႔ေရာၿပီး စားပါေနာ္။ စပ္ရင္ သရက္သီးမွည့္ေလးစားလိုက္ပါ။ တို႔ဟူးေျခာက္ေၾကာ္လည္း မဆိုးဘူးရယ္။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/SgLHwRNbp4I/AAAAAAAAAe4/nROX27j34wE/s1600-h/P1080462+copy.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 305px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/SgLHwRNbp4I/AAAAAAAAAe4/nROX27j34wE/s400/P1080462+copy.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5333044540827477890" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/SgLHoQrIZQI/AAAAAAAAAew/WzIfXKz4TNw/s1600-h/P1080536+copy.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 305px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/SgLHoQrIZQI/AAAAAAAAAew/WzIfXKz4TNw/s400/P1080536+copy.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5333044403244655874" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/SgLHoepUt5I/AAAAAAAAAeo/9owj-_I5rI0/s1600-h/P1080547+copy.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 305px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/SgLHoepUt5I/AAAAAAAAAeo/9owj-_I5rI0/s400/P1080547+copy.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5333044406995171218" /></a> <br /> ေမာင္မ်ိဳးတို႔ ဖိုးစိန္တို႔လို ကေလးေတြကေတာ့ ေခ်ာကလက္ပိစိေလးေတြ စားေပါ့ေနာ္။ <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/SgLHoTAR4NI/AAAAAAAAAeg/_3uZRMS36Nw/s1600-h/P1080637+copy.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 305px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/SgLHoTAR4NI/AAAAAAAAAeg/_3uZRMS36Nw/s400/P1080637+copy.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5333044403870228690" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/SgLHoEdDceI/AAAAAAAAAeY/lNd9RDJ5tBI/s1600-h/P1080645+copy.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 272px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/SgLHoEdDceI/AAAAAAAAAeY/lNd9RDJ5tBI/s400/P1080645+copy.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5333044399964385762" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/SgLHn9vMpqI/AAAAAAAAAeQ/h5XtGQXy6VY/s1600-h/P1080648+copy.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 272px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/SgLHn9vMpqI/AAAAAAAAAeQ/h5XtGQXy6VY/s400/P1080648+copy.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5333044398161438370" /></a><br /> မဇနိေမြးေန႔ကို တကူးတက ဆုေတာင္းေပးၾကတဲ့အတြက္ လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္။ မိသားစုနဲ႔ေဝးၿပီး တေယာက္တည္း ေနရသူအတြက္ ဒီဆုေတာင္းေလးေတြေၾကာင့္ ၾကည္ႏူးမိတယ္။ ေပ်ာ္စရာေန႔ေလးျဖစ္ေအာင္ ဖန္တီးေပးၾက အထီးက်န္ေမြးေန႔ေတြ လြန္ေျမာက္ေအာင္ ဆုေတာင္းေပးၾကတဲ့အတြက္လည္း ေက်းဇူးအမ်ားႀကီးတင္ပါတယ္ေနာ္။ <br /><br />မဇနိ<br /></span></font></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='//blogger.googleusercontent.com/tracker/2901145952915489666-4098396716847210654?l=may-and-june.blogspot.com'/></div>ဇနိhttp://www.blogger.com/profile/06464515806838041938bloggermayandjune@gmail.com20tag:blogger.com,1999:blog-2901145952915489666.post-86413207882107785502009-05-06T11:13:00.001+05:002009-05-06T11:17:03.796+05:002009-05-06T11:17:03.796+05:00<div align="justify"> <font face="Zawgyi-One"> <br /><br />လူတိုင္းရဲ႕ဘဝမွာ အမွတ္တရေန႔မ်ားစြာ ရွိတယ္။ တိုက္ဆိုင္မႈေတြရွိတဲ့အခါ တေယာက္တည္းေနရတဲ့အခါေတြမွာ အဲဒီအမွတ္တရေန႔ေတြကို ျပန္ေတြးၾကည့္ရတာ ၾကည္ႏူးဖို႔ေကာင္းပါတယ္။ အထီးက်န္တယ္လို႔ ခံစားမိတဲ့အခ်ိန္မွာလည္း အမွတ္တရေတြကို လြမ္းမိတတ္တယ္။<br /><br /><span id="fullpost"><br /><br /> ကၽြန္မတို႔ေက်ာင္းတက္လာၾကေတာ့ အသက္ (၁၈) ထဲ ဝင္ကာစ။ အိမ္ကေန ခရီးေဝးလည္း သိပ္မသြားျဖစ္ေတာ့ ဘဝမွာ အထူးတဆန္းလည္းျဖစ္၊ အားငယ္မိတာေတြလည္း ျဖစ္သကိုး။ အဲဒီအခ်ိန္ကစလို႔ မိဘရင္ခြင္နဲ႔ေဝးရာကို လြင့္ေမ်ာေနခဲ့ရတာ အခုထိတိုင္ပါပဲ။ ကိုယ့္ၿမိဳ႕ေလးကေန မႏၱေလးကို ေက်ာင္းသြားတက္တယ္ဆိုတာ ဆယ္တန္းေအာင္စကေလးတေယာက္ အတြက္ေတာ့ စြန္႔စားခန္းတခုဆီ ခ်ီတက္ရေတာ့မွာလိုလို။ အသစ္အဆန္းေတြနဲ႔ ထိေတြ႔ရေတာ့မွာမို႔ စူးစမ္းခ်င္စိတ္ေတြလည္း အျပည့္နဲ႔ေပါ့။ ခုမ်ားမွသာ အဆင္မေျပတာေတြ အလွည့္အေျပာင္းေတြ ကိုယ္ေမွ်ာ္မွန္းတာေတြ မဟုတ္တာ သိလာရလို႔ စိတ္ဓါတ္ေတြ ဖရိုဖရဲျဖစ္လို႔ျဖစ္။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ အားတင္း၊ မနည္းတည့္မတ္ေနရၿပီး လူကလည္း ထံုေပေပဘဝကို အလိုလိုေရာက္ရွိသြားရေတာ့တာပါ။ <br /><br /> ကၽြန္မတို႔ၿမိဳ႕ကေန တႏွစ္ထဲသူငယ္ခ်င္းေတြ တအုပ္စုႀကီးရွိတယ္။ အစက မ်က္မွန္းတန္းမိရံုေလာက္ရွိတဲ့ ကိုဇနိကို ေက်ာင္းမွာေတြ႔ေတာ့ မခင္ဘူး။ ဝတုတ္မ်က္မွန္ႀကီးနဲ႔ သူက စာေတာ္တယ္လို႔လည္း နာမည္ႀကီးသူ၊ ဆရာမရဲ႕သားလည္းျဖစ္ေတာ့ သူ႔ကို ကၽြန္မနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ မခင္ခ်င္ၾကဘူး။ ႏွစ္ေယာက္သမား ကိုဇနိကို ဟိုတံခါးေပါက္မွာ ျမင္ရင္ ဒီဖက္တံခါးက ထြက္ေျပးၾကတာ။ ႏႈတ္လည္း မဆက္ရဲဘူး။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ ၿမိဳ႕တူရာ အုပ္စုေတြျဖစ္သြားၾကတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြ မ်ားေတာ့ ေမြးေန႔ဆိုတာလည္း လတိုင္းနီးပါး။ လက္ေဆာင္ဝယ္ရတယ္။ မုန္႔စားသြားၾကတယ္။ ဘုရားသြားၾကတယ္။ ညေနခင္းဆို အေၾကာ္စားေပါ့။<br /><br /> မန္းေလးတုန္းက မဟာျမတ္မုနိဘုရား၊ ေအာင္ေတာ္မူဘုရားဆီကို စက္ဘီးေတြနဲ႔ အုပ္စုလိုက္ႀကီးသြားရတာ ေပ်ာ္စရာပါ။ ေက်ာင္းနဲ႔ နန္းေရွ႕ၾကားက လယ္ကြင္းစိမ္းစိမ္းေတြျဖတ္ၿပီး စက္ဘီးစီးရတာ ေကာက္သင္းနံ႔ေလးက ေမႊးလို႔။ ဒီအုပ္စုလိုက္ႀကီးနဲ႔ လမ္းျပည့္မတတ္ ဆူညံပြက္ေလာရိုက္လို႔ေပါ့။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက စက္ဘီးစီးသူေတြကလည္း အမ်ားသား။ ဆိုင္ကယ္စီးသူက နည္းေသးတယ္။ အခုမ်ားေတာ့ ေက်ာင္းထဲမွာ စက္ဘီးစီးသူကို လက္ခ်ိဳးေရလို႔ ရသတဲ့။ ဘုရားကျပန္ရင္ ယူနီစန္မွာ လက္ဖက္ရည္ေသာက္။ တခ်ဳိ႕ေမြးေန႔ေတြေတာ့ ေက်ာင္းထဲက ကင္တင္းမွာ ရွမ္းေခါက္ဆြဲစားၾကတယ္။ အဝတီးၾကတာမို႔ ေမြးေန႔ရွင္ေတာ့ ပိုက္ဆံရွင္းရင္ မသက္သာလွဘူး။ မနက္ခင္းစလိုက္တဲ့ ေမြးေန႔ပြဲဟာ ညေနေက်ာင္းေပါက္က အေၾကာ္ဆိုင္မွာမွ အဆံုးသတ္ၾကတယ္။ ဦးပိန္တံတားထိ စားစရာေတြနဲ႔အတူ သြားလည္ၾကတဲ့အခါလည္း ရွိသလို ေရႊစာရံထိ စက္ဘီးနဲ႔သြားၾကတာလည္း ရွိတယ္။ ေမာေတာ့ေမာတယ္ ဒါေပမယ့္ ေပ်ာ္တယ္။ <br /><br /> သူငယ္ခ်င္းအုပ္စုမ်ားေတာ့ တခုခု အျပင္သြားမယ္ဆို ခ်ိန္းထားတဲ့အခ်ိန္ထက္ အနည္းဆံုး (၁) နာရီေလာက္ ပိုေစာင့္ရတယ္။ အႏုစိပ္အလွျပင္တတ္သူေတြ၊ ဘာလုပ္လုပ္ေႏွးတဲ့သူေတြေၾကာင့္ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ၿပီးတတ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက ေနာက္က်သူေတြကို စိတ္ဆိုးၾက။ စိတ္ေကာက္ၾကနဲ႔ေပါ့။ ဒါေတြေၾကာင့္ ေမြးေန႔ပြဲတာထြက္က သိပ္မလွပပါဘူး။ အရွိန္ေလးရလာမွ စားၾကေသာက္ၾကနဲ႔ အေပ်ာ္ဆီကို ေျပာင္းယူရတာ။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့လည္း ကာရာအိုေကဆိုတဲ့ဆိုင္မွာ မိုက္ခရိုဖုန္းလုရင္း ျပန္ခ်စ္သြားၾကတာပါပဲ။ သီခ်င္းဆိုကလည္း ဝါသနာပါၾကတယ္။ ကၽြန္မကေတာ့ အျမဲတန္း နားေထာင္သမားအျဖစ္ပါ။ ကၽြန္မတို႔အုပ္စု ကာရာအိုေကဆိုင္ေရာက္ရင္ ေနာက္လူအလွည့္က်ဖို႔ မလြယ္လို႔ မေစာင့္ၾကဘူးရယ္။ ကိုဇနိအသံကေတာ့ ကြဲအက္အက္။ သူဆိုတတ္တဲ့သီခ်င္းက “အပ်ိဳႀကီးတကယ္လုပ္မွာလား…” တဲ့။ အပ်ိဳႀကီးလုပ္မယ္ ဟစ္ေၾကြးမိတဲ့ကၽြန္မ သူ႔ေနာက္ပါသြားတာ အဲဒီသီခ်င္းေၾကာင့္မ်ားလား ။<br /><br /> သူငယ္ခ်င္းေတြဆီက ေမြးေန႔လက္ေဆာင္အျပင္ ကိုဇနိဆီကလည္း ရပါတယ္။ သူ႔ဆီက ရတဲ့လက္ေဆာင္ေတြဟာ ကဗ်ာမဆန္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မ ျမတ္ႏိုးပါတယ္။ ကၽြန္မႏွစ္သက္တဲ့ စာအုပ္ေလးေတြပါ။ လူထုေဒၚအမာရဲ႕ အေမ့ေရွးစကား၊ မင္းလူ၊ ေမာင္လွမ်ိဳးတို႔ရဲ႕ ကဗ်ာေလးေတြ။ စာအုပ္ပထမဆံုးစာမ်က္ႏွာမွာ ရက္စြဲနဲ႔တခုရယ္ သူ႔လက္မွတ္ေလးတခုပါတယ္။ တခုထူးဆန္းတာက သူ႔ေမြးေန႔မွာလည္း ကၽြန္မအတြက္ စာအုပ္လက္ေဆာင္ေလးေတြ သူကပဲ ေပးတတ္တယ္။ သူက ေမြးေန႔မတိုင္ခင္ဆို မန္းတေလးက စာအုပ္ဆိုင္ေတြဆီ သြားၿပီးဝယ္ထားတယ္။ သူ႔ကိုအိမ္ကေပးတဲ့ ပိုက္ဆံအေတာ္မ်ားမ်ားကို စာအုပ္ဖိုးမွာသံုးလို႔ အဲဒီစာအုပ္ေတြ မနည္းမေနာပါ။<br /><br /> ရန္ကုန္မွာ ေက်ာင္းတက္ေတာ့ ေမြးေန႔တိုင္းမွာ ကၽြန္မအနား သူမရွိေတာ့ပါဘူး။ အဲဒီအခါလည္း သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေရႊတိဂံုဘုရားကို ေရာက္ျဖစ္ပါတယ္။ တခ်ိဳ႕နွစ္ေတြမွာ တေမဂ်ာလံုး မိန္းကေလးေတြ စုသြားျဖစ္တယ္။ သူ႔ဆီက လက္ေဆာင္အျဖစ္ စာတေစာင္နဲ႔ ကဒ္တခု၊ စာတိုက္ကရတတ္သလို တခါတေလလည္း အီးေမးလ္က ရပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ကေတာ့ အီးေမးလ္ကရတဲ့ တဖြားဖြား Eကဒ္မ်ား ဘာလုပ္မွာလဲတဲ့။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္မေက်နပ္ပါတယ္။ ဘာမွမဟုတ္တဲ့အရာေတြထဲက သူသတိရတယ္ဆိုတဲ့ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ကို ကၽြန္မတန္ဖိုးထားမိတယ္။ အဲဒီေမြးေန႔မွာ နွစ္ဖက္စလံုး ဖုန္းလိုင္းေကာင္းမယ္ ကံေကာင္းမယ္ဆိုရင္ ဖုန္းေျပာၾကရတယ္။ <br /><br /> ဒီေန႔ေမြးေန႔ေတာ့ သူ႔ဆီက လက္ေဆာင္အျဖစ္ အီးေမးလ္တေစာင္ရပါတယ္။ ကၽြန္မအိပ္ယာႏိုးလာလို႔ ကြန္ျပဴတာဖြင့္တာနဲ႔ သူ႔လက္ေဆာင္ေလးက ဆီးႀကိဳေနတာပါ။ ဒါ့အျပင္ သူလည္း သတိထားမိမွာမဟုတ္တဲ့ ေနာက္လက္ေဆာင္တခုလည္း ကၽြန္မရပါေသးတယ္။ အဲဒါက တေယာက္တည္း အထီးက်န္ဆန္တဲ့ ကၽြန္မရဲ႕အခ်ိန္ေတြအတြက္ သူေဘးနားမွာ ေနေပးျခင္းပါ။ အိပ္မေပ်ာ္ျဖစ္ေနတဲ့ ေမြးေန႔မတိုင္ခင္ညအတြက္ ေသာ္တာေဆြရဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္ဘဝဇာတ္ေၾကာင္းစာအုပ္ကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္ဖတ္ျပၿပီး အိပ္ေပ်ာ္ေစတာဟာလည္း ကၽြန္မျမတ္ႏိုးတဲ့ သူ႔ရဲ႕စာေပလက္ေဆာင္အျဖစ္ ၾကည္ႏူးမိပါတယ္။ <br /><br /> ကၽြန္မအနားမွာ ကၽြန္မခ်စ္တဲ့သူရွိမေနတဲ့ ေမြးေန႔ေပါင္း (၈) ႏွစ္တိုင္ခဲ့ပါၿပီ။ ကၽြန္မခ်စ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြမရွိတာ ေမြးေန႔ နွစ္ခါရွိခဲ့ပါၿပီ။ အားလံုးကို လြမ္းေနမိတယ္။ ေနာင္မၾကာေသာႏွစ္ေတြမွာ ကၽြန္မခ်စ္ရသူမ်ားနဲ႔ ခ်စ္ေသာမိသားစုမ်ားနဲ႔အတူ ေပ်ာ္စရာေမြးေန႔ေလးကို ျဖတ္သန္းခ်င္ပါတယ္။ အထီးက်န္ဆန္တဲ့ေမြးေန႔ေတြ လြန္ေျမာက္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္းမိပါတယ္။ <br /><br />မဇနိ<br /><br /></span></font></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='//blogger.googleusercontent.com/tracker/2901145952915489666-8641320788210778550?l=may-and-june.blogspot.com'/></div>ဇနိhttp://www.blogger.com/profile/06464515806838041938bloggermayandjune@gmail.com29tag:blogger.com,1999:blog-2901145952915489666.post-61498237027532158482009-05-03T00:42:00.003+05:002009-05-05T03:21:57.161+05:002009-05-05T03:21:57.161+05:00<div align="justify"> <font face="Zawgyi-One"> <br />တေနရာက တေနရာကို ေျပာင္းရေတာ့မယ္၊ သြားရေတာ့မယ္ဆိုရင္ က်န္ခဲ့မယ့္သူေတြကို ႏႈတ္ဆက္ရတယ္။ က်ေနာ္ အဲဒီလို ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ထြက္သြားရမယ့္သူ႔ေနရာကပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ က်န္ခဲ့ရမယ့္သူ ေနရာကဆိုရင္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ရင္ထဲမွာ ဘင္ထုသလိုလို စည္သံေဗ်ာသံၾကားလို႔ ဟိုက္ခနဲ ဟိုက္ခနဲျဖစ္သလိုမ်ိဳး ဝမ္းနည္းတတ္ပါတယ္။ ေယာက်ာ္းရင့္မာႀကီး ျဖစ္ေပမယ့္ အသည္းက ႏုတယ္ပဲ ဆိုရေလမလား။ ဒါေပမယ့္ ေဘးလူေတြ မသိၾကပါဘူး။ က်ေနာ္က ဟန္ေဆာင္ေကာင္းတာကိုး။ ဒါ့အျပင္ လူေကာင္ကလည္း ခပ္ထြာထြားဆိုေတာ့ အသည္းပါထြားၿပီး မာတယ္လို႔ အျခားသူေတြက ထင္ရင္ထင္မွာေပါ့ေလ။<br /><span id="fullpost"><br />အဲသလို ႏႈတ္ဆက္ရလို႔ ရင္ထဲမွာ ဘာညာဘာညာ အလုံးႀကီးတစ္ဆို႔ျဖစ္တာက မွတ္မွတ္ရရ - အဘြားရြာကိုသြားလို႔ ေနတဲ့ရြာကို ျပန္ရမယ္ဆိုရင္ ျဖစ္တာပါပဲ။ က်ေနာ္ေနတာက အေမ့မမႀကီးရဲ႕ရြာပါ။ အေမ့မမႀကီးလည္း ဆုံးသြားရွာပါၿပီ။ အေမက အိမ္မွာ အငယ္ဆုံးဆိုေတာ့ အႀကီးဆုံးအပ်ိဳႀကီး အေဒၚနဲ႔က အသက္ ၂၀ ေလာက္ကြာပါတယ္။ အေမ့မမအႀကီးဆုံးက က်ေနာ္တို႔အတြက္ေတာ့ အဘြားပါပဲ။ အဘြားအရင္းက က်ေနာ္တို႔ မေမြးခင္က ဆုံးတာဆိုေတာ့ မျမင္ဘူးလိုက္ပါဘူး။ အဲ.. အေဖက သူ႔အိမ္မွာ အႀကီးဆုံးသားဆိုေတာ့ တကယ္က အေဖဖက္က အဘြားနဲ႔ အေမ့မမႀကီးနဲ႕ကမွ အသက္ရြယ္တူပါ။ <br /><br />က်ေနာ္တို႔ကလည္း အဘြားရြာကိုသြားလည္ခ်င္တယ္၊ အဘြားကလည္းေခၚခ်င္တယ္။ ေနရပါတယ္ သြားရပါတယ္ အဘြားအိမ္ကို၊ အဘြားရြာကို။ ဒါေပမယ့္ ရက္အကန္႔အသတ္နဲ႔ပါ။ အေဒၚအပ်ိဳႀကီးက အမိန္႔ထုတ္လိုက္တာပါ။ ဘယ္ႏွရက္ေနခဲ့ဆိုရင္ အဲဒီရက္ မေက်ာ္ရဲပါဘူး။ အေဒၚႀကီးက က်ေနာ္တို႔ကို အဘြားအိမ္ မထည့္ခ်င္ရင္ အဘြားကေတာင္ အေဒၚႀကီးကို ေျပာတတ္ပါတယ္ “က်ဳပ္က အဘြားအရင္းပါေတာ္” လို႔။ ဒီလိုနဲ႔ အဘြားအိမ္မွာ တနင့္တပိုးစားေသာက္ေပ်ာ္ပါး ကစားၿပီးလို႔ သတ္မွတ္ရက္ျပည့္ရင္... ညီအကိုတေတြ အေဒၚ႔ရြာကို ျပန္ရပါေတာ့တယ္။ အဘြားက ရြာ့အျပင္ဖက္ထိလိုက္ပို႔ပါတယ္။ သူက ပုဝါကေလး ေခါင္းေပၚတင္လို႔ .. “ငါ့ေျမးတို႔ ေကာင္းေကာင္းသြားၾကေနာ္... ရန္မျဖစ္ၾကနဲ႔..အေဒၚကိုရေအာင္ေျပာၿပီး ေနာက္လည္း လာဦးေနာ္.. ” အဲ သလိုေျပာလာရင္.. က်ေနာ္တို႔က “ဟုတ္... ဟုတ္”နဲ႔ ရင္ထဲမွာ ဒိန္းဒလိန္းနဲ႔.... ဟာတာတာ ဆို႔တို႔တို႔.. အဘြားရြာကေန ထြက္လာခဲ့ရပါတယ္။ <br /><br />ခပ္လွမ္းလွမ္းေရာက္လို႔ ေနာက္ျပန္ၾကည့္ရင္လည္း အဘြားက သစ္ပင္ေလးေအာက္မွာ မတ္တပ္ေလးရပ္လို႔... က်ေနာ္တို႔ကို ေငးလို႔.. လက္ကေလး တျပျပ... ေနာက္ထပ္ လမ္းကေလးေလွ်ာက္လိုက္.. ျပန္လွည့္ၾကည့္လိုက္ အဘြားက သစ္ပင္ေလးေအာက္မွာ.. တကယ့္ကိုပါပဲ.. ရင္ထဲမွာ ဝမ္းနည္းရပါတယ္... ခံစားရပါတယ္.. ခြဲမသြားခ်င္ဘူး.. အဘြားဆီကို ျပန္ေျပးသြားခ်င္တယ္... အခုေတာ့လည္း ခ်စ္ေသာ အဘြားေရာ အေဒၚႀကီးပါ လူ႔ေလာကမွာမရွိေတာ့ပါဘူး.. သူတို႔က ႏႈတ္ဆက္သြားၾကပါတယ္။ သံသရာတေကြ႕မွာ က်ေနာ့္အေဒၚ အဘြားနဲ႔ ျပန္ဆုံခ်င္ပါေသးတယ္။<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ ... အေျခခံပညာ ေက်ာင္းသားဘဝကေတာ့ အိမ္မွာေန .. ေက်ာင္းတက္ .. ကစား.. ဒီလိုပဲ ရိုးရိုးႀကီးနဲ႔ ဘဝကို ျဖတ္သန္းခဲ့တယ္ဆိုပါေတာ့.. ၁၀ တန္းေအာင္ၿပီး မႏၱေလးေက်ာင္းတက္သြားေတာ့.. ပထမဆုံးအေခါက္က သိပ္မခံစားရဘူး။ အေမက ေက်ာင္းကို လိုက္ပို႔လို႔ပါ... ေက်ာင္းပိတ္လို႔ အိမ္ျပန္၊ ေက်ာင္းျပန္ဖြင့္ေတာ့ အိမ္ကေန ေက်ာင္းကိုျပန္ေတာ့.. ခြဲခြာရျခင္းဇာတ္လမ္းက စပါၿပီ။ မႏၱေလးသြားမယ့္ ကားက မနက္အေစာထြက္တာဆိုေတာ့ အဲဒီေန႔မ်ိဳးက အိပ္ေရးမဝပါဘူး။ မနက္လည္း ေစာေစာထ.. အေမနဲ႔ အေဖကို ကန္ေတာ့.. ကားဂိတ္ကိုသြားေတာ့.. အေမနဲ႔ အေဖက ကားေဘးမွာ... မတ္တပ္ရပ္ကေလးေတြ.. ရင္ထဲမေကာင္းပါဘူး။ အေမနဲ႔ အေဖကလည္း က်ေနာ္တို႔ ျပန္သြားစ တရက္ ႏွစ္ရက္ကေတာ့ အိမ္မွာ ေျခာက္ကပ္ကပ္နဲ႔ ေနခဲ့ရတာပါပဲ။<br /><br />မဇနိနဲ႔ က်ေနာ္လည္း အႀကိမ္ႀကိမ္ခဏ ခဏ ခြဲရပါတယ္။ ခြဲခြာရတိုင္းလည္း အလြမ္းအေမာေတြ စုံစြာ၊ ပူေလာင္ျပင္းျပစြာနဲ႔ပါ။ ခြဲခြာရမယ့္ေန႔ဆိုရင္ အိပ္လို႔လည္း မေပ်ာ္... ငါ ဘာ့အတြက္ ဒါေတြလုပ္ေနပါလိမ့္။ ဘဝမွာ ဒါေတြက တကယ္အေရးႀကီးတာလား။ အခုကို အသက္ကႀကီးေနၿပီ... ႏွစ္ကိုယ္တူဘဝမွာ ေနဖို႔ အေရးထက္ ဘာေတြကမ်ား အေရးႀကီးလို႔လဲ။ အဲသလိုေတြ ေတြးမိေပမယ့္လည္း ေနာက္ဆုံးေတာ့လည္း ဘဝေပးအေျခအေနအရ ခြဲခြာရပါတယ္။ ဒီေတာ့လည္း ေနာက္မ်ားမွာ ႏွစ္ေရာက္ျပန္ဆုံၿပီး အတူတကြေရရွည္ေနဖို႔ အခုေလာေလာဆယ္ ခဏခဏခြဲေနရတယ္လို႔ စိတ္ထဲမွတ္ပါတယ္။<br /><br />ဒီေန႔ က်ေနာ့္ ညီေလး ႏွစ္ေယာက္ ျမန္မာျပည္ကို ျပန္မွာမိုလို႔ အမွတ္တရေရးတာပါ။ က်ေနာ္ကေတာ့ ျမန္မာကို ျပန္ဖို႔ရာ လိုပါေသးတယ္။ သူတို႔က က်ေနာ့္ညီအရင္းေတြ မဟုတ္ေပမယ့္ အတူေတြ႔ဆုံေနတာ အေတာ္ၾကာေတာ့ စိတ္ထဲမွာ သူတို႔ကလည္း က်ေနာ့္ညီအရင္ေတြလိုပါပဲ။ သူတို႔ ျမန္မာျပည္ကို ျပန္ေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ စိတ္ထဲမွာ လြမ္းတမ္းတမ္းႀကီးပဲေပါ့။ ေအးကြာ ျမန္မာေရာက္ေတာ့ မင္းတို႔ဆီကိုလာပါဦးမယ္ ျပန္ဆုံေသးတာေပါ့လို႔ ေျပာျဖစ္လိုက္ပါတယ္။<br /><br />ေလာကဇာတ္ခုံေပၚမွာ.. လူေတြ လူေတြ... ေတြ႕လိုက္ၾက ဆုံလိုက္ၾက ခင္လိုက္ၾက...ၿပီးေတာ့လည္း ခြဲခြာလိုက္ၾက... သံသရာမဆုံးသေရႊ႕ေတာ့.. ဝမ္းနည္းျခင္း ဝမ္းသာျခင္းဆိုတဲ့ လိႈင္းလုံးႀကီးကိုလည္း တၿငိမ့္ၿငိမ့္စီးေနရဦးမွာပါေလ။<br /></span></font></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='//blogger.googleusercontent.com/tracker/2901145952915489666-6149823702753215848?l=may-and-june.blogspot.com'/></div>ဇနိhttp://www.blogger.com/profile/06464515806838041938bloggermayandjune@gmail.com10tag:blogger.com,1999:blog-2901145952915489666.post-74384899964109028332009-05-01T20:16:00.014+05:002009-05-03T14:51:29.049+05:002009-05-03T14:51:29.049+05:00<div align="justify"> <span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />အခု က်ေနာ္ ဟိုလြန္ခဲ့တဲ့ ၂ ပတ္ေလာက္က ၾကည့္ခဲ့ဖူးတဲ့ ဇာတ္ကားတခု အေၾကာင္းကို ေျပာျပမလို႔ပါ။ အဲဒီဇာတ္ကားအေၾကာင္းကို ေျပာမယ္ဆိုေတာ့ က်ေနာ့္စိတ္ထဲကို ေနာက္ထပ္ ဇာတ္ကားတခုက အလုိလိုဝင္လာတယ္။ ေနာက္ထပ္ဝင္လာတယ္ဆိုတဲ့ ဇာတ္ကားက လူသိမ်ားမွာပါ။ ၾကည့္ဖူးၾကမွာပါ။ အခုေနာက္ေနာက္မွ ၾကည့္ဖူးတဲ့ ဇာတ္ကားကေတာ့ ၾကည့္ဖူးသူ နည္းမယ္ထင္တယ္။ သူက ဂ်ပန္ကားပါ။<br /><span id="fullpost"><br />ဂ်ပန္ကားကို ၾကည့္ရင္းနဲ႔ စိတ္ထဲကို ဝင္လာတဲ့ ဇာတ္ကားက Truman Show ပါ။ Jim Carrey က Truman အျဖစ္သရုပ္ေဆာင္တာပါ။ ဆရာမဂ်ဴးရဲ႕ ရုပ္ရွင္အညႊန္းကို ဖတ္ဖူးတာကေန ၾကည့္ခ်င္လို႔ ရွာေဖြၾကည့္မိတာပါ။ ဆရာမဂ်ဴးရဲ႕ ေဆာင္းပါးကို <a href="http://www.myanmarisp.com/Articles/art0026/">ဒီမွာ</a> ဖတ္လို႔ရပါတယ္။ အဲဒီဇာတ္ကားကို ၾကည့္ေတာ့ စိတ္ထဲမွာ လူ႔ဘဝနဲ႔ ဆက္စပ္မိတာေတြကို ေတြးမိတယ္။ ၾကည့္မိသူတိုင္းလည္း ေတြးမိၾကမယ္ထင္ပါတယ္။ ေရေရရာရာ မေတြးမိေတာင္ ဘာမွန္းမသိတဲ့ အလုံးႀကီးတခု ရင္ထဲေတာ့ ဝင္သြားမွာပါပဲ။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/SfxQJazhrhI/AAAAAAAAAeA/Vt_eydZmB2k/s1600-h/Trumanshow.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 276px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/SfxQJazhrhI/AAAAAAAAAeA/Vt_eydZmB2k/s400/Trumanshow.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5331224181644307986" /></a><br />ဇာတ္လမ္းကို နည္းနည္းေျပာျပရရင္ - Trumanကို ကေလးကတည္းက အဖြဲ႔တခုကေမြးလာၿပီးေတာ့ TV live show ျပတာပါ။ Truman Show ေပါ့။ Show တခုလုံးမွာ သူကလြဲရင္ အာလုံးက သရုပ္ေဆာင္ေတြခ်ည္းပါပဲ။ အဲဒီအစီအစဥ္ကို ဖန္တီးသူက Trumanအတြက္ ၿမိဳ႕ေလးတခုဖန္တီးထားၿပီး ရာသီဥတုကအစ သူက ကြန္ထရိုးလုပ္လို႔ရပါတယ္။ က်န္တဲ့ သရုပ္ေဆာင္ေတြကိုလည္း သူက လိုအပ္သလို ေစခိုင္းလို႔ရပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ Trumanက ေကာင္မေလးတေယာက္ကို ေတြ႔ရာကေန သူက သူ႔ကို ဖန္တီးထားတဲ့ ဝန္းက်င္ထဲမွာ ရွင္သန္ခိုင္းထားတာကို သတိထားမိလာပါတယ္။<br /><br />သူ႔အတြက္ သီးသန္႔ဖန္တီးထားတဲ့ ၿမိဳ႕ကေလးကေန သူထြက္ေျပးလို႔မရေအာင္လည္း အေၾကာင္းအရာေတြမ်ားစြာကို တမင္ဖန္တီးထားျပန္ပါတယ္။ ေနာက္ဆုံးေတာ့လည္း Trumanက သူ႔အတြက္ ဖန္တီးထားတဲ့ အတုအေယာင္ကမာၻကေန လြတ္ေျမာက္သြားတယ္ဆိုပါေတာ့။ ဇာတ္ကားလည္းၿပီးေရာ ၾကည့္ေနတဲ့သူမွာ ရင္ထဲမွာ ဟာတာတာလိုလို ျဖစ္က်န္ခဲ့တယ္။ ဖန္ဆင္းရွင္ဆိုတာႀကီးက တကယ္ပဲ ရွိေလေရာ့သလား။ ကိုယ့္ဘဝက ကိုယ္ပဲပိုင္စိုးတာလား။ ကိုယ့္ေဘးမွာ ရွိေနတဲ့သူေတြကေရာ တကယ့္လူေတြလား၊ သရုပ္ေဆာင္ေတြလား၊ ကိုယ္တိုင္ကေရာ ေဘးနားကလူေတြအတြက္ အစစ္အမွန္လား၊ အတုအေယာင္လား...ဘာလား ညာလား .... ညာလား ဘာလား း) (ဆရာမဂ်ဳးရဲ႕စာကို ဖတ္ျဖစ္ေအာင္ ဖတ္လိုက္ၾကပါ။)<br /><br />အခု ၾကည့္မိတဲ့ ဇာတ္ကားက ဂ်ပန္ကားပါ။ Battle Royale တဲ့။ <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Battle_Royale_%28film%29">ဒီမွာ</a> ဇာတ္လမ္းပေလာ့ကို ဖတ္လို႔ရတယ္။ ဇာတ္လမ္းအစမွာ လူငယ္ေတြကို လူႀကီးေတြက ေၾကာက္လာလို႔ဆိုတဲ့ သေဘာနဲ႔ - အေျခခံေက်ာင္းက စာသင္ခန္းတခုက ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူေတြ ကို ကြ်န္းႀကီးတခုေပၚကို ပို႔လိုက္တယ္ေပါ့။ ကြ်န္းႀကီးေပၚေရာက္ေတာ့ သူတို႔ကို ေက်ာပိုးအိတ္တလုံးစီေပးပါတယ္။ အိတ္ထဲမွာ လက္နက္ပစၥည္းတခုပါပါတယ္။ ေက်ာပိုးအိတ္ထဲမွာ ေသနတ္ပါတာရွိသလို၊ ဒူးေလးလိုပစၥည္းလည္း ပါရင္ပါတတ္တယ္။ တခ်ိဳ႔အိတ္မွာ မွန္ေျပာင္းပါတတ္သလို တခ်ိဳ႔အိတ္မွာ ကြန္ပတ္စ္လို ပါတယ္။ ပါတဲ့ပစၥည္းေတြက လူသတ္လို႔ရတာ ရွိသလို လူသတ္လို႔ မရတဲ့ ပစၥည္းေတြလည္း ျဖစ္ေနတတ္တယ္။ အမ်ိဳးမ်ိဳးပဲ။ ကိုယ့္ကံနဲ႔ကိုယ္ ပစၥည္းေတြအစုံရတယ္ေျပာပါတယ္။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/SfxQrbF1JPI/AAAAAAAAAeI/0Vqd_-2DDu8/s1600-h/Battle_royale_pochette.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 284px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/SfxQrbF1JPI/AAAAAAAAAeI/0Vqd_-2DDu8/s400/Battle_royale_pochette.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5331224765836633330" /></a><br />ေက်ာပိုးအိတ္ေတြေပးၿပီးေတာ့ ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားအားလုံးကို ကြ်န္းႀကီးေပၚလႊတ္လိုက္တယ္။ အခ်ိန္ ၃ ရက္ေပးတယ္။ တေယာက္နဲ႔ တေယာက္သတ္ဖို႔ပါ။ ကြ်န္းႀကီးကို အကြက္ခ်ၿပီး အႏၱရာယ္ဇုံသတ္မွတ္တာေတြလည္း ပါေသးတယ္။ ထားပါေတာ့။ ေနာက္ဆုံးမွာ တေယာက္တည္းပဲ အသက္ရွင္က်န္ေနခြင့္ေပးမွာပါ။ တေယာက္နဲ႔တေယာက္သတ္ၿပီးေတာ့ ေနာက္ဆုံးတေယာက္ကိုပဲ အသက္ရွင္ခြင့္ေပးမွာတဲ့။ ဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲ။ <br /><br />တေယာက္တည္းသာ အသက္ရွင္က်န္ရမယ္ဆိုတဲ့ စကားေၾကာင့္ လူတခ်ိဳ႔က ဘယ္သူ႔ကိုမွ မယုံေတာ့ပါဘူး။ လက္ထဲမွာ ရွိေနတဲ့ လက္နက္နဲ႔ ေတြ႔ရာလူကို သတ္တာပါပဲ။ တခ်ိဳ႔က ဘယ္သူ႔မွ မသတ္ပါဘူး။ အႏၱရာယ္ကင္းေအာင္ ေရွာင္ၾကပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ေသာ ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူေတြက သူမ်ားကိုလည္း မသတ္လို၊ သူတို႔ကလည္း သူမ်ား အသတ္မခံလိုဘူးဆိုၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကို အဆုံးစီရင္သြားၾကပါတယ္။ တခ်ိဳ႔ကလည္း အားလုံးေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားလြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ လမ္းစရွာေဖြပါတယ္။ ႀကိဳးစားလုပ္ကိုင္ပါတယ္။ အားလုံးအတြက္ ႀကိဳးစားသူကိုမွ အေႏွာက္အယွက္ေတြေပးသူလည္း ေပၚတာပါပဲ။ <br /><br />ဒီလိုနဲ႔ပဲ ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားေတြ တစတစ ေသသြားလိုက္ၾကတာ... အကယ္၍သာ အဲဒီလိုအေျခအေနႀကီးတခု က်ေနာ္တို႔ စာသင္ခန္းထဲက သူငယ္ခ်င္းေတြၾကား၊ အခုက်င္လည္ေနထိုင္ရာ ေဒသမွာမ်ား မေျပာေကာင္းမဆိုေကာင္း ေရာက္လာခဲ့ရင္ ဘာလုပ္ၾကမလဲ။ ကိုယ္က အားလုံးအတြက္ အခက္အခဲၾကားက လြတ္ေျမာက္ေအာင္ ႀကိဳးစားသူ အျဖစ္ပါမွာလား၊ ငါတေယာက္ ငါမိသားစုတစု ေကာင္းစားဖို႔အတြက္ပဲ အလုပ္လုပ္မွာလား၊ ဒီအခက္အခဲေတြက ေက်ာ္လႊားဖို႔ရာ ခက္ပါတယ္ကြာဆိုၿပီးပဲ ဘဝကို ေရစုန္ေမ်ာမွာလားဆိုတဲ့ လားေပါင္းမ်ားစြာ... ရင္ထဲမွာ က်န္ခဲ့ပါတယ္။<br /><br /></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='//blogger.googleusercontent.com/tracker/2901145952915489666-7438489996410902833?l=may-and-june.blogspot.com'/></div>ဇနိhttp://www.blogger.com/profile/06464515806838041938bloggermayandjune@gmail.com5tag:blogger.com,1999:blog-2901145952915489666.post-15806231761907298732009-04-30T19:21:00.003+05:002009-04-30T19:48:09.393+05:002009-04-30T19:48:09.393+05:00<div align="justify"> <font face="Zawgyi-One"> <br />အဲဒီသံေယာဇဥ္ေၾကာင့္ေပါ့ ညည အိပ္မက္မက္ရင္ ေပ်ာ္စရာအိပ္မက္ေတြ ဖန္တီးေပးတယ္။ လူလည္းမျမင္ဖူးဘဲ အိမ္မက္ထဲမွာ ဒီခ်စ္ရတဲ့ အမေတြျဖစ္ျဖစ္ေနတယ္။ အဲဒီသံေယာဇဥ္ေတြက အမိေျမတခုတည္းကလာၿပီး သူစိမ္းေတြအလယ္ ေဒသတခုစီ ေရာက္ေနၾကတယ္။ ေမတၱာေတြနဲ႔ေဝးေနလို႔မ်ား ဒီေလာက္ပိုခင္တြယ္မိေနသလား မသိပါဘူး။ ခံစားခ်က္ေတြ တူၾကတယ္။ အခ်င္းခ်င္း ေဖးမခ်စ္ခင္ၾကတယ္။ အားငယ္တဲ့အခါ အားေပးစကားေတြေျပာဖို႔ လူစံုတက္စံုေရာက္လာျပန္ေရာ။ အေပ်ာ္ေတြ ေဝယူဖို႔လည္း ျပံဳးရႊင္စြာ အနားကို ေရာက္လာတတ္တယ္။ အားအင္ေတြ ခ်ည့္နဲ႔ေနရင္ ကိုယ့္အမေတြလို တမ္းတမိတဲ့အခါေတြက ထူးဆန္းပါ့လားေနာ္။<br /><span id="fullpost"><br /> ဆက္ဆံေရး မေရလည္တဲ့ ကိုဇနိ မဇနိတို႔အိမ္ေလးဆီကို ညီမေလးတေယာက္ ေကာက္ရသလို ေရာက္လာတယ္။ သူ႔ကိုယ္သူ သာမီးက သာမီးကနဲ႔ ခၽြဲတတ္တဲ့ ညီမေလးေမမိုး။ အရုပ္ေလးေတြနဲ႔ မဇနိတို႔အိမ္ကို အိမ့္ဆည္းလည္းျဖစ္ေစခဲ့တယ္။ သူမလာရင္ ေမွ်ာ္မိတယ္။ ညမ်ား အိပ္ယာဝင္ေနရင္ “သာမီးလာၿပီ မမနိ”ဆိုတာနဲ႔ အိပ္ယာက ကဗ်ာကယာထ စကားေျပာခ်င္ျပန္ေရာ။ အခုေတာ့ အလုပ္ေတြမ်ား ရႈပ္ေနလား။ သူ႔ေမာင္အနားမွာ ခၽြဲေနသလား။ မေပၚလာ အေတာ္ၾကာေနၿပီ။ ေမမိုးနဲ႔ေတြ႔ၿပီး “သာမီး မမနိကေလ သိလား သိလားနဲ႔” အျပင္မွာ တကယ္ေျပာၾကည့္ခ်င္လိုက္တာ။<br /><br /> ဒီအိမ္ေလးကို အရင္ကေတာ့ ေန႔တိုင္းနီးပါးလာတယ္။ သူဆိုခ်င္ဆိုသြား၊ ေငါက္ခ်င္လည္း ေငါက္သြားတယ္။ စိတ္ၾကည္ရင္ေတာ့ တိုရွည္ပါဆယ္ဆြဲလာေပးတဲ့ မမဂြိစ္။ အရင္ကေတာ့ ေျပာတာပဲ “နိစ္စ္ ခ်စ္စ္စ္” လို႔။ ကိုဇနိကလည္း “မမ တားတားကေလ” လို႔ သြားသြားခၽြဲတတ္တယ္။ ကိုဇနိခၽြဲစရာလည္း ဒီမမဂြိစ္ပဲ ရွိတာ။ မမက ခင္မင္သူေတြ ဝိုင္းေနေတာ့ နိစ္စ္တို႔ တိုးမေပါက္ေတာ့ဘူး။ ကိုဇနိဆို မမက ဂရုမစိုက္ေတာ့လို႔ ေၾကကြဲေနတတ္တယ္။ နားလည္ေပးပါတယ္။ မမက အသစ္ အသစ္ ခင္မင္သူေတြေရာ ဝိုင္းဝိုင္းလည္ေနတာကိုး။ စလံုးကို သြားလည္ၿပီး လူေတြကို ပုန္းတတ္တဲ့ မမဂြိစ္ စိတ္ရႈပ္ေအာင္ ဟိုလိုက္ပို႔ပါ၊ ဒီသြားခ်င္တယ္၊ ဟိုဟာေလး စီးခ်င္တာလို႔ လက္ညိႈးထိုး ပူဆာၾကည့္ခ်င္သား။ မမဂြိမ်က္ႏွာ ဘယ္လိုမ်ားေနမွာလဲလို႔။<br /><br /> ဂြိ၊ ခြိ၊ ကြိ လို႔ နာမည္ဆန္းေလးေတြေပးခဲ့တဲ့ ကိုႀကီးဝီ။ ကြိကြိတို႔ဆီ မလာတာ အေတာ္ေလးၾကာလွပါေပါ့လား။ စီေဘာက္မွာ ေမမိုးနဲ႔ မဇနိတို႔စရင္ သီးခံေပးတဲ့ ကိုႀကီးဝီကို အျပင္မွာလည္း စၾကည့္ခ်င္ပါတယ္။ အျပင္မွာလည္း အလိုလိုက္ေလာက္မွာပါ။ သူသီးမခံႏိုင္ရင္ “မကြိ မ်ားၿပီဗ်ာ” ဆိုတာထက္ ပိုမယ္မထင္ပါဘူး။ စိမ္းကားသြားသူေတြ စိမ္းသြားၾကေပမယ့္ ကိုနိ မနိတို႔အိမ္ေလးက အၿမဲလြမ္းေနတတ္ပါတယ္။<br /><br /> သူဘေလာ့ဂ္ေလးစလုပ္ကတည္းက အလည္သြားျဖစ္တယ္။ မယ္နိလို႔ေခၚတတ္ၿပီး ညတိုင္းအလည္လာတဲ့ ေဒၚေပါက္ကိုလည္း ျမင္ဖူးခ်င္တာေပါ့။ ျမင္ဖူးခ်င္တယ္ဆိုတာထက္ စိတ္ထဲမွာ ေတြ႔ဖူးၿပီးသားလိုလို ကိုယ့္အမလိုလိုကို ထင္ေနေတာ့တာ။ မယ္နိတို႔ စကားျပန္မေျပာနိုင္ရင္ သူ႔တေယာက္တည္း အရုပ္ေတြနဲ႔ကစားျပန္သြားတယ္။ သူ႔ဆီက အသည္းေက်ာ္ေလး ခ်န္းခ်န္းကိုလည္း အျပင္မွာေတြ႔ခ်င္တာပဲ။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္နဲ႔ ေတြ႔ရေတာ့မယ္လို႔ ယံုၾကည္ေနမိတယ္။<br /><br /> မမဝဝ တေယာက္ကိုလည္း ခ်စ္တာပဲ။ အျပင္မွာေတြ႔ရင္ မမဝဝကို ခါးကေန ဖက္ၿပီး ခၽြဲမလို႔။ သူက စာေရးေကာင္းသလို နာမည္ႀကီးစာေရးဆရာမ မမိုးခ်ိဳသင္းကိုး။ သူ႔ဓါတ္ပံုေလးေတြ ရွာႀကံၾကည့္ရတယ္။ ကိုဇနိကေတာ့ သိမ္းထားသတဲ့ေလ။ သူကလည္း အမခ်ိဳသင္းကို ခ်စ္ပါ့။ ဝတာခ်င္းတူလို႔လားမသိ။ အမက နာမည္ႀကီးဆိုေတာ့ အျပင္မွာ တကယ္ေတြ႔ရင္ နိနိကို ႏႈတ္ဆက္ပါ့မလား စိုးရိမ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ မသိသိ သိသိ ၿပံဳးျပၾကည့္အံုးမယ္။ <br /><br /> ဘေလာဂ္ေလးကေန ခင္မင္ရၿပီး စကားေျပာဖူးတာဆိုလို႔ ေမာင္မ်ိဳးေလးတေယာက္ပဲ ရွိပါတယ္။ သူ႔အသံက ဝဲတဲေလးက နားေထာင္ေကာင္းတယ္။ သူ႔ဆီလည္း ေကာင္းေကာင္းသြားမလည္ႏိုင္လို႔ ဒီအကိုနဲ႔အမကို စိတ္ေကာက္ေနေလာက္ၿပီ။ သူ႔ဓါတ္ပံုေလးေတြ ျမင္ဖူးေပမယ့္ အျပင္မွာေတြ႔ရင္ ဘယ္လိုမ်ားလဲ သိခ်င္ေနမိလို႔။<br /><br /> အမမီယာေရ ဘယ္ဆီကိုမ်ားေရာက္ေနလဲ။ အလုပ္ေတြမ်ားေနပံုပါ။ ေအးေဆးၿပီး နိနိတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ကို လာလာဂရုစိုက္ေပးလို႔ ခ်စ္ေနရတာ။ အမ ေရာက္မလာရင္ ေမွ်ာ္ေနတတ္တယ္။ အျပင္မွာေတြ႔ရတဲ့အခါ အခုလို ဂရုစိုက္မႈေလးေတြ ေပးအံုးမွာလား။<br /><br /> အမတန္ခူးတဲ့။ သူ႔ကေလာင္နာမည္ကို ဘယ္လိုခ်စ္မွန္းမသိဘူး။ သူ႔စာေတြထဲမွာ သူ႔ေမတၱာေတြ အၿမဲေတြ႔ေနရတယ္။ အိမ္မက္ထဲထိ မုန္႔ေတြလာေပးတယ္။ အျပင္မွာလည္း စလံုးက လူႀကံဳလာရင္ ထည့္ေပးခ်င္တယ္တဲ့။ ဝမ္းသာမိတယ္။ အမေျပာတဲ့ အလွဴႀကီးေတြ တကယ္လုပ္ၾကရင္ ေကာင္းမယ္ေနာ္။ နိနိကိုဂရုစိုက္သလို ကိုနိကိုလည္း အမတန္ခူးက သတိတရရွိတတ္တယ္။ အမတန္ခူးေရ နိနိရွိတဲ့ဆီ တကယ္လာပါ့လားေနာ္။<br /><br /> အမေနာ္။ မေနာ္ဟရီတဲ့။ ဒီကေလာင္နာမည္ကို ရင္းႏွီးခဲ့တာ ၾကာပါၿပီ။ အခုလို မျမင္ႏိုင္တဲ့အဆက္အသြယ္ေလးေတြ ရွိလာမယ္လို႔ ဘယ္တုန္းကမွ မေတြးမိခဲ့ဘူး။ အမေနာ္က ဟိုးဖက္ဘေလာ့ဂ္တခုကို တေယာက္တည္း အၿမဲလာအားေပးသူ။ အမကြန္းမန္႔ရေတာ့ ဟယ္ စာေရးဆရာမ မေနာ္ဟရီလားလို႔ ကိုနိကို အေျပးေလးေမးရေသးတာ။ ဟုတ္တယ္ဆိုလို႔ ေပ်ာ္လိုက္ရတာ။ ဒီအမေနာ္ကို အျပင္မွာေတြ႔ရရင္ ဘယ္ေလာက္ေပ်ာ္စရာေကာင္းမလဲ။ <br /><br /> ဟိုးအမိေျမကေန အေဝးေရာက္ေနတဲ့ေနရာခ်င္းတူေပမယ့္ မျမင္ဖူးေသးပါဘူး။ အမႏုစံေရ သေဘာေကာင္း၊ စာေရးေကာင္းတဲ့ အမကို ျမင္ဖူးခ်င္ေနတယ္။ လူႀကီးဆန္ၿပီး ၾကင္နာမႈေလးေတြ ေပးတတ္တဲ့အမကို တေန႔မွာေတြ႔ၾကအံုးမလား ေမွ်ာ္ၾကည့္ရင္း။<br /><br /> မိုင္ေကာ္ျပန္႔ ပိုင္ရွင္ မမြန္႔ကိုလည္း ေတြ႔ဖူးခ်င္တယ္။ အဲဒီအခါမ်ားက် “မိုင္မမြန္” လို႔ ေခၚၾကည့္မိမလား။ အခုေတာ့ မိုင္မမြန္လည္း စာေတြပိေနတယ္ထင္ပါ့။ တျပိဳင္တည္း တခ်ိန္တည္း အလည္လာတဲ့ အမေတြ ေပ်ာက္ကုန္ေတာ့ လြမ္းမိတယ္။<br /><br />သဇင္အေဆာင္သူဘဝအေၾကာင္းေလးေတြနဲ႔အတူ မမဂြိစ္ကတဆင့္ သိခဲ့ရတဲ့ အမသိဂၤီကိုလည္း အျပင္မွာ ျမင္ဖူးေတြ႔ဖူးခ်င္တယ္။ သားနဲ႔သမီးကိုခ်စ္တဲ့ ေမတၱာစာေတြလည္း ဖတ္ရတယ္။ အကလည္း ေတာ္ေသးတယ္။ အျပင္မွာ တပြဲတလမ္း တကယ္ကျပမယ္ဆို ေပ်ာ္စရာေကာင္းမယ္။ အေဆာင္သူဓါတ္ပံုေတြထဲက ဘယ္ဟာ အမသိဂၤီလည္း ကြန္းမန္႔ေတြ သြားသြားေခ်ာင္းရတာ ေမာလို႔ ျမင္ဖူးခ်င္တာေပါ့ေလ။<br /><br /> အေတြ႔အႀကံဳေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို စိတ္ဝင္စားစရာေရးတတ္တဲ့ ကိုဇက္တီ။ အျပင္မွာေတြ႔ရင္ မသိခ်င္ေယာင္ မေဆာင္ေၾကးေနာ္။<br /><br /> ဘေလာ့ဂ္က ညီအမေတြကို ခင္မင္ေၾကာင္း ပို႔စ္ခပ္ဆန္းဆန္းေလးေတြနဲ႔ ေဖာ္ျပတတ္တဲ့ အမသက္ေဝ။ အမသက္ေဝကိုေတြ႔ရင္ သူ႔ခ်စ္ခ်စ္ဆီက အိတ္ေလး ျပပါအံုးလို႔ ေျပာၾကည့္အံုးမည္။ အားက်စရာေကာင္းတဲ့ အမဘဝေလးကို ခဏေလာက္အျပင္မွာ ၾကည့္ခ်င္ေနတယ္။ <br /> <br /> ဟိုဖက္ အိုးေဝဘေလာ့ဂ္မွာတုန္းက ဧရာ(မႏၱေလး) ဆိုၿပီး စာတပုဒ္ကေန ဆက္စပ္ၿပီး သိခဲ့ရတာက အမ မသီတာနဲ႔ ဆရာကိုဧရာပါ။ သူတို႔ဘေလာ့ဂ္မွာက ေလးနက္တဲ့ စာေတြရွိေတာ့ ကိုယ့္လိုလူက ကြန္မန္႔မေရးရဲတာ။ အမတို႔ ႏွစ္ေယာက္လည္း အျပင္မွာ ဆုံေတြ႕မိခ်င္ေသးတာပဲ။<br /><br />စကားကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း၊ ရဲရဲတင္းတင္း ေျပာတတ္တဲ့ အမယုဝရီကိုလည္း ဆုံေတြ႕ခ်င္မိပါေသးတယ္။ သူ႔မွာလည္း ခ်စ္စရာ သမီးေလးေတြနဲ႔ကိုး။ ေယာင္းေယာင္းေရလို႔ ေခၚတတ္တဲ့ ေဒၚလင္းတေယာက္ကိုလည္း တကယ္ေတြ႔ခ်င္သား။ ေတြ႔တဲ့အခါ အဲလို ေခၚအံုးမလား သိခ်င္ေနလို႔ေလ။ အိမ္ႀကီးရွင္အတြက္ ေသေသသပ္သပ္ ခ်က္ျပဳတ္တတ္တဲ့ ညီမေလး ျမရြက္ေဝကိုလည္း ေတြမိခ်င္သားပါ။ ဘေလာ့အေတာ္မ်ားမ်ားကို ဖတ္ႏိုင္တဲ့ မမဒန္ေခၚ မစင္ဒန္လာကိုလည္း ေတြ႕ဖူးခ်င္တာပါပဲ။<br /><br />သူမ်ားနဲ႔မတူ ေဒၚေဒၚနိ ဦးဦးနိလို႔ေခၚတဲ့ကေလး တူေမာင္ ကရာတြန္။ သူနဲ႔ေတြ႔မွ ေဒၚေဒၚျဖစ္မွန္း သတိထားမိေတာ့တယ္။ အဲမတိုင္ခင္က ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ကေလးမွတ္ေနေသးတာ။ မေန႔တေန႔ကမွ ဆယ္တန္းေအာင္တာလိုလို။ တူေမာင္နဲ႔ယွဥ္ရင္ အသက္ေတြက ကြာလွတာကိုး။ အသက္ငယ္ေပမယ့္ စာအေရးအသားက ေကာင္းလိုက္တာ။ လိမ္မာတယ္။ သိမ္ေမြ႔တယ္။ ဒီကေလးကိုလည္း အျပင္မွာေတြ႔ဖူးခ်င္တာပဲ။ <br /><br /> သူ႔ဘေလာ့ဂ္စာမ်က္ႏွာမွာ ကြန္ျပဴတာ ပရိုဂရမ္ေလးေတြ၊ အသုံးဝင္တတ္တဲ့ အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာေတြ၊ ကိုယ္ပိုင္ခံစားခ်က္ေတြ ေဝမွ်တတ္တဲ့ ကိုဝင္းေဇာ္ကိုလည္း အျပင္မွာ ေတြ႕ဖူးခ်င္တာပါပဲ။<br /><br /> စာေရးေကာင္းတဲ့ ေဒၚပံုရိပ္၊ ညီမအေသးေလး နတ္သမီးေလးမြန္တို႔ကိုလည္း အျပင္မွာ ေတြ႔ခ်င္သား။ <br /><br /> အလည္ေရာက္ျဖစ္ေနတဲ့ ညီမစုဘူးအိမ္၊ ဟင္းေတြဖြယ္ဖြယ္ရာရာခ်က္တတ္တဲ့ မမိုးေကာင္းသူတို႔ကိုလည္း တကယ္ျမင္ဖူးခ်င္တယ္။ ခ်စ္စရာသားေလးပိုင္ဆိုင္တဲ့ juneone ကိုလည္း ေတြ႔ဖူးခ်င္တာပဲ။ အျပင္မွာေတြ႔ရင္ သားေလးကို ထိန္းေပးပါ့မယ္။<br /><br /> ဆိုက္ပရပ္စ္ဆိုတာနဲ႔ တြဲမွတ္မိေနတဲ့ ကိုေနညိဳရင့္နဲ႔ ဆယ္တန္းတူတူေအာင္တာဆိုေတာ့ အသက္တူတူျဖစ္မည့္ ဖိုးစိန္ကိုလည္း ျမင္ဖူးေတြ႔ဖူးခ်င္သား။<br /><br /> အကိုအန္ဒီနဲ႔အမတို႔ရဲ႕ သမီးေလး ျမတ္ႏိုးကို တကယ္ေတြ႔ရင္ ပါးေဖာင္းေဖာင္းေလးကို ဆြဲလိမ္ခ်င္လို႔ အျပင္မွာ ေတြ႔ခ်င္ေနမိေသးတယ္။<br /><br /> ေတြ႔ခ်င္တဲ့သူ (၁၀) ေယာက္လို႔ တက္ဂ္ေပမယ့္ ပုိေနလို႔ ခြင့္လႊတ္ပါ အမေနာ္။ ဒါေတာင္ မကုန္ေသးဘူးျဖစ္ေနလို႔ ဘရိတ္အုတ္ထားရတယ္။<br /><br />ကိုဇနိ မဇနိ<br /></span></font></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='//blogger.googleusercontent.com/tracker/2901145952915489666-1580623176190729873?l=may-and-june.blogspot.com'/></div>ဇနိhttp://www.blogger.com/profile/06464515806838041938bloggermayandjune@gmail.com15tag:blogger.com,1999:blog-2901145952915489666.post-5129531665432447522009-04-29T16:56:00.004+05:002009-04-29T17:04:31.411+05:002009-04-29T17:04:31.411+05:00<div align="justify"> <font face="Zawgyi-One"> <br />အခ်ိန္ကို ေစာင့္ေနတယ္။ သူမ်ား လႈပ္လာမလား။ တြန္းတိုက္လြန္းရင္ နဲ႔လာမလား။ မေရြ႕ပါ။ မနဲ႔ပါ။ ေနျမဲအတိုင္း ေက်ာက္ရုပ္။ ခက္ေတာ့ေနၿပီ။ သူ ဘယ္လိုလူလဲ။ ဟုတ္တယ္ ကိုဇနိ ဘယ္လိုလူလဲ။ ဒီမယ္ လူမအား၊ စိတ္မအား ပင္ပန္းတယ္ ျပာယာခတ္တယ္။ သူမို႔လို႔ ၾကည့္ေနရက္တယ္လို႔ အစကေတာ့ စိတ္ဆိုးမလို႔ပါပဲ။ တကယ္ေတာ့ မဆိုးရက္ပါဘူး။ ဘေလာ့ဂ္ေလးကို ကၽြန္မ ျပန္မၾကည့္ႏိုင္တိုင္း သူလည္း ျပန္မၾကည့္ဘူးေလ။ ပ်က္ကြက္မႈမ်ားအတြက္ လာလည္တဲ့ အမေတြ၊ အကိုေတြ ေမာင္ညီမေလးမ်ား သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြမ်ားကို သိပ္ကို အားနာေနမိပါၿပီ။<br /><span id="fullpost"><br />ကိုယ့္ဆီလာလည္တာတင္မဟုတ္။ သူမ်ားအိမ္လည္း အျမန္သြား၊ ဖတ္၊ ျပန္ေျပးလာေနတာ မ်ားၿပီ။ မျမင္ရတဲ့ သံေယာဇဥ္မ်ားအတြက္ မ်က္ႏွာပူမိတယ္။ ေရးမယ္ႀကံေတာ့လည္း လက္က တုတ္တုတ္မေရြ႕ဘူး။ ဘယ္ေရြ႕မလဲ စိတ္က မရႊင္တာကိုး။ အဲဒီခါမွ ကိုဇနိကုိ ကိုယ္ခ်င္းစာမိတယ္။ “ကိုဇနိရယ္ ငါမအားလို႔ပါ ဒီည ပို႔စ္ေလးေရးပါေနာ္”လို႔ မွာၿပီး အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္။ မနက္ႏိုးတာနဲ႔ ကြန္ျပဴတာခလုတ္ကို မျမင္မကန္းဖြင့္ရင္း ဘေလာ့ဂ္ဝင္ၾကည့္လိုက္ “ဟင္း အရင္ပို႔စ္ႀကီးပဲ ရွိေသးတယ္ မေျပာင္းလဲပါ့လား” ေပါ့။ ဂ်ီေတာ့ကေန “ႏိုးလာၿပီလား ေနေကာင္းလား ေဝ့” လို႔ ေမးလာတယ္ေနာ္။ ေျဖဘူးရယ္။ “ႏိုးႏိုး မႏိုးႏိုး၊ ေကာင္းေကာင္းမေကာင္းေကာင္း” နဲ႔ ဂ်စ္တယ္။ စိတ္က မၾကည့္ေတာ့ ဘုေတာေရာ။ “အမ္ ဘယ္ေတြျဖစ္ ဘာကိုစိတ္ဆိုး” လို႔ ေမးတယ္။ ပို႔စ္မေရးရေကာင္းလားလို႔ မေျပာပါဘူး။ ငါးမိနစ္ ဆယ္မိနစ္ တေယာက္ထဲ ေတမိလုပ္ တရားထိုင္ေနလိုက္ေသးတာ။ ေနာက္မွ “ဘေလာ့ဂ္က အရင္တိုင္းပါ့လား” နဲ႔ တခြန္းေလာက္ေျပာလိုက္တယ္။ သူသေဘာေပါက္ၿပီး ေျပာေနက်ျဖစ္တဲ့ “မဇနိရယ္ ငါေတာင္းပန္ပါတယ္ ငါ့လက္ေတြ ငါ့စိတ္ေတြက ဘာမွ ေရးလို႔ မထြက္လို႔ပါ ငါႀကိဳးစားၾကည့္တယ္ေနာ္ ေနာ္ ေနာ္” နဲ႔။ သူကလည္း ကို္ယ္မေပ်ာ္ရင္ မေပ်ာ္ဘူး။ ကုိယ္မ်ား ပို႔စ္ေတြေရးခ်င္ေနရင္ သူလည္းေရးခ်င္ တင္ခ်င္လို႔ တျပင္ျပင္။ အလွည့္လာလုေနေသးတယ္။ <br /><br /> သူမ်ားအိမ္ေတြလည္ ကြန္မန္႔ေတြေပး အဲလိုမ်ား ကိုယ္လုပ္ေနရင္ သူကလည္း လိုက္လည္တယ္။ ကိုယ့္ကြန္းမန္႔ေနာက္ ထပ္ခ်ပ္မကြာ လိုက္ခ်လာတယ္။ ကြန္းမန္႔က ေရွ႕ေနာက္ျဖစ္ေနရင္ “ငါ့ေနာက္ ဘာလို႔ လိုက္လာတာလဲ ေရးခ်င္ေနာက္မွ သပ္သပ္သြားေရး” နဲ႔ ညစ္တူးတူးရေသးတာ။ အခု ကိုယ္က အိမ္မလည္ႏိုင္ ဘုတ္ထိုင္ထိုင္ေနေတာ့ သူပါလိုက္ထိုင္တယ္ေလ။ ဘယ္မွလိုက္မလည္ဘူး။ ေရးပါဆိုလည္း မေရးတတ္ဘူးတဲ့။ အမေတြ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းေတြကလည္း လာေမးလွၿပီ။ စိတ္ပူေနၾကတယ္။ ေနေကာင္းလား။ ဘယ္ဆီမ်ား သြားေနၾကသလဲ။ ဘာမွျပန္မေျဖရပါဘူး။ အဲဒီအတြက္ ဒီပို႔စ္ေလးနဲ႔အတူ ေတာင္းပန္အပ္ပါတယ္။<br /><br /> ကိုဇနိက မေရးတတ္ဘူး အိမ္မလည္ဘူးဆိုတာ အေၾကာင္းအရာေတြက တိုက္ဆိုင္လြန္းလို႔ပါ။ ကၽြန္မ မအားဘူးဆိုရင္ သူေရးေပးေလ့ရွိ၊ ပို႔စ္ေလးေတြကို သူအသက္သြင္းေပးေလ့ရွိတယ္။ အခုတခါက သူမလႈပ္ႏိုင္ေအာင္ စိတ္ပင္ပန္းေနလို႔။ ေပပါလံုးေတြ သူ႔ေခါင္းေပၚပိေနလုိ႔ပါ။ ကၽြန္မ ဖယ္ရွားေပးလည္း ခဏေလးပဲ သူစိတ္ေပ်ာ္တယ္။ ေနာက္ျပန္ၿပီး စိတ္ညစ္သြားျပန္ေရာ။ ေသခ်ာတာက ကၽြန္မလည္း ခါတိုင္းလို သူ႔ကို အားမေပးႏိုင္၊ ဂရုမစိုက္ႏိုင္ပါဘူးေလ။ စိတ္ညစ္ေနလို႔ ခဏခဏ လာညည္းေနရင္လည္း တခါတေလ ျပန္ေအာ္မိေသးတယ္။ ကၽြန္မကိုလည္း အဲဒီေပပါလံုးေတြ ပိေနတယ္ေလ။ သူ႔ကိုယ္မကယ္ႏိုင္ ကိုယ့္သူမကယ္ႏိုင္ေတာ့ ျငိမ္ကုပ္ေနရေတာ့တာ။ ပို႔စ္ေရးလည္း စိတ္ညစ္စရာေတြ ျဖစ္မယ္စိုးလို႔ေလ။<br /><br /> ကၽြန္မ အစာအိမ္ကလည္း ေအာင့္လို႔ ေဆးရံုသြားရတယ္။ အခုေတာ့ ေပ်ာက္ပါၿပီ။ အကုန္ေဆးစစ္ၾကည့္တာ ဘာမွ ႀကီးႀကီးမားမား မေတြ႔ရဘူးတဲ့။ ကိုယ္ေတာ့ အေတာ္အီေဆာင့္သြားတယ္။ ဆရာဝန္မက စိတ္ေၾကာင့္၊ stress ေၾကာင့္တဲ့။ ဟုတ္ခ်င္လည္း ဟုတ္မယ္။ ခုရက္ပိုင္း လူနဲ႔ ပင္ပန္းတာ မမၽွ်သလိုပဲ။ <br /><br /> ကၽြန္မပို႔စ္ေတြ ျပန္ေရးမယ္ဆို ကိုဇနိ ေနရာလာလုေတာ့မွာလည္း အေသအခ်ာပါပဲ။ ဒီေတာ့ သူလည္း ပို႔စ္ျပန္ေရးေတာ့မွာပါ။ အမေနာ္တက္ဂ္ထားတာေတြလည္း အေၾကြးဆပ္ဖို႔ အားယူေနၿပီ။ အားလံုးကို ဂရုမစိုက္ႏိုင္တာေတြ အတုိးခ်ၿပီး ျပန္ဂရုစိုက္ပါ့မယ္ေနာ္။ ဒီတခါလည္း အမိုက္အမဲေလးေတြ ခြင့္လႊတ္မယ္ထင္ပါတယ္။ အမခ်ိဳသင္းက “အားလံုးကို ခြင့္လႊတ္တယ္ အျမန္ျပန္လာပါ” လို႔ စီေဘာက္မွာ လာေအာ္သြားတယ္။ “အေမြေတြလည္း ေပးမယ္ ျပန္လာပါ” လို႔ ေနာက္တခါမ်ား လာေအာ္မလား ခိုးၿပီးေမွ်ာ္လင့္ေနတာ မလာေတာ့ပါဘူး။ <br /><br /> တကယ္ေတာ့ ပို႔စ္အသစ္မတင္ႏိုင္၊ အလည္မသြားႏိုင္တာသာရွိတာပါ။ အားလံုးကို အျမဲသတိရ လြမ္းေနတတ္ပါတယ္။ အေၾကာင္းအရာ တခုတိုက္ဆိုင္တိုင္း မျမင္ဖူးတဲ့ သံေယာဇဥ္အေႏွာင္အဖြဲ႔ေလးေတြကို လြမ္းေနပါတယ္။<br /><br />မဇနိ<br /><br /><br /></span></font></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='//blogger.googleusercontent.com/tracker/2901145952915489666-512953166543244752?l=may-and-june.blogspot.com'/></div>ဇနိhttp://www.blogger.com/profile/06464515806838041938bloggermayandjune@gmail.com17tag:blogger.com,1999:blog-2901145952915489666.post-52752741845814894672009-04-19T18:15:00.006+05:002009-04-19T18:50:04.876+05:002009-04-19T18:50:04.876+05:00<div align="justify"> <span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />အခုတေလာ စိတ္ေတြ မအားလို႔ ဘေလာ့ဂ္မွာ စာမေရးႏိုင္ျဖစ္ေနတယ္။ စိတ္က မအားေပမယ့္ လူက အနည္းငယ္ အားပါတယ္။ အားေတာ့ စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ ဂိမ္းကစားပါတယ္။ ဂိမ္းကလည္း အႀကီးႀကီးေတြ မကစားပါဘူး။ ေပါက္တီးေပါက္စေလးေတြပါ။ က်ေနာ္ ကစားတဲ့ ဂိမ္းကို သိၿပီးသားလူေတြ ကစားဖူးသားေတြ အမ်ားႀကီးေနမွာပါ။ မကစားဖူးတဲ့ သူေတြ အတြက္ေတာ့ အသစ္ေပါ့။ ကစားဖူးတဲ့ သူေတြလည္း ျပန္ၿပီး ကစားရင္ ကစားႏိုင္ေအာင္ ေဝမွ်လိုက္ပါဦးမယ္။<br /><span id="fullpost"><br />က်ေနာ္ဆီမွာ ႏွင္းလူႀကီး ရက္ရက္စက္စက္နဲ႔ ပင္ဂြင္းေလးေတြကို ႏွိပ္စက္တဲ့ ဂိမ္း ၆ ခုေလာက္ရွိတာမွာ က်ေနာ္ႀကိဳက္တာက ၂ ခုေလာက္ပဲ ရွိတာပါ။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/SesmY3NC_TI/AAAAAAAAAdY/fZ840z8A_ow/s1600-h/5.bmp"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 323px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/SesmY3NC_TI/AAAAAAAAAdY/fZ840z8A_ow/s400/5.bmp" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5326393192873131314" border="0" /></a><br />ပထမဆုံးကေတာ့ ပင္ဂြင္းေလးကို ေဂါက္သီးေလးလို႔ထားၿပီး ႏွင္းလူက ႀကိဳးၾကာငွက္ကို ေဂါက္တံသေဘာထားၿပီး ရိုက္တာပါ။ ႀကိဳးၾကာငွက္ ၅ ေကာင္ေပးထားေတာ့ ၅ ခါရိုက္လို႔ရပါတယ္။ ေအာက္နားမွာေတာ့ ရိုက္တဲ့လမ္းေၾကာင္းမွာ တည္ရွိေနတဲ့ အေကာင္ေတြကို ျပထားပါတယ္။ ကစားတဲ့သူက ေမာက္စ္ကလစ္ ၂ ခ်က္ႏွိပ္ရပါတယ္။ ၁ - ဒါရိုက္ရွင္ဘယ္ေလာက္ထားမယ္ဆိုတာ ဆုံးျဖတ္ဖို႔ပါ။ ျမားအျဖဴေလး အေပၚေအာက္ ေရႊ႕ေနခ်ိန္မွာ ကုိယ္လိုခ်င္တဲ့ ေထာင့္ရေအာင္ ေမာက္စ္ကလစ္လိုက္ပါ။ ၂ - ကေတာ့ ပါဝါ ဘယ္ေလာက္ထားၿပီး ရိုက္မလဲေပါ့။ ပါဝါအနီကေလး အေပၚေအာက္ ေျပးေနခ်ိန္ လို္ခ်င္တဲ့ ပမာဏမွာ ကလစ္လိုက္ဖို႔ပါ။ ပင္ဂြင္းေလး လႊင့္ထြက္သြားတဲ့ လမ္းေၾကာင္းမွာ ပင္ဂြင္းက ဆင္ႀကီးနဲ႔ သစ္ပင္နဲ႔ ေတြ႕ရင္ ဆက္မတိုးဘဲ ရပ္သြားသလို၊ ပင္ဂြင္းက အျမင့္ႀကီးကို ေရာက္လြန္းရင္လည္း ငွက္တေကာင္က ခ်ီၿပီး ျပန္သြားတတ္ပါတယ္။ ပင္ဂြင္းက သစ္ကုလားအုတ္ပါးစပ္ထဲေရာက္ရင္ေတာ့ ကုလားအုတ္က ခပ္ေဝးေဝးေရာက္ေအာင္ ပစ္ေပးတတ္သလို၊ ေျမြေပၚက်သြားရင္လည္း ေျမြက စပရင္လို ကန္ထုတ္လို႔ ခပ္ေဝးေဝးေရာက္တတ္ပါတယ္။ ကစားနည္းက ေျပာေနလို႔သာ ရွည္တာပါ။ တကယ္ကစားလိုက္ရင္ လြယ္လြယ္ေလးပါ။ <a href="http://www.mediafire.com/?uelkmtzry3j">ဒီမွာ</a> ကလစ္ၿပီး ေဒါင္းလုပ္ယူၿပီး ကစားပါဦး။ ေအာ္ ကစားတာက ပင္ဂြင္းေလး ဘယ္ေလာက္ေဝးေဝးေရာက္ေအာင္ ရိုက္ႏိုင္သလဲ ကစားရတာပါ။ ပင္ဂြင္းခ်စ္တတ္သူမ်ားကေတာ့ မ်က္ရည္ေလး တစမ္းစမ္းနဲ႔ ကစားၾကေပါ့ေနာ္။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/SespPGYSqDI/AAAAAAAAAdg/VZqZZ7jVlg8/s1600-h/4.bmp"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 323px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/SespPGYSqDI/AAAAAAAAAdg/VZqZZ7jVlg8/s400/4.bmp" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5326396323683018802" border="0" /></a><br />ေနာက္တခုကေတာ့ ဆီးေဆာေလးေပၚမွာ ပင္ဂြင္းေလးက ေနပါတယ္။ ႏွင္းလူက ေျခေထာက္တဖက္နဲ႔ ဆီးေဆာတဖက္ကို နင္းလိုက္ခ်ိန္မွာ (ေမာက္စ္ကလစ္ႏွိပ္လိုက္ပါ) ပင္ဂြင္းေလးက ပ်ံတက္သြားေရာ - အဲ့ ေကာင္းကင္မွာ ပ်ံသန္းေနတဲ့ ငွက္ေတြနဲ႔လည္း ထိမိေအာင္ အံ့ကိုက္က်က် ပင္ဂြင္းက ပ်ံတက္ရပါမယ္၊ ဒါမွ ငွက္ကေလးေတြရဲ႕ ေျခေထာက္မွာ မိသြားၿပီး ငွက္ကေလးေတြက ပင္ဂြင္းကို သယ္ယူပ်ံသန္းသြားပါတယ္။ ငွက္ေတြက ပင္ဂြင္းကို ခ်ီထားရတာဆိုေတာ့ ေျမျပင္ကို အျမန္ထိုးက်သြားပါတယ္ အဲ့ဒီအခါမွာ ေမာက္စ္ကလစ္ႏွိပ္လိုက္ရင္ ငွက္ကေလးက အေတာင္ပံခပ္ပါတယ္။ အေတာင္ပံခပ္ေအာင္ ေမာက္စ္ကလစ္ရာမွာလည္း ေအာက္က ပါဝါဘားကို ၾကည့္ၿပီး ရွိသမွ်ပါဝါနဲ႔ ေဝးေဝးေရာက္ေအာင္ ပ်ံသန္းဖို႔ပါ။ ဘယ္ေလာက္ေဝးေဝးထိ ပင္ဂြင္းကေလး ေရာက္သလဲကို ၿပိဳင္ရတာေပါ့။ <a href="http://www.mediafire.com/?mozznnmzn1n">ဒီမွာ</a> ကလစ္ၿပီး ေဒါင္းလုပ္လုပ္ပါ။<br /><br />က်ေနာ္ အင္တာနက္မွာ လိုက္ရွာေတာ့ ႏွင္းလူကို လက္စားေခ်တဲ့ ဂိမ္းေလးေတြ႕ပါတယ္။ <a href="https://www.yetisports.org/">ဒီမွာ </a> သြားကစားႏိုင္ပါတယ္။ ရီဂ်စၥတာေတာ့လုပ္ရတယ္။ တခုတည္းပဲ ကစားလို႔ရတာ ေတြ႕ပါတယ္။<br /><br />က်ေနာ္ဆီမွာရွိတဲ့ က်ေနာ္ သိပ္မႀကိဳက္တဲ့ ေရတီဂိမ္းေပါက္စေလး - ၄ ခုကိုလည္း ေဝမွ်လိုက္ပါတယ္။<br /><a href="http://www.mediafire.com/?cuwucuzlmyz">၁ - </a><br /><a href="http://www.mediafire.com/?jmbqqozz2yt">၂ -</a><br /><a href="http://www.mediafire.com/?q0onmjmezyy">၃ - </a><br /><a href="http://www.mediafire.com/?jjmn2mzomnm">၄-</a><br /><br /></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='//blogger.googleusercontent.com/tracker/2901145952915489666-5275274184581489467?l=may-and-june.blogspot.com'/></div>ဇနိhttp://www.blogger.com/profile/06464515806838041938bloggermayandjune@gmail.com6tag:blogger.com,1999:blog-2901145952915489666.post-76345599599331751052009-04-14T12:50:00.004+05:002009-04-14T15:07:33.069+05:002009-04-14T15:07:33.069+05:00<div align="justify"> <font face="Zawgyi-One"> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/SeRB1VwDDPI/AAAAAAAAAdQ/90eI_UiUlcI/s1600-h/nnnnneeewww+copy+copy.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 273px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/SeRB1VwDDPI/AAAAAAAAAdQ/90eI_UiUlcI/s400/nnnnneeewww+copy+copy.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5324453044086312178" /></a><br /><a href="http://thitnetsue22.blogspot.com/2009/03/blog-post_23.html">ကိုသစ္နက္ဆူး</a>ဆီမွ ပုံကို ယူသုံးထားသည္။<br /><br />သႀကၤန္ေရာက္ခါနီးရင္ အလုိလို ျမဴးေနတဲ့ စိတ္ေတြက တားမရပါဘူး။ တခါသားကေတာ့ ရြာကေန ၿမိဳ႕တက္လာတဲ့ အကိုေတြကားနဲ႔ ၿမိဳ႕မွာလည္ရတာပ်င္းလာလို႔ ရြာလိုက္သြားျဖစ္တယ္။ သူတို႔ကလည္း ၿမိဳ႕နဲ႔မတူတဲ့အေၾကာင္း အတင္းမဲဆြယ္လို႔လည္း ပါတယ္ေပါ့။<br /><span id="fullpost"><br />ဒီလိုနဲ႔ ညတြင္းခ်င္း အထုပ္ျပင္လိုက္ေတာ့တာပဲ။ ေရပက္မွာေၾကာက္တယ္လို႔ ေျပာေသးေပမယ့္ မပက္ေစရဘူူး။ ညနက္ႀကီး ကားထြက္မယ္၊ ကားေရွ႕ခန္းမွာ တံခါးပိတ္ေပးထားမယ္ စတဲ့ ဆြဲေဆာင္ခ်က္ေတြေၾကာင့္ ပါသြားေရာ။ ညဆိုတာလည္း ညနက္ (၁၂)နာရီေလာက္မွ အိမ္က ထြက္ျဖစ္တာ။ သႀကၤန္တြင္းတိုင္း အလွဴလုပ္တဲ့အေဒၚတို႔အိမ္အတြက္ လိုအပ္တာေတြ ေစ်းမွာဝယ္၊ ပါလာတဲ့ကုန္ေတြ ေစ်းျဖတ္နဲ႔ ကားထြက္ခ်ိန္က အၿမဲ ေနာက္က်တတ္ပါတယ္။ ညနက္ထြက္တာလည္း ကားစီးရတာ သိပ္ေကာင္းတာ။ ေလေလးတျဖဴးျဖဴးနဲ႔။ ေကာင္းကင္ႀကီးကို ၾကည့္သြားႏိုင္ေသးတယ္။ ၾကယ္ေတြ ေရတြက္ခ်င္လည္း ရသလို၊ ၾကယ္ေႂကြတာေတြလည္း ျမင္ႏိုင္တယ္ေလ။ ကားတစီးလံုးက ဆန္အိတ္ေတြနဲ႔ ျပည့္ေနေတာ့ ကားေရွ႕ခန္းဆို မစီးခ်င္ၾကဘူး။ ေနာက္က ဆန္အိတ္ေတြေပၚမွာ အိပ္ရင္း အကိုေတြ ရယ္စရာေျပာတာ နားေထာင္ရင္း ခရီးသြားရတာ ေပ်ာ္စရာပါ။<br /><br />မနက္ေဝလီေဝလင္းဆို ရြာကိုေရာက္တယ္။ ရြာေရာက္လို႔ ၿမိဳ႕သူပါလာတယ္ဆိုတာ သတင္းစကား ပါးစရာမလိုပါဘူး။ တေယာက္ျမင္ရင္ အကုန္သိတာကိုး။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက အမဝမ္းကြဲအပ်ိဳႏွစ္ေယာက္ရွိလို႔ ပိုေပ်ာ္စရာေကာင္းတယ္။ သူတို႔ရြာရဲ႕ သႀကၤန္ေလးမွာ ေခတ္ေပၚစင္ျမင့္ေတြမရွိဘူး။ ကားသံတဝီဝီမၾကားရဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေရပက္တာ ၿမိဳ႕နဲ႔မတူဘူးေလ။ ၿမိဳ႕မွာလို လမ္းေပၚထြက္လာမွ ေရပက္ရတာ မဟုတ္ဘဲ၊ ကိုယ္ႀကိဳက္တဲ့အိမ္ဝင္လို႔ရတယ္။ လူႀကီးေတြကလည္း မႀကိဳက္ဘူး ႀကိဳက္တယ္မေျပာေတာ့ဘူး။ သူ႔ထံုးစံဆိုေတာ့ ဘယ္သူမွလည္း မရိုင္းပါဘူး။<br /><br />ကိုယ့္ရြာကတင္မဟုတ္ဘဲ တျခားရြာကလည္း ေရေလာင္းလာတဲ့အဖြဲ႔ေတြရွိတယ္။ အပ်ိဳေတြရွိတဲ့အိမ္ဆို ေရေလာင္းအဖြဲ႔မျပတ္ဘူးေပါ့။ လာေလာင္းၿပီးရင္ ကိုယ့္အိမ္ကေရ ျပန္ခပ္ယူသြားၾကတာ။ သံပံုးေတြကိုယ္စီနဲ႔။ သူတို႔က အင္ေဖာ္ေမးရွင္းရၿပီးသား။ ဘယ္ရြာက ဘယ္သူ႔သမီးက ေခ်ာတယ္။ ဘယ္အိမ္မွာေတာ့ ဘယ္ကဧည့္သည္ေကာင္မေလး ေရာက္ေနတယ္။ ကိုယ့္ရြာကလည္း တျခားရြာကို ေရေလာင္းထြက္ၾကတာ ကာလသားေတြ အဖြဲ႔လိုက္ပဲ။ အေဒၚတို႔ရြာနားက ရြာတရြာဆုိ ေကာင္မေလးေတြကို ေရေလာင္းရင္ ေနာက္ေက်ာေလး ပုတ္ပုတ္ေလာင္းတာ။ မသိေတာ့ သည္းမခံခ်င္ဘူး။ ခင္မင္မႈနဲ႔ေလာင္းတဲ့ သူတို႔ဓေလ့ဆိုမွ ကုိယ္လည္း အသာေနရတယ္။<br /><br />ရြာလယ္မွာ အပ်ိဳ၊ လူပ်ိဳေတြစုၿပီး ကုသိုလ္လုပ္တဲ့ သက္ႀကီးေခါင္းေလွ်ာ္ပြဲက ေန႔တိုင္းရွိတယ္။ ရြာလယ္အဝက်ယ္ေရတြင္းမွာ ေရငင္သူကငင္၊ တေရာ္ထုသူကထု၊ ကင္ပြန္းသီးျပဳပ္တဲ့သူကျပဳပ္နဲ႔ေပါ့။ ရြာက အသက္ႀကီးသူေတြ ဥပုသ္ေစာင့္မသြားခင္ ေခၚၿပီးေခါင္းေလွ်ာ္ေပးရင္း ကုသုိလ္ယူၾကတယ္။ အဲ ေခါင္းေလွ်ာ္ေပးတာေတြ ၿပီးသြားတာနဲ႔ တရြာလံုး တအိမ္တက္ တအိမ္ဆင္း ေရးေလာင္းလည္ၾကေတာ့တာ။ ညပိုင္းဆို ဝုန္း အမေလး အာ လာ လာ ဆိုတဲ့အသံေတြ ရြာဟိုအပိုင္းက ဆူလာလိုက္ ဒီအပိုင္းက ဆူလာလိုက္နဲ႔။ ကၽြန္မက အမနဲ႔တူတူအိပ္ရင္း အဲဒီအသံေတြ နားစြင့္ၾကတယ္။ ဟယ္ ဒါ ရြာလယ္ကျဖစ္မယ္။ အင္း တျခားရြာက လာေလာင္းၾကတာလားမသိဘူး။ အဲလိုသာ နားစြင့္ရင္း ကိုယ့္အိမ္ဆီလာသံၾကားရင္ ေျပးပုန္းဖို႔က အဆင္သင့္လုပ္ထားရေသးတာ။ တကယ္ေျပးပုန္းလည္း မလြတ္ဘူးရယ္။ ညိဳျမလုပ္သလိုေခၚမလားမသိဘူး ေရေလာင္းေတြလာမွ ဟိုဝင္ပုန္း ဒီဝင္ပုန္းလုပ္ေတာ့ ဘယ္လြတ္မလဲ။ အစကတည္းက ပုန္းေနရင္ ျမင္ခ်င္မွျမင္မွာေလ။ ခုေတာ့ မီးဖုိထဲကေန အိမ္မဖက္ထြက္ေျပးေတာ့ ျမင္ေရာ။ ျမင္ေတာ့ တခါးဖြင့္မေပးလို႔ ဘယ္ရမလဲ။ ဒါကိုက ေပ်ာ္စရာေကာင္းေနတာ။<br /><br />ေျခတံရွည္အိမ္ေတြျဖစ္ၿပီး အိမ္မႀကီးနဲ႔ မီးဖိုၾကားမွာ ၾကမ္းခင္း လသာေဆာင္ရွိတယ္။ ေႏြရာသီပူအိုက္တဲ့အခါ အဲဒီေနရာေလးမွာ ညီအစ္မသံုးေယာက္ အိပ္ရတယ္။ ကၽြန္မ အစ္မေတြက လွတယ္လို႔ နာမည္ရသူေတြ၊ ေယာက်္ားလည္း မရေသးတဲ့အခ်ိန္ဆိုေတာ့ အိမ္မွာ ေရေလာင္းေတြ လူစည္တယ္။ ညလသာေဆာင္မွာ အိပ္မွန္း သိတဲ့သူကလည္း ေခ်ာင္းေနတာ။ အျပင္ကေန လသာေဆာင္ေပၚ ျဖဳန္းကနဲ လွမ္းပက္တာ ခံရလို႔ ေကာင္းေကာင္းမအိပ္ရတာေတြလည္း ရွိသား။ တခါတေလေတာ့ ကိုယ္က လသာေဆာင္ေပၚကေန ေခ်ာင္းေနရင္း ေယာင္တတ္တဲ့ အပ်ိဳႀကီးလမ္းျဖတ္သြားရင္ ဗြမ္းကနဲ႔ ပက္တာေပါ့။ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ ေယာင္ၿပီး ဆဲလိုက္တာ လြန္ေရာ။ သူက ဆဲေလ ကၽြန္မတို႔က ခိုးခိုးခြိခြိ လုပ္ၾကေလနဲ႔။ အထိမခံတဲ့ အကဲပိုတဲ့ ကေလးပိစိေကြးေတြ ေယာင္တတ္တဲ့အပ်ိဳႀကီးေတြ လူပ်ိဳႀကီးေတြက ကၽြန္မအစ္မရဲ႕ ပစ္မွတ္ေတြျဖစ္လို႔။ ထမင္းေလးခ်က္လိုက္ လက္ဖက္သုပ္ေလးစားလိုက္နဲ႔ အဲဒီလသာေဆာင္ေလးက လူစည္ေနတယ္။ အစ္မသူငယ္ခ်င္းအပ်ိဳမေတြလည္း လက္ဖက္စားရင္း လာလည္ၾကေသးတာ။<br /><br />တခ်ိဳ႕ေနခင္းေတြ ေရေလာင္းလာရင္ ကလန္႔ထိုးထားေတြ က်ိဳးကုန္ေရာ။ အတြင္းက ေရေလာင္းမွာေၾကာက္လို႔ နင္းကန္ပိတ္၊ အျပင္ကလည္း တံခါးမဖြင့္မခ်င္း တြန္းၾကနဲ႔ သႀကၤန္ၿပီးလို႔ကေတာ့ အိမ္မွာ အက်ိဳးအပဲ့ေတြ ရစရာမရွိဘူး။ ကၽြန္မတို႔အိမ္ေပၚတက္ေျပးရင္ ေလွကားဝမွာ ေခြးနဲ႔ ေရေလာင္းေတြ ထုတ္ဆီးတိုးေနၾကတာ အၾကာႀကီး။ လူႀကီးေတြ ဥပုသ္ေစာင့္သြားရင္ အစ္ကိုတေယာက္ကို အိမ္ေစာင့္ထားခဲ့တယ္။ နင့္ညီမေတြကို ေစာင့္ေနခဲ့လို႔ မွာသြားတာ။ အစ္ကိုတေယာက္မွမရွိလို႔ကေတာ့ အိမ္မွာ ေသာင္းက်န္ကုန္ၾကတာကိုး။ အစ္ကိုေတြရွိရင္ ေရေလာင္းေတြက ရွိန္တယ္။ တျခားရြာကလူေတြဆို အိမ္ကို သိပ္မဝင္ရဲဘူး။ သူႀကီးအိမ္ျဖစ္လို႔လည္း ရွိန္တာလားမသိ။ တခါက အရမ္းေအးတဲ့ အစ္ကိုတေယာက္ အိမ္ေစာင့္က်န္ခဲ့တယ္။ သူက အားနာလို႔ ေရေလာင္းေတြကို မဝင္နဲ႔လည္း မေျပာခ်င္ဘူး။ ဒါနဲ႔ ဘာလုပ္လဲဆို အိမ္က ေခြးကို ႀကိဳးလႊတ္ေပးထားတယ္။ သူက တခြန္းမွမေျပာဘူး အိမ္ေအာက္မွ အိပ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနေရာ။ ေရေလာင္းေတြက အိမ္ေပၚတက္မယ္ျပင္လိုက္ ေခြးက ဆြဲမယ္လုပ္လိုက္နဲ႔။ေနာက္ဆံုး နားၿငီးလာလို႔ ဆင္းေပးလိုက္ရတာလည္း ရွိေသး။<br /><br />အိမ္ေပၚတက္ပုန္းရင္ ရင္းႏွီးတဲ့သူက လိုက္လာေလာင္းေတာ့ ဘယ္လုိမွ ေလာင္းလို႔မရႏိုင္တဲ့ ေနရာ ရွာထားရတယ္။ အိ္မ္ေပၚက ဝါဂြမ္ေတြထည့္ထားတဲ့ ထန္းေလွ်ာ္ယိုင္ပတ္ေတြရွိတယ္။ အဲဒီဝါပံုေပၚဆို ဘယ္သူမွ မေလာင္းရဲဘူးေလ။ ႀကံရာမရရင္ ဝါဂြမ္းပံုထဲ ဝင္ေနရတာေတြလည္း ရွိတာ။ အိမ္က အစ္ကိုေတြစည္းကမ္းေၾကာင့္ ရြာလည္ကိုလည္း မသြားရဘူး။ ေရေလာင္းလည္း မလည္ရဘူး။ အဲလိုအိမ္တြင္းပုန္းေတြ မျဖစ္မေနထြက္ၾကတဲ့အခ်ိန္က ႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္။ ရြာဦးေက်ာင္းမွာ ဆြမ္းေလာင္းပြဲေန႔။ အိမ္ရွိအပ်ိဳအကုန္ မသြားမေနသြားၾကတာ။ ကာလသားေတြအတြက္ ဒါဟာ မဟာအခြင့္အေရးျဖစ္လို႔ လက္လြတ္မခံၾကဘူး။ တျခားရြာကလည္း ေရပံုးကိုယ္စီနဲ႔ ဆြမ္းေလာင္းပြဲၿပီးခ်ိန္ကို ေစာင့္ေနၾကတယ္။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းရဲ႕ ရွိရိွသမွ် တံခါးေပါက္တိုင္း ေစာင့္ေနၾကေရာ။ ေနာက္ဆံုးေျပးေပါက္က မလြယ္ေပါက္။ ေခြးတိုးေပါက္ေပါ့။ အဲဒီကေန ေျပးလိုက္တာ လိမ့္လို႔။ လြတ္ၿပီမထင္နဲ႔ အိမ္ေပါက္အေရာက္ လူစုခြဲေစာင့္ေနသူေတြနဲ႔ တန္းကနဲပဲ။<br /> <br />ႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္ေန႔ ဆြမ္းႀကီးေလာင္းပြဲအျပန္ကစလိုက္တဲ့ ေရေလာင္းပြဲဟာ ညသန္းေခါင္မတိုင္ခင္ထိ တအုန္းအုန္း တျဗဳန္းျဗဳန္းျဖစ္လို႔။ တရြာလံုး ေရေလာင္းေတြ ေရေရွာင္ေတြနဲ႔ ဆူညံေနေတာ့တယ္။ ညသန္းေခါင္ေက်ာ္သြားရင္ေတာ့ ေနာင္ႏွစ္သႀကၤန္အခ်ိန္ကို ေစာင့္ရင္း ရြာေလးက အိပ္ေမာက်လို႔သြားျပန္တယ္။<br /><br />မဇနိ<br /></span></font></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='//blogger.googleusercontent.com/tracker/2901145952915489666-7634559959933175105?l=may-and-june.blogspot.com'/></div>ဇနိhttp://www.blogger.com/profile/06464515806838041938bloggermayandjune@gmail.com15tag:blogger.com,1999:blog-2901145952915489666.post-46880674653762038392009-04-08T20:42:00.005+05:002009-04-08T21:03:08.676+05:002009-04-08T21:03:08.676+05:00<div align="justify"> <font face="Zawgyi-One"> <br />သႀကၤန္ရက္နားနီးလာေလ ေႏြေလရူးေၾကာင့္ အိမ္တြင္းေနရာအႏွံ႔ ဖုန္တေထာင္းေထာင္း သဲတရွပ္ရွပ္ျဖစ္လို႔ေနတယ္။ အေမ့မွာ မနားမေန ဖုန္လိုက္သုတ္ေနေပမယ့္ မႏိုင္ဘူး။ ေလတခ်က္ေဝ့လိုက္ရင္ တအိမ္လံုး သစ္ရြက္ေႂကြေတြ လႊမ္းသြားေတာ့တာ။ သစ္ရြက္ေႂကြေတြ လႊမ္းေနတဲ့ တန္းလ်ားမွာ ထိုင္ရတာကိုက အရသာတမ်ိဳးေလ။ အညာေႏြကို အပီအျပင္ ခံစားလို႔ရတာကိုး။<br /><span id="fullpost"><br />ကၽြန္မတို႔အေနနဲ႔ ေလတခ်က္ေဝ့တိုင္း ေပ်ာ္ေနေတာ့တာက သႀကၤန္နားနီးလာလို႔လည္းပါတယ္။ ေႏြစာ အစားအစာေတြေၾကာင့္ ေပ်ာ္တာလည္း ပါတာေပါ့။ ေႏြဦးေပါက္လာရင္ တမာပင္က ရြက္ႏုေတြထြက္လာၿပီ။ တမာနံ႔ေလး သင္းေနတာကိုက အညာသရုပ္ကို ပိုပီျပင္ေစတယ္လို႔ ခံစားမိတယ္။ တမာရြက္ႏုေတြထြက္လာရင္ ကၽြန္မေဖေဖက သိပ္ေပ်ာ္မွာပါ။ သူက တမာရြက္အတို႔အျမႈပ္ သိပ္ႀကိဳက္တာ။ တမာမွာလည္း စားတမာလို႔ ရွိသတဲ့။ ကၽြန္မတို႔အိမ္ေရွ႕က လူႏွစ္ေယာက္ဖက္စာေလာက္ ပင္စည္ရွိတဲ့အပင္ကေတာ့ စားတမာလို႔ ေျပာၾကတယ္။ အဲဒီအပင္ႀကီး အရြက္ေတြေဝလာရင္ တလမ္းလံုးက လာခူးၾကတာပါ။ တမာရြက္ႏုေလးေတြကို ေျပာင္းဖူးဖက္နဲ႔ အစည္းေလးေတြစည္းၿပီး ေရေႏြးနဲ႔ျပဳပ္ထားရင္ သိပ္စားေကာင္းတာ။ အမ်ားအားျဖင့္ေတာ့ အေမက ခရမ္းခ်ဥ္သီးငါးပိခ်က္ ခ်က္ေပးထားတယ္။ ခရမ္းခ်ဥ္သီးကလည္း အညာခရမ္းခ်ဥ္သီးေတြ ေပါတာကိုး။ ၿမိဳ႕ေစ်းမွာဆို ေတာင္လိုပံုလို႔။ ေစ်းကလည္း ေပါတယ္။ ခရမ္းခ်ဥ္သီး ပိသာလိုက္ဝယ္ရင္ နံနံပင္လက္တဆုပ္ေလာက္နဲ႔ ငရုပ္သီးစိမ္း မိုးေမွ်ာ္သီး၊ ေရႊတဆုပ္သီး လက္တဆုပ္က အဆစ္ေပးလိုက္တာ။ ခရမ္းခ်ဥ္သီးငါးပိခ်က္စပ္စပ္ေလး ခ်က္ထားလိုက္ရင္ တမာရြက္အတို႔နဲ႔ လိုက္တာေပါ့။ ခုမ်ားေတာ့ အဆစ္ေတြ မရေလာက္ေတာ့ပါဘူး။ စီးပြားပ်က္ကပ္ဆိုလား ျဖစ္လာလို႔ေလ။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/SdzGtmTkaWI/AAAAAAAAAc4/yXiUY7eCr4w/s1600-h/P1080468+copy.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 272px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/SdzGtmTkaWI/AAAAAAAAAc4/yXiUY7eCr4w/s400/P1080468+copy.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5322347346324121954" /></a><br /> ကၽြန္မတို႔အိမ္ဝိုင္းအလယ္ေခါင္မွာ ခါးတက္ပင္လည္း ရွိတယ္။ သူလည္း ေႏြကိုေရာက္လာရင္ အတက္ေတြ ရြက္ႏုေတြ ေဝလာေတာ့တာ။ ကၽြန္မတို႔ေမာင္ႏွမတေတြ ေပ်ာ္ျမဴးတဲ့ေနရာဆိုလည္း မမွားပါဘူး။ ေမာင္ႏွမတေတြ အဲဒီအပင္ေလးကိုတက္တာ ကၽြမ္းက်င္လို႔ မ်က္စိမွိတ္ေတာင္ရတယ္။ ငယ္ငယ္ကေတာ့ ထန္းရည္တက္ယူတမ္း ကစားၾကတယ္။ ထန္းပင္မရွိေတာ့ ခါးတက္ပင္ေပၚတက္၊ အိုးပုတ္ေသးေသးေလးေတြကို ဂုန္နီႀကိဳးနဲ႔ခ်ည္၊ ပုဆိုးကြင္းကိုစလြယ္သိုင္းၿပီး ထန္းရည္အိုး တက္ခ်ိတ္ၾကတာ။ ဒီေန႔ခ်ိတ္ရင္ ေနာက္တေန႔ ထန္းရည္အိုးခ်တဲ့ေန႔ေပါ့။ ဒီလိုေန႔တိုင္း ကစားဖူးေနလို႔ ခါးတက္ရြက္ႏုခ်ိန္ဆို ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္ တက္ခူးေတာ့တာ။ ရလာတဲ့ခါးတက္ရြက္ကို ရင့္တာေတြသင္ၿပီး ေရေဆး၊ ဆန္ေဆးရည္သန္႔သန္႔နဲ႔ စဥ္႔အိုးထဲမွာ စိမ္ထားရတယ္။ တေန႔တခါ ဆန္ေဆးရည္လဲေပးၿပီး ေနျပထားလို႔ (၃)ရက္ေျမာက္ေန႔ဆို စားလို႔အဆင္သင့္ရေနၿပီ။ ေရာင္းတဲ့ခါးတက္ခ်ဥ္ေတြက ေရေႏြးေဖ်ာတာ ထမင္းရည္ပူနဲ႔စိမ္တာနဲ႔ စားရတာ သိပ္မေကာင္းလွဘူး။ အေမက လက္သန္႔သန္႔နဲ႔ ေသခ်ာစိတ္ရွည္လက္ရွည္လုပ္လို႔ စားေကာင္းတာတဲ့။ ခါးတက္ခ်ဥ္ရၿပီဆို အိမ္နားနီးခ်င္းေတြဆီ လိုက္ေဝေပးရတာ ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းတယ္။ ခါးတက္ရြက္ကလည္း ခရမ္းခ်ဥ္သီးငါးပိခ်က္နဲ႔ လိုက္တာပဲ။ သူ႔ကိုကပ္ေၾကးနဲ႔ ႏုပ္ႏုပ္ညွပ္ၿပီး ေျမပဲဆံေထာင္း ဆီခ်က္ေလးနဲ႔သုပ္လည္း စားလို႔ဆိမ့္တယ္။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/SdzGtoKZCkI/AAAAAAAAAdA/vaxBfGxvOCo/s1600-h/P1080471+copy.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 305px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/SdzGtoKZCkI/AAAAAAAAAdA/vaxBfGxvOCo/s400/P1080471+copy.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5322347346822498882" /></a><br /> သႀကၤန္ရက္မွာ အပင္မတက္ရဘူးတဲ့။ ေရွးက လူႀကီးေတြ ေျပာၾကတာပဲ။ အရြက္ခူးစရာကို သႀကၤန္မတိုင္ခင္ ခူးထားၾကရတယ္။ အိမ္ေနာက္ဖက္က မန္က်ည္းပင္မွာလည္း အရြက္ႏုေတြ ေဝေနတာမို႔ ခူးၾက၊ ခ်ဥ္သိပ္ၾကတယ္။ အေမသိပ္တဲ့ မန္က်ည္းခ်ဥ္က အခက္မပ်က္ အေရာင္လည္းဝင္းတယ္။ ေႏြရာသီပူခ်ိန္မွာ ရင္ေအးေအာင္ မန္က်ည္းရြက္ဆန္ဟင္းလည္း အေမက ခ်က္ေကၽြးတတ္တယ္။ တခါတေလလည္း မန္က်ည္းရြက္နဲ႔ ကန္စြန္းရြက္အရိုးညိဳ ခ်ဥ္ဟင္းေလးနဲ႔ စားရတာ ထမင္းၿမိန္တယ္။ <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/SdzG4oAPNaI/AAAAAAAAAdI/4CG2HzqdHZo/s1600-h/P1080473+copy.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 305px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/SdzG4oAPNaI/AAAAAAAAAdI/4CG2HzqdHZo/s400/P1080473+copy.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5322347535758472610" /></a><br />သရက္သီးပိုးတီခ်ဥ္ကို ၾကက္သြန္နီေလးနဲ႔ ပဲဆီေလးဆမ္းသုပ္ထားတာကလည္း မနက္ခင္းဆြမ္းေလာင္းဖို႔ စိတ္မပူရတဲ့ ဆြမ္းဟင္းတခြက္ေပါ့။ ပဲႀကီးႏွပ္၊ သရက္ခ်ဥ္သုပ္၊ ၾကက္သြန္နဲ႔ငါးေျခာက္အစိုေၾကာ္ေလးကလည္း အေဖ့အႀကိဳက္ မရိုးႏိုင္တဲ့ ဟင္းေတြ။ ၾကက္သြန္အစိုဘာလေခ်ာင္ေၾကာ္ကို အလွဴေၾကာ္ေလးလို႔လည္း အေဖက ေခၚတတ္တယ္။ အလွဴက မိုးၿပဲဒယ္ႀကီးေတြနဲ႔ေၾကာ္ထားတဲ့ ဘာလေခ်ာင္ေၾကာ္နဲ႔တူေအာင္ အိမ္တင္ေၾကာ္စားၾကတာမို႔ အလွဴေၾကာ္လို႔ေခၚတာပါ။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/SdzGtVpbGDI/AAAAAAAAAcw/NJCyC8cx7Xg/s1600-h/P1080196+copy.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 305px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/SdzGtVpbGDI/AAAAAAAAAcw/NJCyC8cx7Xg/s400/P1080196+copy.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5322347341852383282" /></a><br /> အညာရဲ႕ ေႏြသေရစာေတြက ေပါလွတယ္။ အညာသူ အညာသားကေတာ့ စြဲစြဲၿမဲၿမဲႀကိဳက္ၾကတာမ်ားပါတယ္။ ေန႔လည္ေန႔ခင္းဆို လူႀကီးေတြက တေရးတေမာ အိပ္လို႔။ ကေလးတသိုက္က ကစားေနၾကတာ။ အဲဒီအခ်ိန္ “ဇီးယို၊ သကာရည္” ဆိုတဲ့ အသံေလးၾကားရေရာ။ ျဖဴေဖြးေအာင္တိုက္ထားတဲ့ ဒန္အိုး (၂)လံုးမွာ ဇီးယို၊ သကာရည္ထည့္ထားၿပီး ေတာဖက္က လာေရာင္းၾကသူေတြ။ ဇီးယိုကလည္း သကာရည္ထဲကို ဇီးမႈန္႔ထည့္က်ိဳထားတာပါ။ ကၽြန္မတို႔ငယ္ငယ္က သိပ္ဆိုးတယ္။ “ဇီးယို၊ သကာရည္” လို႔ ကေလးတသိုက္ ေအာ္လိုက္ရင္ ေစ်းသည္ေလးေတြက လွည့္ၾကည့္ေရာ။ အဲဒါဆို “မိညိဳလာၿပီ” လို႔ ဆက္ေအာ္ၾကတာ။ ေရာင္းခ်င္ေနတဲ့ ေစ်းသည္ေတြကို စၾက ေနာက္ၾကတာေလ။ သူတို႔ကလည္း စိတ္မဆိုးပါဘူး။ အိမ္က လူႀကီးေတြဆိုတာ ေဖာက္သယ္အရင္းေတြမို႔ ကေလးေတြကို ခြင့္လႊတ္ၿပီးသား။ “ဇီးယို၊ သကာရည္ မိညိဳလာၿပီ” ဒါေလးဆိုၿပီး ဖုန္အလိမ္းလိမ္းနဲ႔ သစ္ရြက္ေျခာက္ေတြၾကား တရြတ္တိုက္ေျပးလႊားရတာကိုက အညာကေလးတို႔ သဘာဝပါ။<br /><br /> ေနာက္ စားစရာတမ်ိဳးက ထန္းသီးမုန္႔။ ေရစႀကိဳဖက္မွာ ထန္းသီးမုန္႔ေတြ ေပါလွတယ္။ ကၽြန္မတို႔ၿမိဳ႕မွာလည္း ေန႔လည္ခင္းဆို “ေရစႀကိဳထန္းသီးမုန္႔၊ သၾကားထန္းသီးမုန္႔၊ စပယ္ရွယ္ထန္းသီးမုန္႔” နဲ႔ ေအာ္သံေတြ အၿပိဳင္အဆိုင္ပါပဲ။ ႀကိမ္ေစ်းေတာင္းပက္လက္အဝက်ယ္ထဲမွာ ပလပ္စတစ္ခင္းထားၿပီး ထန္းသီးမန္ု႔အခ်ပ္လိုက္ေတြ ထည့္ထားတယ္။ ခ်ိန္ခြင္ေလးနဲ႔ အေလးေတြမွာ ဆီေရာင္ေတြေတာင္ ေျပာင္လို႔။ အစိပ္သားေပးပါ။ ငါးဆယ္သားယူလိုက္ပါ ေဖာက္သယ္ရယ္နဲ႔ လူႀကီးေတြ အေရာင္းအဝယ္လုပ္ေနရင္ ကိုယ္ေတြက လက္ေလးေမးေထာက္ ေခ်ာင္းေနတာေပါ့။ မခ်ိန္တြယ္ခင္ ေရာ့ အင့္ နဲ႔ ကပ္ေၾကးေလးယူ တဖဲ့ကိုက္ေပးၿပီး ကေလးေဝစုရတယ္ေလ။ ေစ်းသည္ေတြက အနားမွာ ေမးေထာက္မေနရင္လည္း အိမ္ထဲထိ လွမ္းေခၚေပးတာ။ ဟိုကေလးေလးေရာ ဘယ္မလဲ မုန္႔လာယူဆိုတာနဲ့ ေခ်ာင္းေနတဲ့ အိမ္အကြယ္ကေန လက္ေလးကိုက္ရင္း ေျပးလာတာ လိမ့္လို္႔။ ဒါလည္း အညာေဒသ စရိုက္ေလးေတြေနမယ္။<br /><br /> ေႏြေန႔လည္ေတြ လာေရာင္းတဲ့ သေရစာအမ်ားစုမွာ မုန္႔ၾသဇာ၊ ဆီေၾကာ္မေရြးလည္း ပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ၿမိဳ႕မွာ မုန္႔ၾသဇာအႀကီးအက်ယ္လုပ္တာ (၂) ေနရာ ရွိပါတယ္။ တေနရာက ၿမိဳ႕အေနာက္ဖ်ားမွာ။ ေနာက္တေနရာက ၿမိဳ႕လည္ ေရႊကူဘုရားနားမွာ။ မုန္႔ၾသဇာမီးဖိုေတြကို မန္က်ည္းပင္အရိပ္ေကာင္းေကာင္းေအာက္မွာ လုပ္ထားတယ္။ မနက္ခင္း (၁၀)နာရီဝန္းက်င္ဆို ေဖာက္သယ္ယူမည့္ ေခါင္းရြက္ေစ်းသည္ေတြက မန္က်ည္းပင္ရိပ္ေအာက္မွာ တန္းစီေစာင့္ေနေရာ။ အဲဒီကယူလာတာကို တလမ္းဝင္တလမ္းထြက္ လည္ေရာင္းၾကတယ္။ ပန္းတိမ္ဖိုလို ကားဝပ္ေရွာ႔လို အလုပ္သမားမ်ားတဲ့ အိမ္ရွင္ေတြက အေလးခ်ိန္မ်ားမ်ားဝယ္တယ္။ ေန႔လည္ခင္းတိုင္း ဝယ္တတ္ေတာ့ ေစ်းသည္ေတြက အိမ္တြင္းထိဝင္လာတာ။ အခ်ိန္တန္ရင္ ေရာက္လာၿပီး ခ်ိန္ေပးသြားတယ္။ ေစ်းေျပာစရာေတာင္ မလိုဘူး။ အလုပ္သမားေတြအတြက္ ေႏြေနပူမွာ ေရအိုးစဥ္က ေရေအးေအးေလးနဲ႔ မုန္႔ၾသဇာေလးစားလိုက္ရရင္ အေမာေတြေျပသြားတာကိုး။ အဲ အိမ္ရွင္ေတြကလည္း လက္ဖက္ ေရေႏြးၾကမ္းေလးနဲ႔ မုန္႔သည္ေတြကို ဧည့္ခံတတ္ေသးတာ။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/SdzGs7FgF8I/AAAAAAAAAco/mIUU43sBmXc/s1600-h/P1080190+copy.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 305px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/SdzGs7FgF8I/AAAAAAAAAco/mIUU43sBmXc/s400/P1080190+copy.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5322347334722394050" /></a><br /> ေႏြေန႔လည္ခင္းရဲ႕ အသြင္အျပင္ေနာက္တခုက မုန္႔ျပားသလက္ဖိုေလးေတြ။ လမ္းမဖက္မွာ မန္က်ည္းပင္ တမာပင္ေတြ အရိပ္ေကာင္းေကာင္းေတြက ေပါသကိုး။ အရိပ္ေကာင္းတဲ့ အပင္ႀကီးေတြေအာက္ အုတ္ခဲေလးသံုးခ်ပ္ကို သံုးပြင့္ဆိုင္ၿပီး မီးဖိုလုပ္ထားတယ္။ ေျမအိုးထဲမွာ တလံုးက မုန္႔အနွစ္ေဖ်ာ္ထားၿပီး ေနာက္တလံုးက ထန္းလ်က္ရည္အိုး။ ပဲလြန္းဆံျပဳပ္ထားလည္း အဆင္သင့္။ ေျမပက္လက္အိုးခင္းေလးနဲ႔ လုပ္ေရာင္းေနတဲ့ မုန္႔ပ်ားသလက္သည္။ မုန္႔အျဖဴလို႔ေခၚတဲ့ မုန္႔အႏွစ္မွာ ပဲလြန္းေလးျဖဴးလိုက္တာက ဆီးေလးပြတ္စားရင္ ေမႊးတာတမ်ိဳး။ မုန္႔နီဆိုတာက ထန္းလ်က္ရည္ေလးပါေရာလိုက္တာ။ မနက္ခင္း မုန္႔ပ်ားသလက္က အိုးခင္းမွာ မုန္႔ရည္ပါေလကာေလးကို အိုးမႈတ္ဖင္ေလးနဲ႔ တို႔လိုက္တဲ့ အပါးေလးေတြ။ ေန႔လည္ခင္းမုန္႔ပ်ားသလက္ကေတာ့ ေဖာင္းေဖာင္းအႀကီးႀကီးေတြပါ။ ကၽြန္မက ထန္းလ်က္ရည္ပါတဲ့ မုန္႔နီကိုႀကိဳက္ေပမယ့္ အေမက ဆီေလးဆမ္းစားရတဲ့ မုန္႔အျဖဴကိုႀကိဳက္သူ။ မန္က်ည္းပင္ႀကီးေအာက္က လူအုပ္ႀကီးဝိုင္းေနရင္ ဘာလဲစဥ္းစားမေနပါနဲ႔ အဲဒါမုန္႔ပ်ားသလက္သည္ကို တန္းစီေစာင့္ေနၾကတာ။ ကိုယ့္အလွည့္ေက်ာ္သြားမွာစိုးလို႔ “အန္တီ ေနာက္(၃) ေယာက္ေျမာက္ ဟိုကတံုးမေလးၿပီးရင္ ကၽြန္မအလွည့္ေနာ္” နဲ႔ ေအာ္ေျပာရေသးတယ္။ ဒါမွ ကိုယ့္ကို မေမ့မွာေလ။ “အန္တီ ပဲေစ့ေလးမ်ားမ်ား ျဖဴးေပးပါလို႔ အေမက မွာလိုက္တယ္” နဲ႔ ေျပာရင္ ေစ်းသည္ကလည္း “ေအး ေအး ပိုလိုက္မယ္” လို႔ ျပန္ေျပာတယ္။ ေျပာသာေျပာတာ နဂိုထည့္မယ္ ရည္ရြယ္ထားတာေတာင္ လက္ထဲျပန္ထည့္ယူသြားတာ ျမင္လိုက္သား။ ဒါေပမယ့္ စိတ္မွာေတ့ ေက်နပ္လို႔။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/SdzGs4ceMNI/AAAAAAAAAcg/WHSpJaiuFW0/s1600-h/P1080186+copy.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 272px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/SdzGs4ceMNI/AAAAAAAAAcg/WHSpJaiuFW0/s400/P1080186+copy.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5322347334013432018" /></a><br /> ဖုန္တေထာင္းေထာင္းနဲ႔ ညည္းတို႔အညာေဒသ ပူကလည္းပူ ပ်င္းစရာပါေအလို႔မ်ား ေျပာရင္ သိပ္မခံခ်င္ပါဘူး။ အမေလးေနာ္ ေန႔လည္ခင္း တမာပင္ေအာက္မွာ မုန္႔လက္ေဆာင္းေလးမ်ား လာေသာက္ၾကည့္ပါလား။ မုန္႔ၾသဇာေလးလည္း တည္ခင္းဧည့္ခံခ်င္ေသး။ ဇီးယို၊ သကာရည္အေပၚယံက သကာခ်ပ္ႀကီးေတြ စားၾကည့္ေစခ်င္စမ္းပါဘိ။ ျပန္ေတာင္မျပန္ခ်င္ဘူး ျဖစ္သြားမယ္လို႔ ငယ္ငယ္က ေျပာေနၾကစကားေလးေတြပါ။ တကယ္တမ္း အညာေဒသက ပူျပင္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ေမြးရပ္ေျမ ႀကီးျပင္းခဲ့ရာေဒသေတြဆိုေတာ့ ပူတယ္လည္း မထင္မိပါဘူး။ ကၽြန္မရင္ထဲမွာေတာ့ အညာေႏြနဲ႔ အညာသေရစာေတြေၾကာင့္ အညာေဒသက အၿမဲႏုပ်ိဳလွပေနမွာ အေသအခ်ာပါပဲေလ။<br /><br />မဇနိ<br /></span></font></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='//blogger.googleusercontent.com/tracker/2901145952915489666-4688067465376203839?l=may-and-june.blogspot.com'/></div>ဇနိhttp://www.blogger.com/profile/06464515806838041938bloggermayandjune@gmail.com22tag:blogger.com,1999:blog-2901145952915489666.post-1194065142705377162009-04-06T15:55:00.015+05:002009-04-06T18:39:39.945+05:002009-04-06T18:39:39.945+05:00<div align="justify"> <font face="Zawgyi-One">“ေႏြေရာက္ၿပီေလ.. ရိုးတံက်ဲက်ဲ .. ပင္အိုတို႔ အလွျခင္းလည္းၿပိဳင္.. ” ဆိုတဲ့ သီခ်င္းသံက ေႏြေလပူေတြကို မ်က္ႏွာက်က္တပ္ ပန္ကာေတြရဲ႕ အကူအညီအနဲ႕ ေမာင္းထုတ္ထားတဲ့ အခန္းထဲမွာ ေဝ့ဝဲေနတယ္။ သီခ်င္းဆိုသံက ယိုင္တိုင္တိုင္ယဲ့တဲ့တဲ့ ျဖစ္ေနေပမယ့္ တေယာက္ေသာသူရဲ႕ ႏွလုံးခြင္မွာေတာ့ သာယာလို႔ေနပါေလစ။ တီဗြီမ်က္ႏွာျပင္ကို ၾကည့္လိုက္ ခန္းမထဲကို မ်က္လုံးေဝ့ၾကည့္လိုက္နဲ႔ သူ႔ရဲ႕မ်က္ႏွာမွာ ရွက္ရြံ႕မႈေတြ အျပည့္ရွိေနေသးတယ္။ <br /><span id="fullpost"><br />အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ႏွင္းဆီပန္းအနီေလး တပြင့္ကို ကိုင္ထားတဲ့ ပန္းေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ ရွက္ၿပဳံးေလးတပြင့္ တလႊင့္လႊင့္ ေဝ့ဝဲကာ သူ႕အနားကို ေရာက္လာတယ္။ စကားမဆိုဘဲ အခ်ိဳဆုံးေသာ အၿပဳံးပန္းတပြင့္နဲ႔အတူ ႏွင္းဆီနီေလးတပြင့္ပါ ကမ္းလိုက္ေတာ့ အခန္းထဲမွာ လက္ခုပ္သံေတြ ဆူညံသြားတယ္။ သူ႕ရင္မွာလည္း ဝုန္းဒိုင္ဆန္သြားတာကို ဘယ္သူမွ သတိမထားမိလိုက္ပါဘူးလို႔ ထင္တာပဲ။ ႏွင္းဆီပန္းေလးကို တယုတယကိုင္ကာ ဆင္းလာေတာ့ ေႏွာင့္ယွက္လိုသူ အေပါင္းအသင္းတစုက ခ်ဉ္စပ္အၿပဳံးေတြ ဒလၿပဳံနဲ႔ ငါ့တို႔ကို ပန္းေလးျပန္ေပးပါလားတဲ့။ <br /><br />သူငယ္ခ်င္းခ်ဉ္စပ္တို႔ရယ္ ေတာင္းပန္ပါတယ္ကြယ္။ ဒီပန္းေလးက သူ႔သခင္မဆီမွာပဲ ခိုနားရမွာေပါ့။ အေႏွာင့္အယွက္ေတြ ကင္းေစခ်င္လို႔ကြယ္ ဒါေလးကို ျပန္သိမ္းေပးထားေနာ္.. သူမရဲ႕ ဒိုင္ယာရီစာရြက္ေတြၾကားမွာ အမွတ္တယေတြမ်ားစြာနဲ႔ အတူ ပန္းေျခာက္နီကေလးတပြင့္က အခုထိ ခ်စ္ျခင္းရဲ႕ သေကၤတအျဖစ္ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ေနေလရဲ႕။<br /><br />တကယ္ေတာ့ သူနဲ႔သူမအၾကားမွာ အခ်ိန္ကာလေတြ၊ ေဝးကြာေနရျခင္းေတြ အမ်ားအျပားေနရာ ယူထားတတ္တယ္။ သူတို႔ႏွစ္ဦး အတားအဆီးတံတိုင္းေတြကို ခ်စ္ျခင္းနဲ႔ပဲ ေက်ာ္လႊားခဲ့ရတယ္။ ရွားပါးလွတဲ့ ေတြ႕ဆုံခ်ိန္ေတြမွာ သူက သူမရဲ႕အယုအယကို ခံယူခဲ့ခ်င္တယ္။ - သမီးရယ္ ေနမေကာင္းေနတာကို ဒီလာေတာ့ေရာ ေပ်ာက္သြားလို႔လား - ဆိုတဲ့ စကားက သူ႔ကြယ္ရာမွာ ရီၿပဳံးၿပဳံးနဲ႔ ေျပာခဲ့တဲ့ သူမရဲ႕ အေမေပါ့။<br /><br />သူေရာ သူမပါ သႀကၤန္အတြင္းမွာ လည္ပတ္ရတာကို ငယ္စဉ္ကလို မခုံမင္ပါဘူး။ အတာေရေတြ ပက္ျဖန္းမွ ေအးေတာ့တာမွ မဟုတ္တာ။ မခ်စ္လို႔ မဟုတ္ဘူးေနာ္ အတာသႀကၤန္ေရ။ ပန္းေတြ ေဝေနတဲ့ သစ္ပင္ႀကီးတပင္ရဲ႕ေအာက္က ခုံတန္းလ်ားမွာ ထိုင္ၿပီး တေယာက္မ်က္ႏွာ တေယာက္ၾကည့္ကာ စကားေတြေဖာင္ဖြဲ႕ရရင္ သူနဲ႔သူမက ေပ်ာ္ရႊင္ေနတတ္တာပါ။ <br /><br />ဧပရယ္ေရာက္လာလို႔.. သႀကၤန္ရနံေတြရလာရင္.... ပိေတာက္ေတြ ပြင့္ကုန္ၿပီဆိုတဲ့ အသံေတြၾကားရရင္ သူနဲ႔ သူမက... ရင္ေတြခုန္ၿပီး အတိတ္ကို ျပန္ေတြးကာ ၾကည္ႏူးတတ္ပါတယ္။ ေနာက္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာလည္း သတိတရ ၾကည္ႏူးၾကဦးမွာပါပဲ။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘဝတသက္တာ မေမ့ႏိုင္စရာေတြက အဲဒီရက္ေတြထဲမွာ ရွိေနတာကိုး။<br /></span></font></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='//blogger.googleusercontent.com/tracker/2901145952915489666-119406514270537716?l=may-and-june.blogspot.com'/></div>ဇနိhttp://www.blogger.com/profile/06464515806838041938bloggermayandjune@gmail.com11tag:blogger.com,1999:blog-2901145952915489666.post-89021972687846870402009-04-04T19:10:00.011+05:002009-04-04T19:44:09.934+05:002009-04-04T19:44:09.934+05:00<div align="justify"> <font face="Zawgyi-One"> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/Sddq-dF7UYI/AAAAAAAAAZU/b1r9gsJH464/s1600-h/P1080206+copy.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 272px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/Sddq-dF7UYI/AAAAAAAAAZU/b1r9gsJH464/s400/P1080206+copy.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5320839105955451266" /></a><br />ဒီေန႔ စီစဥ္မထားျဖစ္ဘဲ ကမာကုရဘုရားဆီ ေရာက္သြားတယ္။ ရထားေပၚမွာ လူေတြမ်ားေနကတည္းက ပြဲတခုခုမ်ား ရွိေနလို႔လား ေတြးမိေသးတယ္။ ေနာက္မွ လမ္းေဘးတခ်က္စီမွာ ခ်ယ္ရီပန္းေတြ ဟိုတစ ဒီတစျမင္ရတာသတိထားမိလာေရာ။<br /><span id="fullpost"><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/Sddu6rFBGnI/AAAAAAAAAbU/r3QCk1gbkmk/s1600-h/P1080297+copy.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 272px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/Sddu6rFBGnI/AAAAAAAAAbU/r3QCk1gbkmk/s400/P1080297+copy.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5320843439036766834" /></a><br /><br />ဘူတာက ဆင္းေတာ့ ခါတိုင္း လူသိပ္မမ်ားတဲ့ ဘူတာေလးမွာကို ေျခတလွမ္းခ်င္း ေရႊ႕ေနရတာ။ ဘုရားအဝင္မွာ ခ်ယ္ရီပန္းေတြနဲ႔ အလုပ္ရႈပ္ေနတဲ့ လူေတြ။ ေၾသာ္ ခ်ယ္ရီပြင့္ျပန္ၿပီကိုး။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/SddrUPrGMaI/AAAAAAAAAZs/pE_TNkUKROg/s1600-h/P1080311+copy.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 272px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/SddrUPrGMaI/AAAAAAAAAZs/pE_TNkUKROg/s400/P1080311+copy.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5320839480310378914" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/SddrjhFDpZI/AAAAAAAAAaU/KpPqZDC4Xmc/s1600-h/P1080346+copy.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 272px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/SddrjhFDpZI/AAAAAAAAAaU/KpPqZDC4Xmc/s400/P1080346+copy.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5320839742680704402" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/Sddrju8b_JI/AAAAAAAAAaM/j8q8VsXwmE8/s1600-h/P1080316+copy.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 272px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/Sddrju8b_JI/AAAAAAAAAaM/j8q8VsXwmE8/s400/P1080316+copy.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5320839746402647186" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/SddrUSdcQEI/AAAAAAAAAZ0/IhVbjBjJ1rA/s1600-h/P1080312+copy.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 272px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/SddrUSdcQEI/AAAAAAAAAZ0/IhVbjBjJ1rA/s400/P1080312+copy.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5320839481058410562" /></a><br />မႏွစ္က ဒီလိုအခ်ိန္မွာ ခ်ယ္ရီပြင့္တာ သတိမထားမိဘူး။ အိမ္ေျပာင္းေနရလို႔ေလ။ ဒီေန႔မွ တိုက္ဆိုင္လို႔ တဝၾကည့္ခဲ့ ဓါတ္ပံုရိုက္ခဲ့တယ္။ ဘန္နာလုပ္ခ်င္တဲ့ ကိုဇနိကလည္း ခ်ယ္ရီကို ေစာင့္ေနတာ ၾကာၿပီ။ မလွေသးလို႔ ခဏေစာင့္ပါ ေျပာထားရတယ္။ သူ႔အတြက္ပါ အဆင္ေျပေအာင္ ဓါတ္ပံုေလးေတြ ရိုက္လာတယ္။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/SddrkMgsC4I/AAAAAAAAAak/0EvOtb1Jvmk/s1600-h/P1080314+copy.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 272px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/SddrkMgsC4I/AAAAAAAAAak/0EvOtb1Jvmk/s400/P1080314+copy.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5320839754339322754" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/SddrUP_Sd1I/AAAAAAAAAZk/R5dYfsXvnQA/s1600-h/P1080310+copy.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 272px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/SddrUP_Sd1I/AAAAAAAAAZk/R5dYfsXvnQA/s400/P1080310+copy.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5320839480395069266" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/Sddrj-3a9GI/AAAAAAAAAac/m_NmHuNLdcE/s1600-h/P1080352+copy.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 272px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/Sddrj-3a9GI/AAAAAAAAAac/m_NmHuNLdcE/s400/P1080352+copy.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5320839750676575330" /></a><br />သူ႔ရာသီအခ်ိန္မို႔ ခ်ယ္ရီေတြက ေနရာအႏွံ႔ လွေနတာကိုး။ ဘုရားမွာလည္း လူေတြစည္ကားလွတယ္။ အျပန္ ကမာကုရဘူတာနားက ဘုရားေက်ာင္းဆီ ဝင္မိေတာ့လည္း တေလွ်ာက္လံုး ခ်ယ္ရီေတာႀကီး။ ခါတိုင္း (၁၅) မိနစ္ေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္ရတဲ့လမ္းေလးမွာ (၄၅) မိနစ္ အနည္းဆံုး ၾကာမယ္ထင္ပါရဲ႕။ ၾကည့္ရင္း ေငးရင္း လူတိုးေနၾကလို႔ေလ။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/Sddr6Vlr2yI/AAAAAAAAAa0/GEjh9T3GHdQ/s1600-h/P1080356+copy.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 272px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/Sddr6Vlr2yI/AAAAAAAAAa0/GEjh9T3GHdQ/s400/P1080356+copy.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5320840134733323042" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/SddrUt0xPBI/AAAAAAAAAZ8/zow1TNAVJlo/s1600-h/P1080313+copy.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 272px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/SddrUt0xPBI/AAAAAAAAAZ8/zow1TNAVJlo/s400/P1080313+copy.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5320839488404012050" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/Sddr59ANxmI/AAAAAAAAAas/GkH-havpWNc/s1600-h/P1080358+copy.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 272px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/Sddr59ANxmI/AAAAAAAAAas/GkH-havpWNc/s400/P1080358+copy.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5320840128133711458" /></a><br />ဒီႏွစ္ခ်ယ္ရီပြင့္ခ်ိန္ ေစာမယ္လို႔ေျပာထားတယ္။ ခန္႔မွန္းရက္ကို အင္တာနက္မွာ ၾကည့္ၿပီး သြားလည္လို႔ရပါတယ္။ ယိုကိုဟားမားမွာေတာ့ အခုလ (၃) ရက္ေလာက္ကစၿပီး ပြင့္တာ လွေနၿပီ။ ေနာက္ရက္ သိပ္က်န္မယ္ မထင္ေတာ့ဘူး။ အဆင္ေျပရင္ တျခားေနရာေတြ သြားလည္ၾကည့္အံုးမယ္။ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ သူစိမ္းတို႔အလယ္မွာ ေနရတာ နိပြန္ျပည္ရဲ႕ခ်ယ္ရီပြင့္ခ်ိန္ကို သေဘာအက်ဆံုး ျဖစ္မယ္ထင္တယ္။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/SddrjmUZEII/AAAAAAAAAaE/z4VhnGuYysg/s1600-h/P1080314+copy.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 272px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/SddrjmUZEII/AAAAAAAAAaE/z4VhnGuYysg/s400/P1080314+copy.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5320839744087199874" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/Sddr6u8qnJI/AAAAAAAAAbE/TKARgK_p_wI/s1600-h/P1080377+copy.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 278px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/Sddr6u8qnJI/AAAAAAAAAbE/TKARgK_p_wI/s400/P1080377+copy.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5320840141540596882" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/Sddr6pLi0VI/AAAAAAAAAa8/1R09KeF9Fis/s1600-h/P1080375+copy.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 272px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/Sddr6pLi0VI/AAAAAAAAAa8/1R09KeF9Fis/s400/P1080375+copy.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5320840139992387922" /></a><br />အင္တာနက္က ခန္႔မွန္းရက္ေလးၾကည့္ထားမယ္ဆို <a href="http://www.japan-guide.com/e/e2011.html">ဒီေနရာ</a>မွာလည္း ေတြ႕ႏိုင္ပါတယ္။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/SddrUM8RurI/AAAAAAAAAZc/amFMx0qL6N0/s1600-h/P1080307+copy.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 272px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/SddrUM8RurI/AAAAAAAAAZc/amFMx0qL6N0/s400/P1080307+copy.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5320839479577131698" /></a><br /><br />မဇနိ<br /></span></font></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='//blogger.googleusercontent.com/tracker/2901145952915489666-8902197268784687040?l=may-and-june.blogspot.com'/></div>ဇနိhttp://www.blogger.com/profile/06464515806838041938bloggermayandjune@gmail.com18tag:blogger.com,1999:blog-2901145952915489666.post-43959609227922150232009-04-04T04:44:00.003+05:002009-04-04T04:49:35.091+05:002009-04-04T04:49:35.091+05:00<div align="justify"> <span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /><br />ဟိုးဖက္ အိုးေဝဘေလာ့ဂ္မွာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ အတူေရးတုန္းက ပို႔စ္ေလးေပါ့။ ဒါ့ေၾကာင့္ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ နာမည္ေတြလည္း ပါေနတယ္။ ဒီပို႔စ္က အေစာလြန္းႀကီးထဲက မဟုတ္ေတာ့ ဖတ္ဖူးသူေတြ မ်ားေလာက္တယ္။<br />အပ်င္းေျပ ဖတ္ၾကည့္ၾကပါဦး။<br /><br /></span><br /><span id="fullpost"><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ဘေလာ့ဂင္း၊ ဘေလာ့ဂင္း</span><br /><br />အခုတေလာ က်ေနာ္နဲ႔မဇနိ အဆင္မေျပၾကပါဘူး။ မဇနိတေယာက္ က်ေနာ့္ကို တတြတ္တြတ္နဲ႔ အျပစ္ေတြတင္ေနတာပါ။ သူမက “ရွင့္ေၾကာင့္ေလ ရွင့္ေၾကာင့္”တဲ့။ က်ေနာ္ကလည္း “ဟာကြာ ငါ့ေၾကာင့္ခ်ည္းပဲ မဟုတ္ပါဘူးဟ။ တျခားလူေတြလည္း ရွိတာပဲ။ သူတို႔ကိုလည္း ေျပာဦးမွေပါ့” ဆိုတာလည္း သူမက မရပါဘူး လူရင္းဆိုေတာ့ ကိုယ့္ပဲ နာနာႏွက္ေနေတာ့တာေပါ့။ ခက္ေတာ့တာပဲ။ က်ေနာ္လည္း ဘယ္သူ႔ျပန္ႏွက္ရမွန္းမသိေတာ့ အဲဒါေၾကာင့္ ဒီ ဂူဂယ္ကို ခက္တယ္ေျပာတာေပါ့။ ရွိရွိသမွ် အကုန္အလကားေပးေန။ အလကားရေတာ့ လက္အၿငိမ္မေနႏိုင္။ အလကားရတဲ့ ေဇာ္ဂ်ီကို အင္စေတာလုပ္ၿပီး ဘေလာ့ဂင္းေနမိတာေပါ့။ (ေက်းဇူးရွင္ေတြကို စိတ္ထဲက ေစာ္ကားေသးတာ။) ဘေလာ့ဂင္းေနေတာ့ ဘေလာ့ဂ္ကို လာလည္တဲ့သူ နည္းရင္ ဒီျပႆနာကေပၚလာတာပဲ။<br /><br />ဘေလာ့ဂ္ လူလာနည္းလို႔ အျပစ္ေျပာမယ္ဆိုလည္း ေျပာေလာက္ပါတယ္။ အခုျဖစ္ေနတာက ဘယ္အခ်ိန္႐ိုက္သတ္သတ္ရတယ္၊ အဲဒါ ကိုယ္ၿခံထဲက ၾကက္လို႔ ယူဆထားတဲ့ ကိုေမာင္ျဖဴတို႔၊ ကိုေမာင္လုံးတို႔ကေတာင္ ဒီဘေလာ့ဂ္ ဘက္ကို ေျခမခ်၊ ေျခဦးမလွည့္ေတာ့ပါဘူး။ ေရးေဖာ္ေရးဖက္ စစ္ကိုင္းသူနဲ႔ မေမေအာင္တို႔ကလည္း ဘယ္ေနရာမွာေပ်ာ္ေမႊ႔ေနၿပီလဲ။ ေျခရာေတြေပ်ာက္ေနပါေရာလား။ သံေယာဇဥ္မ်ား ျဖတ္ႏုိုင္လိုက္ၾကတာ ကိုပီဆာက်ယ္နဲ႔ ကိုအန္ေအဆိုတာ ေယာင္လို႔ေတာင္ လွည့္ၾကည့္ရဲ႕လားမသိ။ စာေရးေကာင္းလို႔ ေခၚထားရတဲ့ ကိုလူေအးကလည္း ဘေလာ့ဂ္ကို အရွင္လတ္လတ္နဲ႔ ျဖတ္ထားရစ္ခဲ့ျပန္တယ္။ သံေယာဇဥ္ ျဖတ္ၿပီး ကြန္ထရီျဗဴတာလစ္(စ)ကေတာင္ ထြက္ႏိုင္ေသးတာ၊ အလည္လည္း ေရာက္ေတာ့မယ္မထင္ပါဘူး။ ကိုေသာၾကာကလည္း စီေဘာက္မွာ တခ်က္တခ်က္ေပၚေတာ္မူလာၿပီး ေခြးလွည္းေလး စီးတဲ့အခါ စီးရဲ႕။ သူလည္း ၾကာၾကာမေနပါဘူး။<br /><br />ဘေလာ့ဂ္မွာ ကိုယ္ေရးထားတာေလးေတြ လာဖတ္သူေတြမ်ားတယ္ဟ၊ အဲ ကြန္မန္႔ေတြ တပုံႀကီးရတယ္နဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ရတာက ဘေလာ့ဂင္းရဲ႕ အရသာေလ။ စီေဘာက္မွာ ရွည္ရွည္ေ၀းေ၀းေရးသြားတာ မဟုတ္ေတာင္ လာလည္ပါတယ္ခင္ဗ်၊ လည္လည္လာပါတယ္ရွင့္ ဆိုၿပီး ႏႈတ္ဆက္သြားတယ္ဆိုရင္ေတာင္ ေပ်ာ္ေနရတာမဟုတ္လား။<br /><br />ေနာက္တခ်က္ခက္တာက က်ေနာ္က မဇနိကို statcounter ဘယ္လို႔ၾကည့္ရတယ္ဆိုတာကို သင္ေပးထားတာဆိုေတာ့ သူမက ဘယ္လို အိုင္ပီ အဲဒရက္(စ)နဲ႔လာရင္ ေက်ာ္ခြလာတာ၊ statcounter ထဲမွာ ေပၚတဲ့ အိုင္ပီကို စီေဘာက္ အိုင္ပီနဲ႔တြဲတိုက္ဆိုင္ၿပီး ဘယ္သူလာတယ္ဆိုတာကို label ထိုးလို႔ရတယ္ဆိုတာေတြပါ သင္ေပးထားေတာ့ ဒီေန႔ဆို ဘယ္သူေတြလာတယ္၊ Visit Length က ဘယ္ေလာက္ရွိတယ္၊ Returning Visits က ဘယ္ေလာက္၊ Page Loads ေတြ၊ Unique Visitor ေတြ၊ Returning Visitors လည္း အကုန္သိေနတာကိုး။ ဒီေတာ့ ဘားဂရပ္ႀကီးထိုးက်ေနရင္ က်ေနာ့္ကို ေျပာေတာ့ ဆိုေတာ့တာပဲ။ ရွင္ဘယ္လိုျဖစ္ရတာလဲ ဒီလို အလကားဖတ္ခြင့္ေပးထားတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ေတာင္ လူမ်ားမ်ား လာေအာင္ မစည္း႐ုံးႏိုင္ဘူး၊ အဲ ေနာင္အခ်ိန္ တူႏွစ္ကိုယ္ဘ၀မွာ စီးပြားရွာ ေစ်းဆိုင္ေတြမ်ား ဖြင့္ရင္ ရွင္ဘယ္လိုလုပ္စားမလဲတဲ့။ အိမ္ဦးနတ္ေလာင္းႀကီးကို သူမိုလို႔ ေျပာရက္လိုက္တာ။ ဒီကလည္း ဘယ္ခံႏိုင္မလဲ။ ေဟ့ မင္းကလည္း ဒီဘေလာ့ဂ္က မင္းလည္း ဆိုင္တာပဲကြ။ မင္းလည္း နည္းလမ္းရွာႀကံရမွာေပါ့။ မင္း အိမ္လည္မ်ားမ်ားထြက္ကြာ၊ ကြန္႔မန္႔ေတြေရး၊ စီေဘာက္ေတြမွာ လိုက္ႏႈတ္ဆက္ဆိုေတာ့ က်မလည္း သြားတာပဲ။ တခါတခါ အလုပ္႐ႈပ္ေတာ့ အၿမဲက်လည္း မသြားႏိုင္ဘူးေပါ့တဲ့။ ရွင့္ ကိုျဖဴေတြ၊ ကိုလုံးေတြကို ခိုင္းပါ့လားတဲ့။ ဟ မင္းကလည္း ဘယ္နတ္မိမယ္ေတြက ဟိုေကာင္ေတြကို ဘယ္လိုထိန္းခ်ဳပ္ထားတယ္ဆိုတာ မင္းသိလို႔လား။ ေတာ္ၾကာ သူမ်ားေတြ အကြဲကြဲ အၿပဲၿပဲျဖစ္ေနဦးမယ္လို႔ေျပာရတယ္။<br /><br />ဒီေတာ့ ဥာဏ္ႀကီးရွင္ မဇနိက သူတို႔ဆီက ေစ်းဆိုင္ေတြမွာ ေစ်းအေရာင္းျမွင့္တင္ေရးလုပ္သလို ဘေလာ့ဂ္အေရာင္းျမွင့္တင္ေရးလုပ္မယ္တဲ့၊ ဟာ မင္းကလည္း ဟုတ္ေသးပါဘူး။ ဘေလာ့ဂ္ လူလာျမွင့္တင္ေရးလုပ္မယ္လုပ္စမ္းပါဆိုၿပီး လူလာမ်ားေအာင္ စၿပီး စဥ္းစားလာၾကရတယ္။ မင္းတို႔ဆီက ေစ်းဆိုင္ေတြက ဘယ္လိုလုပ္တာလဲ ေျပာစမ္းပါဦးဆိုေတာ့ သူမက သူမဆီမွာ ရွိတဲ့ point card ေလးကို ထုတ္၊ ဓာတ္ပုံ႐ုိက္ၿပီး ပို႔ေပးတယ္။ ၿပီး ရွင္းျပေလေရာ။ အေရာင္းျမွင့္တင္ေရး ၀န္းထမ္းေလသံနဲ႔ သူမေျပာေနတာကို ဆက္ဖတ္ၾကည့္ပါဦး။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_c7zBby3UD-s/SGKKdsH8fmI/AAAAAAAAA7U/hVcUfRd4-50/s1600-h/P1030759.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_c7zBby3UD-s/SGKKdsH8fmI/AAAAAAAAA7U/hVcUfRd4-50/s320/P1030759.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5215883561113779810" border="0" /></a><br /><span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ဒီကဒ္မွာေတာ့ အကြက္ ၅၀ ကြက္ျပည့္ရင္ ၅၀၀ ယန္း ျပန္သံုးလို႔ရတဲ့စနစ္ေလးလုပ္ထားတယ္။ အကြက္အကုန္ျပည့္မွ ယန္း ၅၀၀ ရမွာဆိုေတာ့ အကြက္ ၅၀ ျပည့္ေအာင္၀ယ္ရတာေလ။ ဒီေတာ့ ေနာက္တခါလည္း ဒီဆိုင္မွာလာ၀ယ္ခ်င္စိတ္ေပၚတာေပါ့။</span></span><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_c7zBby3UD-s/SGKKdwe4n3I/AAAAAAAAA7c/hEiLKNpP_Sk/s1600-h/P1030760.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_c7zBby3UD-s/SGKKdwe4n3I/AAAAAAAAA7c/hEiLKNpP_Sk/s320/P1030760.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5215883562283736946" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-size:85%;" >ဒီကဒ္က gold point card ဆိုတဲ့ နာမည္နဲ႔လုိက္ေအာင္ အဖိုးတန္တဲ့ကဒ္ပါ။ သူက အီလက္တေရာနစ္ပစၥည္း၀ယ္ရတာဆိုေတာ့ ၂၀ % ေလာက္ ပြိဳင့္ထည့္လိုက္ရင္ အမ်ားႀကီး၀င္ေနတဲ့အတြက္ သူ႔ကိုေတာ့ မေပ်ာက္ေအာင္သိမ္းတယ္။ သူကလည္း ၂၀% discount ကို ပိုက္ဆံမေပးဘူး။ သူ႔ဆိုင္မွာ ျပန္၀ယ္တဲ့အခါ သံုးရတယ္။</span><br /><br />အဲဒါေတြ ျပလည္းၿပီးေရာ သူမက ဆက္ေျပာတယ္။ ဒီလိုလုပ္မယ္ေလတဲ့ ဒီဘေလာ့ဂ္ကို ဘယ္ႏွေခါက္(Returning Visits) လာသလဲဆိုတာရယ္ ၊ ဘေလာ့ဂ္မွာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာေနသလဲ (Visit Length) ဆိုတာရယ္၊ comment ဘယ္ႏွခုေရးသလဲ၊ စီေဘာက္မွာ ဘယ္ႏွႀကိမ္ေအာ္သြားစလဲဆိုတာေပၚမူတည္ၿပီး အလည္လာသူေတြအတြက္ point card ေလးေတြလုပ္ၾကမယ္တဲ့။ ဒါမွ အျပင္မွာ ေစ်းဆိုင္ေတြမွာ ေစ်း၀ယ္သလို point ေတြျပည့္ေတာ့မွာ သြားထားမွ ဆိုၿပီး ခဏခဏအလည္လာၾကမွာတဲ့။ က်ေနာ္လည္း မင္းကေတာ့ အိုက္ဒီယာ ေကာင္းသိပ္ထြက္ပဲ၊ အဲဒါေတြေၾကာင့္ အၾကင္နာပိုရတာဆိုေတာ့ အေရးထဲ အသားယူေနတယ္ဆိုၿပီး က်ေနာ့္ဗိုက္ေခါက္ လိမ္ဆြဲဖို႔ အႀကိမ္ေရးမွတ္ထားတဲ့ စာရြက္မွာ တာလီတေခ်ာင္းတိုးလိုက္ေသးသတဲ့။<br /><br />အိုက္ဒီယာေကာင္းေတာ့ရၿပီဆိုၿပီး ႏွစ္ေယာက္သား ၿပဳံးၿပဳံးႀကီးေတြ လုပ္ေနၾကတာေပါ့။ ဟဲ ဟဲ တို႔ေတြလည္း စဥ္းစားတတ္တာပဲကြဆိုၿပီး မာန္တတ္ေနတဲ့ အၿပဳံးႀကီးေတြနဲ႔ေလ။ ကဲ ဟုတ္ပါၿပီ၊ point card မွာ point ေတြျပည့္ေတာ့ တို႔ေတြက ဘာအခြင့္အေရးေတြေပးမွာတုန္းဆိုေတာ့ အေရးအႀကီးဆုံး အိုက္ဒီယာ က်မေပးၿပီးၿပီ၊ က်န္တာေတာ့ ရွင္စဥ္းစားတဲ့။ ခက္ေတာ့တာပဲ ဒီက ထူပါတယ္ဆိုမွ။ ကဲဟာ ဒါဆိုဒီလိုလုပ္မယ္။ point card ျပည့္သြားတဲ့ မိန္းကေလး visitor ေတြဆိုရင္ လူပ်ိဳႀကီး ေမာင္ျဖဴရဲ႕ဓာတ္ပုံျပမယ္၊ ဂ်ီေတာ့မွာ ေမာင္ျဖဴနဲ႔ ခ်က္ခြင့္ေပးမယ္။ ဟီးဟီး။ အဲ point card ျပည့္သြားတဲ့ ေယာက္်ားေလး visitor ေတြအတြက္ကေတာ့ ဒီဘေလာ့ဂ္က ကြန္ထရီျဗဴတာ အပ်ိဳႀကီးေတြျဖစ္တဲ့ စစ္ကိုင္းသူရယ္၊ မေမေအာင္ရယ္ရဲ႕ ဓာတ္ပုံျပေတြျပမယ္၊ ဂ်ီေတာ့မွာ သူတို႔နဲ႔ စကားေျပာခြင့္ေပးမယ္။ ဟီးဟီး သူတို႔ဆီကို ခြင့္မေတာင္းဘဲ လုပ္လိုက္တာ အႀကံမပိုင္လားဗ်ာ။ သေဘာတူရင္ လက္ခုပ္တီးပါဗ်ိဳ႕။<br /><span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">(ေျပာလို႔သာ ေျပာရတာ ဒီအခြင့္အေရးေတြ ရမွာေၾကာက္ၿပီး ဒီဘေလာ့ဂ္ကို လုံး၀အလည္မလာမွာလည္း ေၾကာက္ရေသးတယ္။)</span></span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 153, 153);font-size:85%;" >အေပ်ာ္ေရးထားတာဆိုေတာ့ အေပ်ာ္ပဲဖတ္ေနာ္။ မမေတြ ခ်ိတ္ခ်ိဳးၾကနဲ႔ေနာ္။</span><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='//blogger.googleusercontent.com/tracker/2901145952915489666-4395960922792215023?l=may-and-june.blogspot.com'/></div>ဇနိhttp://www.blogger.com/profile/06464515806838041938bloggermayandjune@gmail.com7tag:blogger.com,1999:blog-2901145952915489666.post-24800849615598287122009-04-03T07:21:00.006+05:002009-04-03T07:33:59.935+05:002009-04-03T07:33:59.935+05:00<div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />January 5, 2008 တုန္းက ေရးခဲ့တဲ့ ပို႔စ္ေလးပါ။ အေဟာင္းေတြ ျပန္လည္တူးဆြေနခ်ိန္မွာ မွတ္မွတ္ရရ ရွိခဲ့တဲ့ ပို႔စ္ေလးမိုလို႔ ျပန္တင္လိုက္ပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက က်ေနာ့္ကို ခင္တဲ့သူက အေတာ္နည္းေတာ့ ဖတ္ဖူးတဲ့သူ ရွိေတာင္ နည္းမွာပါ။ အခုေဘာ္ဒါေတြအတြက္ အသစ္ျဖစ္ေနရင္ ျဖစ္ေနမွာပါ။ ဖတ္ဖူးၿပီးသားဆိုလည္း ျပန္ၿပီးဖတ္ၾကည့္ၾကပါဦး။<br /></span><span id="fullpost"><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ျပတ္ၾကၿပီဆိုရာ၀ယ္…</span><br /><br />ေပါင္းခဲ့သင္းခဲ့တာပဲ ဆယ္စုႏွစ္တစ္ခုေက်ာ္ခဲ့ၿပီေလ။ မခ်စ္တာမွ မဟုတ္တာ။ သံေယာဇဥ္ဆိုတာကလည္း ခိုင္မာေနၿပီ။ ဘာနဲ႔ျဖတ္ျဖတ္ မျပတ္ႏုိင္ေတာ့ဘူးလို႔ကို ထင္ထားတာ။ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ ဒီေလာက္မစြဲလမ္းခဲ့ပါဘူး။ တစ္ေန႔ရွိလို႔မွ တစ္ခါေတြ႔မိခ်င္မွ ေတြ႔မိတာပါ။ တခါတခါ တပတ္ေလာက္ေနမွ တစ္ခါေလာက္ပဲ။ ေတြ႔လိုက္တိုင္း အေသခြ်ဲ၊ ေနာက္ကြယ္ၾကလည္း တစ္မ်ိဳးပါပဲလို႔ အေျပာခံရေလာက္ေအာင္လည္း ေတြ႔လိုက္မိတိုင္း ပြတ္သီးပြတ္သတ္ သိပ္လုပ္တာမဟုတ္ပါဘူး။ တစ္ခ်က္၊ ႏွစ္ခ်က္ေလာက္ေလး အသားနမ္း႐ႈိက္ျဖစ္ယုံပါ။<br /><br />မွတ္မိပါေသးတယ္။ သူကိုစခင္တြယ္စ အခ်ိန္ကို။ တကယ္က ကြ်န္ေတာ္က စခင္တြယ္တဲ့သူ မဟုတ္ရပါဘူး။ ျမင္ေတြ႔ေနတာေတာ့ ကေလးကတည္းက လူမွန္းသိတတ္စကတည္းက ဆိုပါေတာ့။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔ စၿပီး သူက ပတ္သတ္တာပါ။ သူငယ္ခ်င္းကို တားတယ္။ အေပါင္းအသင္းမလုပ္နဲ႔။ သူက မင္းဘ၀ကို ဖ်က္ဆီးမွာ။ မင္းသိသိႀကီးနဲ႔ ေရွ႔ဆက္မတိုးပါနဲ႔။ ေျပာဆိုေနတုန္းဆုိ သူငယ္ခ်င္းက အသာေလးနားေထာင္တယ္။ ဆက္ၿပီး အေပါင္းအသင္းမလုပ္ဘူးလို႔လည္း မေျပာဘူး။ တားျမစ္ေနတဲ့ စကားေတြက သူ႔နားတစ္ဖက္က ၀င္သြားၿပီး၊ တျခားတဖက္ကေန ထြက္သြားတယ္ ထင္ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ သူကမျပတ္။ ေန႔တိုင္းနီးပါးေတြ႔ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းဆိုေတာ့လည္း ေတြ႔တိုင္းဆုံးမ၊ ဆုံးမရင္းနဲ႔ ကုိယ္ကိုဖ်က္ဆီးမယ့္သူဆိုတာ သိသိႀကီးနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္က ခင္တြယ္လာတာ။ စခင္တြယ္စကေတာ့ ႐ွက္ကိုး႐ွက္ကန္းျဖစ္တာေပါ့။ ကိုယ္ပဲ သူမ်ားကို တားျမစ္ထားေသးတာ။ ကိုယ္ကက်ေတာ့ ခင္တြယ္လာတာကိုး။<br /><br />ဒီလိုပဲ အ႐ြယ္ေရာက္လာ၊ တကၠသိုလ္တက္ၾကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ အေတာ္စြဲလမ္းေနၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္က လွ်ိဳ႕၀ွက္တတ္ေတာ့၊ ကြ်န္ေတာ္ သူ႔ကိုစြဲလမ္းေနတာ တကၠသိုလ္မွ စခင္တဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြ မသိၾကဘူး။ အရင္ကလိုေတာ့မဟုတ္ဘူး၊ ေန႔တိုင္းနီးပါးကို သူနဲ႔ ပြတ္သီးပြတ္သတ္ေနတာ။ အရင္ကထက္လည္း ပိုရင္းႏွီးေနၿပီဆိုေတာ့၊ သူ႔အေၾကာင္းကိုလည္း ေကာင္းေကာင္းသိေနတယ္။ ခက္တာက လူ႔သဘာ၀မ်ားလားေတာင္ မသိဘူး။ ဒုကၡေပးမယ့္ဟာမွန္း သိသိႀကီးနဲ႔ကို မျပတ္မစဲႏိုင္တာ။ ကဲကြာ ကြ်န္ေတာ္ခ်စ္မိ၊ အျပစ္ရွိသည္။ ျဖစ္သမွ်ဒဏ္၊ အကုန္ခံမည္။ အဲသလိုကို ဆုံးျဖတ္ခ်က္ေတြက ျပတ္သားတာ။<br /><br />ညဖက္ေတြမွာ ေပ်ာက္ေပ်ာက္သြားလို႔ လိုက္႐ွာရတာအေမာ။ သူငယ္ခ်င္းဆီမွာ ေတြ႔လို႔ေတြ႔ေပါ့ေလ။ ဟိုလက္က ဒီလက္ေျပာင္း။ သူ စိတ္ပ်က္စကားမေျပာရွာပါဘူး။ သည္းခံရွာပါတယ္။ တစ္ခါကေတာ့ စိတ္ဆိုးၿပီး မေခၚမေျပာေနတာ တလေလာက္ၾကာတယ္။ ေနာက္ေတာ့လည္း မေနႏိုင္ေတာ့ ျပန္တြဲ။<br /><br />တကယ္ေတာ့လည္း သူ႔မွာ အျပစ္မရွိပါဘူး။ အႏၱရာယ္႐ွိတယ္လို႔ သူက သတိစေပးပါတယ္တဲ့။ လူေတြက သူ႔ကို လာလာခ်စ္ၾကတယ္တဲ့။ ေနာက္ဆုံးေတာ့လည္း သူ႔ကိုစြန္႔ခြာဖို႔ ႀကိဳးစားၾကတယ္တဲ့။ ေပါင္းတာသင္းတာၾကာလို႔ သူက ဒုကၡေပးတာမ်ားလာရင္ သူ႔ကုိ ရန္သူလိုၾကည့္ၾကတယ္တဲ့။ သူစိတ္နာတယ္တဲ့။ အရင္က မိုးလင္းတာနဲ႔ မင္းမ်က္ႏွာေလး ျမင္လိုက္ရမွ၊ မင္းကိုနမ္း႐ိႈက္လိုက္ရမွ ငါ့ရဲ႕ေန႔သစ္တိုင္းက အဓိပၸါယ္ပိုရွိတာတဲ့။ လူေတြရယ္ လာမပတ္သတ္ၾကပါနဲ႔တဲ့။ ဆင္ဆင္ျခင္ျခင္ ေနၾကစမ္းပါတဲ့။<br /><br />အခုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ခ်စ္ေသာ္လည္း ျပတ္စဲဖို႔ႀကိဳးစားတာ ေအာင္ျမင္ပါၿပီ။ ခ်စ္ေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ့္ကို ေနာင္အခါ ဒုကၡေပးမွာမိုလို႔ ရက္ရက္စက္စက္ ျဖတ္ထားခဲ့ပါၿပီ။ ကြ်န္ေတာ့္ကို ေတြ႔ရင္ စိတ္နာေနတဲ့မ်က္ႏွာနဲ႔ ၾကည့္မယ့္သူ႔ကို မေတြ႔ေအာင္ ေရွာင္ၿပီးေနပါတယ္။ မေတာ္လို႔ သူ႔ကိုေတြ႔ခဲ့ရင္လည္း မသိခဲ့၊ မရင္းႏွီးခဲ့၊ မခင္တြယ္ခဲ့တဲ့ သူတစ္ေယာက္ကို မေတာ္တဆ ေတြ႔လုိက္သလုိပဲ ျဖတ္ခနဲသာ တခ်က္ေလာက္ၾကည့္ၿပီး၊ မ်က္ႏွာလႊဲၿပီးေနႏိုင္ပါၿပီ။ ရင္ထဲမွာေတာ့ ေက်ကြဲ နာက်င္ရပါတယ္။ ျပတ္ဆဲၾကၿပီဆိုမွေတာ့ သူ႔အတြက္၀ယ္ထားတဲ့ မီးျခစ္ေလးကလည္းမလိုေတာ့ မီးျခစ္ကေလးကိုလည္း လႊင့္ပစ္လုိက္ပါေတာ့တယ္။</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='//blogger.googleusercontent.com/tracker/2901145952915489666-2480084961559828712?l=may-and-june.blogspot.com'/></div>ဇနိhttp://www.blogger.com/profile/06464515806838041938bloggermayandjune@gmail.com13tag:blogger.com,1999:blog-2901145952915489666.post-73010820898441386592009-04-02T17:27:00.006+05:002009-04-02T18:07:06.835+05:002009-04-02T18:07:06.835+05:00<div align="justify"> <font face="Zawgyi-One">မဂၤလာပါ သူငယ္ခ်င္းတို႔။<br />(ေက်ာင္းဆရာေလးသံနဲ႔)<br />မေန႕က သူငယ္ခ်င္းတို႔က ဧပရယ္ဖူးလ္လုပ္တာ ျဖစ္ေၾကာင္း ဝန္ခံပါရေစ။<br />(တကယ္က အစကတည္း ဧပရယ္ဖူးလ္လုပ္တာ မသိတဲ့သူ ရွိပုံမေပၚပါဘူး။)<br />ေပ်ာ္ေစ၊ ပ်က္ေစ ကလက္ေစ ေရးခဲ့တာ ျဖစ္ေပမယ့္ မဇနိက ေျပာခ်င္တာေတြကို အေပ်ာ္လိုလိုေရးၿပီး မိတၱဴေပးတာ မဟုတ္လားလို႔ မ်က္ေစာင္းလွလွထိုးပါတယ္။ (ကိုညီလင္းသစ္က ကြန္မန္႔ထဲမွာ တို႔သြားေသးတာကိုး။)<br /><span id="fullpost"><br />တကယ္ေတာ့ က်ေနာ္လည္း ဧပရယ္ဖူးလ္မွာ မေရးေတာ့ဘူးလို႔ ေနတာပါ။ မနက္လင္းကတည္းက ဇက္တီေရးတာကို အဟုတ္လိုလိုနဲ႔ ခံလိုက္ရ၊ မပန္ဆီမွာလည္း အဲသလိုပဲ၊ အဲ ကိုဘိြဳင္းဆီမွာလည္း အဟုတ္ထင္၊ သူေျပာတဲ့ အင္တာေဖ့စ္ကို သြားကလစ္လိုက္ေသးတယ္၊ ခ်မ္းျမစိုးဆီမွာလည္း သိသိႀကီးနဲ႔ ခံလိုက္ရတာပါပဲ။ ခံရတာမ်ားလို႔ ငွင္းငွင္းငွင္း.. ျဖစ္တာ ၾကာမွ - နာလည္း ျပန္တြယ္မယ္ဆိုၿပီး - ေရးမယ္ႀကံစည္ေတာ့ ရိုးရိုးဆိုရင္ေတာ့ မယုံေလာက္ဘူး။ မဇနိနဲ႔ အေျခအတင္ေလး ျဖစ္တယ္လုပ္မွပဲဆိုၿပီး အားတင္းေရးတာပါပဲ။ <br /><br />မမဒန္နဲ႔ စၿပီး ပြဲထြက္သြားတယ္။ သူလည္းေလး ခံခဲ့ရတာမ်ားေတာ့ “ဒီေန႕အဖို႕ ခံရပါမ်ားလို႕ ရိုး...ဟိုးးး...ဟိုးးးး...။” နဲ႔ လုပ္သြားပါေရာလား။ တကယ္ႀကီးထင္မွာလည္း ေၾကာက္ေသးေတာ့ ကိုဇနိေနာက္က ေအပီဖက္ေလး ထည့္လိုက္တာ ဘေလာ့ဂ္စာဖတ္ဝါရင့္ သဘာရင့္ အကုန္ရင့္ေနတဲ့ မမဒန္က စုံေထာက္ႀကီးေလသံနဲ႔ “ကိုဇနိရဲ႕ေအာက္က APF က ဘာလဲ.. ငွဲငွဲ...” နဲ႔ သက္ေသပါဆြဲထုတ္ျပသြားေသးတယ္။<br /><br />ကြန္မန္႔ဖတ္ၿပီး တေယာက္ေတာ့ ခံရၿပီးမွတ္တာ ဘယ္ဟုတ္မလဲ..အမသက္ေဝကလည္း မင္းငယ္ပါေသးတယ္တဲ့... နာ့ႏွယ္ေနာ္ ဘယ္ဒူကမွလည္း မယုံၾကပါလား။။။ ေမွ်ာ္တယ္ ဘယ္သူမ်ား ယုံေလမလဲလို႔.. ကိုကိုဒီဘီတို႔မ်ား “ ငါးေမြထိုးျပံဳးေလးနဲ႔ ဖတ္သြားတယ္။ ငွဲေလွာင္း ငွဲေလွာင္း” တဲ့။ လုပ္ပုံလုပ္ပုံ... သူလည္းေလ ခံခဲ့ရတာမ်ားေတာ့ ရိုးဟိုးဟိုး.. ျဖစ္ေနတာေနမယ္။ အကိုေအာင္သာငယ္ကလည္း ကိုဒီဘီလိုပဲတဲ့။ မဂြ်န္ဝမ္းကလည္း “စဖတ္ကတည္းက သိပါ့ APF ဆိုတာ။ ငွင္းငွင္း” တဲ့။ အဲ ခက္ေတာ့တာပဲ ပို႔စ္ကတင္ၿပီးမွာေတာ့ ေအပီအက္ဖ္က ျဖဳတ္လို႔ မျဖစ္ဘူး။ <br /><br />ေမာင္မ်ိဳးတို႔မ်ား ကိုဗီလိန္ဆီမွာ အလိမ္ခံလိုက္ရကတည္းက မွတ္သြားပုံရပါတယ္..ျပန္ေတာင္ ေျမွာက္ေပးသြားတယ္ “ခ်သာခ် ကိုနိက ေလးခြယူ မမနိက ၀ါးရင္းပိုင္းယူ ” တဲ့။ ဝက္ဝက္ကြဲ ေအာင္ျမင္လိုက္တဲ့ ဧပရယ္ဖူးလ္ပို႔စ္။ ကိုယ္ကလည္း ေနာက္က်တာကို ခံရတာ ခံျပင္းလို႔ေရးတာ ေနာက္က်သြားေတာ့ ရွိေစေတာ့ ရွိေစေတာ့။ ငါ့မွာ အမထုံေတြရွိေသးတယ္ ေမွ်ာ္လိုက္ဦးမယ္ေပါ့။<br /><br />တကယ္ေတာ့လည္း ဘယ္လြယ္ေတာ့မတုန္း အေပၚမွာ အကုန္ေဖာ္သြားေလေတာ့..အမထုံသင္းကေတာင္ “ဒူးႏွံ႔ မပ်က္.. ရုိးးးးးဟိုးးးဟိုးးးး” တဲ့။ ခက္ကေရာ.. သူ႔ကို အေတာ္ေမွ်ာ္လင့္ထားတာ ဟီးဟီး။ ထင္တိုင္မေပါက္ပါေတာ့လား။ အမမီယာကလည္း “ဘီယာမေသာက္တာ ေကာင္းတာေပါ့... နိနိက ခ်စ္လြန္းလုိ႔ေျပာတာ မွတ္ပါ” တဲ့။ မမြန္တို႕ကလည္း အားေပးရွာတယ္။ ယုံေစခ်င္ရင္ ယုံေပမယ္တဲ့။ ဒါေပမယ့္ တခုအားရစရာေကာင္းတာက ကိုႀကီးေပါက္နဲ႔၊ မမဂြိ။ သူတို႔ေတြက တကယ္ပဲ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္သြားသလားေပါ့။ ထင္တာ ထင္တာ။ ဟုတ္ေလာက္ပါဘူး၊ ယုံေစခ်င္တဲ့သူေတြ တပတ္ရုိက္ၿပီး ျပန္ယုံေပးလိုက္မယ္ဟဲ့ လို႔ လုပ္သြားပုံေပၚတယ္။<br /><br />ကိုဇက္တီတို႔ကေတာ့ သူကေတာင္ စၿပီး ေဆာ္ထားတဲ့သူဆိုေတာ့ သတိဘယ္လြတ္မလဲ။ တေန႔လုံးသတိနဲ႔ေနတာျဖစ္မယ္။ မယုဝရီ၊ ကိုရင္ေနာ္ခင္ေလငယ္နဲ႔ အမတန္ခူးေရ.. အခုေတာ့လည္း ေပါက္ကြဲသံစဉ္ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ ဝန္ခံလိုက္ပါၿပီ။ ေပ်ာ္ေစခ်င္လို႔ ေရးတာပါ။ ေဒၚပုံရိပ္တို႔က ေရွ႕ေနာက္စဉ္းစာတတ္တဲ့ သူဆိုေတာ့ ခန္႔ခန္႔ႀကီးျဖစ္တာေပါ့ေနာ္။<br /><br />စီေဘာက္မွ ေအာင္ျမင္မႈ မွတ္တမ္းမ်ား း)<br /><br />MANORHARY: ေအာ္ kzn kzn သနားပါတယ္ ခမ်ာမေအာင္ၿမင္ရွာဘူး ေနာက္က်သြားရွာတာကိုး<br />MayMoe: ဟားဟားဟားဟားဟားဟားဟားဟား<br />zt: I don't believe it. hehe.<br />မိုးခ်ိဳသင္း: ပ်င္းေတာင္ ပ်င္းေသး၊ ေလဖမ္းၿပီး ဒန္းစီးလိုက္တယ္။<br />မိုးခ်ိဳသင္း: ဒါမ်ိဳး စမ္းလို႔ ဘယ္ရမလဲ ..<br />ေပါက္: ကိုနိ..တကယ္ၾကီးလား..စိတ္မေကာင္းလိုက္တာ..<br />ေမာင္မ်ိဳးူ: ပို႔စ္ကို ဆံုးေအာင္ မဖတ္ရေသးဘူးးေနာ္ နိဒ့ါန္းပဲဖတ္ရေသးတယ္ အရူးလုပ္ခံရတာမ်ားေတာ့ မယံုရဲဘူး။။ ကဲ ဆက္ဖတ္လိုက္အံုးမယ္ ။<br />စႏၵီမိုးျမင့္: ေရာက္ျဖစ္ေပမယ့္ ပထမဦးဆံုးအၾကိမ္စီေဘာက္မွာေရးျဖစ္တာပါ ကိုဇနိ ေရးတာ အဟုတ္ မွတ္လို႔ ေနာက္မွာ APFဆိုဘဲ<br />JulyDream: အဟက္ အဟက္ လို႕ ရီၿပီး ၿပံဳးၿပံဳးႀကီး ၾကည္႕ေနလိုက္ပါတယ္။<br />subuueain: ကိုနိ april fool မလားဟင္<br />wai naing: da kel lar?<br /><br />ဧပရယ္ဖူးလ္မွာ အေပ်ာ္လာလည္သြားတဲ့ သူငယ္ခ်င္းအားလုံးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။<br /></span></font></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='//blogger.googleusercontent.com/tracker/2901145952915489666-7301082089844138659?l=may-and-june.blogspot.com'/></div>ဇနိhttp://www.blogger.com/profile/06464515806838041938bloggermayandjune@gmail.com11tag:blogger.com,1999:blog-2901145952915489666.post-54786158176023429312009-04-01T14:22:00.005+05:002009-04-01T14:50:34.048+05:002009-04-01T14:50:34.048+05:00<div align="justify"> <font face="Zawgyi-One"> <br />တကယ္ေတာ့ က်ေနာ္က ဒီလိုပို႔စ္မ်ိဳးကို မတင္ခ်င္ပါဘူး။ စိတ္ထဲမွာ ထားမရေတာ့လို႔ ကဲ ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ဆိုၿပီး တင္လိုက္တာပါ။ ေလာကႀကီးမွာ ထင္မထားတာေတြ တကယ့္ကိုျဖစ္တတ္ပါတယ္။ က်ေနာ္ ဘယ္တုန္းကမွ မေမွ်ာ္လင့္ထားတာေတြပါ။ အခုေတာ့ အေသအခ်ာ အစီအစဉ္ခ်ထားသေလာက္ ထင္ရေလာက္ေအာင္ တစစနဲ႔ ျဖစ္လာခဲ့တာ ဒီေန႔လည္း ေရာက္ေရာ ဖုန္းဒိုင္းဆိုၿပီး ထျဖစ္ၾကပါေလေရာလား။<br /><span id="fullpost"><br />စာလာဖတ္တဲ့ ေဘာ္ေဘာ္ေတြက က်ေနာ္ဘာေျပာခ်င္ေနမွန္း သိမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္က သိပ္မေျပာခ်င္လို႔ ေဝ့လည္ေၾကာင္ပတ္ ေရးေနလို႔ပါ။ အားတင္းၿပီးေတာ့ အမွန္ေရာက္ေအာင္ ေရးပါဦးမယ္။ ဘေလာ့ဂ္မိတ္ေဆြေတြက က်ေနာ္တို႔ဘေလာ့ဂ္ကို ဖတ္ၿပီး စိတ္ထဲမွာ ဒီလို ထင္ေနၾကမယ္ထင္ပါတယ္။ ကိုဇနိနဲ႔ မဇနိက သိပ္ခ်စ္တာ၊ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ အနစ္နာခံတယ္။ တေယာက္ကို တေယာက္ နားလည္မႈေတြ အျပည့္ေပးထားၾကတယ္။ တေယာက္နဲ႕တေယာက္ ေလးစားမႈေလးေတြရွိတယ္။ သူတို႔စာေတြဖတ္ရတာ အဲဒီအေၾကာင္းအရာေတြ သိပ္ေပၚတာပဲ။ ၾကည္ႏူးစရာ ေကာင္းလိုက္တာ။<br /><br />တကယ္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္က အခုေနာက္ပိုင္းမွာ သိပ္အဆင္မေျပပါဘူး။ ခ်စ္လာတဲ့ ႏွစ္ေတြၾကာလာေတာ့ သူကလည္း က်ေနာ့္ကို အျပစ္ေတြျမင္လာတယ္။ အရင္တုန္းက က်ေနာ္ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ဘီယာေသာက္တယ္၊ အရက္ေသာက္တယ္။ သူက သေဘာထားႀကီးတယ္ေပါ့ေလ.. အဲသလို ပုံစံနဲ႔ ေယာက်ာ္းေလးပဲ ခြင့္လြတ္ပါတယ္တဲ့။ ခဏခဏမေသာက္ရင္ ၿပီးတာပါပဲတဲ့။ အဲသလိုေတြ ေျပာေတာ့ က်ေနာ္ သူ႔အခ်စ္ကို အေတာ္ေလးစားတာပါ။ သူငါ့ကို ခ်စ္လြန္းလို႔သာ ဒီလိုေတြ ခြင့္ျပဳတယ္။ ဘယ္ဟုတ္မလဲဗ်ာ... အခုေနာက္ပိုင္း ေရာက္လာေတာ့ အရက္ဆိုတာ မေသာက္ရဘူးတဲ့.. ဘီယာေတာ့ နည္းနည္းရမယ္ဆိုပဲ.. အင္းပါေလ.. အရက္ေတြ အေသာက္မ်ားရင္ ၾကာရင္ က်န္းမာေရး ထိခိုက္မွာစိုးလို႔.. အင္းပါ အင္းပါ.. မေသာက္ေတာ့ပါဘူး ..<br /><br />ဒီလို ဒီလိုနဲ႔ ေနာက္ ၄ ၅ ၆ လေလာက္ၾကေတာ့ ဘီယာကိုပါ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ မေသာက္နဲ႔ေတာ့.. သူမွာလည္း အယ္လ္ကိုေဟာပါေတာ့ အသည္းကိုထိမွာ စိုးလို႔တဲ့... ေျပာပုံက.. မယ္မင္းႀကီးမ တဆိတ္ေတာ့ လြန္ၿပီထင္တယ္၊ လူအခြင့္အေရးေတြ ခ်ိဳးေဖာက္ကုန္ၿပီးထင္တယ္ေနာ္- ဆိုၿပီး စိတ္မွာ ကြက္ခနဲျမင္လိုက္ေသးတယ္။ ေနပါဦး ဘီယာက ဘာျဖစ္ေနလို႔လဲဆိုေတာ့ - သူက ေျပာတယ္.. ဘီယာမွာ အယ္လ္ကိုေဟာ ပါစင့္နည္းနည္းပါတယ္ဆိုေပမယ့္.. ဟိုေန႔က သတင္းတခုမွာ ဖတ္လိုက္ရတယ္တဲ့ - ရုရွားက ဘီယာတံဆိပ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ လူကို အႏၱရာယ္ျဖစ္ေစတဲ့ ဘာေတြပါတယ္ဆိုလားပဲ... သူလုပ္ၿပီ.. သူျဖစ္ခ်င္တာကို အရင္ကတည္းက အကြက္ခ်ၿပီး တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ က်ေနာ့္ကို က်ဳံးသြင္းတာပဲ.. ေယာက်ာ္မာနဗ်ာ မေကာင္းတာကို တားတယ္ဆိုေပမယ့္ ဒီလို အကုန္လုံးကို လုိက္တားရင္ ဘယ္သူ သည္းခံႏိုင္မလဲဗ်.. မရေတာ့ဘူး ရင္ထဲမွာ စုတည္လာတဲ့ ေဒါသအစိုင္အခဲေတြက ဘာမွ ေျပာစရာ မလိုေတာ့ဘဲ ဝုန္းဒိုင္းက်ဲၿပီး ထြက္ကုန္တယ္...<br /><br />မင္းက တဆိတ္လြန္လွၿပီး - ဟိုးအေစာတုန္းကလည္း ငါအလြန္ႀကိဳက္တဲ့ ေဆးလိပ္ကို ျပတ္ေအာင္ မင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေျပာလို႔ ငါျပတ္ခဲ့ၿပီးၿပီ။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ အခ်စ္ေတြကို ပိုလို႔ေပါ့။ မေကာင္းတာတားတာ ဘယ္ေလာက္တားတား ဆိုၿပီး အခ်စ္ရူးးရူးၿပီး ဒုကၡေတြခံၿပီး ေဆးလိ္ပ္ျဖတ္ခဲ့တာ.. အခု တဆင့္ၿပီးတဆင့္ တိုးၿပီး ျဖတ္လာတာ - အရက္၊ ဘီယာ.. ေနာက္ဆို မင္းက ငါ့ကို ေရပါ မေသာက္ပါနဲ႔လား လုပ္လာေတာ့မယ္.. ဒီပုံစံနဲ႔ေတာ့ မင္းနဲ႕အတူ စခန္းသြားလို႔မျဖစ္ဘူး။ မင္းနဲ႔ သမီးရည္းစားျဖစ္ေနတာၾကာၿပီဆိုတာ တေလာကလုံးသိတယ္။ ေအးဘာျဖစ္လဲကြာ.. သိယုံသိတာ.. မင္းကို ငါ လက္မွတ္ထိုးယူထားတာမွ မဟုတ္ဘဲ.. ေတာ္ၿပီကြာ မင္းနဲ႔ ျပတ္ၿပီ... လို႔ အားရပါရေျပာခ်လိုက္တယ္။<br /><br />သူမကလည္း ေခသူမွ မဟုတ္တာ.. နင္ေနာ္ ငါ့ကိုတြဲလာတာ ၾကာၿပီ - ငါလုပ္ခ်င္သလို လုပ္မယ္ - နင္ေတာ့ အရုပ္ပဲ ဆိုတဲ့ မိန္းမအမ်ိဳးအစားထဲမွာ ငါမပါဘူး။ ငါျဖစ္ခ်င္တာ ျဖစ္ေအာင္လုပ္မယ္၊ နင္မႀကိဳက္လို႔ ျဖတ္ခဲ့လို႕မ်ား ထုိင္ငိုေနမယ္ မထင္နဲ႔...ေဝးေသး.. ေယာက်္ားေတြမ်ားဟာ ေပါလြန္လြန္းလို႔ - နင့္လိုဟာမ်ိဳး ေခါင္းေခါက္ေရြးလို႔ရတယ္တဲ့.. လုပ္ပုံလုပ္ပုံ... နင့္ကိုနင္ ေခါင္းသာလိုက္ေခါက္.. ငါ့ကို အဆက္အသြယ္မလုပ္နဲ႔ေတာ့ ဆိုၿပီး ဂ်ီေတာ့ကို ဦးေအာင္ အႏိုင္နဲ႔ ခ်ပစ္လိုက္တယ္။<br /><br />သူငယ္ခ်င္းတို႔ကို ေတာင္းပန္ပါတယ္။ အခုေနာက္ပိုင္း ဒီဘေလာ့ဂ္မွာ မဇနိရဲ႕ပို႔စ္ေတြ ျမင္ရေတာ့မွာ မဟုတ္လို႔ပါ။ က်ေနာ္လည္း ဆက္ေရးခ်င္မွ ေရးျဖစ္ေတာ့မွာပါ။<br /><br />အားလုံးကို ခင္မင္လ်က္<br />ကိုဇနိ(APF)<br /></span></font></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='//blogger.googleusercontent.com/tracker/2901145952915489666-5478615817602342931?l=may-and-june.blogspot.com'/></div>ဇနိhttp://www.blogger.com/profile/06464515806838041938bloggermayandjune@gmail.com20tag:blogger.com,1999:blog-2901145952915489666.post-34319859371694900462009-03-31T17:23:00.005+05:002009-03-31T18:58:19.965+05:002009-03-31T18:58:19.965+05:00<div align="justify"> <font face="Zawgyi-One"> <br />လူမွန္းသိတတ္စကတည္းက သင္လိုက္ရတဲ့ ပညာေတြ ကုန္မကုန္ႏိုင္ဘူး။ ကႀကီး၊ ခေကြးကေန ေအာ္လာရတာ ေမာလွေပါ့။ ဒီလိုေတြ တျဖည္းျဖည္းသင္လာၿပီး ေနာက္ဆံုးမွာ ပန္းတိုင္တခု ေရာက္သြားေရာ။ အဲဒီပန္းတိုင္တခုေရာက္ျခင္း အထိမ္းအမွတ္လုပ္တာက ဘြဲ႕ႏွင္းသဘင္ အခမ္းအနားပါ။<br /><span id="fullpost"><br />ကိုယ္ေတြဘြဲ႔ယူတုန္းက အေၾကာင္း ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ရင္ ပ်ာယာခတ္ေနတာေတြ မွတ္မိတယ္။ ဘြဲ႔ဝတ္စံုက တရြဲ႕ႀကီးျဖစ္လို႔ျဖစ္။ လံုခ်ည္က တေစာင္းနဲ႔။ လူၾကားထဲေရာက္ရင္ ေဒါက္ဖိနပ္က လံုခ်ည္ကို တက္နင္းလို႔ ေမွာက္ရက္လဲေတာ့မလိုလို။ မလိမ္းစဖူး လိမ္းထားတဲ့ မိတ္ကပ္ေတြက ေႏြေနပူေအာက္မွာ ေခၽြးတဒီးဒီးနဲ႔ေပါ့။ ဓါတ္ပံုရိုက္ဖို႔ ေျပးလႊားေနတာနဲ႔ ရင္ကပ္ပန္းက ဘယ္နားျပဳတ္က်ေနမွန္း သတိမထားမိလိုက္ဘူး။ ဒါနဲ႔ ေခါင္းကပန္းတပြင့္ အသာျဖဳတ္ ရင္ထိုးတခုနဲ႔ အလ်င္အျမန္ ရင္ကပ္ပန္းအျဖစ္ အစားထိုးခဲ့တာေတြ။ တကယ္တန္း သတ္မွတ္ထားတဲ့ေနရာမွာ ဝင္ထိုင္ေတာ့ တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ မနည္းရုပ္ဖမ္းရတယ္။ မိတ္ကပ္ဖံုးထားၿပီး ဆံထံုးႀကီးေတြနဲ႔ဆိုေတာ့ ဘယ္မွတ္မိမလဲ။ ၾကည့္ရင္းမွ ဟဲ့ ေၾသာ္ နင္ကလည္း မမွတ္မိဘူးေတာ့ ဆိုၿပီး ေျပာလည္းေျပာ ျဖန္းကနဲေနေအာင္ ေနာက္ေက်ာလည္း ရိုက္မိရက္သားျဖစ္သြားတယ္။ ေခါင္းေပၚက အေဆာင္းျပဳတ္က်မွာေၾကာက္တာနဲ႔ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ ေဘးခ်င္းယွဥ္ရက္ၾကည့္ခ်င္ရင္ လည္ပင္းႀကီးပါ ေစာင္းၾကည့္ရတာ။ တကယ္တမ္း ကလစ္ေတြနဲ႔ တြဲထားတာ ျပဳတ္မက်ပါဘူး။ ကေလးတုန္းက ႏႈတ္ခမ္းနီဆိုးၿပီး ပ်က္မွာေၾကာက္လို႔ ႏႈတ္ခမ္းစူထားသလိုမ်ိဳးေပါ့။<br /><br /> တေန႔က ကၽြန္မတို႔ေက်ာင္းမွာ ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္ရွိလို႔ ျမန္မာအစ္မေတြ တက္ရတယ္။ သူတို႔နဲ႔လိုက္ၿပီး ကိုယ္ကေတာ့ ကင္မရာမန္းလုပ္ရတာေပါ့။ ကိုယ့္အလွည့္ကိုယ္ သိပ္မပါခဲ့ရဘူး။ ျမန္မာဝတ္စံုကို မျမင္ရတာၾကာေတာ့ ၾကည့္လို႔အေကာင္းသား။ လက္ဝတ္ရတနာက အိမ္မဟုတ္ေတာ့ fancyေတြ ဝတ္တာ။ ဒါလည္းၾကည့္ရတာ တမ်ိဳးအျမင္ဆန္းတာေပါ့ေလ။ ဝတ္စံုေတြကို ေက်ာင္းတက္လာတုန္းကတည္းက ယူလာတာဆိုေတာ့ လူေတြဝလာလို႔ မတန္ေတာ့ဘူး။ ခ်ဳပ္ရိုးေတြ ေျဖဝတ္ရတယ္။ မ်က္ေတာင္ေလးေတြလည္း ေကာ့ေသးတယ္။ ငယ္ငယ္ကလို သူမ်ားအလွျပင္ရင္ ေမးေထာက္ၿပီး တေမ့တေမာေငးတာ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတယ္။ အလွျပင္ၿပီးထြက္လာေတာ့ လမ္းတေလွ်ာက္မွာ လူေတြၾကည့္ၾကည့္သြားတာ ခံရေတာ့ အားလံုးၿပံဳးစိစိနဲ႔။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/SdIfPtBAW_I/AAAAAAAAAYM/tFz7M_mnfUg/s1600-h/P1080147+copy.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 272px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/SdIfPtBAW_I/AAAAAAAAAYM/tFz7M_mnfUg/s400/P1080147+copy.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5319348464520289266" /></a><br /> ေက်ာင္းအဝင္ကတည္းက ခ်ယ္ရီေတြ ပြင့္ေနၿပီ။ လမ္းမွာ ဓါတ္ပံုရိုက္ခ်ိန္ (၂) နာရီ ယူထားတာ အေတာ္ပဲ။ ဓါတ္ပံုရိုက္ရမယ္ဆို လူေတြက ေရွ႕ကို မေရြ႕ေတာ့ဘူးေလ။ ပန္းေရာင္ဆန္ဆန္ ခ်ယ္ရီေနာက္ခံမွာ အစ္မတေယာက္ဝတ္ထားတာက အစိမ္းႏုေလးနဲ႔ သိပ္ပနာရေနတယ္။ သူတို႔မ်က္ႏွာမွာ အၿပံဳးေတြေဝလို႔။ ဒီေက်ာင္းမွာ ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္က စေကာ္လားရွစ္ပရိုဂရမ္အလိုက္၊ ဂ်ပန္ေက်ာင္းသားသီးသန္႔၊ ေမဂ်ာအလိုက္ အမ်ိဳးမ်ိဳးခြဲလုပ္ေတာ့ အႀကီးအက်ယ္ႀကီး မဟုတ္ပါဘူး။ ၿပီးမွသာ ညနက္ထိ ပါတီေတြ အႀကီးအက်ယ္လုပ္ၾကတာ။ ဂ်ပန္မေလးေတြက ကီမိုႏိုေတြ ဝတ္ၾကတယ္။ ဂ်ပန္မေလးေတြ ေက်ာင္းဝင္းထဲ ဓါတ္ပံုေလွ်ာက္ရိုက္ေနၾကတာေတြ႔ေတာ့ ထူးဆန္းသြားတာ။ သူတို႔အခမ္းအနားက ေက်ာင္းဝင္းထဲမွာ လုပ္တာမဟုတ္ဘဲ ေတြ႕ေနလို႔ပါ။ တကယ္က သူတို႔အခမ္းအနားကို ဆကုရာကိေခ်ာဆိုတဲ့ ဘူတာ၊ ယိုကိုဟားမားရဲ႕ အထင္ကရေနရာမွာ သြားလုပ္တာမို႔လို႔ေလ။ ကိုယ့္ဆီမွာတုန္းက ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္ကို မိန္းထဲမွာလုပ္ၿပီး အခမ္းအနားၿပီးမွ နည္းပညာတကၠသိုလ္ထဲျပန္သြား ဓါတ္ပံုရိုက္ၾကသလို ေနမယ္လို႔ ေတြးမိလိုက္တယ္။<br /><br /> ေက်ာင္းဝင္းအႏွ႔ံ ဓါတ္ပံုရိုက္ၿပီးေတာ့ အခမ္းအနားလုပ္မည့္ ခန္းမဆီ ေျခဦးလွည့္ရတယ္။ အဲဒီေရာက္ေတာ့လည္း အလုအယက္ ဓါတ္ပံုရိုက္ၾကတာေပ့ါ။ ႏိုင္ငံျခားသားမ်ိဳးစံုျဖစ္လို႔ လူပံုစံမ်ိဳးစံု၊ ဝတ္စံုမ်ိဳးစံုနဲ႔ ဓါတ္ပံုရိုက္ေပးဖို႔ ေမ့ေနၿပီး လိုက္ေငးေနမိတယ္။ သူတို႔ပရိုဂရမ္က အားလံုးနီးပါး အသက္ သံုးဆယ္ေက်ာ္ၿပီး ကၽြန္မက အငယ္ဆိုတာ သိတယ္။ အစ္မေတြနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ကိုယ့္ပါ ခင္ေနၾကေတာ့ ဝိုင္းစေနၾကတာ။ ျပန္သြားရင္ စာႀကိဳးစားေနာ္၊ ခဏခဏ ငိုမေနနဲ႔ေနာ္တဲ့ေလ။ ပါကစၥတန္ကုလားတေယာက္က ဓါတ္ပံုရိုက္ခ်င္လို႔ဆိုတာ ငါ့ကို မဖက္ရဘူးေနာ္လို႔ ေျပာၿပီး ဓါတ္ပံုရိုက္ရတယ္။ အဲဒီလူက မေက်နပ္ဘူး။ သူတို႔က ခင္လို႔ စတာေပမယ့္ ကိုယ္ကလည္း ကိုဇနိ ဆူမွာေၾကာက္ရေသးတာကိုး။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/SdIgXHEh60I/AAAAAAAAAYc/eocCssMcw_0/s1600-h/P1080122+copy.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 275px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/SdIgXHEh60I/AAAAAAAAAYc/eocCssMcw_0/s400/P1080122+copy.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5319349691285105474" /></a><br /> ဘြဲ႔စေပးေတာ့လည္း ကိုယ့္ဆီမွာလို ေလွကားမွာ တန္းစီေစာင့္ေနၾကရတာ။ တခ်ိဳ႕လည္း ကိုယ့္နာမည္ေခၚေနတာကို ေမ့ၿပီး မသြားၾကဘူး။ အာရံုက တျခားေရာက္ေနတာလား၊ စိတ္လႈပ္ရွားေနလို႔လားမသိ။ ေဘးလူေတြက အတင္းသြားဖို႔ လက္ျပမွ သြားၾကလို႔ ရယ္လိုက္ရတာ။ ေက်ာင္းသူတေယာက္က ဝတုတ္ေလး။ ေဒါက္ဖိနပ္အခၽြန္ႀကီးစီးလာၿပီး ေလွကားမွာ ျပဳတ္က်ေနေသးတယ္။ သူလဲက်ၿပီး ေနာက္ေက်ာင္းသူေတြ ဂရုတစိုက္ဆင္းေပမယ့္ ႏွစ္ေယာက္ေလာက္ သူ႔လိုလဲက်တာပဲ။ ကၽြန္မတို႔ဆီလို အစမ္းဘြဲ႔ယူမည့္ေန႔လို႔ တရက္သတ္သတ္လုပ္မွ မထားတာ။ တကယ္တမ္း အစမ္းလုပ္ထားတာလည္း အလြဲလြဲ အေခ်ာ္ေခ်ာ္ျဖစ္တာပါပဲေလ။ ေက်ာင္းသားတေယာက္ကေတာ့ သူ႔အလွည့္မို႔ ေလွကားမွာ ေစာင့္ေနတာ။ သူ႔နာမည္က ပါမလာဘူး။ ေနာက္မွ သူက ဂီတေမဂ်ာနဲ႔ တေယာက္တည္းမို႔ ဘြဲ႔လက္မွတ္က ျပန္ရွာယူရတာတဲ့။ ေၾသာ္သူတို႔ႏိုင္ငံမွာလည္း လြဲေခ်ာ္တာေတြ ရွိသကိုး။ ကိုယ့္ဆီမွာလို တူညီတာတခုေတာ့ သတိထားမိပါတယ္။ ဘြဲ႔ယူမည့္ေက်ာင္းသားေတြ အၿပံဳးကိုယ္စီနဲ႔ေလ။<br /><br /> ခြဲခြာရတာေတြ ဝမ္းနည္းတတ္လို႔ ပါတီမတက္ဘဲ ျပန္လာတယ္။ ေနာက္တရက္ အစ္မေတြျပန္သြားေတာ့ တေယာက္တည္း ဝမး္းနည္းသလိုလို။ ဒါေပမယ့္ေလ သူတို႔ေတြဘြဲ႕ယူတာမွ ဓါတ္ပံုရိုက္ေပးမည့္ကိုယ္ရွိေနေသး။ ကိုယ့္အလွည့္ဆို ပိုဆိုးမယ္။ <br /><br />မဇနိ<br /></span></font></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='//blogger.googleusercontent.com/tracker/2901145952915489666-3431985937169490046?l=may-and-june.blogspot.com'/></div>ဇနိhttp://www.blogger.com/profile/06464515806838041938bloggermayandjune@gmail.com6tag:blogger.com,1999:blog-2901145952915489666.post-56999075381590141792009-03-28T21:22:00.005+04:002009-03-28T21:38:47.276+04:002009-03-28T21:38:47.276+04:00<div align="justify"> <font face="Zawgyi-One"> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/Sc5ft9dyhZI/AAAAAAAAAYE/T9jqsH1Hjco/s1600-h/KiteLan-0.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 305px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/Sc5ft9dyhZI/AAAAAAAAAYE/T9jqsH1Hjco/s400/KiteLan-0.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5318293453169395090" /></a><br />မစားျဖစ္တာၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ ကိုက္လန္ရြက္ေလးကို တေန႔က ေတြ႔တာနဲ႔ အရြက္ေတြလည္း ႏုလို႔ ဝယ္လာျဖစ္တယ္။ ဘန္ဒိုဘရွိဆိုတဲ့ ေျမေအာက္ဘူတာေလးတခုနားမွာ ေစ်းတန္းေလးဆီ သြားႏိုင္ရင္ အသီးအရြက္ေတြ သိပ္လတ္ဆတ္တယ္။ ငရုတ္သီးစိမ္းကို အေအးနဲ႔ခဲထားတာေတြ မစားခ်င္ဘူးဆိုရင္ အဲဒီကိုသာ သြားဝယ္မိတယ္။ နံနံပင္ေတြဆိုလည္း ေပါတယ္ေလ။ ခဝဲသီး၊ ကိုက္လန္ကအစ ရတတ္တယ္ဆိုေတာ့ သြားျဖစ္ရင္ လိုခ်င္စရာႀကီးပါပဲ။ ကိုက္လန္ကို ဘယ္လိုစားျဖစ္သလဲလို႔ ျပန္ေတြးၾကည့္မိေတာ့ ၾကက္သြန္ျဖဴဓားျပားရိုက္ေလးနဲ႔ ေၾကာ္တာ အႀကိဳက္ဆံုးပါ။<br /><span id="fullpost"><br />မႏၱေလးေက်ာင္းတက္တုန္း ကိုဇနိနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းမက ရည္စားမက် စပ္ကူးကာလမွာ ဒီကိုက္လန္ေၾကာ္ေလးနဲ႔ ပဲထမင္းေလးစားၿပီး ၾကည္ႏူးခဲ့ၾကတာေပါ့ေလ။ တခါတေလ စာေမးပြဲတြင္းတရက္ေလာက္နားရင္ ကင္တင္းသြားရေအာင္ လာေခၚတတ္တယ္။ ကိုယ္လည္း အေဆာင္မွာေနရတာ စာပိၿပီး ၿငီးေငြ႔ေနသလိုလို (တကယ္ေတာ့ လိုက္ခ်င္လို႔ အေၾကာင္းျပတာပါ) ေနတာနဲ႔ ႏွစ္ခါ မေခၚရဘူး လိုက္ခ်သြားတာ။ ခဏပဲေနမယ္ေနာ္ စာေတြမရေသးဘူးေပါ့။ ဟိုေရာက္လို႔ ဘာစားမလဲဆိုရင္ ရွမ္းမေလးဆိုင္က ကိုက္လန္ေၾကာ္ပူပူေလးနဲ႔ ထမင္းျဖဴေလးက မပါမျဖစ္စားခ်င္တာ။<br /><br />ရွမ္းမေလးဆိုင္က ကိုက္လန္ေၾကာ္ေလးစား စကားတေျပာေျပာေနၾကတာ ခဏဆိုတာ တေနကုန္မွ မ်က္စိမ်က္ႏွာပ်က္ၿပီး ျပန္ေျပး ညပိုင္းက် ေသြးရူးေသြးတန္းေတြျဖစ္ေပါ့။ ရွမ္းမေလးဆိုင္က ကိုက္လန္ေၾကာ္ကို ဘာလို႔ႀကိဳက္သလဲဆို စိမ္းစိမ္းေလးေၾကာ္ထားတယ္။ အရိုးေလးေတြကို ေလးစိမ္အမႊာေလးလုပ္ၿပီး ေမႊးေမႊးပူပူေလးမို႔လို႔။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္လိုက္ေၾကာ္ၾကည့္တယ္ အဲဒီလက္ရာကို ဘယ္ေတာ့မွ မမွီဘူး။ ကိုက္လန္ဆိုတာကလည္း ႏုမွ စားေကာင္းတာ။ အခုဝယ္လာတာလည္း ႏုပါတယ္။ အရိုးေလးေတြလည္း အမႊာေလးျဖစ္ေအာင္ လုပ္တယ္။ ၾကက္သြန္ျဖဴဓားျပားရိုက္နဲ႔ ခပ္စိမ္းစိမ္းေလး ေၾကာ္လိုက္တာပဲ။ မစားရတာၾကာလို႔လား ဗိုက္ဆာေနလို႔လား ပူပူေလးမို႔လားေတာ့ မသိဘူး။ စားရတာ အရသာေတြ႔မိသား။ အခက္ ၂ ခက္ကို ခ်န္ထားၿပီး ေနာက္တေန႔ ၾကက္ရိုးဟင္းခ်ိဳလုပ္ေသာက္ေတာ့ ဟင္းရြက္ေလး ခတ္ခ် ခ် လိုက္တယ္။ ငရုတ္ေကာင္းေလးပါျဖဴးၿပီး ကိုက္လန္အနံ႔ပါတဲ့ ၾကက္ရိုးဟင္းခ်ိဳျဖစ္သြားတယ္ေပါ့။<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/Sc5dDziF2AI/AAAAAAAAAXc/diPW_xR8tIM/s1600-h/KiteLan-1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 305px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/Sc5dDziF2AI/AAAAAAAAAXc/diPW_xR8tIM/s400/KiteLan-1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5318290529925322754" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/Sc5dEsRTUYI/AAAAAAAAAXs/IarkkINDzyk/s1600-h/KiteLan-3.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 305px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/Sc5dEsRTUYI/AAAAAAAAAXs/IarkkINDzyk/s400/KiteLan-3.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5318290545155723650" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/Sc5dFHUd8II/AAAAAAAAAX8/FQE8WK6TAck/s1600-h/KiteLan-5.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 305px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/Sc5dFHUd8II/AAAAAAAAAX8/FQE8WK6TAck/s400/KiteLan-5.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5318290552416759938" /></a><br /><br />အရင္အပတ္ေလာက္က မုန္လာပြင့္ ပန္းေဂၚဖီပြင့္ကို အခ်ဥ္တည္ျဖစ္ေသးတယ္။ ပန္းပြင့္ကို အေနေတာ္လွီးၿပီး ေရေဆးထားလိုက္တယ္။ ေရေႏြးမွာ ဆားထည့္ၿပီး အေအးခံထားလိုက္တယ္။ ဖန္ပုလင္းေျခာက္ေျခာက္ထဲမွာ ပန္းပြင့္လွီးထားတာေလးေတြ သိပ္ထည့္ၿပီး ဆားရည္ေလာင္းထည့္၊ ထမင္းႏွစ္ဇြန္းပါထည့္ၿပီး ပလပ္စတစ္အုပ္၊ အဖံုးကို လံုေအာင္ပိတ္ထားလိုက္ပါတယ္။<br /><br />ေနပူတဲ့ေန႔တေန႔ ေနျပထားၿပီး ေနာက္ေန႔ေတြ အခန္းတြင္းမွာပဲ ထားလိုက္တာ (၆) ရက္ေလာက္ၾကာမွ စားေကာင္းေအာင္ ခ်ဥ္လာပါတယ္။ မာဆတ္ဆတ္နဲ႔ စားခ်င္စရာတမ်ိဳးျဖစ္သြားတယ္။ တေန႔ကေတာ့ အခ်ဥ္ဖတ္အနည္းငယ္ကို ေရေဆးၿပီး ငရုတ္သီးစိမ္း၊ နံနံပင္၊ ေျမပဲဆံေထာင္းနဲ႔ ဆီခ်က္ေလးပါေရာ သုပ္လိုက္တယ္။ အခ်ဥ္သုပ္တခြက္အေနနဲ႔ပါ။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/Sc5dEqIhguI/AAAAAAAAAXk/DbcgK9a-t7k/s1600-h/KiteLan-2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 305px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/Sc5dEqIhguI/AAAAAAAAAXk/DbcgK9a-t7k/s400/KiteLan-2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5318290544582034146" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/Sc5dEx91ZYI/AAAAAAAAAX0/xqP5NUdAWoM/s1600-h/KiteLan-4.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 305px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_JAaGYPpoEsE/Sc5dEx91ZYI/AAAAAAAAAX0/xqP5NUdAWoM/s400/KiteLan-4.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5318290546684683650" /></a><br /><br />မဇနိ<br /></span></font></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='//blogger.googleusercontent.com/tracker/2901145952915489666-5699907538159014179?l=may-and-june.blogspot.com'/></div>ဇနိhttp://www.blogger.com/profile/06464515806838041938bloggermayandjune@gmail.com19